Ὁ Χερουβικός ὕμνος Ἀρχιμανδρίτης Νίκων Κουτσίδης

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων (555-619) διετέλεσε ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας, ἐπί μία δεκαετία, τήν τελευταία τῆς ζωῆς του.

Τότε, λοιπόν, μερικοί ἀνευλαβεῖς εἶχαν τήν ἑξῆς κακή συνήθεια. Μετά τήν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγελίου, στήν θεία Λειτουργία, ἔβγαιναν ἀπό τήν ἐκκλησία, καί τό ἔριχναν στήν κουβέντα. (Ἦταν ἡ ὥρα πού γινόταν τό κήρυγμα!) Μετά, ἔμπαιναν πάλι, στό χερουβικό. Βλέποντας τήν κατάσταση ἀδιόρθωτη, ὁ ἅγιος Ἰωάννης, βγαίνει καί αὐτός μαζί τους, ντυμένος τήν ἀρχιερατική του στολή. Καί κάθεται μαζί τους! Μόλις τόν εἶδαν ἐκεῖνοι ἐξεπλάγησαν. Τούς λέει ὁ ἅγιος:

-Μήν ἀπορεῖτε. Ὅπου εἶναι τά πρόβατα, ἐκεῖ πρέπει νά εἶναι καί ὁ ποιμένας. Ἤ πηγαίνουμε ὅλοι μέσα, ἤ κάθομαι καί ἐγώ μαζί σας. Καί Σᾶς διδάσκω ἐδῶ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ!

Ἔτσι, κατάφερε νά διορθώσει τήν κακή αὐτή συνήθεια.
 

* * *
 

Ποιό εἶναι, ὅμως, τό χερουβικό ἤ χερουβικός ὕμνος, πού ἀκόμη καί τότε οἱ ἀνευλαβεῖς τό ἐσέβοντο καί ξανάμπαιναν στήν ἐκκλησία γιά νά τό ἀκούσουν;

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΜΝΟ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ.

ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΣΟΔΟ ὀνομάζομε τήν "διαδικασία" μεταφορᾶς τῶν τιμίων δώρων ἀπό τήν ἁγία πρόθεση (ὅπου ἔγινε ἡ προετοιμασία τους) στήν ἁγία Τράπεζα. Ἡ ἐπίσημη αὐτή πορεία (ἔξοδος ἀπό τήν βόρεια πύλη τοῦ Ἱεροῦ, πορεία μέσα στόν Ναό καί εἴσοδο στό Ἱερό ἀπό τήν Ὡραία Πύλη), συμβολίζει τήν εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ στήν Ἱερουσαλήμ. Γιά νά θυσιασθῆ ἐκεῖ, ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας.

Ὁ χερουβικός ὕμνος μᾶς λέει πῶς πρέπει νά αἰσθανόμαστε, μέ τί σκέψεις καί μέ τί πνευματικές τοποθετήσεις, πρέπει νά εἶναι γεμᾶτο, τό εἶναι μας. Λέγει: «Οἱ τά Χερουβείμ μυστικῶς εἰκονίζοντες καί τῇ ζωοποιῷ Τριάδι τόν τρισάγιον ὕμνον προσάδοντες, πᾶσαν τήν βιοτικήν ἀποθώμεθα μέριναν. Ὡς τόν βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι, ταῖς ἀγγελικαῖς ἀοράτως δορυφορούμενον τάξεσι. Ἀλληλούϊα».

Ἀλήθεια! Εἶναι ποτέ δυνατό, ἄνθρωπος πού καταφρονεῖ τό κήρυγμα νά εἰκονίζει τά Χερουβείμ; Καί νά ψάλλει τόν τρισάγιο ὕμνο στήν ζωοποιό Ἁγία Τριάδα; Εἶναι δυνατό μετά ἀπό ἕνα γερό κουτσομπολιό, νά παραμερίζει ἀπό τήν σκέψη του κάθε βιοτική μέριμνα καί φροντίδα: Γιά νά ὑποδεχθῆ ἄξια τόν Βασιλέα τῶν ὅλων, καί μάλιστα συνοδευόμενο ἀπό τά τάγματα τῶν ἀγγέλων.

Ἄρα, λοιπόν, γιά νά μπορέσουμε νά μποῦμε μαζί μέ τόν
 

* * *
 

Πόσο φῶς χύνει στίς καρδιές καί στίς συνειδήσεις μας ἡ τόσο ὄμορφη καί ἅγια ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος!

Ἐμεῖς, σέ ποιό βαθμό τήν κάνουμε ὁδηγητική γιά τήν ζωή μας;

Πῶς προετοιμαζόμαστε γιά τήν θεία λειτουργία; Πῶς γιά τήν προσευχή; Πῶς γιά τήν θεία κοινωνία;

Ἡ ὁδὸς πρὸς τὰ ἔσω

«Ἀλλ' ἡμῖν μέν, διὰ τὸ πτωχὴν εἶναι τοῦ καλοῦ, ἡ φύσις ἀεὶ πρὸς τὸ ἐνδέον ἵεται, καὶ ἡ τοῦ λείποντος ἔφεσις αὕτη ἐστὶν ἡ ἐπιθυμητικὴ τῆς φύσεως ἡμῶν διάθεσις.» 
(Γρηγ. Νύσσης, περὶ ψυχῆς καὶ ἀναστάσεως, Ἑλλην. Πατρολογία 46, 92 C).

Τὸ σύντομο τοῦτο χωρίο περιέχει βαθυστόχαστη διάγνωση τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἂς τὴν προσέξωμε. Εἶναι ἀπαύγασμα στροφῆς πρὸς τὰ ἔσω. Ἐπειδή, λέγει, ἡ φύσις μας εἶναι «πτωχή τοῦ καλοῦ», γιὰ τοῦτο ρίχνεται μὲ ὁρμὴ πάντα πρὸς αὐτὸ ποὺ τῆς λείπει, πρὸς τὸ καλὸ δηλαδή. Ἀφοῦ εἶναι ἔτσι, ἡ ἐπιθυμητικὴ διάθεση τῆς φύσεώς μας, περιεχόμενο καὶ στόχο της ἔχει τὴν ἔφεση ἐκείνου ποὺ λείπει.

Τὸ «πτωχήν τοῦ καλοῦ» δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς διαπίστωση τοῦ γεγονότος, ἀλλὰ προϋποθέτει καὶ ὅτι ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου ἔχει συνείδηση τῆς «πτωχείας» της. Αὐτὰ σημαίνουν ἀκόμη ὅτι «τὸ καλὸν» οὐσιώνει τὸν ἄνθρωπο, αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν πλήρωση τῆς φύσεώς του. Γιὰ τοῦτο ὁ ἄνθρωπος, θηρευτὴς τοῦ καλοῦ, φέρεται πάντα μὲ ὁρμὴ πρὸς αὐτό. Τὸ κατακτᾶ ὅμως πάντα μὲ τρόπο ἐλλιπῆ.

Ἔτσι ἡ πορεία γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῆς πτωχείας γίνεται ἄσωστη∙ τὸ «καλὸν» μένει πάντα ἀνέφικτο στὴν πληρότητά του γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὡστόσο ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου παίρνει τὸ σωστὸ νόημά της, ὅσο ἡ ἐπιθυμητικὴ του διάθεση ἐκφράζει τὴν ἔφεση πρὸς τὸ καλό, πού, τὴν ἴδια ὥρα ποὺ τὸ γεύεται ὁ ἄνθρωπος, αἰσθάνεται καὶ ὅτι τοῦ λείπει.

Ἔχομε ἐδῶ μεταφυσικὴ θεμελίωση τῆς πνευματικῆς φύσης τοῦ ἀνθρώπου. Ρίζα καὶ οὐσία της, ἡ ἔφεση τοῦ καλοῦ. Καὶ ἀφοῦ πρόκειται γιὰ ἔφεση ἐκείνου ποὺ μᾶς λείπει, ἡ μεταφυσικὴ θεμελίωση στηρίζεται στὴ γόνιμη αἴσθηση τῆς ἔνδειάς μας. Ἡ συνείδηση τῆς φτώχειάς του ὡς πρὸς τὸ « καλὸν », αὐτὴ καὶ μόνο αὐτὴ οἰστρηλάτει τὸν ἄνθρωπο πρὸς τὴν θήρα «τοῦ ἀεὶ λείποντος». Ἔτσι ἡ εὐλογημένη ἔνδεια ἀνοίγει τὸ δρόμο πρὸς τὴν θέωση. Ἀποπειρᾶται ὁ ἄνθρωπος νὰ μοιάση τὸν Θεό, ποὺ εἶναι τὸ «Αὐτόκαλον», τὸ «Αὐτοάγαθον».

Ἄν, ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ στραφοῦμε πρὸς τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο, δὲν εἶναι δύσκολο νὰ διαπιστώσωμε, ὅτι εἶναι βυθισμένος κυρίως στὴν ἔρευνα τῶν ἀντικειμένων καὶ τὴν ἐπινόηση τεχνικῶν μέσων καὶ γιὰ τὴν ἔρευνα καὶ γιὰ τὴν ἱκανοποίηση ἐπιθυμιῶν. Ἐπιθυμιῶν ποὺ δὲν ἔχουν στόχο τους «τὸ καλόν», ἀλλὰ τὴν εὐημερία του. Εἶναι σήμερα ὁ ἄνθρωπος κυρίως ἕνας λαμπρὸς θηρευτὴς τῆς εὐημερίας. Τοῦ λείπει ἡ στροφὴ πρὸς τὰ ἔσω, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ μεταφυσικὴ σύλληψη τῆς φύσεώς του ὡς ἔνδειας τοῦ καλοῦ. Τοῦ λείπει λοιπὸν τὸ οὐσιωδέστερο στοιχεῖο γιὰ τὴ σωστὴ πραγμάτωση τῆς πνευματικῆς του φύσης. Γιὰ νὰ ξεφύγη ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ πέλαγος, ἀπὸ τὸ χάος καλύτερα τοῦ μηδενισμοῦ στὸ ὁποῖο, παρ' ὅλη τὴν ἐπιστημοσύνη του, τὸν ὁδηγεῖ ἡ ἀβασάνιστη θήρα τῆς εὐημερίας, εἶναι ἀνάγκη νὰ στραφῆ πάλι πρὸς τὰ ἔσω καὶ νὰ ἀνακάλυψη τὸ μεταφυσικὸ βάθος τῆς φύσεώς του, νὰ ξαναβρῆ τὸν οἶστρο πρὸς «τὸ καλόν», ποὺ ἐξαγνίζει καὶ σώζει. Θὰ βροῦν τότε δικαίωση καὶ ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ τεχνολογία, θὰ ξαναζήση ὁ ἄνθρωπος τὸν ἑαυτό του ὡς μεταφυσικὴ συνείδηση καὶ ὄχι ὡς ὑπερβατικὸ λόγο, ὅπως ἤθελεν ὁ Κάντ∙ θὰ λάμψη πάλι μέσα του τὸ φῶς τῆς πνευματικότητάς του.

Ἄς μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ τονίσω ὅτι κύριο ἔργο της πρέπει νὰ θεωρῆ ἡ φιλοσοφία, νὰ ἀποδεσμεύη τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ ἐπιτεύγματά του, νὰ τὸν καθιστᾶ ἐλεύθερο καὶ ἀνεξάρτητο ἀπὸ αὐτά, ρυθμιστὴ τῆς πνευματικῆς του πορείας. Μόνο ἔτσι ἑτοιμάζεται ὁ ἄνθρωπος νὰ συλλάβη τὸ μεταφυσικὸ βάθος τοῦ εἶναι του. Τὸ ἴδιο πρᾶγμα μὲ τὸν δικό του τρόπο ἐτόνισεν ὁ μεγάλος ἀτομικὸς ἐπιστήμων Ὀππενχάϊμερ: «Μᾶς χρειάζονται», εἶπε, «φιλόσοφοι καὶ ὄχι ἐπιστήμονες. Ἡ ἀλήθεια ἀνήκει στὴν σοφία καὶ ὄχι στὴν ἐπιστήμη.»
πηγή

Σαν σήμερα πριν από 72 χρόνια: Η απελευθέρωση της Κορυτσάς στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από τον Ελληνικό Στρατό

Σήμερα συμπληρώνονται 72 χρόνια από την απελευθέρωση της Κορυτσάς (1940), την πρώτη σημαντική επιτυχία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων εκτός ελληνικών συνόρων κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ισχυρές ιταλικές δυνάμεις (Mεραρχία Tριέστι - Πιεμόντε - Bενέτσια - Aρέστο με δύο τάγματα μελανοχιτώνων -το τάγμα των Bερσαλιών και ένα τάγμα Αλβανών) είχαν καταλάβει την πόλη της Κορυτσάς. 

O αγώνας για την απελευθέρωση της ήταν πολυαίμακτος και άρχισε με αιφνιδιαστική επίθεση στις 14 Νοεμβρίου έχοντας ως μπροστάρη των αξιωματικό Ιωάννη Μεργέτη. Στην πρώτη επίθεση συνελήφθησαν και οι πρώτοι 40 Ιταλοί.

Στις 17 Νοεμβρίου επιτεύχθηκε ο πρώτος μεγάλος στόχος της αποστολής: η κατάκτηση της κορυφογραμμής του όρους Μοράβα. Κατά συνέπεια υποχώρησαν οι εχθρικές δυνάμεις αφήνοντας πίσω αιχμαλώτους, πολεμοφόδια, λάφυρα και τρόφιμα.

Η κομβική κίνηση ήρθε από τον αντισυνταγματάρχη Πεζικού, Δημήτριο Π. Θεοδωράκη, ο οποίος αιφνιδίως ανάγκασε τους τοπικούς διοικητές να παραδοθούν. 

Το μήνυμα για την απελευθέρωση της Κορυτσάς εστάλη άμεσα από την 9η Μεραρχία Πεζικού στην ελληνική κυβέρνηση.

Η σημαντική αυτή επιτυχία ήταν το έναυσμα για τις καταλήψεις του επόμενου διμήνου σε περιοχές όπως το Πόγραδετς, η Πρεμετή, οι Άγιοι Σαράντα, το Αργυρόκαστρο, η Χειμάρρα και η Κλεισούρα. 

Κάποιες φετινές εορταστικές εκδηλώσεις έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Στις 18 Νοεμβρίου η Ηπειρωτική Εστία Θεσσαλονίκης διοργάνωσε εορτασμούς της επετείου με δοξολογία και επιμνημόσυνη δέηση στον Ιερό Ναό Νέας Παναγίας, κατάθεση δάφνινων στεφάνων στο άγαλμα της Ηπειρώτισσας Γυναίκας του 1940 και ομιλίες.

Ο Δημήτριος Π. Θεοδωράκης σαν αξιωματικός έλαβε επίσης μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρασιατική εκστρατεία. Διετέλεσε διευθυντής της Στρατιωτικής Λέσχης Αθηνών. Απεβίωσε το 1988 σε ηλικία 99 ετών.

Ο κ. Κωνσταντίνος Θεοδωράκης, απόγονος του Στρατηγού, επιθυμεί να έρθει σε επικοινωνία με τυχόν επιζώντες συμπολεμιστές του Δ. Θεοδωράκη. 

πηγή

Το τηλέφωνο επικοινωνίας είναι: 697 09 47 232.

Άγιοι Φιλήμων ο Απόστολος, Άρχιππος, Ονήσιμος και Απφία

Eις τον Φιλήμονα. Xώραν φιλούντα τον Φιλήμονα χλόης, Xλωροίς λύγοις (ήτοι λυγαρίαις) τύπτουσιν οι μιαιφόνοι. Eις τον Άρχιππον. Ποθῶν τὸν ἀκρόγωνον Ἄρχιππος λίθον. Κατηλοήθη τῷ πόθῳ τούτου λίθοις. Eις τον Oνήσιμον. Ήπλωσεν Oνήσιμος εις θλάσιν σκέλη, Παύλου σκελών δραμόντα γενναίους δρόμους. Eις την Aπφίαν. Ἡπλωμένην παίουσιν εἰς γῆν Ἀπφίαν, Εἰς οὐρανοὺς ἔχουσαν ὄμμα καρδίας. Εἰκάδι δευτερίῃ, Φιλήμονα ἔνθεν ἄειραν. Χριστοῦ καλοῦντος, ὤφθητε δρόμῳ ξένῳ, Χριστοῦ μαθηταί, δραμόντες πρὸς τὴν κλῆσιν. Εἰκάδι δευτερίῃ, Φιλήμονα ἔνθεν ἄειραν.

Βιογραφία Οι Άγιοι Φιλήμων, Άρχιππος, Ονήσιμος και Απφία ήταν μαθητές του Αποστόλου Παύλου (περί το 54 μ.Χ.) και τους αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην προς Φιλήμονα επιστολή του. Ο Φιλήμων και η σύζυγος του Απφία ήταν χριστιανοί στην πόλη των Κολοσσών, με ανεπτυγμένο αίσθημα φιλανθρωπίας. Χρησιμοποιούσαν δε τα πλούτη τους με προθυμία για την ανακούφιση φτωχών, ασθενών και για την ανάπτυξη του έργου του Χριστού. Στο χριστιανισμό προσήλθαν δια του Αποστόλου Παύλου, όταν αυτός είχε έλθει στην πόλη τους. Μάλιστα, για τις αγαθοεργίες του Φιλήμονα γράφει συγκεκριμένα: «Χάριν ἔχομεν πολλὴν καὶ παράκλησιν ἐπὶ τὴν ἀγάπη σου ὅτι τὰ σπλάγχνα τῶν ἁγίων ἀναπέπαυται διὰ σοῦ, ἀδελφέ» (Προς Φιλήμονα, 7). Δηλαδή, έχουμε πολλή χαρά και παρηγοριά για την αγάπη σου, διότι οι καρδιές των αδελφών χριστιανών έχουν βρει ανάπαυση με τις ευεργεσίες και αγαθοεργίες σου, αδελφέ. Για τον Άρχιππο λέγεται ότι ήταν συγγενής, ίσως και γιος του Φιλήμονα και της Απφίας. Ο Παύλος, επειδή ο Άρχιππος είχε μεγάλη αφοσίωση στη διάδοση του Ευαγγελίου, στην προς Φιλήμονα επιστολή του τον ονομάζει στρατιώτη. Ο Ονήσιμος ήταν υπηρέτης του Φιλήμονα, από τον όποιο απέδρασε και πήγε στη Ρώμη. Εκεί έπεσε στα δίχτυα του Αποστόλου Παύλου, που τον έστειλε πίσω στο Φιλήμονα, χριστιανό πλέον. Και παρακαλεί τον Φιλήμονα να δεχθεί τον Ονήσιμο, όχι σαν υπηρέτη, αλλά σαν αδελφό. Κατά την παράδοση, όλοι μαρτύρησαν για τη διάδοση του Ευαγγελίου. Να σημειώσουμε τέλος, ότι ο Aπόστολος Oνήσιμος εορτάζεται χωριστά στις 15 Φεβρουαρίου και ο Aπόστολος Άρχιππος εορτάζεται χωριστά στις 19 Φεβρουαρίου. Σήμερα, εορτάζεται κυρίως ο Άγιος Aπόστολος Φιλήμων και η Aπφία.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Ἀπόστολοι Ἅγιοι, πρεσβεύσατε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε. Tετρὰς ἡ θεοσύλλεκτος τῶν ἀποστόλων Χριστοῦ Φιλήμων καὶ Ἄρχιππος καὶ σὺν Ἀπφίᾳ ὁμοῦ, ὁ θεῖος Ὀνήσιμος· λάμψαντες τοῖς ἐν σκότει ἀληθείας τὴν γνῶσιν, ἤθλησαν ὁμοφρόνως καὶ τὴν πλάνην καθεῖλον· καὶ νῦν ἐξευμενίζονται πᾶσι τὸν Κύριον. Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Τῷ ἀρότρῳ τοῦ λόγου καλλιεργῶν, χερσωθείσας καρδίας, Ἱερουργέ, τὴν θείαν ἐπίγνωσιν, γεωργεῖν παρεσκεύασας, καὶ καθελὼν τεμένη, εἰδώλων ἀνήγειρας, Ἐκκλησίας μάκαρ, εἰς δόξαν τοῦ Κτίστου σου· ὅθεν συνελθόντες τὴν ἁγίαν σου μνήμην, Φιλῆμον δοξάζομεν, ἱερῶς φωτιζόμενοι, καὶ συμφώνως βοῶμέν σοι. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Άγιοι Κικιλία, Βαλεριανός και Τιβούρτιος

                                                     

Εις την Κικιλία Λουτροῦ φέρεις ἔκκαυσιν, ὦ Κικιλία, Λούῃ δὲ λουτρὸν αἵματος διὰ ξίφους. Εις τους Βαλλεριανόν και Τιβούρτιον Βαλλεριανὸν καὶ συναθλητὴν ἅμα Κτείνει ξίφος, βάλλοντας ὕβρεσι πλάνην.

Βιογραφία Η Αγία Κικιλία έζησε τον 3ο μ.Χ. αιώνα και οι γονείς της ήταν ειδωλολάτρες και μάλιστα ευγενείς. Η Κικιλία όμως, άκουσε τη διδασκαλία του Χριστού και ζήτησε να βαπτιστεί. Μετά από λίγο καιρό, οι γονείς της την πάντρεψαν με ένα ευγενή νέο το Βαλεριανό, ο οποίος υπό την επίδραση της Κικιλίας ασπάστηκε κι αυτός τη Χριστιανική Πίστη. Μαζί με τον Βαλεριανό προσήλθε στους κόλπους της εκκλησίας και ο αδελφός του ο Τιβούρτιος. Κατά τον επί Διοκλητιανού διωγμού η Κικιλία, ο Βαλέριος και ο Τιβούρτιος συνέχιζαν να δηλώνουν την πίστη τους στον Ιησού Χριστό και το φιλανθρωπικό τους έργο. Γι' αυτό τους συνέλαβαν και υπέστησαν την ύστατη τιμωρία, τον θάνατο με αποκεφαλισμό.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Θείων τρόπων σου, τὴ ἐπιλάμψει, πρὸς ἀείζωον, εἴλκυσας φέγγος, τὴν αὐτάδελφον δυάδα καὶ σύναυλον καὶ σὺν αὐτοὶς Κικιλία ἀθλήσασα, τῆς θείας δόξης ὁμοῦ ἠξιώθητε. Μεθ' ὧν πρέσβευε, δοθήναι τοὶς εὐφημούσι σέ, πταισμάτων ἱλασμὸν καὶ μέγα ἔλεος. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ. Τὴν νυμφευθεῖσαν, τῷ Χριστῷ ἑκουσίως, καὶ στολισθεῖσαν, ἀρεταῖς τὴν καρδίαν, θεοπρεπῶς ὑμνήσωμεν Πιστῶν ἡ πληθύς· αὕτη γὰρ κατήσχυνεν, Ἀλμακίου τὸ θράσος, λάμψασα ὡς ἥλιος, μέσον τῶν ἐκζητούντων, καὶ μετὰ ταῦτα ὤφθη τοῖς ἐν γῇ, στήριγμα θεῖον, τὴν πίστιν κρατύνασα. Ὁ Οἶκος Ἀρχὴ ἐλπίδος ἀγαθῆς, ἐδόθη τοῖς Ἁγίοις ἐξαίρετα τὸ πράττειν, κατάπληκτα μεγάλα, ἅπερ καὶ θαύματα, ἐστὶ θαυμάζεσθαι ἀξίως, μεθ' ὧν καὶ τὴν τῆς παρθένου Κικιλίας ἀρετήν, καὶ ἄσπιλον λαμπρότητα, πῶς ἀπεκδυσαμένη, τὸν ἄρχοντα ἔφυγε τοῦ σκότους, καὶ δραμοῦσα πρὸς τὴν πάλην τοῦ ἐχθροῦ, ἔστη ἐρρωμένη ἀπτοήτως· καὶ ἡμεῖς τοῦ θαύματος τούτου γεγονότα ἀληθῆ πράγματα, φῶμεν· πῶς διὰ Χριστόν, ἐπτέρνισε τὸν Βελίαρ, τὴν πίστιν κρατύνασα.

Άγιος Κλήμης ο Θαυματουργός επίσκοπος Αχρίδας της Βουλγαρίας

τον Bουλγάρων κήρυκα Kλήμεντα μέγαν, Σιγή τίς αν κρύψειεν αρετής φίλος;

Βιογραφία Ο Άγιος Κλήμης καταγόταν από τη Βουλγαρία και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Μιχαήλ (842 - 867 μ.Χ.), γιου του βασιλιά Θεοφίλου του εικονομάχου. Από μικρός είχε τη μοναχική κλίση και έτσι κατέφυγε σε μοναστήρι, όπου ασκήτευε στην πνευματική ζωή και μελετούσε συστηματικά την Αγία Γραφή. Για τις ευαγγελικές του αρετές χειροτονήθηκε από τον Ιερό Μεθόδιο επίσκοπος Βουλγαρίας, που μέχρι το τέλος της ζωής του αποστολικά ποίμανε. Απεβίωσε ειρηνικά. Το δε ιερό λείψανο του, κατατέθηκε στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα, που ο ίδιος έκτισε, στην Αχρίδα της Βουλγαρίας.

Άγιος Μένιγνος ο κναφέας

Κάραν, κναφεῦ Μένιγνε, τμηθεὶς ἐκ ξίφους, Κνάπτεις σεαυτόν, κἂν ῥύπους εἶχες, πλύνῃ.

Βιογραφία Ο Άγιος Μένιγνος καταγόταν από την πόλη Πάριο της Κολωνίας στον Ελλήσποντο (μεταξύ Κυζίκου και Λαμψάκου) και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Δεκίου (περί το 251 μ.Χ.). Όταν ξεκίνησε ο διωγμός ο Μένιγνος, αψηφώντας την σκληρή τιμωρία ομολόγησε στην αγορά την πίστη του στον Ιησού και προέτρεψε τους Χριστιανούς να σταθούν πιστοί στον Κύριο και απαθείς στα ασεβή αυτοκρατορικά διατάγματα. Συνελήφθηκε και επειδή δεν θέλησε να ασπαστεί τα είδωλα τον οδήγησαν στον τόπο του αποκεφαλισμού. Όταν το πληροφορήθηκε η σύζυγός του έτρεξε κοντά του και τον παρακολουθούσε κλαίγοντας. Εκείνος, παρηγορώντας την, της έλεγε ότι ο θάνατός του θα εξασφάλιζε την παντοτινή τους ένωση. Διότι, μόνο όσοι μένουν με τον Θεό ενωμένοι, δεν είναι δυνατό να χωριστούν ποτέ. Μετά από λίγο το κεφάλι του έπεφτε και τάφηκε εκεί στον τόπο του μαρτυρίου του. Έτσι ο Άγιος Μένιγνος παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.

Άγιος Προκόπιος ο Παλαιστίνιος

Πρὸς τὴν τομὴν ὥρμησεν οἷα πρὸς πάλην, Καὶ Προκόπιος θρέμμα τῆς Παλαιστίνης.

Βιογραφία Ο Άγιος Προκόπιος ήταν ασκητής διάσημος, αλλά και πολυμαθής θεολόγος και φιλόσοφος. Εγκαταστάθηκε στη Σκυθόπολη της Παλαιστίνης και επιτελούσε τα καθήκοντα του αναγνώστη και κήρυκα. Καταγγέλθηκε όμως ότι είλκυε πλήθη ειδωλολατρών στη Χριστιανική θρησκεία, συνελήφθη και οδηγήθηκε δέσμιος στην Καισαρεία της Παλαιστίνης. Εκεί προσπάθησαν να τον πείσουν ότι η αλήθεια βρίσκεται στο Πολυθεϊκό θρήσκευμα. Εκείνος, ανατρέποντας τα επιχειρήματα των αντιπάλων του, παρέθεσε μεταξύ άλλων και την Ομηρική φράση: «Οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη, εἷς κοίρανος ἔστω». Επιμένοντας έτσι στην αληθινή πίστη του, καταδικάστηκε σε θάνατο δια ξίφους.

ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ

https://www.youtube.com/user/GREEKTV4E

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΑΡΘΕΝΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ 4 «Δὲν φοβόμαστε. Εἶναι γραμμένα, προφητευμένα, θὰ γίνουνε. Νὰ καθαρίσει ἡ ἦρα ἀπὸ τὸ σιτάρι».

 ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΑΡΘΕΝΙΟ

Καθηγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Παύλου Ἁγ. Ὄρους

ΠΕΡΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ

[Δ´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 
«Διάλογοι περὶ τηλεοράσεως καὶ πνευματικῆς ζωῆς 
μὲ Ἁγιορεῖτες Πατέρες»
ἐκδ. «Ὀρθόδ. Κυψέλη», Θεσ/νίκη 2011

σελ. 139 ἑπ.

 Ἐρώτηση: Τώρα καὶ οἱ ἐπιστήμονες διαπιστώνουν πὼς ἡ τηλεόραση φέρνει πολὺ ἄγχος. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ μείνει σὲ μία τέτοια ψυχή;

.          Ἀπάντηση: Δὲν μπορεῖ. Εἶναι πολλὰ τὰ κακά. Λέει μία λαϊκὴ παροιμία· «πές μου μὲ ποιὸν κάθεσαι, γιὰ νὰ σοῦ πῶ ποιὸς εἶσαι». Ἄν πᾶς μὲ ἄνθρωπο λογικὸ καὶ θεοφοβούμενο, βαίνεις κι ἐσὺ θεοφοβούμενος. Ἄν πᾶς μὲ ἄνθρωπο αἱρετικὸ καὶ μὲ ἕναν ληστὴ καὶ μὲ ἕναν κλέφτη, ἢ τὴ μία μέρα ἢ τὴν ἄλλη κι ἐσὺ αἱρετικὸς καὶ κλέφτης θὰ γίνεις. Ἡ κακιὰ συναναστροφὴ λοιπὸν “φθείρει ἤθη χρηστά”. Καταστρέφεται ὁ ἄνθρωπος. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ καλὰ παιδιά, λένε οἱ Πατέρες γενικά, -ὅταν βλέπουμε ἕνα καλὸ παιδί, ἕναν καλὸ ἄνθρωπο, μιὰ καλὴ κοπέλα, ποὺ κυκλοφορεῖ στὸν κόσμο-, πίσω ἀπὸ αὐτὰ τὰ καλὰ παιδιὰ εἶναι κάποιοι καλοὶ γονεῖς…

.          Ἐρώτηση: Τὰ τελευταῖα χρόνια ἄλλαξαν τὰ ἤθη τῶν ἀνθρώπων. Πιστεύετε ὅτι ἡ τηλεόραση ἔχει κάποια σχέση μὲ αὐτὴν τὴν ἀλλαγή;

.          Ἀπάντηση: Βεβαίως. Μέσα ἀπὸ τὴν τηλεόραση τὰ πασάρουν ὅλα αὐτά. Ὅλα αὐτὰ τὰ συνθήματα τῆς Νέας Ἐποχῆς, «καὶ θὰ κάνουμε καὶ θὰ φτιάξουμε καὶ θὰ ρημάξουμε», μόνο σωστὰ πράγματα δὲν λένε. Μιλᾶνε ποτὲ στὴν τηλεόραση περὶ νηστείας; Μιλᾶνε ποτὲ περὶ προσευχῆς; Περὶ ἀγάπης Θεοῦ; Περὶ πίστεως; Δὲν μιλᾶνε ποτέ. Μόνο οἱ σταθμοὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὰ θρησκευτικὰ κανάλια. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι φθορά. Συνέχεια φθορά. Πασάρουνε τραγούδια, χορούς, γλέντια, παραμύθια, λένε γιὰ τὰ ζώδια, λένε ὅ,τι δὲν μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ ὁ ἄνθρωπος. Κι ὅλα αὐτὰ δὲν ἀξίζουν μία δραχμή. Τίποτα. Ἄχρηστα πράγματα. Κι ὅμως πασάρουν. Γιὰ μένα, ὅποιος θέλει νὰ εἶναι καλὸς χριστιανὸς καὶ καλὸς ἄνθρωπος, στὴν τηλεόραση νὰ βάλει κλειδί.

.          Ἐρώτηση: Βλέποντας πολλὲς ὧρες οἱ ἄνθρωποι τηλεόραση, ζοῦν μέσα στὸν κόσμο τῆς τηλεοράσεως καὶ διαμορφώνουν ἄλλη συνείδηση. Δὲν παύουν ἔτσι νὰ ἔχουν τὴν δική τους ζωή;

.          Ἀπάντηση: Ναί. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴν θεωρία ἔχουνε τὴν Νέα Ἐποχή. Νὰ τὰ σαρώσει ὅλα, νὰ μὴν ἀφήσει τίποτα. Οὔτε οἰκογένεια, οὔτε ἠθική, οὔτε τίποτα.

.          Ἐρώτηση: Μποροῦμε νὰ συσχετίσουμε τὴν τηλεόραση μὲ τὸ τέλος τοῦ κόσμου; Εἶναι σωστό, ὅτι θὰ δοῦμε μέσῳ τῆς τηλεοράσεως τὰ σώματα τῶν προφητῶν ποὺ θὰ φονευθοῦν στοὺς ἔσχατους χρόνους;

.          Ἀπάντηση: Ἀκριβῶς. Ἡ Ἀποκάλυψη τὸ λέει αὐτό. Στό κέντρο τῆς Ἱερουσαλήμ, μέσα στὴν πλατεία. Θὰ τοὺς σκοτώσει (ὁ Ἀντίχριστος) καὶ θὰ εἶναι τρεῖς μέρες σκοτωμένοι, καὶ θὰ δώσει διαταγὴ νὰ μὴν τοὺς θάψουν. Καὶ θὰ τὰ βλέπει ὅλος ὁ κόσμος. Καὶ θὰ γελᾶνε καὶ θὰ πανηγυρίζουνε. Καὶ λέει, νεύσει Θεοῦ θὰ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ φύγουνε στὸν ἀέρα καὶ θὰ τοὺς βλέπει ὅλος ὁ κόσμος. Καὶ τότε ὁ Ἀντίχριστος θὰ μανιάσει καὶ θὰ βάλει γενικὴ σφαγὴ στοὺς χριστιανούς. Ἀλλὰ τότε θὰ στείλει ὁ Θεὸς τὸν ἀγρχάγγελο καὶ θὰ τοῦ κόψει τὴν ζωή.

.          Ἐρώτηση: Μήπως ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὶς μέρες μας δείχνουν ὅτι ζοῦμε στοὺς ἐσχάτους χρόνους καὶ ὅτι θὰ ἐπαληθευθεῖ ἡ προφητεία τοῦ προφήτου Δανιὴλ γιὰ τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, τὸν Ἀντίχριστο;

.          Ἀπάντηση: Ὅταν φθάσει τὸ τέρμα. λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης στὴν Ἀποκάλυψη, θὰ γίνει λοιμὸς καὶ λιμὸς ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ συνεχίζει ἡ Ἀποκάλυψη καὶ λέει ὅτι θὰ γίνει λιμὸς ὄχι ἀπὸ ψωμὶ κι ἀπὸ νερό, διότι αὐτὰ θὰ εἶναι ἐν ἀφθονίᾳ, ἀλλὰ θὰ γίνει λιμὸς ἀπὸ λόγο Θεοῦ. Δηλαδὴ ἔτσι ὅπως πᾶνε, σιγὰ-σιγὰ θὰ τὰ καταστρέψουν ὅλα. Δὲν θὰ ἀκούεται λόγος Θεοῦ. Καὶ θὰ φεύγουνε οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν Βορρὰ στὸν Νότο κι ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ στὴν Δύση. Γιατὶ θὰ ἀκοῦνε, παράδειγμα, ὅτι κάποιος στὴν Ἀγγλία μιλάει γιὰ τὸν Θεό, καὶ θὰ πηγαίνει ὁ κόσμος ἐκεῖ καὶ δὲν θὰ βρίσκουν τίποτα, γιατὶ μέχρι νὰ πᾶνε, θὰ τὸν ἔχουν καθαρίσει οἱ κακοὶ ἄνθρωποι. Καὶ θὰ φεύγουν στὸν Νότο, νὰ ἀκούσουνε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Οὔτε ἐκεῖ δὲν θὰ βρίσκουνε τίποτα. Λοιπὸν αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο τὸ κακό, ποὺ πᾶνε νὰ πετύχουνε οἱ Σιωνιστές. Ὅπως λένε καὶ τὰ «πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών», πᾶνε νὰ ἐξαφανίσουν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν γῆ. Δηλαδὴ νὰ μὴν ὀνομάζεται οὔτε Χριστός, οὔτε Θεός, οὔτε Παναγία, οὔτε τίποτα. Δηλαδὴ νὰ στήσουν τὸν θρόνο, νὰ βασιλέψει ὁ Ἀντίχριστος. Ἀλλὰ δὲν θὰ τὸ ἐπιτύχουνε ποτέ. Θὰ γίνουν τόσοι μάρτυρες καὶ μεγαλομάρτυρες ἐπὶ Ἀντιχρίστου, ποὺ θὰ εἶναι μεγαλύτεροι ἀπὸ τοὺς πρώτους μάρτυρες. Ὅπως ἦταν ὁ ἅγιος Γεώργιος, ὁ ἅγιος Δημήτριος, καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι μεγαλομάρτυρες. Ἔτσι θὰ γίνουν καὶ τώρα μεγαλομάρτυρες. Διότι ὅ,τι καὶ νὰ κάνουνε -θὰ σκοτώσουν χιλιάδες κόσμο- οἱ χριστιανοὶ δὲν θὰ κλίνουνε γόνυ στὸν Βάαλ καὶ στὸν Ἀντίχριστο, ἀλλὰ θὰ ἀντισταθοῦνε. Θὰ πολεμήσουνε. Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ γνωρίζουμε πολὺ καλά, διότι ὁ Θεὸς ἔχει λάβει τὴν πρόνοιά Του γι’ αὐτὰ τὰ πράγματα. Γι’ αὐτὸ καὶ φυλάει τὸν προφήτη Ἠλία καὶ τὸν προφήτη Ἐνώχ, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔρθουνε στὴ γῆ καὶ ἐπὶ τριάμισι χρόνια θά ᾽χουνε ἐξουσία ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅ,τι θέλουνε νὰ κάνουνε. Καὶ θὰ πολεμήσουνε αὐτὸ τὸ θηρίο, ποὺ λέγεται Ἀντίχριστος. Δὲν θὰ τολμάει ἄνθρωπος νὰ μιλήσει περὶ Ἀντιχρίστου. Ὅμως αὐτοὶ θὰ τὸν ἐλέγξουν τὸν Ἀντίχριστο. Καὶ τὶς πανουργίες του καὶ ὅλα θὰ τὰ ἐλέγξουν. Αὐτὸ τὸ οἰκονόμησε ὁ Θεός, διότι κοντὰ στὸν Ἠλία καὶ στὸν Ἐνὼχ θὰ κολλήσουν ὅλοι οἱ πραγματικοὶ χριστιανοί. Δηλαδὴ θὰ τοὺς ἀκολουθοῦν. Θὰ προστατευτοῦν κατὰ κάποιο τρόπο. Γιατὶ θά ᾽χουν κάποιον νὰ μιλάει. Θὰ σιωπήσουν ὅλα τὰ στόματα, ἀλλὰ τῶν προφητῶν Ἠλία καὶ Ἐνὼχ τὸ στόμα δὲν θὰ μπορέσουν νὰ τὸ κλείσουν. Μόνο ὅταν θὰ τοὺς σκοτώσουν. Ἀλλὰ ὁ Κύριος εἶναι «ὁ Αὐτὸς εἰς τοὺς αἰῶνας», ὁ Χριστός. Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνίκητη. Δὲν θὰ νικηθεῖ ποτέ. Ὅσοι κάνουν αὐτὰ κι ὅσοι κυνηγᾶνε τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς χριστιανούς, ὅλοι, θὰ πέσουνε ἐν στόματι μαχαίρας, ὅλοι θὰ χαθοῦν, καὶ μόνο ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ βασιλεύσει. Ἡ ἀδιάδοχη βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
.          Ἐμεῖς δὲν φοβόμαστε τὸ ὅτι θὰ γίνουν ὅλα αὐτά. Διότι εἶναι προφητευμένα. Δὲν φοβόμαστε. Ἄς γίνουνε. Ὅσοι θὰ ὁμολογήσουν Ἰησοῦ Χριστὸ «καὶ τοῦτον Ἐσταυρωμένον», ὅλοι θὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο. Θὰ σωθοῦνε. Ὅσοι ἀρνηθοῦν τὸν Θεὸ καὶ πᾶνε μὲ τὸν Ἀντίχριστο, θὰ ἀπολαύσουνε τὰ ἴσα. Δὲν φοβόμαστε. Εἶναι γραμμένα, προφητευμένα, θὰ γίνουνε. Νὰ καθαρίσει ἡ ἦρα ἀπὸ τὸ σιτάρι. Ὁ πιστὸς δὲν φοβᾶται τίποτα. Ἐδῶ ἑκατομμύρια μάρτυρες μαρτυρήσανε γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Τοὺς παίρνανε, τοὺς σφάζανε, τοὺς πέρνανε τὶς περιουσίες κι αὐτά. Ὅμως αὐτοὶ κέρδισαν τὸν Παράδεισο. Δὲν φοβηθήκανε ποτὲ τίποτα. Ὁμολογήσανε τὸν Θεὸ ἐνώπιον βασιλέων καὶ ἡγεμόνων.

πηγή