Η σπορά του λόγου του Θεού. (Κυριακή Δ΄ Λουκά)

Η παραβολή του Σπορέως διαπραγματεύεται το μυστήριο της Βασιλείας του Θεού και αναγγέλλει  τον λόγο του Θεού. Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού. Από την ώρα που γίνεται η σπορά μέχρι την εποχή του θερισμού μεσολαβεί αρκετός χρόνος. Αυτός ο χρόνος έχει μεγάλη σημασία, γιατί φανερώνει αφ’ ενός μεν ότι ο Θεός παρέχει χρόνο στον καθένα να καλλιεργήσει  στην καρδιά του τον λόγο του Θεού και να τον καταστήσει καρποφόρο, αφ’ ετέρου δε την εσχατολογική διάσταση της παραβολής, αφού ο θερισμός είναι η εικόνα της τελικής κρίσεως και της αιώνιας βασιλείας του Θεού. Επίσης το γεγονός ότι ο σπόρος σπέρνεται στο έδαφος και δίνει την εντύπωση ότι χάνεται, συμβολίζει ακόμα και το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου, που οδηγεί προς την κοινή Ανάσταση την εποχή του εσχατολογικού θερισμού.  Ο λόγος του Θεού, δηλαδή το κήρυγμα της Εκκλησίας, δεν είναι απλά μια διδασκαλία, αλλά είναι η ενεργητική επέμβαση του Θεού στα ανθρώπινα πράγματα. Γι’ αυτό είναι «ζών και ενεργής και τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον». Είναι ο λόγος της ζωής, ο λόγος της σωτηρίας ο λόγος της καταλλαγής, ο λόγος της χάριτος. Γι’ αυτό και είναι πάντοτε επίκαιρος. Όμως ο λόγος της Εκκλησίας, εξ αιτίας της αμαρτίας του κόσμου, παρουσιάζεται σε αδυναμία, κενωμένος από τη θεϊκή του λάμψη, παραδομένος στους αμαρτωλούς και εσταυρωμένος. Οι βιοτικές μέριμνες του αιώνος τούτου, λέει χαρακτηριστικά ο Ιερός Χρυσόστομος, οι άκαιρες αθυμίες και η απάτη του πλούτου συμπνίγουν  τον πνευματικό σπόρο και γίνεται άκαρπος. Ας προσέξουμε, λοιπόν, τον λόγο του Κυρίου που είπε «Όποιος με αγαπά θα φυλάξει τις εντολές μου, θα τον αγαπήσει ο Πατέρας μου, θα τον αγαπήσω και εγώ και θα τον φανερώσω τον εαυτό μου». Βλέπουμε λέει ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής, « πως ο Χριστός έκρυψε μέσα στις εντολές τη φανέρωση Του; από όλες τις αρετές, εκείνη που περιλαμβάνει όλες είναι η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, που προέρχεται από την αποχή από την ύλη και την ησυχία των λογισμών». Όλοι μας πρέπει να μελετάμε καθημερινά την Αγία Γραφή. Η μελέτη του θείου λόγου δεν είναι μια απλή άσκηση, αλλά αποτελεί οργανικό μέρος της πνευματικής ζωής και μεταβάλλει τον καθημερινό μας βίο σε ζώσα μελέτη του Υιού και λόγου του Θεού. Η μελέτη της Αγίας Γραφής κατευθύνει τη μάχη και την πρόοδο της ψυχής, και κάνει την ψυχή μας εκκλησιαστική και θεοδίδακτη (άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρεύς). Κατά τον άγιο Νείλο, η πείνα των Γραφών αποτελεί το μέτρο του πνευματικού είναι μας, και είναι φώς της ψυχής. Οι Πατέρες μάς διδάσκουν πως πρέπει να τρεφόμαστε από τους σπόρους της ζωής που περιέχονται μέσα στην Αγία Γραφή, όπως το κάνουμε με την συμμετοχή μας στη Θεία  Ευχαριστία.  Και γι’ αυτό ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος παρομοιάζει την ανάγνωση των Γραφών με τη βρώση του Πασχαλίου Αμνού. Πόσο χαριτωμένος είναι ο λόγος του αγίου Ιωάννου του Καρπαθίου, που συνδυάζει τον λόγο με το ήθος, την πίστη με τα έργα: «Η προσευχή, οι ψαλμοί, η αγρυπνία, η ταπεινοφροσύνη, η διακονία προς τον πλησίον και το έλεος, η ευχαριστία και η ακρόαση των θείων λόγων, γίνονται ενέδρα και παγίδα και λάκκος και μάστιγα και αγχόνη και δίκτυα για τον διάβολο».Ας  προσευχόμαστε να γίνουμε «ποιητές του λόγου και όχι μόνο ακροατές». Αν έτσι γίνει, τότε ο Θεός θα ευλογήσει και θα έλθει  η οικειοποίηση της χάριτος και ο αγιασμός όπου θα ακτινοβολεί στην καθημερινή ζωή, για να είναι η ζωή μας βίος μακάριος, μια ζωή αγαπητικής σχέσεως με τον Θεό.

Κυριακή Δ Λουκά Ο Σπόρος που έπεσε στην γή..

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη του νέου κατηχητικού έτους. Από σήμερα η εκκλησία μας και τα στελέχη της με ανανεωμένες δυνάμεις θα ξεκινήσουν την εκ νέου σπορά του λόγου του Θεού αποσκοπώντας στην κατά Χριστόν πρόοδο και προκοπή του λαού του Θεού. Για το λόγο αυτό έχει θεσπιστεί να διαβάζεται κατά τη θεία λειτουργία, η γνωστή παραβολή του καλού σπορέως, ο οποίος ρίχνει το σπόρο στη γη και αναμένει να πάρει τους καρπούς της σποράς.

Όπως όλες οι παραβολές του Χριστού και αυτοί η παραβολή αποκαλύπτει το μυστήριο της βασιλείας του Θεού. Μέσα από τις εικόνες της καθημερινής ζωής των ανθρώπων και την απλότητα της αφηγήσεως, ο παραβολικός λόγος του Χριστού μας διδάσκει για τις αλήθειες του λόγου του Θεού, του λόγου του Ευαγγελίου και της βασιλείας του Θεού. Έτσι οι ιεροί ευαγγελιστές τοποθετούν τη παραβολή μέσα στο πλαίσιο εκείνο συμφώνα με το οποίο ο Χριστός αναγγέλλει το λόγο του Θεού. Η παραβολή του σπορέως είναι μία από τις σημαντικότερες παραβολές και είναι παρμένη από την αγροτική ζωή. Είναι πολύ σημαντικό επίσης ότι ο ίδιος ο Κύριος ερμηνεύει την παραβολή μετά από ερώτηση των μαθητών του. Η εικόνα είναι συμβολική. Ο σπορέας είναι ο Χρίστος, ο σπόρος είναι το ευαγγέλιο του και η γη είμαστε όλοι εμείς που καλούμαστε να καρποφορήσουμε μέσα μας τον λόγο του Θεού. Ο σπόρος καρποφορεί αναλόγως με τη δεκτικότητα και τη γονιμότητα του εδάφους.

Η εικόνα του Χριστού Μεσσία ως σπορέως ανατρέπει εκείνη των Ισραηλιτών οι οποίοι ανέμεναν το Μεσσία ως κοσμικό άρχοντα. Η εικόνα του σπορέως δεν περιέχει ούτε ίχνος βίας ούτε κοσμικής δυνάμεως και όλοι οι άνθρωποι καλούνται να γίνουν μετοχοί της βασιλείας του Θεού να αποκτήσουν τη σωτηρία και γι αυτό ο σπόρος σπέρνεται παντού. Ο σπορέας σπέρνει το σπόρο χωρίς διάκριση στο δρόμο, στο πετρώδες έδαφος, μέσα σε ακανθώδες έδαφος κατά τον ίδιο τρόπο που σπέρνει και στο καλλιεργημένο και γόνιμο έδαφος. Ωστόσο αν ήταν μια απλή γεωργική πράξη θα ήταν παράλογο για την αλόγιστη σπατάλη του σπόρου μέσα σε καλά και άγονα εδάφη όπου θα ήταν βέβαιο ότι η σπορά θα ήταν εκατό τοις εκατό αποτυχημένη. Όμως η παραβολή αυτή ξεφεύγει από την απλή πραγματικότητα της καθημερινότητας και της αγροτικής ζωής ο Χριστός δίνει ένα διπλό μήνυμα. Το πρώτο είναι ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να αναμένουν το Μεσσία να έλθει με θόρυβο και με κοσμική εξουσία αλλά για μια ταπεινή έλευση. Το δεύτερο μήνυμα της παραβολής είναι ότι ο Θεός δεν κάνει διάκριση μεταξύ των ανθρώπων δεν οδηγεί κάποιους στην σωτηρία και κάποιους στην απώλεια, αλλά καλεί όλους να γίνουν μέλη και κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού. Η βασιλεία του Θεού δεν θα έλθει στον καθένα μας δια της βίας αλλά εργάζεται αθόρυβα στις καρδιές των ανθρώπων, όπως ο σπειρόμενος σπόρος βλαστάνει και παράγει καρπούς.

O σπειρόμενος σπόρος είναι λόγος του Θεού. Ο σπόρος αυτός σπέρνεται από τον ίδιο Χριστό και εισέρχεται στις καρδιές των ανθρώπων. Ο λόγος του Θεού, το Ευαγγέλιο του είναι ο ίδιος ο Χριστός. Άρα είναι λόγος απόλυτης γνησιότητας, αυθεντικότητας και αναμφισβήτητης πνευματικής εξουσίας. Είναι ο ίδιος ο Χριστός αποκαλυπτόμενος αυτοπροσώπως μέσα στα ιερά κείμενα της Αγίας Γραφής, ο οποίος κρούει την θύρα της ανθρώπινης ψυχής αναζητώντας ικανό και δεκτικό έδαφος προκειμένου να καρποφορήσει και να βλαστήσει. Τα ιερά αυτά κείμενα ευαγγελίζονται το μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας.

Η σπορά όμως του θείου λόγου είναι και θεμελιώδες έργο της Εκκλησίας σύμφωνα με τη δική του εντολή «Μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. 28,19). Κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει»(Μαρκ.16,15). Έργο και σκοπός και καθημερινός αγώνας της Εκκλησίας και των ποιμένων της είναι να φέρουν κοντά τους ανθρώπους, να σπείρουν στις καρδιές τους το σπόρο του λόγου της πίστεως. Έπειτα σπορά και καρποφορία συνδέονται μεταξύ τους, άλλος ενεργεί τη σπορά και άλλοι πραγματοποιούν τη συγκομιδή των καρπών. Ο Θεός σπείρει και οι άνθρωποι θερίζουν.

Από όσο γνωρίζουμε και από την αγροτική ζωή από τη στιγμή που γίνεται η σπορά μέχρι την ώρα του θερισμού μεσολαβεί αρκετός χρόνος κι έτσι διαπιστώνουμε ότι ο Θεός παρέχει χρόνο στον καθένα μας να καλλιεργήσει το λόγο του Θεού μέσα του και να τον καταστήσει καρποφόρο. Ακόμη ο θερισμός είναι η εικόνα της τελικής κρίσεως και της εσχατολογικής αιώνιας βασιλείας του Θεού. Ο σπόρος σπείρεται στο έδαφος και δίδει την εντύπωση ότι χάνεται, καταστρέφεται, πεθαίνει για το λόγο αυτό συμβολίζει την ανάσταση των σωμάτων, τα οποία θα αναστηθούν όπως και σπόρος. Εξάλλου ο ίδιος ο Κύριος είχε τονίσει: «Μακάριοι οι ακούοντες το λόγο του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν» (Λουκ.11,28). Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που ακούνε το λόγο του Θεού και τον κρατούνε στοργικά σαν θησαυρό στην καρδιά τους. Μόνο τότε καρποφορεί σε αρετή και σε πνευματική προκοπή ο θείος λόγος.

Η παραβολή του σπορέως αποτελεί κλίση προς όλους τους ανθρώπους να δεχθούν το λόγο του Θεού. Ο καθένας οφείλει να μεταβάλει σε σχέση με το σπόρο, δηλαδή το λόγο του Θεού, τη πέτρινη καρδιά του σε καλλιεργημένο και καρποφόρο έδαφος. Ο λόγος του Θεού καρποφορεί «εν υπομονή» και όταν αντιληφθούμε ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο μεγάλος σπορέας, αυτός ποτίζει, αυτός καλλιεργεί με την χάρη του τον ευαγγελικό λόγο στις ψυχές μας και τότε με καρτεριά και εμπιστοσύνη θα ζητάμε και θα περιμένουμε τους καρπούς.

Αυτό που ωθεί τον Θεό στη σπορά του λόγου είναι η μεγάλη αγάπη του. Κάθε ενέργεια του Θεού αποτελεί έκφραση της αγάπης του προς τον άνθρωπο. Δεν μας αφήνει να αμφιβάλλουμε και να τρέφουμε ψευδαισθήσεις. Η καρποφορία του σπόρου χρειάζεται υπομονή. Δεν είναι αρκετό ότι θα πέσει στο χωράφι της ψυχής μας ο σπόρος του Ευαγγελίου.

Της Ξένια Παντελή, θεολόγου

 πηγή

Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, Κυριακή Δ' Λουκά- Η προσφορά των Αγίων Πατέρων

Η προσφορά των Αγίων Πατέρων

Πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνού

1. Την μνήμη των Αγίων Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (787) εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας. Μία αίρεση προκάλεσε και την σύνοδο αυτή, η αίρεση της Εικονομαχίας. Πέρα από το αναμφισβήτητο χριστολογικό περιεχόμενό της είχε η Εικονομαχία και σαφή εκκλησιολογικό χαρακτήρα. Ήταν μια απροκάλυπτη επίθεση της Πολιτείας, που δεν ενεργούσε πια ως «διάκονος Θεού εις το αγαθόν» (Ρωμ. ιγ’ 3), εναντίον της Εκκλησίας. Οι δύο διακονίες του Γένους, η «Ιερωσύνη» και η «Βασιλεία», η ιερατική και η πολιτειακή διακονία, βρίσκονται αντιμέτωπες. Εγείρεται η επιδίωξη της Πολιτείας να υποτάξει την Εκκλησία, σε μια πρωτοφανή έκρηξη πολιτειοκρατίας. Η αίρεση ήταν το πνευματικό υπόβαθρο του προβλήματος.

Αίρεση, λοιπόν, κυρίως η Εικονομαχία, όπως τόσες άλλες, που συγκλόνισαν την Εκκλησία μας στη διαιώνια πορεία της. Πώς όμως συνέβη τούτο; Πώς δηλαδή απείλησε η αίρεση την Εκκλησία και πώς εξουδετερώθηκε ο κίνδυνος αυτός; Αυτό θα επιχειρήσουμε να αναπτύξουμε στη συνέχεια.

2. Ό,τι είναι αναγκαίο για την σωτηρία μας μας το εφανέρωσε ο Θεός «πολυμερώς και πολυτρόπως», καθ’ όλη την εξέλιξη του σχεδίου της Θείας Οικονομίας, από τους χρόνους της Π. Διαθήκης, κυρίως όμως στο πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο Θεάνθρωπος Κύριός μας έγινε «υπογραμμός, ίνα τοις ίχνεσιν αυτού επακολουθήσωμεν» (Α’ Πέτρ. β’ 21). Γιατί μας απεκάλυψε εκείνο που αυτός ήταν (την οδό, την αλήθεια και τη ζωή) και έζησε εκείνο, που εδίδαξε. Δεν μας εξήγησε δηλαδή μόνο τί είναι αλήθεια, αλλά μας εφανέρωσε την ίδια την Αλήθεια, το Πρόσωπό του δηλαδή που είναι η μόνη και γι’ αυτό αιώνια αλήθεια. Απάλλαξε τον άνθρωπο από την αγωνιώδη προσπάθεια να βρει την αλήθεια. Γιατί βλέποντας τον Χριστό και το έργο του, έχει ενώπιόν του την Αλήθεια και δεν του μένει παρά ν’ ακολουθήσει τον Χριστό, για να είναι και αυτός «εν τη αληθεία» (Β’ Ιωάν. 3). Όποιος ζει μέσα στην Εκκλησία του Χριστού δεν φοβάται να πλανηθεί, γιατί η Εκκλησία ως το σώμα του Χριστού είναι «στύλος και εδραίωμα της Αληθείας» (Α’ Τιμ. γ’ 15).

Αλλ’ ο Χριστός δεν είναι μόνο η κηρύττουσα και αποκαλύπτουσα, αλλά και η κηρυττομένη Αλήθεια. Στο πρόσωπό του συγκεκριμενοποιείται το κήρυγμα της Αληθείας. Για αυτό και οι Απόστολοί του τον Χριστό εκήρυξαν (πρβλ. Α’ Κορ. α’ 23 κ.ά.). Δεν ανέπτυξαν κήρυγμα φιλοσοφικό, αόριστο, νεφελώδες. Τί έλεγε ο Παύλος στους Κορινθίους; «Ου γαρ έκρινα του ειδέναι τι εν υμίν, ει μη Ιησούν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον» (Α’ Κορ. β’ 2). Τον Χριστό παρέλαβε η Εκκλησία, από τον Χριστό ιδρύθηκε και αυτόν εκήρυξε. Γιατί το έργο του Χριστού συνέχισαν στον κόσμο και οι απόστολοι και οι πρώτοι χριστιανοί. Για να είναι όμως το έργο τους έργο Χριστού, έπρεπε και αυτοί να κηρύττουν ό,τι και ο Χριστός εκήρυξε, και να ζουν όπως ο Χριστός έζησε. Αν έλειπε αυτή η συνέχεια και συνέπεια, δεν θα ήταν οι χριστιανοί μέλη του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, αλλά ξένο σώμα.

3. Το έργο του Χριστού επολέμησε απ’ αρχής ο Σατανάς. Γιατί είδε να καταλύεται, να συντρίβεται η βασιλεία του. Ο Χριστός ήλθε να «λύση τα έργα του διαβόλου». Να συντρίψει το κράτος και την δυναστεία του και να χαρίσει την ελευθερία της ιδικής του βασιλείας. Γι’ αυτό ο Σατανάς, που θεωρεί τον εαυτό του άρχοντα και εξουσιαστή του κόσμου (πρβλ. Ματθ. δ’ 9), εκήρυξε ανοικτό πόλεμο ενάντια στη βασιλεία του Χριστού. Ως όργανά του -στρατιώτες του- χρησιμοποίησε τους άρχοντες του Ισραήλ και τους Ρωμαίους, την πολιτική εξουσία του κόσμου. Στόχος του ήταν στην αρχή το ίδιο το Πρόσωπο του Χριστού μας. Όταν όμως είδε να εξουδετερώνεται η επίθεσή του με την αναστάσιμη νίκη του Κυρίου και να γλυστρά το θύμα μέσα από τα χέρια του, εστράφηκε εναντίον του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας. Αν δεν συνέτριψε τον ίδιο τον Χριστό, να συντρίψει τη συνέχεια του Χριστού, την Εκκλησία. Όπλα του και πάλι οι διωγμοί. Σηκώνει διωγμούς εκ μέρους των Εβραίων και κατόπιν εκ μέρους των Ρωμαίων. Η Εκκλησία, ως συνέχεια του έργου του Χριστού, έρχεται σ’ αντίθεση και προς την ιουδαϊκή θρησκοληψία και τον εβραϊκό εθνικισμό, και προς την ειδωλολατρία και την ψευδοφιλοσοφία (π.χ. τον γνωστικισμό). Γιατί αυτή εκήρυττε την σώζουσα αλήθεια, την αληθινή μονοθεΐα και την αληθινή σοφία.

Παρ’ όλο τον πόλεμο εναντίον της κατόρθωσε η Εκκλησία με την αποστολική σύνοδο (49 μ.Χ.) να μην υποδουλωθεί στον ιουδαϊκό εθνικισμό, γιατί αποστολή της δεν είναι να εξυπηρετήσει σχέδια εθνικιστικά, δηλαδή εθνοφυλετικά. Με την ενότητα της πίστεώς της μπόρεσε πάλι να κρατήσει την ψευδοφιλοσοφία έξω από τους κόλπους της. Έτσι, παρ’ όλους τους διωγμούς η Εκκλησία αντί να μειώνεται, αυξάνει και συνεχίζει την ενότητα πίστεως και ζωής των Αγίων Αποστόλων. Αναγκάζει μάλιστα η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, τους Ιουδαίους να σταματήσουν τον ανοικτό πόλεμο εναντίον της, τους ειδωλολάτρες να την παραδεχθούν και να ζητήσουν την συμμαχία της, τους φιλοσόφους να γίνουν χριστιανοί και το κράτος να την αναγνωρίσει. Τα αίματα των μαρτύρων της έγραψαν τον θρίαμβό της.

4. Ο Σατανάς όμως ανασυντάσσεται. Ό,τι δεν πέτυχε με τους διωγμούς, από έξω, θα επιδιώξει να το επιτύχει τώρα από μέσα, με το νέο φοβερό του όπλο, την αίρεση. Πρώτα επίστευε πως θα νικήσει, αν εξοντώσει τον Χριστό και τους μαθητές του. Τώρα, μετά την αποτυχία του, επιτίθεται εναντίον της αληθείας του Χριστού. Και να πώς. Ο Χριστός μας έδωσε μια πίστη, μια διδασκαλία και ένα νέο τρόπο ζωής, που σώζουν. Ο Σατανάς προσπαθεί να καταστρέψει την ενότητα αυτή, να διαστρεβλώσει την θεία Αποκάλυψη. Αυτό το σκοπό έχει η αίρεση. Δεν είναι μια άλλη θρησκεία, που γίνεται εύκολα αντιληπτή. Είναι καταστροφή της πίστεως, ύπουλη και παραπλανητική. Γιατί εμφανίζεται ως η αλήθεια και ως διόρθωση της πλάνης. Η αίρεση άρα δεν προσβάλλει τα σώματα, αλλά την ψυχή και γι’ αυτό απειλεί την καρδιά της Εκκλησίας. Αν επικρατούσε, θα επέφερε αλλοίωση της ουσίας του Χριστιανισμού, γιατί μια ποικιλία στην πίστη, όπως δυστυχώς την επιδιώκει και σήμερα ο αθεμελίωτος Οικουμενισμός, θα σήμαινε καταστροφή της πίστεως, η οποία τότε μόνο είναι εκκλησιαστική Πίστις, όταν συνοδεύεται από την ενότητα.

Το σπουδαιότερο όμως. Μια Εκκλησία, στην οποία επιβάλλεται η αίρεση και η πλάνη, είναι ξένη προς εκείνη, που ο Χριστός μας «απέκτησε με το αίμα του» (Πράξ. κ’ 28). Δεν είναι άλλο παρά «κόσμος», μακρά από τον Χριστό και την χάρη του.

Από το θανάσιμο αυτό κίνδυνο της αιρέσεως έσωσαν την Εκκλησία, με την χάρη και το φωτισμό του Χριστού μας οι Άγιοι Πατέρες. Ως γνήσια της Εκκλησίας τέκνα έγιναν πνευματικοί πατέρες και καθοδηγηταί των τέκνων της. Συνελθόντες σε συνόδους, εχώρισαν με τη μάχαιρα του Πνεύματος το νόθο από το γνήσιο, την αλήθεια από την πλάνη, τον θάνατο από τη σωτηρία. Με τους συνοδικούς όρους και τους ιερούς κανόνες των μας παρέδωσαν το συγκεκριμένο της αλήθειας του Χριστού, την Ορθοδοξία. Έτσι έθεσαν τα πνευματικά οροθέσια, που χωρίζουν καθαρά και αποτελεσματικά την θεία αποκάλυψη από την αίρεση. Επειδή δε σε κάθε εποχή δεν παύει ο Θεός να αναδεικνύει Αγίους Πατέρες, γι’ αυτό, ως μέλη της Εκκλησίας, μένουμε πάντα με την βεβαιότητα, ότι ακολουθώντας το δρόμο των Αγίων Πατέρων μας, μένουμε μέσα στην αλήθεια του Χριστού μας και γινόμασθε μέτοχοι της σωτηρίας Του.

Αδελφοί μου!

Τρεις φορές μέσα στο εκκλησιαστικό έτος τιμά η Εκκλησία μας Αγίους Πατέρες (της Α’, της Δ’ και της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου). Τρεις φορές μέσα σ’ ένα χρόνο ζούμε «Κυριακή των Αγίων Πατέρων». Δεν είναι συμπτωματικό φυσικά, γιατί τίποτε δεν είναι τυχαίο και συμπτωματικό στη ζωή της Εκκλησίας. Με τον τριπλό εορτασμό τονίζει η Εκκλησία την μεγάλη προσφορά των Αγίων Πατέρων στην εδραίωση της πίστεώς μας πάνω στο ανυπέρβλητο μυστήριο της Αγίας Τριάδος. Προβάλλοντας δε την πρώτη, την τέταρτη και την έβδομη Οικουμ. Σύνοδο, την αρχή, το μέσο και το τέλος των μέχρι τώρα (αναγνωρισμένων) Οικουμενικών Συνόδων, αγκαλιάζει όλους τους Αγίους εκείνους, που προσέφεραν τη ζωή και την ύπαρξή τους, για να μπορούμε εμείς, να ζούμε μέσα στην ελευθερία των τέκνων του Θεού. Αν τιμάμε, λοιπόν -και δίκαια- όσους μας χαρίζουν την εθνική μας ελευθερία, πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμασθε σ’ αυτούς που μας έσωσαν από τη χειρότερη δουλεία που υπάρχει, την αίρεση. Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη ένδειξη ευγνωμοσύνης από το να μιμηθούμε τον αγώνα τους και να γίνουμε και μείς με τη χάρη του Χριστού, πατέρες της Εκκλησίας, όπως εκείνοι. Αυτό όμως προϋποθέτει, ότι είμασθε πρώτα πιστά τέκνα της.

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΡΥΣΗΣ

Γιορτάζουμε σήμερα 13 Οκτωβρίου, ημέρα μνήμης της Αγίας Νεομάρτυρος Χρυσής, ας πούμε λίγα λόγια:

Η Αγία Χρυσή γεννήθηκε στο χωριό Σλάτενα (σημερινή Χρυσή) της επαρχίας Αλμωπίας Νομού Πέλλης. Ο πατέρας της ήταν φτωχός και είχε τέσσερις θυγατέρες. Η Χρυσή ήταν ωραία στο σώμα και στην ψυχή.

Κάποτε, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλες γυναίκες στους αγρούς και μάζευε καυσόξυλα, την απήγαγε κάποιος Τούρκος και τη μετέφερε στο σπίτι του. Ο Τούρκος προσπάθησε με κολακείες να την εξισλαμίσει και να την κάνει γυναίκα του.

Η Χρυσή όμως αντιστάθηκε και δυναμικά απάντησε: «Εγώ τον Χριστό μόνο γνωρίζω για νυμφίο μου, που δεν θα αρνηθώ και αν ακόμα με κομματιάσεις». 

Οι γονείς και οι συγγενείς της Χρυσής, με εξαναγκασμό των Τούρκων, την παρακαλούσαν να δεχτεί τον μωαμεθανισμό για να σωθεί. Αλλά η μεγαλόψυχη Χρυσή τους απάντησε ότι: «πατέρα έχω τον Κύριό μου Ιησού Χριστό, μητέρα την Κυρία Θεοτόκο, αδελφούς δε και αδελφές έχω τους Αγίους και τις Αγίες της Εκκλησίας μας».

Μπροστά λοιπόν στη σταθερότητα της Χρυσής, οι Τούρκοι απάντησαν με φρικτά βασανιστήρια. Τελικά στις 13 Οκτωβρίου 1795 μ.Χ., κατέκοψαν το σώμα της με μαχαίρια και έτσι πανάξια έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου από τον Νυμφίο Χριστό.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας Πίστεως.
Σκεύος χρύσεον, της παρθενίας, και ακήρατος, νύμφη Κυρίου, εχρημάτισας Χρυσή καλλιπάρθενε· την γαρ αγνείαν αμέμπτως φυλάττουσα, υπέρ Χριστού θεοφρόνως ενήθλησας· Μάρτυς ένδοξε, ικέτευε τον Νυμφίον σου, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.

Τό μεγαλειῶδες καί ἀνιδιοτελές Τίποτα Γιανναρᾶς Χρῆστος

 

Σέβομαι τούς φίλους μου (καί τούς μή φίλους) πού ἔχουν ἀπορρίψει τό ἐπίμοχθο ἄθλημα τῆς μεταφυσικῆς ἀναζήτησης καί προτιμᾶνε τή δογματική πίστη στό «μεγαλειῶδες καί ἀνιδιοτελές Τίποτα». Ὅμως δέν μπορῶ νά συγκρατήσω τήν ἔκπληξή μου, κυρίως ὡς δάσκαλος, ὅταν οἱ ἴδιοι θέλουν ταυτόχρονα νά ἐμφανίζονται καί μαχητικοί ὑπερασπιστές τῆς Λογικῆς καί μάλιστα τῆς ἀρχαιοελληνικῆς!

Δέν πρόκειται γιά ἄγνοια, εἶμαι σίγουρος. Ἀποκλείεται ἄνθρωποι φανερά πολύπλευρης κατάρτισης νά μήν ἔχουν ἀνοίξει ποτέ τους Προσωκρατικούς, τόν Πλάτωνα, τόν Ἀριστοτέλη, τόν Πλωτῖνο, ἤ ἔστω κάποιο στοιχειῶδες ἐγχειρίδιο Ἱστορίας τῆς Φιλοσοφίας. Ἀποκλείεται νά ἀγνοοῦν ὅτι ἡ ἀναζήτηση ἐντοπισμοῦ τῆς αἰτίας, ἡ ἀναγωγή σέ αἰτιώδη ἀρχή τοῦ ὑπαρκτοῦ, ἡ λογική συσχέτιση τῆς κίνησης μέ τήν ἀνάγκη ὕπαρξης πρώτου κινοῦντος, εἶναι θεμελιῶδες σταθερές στήν κριτική λειτουργία τῆς ἀρχαιοελληνικῆς σκέψης. Ὅτι αὐτό τό ἔκτακτο γιά τήν ἀνθρώπινη Ἱστορία θαῦμα, πού εἶναι ἡ ἀνάδυση κριτικοῦ ἐλέγχου τῆς γνώσης (κανόνων τοῦ «ὀρθῶς διανοεῖσθαι») στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα, ἀρθρώνεται μέ κέντρο τή μεταφυσική: Κορυφώνεται στήν πλατωνική, ἀριστοτελική, πλωτινική θεολογία. Ἐκφράζεται δραματουργικά στήν τραγωδία, εἰκαστικά στή γλυπτική ἀγαλμάτων θεῶν καί στήν ἀρχιτεκτονική ναῶν. Γεννάει τήν πολιτική καί τή δημοκρατία ὡς κοινό ἄθλημα «κατ' ἀλήθειαν βίου».

Ἀποκλείεται οἱ λάτρεις τοῦ «μεγαλειώδους καί ἀνιδιοτελοῦς Τίποτα» νά ἀγνοοῦν αὐτά τά βασικά καί στοιχειώδη τῆς ἀρχαιογνωσίας. Νά μήν κατανοοῦν ὅτι ὁ δικός τους ἡρωικός μηδενισμός ἀντιστρέφει τούς ὅρους τῆς ἀρχαιοελληνικῆς (τουλάχιστον) αἰτιακῆς λογικῆς, τήν ἀκυρώνει. Τό πρόβλημά τους δέν μπορεῖ νά εἶναι ἡ ἄγνοια.

Ἀποκλείω τήν ἄγνοια καί προκειμένου νά αἰτιολογήσω τίς ἀπόψεις πού ἐκθέτουν δημόσια οἱ φίλοι μου (ἤ καί μή φίλοι) γιά τό Χριστιανισμό καί τή σχέση του μέ τόν Ἑλληνισμό. Δέν γίνεται, δέν δικαιολογεῖται νά εἶναι ἀπό ἀμάθεια πού παρασύρονται ἄνθρωποι μέ ξεχωριστή μόρφωση καί καλλιέργεια σέ τόσο προκλητικές διαστρεβλώσεις τῆς ἱστορίας. Ποὺ ἐκφράζονται (ἀξιώνοντας ἐγκυρότητα λόγου) μέ ἐπιχειρήματα προπαγανδιστικῆς μπροσούρας. Ποὺ τσιμπολογοῦν ἐπιλεκτικά ἀπό τήν ἱστορία περιθωριακά συμπτώματα κοινωνικῆς ψυχοπαθολογίας, γιά νά ἐμφανίσουν σάν κύριο γνώρισμα τοῦ Χριστιανισμοῦ τό μίσος καί τό μένος γιά τήν Ἀρχαία Ἑλλάδα, τή φιλοσοφία της, τήν τέχνη της, τό πολιτικό της κατόρθωμα. Δέν μπορεῖ ἀπό ἄγνοια νά προβάλλουν ἰσχυρισμούς πού προκαλοῦν τό γέλωτα στήν ἐπιστημονική κοινότητα: ὅτι ὁ Χριστιανισμός ἦταν δέσμιος στόν «ἀσιατικό δεσποτισμό»(!), ὅτι θεμελίωσε τό κήρυγμά του σέ «βιώματα δούλων ὑποταγμένων σέ αὐθέντες», σέ «ἀνορθόλογους μυστικισμούς» καί «ἄλογα δόγματα».

Εἶμαι σίγουρος ὅτι στίς βιβλιοθῆκες τῶν φίλων πού εἶναι δογματικά προσηλωμένοι στό «μεγαλειῶδες καί ἀνιδιοτελές Τίποτα» ὑπάρχουν σοβαρά μελετήματα, ἱκανά γιά τήν ἀποφυγή κωμικῶν προπαγανδιστικῶν προκαταλήψεων. Ξέρω ὅτι ἔχουν κατά καιρούς κάτι τουλάχιστον ἀκούσει γιά τόν ὅρο «ἐκκλησία» πού δήλωσε ἀπό τήν ἀρχή τήν ταυτότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Σίγουρα γνωρίζουν ὅτι, ὅπως οἱ Ἀθηναῖοι συνέρχονταν στήν «ἐκκλησία τοῦ δήμου» ὄχι γιά νά συζητήσουν ἁπλῶς καί νά συσκεφθοῦν, ἀλλά πρωτίστως γιά νά συγκροτήσουν «πόλιν», δηλαδή τόν τρόπο τοῦ «κατ' ἀλήθειαν βίου», τή μίμηση τῆς λογικῆς κοσμικῆς ἁρμονίας καί τάξης, ἔτσι καί οἱ Χριστιανοί συνέρχονται γιά νά πραγματώσουν καί φανερώσουν τήν «ἐκκλησία» ἐπίσης ὡς τρόπο τοῦ «κατ' ἀλήθειαν βίου», ὑπαρκτική μίμηση τοῦ τριαδικοῦ κοινωνικοῦ γεγονότος τῆς ὄντως ἐλευθερίας.

Ξέρουν ἀσφαλῶς ὅτι ὁ Ὠριγένης, ὁ Εἰρηναῖος, οἱ Καππαδόκες, ὁ Μάξιμος, ὁ Δαμασκηνός, ὁ Γρηγόριος Παλαμᾶς παραλαμβάνουν τούς προβληματισμούς τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ φιλοσοφικοῦ λόγου γιά νά συνεχίσουν τήν ἴδια «γιγαντομαχίαν περί τῆς οὐσίας», δοκιμάζοντας τόν ἐμπειρισμό καί ρεαλισμό τῆς χριστιανικῆς ὀντολογίας στό πεδίο τῶν κριτικῶν ἀπαιτήσεων τῆς ἑλληνικῆς γνωσιοθεωρίας. Ὅτι ἡ ἐκκλησιαστική «εὐχαριστία» συνεχίζει ὀργανικά τήν ἀποκαλυπτική δραματουργία τῆς ἑλληνικῆς τραγωδίας. Ὅτι ἡ ἐκκλησιαστική Εἰκόνα βασίζεται στήν ἴδια ἀφαιρετική ἀναγωγή (ἀπό τό περιστασιακό καί νατουραλιστικό στή θέα τοῦ ὄντως ὑπαρκτοῦ) πού ἐπεδίωκε καί τό ἀρχαιοελληνικό γλυπτό. Ὅτι ἀνάλογη εἶναι ἡ συνέχεια καί στήν ἀρχιτεκτονική καί στή μουσική, μέ τήν ἴδια ἑλληνική ἐμμονή στήν κατάδειξη τῆς ἀλήθειας καί ὄχι τῆς αἰσθητικῆς ἁπλῶς τέρψης στήν ἁρμονία.

Πασίγνωστα πράγματα. Ἡ λέξη «δόγμα» μέ τή σημερινή σημασία, δέν ὑπάρχει στή γλώσσα τῆς ἀδιαίρετης χριστιανικῆς Ἐκκλησίας - οἱ οἰκουμενικές σύνοδοι καταγράφουν τίς ἀποφάσεις τους ὡς «ὅρους», δηλαδή ὅρια - ὁριοθετήσεις τῆς λαϊκῆς ἐμπειρίας τήν ὁποία καί μόνο ἐκφράζουν. Ἡ λέξη «πίστη» σήμαινε πάντοτε γιά τήν Ἐκκλησία «ἐμπιστοσύνη» ἄθλημα ἀγαπητικῆς αὐθυπέρβασης γιά τή μετοχή στήν κοινή ἐμπειρία.

Ἀποκλείεται νά στεροῦνται τέτοια στοιχειώδη πληροφόρηση οἱ φίλοι μου ἐραστές τοῦ «μεγαλειώδους καί ἀνιδιοτελοῦς Τίποτα». Ἔστω στήν σέ ὅλους προσιτή «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους» (τῆς «Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν»), θά μποροῦσαν νά ξεφυλλίσουν τό κλασικό μελέτημα «Ἑλληνισμός καί Χριστιανισμός - ἡ συνάντηση τῶν δύο κόσμων» (στόν 6ο τόμο) τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ Ἰωάννη Ζηζιούλα. Ἀλλά ἀποφεύγουν συστηματικά τέτοια ἐπικίνδυνα ἀναγνώσματα, δέν τούς ἐνδιαφέρει ὁ κριτικός ἔλεγχος τῶν ἀπόψεών τους. Προτιμοῦν νά ἐκτίθενται μέ κωμικές παιδαριωδίες περί «ἀσιατικοῦ δεσποτισμοῦ» καί «ἀνθελληνικῆς μανίας» τῶν Χριστιανῶν. Γιατί;

Ἡ ἀπάντηση πού διαφαίνεται εἶναι μᾶλλον μία: Ὅπως ἡ θαυμαστή ἀρχαιοελληνική παράδοση διαστρεβλώθηκε σέ ἀφελῆ νοησιαρχία καί «οὑμανιστικό» ἠθικισμό· ὅπως τό ἐκκλησιαστικό γεγονός ἀλλοτριώνεται συχνότατα σέ θρησκοληψία νομικισμοῦ καί χρησιμοθηρίας· ἔτσι καί ὁ σεμνός ἔντιμος ἀγνωστικισμός μεταποιεῖται σέ μαχόμενη ἰδεολογία, σέ φανατισμένη προπαγάνδα, προκειμένου νά ἐξωραϊστεῖ ὁ ψυχολογικός πανικός πού καλύπτεται πίσω ἀπό τήν ἄλογη πίστη στό «μεγαλειῶδες καί ἀνιδιοτελές Τίποτα».

Ἄλλη ἑρμηνεία γιά τήν πεισματική αὐτή ἄρνηση τῆς λογικῆς, τῆς Ἱστορίας καί τῆς ἀπροκατάληπτης ἔρευνας ἐγώ δέν βρίσκω.

πηγή

Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κάρπου καὶ Παπύλου.

Τῇ ΙΓ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κάρπου,
 Παπύλου, Ἀγαθοδώρου, καὶ Ἀγαθονίκης.

Κάρπῳ, Παπύλῳ, τοῖς Θεοῦ καρποῖς δύο,
Πᾶς πυλεὼν τμηθεῖσιν ἠνοίγη πόλου.
Ἀγαθόδωρον δωρεῶν πληθὺς μένει,
Πρὸς πληθὺν ἀθλήσαντα δεινῶν μαστίγων.
Οὐκ ἐμποδὼν σοι, Μάρτυς Ἀγαθονίκη,
Τὸ θῆλυ πρὸς τὸ θεῖον ἐκ ξίφους τέλος.
Κάρπον σὺν Παπύλῳ δεκάτῃ τρίτῃ ἔκτανε χαλκός.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Φλωρεντίου.

Ὢ θάρσος οἷον Μάρτυρος Φλωρεντίου!
Πρὸς τὴν φλόγα τρέχοντος, ὥσπερ πρὸς δρόσον.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Διοσκόρου.

Τμηθεὶς ὁ Διόσκορος αἰσχύνει Δία,
Τὸν μὴ λαβόντα ψυχαπωλείας κόρον.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νικήτα Πατρικίου 
τοῦ Ὁμολογητοῦ.

Θλίψεις ὑποστὰς εἰκόνων θείων χάριν,
Χαίρει χαρὰν Νικήτας, οἵαν οἱ Νόες.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βενιαμὶν τοῦ Διακόνου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀντιγόνου, 
διὰ πυρὸς τελειωθέντος.

Τεθνήξομαί σοι τῆς ἐκεῖθεν, Χριστέ μου,
Τὴν ὧδε καῦσιν Ἀντίγονος προκρίνων.

Ταῖς τῶν ἁγίων σου πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Η γενιά αυτή δεν θα παρέλθει...

[...]Επισφραγίζοντας ο Κύριος τα σημαδιακά γεγονότα με την παραβολή της «συκής», βεβαιώνει ότι όλα αυτά θα γίνουν όσο ακόμη οι άνθρωποι αυτής της γενιάς θα ζουν, τονίζοντας ότι ο σημερινός κόσμος θα πάψει να υπάρχει, όμως τα λόγια Του δεν θα χαθούν, αλλά θα επαληθεύσουν (Ματθ. ΚΔ΄34-35, Μαρκ. ΙΓ΄30-31, Λουκ. ΚΑ΄32-33).

Πιθανότατα λοιπόν και το συγκεκριμένο σημείο έχει διπλό νόημα: Αφενός αναφέρεται στη γενιά των μαθητών Του, η οποία πράγματι δεν παρήλθε, μέχρι που έγινε η καταστροφή του Ισραήλ (70 μ.Χ.). Αφετέρου, η γενιά που ζει την ίδρυση και ανάπτυξη του κράτους του Ισραήλ, από το 1948 και μετά, βρίσκεται σήμερα στη ζωή! 

Η ίδρυση και ανάπτυξη του κράτους του Ισραήλ αποτελεί συγκλονιστικό σημείο με τεράστια σημασία, αφού ο Χριστός και οι προφήτες το συνδέουν τόσο άμεσα με το τέλος του Κόσμου και την έλευση της αιώνιας Βασιλείας Του. Η ύπαρξή του ήταν προϋπόθεση για την εμφάνιση του Αντίχριστου και της παγκόσμιας κυριαρχίας του στη Γη, λίγο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία. 

Ας μην γελιόμαστε. Είναι σαφές ότι αυτό το φαινόμενο αποτελεί στις μέρες μας μια διαδικασία σε εξέλιξη. Είναι γνωστό ότι οι κεφαλές του διεθνούς Σιωνισμού (μια ελίτ Εβραίων μεγαλοεπιχειρηματιών, μεγαλοτραπεζιτών, ιδιοκτητών Μ.Μ.Ε. κλπ) αγωνίζονταν πολλές δεκαετίες νωρίτερα για να πετύχουν την ίδρυση του Ισραήλ και την παγκοσμιοποίηση που θα αναδείξει ως απόλυτο κυβερνήτη τον αναμενόμενο μεσσία τους! 

Η δύναμη αυτής της ελίτ -που για τις ενέργειές της δεν ευθύνεται βέβαια ο εβραϊκός λαός(!)- είναι τεράστια, καθοριστική για τις παγκόσμιες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις, καθώς ελέγχουν σε απίστευτο βαθμό και τα μεγαλύτερα δίκτυα ενημέρωσης στον πλανήτη. Άλλωστε οι Εβραίοι έχουν λάβει πολλές ξεχωριστές ευλογίες από τον Θεό, ακόμη και να έχουν πλούτο και να δανείζουν σε πολλά έθνη, ενώ οι ίδιοι δεν θα δανείζονται (!) (βλ. Δευτερονόμιο ΚΗ΄12-13).

Σε επόμενα κεφάλαια θα δούμε πώς συνδέονται όλα αυτά με την διεθνή οικονομική κρίση, την απειλή ενός νέου παγκόσμιου πολέμου, και τη δήθεν «ανάγκη_για_παγκόσμια_διακυβέρνηση» με έναν ηγέτη που θα λύσει τα διεθνή προβλήματα. [...]

Απόσπασμα από το βιβλίο  "Κόκκινο χαλί για τον Αντίχριστο" 

πηγή

Μήπως είσαι η Δέσποινα;

πηγή

Πρότυπο χριστιανικής αγάπης υπήρξε η Δέσποινα, μητέρα δύο αγοριών εκ των οποίων ο μικρότερος έγινε μετά την κοίμησή της μοναχός στην Ιερά Μονή Γρηγορίου στον Άθωνα. Όλοι οι φτωχοί, οι γέροι και οι ασθενείς της περιοχής που ζούσε, περίμεναν παρηγοριά και ανάπαυσι απ΄ αυτή. Πολλές φορές άφηνε δουλειές του σπιτιού, με την συγκατάθεσι βέβαια του συζύγου της, και έτρεχε στα φτωχικά σπίτια για να περιποιηθή τα γεροντάκια. Αν δεν τους καθάριζε το σπίτι, δεν τους έλουζε και δεν τους τάϊζε, δεν έφευγε, έστω κι αν η ώρα ήταν περασμένη.

Πολλά χρόνια μετά τον θάνατο της, αν καμμιά ευγενική γυναίκα περιποιόταν με ιδιαίτερη φροντίδα ωρισμένα τυφλά γεροντάκια, τη ρωτούσαν: «Μήπως είσαι η Δέσποινα;»

 

Την πορεία της θανατηφόρου ασθενείας και το τέλος της ενάρετης αυτής μητέρας μας τα περιέγραψε ο μοναχός γιός της:

 

«Τη Μεγάλη Δευτέρα του 1971 η μητέρα μου έκανε εξετάσεις και έβγαλε ακτίνες. Εκεί φάνηκε καθαρά ότι είχε καρκίνο και μάλιστα σε πολύ προχωρημένο στάδιο! Σ΄ αυτήν, όπως και σε μένα, είπαν ότι έχει εχινόκοκκο και με μια εγχείρησι θα γίνη καλά. Από τότε άρχισα να βλέπω τη μητέρα μου πιο συγκεντρωμένη στον εαυτό της και φαινόταν σαν να ήξερε ότι συνέβαινε κάτι πολύ σοβαρό.

Αμέσως μετά την Ανάστασι την πήγαν στη Θεσσαλονίκη και με τη συνεργασία του τότε υφηγητού της Ιατρικής κ. Αλετρά και του επιμελητού κ. Κατσώχη, μπήκε στο Α.Χ.Ε.Π.Α. Έγινε γρήγορα η εγχείρησις, η οποία κράτησε 7 ½ ώρες περίπου. Τα πάντα μέσα της είχαν καρκίνο! Προσπάθησαν να της αφαιρέσουν ότι μπορούσαν. Έβγαλαν ολόκληρο το στομάχι, γιατί ήταν σάπιο, και ένωσαν τον οισοφάγο με το τέλος του δωδεκαδάκτυλου. Επίσης καθάρισαν τον καρκίνο από τα νεφρά, ήπαρ κλπ. Η τομή, που είχε στο σώμα της, ήταν γύρω στα 70 εκατοστά. Είχε αλλάξει τόσο πολύ μετά την έγχείρησι, που δυσκολεύτηκα να τη γνωρίσω!

Εν τω μεταξύ κατά τη διάρκεια των εξετάσεων στο νοσοκομείο, ξέχασαν μια μέρα οι γιατροί τα χαρτιά που αφορούσαν την ασθένεια της μητέρας μου στο κομοδίνο της και επειδή η ίδια δούλευε παλαιότερα σε φαρμακείο και ήξερε την ορολογία των ασθενειών, κατάλαβε αμέσως την πάθησί της. Όμως ποτέ δεν εκδηλωνόταν ότι το ξέρει! Πάντα μπροστά μας έλεγε ότι θα γίνη καλά. Μόνον ο πατέρας μου μετά τον θάνατο της, μας είπε την αντίδρασί της: Μόλις το έμαθε, αμέσως έστρεψε το βλέμμα της στον ουρανό και είπε:

Σ΄ ευχαριστώ, Χριστέ μου, που μ΄ επισκέφθηκες τόσο νωρίς! Δος μου σε παρακαλώ δύναμι και υπομονή μέχρι το τέλος της ζωής μου.

Στο νοσοκομείο κάθησε 20 μέρες μέχρι να κλείσουν οι πληγές. Τρεφόταν από ένα σωληνάκι που είχε στη στομαχική χώρα και επειδή της είχαν αφαιρέσει το στομάχι, αρκούσε ένα φλυτζάνι τσάϊ για να χόρταση. Γι΄ αυτό έπρεπε να τρώη κάθε δύο-τρεις ώρες.

Μόλις βγήκε από το νοσοκομείο, στην κρίσιμη εκείνη στιγμή της υγείας της, ο οργανισμός της αντέδρασε αρνητικά. Άρχισε να κάνη επανειλημμένα εμετούς περίπου 30-40 φορές την ημέρα. Τη βάλαμε αμέσως πάλι στο Α.Χ.Ε.Π.Α. Δυστυχώς οι γιατροί δεν κατάφεραν απολύτως τίποτε! Μόλις έβαζε κάτι στον οργανισμό της, αυτός το απωθούσε. Άρχισε να έχη τρομερούς πόνους και μια απερίγραπτη στενοχώρια. Καθημερινά είχε πραγματική μάχη με τον εαυτό της.

Όμως αυτό δεν την εμπόδιζε καθόλου στις σχέσεις της με τον Θεό! Η ψυχή της πετούσε, όπως και πρίν, που ήταν υγιής. Ήταν πάντοτε πρόσχαρη και μέχρι τα τελευταία της ενδιαφερόταν για κάθε τι που συνέβαινε στο σπίτι και έδινε λύσεις. Σ΄ ένα τόσο μεγάλο νοσοκομείο, όπως είναι το Α.Χ.Ε.Π.Α., είχε γίνει το κέντρο των συζητήσεων. Ιδιαίτερα στο θάλαμο της έγινε ιεραπόστολος! Θυμάμαι ότι είχε επηρεάσει και μια κοινή γυναίκα, που είχε κι αυτή καρκίνο, και είχε τόσο πολύ αλλοιωθή από τη συμπεριφορά της, ώστε ήρθε σε μετάνοια προ του τέλους της. Δεν ξεχνούσε επίσης τη μελέτη διαφόρων βίων αγίων καθώς και ποικίλων προσευχών. Μάλιστα, είχε εξομολογηθή κι ένιωθε έτοιμη για το «μεγάλο ταξίδι».

Όσο ήταν στο νοσοκομείο, η μόνη αγωνία της ήταν αν θα μπορούσε να συμφιλιωθή με μια οικογένεια, που από αρκετά χρόνια κρατούσε κακία απέναντι της. Όμως ο Θεός δεν της στέρησε κι αυτό το θέλημα. Θυμάμαι, ήταν Κυριακή, και κατά τη διάρκεια του επισκεπτηρίου ήρθε η γυναίκα από την παραπάνω οικογένεια και συντετριμμένη από το σφάλμα της έπεσε στην αγκαλιά της κλαίγοντας συνέχεια. Έπειτα από λίγο ήρθε και ο άνδρας της και συμφιλιώθηκε μαζί της. Εκείνη η μέρα ήταν σωστό πανηγύρι για τη μητέρα μου. Συνεχώς δοξολογούσε και ευχαριστούσε τον Θεό για την εμφανή επίσκεψί του.

Τη δεύτερη φορά κάθησε άλλες 20 μέρες στο Α.Χ.Ε.Π.Α. Αυτές ήταν που διέλυσαν κάθε ελπίδα βελτιώσεως της υγείας της. Μετά τη φέραμε στο σπίτι μας, όπου έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής της.

Την Τρίτη 26 Οκτωβρίου, την ημέρα που γιόρταζε ο πατέρας μου, είχαμε χαρές. Βγήκαν τ΄ αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων στις ανώτατες σχολές, και ο αδελφός μου είχε περάσει όγδοος στο Πολυτεχνείο της Πάτρας! Θυμάμαι τότε, η μητέρα μου έδειχνε πολύ ευχαριστημένη. Μόλις το έμαθε, ευχαρίστησε θερμά τον Κύριο, μ΄ όση δύναμι της απέμεινε, και είπε την εξής ευχή:

Μακάρι ν΄ αξιώση ο Θεός όλες τις μανούλες του κόσμου να γευθούν αυτή τη χαρά.

Αλλά το ευχάριστο παραμερίστηκε. Ο πόνος ήταν μεγαλύτερος. Η κατάστασίς της διαρκώς χειροτέρευε. Την επομένη πρότεινε από μόνη της να κοινωνήση τα Άχραντα Μυστήρια. Τότε, για πρώτη φορά άκουγα τις ευχές της Θείας Μεταλήψεως, που τις έλεγε απ΄ έξω η μητέρα μου. Κοινώνησε με πολλή χαρά το Σώμα και το Αίμα του Δεσπότου Χριστού μας νιώθοντας βαθιά ότι κοινωνεί «εις έφόδιον ζωής αιωνίου».

Το Σάββατο 30 Οκτωβρίου, ο πατέρας μου και ο αδελφός μου έβγαλαν εισιτήριο για να πάνε στην Πάτρα για την τακτοποίησι του αδελφού μου στην καινούργια του κατοικία. Αλλά κατά το απόγευμα η μητέρα μου τους παρακάλεσε ν΄ αναβάλουν το ταξίδι τους, γιατί δεν αισθανόταν καλά. Τους το είχε πει καθαρά:

Θα πεθάνω απόψε! Γι΄ αυτό να τακτοποιήσουμε το σπίτι, να είναι έτοιμο για την κηδεία.

Η ίδια πρότεινε να στρώσουν τα χειμωνιάτικα στρωσίδια στα δωμάτια και μάλιστα είχε σηκωθή και κατεύθυνε την τακτοποίησί τους. Μετά ο πατέρας μου πήγε να ειδοποίηση όλους τους συγγενείς, να έρθουν για να περάσουν μαζί της το τελευταίο της βράδυ στη γη. Έτσι στο δωμάτιο ήταν ο πατέρας μου, ο αδελφός μου, η μητέρα της, η αδελφή της, η γιαγιά της, δύο θείες της και άλλες εξαδέλφες της, που είχε μαζί τους στενό σύνδεσμο.

Οι στιγμές που κυλούσαν ήταν συγκλονιστικές. Όλοι κλαίγαμε. Δεν μπορούσαμε να σηκώσουμε τον πόνο. Μόνον αυτή ήταν ατάραχη! Μάλιστα κάθε λίγο μας παρηγορούσε τον καθένα ξεχωριστά. Κι ενώ περνούσε η ώρα, κάποια στιγμή μέσα σε μια εύθραυστη σιγή που επικρατούσε στο δωμάτιο, μας είπε:

Για να μπορέσω να φύγω πιο γρήγορα και πιο εύκολα, να διαβάσουμε το Ψαλτήρι. (Συνήθιζε η ίδια να διαβάζη σ΄ όλους τους γνωστούς κεκοιμημένους το Ψαλτήρι).

Άρχισα να το διαβάζω, εναλλάξ με τον αδελφό μου, ενώ αυτή είχε σηκωθή και στεκόταν όρθια. Εμείς τη μαλώσαμε, αλλ΄ όμως ήταν ανένδοτη! Μας έλεγε ότι είναι αμαρτία να είναι ξαπλωμένη και να διαβάζεται το Ψαλτήρι. Μάλιστα σε πολλούς ψαλμούς, που κι αυτή ήξερε, συμμετείχε μαζί μας, ενώ όλοι οι άλλοι έπιασαν από μία γωνία και περίμεναν την εξέλιξι.

Το Ψαλτήρι το συνέχισαν οι θείες μου, οι οποίες και το τελείωσαν. Κατόπιν άρχισε να δίνη οδηγίες στη μητέρα της και στις εξαδέλφες της για την προετοιμασία της κηδείας. Στη μητέρα της είπε να καθήση στο σπίτι μας όσο μπορεί περισσότερο καιρό, για να μας περιποιήται.

Μετά κάλεσε τον πατέρα μου. Τον παρακάλεσε να παντρευτή γρήγορα και να μην ακούη τον κόσμο. Του είπε χαρακτηριστικά:

Είσαι νέος και τα παιδιά είναι αγόρια. Έχετε ανάγκη μιας γυναίκας. Με τα μαγειρεία και τα καθαριστήρια δεν τελειώνει η δουλειά. Γι΄ αυτό να παντρευτής γρήγορα. Μην ακούς τον κόσμο. Ας πουν ο,τι θέλουν. Εσύ να κοιτάξης το συμφέρον σου.

Εκείνη τη στιγμή έβγαλε τη βέρα της, την έδωσε στον πατέρα μου και με φοβερή ψυχραιμία του είπε:

Από μένα είσαι πλέον ελεύθερος ...;

Αμέσως ο πατέρας μου έβαλε πάλι στο δάχτυλό της τη βέρα και προσπάθησε να την παρηγόρηση ότι τάχα δεν θα πεθάνη. Όμως αυτή ήταν ατάραχη και ήξερε το τί θα επακολούθηση. Μάλιστα μετά τον θάνατο της βρήκαμε τη βέρα κάτω από το προσκέφαλο της δεμένη σ΄ ένα μαντήλι.

Αφού τα τακτοποίησε λοιπόν όλα, ζήτησε απ΄ όλους συγχώρησι, στράφηκε στην εικόνα του Χριστού και είπε:

Τώρα, Χριστέ μου, είμαι έτοιμη! Έλα, σε καλή ώρα.

Αμέσως μετά την έπιασε ένας βήχας και προθυμοποιήθηκε μια θεία μου να της φέρη νερό. Όμως η μητέρα μου τη σταμάτησε λέγοντας:

Δεν χρειάζεται! Αυτό δεν είναι βήχας. Είναι ρόγχος. Σε λίγο φεύγω.

Τότε ο πατέρας μου της έπιασε το κεφάλι για να μή δυσκολεύεται, και μετά από 5-6 βαθειές ανάσες, ξεψύχησε στα χέρια του!

Έτσι όπως αθόρυβα έζησε τα 41 της χρόνια, έτσι αθόρυβα έφυγε για τον ουρανό. Έφυγε γι΄ Αυτόν που πόθησε περισσότερο από κάθε τί εδώ στη γη».

 

Η φιλάνθρωπη Δέσποινα, Ετήσια Έκδοσις της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους «Ο Όσιος Γρηγόριος» περίοδος β΄

Η ζωή και το έργο του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης ΜητροπολίτουΠενταπόλεως

πηγή

Η Ελλάδα σκέπτεται, προσεύχεται, ελπίζει. H Ελλάδα ζει. Ιερομόναχος Γεώργιος.

«Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού» (Ματθ. 4,4)

Κατά Λουκάν

51 ᾿Εποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ, διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοίᾳ καρδίας αὐτῶν· 52 καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων καὶ ὕψωσε ταπεινούς,
53 πεινῶντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς.

---

Η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη μιας παγκοσμίων διαστάσεων κρίσης πρωτίστως πνευματικής, ηθικής και αξιών.

Οι οικονομικές δυσχέρειες, τα αδιέξοδα, οι ταλαιπωρίες και οι δοκιμασίες που υφίσταται ο ελληνικός λαός, έχουν τις ρίζες τους στην ηθική κατάπτωση του «νέου Ισραήλ» αλλά και όλου του σύγχρονου χριστιανικού κόσμου και μη.

Η εκρίζωση του Χριστού από τις ζωές μας καθιστά βέβαιη την περιπέτεια μας σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Οι Έλληνες όπως γνωρίζουμε από την Καινή Διαθήκη επιλέχθηκαν από τον ίδιο τον Κύριο, για να φέρουν εις πέρας μια αποστολή παγκοσμίου βεληνεκούς.

Να δοξασθεί ο Υιός του ανθρώπου μέσα από τον μικρό αυτό λαό με τη διάδοση του Ευαγγελίου αλλά κυρίως από τη Ορθόδοξη ζωή μας.

Εμείς έχουμε την υψηλή ευθύνη να δίνουμε το παράδειγμα σε όλη την Οικουμένη.

Οφείλουμε και έχουμε μεγαλύτερη ευθύνη να είμαστε ο οφθαλμός εις το σώμα της ανθρωπότητας, όπως τόνιζε και ο Άγιος Νεκτάριος και κυρίως η Ελλάς σε ρόλο οδηγού να δείχνει σε όλα τα Έθνη το δρόμο προς τον Χριστό.

Αντ‘ αυτού η σύγχρονη νέα παγκόσμια τάξη έσπειρε ζιζάνια διαφθοράς και ηθικής κατάπτωσης και παρασύρει στον γκρεμό ότι μπορεί και είναι εύκολο να ξεριζωθεί. Υπάρχει όμως η μαγιά που για αυτήν εγγυάται ο ίδιος ο Χριστός και δεν ξεριζώνεται έτσι απλά.

Ψαλμ.72, στιχ.27 ὅτι ἰδοὺ οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ ἀπολοῦνται

Ο Άγιος Γέρων Πορφύριος τόνιζε στα πνευματικά παιδιά του το χωρίο της Αγίας Γραφής « ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ» (Ησαΐα 3:6) και τους προέτρεπε να βρούνε που είναι αυτό γραμμένο στην Παλαιά Διαθήκη γιατί αυτό το κεφάλαιο μιλάει ακριβώς για αυτά που ζούμε στις ημέρες μας.

Ίσως είναι από τα συγκλονιστικότερα κεφάλαια, στο οποίο καθρεπτίζεται το σήμερα, η κατάπτωση του σύγχρονου κόσμου, η καταδυνάστευση των πτωχών από τους ισχυρούς

Ησ. 3,15  «τί ὑμεῖς ἀδικεῖτε τὸν λαόν μου καὶ τὸ πρόσωπον τῶν πτωχῶν καταισχύνετε»; και προειδοποιεί την παγκόσμια ανηθικότητα και ανομία και τη βέβαιη καταστροφής της

Ησ. 3,11 «οὐαὶ τῷ ἀνόμῳ· πονηρὰ κατὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ συμβήσεται αὐτῷ».

Τα Ευαγγελικά κείμενα δίνουν το σύνθημα για το τι έρχεται, τι συμβαίνει, ποια είναι η αιτία, καθώς και τα αποτελέσματα των επιλογών μας.

Αν εμείς φτάνουμε σε μια αθλία κατάσταση που προείδε και ο Γέρων Πορφύριος και μάλιστα την παρομοίασε με την εποχή λίγο πριν έλθει ο Χριστός, αυτό οφείλεται διότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με ιδανικά, αξίες και κυρίως αγάπη στο Χριστό.

Θα πει κάποιος, μα αυτό είναι ισοπεδωτικό, το να λες ότι δεν υπάρχει κανείς.

Την δεδομένη στιγμή όμως που τα αναστήματα όλων είναι ψηλά τεχνηέντως από την αλαζονεία μας και γιατί ο Θεός έτσι το επιτρέπει μέχρι να καταλάβουμε την αλήθεια, και κανείς δεν σκύβει το κεφάλι να δει αν από κάτω του βρίσκεται κάποιος αληθινός φίλος του Χριστού, μέχρι τότε που θα κοντύνουν τα αναστήματα όλων, που αυτό κάνει η παγκόσμια κρίση, δεν θα μπορούμε να διακρίνουμε όχι απλά λύση, αλλά κανένα διέξοδο.

Ησ. 3,12  «λαός μου, οἱ πράκτορες ὑμῶν καλαμῶνται ὑμᾶς, καὶ οἱ ἀπαιτοῦντες κυριεύουσιν ὑμῶν· λαός μου, οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς καὶ τὸν τρίβον τῶν ποδῶν ὑμῶν ταράσσουσιν».

Όταν πέσουμε καταγής θα διακρίνουμε τι είναι αληθινό και στέκεται όρθιο.

Όταν θα γκρεμιστεί το ψευτορωμέικο που ύψωσε τα είδωλα και δημιουργεί πλάνες και σύγχυση στον λαό , αντί να προβάλλει τα αληθινά πρότυπα της χριστιανοσύνης.

Η Ελλάδα ήδη αρχίζει και γνωρίζει τις ευεργετικές συνέπειες της κρίσης όσο και να φαίνεται παράδοξο.

Αρχίζει η Ελλάδα να σκέπτεται, γιατί ο Θεός έδωσε τη λογική στον άνθρωπο για αυτό ακριβώς το λόγο, η Ελλάδα αρχίζει να προσεύχεται γιατί μόνο κοντά στον Χριστό υπάρχει η ελπίδα, η ασφάλεια και η παρηγοριά και η Ελλάδα ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο, όχι μόνο για τους Έλληνες αλλά για όλη την ανθρωπότητα.

Η Ελλάδα σκέπτεται, προσεύχεται και ελπίζει για όλο τον κόσμο και περιμένει από τον Θεό να αναστήσει τη ρωμιοσύνη ως φάρο ενότητας της οικουμένης.

Την ανάσταση της ρωμιοσύνης που οραματίστηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας και για αυτό δολοφονήθηκε.

Την ενωμένη Ορθόδοξη Ευρώπη και όχι το σημερινό οικονομικό έκτρωμα που το τέλος του διαφαίνεται με πάταγο.

Τότε μπορεί να μην ήταν η ορισμένη από τον Θεό ώρα.

Μπήκαν τα θεμέλια όμως για την πραγματική και αληθινή ανάσταση της ρωμιοσύνης.

 Ιερομόναχος Γεώργιος.

Ιερά Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής Αγίας Τριάδος Καυσοκαλυβίων

πηγή