Ποιός έκανε τον Θεό;

Όταν ρωτάς ποιος έκανε τον Θεό, η σκέψη σου είναι φαύλος κύκλος. Μία από τις ιδιότητες του Θεού είναι το άναρχο Αυτού. Όταν ρωτάς ποιος έκανε τον Θεό είναι σαν να λες ποιος γέννησε τον αγέννητο;

Ποιος έδωσε αρχή στον Άναρχο; Αλλά ας υποθέσουμε ότι τον Θεό τον γέννησε κάποιος άλλος και τον κάποιον άλλο κάποιος άλλος κ.ο.κ...

 Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να σταματήσουμε κάπου και να πούμε, ότι αυτός είναι πρώτος άνευ προηγουμένου; Ασφαλώς ναι. Αυτός λοιπόν δεν μπορεί να είναι ούτε ο οργανικός κόσμος, ούτε ο ανόργανος, για τον απλούστατο λόγο: Ένα πράγμα για να κινηθεί πρέπει σύμφωνα με τον Νόμο της αδράνειας να ενεργήσει πάνω του μία δύναμη. Η δύναμη αυτή μπορεί να είναι κίνηση ή κάτι ακίνητο. Αν είναι κίνηση, από που η κίνηση αυτή; Από άλλη; Και η άλλη από άλλη κ.ο.κ. Κατ' ανάγκη θα φθάσουμε σε ένα ακίνητο, το οποίο κινεί τα άλλα. Το πρώτο λοιπόν ακίνητο πού κινεί τα άλλα δεν μπορεί να είναι εντός του κόσμου, γιατί εντός του κόσμου μόνο κίνηση υπάρχει. Επομένως θα είναι έκτος του κόσμου. Και άρα το ακίνητο αυτό είναι ο Θεός. Ο Θεός υπάρχει πάντοτε και η ύπαρξη του επιβάλλεται σε ένα πρωταρχικό γεγονός, πού δεν χρειάζεται καμία εξήγηση. Ο Θεός δεν έχει ούτε αρχή ούτε «γίγνεσθαι». Είναι ο Όν, ο υπάρχων, ο Αιώνιος, ο Ύψιστος, ο Άγιος.

Πηγή: πηγή

Δέκα βασικές συμβουλές για την συμπεριφορά μας μέσα στον Ιερό Ναό Πηγή: Ιστολόγιο Παναγίας Αλεξιωτίσσης http://panagiaalexiotissa.blogspot.com/2012/07/blog-post_9608.html#ixzz20zczxXLt

1. Ο Ναός είναι τόπος Ιερός. «Ως φοβερός ο τόπος ούτος! ουκ εστι τούτο, αλλ’ ή οίκος ΘΕΟΥ και αύτη η πύλη του ουρανού» (Γένεσις, κεφ. κη΄, 10).

2. Ο Ιερός Ναός είναι χώρος λατρείας και προσευχής. Πριν μπεις μέσα σκέψου που πρόκειται να μπεις και τι πρόκειται να κάνεις. «Είσελθε εις τον οίκόν μου και στήθι μετά
φόβου· ο γαρ τόπος ούτος άγιός εστι».

3. Μπαίνουμε μέσα «ευπρεπώς ενδεδυμένοι» με σιωπήν, και με... ευλάβειαν προσκυνούμεν τας αγίας εικόνας.

4. Καθόμαστε σε στάση ευλαβείας και προσοχής.

5. Μένουμε όσο πιο πολύ μπορούμε όρθιοι, σιωπηλοί και αφοσιωμένοι στην προσευχή, χωρίς να σχολιάζουμε ή να συζητούμε.

6. Είμαστε όρθιοι εις τα εξής σημεία: « Ευλογημένη η Βασιλεία...», « Σοφία. Ορθοί!...», Ευαγγέλιον, Χερουβικόν Ύμνον, «Πιστεύω...», «Λάβετε, φάγετε...» μέχρι και το «Άξιον
εστιν», «Πάτερ ημών...», «...τα Άγια τοις Αγίοις», «Μετά φόβου...» και γενικώς πάντα, όταν θυμιάζει και ευλογεί ο Ιερεύς.

7. Εις την Θεία Κοινωνία πλησιάζουμε με ευλάβεια, με ησυχία και με σειρά ο ένας μετά τον άλλον.

8. Οι μεγαλύτεροι πρέπει να δίνουν το καλό παράδειγμα ευλαβείας, υπομονής, προσευχής, σιωπής και πίστεως.

9. Εις το Ιερόν Βήμα απαγορεύεται η είσοδος, εκτός από εκείνους που διακονούν (69ος Κανών ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου).

10. Όταν τελειώσει η Θ. Λειτουργία, παίρνουμε με τάξη και ευλάβεια το αντίδωρο, πάντα από το χέρι του Λειτουργού Ιερέως.

 πηγή

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας: Λύκοι στην ποίμνη μας!

πηγή

ΛΥΚΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΜΝΗ ΜΑΣ!

Ἀδελφοί μου Χριστιανοί,

1.Μέ πολύ πόνο καί ἀνησυχία οἱ Ἱερεῖς σας καί ἐγώ ὁ Ἐπίσκοπός σας, ἀλλά καί ὅλος ὁ εὐσεβής λαός δεχθήκαμε τήν περασμένη ἑβδομάδα τήν εἰσβολή τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστης μας στήν Μητρόπολή μας. Καί ἦταν ἡ εἰσβολή αὐτή δυναμική, ταυτόχρονη σέ διάφορα χωριά τῆς Μητρόπολής μας, καί στό ἕνα της και στό ἄλλο της τμῆμα.

Θά τό ἐμάθατε, ἀδελφοί, ἀλλά καί θά τό εἴδατε πολλοί ἀπό σᾶς ὅτι ἦρθαν οἱ αἱρετικοί προτεστάντες στά μέρη μας καί μοίρασαν παντοῦ τήν Καινή Διαθήκη καί τά αἱρετικά τους φυλλάδια. Ἀλήθεια, δέν σᾶς κάνει ἐντύπωση αὐτό τό πεῖσμα τῶν αἱρετικῶν καί τῶν πλανεμένων; Ἀλλά δέν παραξενευόμαστε γι᾿ αὐτό, γιατί ἔτσι ξέραμε τούς αἱρετικούς νά φέρονται ἀπό παλαιά. Στά σημερινά μας ὅμως χρόνια ἔχουν γίνει αὐτοί ἀκόμα θρασύτεροι. Θυμούμαστε ἐδῶ μιά προφητεία τοῦ Ἡσαΐου, πού τήν ἐφαρμόζουμε σ᾿ αὐτούς: Τά νερόφιδα – λέγει ὁ προφήτης –γέννησαν φίδια τῆς ξηρᾶς καί τά φίδια τῆς ξηρᾶς γέννησαν πτερωτά φίδια. Ἔτσι, λοιπόν, σάν πτερωτά φίδια εἴδαμε αὐτή τή φορά τούς αἱρετικούς νά ἐπισκέπτονταιτά χωριά μας, γιά νά παρασύρουν στήν πλάνη τους τούς χριστιανούς μας.

2. Μήν παραξενεύεστε, χριστιανοί μου, γιατί ὅπως ὁ Χριστός ἔχει τούς Ἀποστόλους του καί τούς Ἱερεῖς του, ἔτσι καί ὁ διάβολος ἔχει καί αὐτός τά ὄργανά του, πού ἀντιστρατεύονται στό ἔργο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Αὐτό εἶναι το ἔργο τοῦ διαβόλου: Νά πολεμάει τόν Χριστό καί τήν ἁγία Του Ἐκκλησία. Και ἄλλοτε μέν ὁ διάβολος προσπαθεῖ μέ τά μαχαίρια καί μέ τά βασανιστήρια νά πολεμήσει τήν Ἐκκλησία, ἄλλοτε πάλι τήν πολεμάει μέ τήν «πένα», μέ τήν πλάνη, δηλαδή, καί τήν αἵρεση. Καί αὐτός ὁ δεύτερος τρόπος εἶναι χειρότερος ἀπό τον πρῶτο. Ἔτσι συνέβη καί μέ τόν Χριστό μας. Τόν πολέμησε πρῶτα ὁ Ἡρώδης, πού τροχοῦσε τά μαχαίρια καί ἔστειλε στρατιῶτες, γιά νά τόν σφάξουν ὅταν ἦταν νήπιο. Ἀλλά πολέμησαν τόν Ἰησοῦ Χριστό πολύ περισσότερο οἱ μορφωμένοι Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι, οἱ πλανεμένοι αὐτοί καθοδηγοί τοῦ λαοῦ καί αὐτοί τελικά τόν ἐσταύρωσαν.

3. Ὅπως λοιπόν συνέβη παλαιά στή ζωή τοῦ Χριστοῦ μέ τούς πλανεμένους Γραμματεῖς καί Φαρισαίους, τό ἴδιο συμβαίνει πάντοτε καί στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέ τούς αἱρετικούς. Ἔτσι, καθόλου περίεργο τό ὅτι ἦρθαν καί στην ἐπαρχία μας οἱ αἱρετικοί προτεστάντες καί ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, γιά να δηλητηριάσουν τήν ὀρθόδοξη πίστη τοῦ λαοῦ μας, δηλαδή γιά νά τοῦ ἀλλάξουν τήν πίστη!...

Εἶμαι βέβαιος καί ὑπερβέβαιος, χριστιανοί μου, ὅτι στήν δική μας τουλάχιστον ἐπαρχία, δέν πρόκειται αὐτοί οἱ πλανεμένοι νά πετύχουν τίποτε. Γιατί ὁ λαός μας ἐδῶ, παρά τά ἁμαρτήματά του πού ἔχει καί αὐτός, ὅπως ὅλοι, ὅμως πιστεύει στόν Θεό καί φυλάγει τήν πίστη του, ὅπως ἀκριβῶς τήν ἔμαθε ἀπό τήν γιαγιά του. Καί ἡ γιαγιά του αὐτή ἔμαθε τήν πίστη ἀπό τήν δική της γιαγιά, πού ἦταν μαθήτρια τοῦ ἁγιασμένου Παπουλάκου καί ἀκόμη περισσσότερο, μαθήτρια τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Εἴμαστε βέβαιοι λοιπόν ἐμεῖς οἱ Ἱερεῖς γιά τήν σταθερή πίστη τοῦ λαοῦ μας καί ἐγώ ὁ Ἐπίσκοπός σας εἶμαι περισσότερο χαρούμενος, γιατί σέ τέτοιον πιστό καί ἐκλεκτό λαό μέ ἔφερε ὁ Θεός νά ὑπηρετήσω την Ἐκκλησία του.

4. Ἀλλά ἐνῶ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ἄδικα κουράζονται οἱ ἀντίχριστοι καί ἔρχονται στά μέρη μας γιά νά παραπλανήσουν τούς χριστιανούς μας, ὅμως ἐμεῖς δέν πρέπει νά μείνουμε ἀδιάφοροι μέ τήν ἀναίδειά τους. Πρέπει νά τούς ποῦμε καθαρά και ξάστερα καί νά τούς δώσουμε νά καταλάβουν ὅτι δέν ἔχουμε καμιά διάθεση να γίνουμε οὔτε χιλιαστές, οὔτε προτεστάντες, οὔτε παπικοί, οὔτε τίποτε ἄλλο ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Καί μαχαίρι νά μᾶς βάλουνε στό λαιμό και νά χύνεται κάτω τό αἷμα, ἐμεῖς, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, θά κρατήσουμε τήν πίστη μας στόν Ἰησοῦ Χριστό καί στήν Παναγία μας, τήν πίστη ὅπως μᾶς τήν δίδαξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας: Μέ τίς κολυμβῆθρες, τά καντήλια μας, τά λάβαρά μας, μέ τή Μεταλαβιά τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ στή Θεία Λειτουργία.

5. Σᾶς παρακαλῶ, χριστιανοί μου, νά μήν ἀνοίγετε καμμία συζήτηση μέ τους αἱρετικούς πού ἐπισκέπτονται τά χωριά μας καί τά σπίτια σας, γιατί αὐτοί εἶναι μαέστροι στό νά πλανεύουν· καί ἄν καταλάβουν ὅτι ἔχετε διάθεση γιά κουβέντα μαζί τους, θά τό ἐκμεταλλευθοῦν αὐτό καί θά τήν κάνουν τήν ζημιά. Γι᾿ αὐτό ξεκόψτε ἀπό τήν ἀρχή τήν σχέση σας μαζί τους· καί ἄν τούς βλέπετε νά σᾶς γίνονται ἐνοχλητικοί, ἀπειλῆστε τους τελικά μέ τήν μπαστούνα πού ἔχετε πίσω ἀπό τήν πόρτα, χωρίς ὅμως νά τούς χτυπήσετε. Δῶστε τους νά καταλάβουν ὅτι ἡ σατανική τους σπορά δέν πιάνει στά δικά μας χώματα. Νά πᾶνε ἐκεῖ ἀπό ὅπου ἦρθαν, ἄν καί ἐμεῖς στήν Ἐκκλησία μας εὐχόμαστε «ὑπέρ ἐπιστροφῆς τῶν πεπλανημένων». Νά τούς φωτίσει, δηλαδή, ὁ Θεός καί αὐτούς νά νοήσουν την πλάνη τους, νά μετανοήσουν, καί νά ἔλθουν καί αὐτοί στήν Ἐκκλησία μας να λατρεύσουν τόν Θεό καί νά κοινωνήσουν μαζί μας τά Ἄχραντα Μυστήρια, το Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας.

Σχετικά μέ αὐτά πού σᾶς ἔδωσαν οἱ ἀπρόσκλητοι ἐπισκέπτες μας αἱρετικοί, τήν Καινή Διαθήκη καί τά φυλλάδιά τους, νά τά παραδώσετε ὅλα στή φωτιά.

Δέν θέλουμε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπό τά δικά τους χέρια. Εἶναι πλανεμένοι. Ἐννοοῦμε πολύ καλά τόν σκοπό τους καί τήν ἀπάτη τους. Ἀκοῦστε: Γιά νά παραπλανήσουν τόν λαό μας, παρουσιάζονται ὅτι δέν διαφέρουν τάχα ἀπό μᾶς και γι᾿ αὐτό ἔδωσαν τήν Καινή Διαθήκη ἐγκεκριμένη ἀπό τά Πατριαρχεῖα καί την Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλά, ἀφοῦ αὐτοί δέν παραδέχονται Πατριαρχεῖα καί Ἱερά Σύνοδο, γιατί ἔκαναν αὐτή τήν πονηριά; Καί γι᾿ αὐτή τους τήν ἀπάτη μᾶς γίνονται ἀκόμη περισσότερο ἀποτροπιαστικοί καί ἀποβλητέοι. Ἔξω αὐτοί ἀπό ᾿μᾶς!

Τήν Καινή Διαθήκη, χριστιανοί μου, θά τήν πάρετε ἀπό τά δικά μας χέρια. Παρακαλῶ τήν Παναγία μας νά φωτίσει κάποιον πλούσιο καί νά μᾶς δώσει χρήματα – γιατί ἐμεῖς σάν Μητρόπολη δέν ἔχουμε – καί θά τυπώσουμε τήν Καινή Διαθήκη ὡς ἔκδοση τῆς Μητρόπολής μας, γιά νά τήν δώσουμε σέ ὅλα τά σπίτια τῶν χριστιανῶν μας. Εὐχηθεῖτε νά ἔρθει γρήγορα ἡ εὐλογημένη αὐτή ὥρα. Ἀποτελεῖ ὄνειρό μου καί δυνατή ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς μου νά μπεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦσέ ὅλα τά σπίτια τῶν χριστιανῶν μας.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας. 

Εξέλιξη του χαρακτήρα μέσω των anime και χριστιανισμός.

Ο λόγος που γράφεται αυτό το άρθρο είναι το ότι ορισμένοι "Ορθόδοξοι Χριστιανοί" υποστηρίζουν χωρίς ενδοιασμούς πως τα Ιαπωνικά κινούμενα σχέδια anime(σχετικά εδώ Ιαπωνικά anime) βοηθούν στη διάπλαση και στην θετική εξέλιξη του ανθρώπινου χαρακτήρα. Υποστηρίζουν πως είναι χριστιανοί και πως το να βλέπουν anime τους δίνει θετικές αξίες για τη ζωή, τους δίνουν στήριγμα για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες τους και άλλα συναφή. Προσπαθούν να μας πείσουν εν ολίγης πως το να βλέπεις anime δεν είναι και κάτι κακό και επιπλέον υποστηρίζουν τη θέαση τους και άλλοι πάλι προσπαθούν να μας πείσουν για το ότι περνούν μηνύματα ανάλογα του Χριστιανισμού! Ας δούμε λοιπόν τις... "ομοιότητες" μεταξύ των αγίων μορφών μας που είναι τα μόνα ασφαλή παραδείγματα προς μίμηση και τα πρότυπα που προσπαθούν να μας προωθήσουν τα anime, έτσι ώστε να δούμε πόσο τα anime έχουνε σχέση με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό.

Σειρά Bleach
Και ρωτάω, τι σχέση έχει καλοί μου πλανεμένοι φίλοι ο παρακάτω δαίμονας, πρωταγωνιστής και  ήρωας  , τι σχέση έχει με τις άγιες Ορθόδοξες μορφές  μας αυτό το κερασφόρο πλάσμα που προωθείτε σαν πρότυπο μίμησης;

Ο άνθρωπος έχει ως στόχο να εξελιχθεί σε άγιο, εδώ το συγκεκριμένο anime μας προωθεί μία αντίθετη πορεία όπου ένας μαθητής λυκείου, ξεκινάει σαν ένα απλό έφηβο αγόρι και καταλήγει σε αυτό το στάδιο "εξέλιξης" στη δαιμονοποίηση και αυτό θεωρείτε πρόοδος.  Αντί για άγιος μετρέπεται σε δαίμονα!

         

    μαθητής στην αρχή(αριστερά)και έπειτα στην εξέλιξη του δεξιά)





Σειρά naruto

Η Ορθοδοξία μας διδάσκει να είμαστε ταπεινοί, μας διδάσκει να αποφεύγομαι τη βία και το κυνήγι της δόξας και της αυτοπροβολής. Ο παρακάτω χαρακτήρας, ξεκινάει σαν ένα αδύναμο παιδί που τον χλευάζουν και τον μισούν όλοι και για αυτό βάζει ως σκοπό της ζωής του να φτάσει σε ένα μεγάλο αξίωμα και αυτό το πετυχαίνει με το να επιδιώκει να γίνει ποιο δυνατός και με το να κερδίζει τον σεβασμό των γύρω του με την όλο και περισσότερο αυξανόμενη δύναμη του. Όσοι τον χλεύαζαν στην αρχή φτάνουν σε σημείο να τον παρακαλούν να τους σώσει από διάφορους κινδύνους και όσο προχωράει  η σειρά τόσο αυτός διεκδικεί τα πρωτεία. Προκειμένου να ξεχωρίσει από τους άλλους μυείτε σε τεχνικές αποκρυφισμού ανατολίτικης φιλοσοφίας ενώ βασικό σκοπό παίζει ένας δαίμονας που ζει μέσα του και του δίνει βοήθεια σε δύσκολες ώρες.  Στην πορεία προσπαθεί να ξεφορτωθεί τον δαίμονα... πολεμώντας τον με άλλες δαιμονικές τεχνικές...  Αυτοπροβολή, διεκδίκηση του σεβασμού μέσω της όλο και αυξανόμενης δύναμης, αποκρυφιστικές μη ρεαλιστικές δυνάμεις, βία, αίμα, γυμνό(με τον πρωταγωνιστή για τον οποίο μιλήσαμε παραπάνω να χειρίζεται μία τεχνική...που τον μεταμορφώνει σε γυμνή γυναίκα! δείτε άρθρο στον σύνδεσμο στην αρχή του κειμένου.)Επίσης προωθείτε ο παγανισμός με τον πρωταγωνιστή να γίνεται ένα με τη φύση και συγκεκριμένα με τα βατράχια!  Σεβασμός προς τη φύση θα υποστηρίξουν κάποιοι, διαστροφή της ανθρώπινης φύσης στην πραγματικότητα.
Βλέπουμε λοιπόν πως ότι καλό και να υποστηρίζει πως προωθεί αυτή η σειρά, είναι μία πλάνη για να κρύψει τα δαιμονικά στοιχεία της.


Ο "αγαθός" πρωταγωνιστής
   
Ενωμένος με τη φύση, αποκτάει χαρακτηριστικά βατράχου και άλλες αηδίες.



 μεταμορφώνεται σε γυμνή γυναίκα και προσπαθεί να αποπλανήσει έναν άντρα(και σε αυτό το σημείο της ιστορίας είναι 12 χρονών!) Καθαρή παιδοφιλία! 


Να σημειωθεί πως ΚΑΙ εδώ όσο ο χαρακτήρας προχωράει τόσο ποιο πολύ φύση του ομοιάζει με δαίμονα..

Γενικά για τα anime- Αντιθέσεις με το πνεύμα της Ορθοδοξίας: 


Χαρακτηριστικό των περισσοτέρων anime είναι πως οι πρωταγωνιστές έχουν την τάση να διεκδικούν τη δόξα(θέλουν να φτάσουν σε έναν ανώτατο στόχο, να γίνουν οι καλύτεροι από όλους πάνω σε κάτι). Εδώ συμπυκνώνονται τα πάθη της αυτοπροβολής και της φιλονικίας.

Οι άγιοι μας επεδίωξαν την αφάνεια και την ταπεινότητα.

Εξωτερικά οι ποιο βασικοί χαρακτήρες είναι καλλίγραμμοι, γυμνασμένοι και προκαλούν τα βλέμματα. Οι γυναίκες έχουν υπερβολικά εμφανή τα προκλητικά στοιχεία τους.
Πάθη ναρκισσισμού και λαγνείας της σάρκας
Δεν υπάρχουν σεξουαλικά όρια και η ομοφυλοφιλία είναι αποδεκτή.

Οι άγιοι μας πολεμούν τα πάθη της σάρκας.

Θέλουν να γίνουν οι ποιο δυνατοί και στην κυριολεξία ρισκάρουν και τη ζωή τους για να αποκτήσουν δύναμη.

Δίνουν την εικόνα πως υπερασπίζονται το καλό αλλά αυτό που γίνεται είναι να ντύνεται ένας δαίμονας με αγγελική μορφή και να παρασέρνει τους εκατοντάδες θαυμαστές αυτών των σειρών ανά τον κόσμο στην βουδιστική, σατανική απόκρυφη φιλοσοφία. Ο πρωταγωνιστής  της σειράς ο οποίος μυείτε συνεχώς σε απόκρυφες,υπερφυσικές δυνάμεις  προκειμένου να γίνει όλο και ισχυρότερος παρουσιάζεται σαν υπερασπιστής της δικαιοσύνης και σαν έμπιστος φίλος.

Δύναμη των χριστιανών είναι η προσευχή, η μετάνοια, η εξομολόγηση, η πραότητα καμία σχέση με την αναζήτηση ωμής και προκλητικής δύναμης.



Το αίμα και η βία δίνονται σε άφθονο βαθμό προκειμένου να προκαλέσουν ευχαρίστηση και απόλαυση στο θεατή. Ο θεατής απολαμβάνει να βλέπει τον πρωταγωνιστή να συντρίβει τον κακό της υπόθεσης με τον να αποκτάει όλο και περισσότερες δαιμονικές δυνατότητες. Απολαμβάνει να βλέπει να χύνεται αίμα και να δημιουργούνται εικόνες καταστροφής. Ξυπνούν πρωτόγονα ζωώδη ένστικτα.
Ο θεατής των anime μοιάζει με αυτούς τους ειδωλολάτρες θεατές που αρέσκονταν, απολάμβαναν στην κυριολεξία να βλέπουν τα θηρία να κομματιάζουν τους πράους και ταπεινούς χριστιανούς.

   


Τα anime είναι επικίνδυνα, δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό, οποιοσδήποτε συσχετισμός της χριστιανοσύνης με αυτά είναι βλασφημία και ένας χριστιανός που αγαπάει τον Κύριο μας πρέπει να τα καταδικάζει.
Δεν μπορώ να διαλέξω δύο δρόμους, θα πάρω ή αυτόν της αρετής ή της κόλασης.
Νομίζω πως είναι εύκολα κατανοητό το γιατί  τα anime αντιμάχονται τον Χριστιανισμό,δεν θα αφιερώσουμε άλλο θέμα σε κάτι το οποίο είναι πασιφανές.
Πολλά παιδιά εδώ στην Ελλάδα γίνονται θαυμαστές αυτών των σειρών, συμμετέχουν σε πάρτυ όπου καλούνται να μιμηθούν αυτούς τους χαρακτήρες με το να ντύνονται όπως αυτοί, συγκεντρώνονται για να γνωρίσουν άτομα με τα οποία έχουν αυτό το κοινό ενδιαφέρον   και από πάνω να υποστηρίζουν κάποιοι πως είναι χριστιανοί και στηρίζουν αυτές τις αηδίες(αλλά και ότι τους βοηθούν κιόλας!)
Νομίζω πως κάπου έχουμε χάσει το δρόμο μας...


πηγή


  

Αρχιεπίσκοπος Σεβάστειας Θεοδόσιος: Συνομωσία εναντίον της Συρίας… ο Ερντογάν κάνει ότι είναι δυνατόν κατά του αραβικού έθνους

πηγή

O Ελληνορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Σεβάστειας Θεοδόσιοςτάχθηκε εναντίον της επίθεσης που δέχεται η Συρία και δήλωσε στην τηλεόραση της Συρίας, μεταξύ άλλων

«…όποιος εχθρεύεται τη Συρία είναι εχθρός του αραβικού έθνους και του Παλαιστινιακού λαού. Αποτελεί καθήκον η αλληλεγγύη στη Συρία, που πάντα υποστήριξε τον...

Παλαιστινιακό λαό… Μέρος της συνωμοσίας κατά της Δαμασκού ο Ερντογάν που κάνει ότι είναι δυνατόν κατά του αραβικού έθνους προς όφελος των σιωνιστών…»

Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΙΣ ΦΛΕΓΟΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΚΑΣΤΡΙΤΣΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΝΙΟΥ

Στήν φλεγόμενη περιοχή Καστριτσίου καί Πλατανίου Πατρῶν βρέθηκε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, προκειμένου νά συμπαρασταθῇ στούς ἐμπεριστάτους κατοίκους τῆς περιοχῆς, ἀλλά καί νά δώσῃ δύναμη στούς Πυροσβέστες καί τά ἄλλα κλιμάκια πού ἀγωνίζονται γιά τήν κατάσβεση τῆς φοβερῆς πυρκαγιᾶς.

Ὁ Σεβασμιώτατος συναντήθηκε στόν τόπο τῆς καταστροφῆς μέ τήν ἡγεσία τῆς Ἀστυνομίας, τόν Περιφερειάρχη Δυτικῆς Ἀχαΐας, πυροσβέστες, ἄνδρες τῆς ΕΜΑΚ καί μέ κατοίκους τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι ἀπεγνωσμένα προσπαθοῦσαν νά προστατεύσουν τά σπίτια τους καί τίς περιουσίες τους.

Κοντά στούς δοκιμαζομένους ἀνθρώπους, βρίσκονται οἱ Ἱερεῖς τῶν Ἐνοριῶν τῆς φλεγόμενης περιοχῆς, μέ τούς ὁποίους συναντήθηκε ὁ Σεβασμιώτατος καί ἔδωσε συγκεκριμένες κατευθύνσεις, τονώνοντας παράλληλα τό ἠθικό τους.

Στούς Ἱερούς Ναούς καί τίς Μονές τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν τελοῦνται δεήσεις γιά τήν κατάσβεση τῆς πυρκαγιᾶς.

Σέ δηλώσεις του ὁ Σεβασμιώτατος εἶπε μεταξύ τῶν ἄλλων:

«Λυπᾶμαι βαθειά γιά τήν φοβερή καταστροφή, ἡ ὁποία συντελεῖται μέχρι αὐτή τήν ὥρα στήν ὡραιότερη περιοχή τῆς Πάτρας. Ἡ πυρκαγιά αὐτή, πού ἀπ’ ὅτι φαίνεται τήν ἔβαλε ἐπίτηδες ἀνθρώπου χέρι, ἀποτελεῖ ὕβρη στό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς χάρισε τήν φύση, τό περιβάλλον, γιά νά μποροῦμε νά ζοῦμε καί νά ἀναπνέωμε.

Συμπαραστέκομαι πατρικά, σέ ὅσους βλέπουν τίς περιουσίες τους, νά καταστρέφονται καί εὔχομαι μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μας καί τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, νά σταματήσῃ τό μεγάλο κακό.

Ἐπίσης, παρακαλῶ τόν Θεό νά δίνῃ δύναμη στούς ἔχοντας τήν εὐθύνη τοῦ συντονισμοῦ τῆς προσπάθειας κατάσβεσης τῆς φωτιᾶς καί σέ ὅλες τίς δυνάμεις, πυροσβεστική κ.λ.π. πού ἀπό ξηρᾶς καί ἀέρος ἀγωνίζονται γιά νά σβήσουν τό πύρινο μέτωπο....».

πηγή

Ο αντιπαθητικός παππούλης

Κάποτε πολύ παλιά σε ένα μοναστήρι στο Όρος, πριν ακόμα η ανθρωπότητα μάθει τι είναι το ηλεκτρικό ρεύμα, ήταν μία μικρή αδελφότητα νέων κατά βάσει μοναχών με τον Γέροντά τους, ο οποίος ήταν και αυτός σχετικά νέος. Μέσα σε αυτήν την αδελφότητα υπήρχε όμως και ένας μεγάλος σε ηλικία παππούλης. Ο παππούλης της ιστορία μας, λοιπόν, δεν έλεγε ποτέ καλημέρα και περπατούσε πάντα με κατεβασμένο το βλέμμα. Όποτε συναντούσε κάποιον αδελφό του σταματούσε μπροστά του χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από το έδαφος και κατευθίαν γυρνούσε την πλάτη του και άλλαζε πορεία. Δεν πήγαινε ποτέ στης Παρακλήσεις και στους Εσπερινούς. Μπορεί να τον έβλεπαν καμιά φορά στο απόδειπνο μετά την τράπεζα, αλλά θα έφευγε πριν τελειώσει. Μονάχα τις Κυριακές πήγαινε στην Λειτουργία καθυστερημένος και καθόταν μέχρι να τελειώσει. Όλοι οι αδελφοί του τον χαρακτήριζαν μονόχνοτο, παράξενο και τον συκοφαντούσαν συνέχεια στον Γέροντά τους. Πολλές φορές ο Γέροντας μπήκε στον πειρασμό να τον επιπλήξει για την συμπεριφορά του αυτή, αλλά κάθε φορά κάτι τον σταματούσε και τον δικαιολογούσε λέγοντας πως είναι ’’καμώματα της ηλικίας’’. Κάποια μέρα λοιπόν κάλεσε ο Καλός Θεούλης τον Παππούλη μας και αυτός έφυγε για πάντα για ένα πολύ μακρινό ταξίδι.

Οι αδερφοί του δεν στεναχωρήθηκαν καθόλου για την απώλεια του. Ίσα, ίσα χάρηκαν κιόλας, γιατί δεν θα έβλεπαν άλλο το ξινισμένο γέρικο πρόσωπό του. Αναρωτιόντουσαν όμως: ’’ τι κατάληξη θα έχει η ψυχούλα αυτού του παράξενου γεράκου που δεν τελούσε κανένα από τα θρησκευτικά του καθήκοντα;’’ Το ρώτησαν στο Γέροντά τους και αυτός με την σειρά του είπε να κάνουν για 40 μέρες προσευχή και νηστεία και τότε θα τους φανερώσει ο Καλός Θεούλης τι έγινε με την ψυχούλα του γέρου αδελφού τους. Μετά από 40 μέρες Άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στο Γέροντα και του αποκάλυψε ότι ο Γεράκος τους είναι στον Παράδεισο κοντά στον Καλό Θεούλη και προσεύχεται για αυτούς και για την σωτηρία της ψυχής τους. Ο Γέροντας απόρησε. Ρώτησε τον Άγγελο: ’’Μα πως; Αφού…’’ Πριν προλάβει όμως να τελειώσει αυτό που ήθελε να πει του απάντησε ο Άγγελος: ’’Ο αδελφός σας είναι στον Παράδεισο γιατί ποτέ δεν είπε κακό λόγο για αδελφό του και ποτέ δεν κατέκρινε κανέναν σας! Πάντα το βλέμμα του κοιτούσε στο έδαφος για να μην δει κανέναν σας και τον κακολογήσει, δεν ερχόταν στις ακολουθίες για μην δει κανέναν αδελφό να κοιμάται στο στασίδι του, ή να μην κάνει τις μετάνοιες του και τον κρίνει’’. Ο Γέροντα έμεινε άφωνος. Τα νέα γρήγορα διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα όχι μόνο στο μικρό κοινόβιο αλλά και στις γύρω Μονές και Σκήτες. Αντί για χαρά όμως απλώθηκε μια απέραντη λύπη. Μέχρι και τα πουλιά σίγησαν εκείνη την μέρα. Ο αέρας δεν φύσηξε και τα λευκά προβατάκια της θάλασσας σταμάτησαν να γλύφουν τους τοίχους του μοναστηριού. Εκείνο το βράδυ ούτε τα άστρα βγήκαν στον ουρανό. Θρηνούσαν οι άνθρωποι, αλλά θρηνούσε και όλη η γη μαζί τους.

Μακάρι να μπορούσαμε και εμείς να έχουμε έστω λίγη από την ταπείνωση του Άγιου αυτού Παππούλη και ας μας λέγανε παράξενους…

Οι τα Χερουβεὶμ μυστικώς εικονίζοντες

Όλοι μαζί οι άγγελοι στους ουρανούς λατρεύουν τον Θεό.  Όλοι μαζί και στην γή οι άνθρωποι αναφέρουν προς τον Κύριο προσηρμοσμένη προς την ασθένεια φύση τους,την αυτή αγγελική λατρεία. Και όχι μόνο τούτο. Συνενώνονται κατά την ώρα της λατρείας άγγελοι και άνθρωποι. Αοράτως οι άγγελοι συνοδεύουν και δορυφορούν τον Βασιλέα της Δόξης. Αισθητώς και ορατός οι άνθρωποι προσκυνούν και λατρεύουν αυτόν τον Κύριο. Άγγελοι και άνθρωποι συγχορεύουν και συνανυμνούν τον Δεσπότη και Βασιλέα του παντός. Αν έχουμε ανοικτά τα μάτια της ψυχής,όπως άλλοτε οι Προφήτες,τι θα βλέπαμε; Χερουβείμ και Σεραφείμ,να συναναμιγνύονται μα ανθρώπους.

  Αδελφέ μου! Εικονίζουμε τα Χερουβίμ. Συναισθανόμαστε,τι σημαίνει αυτός; Και προκαλείται μέσα μας ο ιερός της ευλάβεις φόβος,τον οποίο δοκίμασε ο Ησαϊας,όταν σε έκσταση που βρέθηκε κάποτε προ του υπερουράνιου θυσιαστηρίου; Η αδιαφορούμε η χαζεύουμε και κατ'αυτή την ώρα της λατρείας από μέριμνες βιοτικές και από τις φροντίδες ματαιότητος; Στώμεν καλώς,στώμεν μετα φόβου,στώμεν ευλαβώς και εν αφοσίωση προς τον Κύριο.

 πηγή

Πώς παντρεύτηκαν... Κάνει θαύματα η προσευχή!

Έβαλε ο π.Πορφύριος μια κοπέλα που αγαπούσε κάποιον και δεν ήξερε αν αυτός την ήθελε, λέει: "Πάτερ, θέλω να τον παντρευτώ. Και της είπε: "Θα κάνεις προσευχή και συ και θα κάνω και γω την τάδε ώρα. Θα κάνουμε και οι δυο προσευχή γι'αυτόν. Και άμα θέλει ο Θεός, θα τον φωτίσει". (Για να δείτε που είναι πρακτικό.Δεν είναι θεωρία). Και έκανε πολύ προσευχή και αυτή και ο π.Πορφύριος. Και αυτός ο άνθρωπος, αυτός ο άντρας εκείνη την ώρα κάτι ένιωθε στην καρδιά του. Ένιωθε μια θερμότητα, ένα κύμα αγάπης, μια χαρά, κάτι, κάτι... Και πάει στον π.Πορφύριο (γιατί και αυτός τον ήξερε) και του λέει: "Πάτερ, κάτι γίνεται τον τελευταίο καιρό. Την τάδε ώρα κάθε μέρα, κάτι γίνεται και με πιάνει κάτι στην καρδιά μου".
Του λέει:
-Τι σε πιάνει;
-Ένα μούδιασμα, μια θερμότητα, μια γλυκύτητα. Κάτι γίνεται. Και θέλω να σας πω και κάτι άλλο πάτερ. Τώρα που ήρθα,έξω από εδώ που ήρθα να εξομολογηθώ, είδα μια κοπέλα που κάθεται. Αυτή η κοπέλα πάτερ είναι ελεύθερη; Μου'κανε πολύ καλή εντύπωση.
- Θα δούμε, λέει ο π.Πορφύριος. Θα τη γνωρίσεις και θα δεις.
Και τελικά, όπως καταλαβαίνετε, παντρευτήκανε. Πώς τα καταφέρανε αυτά; Δεν του μίλησε ούτε έβαλε τη λογική της ούτε την εξυπνάδα της... Δηλαδή εξυπνάδα έβαλε, αλλά εξυπνάδα πνευματικού τύπου. Δεν κινήθηκε ανθρώπινα. Δεν κινήθηκε με την μαεστρία την εγκόσμια, αλλά δια της προσευχής. Πρακτικά πράγματα ε; Έγινε μια ωραία οικογένεια με την προσευχή του π.Πορφυρίου και της κοπέλας που πήγε να εξομολογηθεί στον π.Πορφύριο.
Κάνει θαύματα η προσευχή!

(απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου [(από Αθέατα περάσματα http://www.atheataperasmata.com)]

πηγή

Η εκρηκτικότητα της απλότητας

Σηκώθηκε κι εκείνο το πρωί, πλύθηκε και άναψε το μικρό καντηλάκι στο δωμάτιό του. Έκανε μια καρδιακή προσευχή και πήρε την τσάντα του κι έφυγε για το Πανεπιστήμιο. Ο καιρός είχε γλυκάνει. Δεν έβρεχε πια. Έτσι, δεν πήρε το λεωφορείο, αλλά αποφάσισε να περπατήσει μέχρι τη σχολή του. 

Έβγαλε το mp3 του και φόρεσε τα ακουστικά. Έβαλε τους χαιρετισμούς της Παναγίας και για 12 περίπου λεπτά, προσευχόταν περπατώντας. Άπειροι άνθρωποι πέρασαν δίπλα του. Δεν τον κατάλαβε κανείς. Όμως, εκείνος αθόρυβα και μυστικά κυνηγούσε τον Θεό...

Φτάνοντας στη σχολή, πήγε στο κυλικείο για να πιει με την παρέα του τον καθιερωμένο καφέ. Πρόσχαρος καθώς ήταν και χαμογελαστός, πολλές φοιτήτριες και πολλοί φοιτητές τον ήθελαν κοντά τους. Είπαν τα ανέκδοτά τους, μίλησαν για τα χτεσινά νέα και ανέβηκαν για τις παρακολουθήσεις. Οχτώ μέχρι δύο το μεσημέρι. Πήγαν μετά στη λέσχη, έφαγαν και αποχαιρετίστηκαν. 

Δεν είχε άλλο μάθημα εκείνη τη μέρα και γύρισε στο σπίτι του. Σε όλη τη διαδρομή, το χέρι του μέσα στην τσέπη του παντελονιού. Αν πρόσεχες καλύτερα, θα καταλάβαινες ότι είχε ένα οχταράκι κομποσκοινάκι και έλεγε συνέχεια την ευχή: "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με". Ζούσε το Χριστό την κάθε στιγμή της μέρας χωρίς να αποκόπτεται απ'τους γύρω του. Αν τον ήξερες λίγο πιο καλά, θα παρατηρούσες τη ματιά του να πετάει και να αρμενίζει σ'άλλους ουρανούς...

Το απόγευμα μου είπε:
Τι λες; Θες να πάμε καμιά βόλτα; Να περάσουμε λίγο και απ'τον Εσπερινό και μετά να πάμε προς το πάρκο; Εννοείται πως δέχτηκα. Ήταν τόσο απλός και τόσο προσηνής άνθρωπος που χαιρόσουν την παρουσία του. Σου μετέδιδε αυτή την χαρά του... (Λένε πως αυτό που έχεις στην καρδιά σου επηρεάζει και τους άλλους...)

Όσο κάναμε βόλτα, βροχή τα τηλεφωνήματα και τα μηνύματα στο κινητό του. Τον παρακαλούσαν: Πότε θα βρεθούμε, πότε θα βγούμε. Άλλους τους έστελνε σημειώσεις, άλλους τους βοηθούσε στις εργασίες. Μάλιστα, θυμάμαι ότι πήγαινε τακτικά και έκανε τα ψώνια για 2 ηλικιωμένα ζευγάρια.

Ήταν ο άνθρωπος-χαμόγελο! Η ζωή του ήταν εκρηκτικά απλή και ταυτόχρονα τόσο ενδιαφέρουσα. Απορούσα πώς μπορούσε ακόμα και στις πιο μεγάλες αδικίες ή προβλήματα να είναι τόσο ειρηνικός. Η αίσθηση του υπερφυσικού που ζούσε βαθιά μέσα του με συγκινούσε και μ'έκανε να αποδέχομαι την ευλογία της παρουσίας του. Το απόλυτου του μηδενισμού που οι επιφανειακοί άνθρωποι γύρω του προπαγάνδιζαν δε μπορούσε να σβήσει αυτή την υπέροχη φλόγα της θεϊκά ερωτευμένης καρδιάς του.

Το βράδυ επέστρεφε σπίτι του για να κάνει τις δουλειές του, να ξαναδιαβάσει λίγο. Και πριν ο ύπνος της νύχτας σφαλίσει τα βλέφαρά του, εκείνος θα έστελνε την προσευχή του, σαν ευωδιαστό θυμίαμα, στο θρόνο του Θεού...

Αυτός ο φίλος μου αποτελεί για μένα σταθμό ζωής. Μέσα στην πολύβουη και αποπνικτική καθημερινότητα, ένα τόσο αόρατο, γλυκό και καταπληκτικό πρότυπο ζωής. Έστω και αν τώρα, αρκετά χρόνια μετά, δε μπορώ να τον βλέπω συνέχεια, αφού είναι μοναχός σε μοναστήρι μακρινό. Τον νιώθω, όμως, να με στηρίζει. Η ομπρέλα της προσευχής του σαν ασπίδα στις δικές μου πρωτόγνωρες δυσκολίες. Ή προτροπή μετάνοιας στην ανατριχίλα της αμαρτίας μου.

Στο τραίνο της ζωής μας πάντα ο Θεός έστελνε και στέλνει ανθρώπους γνήσιους. Ψυχές ανέγγιχτες απ'τον ακαθόριστο ολοκληρωτισμό του υλισμού. Ας προσευχόμαστε μονάχα να τους αναγνωρίζουμε. Γιατί η παρουσία τους είναι τόσο αθόρυβη...

πηγή