Ακούστε και για τον άγιο Νεκτάριο τί έλεγαν…

«ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΕΚΤΟΝ

6.Βρωμερές συκοφαντίες

Πολλά όμως διεσπείροντο από τους κακούς ανθρώπους στην Αθήνα περί του Πενταπόλεως και της ανέγερσης της Μονής [δηλαδή της γυναικείας Μονής της Αγίας Τριάδος στην Αίγινα, της οποίας κατόπιν διετέλεσε εφημέριος και πνευματικός]. Πολύ εδοκιμάσθη από τους διεστραμμένους, τους μοχθηρούς και τους συκοφάντες. Διέδιδαν συκοφαντίες ανηθικότητος ανηκούστους. Ησχολήθη με αυτές και η Ιερά Σύνοδος. Ο δέ τότε Πρόεδρος αυτής, ο Αθηνών Θεόκλητος μετέβη αυτοπροσώπως επιτοπίως το 1908, διά να εξετάση. Φεύγοντας όμως από εκεί αναγκάσθηκε να ομολογήση ότι «ήτο όντως Θείον έργον».

Πολύ τον κατέτρεξε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης. Αυτός διετέλεσε και Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αυτός ο δυστυχής ήτανε μασώνος μοντέρνος, νεωτεριστής και έκαμε πολύ κακό στην Εκκλησία.

Αυτός ήταν και κατά του μοναχισμού. Όταν ο Άγιος αγωνιζόταν με τόσες δυσκολίες να κτίση το Μοναστήρι, επήγε και τον απέτρεπε…

- Τί κάνεις εδώ; Μοναστήρι κτίζεις τώρα; Δεν βλέπεις ότι τόσα εξωκκλήσια γύρω εδώ ερήμωσαν; Δεν είναι για Μοναστήρια στη σημερινή εποχή.

Ο Πενταπόλεως όμως εξηκολούθησε και έγινε το Μοναστήρι και άλλα πολλά κατόπιν, ώστε η Αίγινα σήμερον να έχη τα περισσότερα Μοναστήρια. Το προείπεν ο Άγιος: «Θα γίνη, είπεν, η Αίγινα το Άγιον Όρος των Μοναζουσών». Και ήδη έχει εννέα Μοναστήρια γυναικών.

Αλλά και ποία διαφορά στο τέλος των δύο Ιεραρχών. Ο Μεταξάκης, που έκαμε τόσε εις βάρος της Ορθοδοξίας, είχεν οικτρόν τέλος. Τον βρήκαν ένα πρωί κάτω από το κρεββάτι του νεκρόν και με την γλώσσαν του έξω. Αυτήν ακριβώς την γλώσσαν, που έλεγε αυτά στον Άγιο και τόσα εις βάρος της Ιεράς Παραδόσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας!

Εξ αντιθέτου, ο Πενταπόλεως, που έμεινε πιστός εις την Ι. Παράδοσιν και υπέμεινε τους πειρασμούς και διώξεις, είχεν άγιον τέλος και σήμερον τιμάται, όχι μόνον από το Πανελλήνιον, αλλά και από όλην την Υδρόγειον.

Είναι αληθές, ότι ο Θεός παρεχώρησε να περάση και εκεί πολλές θλίψεις και πίκρες. Παρ’ όλην την εκεί εργασίαν του, πολλοί κακοί άνθρωποι, όργανα του διαβόλου έλεγαν, ότι ο Άγιος είναι υποκριτής και, ότι όλα αυτά που κάνει, είναι υποκριτικά. Έφθασαν μάλιστα στο σημείον να τον κατηγορούν για ανηθικότητες και, ότι το Μοναστήρι το κατάντησε άντρον ακολασίας! Διέδιδαν, ότι οι μοναχές γεννούσαν νόθα παιδιά και τα πετούσε στο πηγάδι.

Κάποια μητέρα, μάλιστα, που την έλεγαν στην Αίγινα «Κερού» είχε μια κόρη 16 ετών χαριτωμένη, συνετή, φρόνιμη και θεοφοβούμενη. Η μητέρα αυτή είχε μανία καταδιώξεως προς την κόρην της και πολλές φορές επιχείρησε να την σκοτώση. Το δυστυχισμένο αυτό πλάσμα βρήκε καταφύγιο στο Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Ο Άγιος, πονόψυχος καθώς ήταν, το δέχτηκε και το προστάτεψε.

Η Κερού δεν μπορούσε να το χωνέψη και άρχισε να συκοφαντή τον Άγιο. Τα λόγια της ήταν πολύ φαρμακερά και πειστικά. Ο Σεβασμιώτατος ανέφερε το περιστατικό στο Μητροπολίτη Αθηνών, Θεόκλητο, ζητώντας οδηγίες. Εκείνος τού είπε να την προστατεύση την κοπέλλα. Η κοπέλλα έφθασε στα 18 της χρόνια. Η Κερού όμως το πήρε πείσμα. Είχε το σατανά μέσα της. Επήγε στον Πειραιά και άρχισε τα κλάματα μπροστά στον Ανακριτή να διηγήται την τραγωδίαν της. «Ένας Καλόγηρος, που τάχα ασκητεύει, μού την πήρε στο γυναικομονάστηρο. Αυτός έχει όλες τις καλόγρηες ερωμένες. Σώστε το παιδί μου…».

Ο Εισαγγελεύς πήρε την κατάθεσιν και την επομένην πήγε αγριεμένος στην Αίγινα με δυό χωροφύλακες. Παρεβίασε την πόρτα, παρά τους κανονισμούς του Μοναστηριού, και μπήκε κατ’ ευθείαν στο διαμέρισμα του Αγίου. Οι Μοναχές αναστατώθηκαν και άρχισαν να κλαίνε. Ο Δεσπότης σηκώθηκε με το συνηθισμένο Χριστιανικό του χαμόγελο να τους υποδεχθή. Ο Ανακριτής έξω φρενών, είπε εις τον εβδομηκονταετή τότε γέροντα:

- Βρε παληοκαλόγηρε!… πού είναι τα παιδιά που κάνεις; (Επηκολούθησε αισχροτάτη φράσις). Αυτά κάνεις εδώ πέρα; Κατόπιν τον έπιασε από το ράσο και τον απειλούσε, λέγοντας:

- Θα σου ξεριζώσω τα γένια τρίχα-τρίχα.

Ο Άγιος δεν έβγαλε λέξι. Μόνον με το χέρι του έδειχνε ψηλά και έλεγε:- Βλέπει ο Θεός. Ξέρει ο Θεός!!

Και πράγματι! «έστι δίκης οφθαλμός, Ός τα πάνθ’ ορά». Ο ασεβέστατος Εισαγγελεύς σε μια εβδομάδα αρρώστησε βαρειά. Είχε τρομερούς πόνους από την αρρώστειά του. Το χέρι εκείνο, που έπιασε και κουνούσε τον Άγιο, ξεράθηκε. Τότε το συναισθάνθηκε και ζήτησε να τον πάνε μπροστά στον Άγιον, να τον συγχωρέση. Πράγματι τον πήγαν. Έπεσε στα πόδια τουΑγίου, μαζί με την γυναίκα του και ζητούσε να τον λυπηθή. Ο Άγιος προσευχήθηκε στο Θεό πολύ. Ήταν ο μακάριος ανεξίκακος και μακρόθυμος. Τον συνεχώρησε με την καρδιά του. Του Εισαγγελέως [,ωστόσο,] έπειτα από δύο χρόνια τού κόψανε το χέρι. Εκείνο το χέρι που κουνούσε, από το γιακά του ράσου, τον Άγιο.

Το Μοναστήρι του όμως, παρ’ όλα αυτά, επρόκοψε. Εν τω μεταξύ η Αδελφότης εμεγάλωσε, γιατί προσετέθησαν και άλλες Αδελφές και μάλιστα μορφωμένες.

Έγινε ένα πνευματικόν κέντρον, που ξεκούραζε ψυχικά και φώτιζε τους ανθρώπους.»(σελ. 101-106)Είναι παλιό και χιλιοειπωμένο το παραμύθι των κομπλεξικών εχθρών των ανθρώπων του Θεού…

Από το βιβλίο του μακαριστού αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Δ. Βασιλόπουλου «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ» (εκδ. «Ορθόδοξου Τύπου», Κάνιγγος 10, Αθήναι 2001)

πηγή

Θα μας κυβερνούν πλούσιοι τραπεζίτες 29/5/2001

Τι είπε ο Χριστόδουλος

 πριν από 11 χρόνια. 

Στο τέλος του άρθρου, η απάντηση 

των τραπεζιτών.

 Ποιος, αλήθεια, 

από εμάς εδώ 

αδυνατεί να 

κατανοήσει στα 

χέρια τίνων θα 

περάσει ο απόλυτος 

έλεγχος των media; 

Μήπως στα χέρια 

δύο-τριών 

Αμερικανών επιχειρηματιών; Θα ‘ταν απίστευτα ρομαντική 

μια τέτοια υπόθεση. Σε ποιον θα περάσει ο έλεγχος της 

πολιτικής ζωής; Στα χέρια πέντε-δέκα χορηγών των κομμάτων; 

Αγγίζει τα όρια του γελοίου η ερώτηση. 

Ποιοι λοιπόν θα είναι αυτοί που θα ελέγχουν τη ζωή; 

Κάποιοι πλούσιοι τραπεζίτες μήπως; 

Ας μην τολμήσουμε να απαντήσουμε. 

Αλλά ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι το προϊόν μιας

 παράλληλης δράσης δύο στοιχείων: της ελεύθερης 

οικονομίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

 Πληρώσαμε πάρα πολύ ακριβά όλοι οι Ευρωπαίοι 

κάθε προσπάθεια κατάργησης αυτής της παραλληλίας.
Επιπλέον, πρέπει και πάλι να δούμε την άλλη όψη 

του νομίσματος: 

Η παγκοσμιοποίηση θα ανεβάσει στο επίπεδο 

του Ευρωπαίου τον δυστυχή Ταϊλανδό εργάτη, 

που τώρα δουλεύει για ένα μικρό κομμάτι ξερό ψωμί,

 ή, μήπως, θα είναι αποτελεσματικότερη αν κατεβάσει

 τον Ευρωπαίο σε επίπεδο παρόμοιο με του Ταϊλανδού;
Ελπίζω ότι όλοι θα έχουμε σε κάποιες ώρες μας αναρωτηθεί 

πού πηγαίνει ένας πολιτισμός όταν αναγορεύει την 

οικονομική ανάπτυξη σε αυτοσκοπό, δίνοντας της το 

δικαίωμα να γίνεται βωμός του Μολώχ. 

Όλοι θα έχουμε αναρωτηθεί πώς μπορεί να ονομάζεται

 αναπτυξιακή μια οικονομία που δεν υπολογίζει στο

 κόστος της την καταστροφή του πλανήτη και του 

ανθρώπου, δηλαδή του περιβάλλοντος και του 

πολιτισμού.
+ Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (1939-2008)

Ακολουθεί η απάντηση των τραπεζιτών, μέσω 

πολυτελέστατης αφίσας που γέμισε τους δρόμους 

της Αθήνας και πληρώθηκε από συγγενικό πρόσωπο

 διαχειριστή των μαύρων ταμείων της Siemens. 

Χορηγό πολιτικών κομμάτων δηλαδή. 

Σας φαίνεται απίστευτο ε;

Στα μίκρα γράμματα λέει
“Το πιο γλυκό κρασί βράδυ πρωί θα πίνω

 όταν ο τράγος πεθάνει από καρκίνο”

Υπογράφεται από: “Αυτόνομοι προδότες

 εθνικής Συνείδησης”

Και ακολούθησε αυτή:

Ήταν η ακαριαία απάντηση αυτών που 

προείπαμε. Οι λεπτομέρειες κάποια άλλη στιγμή.

Οι τραπεζίτες εντέλει κυβερνούν, 

το ίδιο και οι χορηγοί των κομμάτων. 

Ο Χριστόδουλος έφυγε, 

η Μαλβίνα έφυγε, 

έμειναν τα καρκινώματα.

 Ο στόχος είναι ένας:

Ξεριζώστε τα καρκινώματα της πατρίδας.

πηγή

Άγιος Νεκτάριος: Σας συνιστώ να έχετε σε όλα διάκριση και φρόνηση

Σας συνιστώ να έχετε

 σε όλα διάκριση και

 φρόνηση. 

Να αποφεύγετε τα άκρα. 

Οι αυστηρότητες συμβαδίζουν 

με τα μέτρα της αρετής. 

Αυτός που δεν έχει μεγάλες

 αρετές και συναγωνίζεται 

με τους τέλειους, 

θέλοντας να ζει με 

αυστηρότητα, όπως οι

 άγιοι ασκητές, αυτός

 κινδυνεύει να 

υπερηφανευθεί και 

να πέσει. Γι' αυτό να 

πορεύεσθε με διάκριση

 και να μην εξαντλείτε 

το σώμα με υπέρμετρους

 κόπους. Να θυμάστε 

ότι η άσκηση του σώματος

 απλώς βοηθάει την ψυχή 

να φτάσει στην 

τελειότητα• η τελειότητα

 κατορθώνεται κυρίως με τον αγώνα της ψυχής. 

Μην τεντώνετε περισσότερο από το μέτρο τη χορδή.

 Να ξέρετε ότι ο Θεός δεν εκβιάζεται στις δωρεές Του.

Δίνει, όταν αυτός θέλει. Ό,τι παίρνουμε, το παίρνουμε 

δωρεάν από το θείο έλεος.

Μη ζητάτε να φτάσετε ψηλά με μεγάλες ασκήσεις 

χωρίς να έχετε αρετές, γιατί κινδυνεύετε να πέσετε 

σε πλάνη για την έπαρση και την τόλμη.  

Όποιος επιζητεί θεία χαρίσματα και υψηλές θεωρίες ενώ είναι

 ακόμα φορτωμένος με πάθη, αυτός σαν ανόητος και υπερήφανος

 πλανιέται. Πρώτα απ’ όλα οφείλει ν' αγωνιστεί για την κάθαρσή του.

Η θεία χάρη στέλνει τα χαρίσματα σαν αμοιβή 

σ' όσους έχουν καθαριστεί από τα πάθη. 

Κατέρχεται σ' αυτούς χωρίς θόρυβο και σε

 ώρα που δεν γνωρίζουν.

πηγή

Ο (ψευδο)προφήτης Σαμαρίας…

“Τάδει λέγει Κύριος. Γένου πρωθυπουργός και ταπείνωσον το έθνος σου. Λάβε σκληρά μέτρα και ανακοίνωσον αυτά τω λαώ σου.  Κατάσχεσον πάντα τα υπάρχοντα αυτώ. Στέρησον αυτώ την τροφήν. Λήστευσον πάντα τα αργύρια και τας μνας αυτού” (Σαμαρίας, κεφ. ΙΖ’, στίχοι 15-16).

του Στρατή Μαζίδη
Ο προφήτης Σαμαρίας ανέβηκε στο όρος Σινά, περιπλανήθηκε στην έρημο ενδεδυμένος λινάρι και τρεφόμενος πικρά χόρτα. Και εκεί εώρακε τον Κύριον!
Και ο Κύριος του είπε ότι πρέπει να ανακοινώσει σαν άλλος Ιωνάς στη Νινευή την καταστροφή της. Ο προφήτης Σαμαρίας δεν ΗΘΕΛΕ με τίποτε. Αλλά ο Θεός επέμεινε.
Ο Σαμαρίας βέβαια δεν περιπλανήθηκε τόσο όσο ο Ιωνάς. Κίνησε αμέσως για να πει στο περιούσιο λαό του Μνημονίου τι μέλλει γενέσθαι.
Υπάρχει όμως ένα ΑΛΛΑ.
Αν ο Σαμαρίας δεν εώρακε κανέναν Κύριο; Αν αυτά που ανακοινώνει στο λαό του μετερχόμενος ακόμη και το όνομα του Θεού είναι γεννήματα της φαντασίας του; Άλλωστε τον ίδιο Θεό δεν επικαλείτο όταν προφήτευε και κήρυττε στη ΔΕΘ το 2011;
Αν αντί για το Θεό μίλησε με το σατανά; “Εις άγγελον φωτός μετασχηματίζεται” αν και ο προφήτης Σαμαρίας τα γνωρίζει αυτά.
Σε αυτή την περίπτωση όμως έχουμε να κάνουμε με ψευδοπροφήτη. Η μοίρα δε αυτών ανέκαθεν υπήρξε τραγική. Τα αρχαία χρόνια τους έπαιρναν στο κυνήγι με τις πέτρες.
Στη σύγχρονη εποχή διαφεύγουν ενίοτε με ελικόπτερα. Αν προλάβουν…
Άλλωστε ο Θεός μπορεί να μην είπε “πρέπει να λάβεις τα μέτρα” αλλά “πρέπει να λάβεις τα μέτρα σου“…
πηγή/αντιγραφή

Ο ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ Ο ΕΝ ΑΙΓΙΝῌ (9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ) τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

.             «Ὁ ἅγιος γεννήθηκε στὴ Σηλυβρία τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης τὴν 1η Ὀκτωβρίου 1846. Τὸ ὄνομα ποὺ τοῦ δόθηκε στὴ βάπτισή του ἦταν Ἀναστάσιος. Τελείωσε τὸ Δημοτικὸ καὶ τὶς τρεῖς πρῶτες τάξεις τοῦ Γυμνασίου (ἑλληνικὸ σχολεῖο) στὴ γενέτειρά του. Δεκατεσσάρων ἐτῶν πηγαίνει στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐργάζεται σὲ καπνοπωλεῖο, ἐνῶ παράλληλα παρακολουθεῖ μαθήματα στὴ Μεγάλη του Γένους Σχολή. Διορίζεται λίγο ἀργότερα δάσκαλος καὶ παιδονόμος στὸ σχολεῖο τοῦ Μετοχίου τοῦ Παναγίου Τάφου. Τὸ 1866 μεταβαίνει στὴ Χίο, ὅπου μετὰ δεκαετία κείρεται μοναχὸς στὴν Ἱερὰ Νέα Μονή, μὲ τὸ ὄνομα Λάζαρος, ἀφοῦ χρημάτισε γιὰ ἀρκετὰ χρόνια δάσκαλος στὸ χωριὸ Λιθί. Τὸ 1877 χειροτονεῖται διάκονος παίρνοντας τὸ ὄνομα Νεκτάριος. Ἔρχεται στὴν Ἀθήνα, γιὰ νὰ συμπληρώσει τὶς γυμνασιακές του σπουδές, ἐνῶ μὲ τὴν εὐλογία τοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Σωφρονίου, ἐγγράφεται στὴ συνέχεια στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Τὸ 1885 παίρνει τὸ πτυχίο του καὶ μετὰ λίγους μῆνες χειροτονεῖται πρεσβύτερος. Ὁ Πατριάρχης, ἐκτιμώντας τὰ προσόντα του, τὸν χειροτονεῖ τὸ 1889 ἐπίσκοπο – μητροπολίτη Πενταπόλεως, θέση ποὺ ἀξιοποίησε γιὰ νὰ ἐπιτελέσει ἕνα τεράστιο πνευματικὸ καὶ κοινωνικὸ ἔργο. Ὁ φθόνος ὅμως ποὺ προκαλεῖ τὸ ἔργο τοῦ φέρνει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀπομάκρυνσή του (1890). Ἔρχεται στὴν Ἑλλάδα, ὅπου ἀναλαμβάνει τὴ θέση ἱεροκήρυκα στὴν Εὔβοια πρῶτα (1891) καὶ στὴ Φθιώτιδα ἔπειτα (1893). Τὸ 1894 ἀναλαμβάνει τὴ διεύθυνση τῆς Ριζαρείου Σχολῆς, θέση ποὺ θὰ κρατήσει μέχρι τὸ 1908, ὅποτε καὶ θὰ παραιτηθεῖ γιὰ λόγους ὑγείας. Στὸ μεταξύ, ἀπὸ τὸ 1904 ἤδη ἔχει ἱδρύσει τὸ μοναστήρι τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν Αἴγινα. Ἐκεῖ ἐγκαταβιώνει μετὰ τὴ Ριζάρειο καὶ ἐκεῖ ἀναδεικνύεται ἰδιαιτέρως ἡ ὀσιακὴ τοῦ προσωπικότητα. Ἀρρωσταίνει μετὰ ἀπὸ ὁρισμένα χρόνια βαριά, ὅποτε καὶ ἀποβιώνει στὸ Ἀρεταίειο νοσοκομεῖο τὴν 8η Νοεμβρίου 1920, μετὰ ἀπὸ δίμηνη ἐκεῖ νοσηλεία. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1921 ἄνοιξαν τὸν τάφο του μὲ σκοπὸ τὴν οἰκοδόμηση μαρμάρινου μνημείου. Τὸ σκήνωμά του βρέθηκε ἀνέπαφο, ἐνῶ ἡ εὐωδία ποὺ σκορποῦσε ἦταν ὑπέροχη. Τὸ ἴδιο ἐπανελήφθη καὶ μετὰ τρία χρόνια, καθὼς καὶ τὸ 1927. Καὶ τὶς δύο αὐτὲς φορὲς τὸ σκήνωμα ἦταν ἀνέπαφο καὶ ἡ εὐωδία ἡ ἴδια. Τὸ 1953 ἔγινε καὶ πάλι ἀνακομιδή. Τὴ φορὰ αὐτή, γιὰ λόγους ποὺ γνωρίζει ὁ Θεός, τὸ σκήνωμά του βρέθηκε διαλυμένο. Μὲ πατριαρχικὴ πράξη τῆς 20ής Ἀπριλίου τοῦ 1961 ἡ Ἐκκλησία μᾶς διεκήρυξε ἐπίσημα τὴν ἁγιότητά του. Τὸ συγγραφικό του ἔργο εἶναι πολὺ μεγάλο καὶ ἀξιόλογο, ἐνῶ τὰ θαύματά του εἶναι ἀμέτρητα».

.             Ὁ ἅγιος Νεκτάριος θεωρεῖται ἀπὸ ὅλους τοὺς πιστούς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀγαπητοὺς ἁγίους της. Ὄχι μόνον διότι ὁ Θεὸς ἐπιτελεῖ μέσω αὐτοῦ καθημερινῶς πάμπολλα θαύματα – «ἀναβλύζει γὰρ ἰάσεις παντοδαπᾶς» καὶ «ἰάσεις δαψιλεῖς καθ’  ἑκάστην ἡμέραν πηγάζει θαυμαστῶς θεϊκὴ χορηγία» (πλούσιες ἰάσεις καθημερινὰ πηγάζει (ἡ κάρα τοῦ) θαυμαστῶς μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ), κατὰ τὸν γνωστὸ μακαριστὸ γέροντα ὑμνογράφο Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη – ἀλλὰ καὶ διότι εἶναι ἕνας ἅγιος της ἐποχῆς μας, «ὁ ἅγιος του εἰκοστοῦ αἰώνα», καὶ μάλιστα  ὄχι μικρότερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους μεγάλους ἁγίους ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἔζησαν τὰ παλαιότερα χρόνια. Κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι μὲ τὸν ἅγιο Νεκτάριο ἀφενὸς νιώθουμε πλούσια τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, μέσω κυρίως τῶν ἁγίων λειψάνων του, ποὺ κατανοοῦνται ὡς «ἰαμάτων κρήνη» καὶ «νέμοντα ὀσμὴν οὐρανίαν πάσι καὶ θείαν ἐωδίαν» (προσφέρουν οὐράνια ὀσμὴ καὶ θεία εὐωδία σὲ ὅλους), ἀφετέρου παίρνουμε ἀπάντηση  στὸ εὔλογο ἐρώτημα ποῦ τίθεται «γιατί δὲν ἔχουμε μεγάλους ἁγίους σήμερα;» Ὁ γέρων ὑμνογράφος λοιπὸν ἐπισημαίνει αὐτὸ τὸ ἰσοστάσιο τοῦ ἁγίου Νεκταρίου μὲ τοὺς προγενέστερους μεγάλους ἁγίους, δίνοντας μάλιστα καὶ τὴν ἐξήγηση: ὁ Νεκτάριος προσπάθησε νὰ ἀκολουθήσει τὰ ἴχνη τῶν παλαιῶν ἁγίων, μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς του, δηλαδὴ στὴν πραγματικότητα νὰ ζήσει σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. «Φωτὶ τῶν ἔργων σου, εὐαγγελίου τὸ φῶς ἐκφαίνεις, πάτερ, θαυμαστῶς πάσι τοῖς πέρασι» (Μὲ τὸ φῶς τῶν ἔργων σου φανερώνεις τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, πάτερ, σὲ ὅλον τὸν κόσμο κατὰ θαυμαστὸ τρόπο). «Κατ’  ἴχνος, Νεκτάριε, ἀκολουθήσας, ζωῆς καθαρότητι, τοῖς πάλαι ὅσιε, ἀρχιερεύσι Χριστοῦ, ἴσος εὐκλείας τῆς αὐτῶν, ὤφθης καὶ μέτοχος» (Ἀκολούθησες, Νεκτάριε, τὰ ἴχνη τῶν παλαιῶν ἀρχιερέων τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς σου, καὶ φάνηκες ἴσος μὲ αὐτοὺς καὶ μέτοχός της δόξας τους).

.             Ὁ ἐμπνευσμένος ὑμνογράφος πέρα ἀπὸ τὴ γενικὴ ἀναφορὰ ποὺ κάνει γιὰ τὴν ἀκολουθία τῶν παλαιῶν Πατέρων ἀπὸ τὸν ἅγιο Νεκτάριο, ἑστιάζει τὴν προσοχή μας στὸν ἅγιο Διονύσιο. Κυρίως αὐτὸν ἀκολούθησε μὲ ἄμεμπτο τρόπο ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἅγιος, διότι καὶ ἐκεῖνος τὴν Αἴγινα εἶχε ὡς τόπο τῶν πνευματικῶν του ἀγώνων, ἀφοῦ ὑπῆρξεν ὁ ἐπίσκοπός της. Γι’  αὐτὸ καὶ μετέχουν, σημειώνει, καὶ οἱ δύο ἅγιοι, ὁ παλαιότερος καὶ ὁ νεώτερος, στὴν ἴδια δόξα τοῦ Θεοῦ, ἱκετεύοντας ἀσφαλῶς γιὰ ὅλους, κατεξοχὴν ὅμως γιὰ τὴ νῆσο τους. «Ἠκολούθησας ἀμέμπτως, τοῖς χρηστοῖς, Πάτερ, τρόποις σου, τῷ Διονυσίω, τῷ Αἰγίνης θείω ποιμάντορι, μεθ’ οὐ τῆς ἄνω μετέχων δόξης, ἅγιε, ταύτην σώζεσθαι ἀεὶ τὴν νῆσον ἱκέτευε». (Ἀκολούθησες καθαρὰ μὲ τοὺς ἐνάρετους τρόπους σου, ἅγιε, τὸν Διονύσιο, τὸν θεῖο ποιμένα τῆς Αἴγινας, μαζὶ μὲ τὸν ὁποῖο μετέχοντας στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, ἅγιε, ἱκέτευε νὰ σώζεται ἡ νῆσος πάντοτε). Μπορεῖ ἡ νῆσος Ζάκυνθος νὰ καυχᾶται, διότι κατέχει τὸ ἅγιο σκήνωμα τοῦ θείου Διονυσίου, ἀλλὰ καὶ ἡ νῆσος Αἴγινα δέχεται πάντοτε τὶς εὐεργετικὲς ἀκτίνες τῶν πρεσβειῶν του στὸν Θεό, ποὺ πολλαπλασιάζονται καὶ μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ ἁγίου Νεκταρίου.

.             Ὅλοι μας προστρέχουμε συχνὰ-πυκνὰ στὸν ἅγιο Νεκτάριο, ἰδίως ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς του, διότι ἡ καρδιὰ τοῦ πλατυμένη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀγάπη καὶ πρὸς ἐμᾶς. Καὶ ἰδίως προστρέχουμε ὅσοι ταλαιπωρούμαστε ἀπὸ κάποιο πρόβλημα, ψυχικὸ ἢ σωματικό. Εἶναι τόσες πολλὲς οἱ θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις του, ὥστε δὲν ὑπάρχει, θὰ ἔλεγε κανείς, ἄνθρωπος ποὺ μὲ πίστη τὸν ἐπικαλεῖται, καὶ δὲν εἰσπράττει τὸ θετικὸ ἀποτέλεσμα. Εἶναι χαρακτηριστικά, ἐπ’ αὐτοῦ, καὶ τὰ λόγια του γέροντος π. Ἀνανία Κουστένη, ὁ ὁποῖος θέλοντας νὰ τονίσει ἀκριβῶς τὴ θαυματουργία τοῦ ἁγίου Νεκταρίου σημειώνει μὲ χαριτωμένο τρόπο ὅτι μετὰ καὶ τὴ φανέρωση ἀπὸ τὸν Χριστὸ τοῦ ἄλλου μεγάλου θαυματουργοῦ ἁγίου της ἐποχῆς μας, ἀκόμη πιὸ σύγχρονου καὶ ἀπὸ τὸν ἅγιο Νεκτάριο, τοῦ ἁγίου Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ, τοῦ Ρώσου, ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἔχει κάποιον νὰ τὸν ξεκουράσει. «Στέλνει ὁ ἅγιος Νεκτάριος τὸν ἅγιο Λουκᾶ στὴ θέση τοῦ πολλὲς φορές,  γιατί ἔχει κουραστεῖ ὁ ἴδιος  νὰ ἐπεμβαίνει στὶς τόσες ἐπικλήσεις τῶν κουρασμένων καὶ ἀσθενῶν χριστιανῶν μας».

«ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

.             Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ πράγματι εὐχαριστεῖ τὸν ἅγιο Νεκτάριο εἶναι ὄχι μόνον ἡ ἐπίκλησή του γιὰ τὶς ἰάσεις ποὺ ὁ Θεὸς τοῦ δίνει, ἀλλὰ κυρίως ἡ ἐπίκλησή του νὰ πρεσβεύει ὑπὲρ ἠμῶν, προκειμένου νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν τρόπο τῆς ζωῆς του. Διότι αὐτὸ συνιστᾶ πάντοτε τὴν σωστὴ ἑορτὴ ἑνὸς ἁγίου: νὰ τὸν μιμούμαστε. Ὅπως τὸ λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «τιμὴ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος», συνεπῶς «τιμὴ ἁγίου, μίμησις ἁγίου». Κι ἕνας ὕμνος ἔρχεται νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει ποιὸ ἦταν τὸ «μυστικό» της ἁγιότητας τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. «Πατέρων ἰσότιμος τῶν πάλαι ἐχρημάτισας, τούτων μιμησάμενος τὸν τρόπον, τὸν θεῖον ζῆλον καὶ τὰς λοιπᾶς ἀρετᾶς, ταπεινοφροσύνη ἀληθεῖ καὶ ἀπλάστοις ἤθεσι, διαπρέψας Νεκτάριε». (Ἔγινες ἰσότιμος τῶν παλαιῶν Πατέρων, διότι μιμήθηκες τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τους, τὸν θεϊκὸ ζῆλο τους καὶ τὶς ὑπόλοιπες ἀρετές τους, Νεκτάριε, καὶ διέπρεψες στὴν ἀληθινὴ ταπεινοφροσύνη καὶ στὰ ἁπλὰ καὶ ἀπονήρευτα ἤθη). Ἂν ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἔφτασε σὲ τόσο μεγάλο ὕψος ἁγιότητας, τὸ κατόρθωσε  ὄχι διότι ὑπῆρξε σπουδαῖος ἱεροκήρυκας, σπουδαῖος δάσκαλος, σοφὸς συγγραφέας, ἀλλὰ διότι ὑπῆρξε ταπεινός. Ἡ ὁδὸς τῆς ταπεινοφροσύνης ἦταν γι’ αὐτὸν ἡ ὁδὸς ποὺ τὸν ἔφτασε πολὺ γρήγορα στὴ δόξα τοῦ Οὐρανοῦ, ἡ ὁδὸς τῆς ταπεινοφροσύνης εἶναι πάντοτε αὐτή, μαζὶ μὲ τὴν ἀπονήρευτη διάθεση, ποὺ ἀνοίγει τὶς πύλες τοῦ Οὐρανοῦ καὶ γιὰ κάθε χριστιανό.

πηγή

«...δεν θα προφθάσουν...» δεν θα γλιτώσουν!

πηγή

«Θά σάς επιβάλουν μεγάλο καί δυσβάστακτο φόρο, αλλά δέν θά προφθάσουν» 

«...δεν θα προφθάσουν...» δεν θα γλιτώσουν!

Θα δικαστούν όλοι ένας προς έναν!

Αγιοταφίτης Ιερομόναχος αποκηρύσσει και καταγγέλει του πατριαρχικού θρόνου της Εκκλησίας Ιεροσολύμων, κ. Θεόφιλου

Διαβάστε τις σοβαρές καταγγελίες του Ιερομόναχου Ιωάννου περί «αποκηρύξεως του μοιχεπιβάτου», όπως τον αναφέρει, «του πατριαρχικού θρόνου της Εκκλησίας Ιεροσολύμων, κ. Θεόφιλου»...

1. Προερχόμενος εκ του Πατρίου Ημερολογίου, έλθων εις Ιεροσόλυμα, κατόπιν αποφάσεως της Συνόδου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων ενετέχθην εις την Γεραράν Αγιοταφιτικήν Αδελφότητα, ήτοι το Τάγμα των Σπουδαίων, που έλαμψε ως αστήρ πολύφωτος εις την υπ' ουρανόν Εκκλησίαν καθ' όλα τα παρελθόντα έτη της ιστορίας του.
2. Διηκόνησα εις την Βασιλικήν της του Χριστού Γεννήσεως επί ένα και ήμισυ έτος και αργότερα ανέλαβα την επιστασίαν και την ανοικοδόμησην της Ιεράς Μονής Οσίου Θεογνίου Επισκόπου Βιτυλίου, γνωστή ως κτήμα Γαλακτίωνος δι' εξόδων μου, με την συνδρομήν και της Ιεράς Μονής Αγίου Σάββα, επί πέντε συναπτά έτη.

3. Κατά την διάρκεια των ετών αυτών εγενόμην μάρτυς γεγονότων και καταστάσεων τα οποία μόνον θλίψιν, όνειδος, πόνον, απογοήτευσιν και μαρτύριον προεκάλεσαν εις την ψυχήν μου προερχόμενα εξ αντιχριστιανικών, ανορθόδοξων και απανθρώπων συμπεριφορών του καταληψία του Πατριαρχικού Θρόνου της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Πολλοί δε εκ των Αγιοταφιτών έφθασαν εις το σημείον ως ο πρώην Ασκάλωνος κ. Νικηφόρος να αναθεματίσουν εγγράφως τόσο τον καταληψία του Πατριαρχικού Θρόνου κ. Θεόφιλο Γιαννόπουλο όσο και τον Αρχιγραμματέα Κωνσταντίνης Αρίσταρχο Περιστέρη δια της απαδούσας εις Αρχιερείς συμπεριφοράς των προσβαλούσας τα χρηστά ήθη και την ελευθερίαν του προσώπου ην ετίμησεν ο ίδιος ο Θεός δια του χαρίσματος του αυτεξούσιου προς το πλάσμα Του.

4. Συγκεκριμένα εγενόμην γνώστης της Συνεδρίας της 5ης/18ης Φεβρουαρίου 2005 της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, εις την οποίαν κατεδικάσθη η κίνησις φατρίας και τυρείας όσων Συνοδικών, κληρικών καιμοναχών συνυπέγραφον κατά του νομίμου και κανονικού Πατριάρχου των.

5. Κατόπιν διαπίστωσα, ότι ουσιαστικώς αι κατηγορίαι του εν συνεχεία κειμένου της αποκηρύξεως του Πατριάρχου κ.κ. Ειρηναίου της 5ης Μαίου 2005 υπό ομάδος κατευθυνομένης υπό των σκοτεινών δυνάμεων Αγιοταφιτών πατέρων, δεν απεδείχθησαν αληθείς ουδέ περιλαμβάνονται εις του λόγους οίτηνες προβλέπουν την έκπτωσιν Πατριάρχου α) αίρεσις και β) σωματική ή πνευματική αδυναμία ασκήσεως καθηκόντων. Η όλη δε κίνισις των μελών της Αγιοταφικής Αδελφότητας, δεν ήτο αποτέλεσμα Συνοδικής διαδικασίας, αλλά παρασυναγωγής ως προιόν τήξεως φατρίας και τυρείας κατά του Πατριάρχου των.Συνεπώς η παράνομως βάσει των εκκλησιαστικών και πολιτειακών κανόνων απόφασις περί αποκυρήξεως ήτοι ανυπόστατος, καθ'όσον ελήφθη υπό μη νομίμως υποστατού, ήτοι αυθαιρέτου, διοικητικού οργάνου, δι' αναληθών και αναποδείκτων κατηγοριών.

6. Δεν επήλθε χηρεία του Θρόνου, διότι ούτε παραιτήθη ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Ειρηναίος Ά.

7. Διαδικαστικώς εις την παράνομον αποκήρυξιν δεν μετείχον, όπως προβλέπει ο νόμος, ουδέ τα 2/3 των εκλεκτόρων των Επαρχιών του Πατριαρχείου εις ανατολικήν και δυτικήν όχθην. Πέντε μέλη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου απεβλήθησαν παρανόμως, και ως εκ τούτων ηόλη διαδιακσία έπασχεν ακυρότητος.

8. Ο Πατριάρχης κ.κ. Ειρηναίος 'Α δεν εκρίθη, ούτε κατεδικάσθη εξ ουδεμίας δικαστικής Αρχής, δι όσα ψευδή και ανυπόστατα κατεμαρτυρήθησαν εναντίον Του, ουδέ η Πανορθόδοξος Σύνοδος της 24ης Μαίου 2005 συνήλθεν ως Δικαστήριον δια να Τον κρίνη, ούτε, ως εκ τούτου, επέβαλεν ποινήν εκπτώσεως του αξιώματός Του.

9. Οι απάνθρωπες και απαράδεκτες και πέραν πάσης χριστιανικής ηθικής συνθήκες διαβιώσεως του Πατριάρχου κ.κ. Ειρηναίου 'Α ο ακούσιος εγκλεισμός Του εις το κελλίον Του, η απαγόρευσις καν δι' ιατρικούς λόγους εισόδου και εξόδου Του εκ του Πατριαρχείου, δηλούν απεριφράστως την αλαζονείαν, την εγκληματικήν συμπεριφοράν, την ανασφάλειαν και την ανοχήν, ήτις κατά τους ιερούς κανόνας, επιφέρει''ταυτοπάθειαν της αδίκου ποινής επί του επιβάλλοντος ταύτην'' (καν. 4 της 'Α Οικουμενικής Συνόδου).

10. Οι συνεχείς πολυετείς εκμισθώσεις από το 2005 έως και σήμερον, της περιουσίας του Πατριαρχείου, υπό δυσμενείς δια το Πατριαρχείον συνθήκας, πρόφασις διά την οποίαν εγένετο και η αποκήρυξις του Πατριάρχου κ.κ. Ειρηναίου 'Α, η μή ανάκτησις εδαφών προς όφελος του Πατριαρχείου, οι παραχωρήσεις δικαιωμάτων επί των Παναγίων Προσκυνημάτων υπό την μορφήν οικονομικής ενισχύσεως έργων, η απαράδεκτος ερήμωσις της πνευματικής ζωής της Αγιοταφίτικης Αδελφότητος, η συστράτευσις πολιτικών και άλλων προσώπων και μέσων, δια την επικράτησιν και διασφάλισιν διοικητικών θέσεων ταγών της ανορθοδόξου ''διαδοχής'' του Θρόνου του Πατριαρχείου, άγος εκ του οποίου πάσχει εις τέλος η Πατρίς και το Γένος ημών παρά πάντων.

11. Τέλος δε η δωρεά κορανίου εις μουσουλμάνους, σταυρόν εις γυναίκας (επισκόπους) του Λουθουρανικού δόγματος, είσοδος καθολικών υπό της Ωραίας Πύλης εις τα Άγια των Αγίων μας, εκ μέρους του καταληψία του Πατριαρχικού Θρόνου, κατά παράβασιν πάντων των σχετικών Ιερών Κανόνων της Αποστολικής και των Οικουμενικών Συνόδων, επλήρωσαν την καρδίαν μου ιεράς αγανακτήσεως δια τας προσβολάς ταύτας ει το Σώμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.



Δια τούτο ως γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός

1. Εκφράζω την δήλωσιν ειλικρινούς μετανοίας μου καισυμπαρατάξεώς μου εις τον πολύπαθον, νόμιμον και κανονικόν έγκλειστον Πατριάρχην Ιεροσολύμων κ.κ. Ειρηναίον Ά, και τους συν Αυτώ, δια την επαναφοράν της κανονικής τάξεως εις το Παλίφατον πατριαρχείον των Ιεροσολύμων, ίνα μη εισέτι ''δι' ειμάς βλασφημήται το Όνομα του Θεού εν τοις εθνέσι" (Ρωμ. 2,24)

2. Δεν αναγνωρίζω Αποστολικήν κανονικότητα εις την παράνομον και αντικανονικήν διαδοχήν του Μαρτυρικού Θρόνου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων υπό του σημερινού ασεβούς καταληψία του Θρόνου.

3. Συντάσσομαι με την μόνην νόμον και κανονικήν Αρχήντου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ήτοι του Πατριάρχην κ.κ. Ειρηναίον 'Α και την περί Αυτόν Αγίαν και Ιεράν Σύνοδον, την οποίαν εδιώρισεν, ως κανονικός Πατριάρχης, μετά την αντικανονικήν άρνησιν των Συνοδικών μελών να προσέλθουν εις την πρωινήν και απογευματινήν Συνεδρίαν της 5ης Μαίου 2005, την οποίαν συνεκάλεσεν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων.

4. Προσκαλώ τέλος όλους τους παρασυρθέντας, παραπλανηθέντας, εκβιασθέντας και αρνηθέντας κατα της νομίμου και κανονικής και πνευματικής Αρχής όπως συμβάλουν παραδειγματιζόμενοι εις την αποκατάστασιν της διασαλευθείσης κανονικής τάξεως εις το Πατριαρχείον συντασσόμενοι εις τούτο μετά του νομίμου και κανονικού Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Ειρηναίου 'Α, αδυνατώντας πλέον να διακονήσει υπό το Ωμοφόριον του Μοιχεπιβάτουτου Πατριαρχικού Θρόνου.
πηγή
5. Η απόφασίς μου αυτή είναι οριστική και αμετάκλητος.

Μετά της εν Κυρίω τιμής
Πατήρ Ιωάννης
Επιστάτης Ιεράς Μονής του οσίου Θεογνίου (το κτήμα τουΓαλακτίωνος)
έν Ιεροσολύμοις τη 19η Οκτωβρίου (πη), το σωτήριον έτος 2012

Τι συμβολίζει το καντηλάκι?

πηγή

Tο καντήλι συμβολίζει το ανέσπερο φως που είναι ο Χριστός
και καλούμαστε να Τον μιμηθούμε.

Δηλαδή: 

• Να φωτίσουμε τους εαυτούς μας με το αληθινό φως της γνώσεως
• Να γίνουμε φώτα όπως οι μαθητές του Χριστού

Ανάβουμε το καντήλι στην εκκλησία και στα σπίτια μας για να μας θυμίζει ότι η πίστη μας είναι φως, αφού ο Κύριός είπε «Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Το φως του καντηλιού μας θυμίζει το φως με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας.

Ανάβουμε το καντήλι για να μιμηθούμε τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους οι οποίοι κατά τον Απόστολο Παύλο είναι τέκνα φωτός. Για να ελέγχονται από το φως του τα σκοτεινά μας έργα, οι κακές ενθυμίσεις και να επανερχόμαστε στο δρόμο του φωτός του Ευαγγελίου.

Για να μας θυμίζει το αδιάλειπτο της προσευχής μας. Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους που μας επιτίθενται με πονηριά πριν και κατά τη διάρκεια της προσευχής και θέλουν να απομακρύνουν τη σκέψη μας από το Θεό. Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως, το φως του Χριστού. Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης στο Χριστό.

Ένα καθαρό ποτήρι, καθαρό και αγνό λάδι ελιάς πρέπει να χρησιμοποιούμε στο καντήλι μας και όχι η κακή συνήθεια να χρησιμοποιούμε σπορέλαιο ή άλλα παράγωγα αυτού. Χρησιμοποιούμε αγνό ελαιόλαδο για να θυμόμαστε την προσευχή του Ιησού στον κήπο των Ελαιών στη Γεθσημανή.

Το ελαιόλαδο είναι το καλύτερο λάδι και το πιο καθαρό και αυτό θα προσφέρουμε στον Ένα και Αληθινό Θεό. Το άναμμα του καντηλιού με ελαιόλαδο είναι μια μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα ευγνωμοσύνης και αγάπης που οφείλουμε στο Θεό για την μεγάλη θυσία που έκανε για μας με το Σταυρικό Του θάνατο.

Τον ευχαριστούμε για την πατρική Του αγάπη, την υγεία που μας χαρίζει, για τη σωτηρία τη δική μας άλλα και όλου του κόσμου μα πάνω απ όλα για όλες τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος.

Ακοίμητο καντήλι πρέπει να καίει στο εικονοστάσι του σπιτιού μας για να μας θυμίζει ότι ο πνευματικός μας αγώνας πρέπει να είναι ακοίμητος. Το ανάβουμε μπροστά στις εικόνες στους Ιερούς Ναούς, στην Αγία Τράπεζα, στον Εσταυρωμένο πίσω της Αγίας Τραπέζης, στην Ιερά Πρόθεση εντός του Ιερού Βήματος, στους τάφους των προσφιλών κεκοιμημένων συγγενών μας. 

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Μητροπολίτης Πενταπόλεως Αἰγύπτου

Γεννήθηκε τὴν 1^η Ὀκτωβρίου τοῦ 1846 στὴ Σηλυβρία τῆς Θράκης ἀπὸ τὸν Δῆμο καὶ τὴν Βασιλικὴ Κεφάλα καὶ ἦταν τὸ πέμπτο ἀπὸ τὰ ἕξι παιδιά τους. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Ἀναστάσιος.

Μικρός, 14 ἐτῶν, πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐργάστηκε ὡς ὑπάλληλος καὶ κατόπιν ὡς παιδονόμος στὸ σχολεῖο τοῦ Μετοχίου τοῦ Παναγίου Τάφου. Κατόπιν πῆγε στὴν Χίο, ὅπου, ἀπὸ τὸ 1866 μέχρι τὸ 1876 χρημάτισε δημοδιδάσκαλος στὸ χωριὸ Λίθειο. Τὸ 1876 ἐκάρη μοναχὸς στὴ Νέα Μονὴ Χίου μὲ τὸ ὄνομα Λάζαρος καὶ στὶς 15 Ἰανουαρίου 1877 χειροτονήθηκε διάκονος, ὀνομασθεῖς Νεκτάριος, ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Χίου, Γρηγόριο (1860 – 1877), καὶ ἀνέλαβε τὴν Γραμματεία τῆς Μητροπόλεως.

Τὸ 1881 ἦλθε στὴν Ἀθήνα, ὅπου μὲ ἔξοδα τοῦ Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Σωφρονίου Δ’ (1870 – 1899), σπούδασε Θεολογία καὶ πῆρε τὸ πτυχίο του τὸ 1885. Ἔπειτα, ὁ ἴδιος προαναφερόμενος Πατριάρχης, τὸν χειροτόνησε τὸ 1886 πρεσβύτερο καὶ τοῦ ἔδωσε τὰ καθήκοντα τοῦ γραμματέα καὶ Ἱεροκήρυκα τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας. Διετέλεσε ἐπίσης πατριαρχικὸς ἐπίτροπος στὸ Κάιρο.

Στὶς 15 Ἰανουαρίου 1889, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Ἡ δράση του ὡς Μητροπολίτου ἦταν καταπληκτικὴ καὶ ἕνεκα αὐτοῦ ἦταν βασικὸς ὑποψήφιος τοῦ πατριαρχικοῦ θρόνου Ἀλεξανδρείας. Λόγω ὅμως φθονερῶν εἰσηγήσεων (αἰσχρῶν συκοφαντιῶν), πρὸς τὸν Πατριάρχη Σωφρόνιο, ὁ ταπεινόφρων Νεκτάριος, γιὰ νὰ μὴ λυπήσει τὸν γέροντα Πατριάρχη, ἐπέστρεψε στὴν Ἑλλάδα (1889).

Διετέλεσε Ἱεροκήρυκας (Εὐβοίας) (1891 – 1893), Φθιώτιδος καὶ Φωκίδας (1893 – 1894) καὶ διευθυντὴς τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς στὴν Ἀθήνα (1894 – 1904).

Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Σωφρονίου (1899), ὁ Νεκτάριος ἐκλήθη νὰ τὸν διαδεχθεῖ, ἀλλὰ ὁ Ἅγιος ἀρνήθηκε. Στὰ κηρύγματά του, πλῆθος λαοῦ μαζευόταν, γιὰ νὰ «ρουφήξει» τὸ νέκταρ τῶν ἱερῶν λόγων του. Τὸ 1904 ἵδρυσε γυναικεία Μονὴ στὴν Αἴγινα, τῆς ὁποίας ἀνέλαβε προσωπικὰ τὴν διοίκηση, ἀφοῦ ἐγκαταβίωσε ἐκεῖ τὸ 1908, μετὰ τὴν παραίτησή του ἀπὸ τὴ Ριζάρειο Σχολή.

Ἔγραψε ἀρκετὰ συγγράμματα, κυρίως βοηθητικὰ τοῦ θείου κηρύγματος. Ἡ ταπεινοφροσύνη του καὶ ἡ φιλανθρωπία του ὑπῆρξαν παροιμιώδεις.

Πέθανε τὸ ἀπόγευμα τῆς 8ης Νοεμβρίου 1920. Τόση δὲ ἦταν ἡ ἁγιότητά του, ὥστε ἐπετέλεσε πολλὰ θαύματα, πρὶν ἀλλὰ καὶ μετὰ τὸν θάνατό του. Ἐνταφιάστηκε στὴν Ι. Μονὴ Ἁγίας Τριάδος στὴν Αἴγινα.
Ἡ ἀνακομιδὴ τῶν Ἱερῶν λειψάνων τοῦ ἔγινε στὶς 3 Σεπτεμβρίου τοῦ 1953 καὶ στὶς 20 Ἀπριλίου τοῦ 1961 μὲ Πράξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, διακηρύχθηκε Ἅγιος της Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Σηλυβρίας τὸν γόνον καὶ Αἰγίνης τὸν ἔφορον, τὸν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντα, ἀρετῆς φίλον γνήσιον, Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ· ἀναβλύζει γὰρ ἰάσεις παντοδαπάς, τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πάσιν ἰάματα.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Ὀρθοδοξίας τὸν ἀστέρα τὸν νεόφωτον

Καὶ Ἐκκλησίας τὸ νεόδμητον προτείχισμα

Ἀνυμνήσωμεν καρδίας ἐν εὐφροσύνῃ.

Δοξασθεὶς γὰρ ἐνεργείᾳ τῇ τοῦ Πνεύματος

Ἰαμάτων ἀναβλύζει χάριν ἄφθονον
Τοῖς κραυγάζουσι, χαίροις Πάτερ Νεκτάριε.

Μεγαλυνάριον.
Ὤφθης Ἐκκλησίας νέος ἀστήρ, ἐν ἐσχάτοις χρόνοις, τῇ ὁσίᾳ σου βιοτῇ· ὅθεν καταυγάζεις, πιστῶν τὰς διανοίας, ταῖς νοηταῖς ἀκτῖσι, Πάτερ Νεκτάριε.