Ντροπή μου πού δέν πῆγα στό Γκάζι γιά ὁμολογία Χριστοῦ … Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος

 Ντροπή μου πού δέν πῆγα στό Γκάζι γιά ὁμολογία Χριστοῦ …

Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος 

20.10.2012  

«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων
ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ
ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς»(Ματθ. ι´ 32).

.              Ὁ παραπάνω στίχος ἀποτελεῖ ἕνα ἀναφορικοϋποθετικό λόγο κατά τό θεσπέσιο ἑλληνικό συντακτικό.  Τά λόγια τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦταν πάντοτε καθαρά καί ξάστερα.  Κάθε ἁπλός, καλός καί ἀπροκατάληπτος ἀναγνώστης ἀπολαμβάνει τή Χάρη τοῦ θείου λόγου Του καί τίς θεανθρώπινες διαστάσεις Του.
.              Ὁ ὡς ἄνω στίχος εἶναι ἀδύνατον νά παρερμηνευθεῖ.  Καί ἀκριβῶς γιά νά μή παρερμηνευθεῖ, συμπλήρωσε ὁ Κύριος καί τήν ἀντίθετη στάση.  «…ὅστις δ’ ἄν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτόν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς».  Ὅποιος δέν ἔχει τήν ἁπλῆ στοιχειώδη διάθεση νά ὁμολογήσει ἀνοιχτά καί ἀρνεῖται τόν Χριστό ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, οὔτε ἐγώ θά τόν παρουσιάσω σάν δικό μου μπροστά στόν Πατέρα μου τόν Οὐράνιο.
.              Φοβεροί οἱ λόγοι καί ἀπαρερμήνευτοι.
.              Πιό συγκεκριμένα πρέπει νά τά μεταφέρουμε στή σύγχρονη πραγματικότητα.  Κάποιος, κάπου, κάποτε, ποιός ξέρει γιά ποιούς λόγους ἐμπνεύστηκε ἕνα σενάριο.  Ἔγινε θεατρικό ἔργο.  Παρουσιάζει τή θεανδρική προσωπικότητα τοῦ Χριστοῦ μας μετά τῶν ἀνδρῶν ἁγίων Ἀποστόλων ὡς ὁμοφυλοφίλους.
.              Μιά δαιμονοποιημένη φαντασία πού ἀρδεύεται ἀπό πράξεις καί ζωή διαποτισμένη ἀπό τό σοδομισμό, εἶναι ἑπόμενο νά ξερνάει τέτοια καλλιτεχνικά ἀριστουργήματα. Ἀσφαλῶς καί εἶναι ἐλεύθερος ὁ καθένας νά πουλάει τά προϊόντα του σέ μιά πολυπολιτισμικοποιούμενη «δημοκρατική» κοινωνία, ἐκεῖ πού φθάσαμε.
.              Ἡ μακραίωνη ὅμως παράδοσή μας καί ἡ ἀρχαιοελληνική καί ἡ χριστιανική, δέν ἐνεφορεῖτο ἀπό σοδομικές πρακτικές καί ἐλεύθερη διακίνηση ἀθέσμων σοδομικῶν προϊόντων.  Ὁ πάντα μεγάλος γιά μᾶς πρόγονός μας φιλόσοφος Σωκράτης ἔλεγε ὅτι, ὅταν πᾶς στήν ἀγορά νά ψωνίσεις, παίρνεις τό καλάθι σου καί διαλέγεις τά καλύτερα ἀπό τά προϊόντα πού βλέπεις ἐκτεθειμένα στούς πάγκους.  Ποτέ δέν θά διαλέξεις τά σάπια.
.              Ἀλλά κι ἄν κάνεις λάθος, δέν προσέξεις, ὅταν φθάσεις στό σπίτι σου καί διαπιστώσεις ὅτι μετέφερες καί κάτι ἄχρηστο, ἀμέσως τό ἀπορρίπτεις στόν κάλαθο τῶν ἀπορριμμάτων.  Γι᾽ αὐτό, ἔλεγε ὁ σοφός Σωκράτης, μέσα στήν εὐνομούμενη πολιτεία μας, χάριν τῆς ὁποίας προτίμησε νά θανατωθεῖ καί ὄχι νά δραπετεύσει, ὅπως τοῦ πρότειναν οἱ μαθητές του, πρέπει νά προσέχουμε τί ἀκοῦνε καί ποιά ἀγωγή παίρνουν οἱ νέοι μας.  Ἀκόμα καί ἡ ξενόφερτη μουσική, ἡ ἀσύμβατη μέ τόν πολιτισμό μας καί τό δημοκρατικό φρόνημά μας, μπορεῖ νά ἀλλοτριώσει τίς συνειδήσεις, τίς πράξεις καί τή  δημιουργικότητα τῶν νέων μας καί σταδιακά ὁλόκληρης τῆς πολιτείας μας.
.              Ὅσοι λοιπόν ἀπό μᾶς τούς ὀρθοδόξους πιστούς χριστιανούς δέν βρεθήκαμε ἐκεῖ, ἔξω ἀπό τό θέατρο τῆς Νέας Ἐποχῆς, στό Γκάζι, ἀσφαλῶς εἴμαστε ἔνοχοι μέ βάση τά λόγια τοῦ ἰδίου τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πού προαναφέραμε..              Αἰσθάνομαι ντροπή, πού δέν πρόλαβα ἔγκαιρα νά βρίσκομαι ὡς ὀρθόδοξος κληρικός ἔξω ἀπό τό θέατρο, στό Γκάζι, καί νά κλαίω μετά τῶν πιστῶν χριστιανῶν, γιατί μέ τό χειρότερο τρόπο κάποιοι ἐπώνυμοι ἤ μή, ἀποφασίζουν «δυναμικά» νά ξανασταυρώσουν τό τίμιο πρόσωπο καί νά βεβηλώσουν τό Ὄνομα καί τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.  Ζητῶ εἰλικρινά ἄπειρα συγγνώμη γι’ αὐτή τήν σοβαρή ἔλλειψη ταπεινῆς, εὐτελοῦς ἀλλά ἀπαραίτητης φυσικῆς παρουσίας μου, γιά ὁμολογία Ἰησοῦ Χριστοῦ.  Γι᾽ αὐτό ἄλλωστε δημόσια καταθέτω αὐτήν τήν ὁμολογία, ἐπιφυλασσόμενος τό συντομότερο νά ἐξομολογηθῶ αὐτή τήν παράλειψη ὡς ἁμαρτία, στόν ἅγιο πνευματικό μου πατέρα.
.              Ἔχασα τήν εὐκαιρία νά βρεθῶ στό δρόμο, ὅπως στό δρόμο (τοῦ μαρτυρίου) βρέθηκε ὁ Κύριός μας καί στό ὕπαιθρο ἔπαθε, μαρτύρησε καί σταυρώθηκε.  Ἔχασα τήν εὐκαιρία ἴσως νά κλεισθῶ γιά μερικές ὧρες στήν κλούβα τῶν ΜΑΤ,  ὅπως πληροφορήθηκα ὅτι κλείσθηκαν κάποιοι ἱερωμένοι ἤ κάποια ἀπό τά πνευματικά μας παιδιά. Τό μόνο δύσκολο, μοῦ ἀνέφερε ἕνα πνευματικό μου τέκνο, ἦταν πού ἐνῷ χρειαζόταν τουαλέτα, δέν ἐπέτρεπαν τήν ἔξοδο ἀπό τήν κλούβα, ἄν δέν δινόταν ἄνωθεν σχετική ἐντολή.
.              Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ ὅτι ἀνάμεσα στούς ἄνδρες τῶν ΜΑΤ διαπιστώθηκε ὅτι ὑπῆρχαν ἄνθρωποι, ἄνθρωποι διαμάντια, πού μέ πολλή διάκριση χειρίστηκαν τούς «διαδηλωτές».  Ἀπό ἐδῶ καί πέρα τά περιστατικά παρόμοιου τύπου «θεάτρου Χυτήριο» θά πληθύνονται καί θά πρέπει χιλιάδες χιλιάδων πιστῶν νά μή φοβόμαστε, νά μή ντρεπόμαστε, νά μή δειλιάζουμε, ἀλλά μέ ἀξιοπρεπῆ, σεμνή, διακριτική φυσική παρουσία νά δίνουμε ἠχηρότατη ὁμολογία στούς συγχρόνους σταυρωτές τοῦ Θεανθρώπου, ἀλλά καί μαζί στούς συγχρόνους βασανιστές τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ δεινῶς δοκιμαζομένου ἑλληνικοῦ λαοῦ.
.              Θά πρέπει ὡς πιστοί χριστιανοί νά φθάσουμε μέ τό χριστιανικό ὕφος καί ἦθος νά ἑνωνόμαστε, εἰ δυνατόν, μέ τίς δυνάμεις καταστολῆς τῶν ΜΑΤ καί νά δίνουμε στήν ἐξουσία, ντόπια καί ξένη, ἀληθινή κοινή ὁμολογία Χριστοῦ.  Ἄς θυμηθοῦμε μόνο ὅτι χιλιάδες μουσουλμάνοι σέ ξένη γι’ αὐτούς χώρα, τή δική μας, μέ μουσουλμανικό τρόπο διαδήλωσαν γιά προσβολή πού ἔγινε ἐναντίον τοῦ θρησκευτικοῦ τους ἀρχηγοῦ σέ ξένη χώρα.

.              Συγχαρητήρια ἀνήκουν στούς ἱερωμένους καί στούς λαϊκούς, ἄνδρες καί γυναῖκες, πού κατέβηκαν καί ὁμολόγησαν τήν πίστη τους στό Χριστό καί τή δυνατή ἀπαρέσκειά τους στήν ὠμή, ἀντισυνταγματική, ἀντιδημοκρατική πρόκληση στόν ἑλληνικό λαό, ἡ συντριπτική πλειονότητα τοῦ ὁποίου ἀγαπᾶ καί λατρεύει τόν Ἕνα τῆς Τριάδος, Κύριό μας θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό.

 ἐλάχιστος ἐν πρεσβυτέροις
ἀρχιμ.  Σαράντης Σαράντος
ἐφημέριος Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

πηγή

Τοῦ ἁγίου ΚΟΣΜΑ τοῦ Αἰτωλοῦ Γιά τήν Ἐξομολόγηση

Τοῦ ἁγίου ΚΟΣΜΑ τοῦ Αἰτωλοῦ Γιά τήν Ἐξομολόγηση

εδῶ ὁποῦ ἦλθα, χριστιανοί μου, ἔλαβα μίαν χαράν μεγάλην, μά ἔλαβα καί 

μίαν λύπην μεγάλην. Χαράν μεγάλην ἔλαβα βλέποντας τήν καλήν σας 

γνώμην, τήν καλήν σας μετάνοιαν, λύπην ἔλαβα στοχαζόμενος

τήν ἀναξιότητά μου, πώς δέν ἔχω καιρόν νά σᾶς ἐξομολογήσω ὅλους ἕνα πρός

 ἕνα, νά μοῦ εἰπῆ τό παράπονό του ὁ καθένας, νά τοῦ εἰπῶ καί ἐγώ ἐκεῖνο ὁποῦ 

μέ φωτίση ὁ Θεός. Θέλω καί ἀγαπῶ, ἀμά δέν ἠμπορῶ, παιδιά μου.

 Καθώς ἕνας πατέρας εἶναι ἄρρωστος, πηγαίνει τό παιδί του νά τό 

παρηγορήση, ἐκεῖνος μήν μπορώντας τό διώχνει, μά πῶς τό διώχνει; 

Μέ τήν καρδίαν καμμένην. Θέλει νά τό παρηγορήση, μά δέν ἠμπορεῖ.

 Πατέρας ἀνάξιος εἶμαι ἐγώ. Πνευματικά παιδιά μου εἴσαστε ἡ εὐγενεία σας. 

Τώρα ἔρχεται ἕνας νά ἐξομολογηθῆ εἰς τοῦ λόγου μου νά μοῦ εἰπῆ τό 

παράπονόν του, νά τοῦ εἰπῶ καί ἐγώ ἐκεῖνο ὁποῦ μέ φωτίση ὁ Θεός. 

Ἐγώ μήν ἠμπορώντας τόν διώχνω, μά πῶς τόν διώχνω; Τόν διώχνω

 καί καίεται ἡ καρδία μου καθώς ὁ πατέρας μέ τό παιδί του. Τί νά σᾶς κάμω; 

Μά πάλιν, νά μήν ὑστερηθῆτε παντελῶς, σᾶς λέγω ἐγώ παραμικρόν. 

Ὅταν θέλετε νά ἰατρεύσετε τήν ψυχή σας, τέσσαρα πράγματα σᾶς 

χρειάζονται. Κάνομέ τε ἕνα παζάρι; Ἀπό τόν καιρόν ὁποῦ ἐγεννηθήκετε

 ἕως τώρα ὅσα ἁμαρτήματα ἐκάμετε νά τά πάρω ὅλα εἰς τόν λαιμόν μου

 καί ἡ εὐγενεία σας νά μοῦ πάρετε τέσσαρες τρίχες. Βαρύ νά ἀσηκώσετε 

τέσσαρες τρίχες ἀπό αὐτά τά γένεια καί νά σᾶς πάρω ἐγώ ὅλα σας τά 

ἁμαρτήματα; Καί τί νά τά κάμω; Ὡστόσον ἔχω μίαν καταβόθρα καί τά ρίχνω

 ὅλα μέσα ὡσάν χωνευτήρι. Ποία εἶναι ἡ καταβόθρα; Εἶναι ἡ εὐσπλαγχνία

 τοῦ Χριστοῦ μας.
Πρώτη τρίχα εἶναι ὅταν θέλετε νά ἐξομολογᾶσθε τό πρῶτον θεμέλιον 

εἶναι αὐτό ὁποῦ εἴπαμε, νά συγχωρᾶτε τόν ἐχθρόν σας. Τό κάμνετε;
‒ Τό κάμνομεν, ἅγιε τοῦ Θεοῦ.
Ἐπήρετε τήν πρώτην τρίχα. Δευτέρα τρίχα εἶναι νά εὑρίσκετε πνευματικόν

 καλόν, γραμματισμένον, σοφόν, ἐνάρετον, εὐλαβῆ νά ἐξομολογᾶσθε.

 Καί νά ἐξομολογᾶσαι καί νά εἰπῆς ὅλα σου τά ἁμαρτήματα. Νά ἔχης 

ἑκατό ἁμαρτίες καί εἰπῆς τίς ἐνενῆντα ἐννέα εἰς τόν πνευματικόν καί

 μίαν νά μή φανερώσης, ὅλες ἀσυγχώρητες μένουν. Καί ὅταν κάνης τήν

 ἁμαρτίαν, τότε πρέπει νά ἐντρέπεσαι, ἀλλά ὅταν ἐξομολογᾶσαι, νά μήν 

ἔχης καμμίαν ἐντροπήν.
Μία γυναῖκα ἐπῆγε νά ἐξομολογηθῆ εἰς ἕνα ἀσκητήν. Ὁ ἀσκητής εἶχεν ἕνα

 ὑποτακτικόν ἐνάρετον. Λέγει τοῦ ὑποτακτικοῦ του ὁ ἀσκητής: πήγαινε 

παρέκει νά ἐξομολογήσω τήν γυναῖκα. Ὁ ὑποτακτικός ἐμάκρυνεν ἕως 

ὁποῦ ἔβλεπε, μά δέν ἤκουε τίποτε. Ἐξομολόγησε τήν γυναῖκα, ἔφυγε. 

Ὕστερα ἔρχεται ὁ ὑποτακτικός καί λέγει: «Γέροντά μου, εἶδα ἕνα παράδοξον

 θαῦμα: ἐκεῖ πού ἐξομολογοῦσες τήν γυναῖκα ἔβλεπα ὁποῦ ἔβγαιναν μέσα 

ἀπό τό στόμα της ὀφίδια μικρά. Βλέπω καί κρεμιέται ἕνα μεγάλο. 

Ἔκανε νά ἔβγη καί πάλιν ἐτραβήχθη εἰς τά ὀπίσω.» Λέγει ὁ ἀσκητής: 

«Πήγαινε νά τήν κράξης νά ἔλθη ὀπίσω ὀγλήγορα.» Πηγαίνοντας ὁ

 ὑποτακτικός τήν εὗρεν ἀποθαμένην. Γυρίζει ὀπίσω καί τό λέγει τοῦ

 γέροντός του. Αὐτός μήν ἠμπορώντας νά καταλάβη τό θαῦμα ἐπαρακάλεσε

 τόν Θεόν νά τοῦ φανερώση ἡ γυναῖκα ἐσώθη ἤ ἐκολάσθη; Καί φαίνεται 

ἐμπρός του μία ἀρκούδα μαύρη καί λέγει τοῦ ἀσκητή: «Ἐγώ εἶμαι ἐκείνη ἡ 

ταλαίπωρος γυναῖκα, ὁποῦ ἐξομολογήθηκα καί δέν σοῦ ἐφανέρωσα ἕνα

 θανάσιμον ἁμάρτημα ὁποῦ εἶχα κάμει καί διά τοῦτο ὅλα μου τά ἁμαρτήματα

 ἔμειναν ἀσυγχώρητα καί μέ ἐπρόσταξεν ὁ Κύριος νά πηγαίνω εἰς τήν 

Κόλασιν νά καίωμαι πάντοτε.» Καί ἐνταυτῷ ἔγινε μία βρῶμα ὡσάν καπνός

 καί ἐχάθη ἀπ᾽ ἔμπροσθέν του.
Διά τοῦτο, χριστιανοί μου, ὅταν ἐξομολογᾶσθε, νά λέγετε ὅλα σας τά 

ἁμαρτήματα παστρικά καί καλά. Καί πρῶτον νά εἰπῆς τοῦ πνευματικοῦ 

σου: «Πνευματικέ μου, ἐγώ θέ νά κολαστῶ, διατί δέν ἀγαπῶ τόν Θεόν καί

 τούς ἀδελφούς μου μέ ὅλην μου τήν καρδίαν καί μέ ὅλην μου τήν ψυχήν

 ὡσάν τόν ἑαυτόν μου.» Καί νά εἰπῆς ἐκεῖνο πού σέ τύπτει τό συνειδός σου 

ἤ ἐφόνευσες ἤ ἐπόρνευσες ἤ ἐμοίχευσες ἤ ὅρκον ἔκαμες ἤ εἶπες ψεύματα

 ἤ τόν πατέρα σου ἤ τήν μητέρα σου δέν ἐτίμησες ἤ ἀδελφός τόν ἀδελφόν

 ἤ γείτονας τόν γείτονα ἤ γυναῖκα τόν ἄνδρα ἤ ἄλλο κακόν ὁποῦ νά ἔκαμες.

 Βαρύ εἶναι νά τό κάμης αὐτό;
‒ Ὄχι, ἅγιε διδάσκαλε.
Ἰδού ἐπῆρες τήν δευτέραν τρίχα. Ἡ τρίχα ἡ τρίτη εἶναι φυσικά ὡσάν

 ἐξομολογηθῆς θέ νά σέ ἐρωτήση ὁ πνευματικός νά σοῦ εἰπῆ: «Διατί,

 παιδί μου, νά κάμης αὐτά τά ἁμαρτήματα;» Ἐσύ νά προσέχης νά μήν

 κατηγορήσης ἄλλον, ἀλλά τοῦ λόγου σου καί νά εἰπῆς: «Αὐτά τά ἔκαμα

 ἀπό τό κακόν μου κεφάλι, ἀπό τήν κακήν μου προαίρεσιν.» Βαρύ εἶναι 

νά κατηγορήσης τοῦ λόγου σου;
‒ Ὄχι.
Λοιπόν ἐπῆρες καί τήν τρίτην τρίχα. Ἔχομεν τήν τετάρτην. Ὅταν σέ δώση

 ἄδειαν ὁ πνευματικός σου καί ἀναχωρήσης, νά ἀποφασίσης μέ στερεάν

 γνώμην, μέ στερεάν ἀπόφασιν καλύτερα νά χύσης τό αἷμα σου, μά εἰς ἄλλην 

φοράν ἁμαρτίαν νά μή κάμης. Τό κάμνεις καί αὐτό;
‒ Μάλιστα.
Ἐπῆρες καί τήν τετάρτην τρίχα. Αὐτά τά τέσσαρα εἶναι τά ἰατρικά σου καθώς

 εἴπαμε καί ὄχι ἄλλα. Τό πρῶτον εἶναι νά συγχωρᾶτε τούς ἐχθρούς σας. 

Τό δεύτερο νά ἐξομολογᾶσθε παστρικά καί καλά. Τό τρίτο νά κατηγορᾶτε 

τοῦ λόγου σας. Τό τέταρτο νά ἀποφασίζετε νά μή κάμετε ἁμαρτίαν. Καί ἄν

 ἠμπορεῖτε νά ἐξομολογᾶσθε κάθε ἡμέραν, καλόν καί ἅγιον εἶναι. Εἰδέ καί 

δέν ἠμπορεῖτε καθ᾽ ἡμέραν, ἄς εἶναι μία φορά τήν ἑβδομάδα καί μία φορά

 τόν μῆνα ἤ τό ὀλιγώτερον τέσσαρες φορές τόν χρόνον. Καί νά συνηθίζετε

 τά παιδιά σας ἀπό μικρά, διά νά συνηθίζουν εἰς τόν καλόν δρόμον, 

νά ἐξομολογοῦνται.
Ἰδού ὁπού σᾶς ἐξομολόγησα ὅλους παρρησίᾳ, διά νά μήν ὑστερηθῆτε. 

Αὐτά ὁπού σᾶς εἶπα εἶναι τά ἰατρικά σας εἰδέ ἐκεῖνο ὁπού δίνουν οἱ 

πνευματικοί, σαρανταλείτουργα, μετάνοιες, νηστεῖες καί ἄλλα, δέν εἶναι

 ἰατρικά, ἀλλά διά νά μήν τύχη καί ξεπέσετε ἄλλην φοράν εἰς τήν ἁμαρτίαν 

σᾶς τά δίδουν καί ὅποιος τά βάλη μέσα εἰς τήν καρδίαν του αὐτά τά

 τέσσαρα, νά ἀποθάνη ἐκείνη τήν ὥραν, σώνεται. Εἰδέ χωρίς αὐτά τά 

τέσσαρα χίλιες χιλιάδες καλά νά κάμη ὁ ἄνθρωπος, ἄν ἀποθάνη, 

εἰς τήν Κόλασιν πηγαίνει.

ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ 
ΔΙΔΑΧΕΣ
Ἰωάννου Β. Μενούνου
Ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»
(σελ. 164-167)

πηγή

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Η βασική ιδέα του Αρείου είναι:  ο Χριστός δεν είναι Θεός. 

Εις το έργον του «Θάλεια» ούτος λέγει κατά λέξιν:  

«Ουδέ Θεός αληθινός εστιν ο Λόγος». Εν σχέσει προς τον 

Θεόν Πατέρα δεν είναι Θεός, δια τούτο δεν γνωρίζει τελείως 

τον Πατέρα, αλλ΄ επίσης ούτε την ιδικήν του ουσίαν: 

 «Ο Υιός την εαυτού ουσίαν ουκ οίδε» (Θάλεια). 

Αλλ΄ ούτε εν σχέσει προς τους ανθρώπους ο Χριστός 

είναι Θεός, αλλά μόνον «κτίσμα τέλειον». Δια της ηθικής

 τελειοποιήσεως και της ενεργείας της χάριτος ο Χριστός

 έγινεν εκείνο που είναι, και ούτω δύναται να ονομασθή 

«ισχυρός θεός». Ο Χριστός δεν είναι αληθινός Θεός εν 

σχέσει προς οιονδήποτε ή προς ο,τιδήποτε, και δια τούτο

 όλα τα ιδιώματά Του είναι σχετικά, και σχετική είναι και η 

γνώσις Του και η θέλησις και η ενέργεια. 

«Τη μεν φύσει ώσπερ πάντες, ούτω δε αυτός ο Λόγος 

εστί τρεπτός» (Θάλεια).  Εν σχέσει προς τον κόσμον ο

 Λόγος είναι δημιουργός και μεσολαβητής μεταξύ Θεού 

και κόσμου. Ο Θεός δεν εδημιούργησεν απ΄ ευθείας τον 

κόσμον, αλλ΄ εδημιούργησε τον Λόγον, δια να δημιουργήση 

ο Λόγος τον κόσμον. Ο Λόγος εδημιουργήθη προ πάντων.

 «Ο Λόγος εξ ουκ όντων γέγονε, και ην ποτε, 

ότε ουκ ην» (Θάλεια). Είναι φυσικόν ότι η τοιαύτη 

διδασκαλία του Αρείου προκάλεσε εναντίον της τους 

γνωσίους ομολογητάς της χριστιανικής Αληθείας. 

Κανείς διωγμός, καμμία άλλη ταλαιπωρία δεν ετάραξε

 τόσον την Εκκλησίαν, όσον ο αρειανισμός, διότι εδώ

 επρόκειτο περί του μεγίστου διωγμού:  ο Άρειος εκδιώκει

 εκ του Χριστού τον Θεόν. Πρόκειται περί της μεγαλυτέρας 

φρίκης:  ο Χριστός δεν είναι Θεός—τότε τι θέλεις επάνω

 εις αυτόν τον πλανήτην συ, ω άνθρωπε; 

Συνεχίζεται. 

πηγή

ΙΔΟΥ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ

Αρχίζει 

να μικραίνει

 η πατρίδα.

Το νιώθουμε

 κάθε μέρα 

που περνά. 

Αφήσαμε να 

μας δείχνουν 

οι λιγδιάρηδες

 της εξουσίας 

και τα φερέφωνά

 τους μέσα από 

εφημερίδες και

 κανάλια τις

 μεγάλες καταστροφές αλλά ένα φως δεν έπεσε για να 

μας δείξει ότι η πραγματική πατρίδα φεύγει στο κάτω 

μέρος μιας κλεψύδρας που δεν έχει πάτο. 

Επικεντρώσαμε στο πορτοφόλι και στα υπό 

αμφισβήτηση σύνορά μας την ανησυχία μας, 

χάνοντας τα μικρά, αυτά που μας έκαναν να 

νιώθουμε ότι σε αυτόν τον κόσμο η χώρα του 

φωτός είναι δική μας.

Δεν αντέγραψε εμάς η εξουσία, εμείς την

 αντιγράψαμε. 

Όταν την βλέπαμε να βιάζει και να εξολοθρεύει 

τα μικρά και ασήμαντα που για γενιές ολόκληρες 

ήταν πατρίδα, δεν της κόψαμε το κεφάλι παρά 

αντιγράψαμε τους τρόπους για να εξουσιάσουμε

- εμείς οι μικροί δικτάτορες- όλο και περισσότερο 

χώρο τόσο όσο να νιώθουμε πιο πολύ άτρωτοι, 

πιο πολύ, στην μοναχικότητά μας, ασφαλείς. 

Έτσι μικρύναμε εμείς ως άτομα και μετέπειτα

 ως λαός. 

Έτσι καταφέραμε να θεωρούμε ότι γίναμε 

σπουδαίοι αλλά απάτριδες πλέον. 

Εμείς δεν κυνηγηθήκαμε, δεν ξεριζωθήκαμε, 

δεν πολεμήσαμε, δεν εξοριστήκαμε. 

Ως ελεύθεροι και αλαζόνες, ο καθένας μοναχός,

 καταφέραμε αυτό που δεν κατάφερε κανείς 

ανθέλληνας που πέρασε από αυτόν τον τόπο. 

Να φέρουμε τα σύνορα μέχρι εκεί που φθάνει 

η ανάσα του καθένα μας.

πηγή

Πρωτοπρ. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης, Εικονική αγιότητα

πηγή

Εικονική αγιότητα

Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

α) Στις μέρες μας γίνεται μεγάλη συζήτηση και τείνει να γίνει αποδεκτό ότι ζούμε σε μία εικονική πραγματικότητα. Κι αυτό νοείται με διάφορους τρόπους: Είτε ότι για ορισμένους έχει χαθεί η επαφή με την πραγματικότητα είτε ότι οι πληροφορίες διαμορφώνονται με βάση κατασκευασμένες εικόνες ή ότι θεωρείται το φανταστικό ως πραγματικό ή ακόμη ότι προβάλλεται το έλασσον και αποσιωπείται το μείζον.

β) Σε κάθε περίπτωση είναι αληθές ότι η ανάπτυξη της τεχνολογίας και οι δυνατότητες εξομοίωσης του πραγματικού με το φανταστικό περιβάλλον μεταξύ άλλων συμβάλλουν στη δημιουργία εικονικής ζωής, εικονικών σχέσεων, εικονικής ελευθερίας, εικονικής αγάπης και εικονικού πολιτισμού. Μήπως όμως η εικονική πραγματικότητα δεν αφορά μόνον τους θεατές και χρήστες των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης, αλλά επηρεάζει και όσους φέρουν τα βαρύ όνομα του χριστιανού και τους οδηγεί σε μορφές «εικονικής αγιότητας»;

γ) Διότι πώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι μπροστά στην οικονομική κρίση πολλοί χριστιανοί έχασαν την ελπίδα τους στο Θεό, την οποία προφανώς δεν είχαν, απώλεσαν την εσχατολογική τους προσδοκία και ταυτίστηκαν πλήρως με το πνεύμα του κόσμου; Πώς να κρίνει κάποιος τη συμπεριφορά όσων κρύβοντας τα πρόσωπά τους πίσω από ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης που αυτοδιαφημίζονται ως χριστιανικά και ορθόδοξα κραδαίνουν τα ιδεολογικά τους ρόπαλα εναντίον όσων δεν συμφωνούν μαζί τους;

δ) Κι αναρωτιέται κάποιος: Μπορεί να θυσιάζεται το εκκλησιαστικό ήθος της «συντετριμμένης καρδίας» και της «νήφουσας συνείδησης» στο όνομα του ιεραποστολικού ζήλου; Ποια σχέση μπορεί να έχει η τάση για βίαιη επιβολή και των πιο καλών έστω ιδεών με το πνεύμα του πράου και ειρηνικού Χριστού, ο οποίος «λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει και πάσχων ουκ ηπείλει»; (Α’ Πέτρ. 2, 23).

ε) Και γράφονται αυτές οι γραμμές με αφορμή την εορτή του πολιούχου και προστάτη της Θεσσαλονίκης μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, ο οποίος αγίασε πραγματικά κι όχι εικονικά, αφού θυσίασε δόξα, τιμές, αξιώματα και τέλος τη ζωή του. Όπως αναφέρεται στο Συναξαριστή, ο Δημήτριος ήταν στρατηγός των ρωμαϊκών στρατευμάτων της Θεσσαλίας και ανθύπατος Ελλάδος. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να καλλιεργεί τη χριστιανική πίστη και να μυσταγωγεί και άλλους στην ευαγγελική αλήθεια, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί από τον Καίσαρα Γαλέριο.

στ) Στη συνέχεια ο Γαλέριος, θέλοντας να εορτάσει τη νίκη του κατά των Σκυθών, οργάνωσε μονομαχίες στο στάδιο της Θεσσαλονίκης, όπου ο γιγαντόσωμος Λυαίος νικιέται από το μικρόσωμο Νέστορα, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε λάβει την ευχή του αγίου Δημητρίου. Το αποτέλεσμα ήταν να θανατωθούν τόσο ο Δημήτριος με λογχισμό όσο και ο Νέστορας με αποκεφαλισμό. Και οι δύο τιμούνται ως άγιοι. Η αγιότητα δεν είναι απλώς και μόνο υπόθεση πνευματικού αγώνα. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να είναι εικονική. Είναι θετική απάντηση του ανθρώπου στη Σάρκωση του Θείου Λόγου. Δεν προσεγγίζεται ιδεολογικά, αλλά αφορά την καθημερινή μαρτυρία· την κοινωνία και σχέση με το ζώντα Θεό διά των μυστηρίων, της προσευχής και της άσκησης της αγάπης.

ζ) Διδάσκει ο Χριστός: «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου» (Ματθ. 7,21). Πολλοί ονομάζουν το Θεό φιλεύσπλαχνο, αλλά δεν έχουν ευσπλαχνία. Πολλοί ομιλούν στο όνομα του Θεού της αγάπης, αλλά δεν έχουν αγάπη. Πολλοί επικαλούνται την ειρήνη, αλλά κυριαρχούνται από ταραχή και σύγχυση. Πολλοί ομιλούν για αγιότητα αλλά χωρίς την παραμικρή θυσία και εκ του ασφαλούς. Λησμονούν όμως ότι η αγιότητα δεν μπορεί να είναι εικονική αλλά πραγματική και μαρτυρική.

Μακεδονία, 21/10/2012

Το κενόδοξο ντύσιμο των ανθρώπων – Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Στην εποχή μας το κενόδοξο ντύσιμο των ανθρώπων είναι φαινόμενο με ιδιαίτερη έξαρση. Αυτός που δεν έχει κάτι άλλο για να καμαρώσει, καυχιέται για το ντύσιμό του. Όμως ο άνθρωπος που έχει κάτι πολυτιμότερο από τα ρούχα για να καμαρώσει, δεν γίνεται υπερήφανος.

Όπως το χρυσάφι δεν βρίσκεται στην επιφάνεια της γης, έτσι και η πνευματική αξία ενός ανθρώπου δεν προβάλλεται εξωτερικά. Λέγεται πως, κάποτε, κάποιος διακεκριμένος φιλόσοφος είδε ένα νέο άνδρα που καυχιόταν για την αμφίεσή

 

του. Τον πλησίασε λοιπόν ο φιλόσοφος και του ψιθύρισε στ’ αυτί: «Την ίδια προβιά φορούσε προηγουμένως ένα κριάρι• κι όμως κριάρι παρέμεινε!».

Το να είσαι χριστιανός και να καυχιέσαι για τα ρούχα σου είναι πιο παράλογο και απ’ το να είσαι αυτοκράτορας και να υπερηφανεύεσαι για τη σκόνη κάτω απ’ τα πόδια σου. Τον άγιο Αρσένιο, όσον καιρό ήταν ενδεδυμένος χρυσοποίκιλτη φορεσιά στη βασιλική αυλή, ουδείς τον αποκαλούσε Μεγάλο! Επονομάστηκε Μέγας μόνον όταν με αυταπάρνηση παραδόθηκε απολύτως στο θέλημα του Θεού ντυμένος με κουρέλια.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 πηγή

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Επαναλαμβανόμενες διαπιστώσεις

Επαναλαμβανόμενες διαπιστώσεις

Γράφει ο μοναχός ΜΩΥΣΗΣ, Αγιορείτης

Η εποχή που διανύουμε δεν πάσχει μόνο από σοβαρή οικονομική κρίση αλλά και από κρίση αξιών. Αμφισβητούνται ιστορικές, παραδοσιακές και θεμελιώδεις αρχές. Αρκετοί ενοχλούνται από τη σιωπή των πνευματικών ανθρώπων. Δεν υπάρχει θαρρετή ομολογία, υπεύθυνη αντίσταση, λόγος ζωηρός και βαθύς, που θα αναπαύσει όσους δακρύζουν, για το ξεθεμελίωμα της αγαπητής πατρίδος, τον ευτελισμό της Εκκλησίας, το ξερίζωμα της Παραδόσεως. Η λήθη του παρελθόντος νοσεί το παρόν.

Μοσχοθυμίαμα δεν οσφραίνεται, το ευαγγέλιο αργεί, η ευλάβεια ειρωνεύεται, οι γιαγιάδες δεν λένε παραμύθια και συναξάρια στα εγγονάκια τους, αλλά παρακολουθούν εναγώνια τουρκικά σίριαλ στην έγχρωμη τηλεόραση. Η Αγιά Σοφιά έφυγε από τους τοίχους, που γέμισαν από ημίγυμνους, αλυσοδεμένους τραγουδιστές. Οι Μικρασιάτες λησμόνησαν και λησμονήθηκαν. Οι Πόντιοι χορεύουν στα πανηγύρια και οι Κρητικοί με τους Κύπριους βαστούν μία λύρα. Η ευμάρεια, η εκκοσμίκευση, η καλοπέραση, ο ευδαιμονισμός επηρέασαν τους πάντες και έφεραν ολέθρια αποτελέσματα.

Βάλανε πολλοί τακούνια και νόμισαν ότι ψήλωσαν. Φόρεσαν μάσκες και θεώρησαν ότι ομόρφυναν. Ο πλούτος, η νεότητα, η ομορφιά πουλά σήμερα. Οι κουλτουριάρηδες υποστήριξαν την αριστερά, την ομοφυλοφιλία και την αντιεκκλησιαστικότητα.

Είναι καιρός για επιστροφή, για μετάνοια, για βάθεμα, για αυτοκριτική και ξαναζωντάνεμα της πίστης. Αναθέρμανση των ιερών παραδόσεων, της αγάπης στην πατρίδα, της τιμιότητας, της αλήθειας, της σοβαρότητας και του ήθους. Η παράδοση είναι ζωοδόχος πηγή, κολυμβήθρα Σιλωάμ, Ιορδάνης ποταμός. Φυλάει αξίες, αρχές, τα τίμια και τα ιερά. Θεοποιήθηκαν η οικονομία, η επιστήμη, η τεχνολογία, η τέχνη, ο πολιτισμός, η πολιτική.

Όποιος αντιστέκεται και δεν υποτάσσεται στην προσκύνηση αυτών των θεοτήτων κακοχαρακτηρίζεται και κυνηγιέται. Η ειδωλολατρία στο νεοελληνικό βίο έλαβε κυρίαρχη θέση και ιδού τα καθημερινά αποτελέσματα. Η αξιοπρέπεια του ελεύθερου ανθρώπου δεν πρέπει επ’ ουδενί να δέχεται κάθε καταπίεση. Η σιωπή και το βόλεμα δεν επιτρέπεται να επικρατήσουν. Ένα δυνατό κατεστημένο παρακινεί και προκαλεί σε συνεχείς εκπτώσεις. Τίποτε όμως δεν είναι αξεπέραστο.

Γνωρίζουμε καλά την αδυναμία του ανθρώπου και τον εύκολο παρασυρμό του. Όμως πρέπει να επαναλάβουμε τη διαπίστωση πως η αληθινή χαρά δεν κρύβεται στα πολλά κτήματα και τα χρήματα. Η χαρά πηγάζει από την αληθινή αγάπη και ταπείνωση, τη συγχώρηση και τη μετάνοια. Οι θεοποιήσεις του κόσμου δεν ελευθερώνουν, δεν αναπαύουν και δεν λυτρώνουν, δεν θερμαίνουν και δεν ανασταίνουν τον πεσμένο άνθρωπο.

 Δεν χρειάζεται συνεχώς να λέμε τα ίδια και τα ίδια και να κουράζουμε. Όμως κάποιες επαναλαμβανόμενες διαπιστώσεις χρειάζονται. Η πατρίδα μας από καιρό πάσχει. Ελπίζουμε και ευχόμαστε τη σύντομη θεραπεία και έγερσή της. Φαίνεται ότι πληρώνει τον κανόνα της αποστασίας της. Όταν ήμασταν καλά οικονομικά, δεν ήμασταν πνευματικά. Μάλλον δεν ήμασταν καλά και όταν ήμασταν καλά...

Μακεδονία, 21/10/2012

πηγή

Οι μοναδικότητες του Αγίου Όρους.

Ο αέρας του Αγίου Όρους 

έχει κάτι το διαφορετικό 

και μεγάλο σε 

πνευματικό επίπεδο. 

Όπως και να το κάνουμε,

 ο μέσος όρος του Όρους

 ξεπερνά κατά πολύ την

 μέγιστη τιμή του κόσμου 

ή της καλύτερης κοινωνίας. 

Το Όρος και στην 

φτώχεια του είναι πλούσιο και στην κάμψη του 

εμφανίζεται ακμαίο. Τα αποθέματα της ποιότητός του,

 της ουσίας του, είναι τόσο βαθειά βαλμένα στον 

οργανισμό του, ώστε ταυτίζονται, θα λέγαμε, 

με το γενετικό υλικό του.

Μια επίσκεψη και σήμερα στο Όρος δημιουργεί πρωτόγνωρους

 κραδασμούς και σεισμικές εντυπώσεις που δύσκολα

 μπορεί κανείς να αντιπαρέλθει. Στην γάργαρη και δροσερή 

πηγή του ξεδιψούν όχι μόνον μοναχοί αλλά και κοσμικοί.

Στην παχειά σκιά του δροσίζονται όχι μόνον πιστοί αλλά

 και άπιστοι. Στην φιλόξενη και ζεστή αγκαλιά του 

αναπαύονται όχι μόνον διψασμένοι αλλά και περίεργοι 

ή αδιάφοροι, όχι μόνον οι εύκολοι αλλά και οι ανικανοποίητοι, 

όχι μόνον αυτοί για τους οποίους ελπίζεις αλλά και οι απρόβλεπτοι.

Παρά τις γκρίνιες των νοσταλγών και τους αυστηρούς 

σχολιασμούς των επικριτών του, το Όρος συνεχίζει να είναι

 ένας άλλος κόσμος, όπου, επειδή ζεις την ιστορία, δεν σε κυνηγάει

 η στιγμή ούτε εσύ τα γεγονότα. Μπορείς να λειτουργείς χωρίς

 να βιάζεσαι, να συμπεριφέρεσαι χωρίς να φοβάσαι, να 

συμπεριφέρεσαι χωρίς να φοβάσαι, να εκφράζεσαι χωρίς να

 προϋπολογίζεις. 

Η φύση του, η πολιτισμική εικόνα του, ο προσδιορισμός

 και η μέτρηση του χρόνου του, οι συνήθειες και ο

 χαρακτήρας της ζωής του, η ιστορία του, η θρησκευτική 

έκφρασή του, οι άνθρωποί του, το περιεχόμενο του

 ανεκτίμητου θησαυρού του, τα πάντα έχουν μια 

μοναδικότητα εδώ, που ακόμη μέχρι σήμερα κανείς 

δεν μπόρεσε να καταστρέψει.

Καθώς με το πλοιάριο της συγκοινωνίας αφήνεις πίσω σου 

την Ουρανούπολη και τον νομό Χαλκιδικής, αυτόματα σού 

δημιουργείται η αίσθηση ότι εγκαταλείπεις τον κόσμο, τον

 κόσμο σου, και συναντάς τον άγνωστο σ' εσένα κόσμο σου,

 που όμως είναι πιο δικός σου, τον πυρήνα, την πνοή του Θεού

 μέσα σου κατά την μέρα της δημιουργίας σου. Όλα εδώ θέλουν

 να αποκτήσουν βαρύτητα, βαθύτητα, περιεχόμενο και ουσία,

 ακόμη και ο εαυτός σου.

Η φύση του Όρους έχει μια μοναδική μαγεία. 

Οι απότομες, ψηλές και βραχώδεις κορυφές, οι βουνίσιες 

μυρωδιές, τα σπάνια είδη της χλωρίδας και οι ξωτικές 

μορφές της πλέον ασυνήθιστης πανίδας, που εδώ 

επαναλαμβάνονται, σου δίνουν να καταλάβεις τι θα

 πει ανεμπόδιστο, αβίαστο, μη απειλούμενο στην φύση. 

Το μάτι χορταίνει ποικιλίες, το αυτί απολαμβάνει τις 

εναλλαγές της ησυχίας με τις μελωδίες, η μύτη λαίμαργα 

ρουφά τις ευωδίες. Και δίπλα ακριβώς, η θάλασσα.

 Βαθύτατα νερά, σπάνιοι χρωματισμοί, βραχώδεις ακτές

 και απάτητες αμμώδεις παραλίες σου δημιουργούν την 

αίσθηση του «καλά λίαν» φτιαγμένου κόσμου που κανείς

 ακόμη δεν ασέλγησε επάνω του, και σε μεταφέρουν σε

 εικόνες και αισθήματα του αρχέγονου παραδείσου.

Και τι παράδοξο! Αυτή η μοναδική πανδαισία δεν έχει πέσει 

στα χέρια της τουριστικής εκμετάλλευσης και λαιμαργίας.

 Ούτε χιονοδρομικά κέντρα και κοσμικές παραλίες μπορείς 

να βρεις, ούτε τελεφερίκ και καταφύγια να συναντήσεις.

Εδώ δεν έχει χώρους για... αναψυχή, είναι χώρος της ψυχής

. Ούτε τίποτε επιδέχεται αξιοποίηση, τα πάντα έχουν

 από μόνα την αξία μέσα τους.

Ο χρόνος μετράει τις μέρες του με το παλιό, το Ιουλιανό,

 ημερολόγιο, και προσδιορίζει τις ώρες του με το Βυζαντινό. 

Όλα πηγαίνουν πιο αργά, δίχως βιασύνη, γι' αυτό και η

 ημερομηνία διακριτικά ακολουθεί δεκατρείς μέρες πίσω 

απ' ό,τι στην Ουρανούπολη, στην Αθήνα και στον 

υπόλοιπο κόσμο. Αλλά και η μέρα αρχίζει με την δύση 

του ηλίου και όχι με το βαθύ σκοτάδι του μεσονυχτίου. 

Η ζωή των μοναχών φωτίζει το σκοτάδι της νύχτας, που

 το ζωογονεί με τους αναστεναγμούς της προσευχής, 

αφήνοντας για την μέρα κάθε τι που υπηρετεί την 

αναγκαιότητα της επιβίωσης, ακόμη και αυτήν την ανάπαυση.

Η μέτρηση του χρόνου στο Όρος πεισματικά αντιστέκεται 

μέχρι σήμερα σε κάθε προσπάθεια προσαρμογής και 

εκσυγχρονισμού της. Ο αγιορείτικος χρόνος μόνο με 

την αιωνιότητα είναι συγχρονισμένος.

Καθώς επισκέπτεσαι τα μοναστήρια, σταδιακά διαπιστώνεις

 ότι εδώ κρύβεται το μεγαλείο της Κωνσταντινούπολης και 

περιμένει την αφύπνισή της η δόξα του Βυζαντίου. 

Αρχιτεκτονικά κατασκευάσματα απαράμιλλης ομορφιάς

 και απροσμέτρητου μεγαλείου, τεράστιες συλλογές 

πατριαρχικών ή αρχιερατικών σκευών, χειρογράφων

 και εντύπων κωδίκων και φυσικά η ανεκτίμητη πνευματική

 περιουσία των τιμίων λειψάνων προκαλούν περισσότερο τ

ην αίσθηση
της ιστορικής, πνευματικής και πολιτισμικής κληρονομιάς 

παρά την ανάγκη μιας μουσειακής επίδειξης. 

Στο Όρος αυτά που κανείς βλέπει είναι τα λίγα, τα μικρά. 

Η διάχυτη αίσθηση που αποκομίζει αποτελεί την 

ανυπολόγιστη ανταμοιβή του. Γι'; αυτό, ενώ μπορούσε 

να είναι το μεγαλύτερο μουσείο του πεθαμένου 

παρελθόντος, αποτελεί το καλύτερο θησαυροφυλάκιο 

του ζωντανού παρόντος. Δεν σου θυμίζει το τέλος του 

Βυζαντίου, αλλά υπογραμμίζει το διηνεκές της δόξας΄

 του. Δεν το απολαμβάνεις με την όραση, σε αναπαύει

 με την εμπειρία.

Το Όρος είναι γεμάτο από μοναδικότητες. Είναι το μόνο 

«άβατο» κομμάτι της γης. Η πολιτεία του είναι καθαρά 

μοναχική, μοναχική στον πληθυσμό, μοναχική στον προσανατολισμό, 

μοναχική στις συνήθειες, στους τρόπους και στο φρόνημα. 

Κάθε εικόνα, κάθε γωνιά, κάθε στιγμή, κάθε κίνηση, κάθε

 μοναχός αναπνέει πιο πολύ την εμπειρική υπερβατικότητα 

απ' όσο οξυγόνο ρουφούν τα πνευμόνια του από τον

 πεντακάθαρο αέρα του.

Το φαγητό, που όλοι μαζί από κοινού μοιράζονται, 

ποτέ δεν περιλαμβάνει κρέας, αυτός δε που το μαγείρεψε,

 μαζί μ' αυτόν που έστρωσε το τραπέζι, πάντοτε ζητούν

 συγγνώμην για τις τυχόν παραλείψεις τους. Ο αποδέκτης 

της αγάπης καλείται να συγχωρέσει τον χορηγό και διακονητή

 της! Η μονότονη πνευματική ανάγνωση κατά την διάρκεια της

 τράπεζας αποτελεί το τελειότερο ισοκράτημα στην παρεχόμενη 

«παράκληση» της διατροφής και συντήρησης.

Αλλά και οι λατρευτικές ομορφιές και ιδιοτυπίες του Αγίου Όρους διατηρούν μέχρι και σήμερα μιαν ατμόσφαιρα και ένα πνεύμα που πουθενά ίσως αλλού κανείς δε συναντά. Ο φωτισμός του ναού γίνεται μόνο με κεράκια και λαμπάδες, που ο διατεταγμένος μοναχός ανάβει και σβήνει στα κατάλληλα σημεία. Στις πανηγύρεις το κούνημα του πολυελαίου, το κατσί, ο όλος διάκοσμος, τα αργά ψαλτικά μέλη, το κανονάρχημα, η μακρά διάρκεια των ακολουθιών, η διαρκής κίνηση των μοναχών, η μνημόνευση των αυτοκρατόρων, του Νικηφόρου Φωκά μαζί με τον Τσιμισκή, τα πάντα τελούνται με αφοπλιστική απλότητα και σπάνια φυσικότητα.

Το Άγιον Όρος είναι τόπος ξεχωριστός. Η ιδιαιτερότητά του όμως δεν είναι ιδιορρυθμία. Απλώς είναι μοναδικότητα. Μια μοναδικότητα που δικαιολογεί αυτήν την μυστική διαφορετικότητα του τρόπου, της ζωής, του πνεύματος.

Όλο αυτό το περιβάλλον των μοναδικοτήτων, η φύση, τα κειμήλια, 

ο χρόνος, ο τρόπος ζωής, οι συνήθειες, η μορφή της λατρείας γεννούν

 ένα μοναδικά θαυμαστό δημιούργημα που λέγεται αγιορείτης μοναχός.

Η φυσικότητα της ζωής, η αυθεντικότητα της πίστεως, η πηγαιότητα

 των αισθημάτων, η υπερβατικότητα της λογικής, η ετερότητα των

 εκφράσεών του σε κάνουν να νοιώθεις κοντά του διαφορετικός 

αλλά συγγενής, ανθρώπινος αλλά με θεϊκές προοπτικές, μικρός αλλά παρηγορημένος, με δέος αλλά οικείος. Δίπλα του συγχωρείς, πιστεύεις, παραμυθείσαι, ελπίζεις. Ζεις την θεϊκή εμπειρία, την αιωνιότητα, 

το θαύμα, την χάρι του Θεού. Δίπλα του ποθείς την αγιότητα. 

Τον βλέπεις, κυριαρχείται από την «καινότητα της γνώσεως», χρησιμοποιεί την διάλεκτο των «ετέρων γλωσσών», αξιούται του «μυστικού θεάματος» και απολαμβάνει τα «ξένα ακούσματα».

 Δίπλα του ζεις. Στο Άγιον Όρος ζεις το άγιο Πνεύμα. Ακόμη και σήμερα...

πηγή

Κωνσταντίνος Χολέβας, Τα μεγάλα μυστικά του εθνικού βάλτου

Τα μεγάλα μυστικά του εθνικού βάλτου

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Τον βάλτο των Γιαννιτσών είχε επίκεντρο ο Μακεδονικός Αγώνας που διέσωσε τον ελληνικό χαρακτήρα της Μακεδονίας και άνοιξε τον δρόμο για την απελευθέρωση. Στην περιοχή του ίδιου βάλτου διεξήχθη η νικηφόρος μάχη των Γιαννιτσών πριν από ακριβώς 100 χρόνια (19-20 Οκτωβρίου 1912) και ο Στρατός μας έφθασε σε απόσταση αναπνοής από την πόλη του αγίου Δημητρίου. Θυμόμαστε και συγκινούμαστε.

 Τιμούμε τους πρωταγωνιστές εκείνων των θριάμβων για να πάρουμε μηνύματα ελπίδας και αισιοδοξίας για τη σημερινή εποχή. Ο βάλτος των Γιαννιτσών αποξηράνθηκε και έγινε εύφορη πεδιάδα. Ο εθνική και κοινωνική πραγματικότητα όμως σήμερα είναι βαλτωμένη και αναζητούμε ένα όραμα για να βγούμε από το τέλμα.

 Ποιο είναι το μυστικό που μεταμόρφωσε τη χρεοκοπημένη Ελλάδα του 1893, την ηττημένη του 1897 και την υπό εξαπλή τρόικα (ΔΟΕ) του 1898 στη θριαμβεύουσα Ελλάδα του 1912-13; Κάποιοι δίνουν έμφαση στο κίνημα των αξιωματικών στο Γουδί και σε προσπάθειες πολιτικού και οικονομικού εκσυγχρονισμού, όπως το Σύνταγμα του 1911. Βεβαίως δεν πρέπει να υποτιμηθούν αυτές οι παράμετροι, αφού μάλιστα συνδέονται με τη σημαντική μορφή του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ομως πορεία εξευρωπαϊσμού με την παρέμβαση στρατιωτικών (Νεότουρκοι) και τάσεις εκσυγχρονισμού με το Σύνταγμα του 1908 (Χουριέτ) είχε και η Οθωμανική Τουρκία. Παρά ταύτα, ηττήθηκε μεγαλοπρεπώς και η παρουσία της στα Βαλκάνια συρρικνώθηκε στη λωρίδα της Αν. Θράκης. Αλλού πρέπει να αναζητηθεί το μυστικό που έβγαλε την Ελλάδα της Μελούνας από τον εθνικό βάλτο και της χάρισε τα φτερά τα πρωτινά της, τα μεγάλα.

 Η πνευματική προετοιμασία και το εθνικό φρόνημα, που έδιναν φτερά στα πόδια των ευζώνων μας το 1912, έχουν τη ρίζα τους στα ελληνορθόδοξα θεμέλια της παιδείας, στη συναίσθηση της διαχρονικής συνέχειας του Ελληνισμού, στη σύνδεση με την αρχαιότητα και το Βυζάντιο, που πρόβαλαν ιστορικοί και ποιητές, και πρωτίστως στη Μεγάλη Ιδέα. Η παρεξηγημένη αυτή Ιδέα πρωτοεμφανίζεται μετά την Α΄ Αλωση, του 1204, όταν ο Βατάτζης διακηρύσσει ότι οι Ελληνες πρέπει να ελευθερώσουν την Πόλη από τους Σταυροφόρους.

 Ανδρώνεται μετά τη Β΄ Άλωση του 1453. Διώχνει την ηττοπάθεια και οδηγεί τον Στρατό μας στη Θεσσαλονίκη το 1912. Και αναπαύεται εν ειρήνη μετά το 1922. Της οφείλουμε ευγνωμοσύνη.

Κυριακάτικη Δημοκρατία, 21/10/2012

Τυπικόν της 22ας Ὄκτωβρίου 2012

Δευτέρα: Τοῦ Ἁγίου Ἰσαποστόλου Ἀβερκίου, Ἐπισκόπου Ἱεραπόλεως,  τοῦ Θαυματουργοῦ καί  τῶν Ἁγίων Ἑπτά Παίδων τῶν ἐν Ἐφέσῳ.

Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Δευτέρας κα΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν (Φιλιπ. δ΄ 10-23).   Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Δευτέρας ς΄ ἑβδομάδος Λουκᾶ (Λουκ. ι΄ 22-24).