" Τα τρία Δικαιώματα - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός "

         Την τελειότητα αναζητούσε ένας πλούσιος άρχοντας και γι’ αυτό, με πειρακτικό τρόπο, δοκιμάζει το Χριστό. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης όμως διαπιστώνει ότι ο Κύριος ήταν όντως διδάσκαλος που ξεχώριζε, καθότι μίλησε με τρόπο που άγγιζε την καρδιά του, ακόμη κι αν ο άρχοντας δεν συμφωνούσε με τα λεγόμενα. Πρώτα ο Χριστός του έδειξε τι λέει ο Νόμος για να μπορέσει ο άνθρωπος να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Να τηρήσει κάποιος τις εντολές, να μην μοιχεύσει, να μη φονεύσει, να μην κλέψει, να μην ψευδομαρτυρήσει έναντι του Θεού και των ανθρώπων και να τιμά τους γονείς του. Στην διαβεβαίωση εκ μέρους του πλούσιου ότι όλα αυτά τα είχε τηρήσει από τη νεανική του ηλικία, ο Χριστός θα του πει καθαρά: «έτι έν σοι λείπει». «Ένα σου λείπει. Το να πουλήσεις όλα όσα έχεις, να δώσεις τα χρήματα στους φτωχούς και να με ακολουθήσεις». Και η απάντηση του πλούσιου ήταν η σιωπή, η οποία προήλθε από την λύπη στην καρδιά του. «Ην γαρ πλούσιος σφόδρα» (Λουκ. 18, 18-23). 

                Ο πλούσιος άρχοντας του Ευαγγελίου δεν ήταν αναίσθητος ως προς το νόμο του Θεού. Είχε όντως δίψα για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Γι’ αυτό και λυπήθηκε με την απάντηση του Χριστού. Το ενδιαφέρον του για την τελειότητα, που κατά τη γνώμη του οδηγούσε στην αιωνιότητα κοντά στο Θεό, δεν ήταν υποκριτικό και προσποιητό. Ο πλούτος του όμως αποτελούσε τελικά εμπόδιο πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που ίσως θα μπορούσε ο ίδιος να υποθέσει. Γι’ αυτό και ο Χριστός αποκαλύπτει τα κρύφια της καρδιάς του. Ότι τα αγαθά του είχαν δημιουργήσει στην ύπαρξή του την αίσθηση της κτήσης και του δικαιώματος. Έβλεπε τα αγαθά του ως κτήματα που του ανήκαν. Τα θεωρούσε απαραίτητο συμπλήρωμα της ύπαρξής του και της ζωής του, χωρίς να μπορεί να σκεφτεί ότι αυτά χώριζαν τον ίδιο από τη Βασιλεία του Θεού. 

                Κι αυτό του το δείχνει ο Χριστός με τις τρεις κινήσεις, τις οποίες τον καλεί να κάνει. Να πουλήσει αυτά που θεωρεί ότι του ανήκουν. Να μην κρατήσει τίποτε για τον εαυτό του από τα όσα θα αποκτήσει από την πώληση, αλλά να τα μοιράσει στους φτωχούς και να θησαυρίσει στον ουρανό. Και να ακολουθήσει το Χριστό στον δρόμο της αγάπης, της διακήρυξης του Ευαγγελίου, της σχέσης μαζί Του. Για κανέναν από τα τρία βήματα ο πλούσιος όχι μόνο δεν ήταν έτοιμος, αλλά ούτε να τα εξετάσει ως ενδεχόμενα μπορούσε. Και τα τρία βήματα στην ουσία αποτελούσαν την έμπρακτη παραίτηση από τα δικαιώματα τα οποία είχε, με την ύπαρξη των αγαθών. Το πρώτο δικαίωμα ήταν να έχει ως δικά του τα αγαθά. Το δεύτερο δικαίωμα ήταν να τα κρατά αποκλειστικά για τον εαυτό του ή να τα μοιράζεται με όποιους ήθελε και αν ήθελε. Το τρίτο ήταν να βλέπει τη σχέση του με το Θεό ως μια τυπική σχέση υπακοής σε εντολές, παραδόσεις, βεβαιότητες και ανταμοιβής γι’ αυτού του είδους τη σχέση.

                Ο Χριστός, αντιθέτως, του δείχνει ότι αν θέλει να κληρονομήσει πραγματικά τη αιώνια ζωή χρειάζεται να παραιτηθεί και από τα τρία δικαιώματα. Να αποδείξει ότι η μέγιστη προτεραιότητά του δεν είναι η παρούσα ζωή και τα αγαθά της, αλλά η σχέση με το Θεό και για χάρη αυτής της σχέσης ήταν έτοιμος να θυσιάσει τα αγαθά του, να παραιτηθεί από το δικαίωμα να τα έχει και όχι σε κάποιο βαθμό, αλλά εντελώς. Υπάρχει όμως και συνέχεια. Να μοιράσει ό,τι τα αγαθά τού προσφέρουν στους ενδεείς. Δεν αρκεί η θυσία. Χρειάζεται και η προσφορά. Δεν αρκεί να παραιτείται από την νομή και κυριότητα των αγαθών. Χρειάζεται και να τα δώσει, δηλαδή να δείξει ότι για εκείνον δεν έχουν καμιά αξία. Και το τελευταίο βήμα είναι η ολοκληρωτική αφοσίωση και αφιέρωση στην αγάπη του Θεού. Τα πάντα στη ζωή του να γίνουν Χριστός. Μίμηση, οδός Χριστού. Αγάπη που γίνεται ταξίδι ζωής. Να ακολουθεί το Χριστό και να μιλά, να φέρεται, να συμπάσχει, να υπάρχει όπως Εκείνος. 

                Ο δρόμος αυτός, αν περιοριστεί στα υλικά αγαθά και τον πλούτο, μοιάζει μακρινός για τους περισσότερους από εμάς.  Δεν είμαστε πλούσιοι, άρα τα λόγια του Χριστού απευθύνονται σε άλλους. Αν όμως αντί για τα χρήματα σκεφτούμε τον πλούτο που ο καθένας από εμάς έχει ως προς τα χαρίσματα, τις γνώσεις, τα κάθε λογής δικά του, οικογένεια, εργασία, απόψεις, θέση στην κοινωνία, χρόνο, ο λόγος του Χριστού γίνεται επίκαιρος για όλους μας. Πόσο έτοιμοι είμαστε να αποδεχτούμε ότι ο Χριστός είναι η προτεραιότητα της ζωής και της ύπαρξής μας; Να παραιτηθούμε από το στήριγμά μας στα κάθε λογής αγαθά; Να παραιτηθούμε από την κατοχή και τη νομή τους και να ετοιμαστούμε να τα μοιραστούμε με τον καθένα που τα χρειάζεται αληθινά; Είτε αυτό είναι λόγος, είτε ύλη, είτε χάρισμα, είτε άνοιγμα της καρδιάς. Να ακολουθήσουμε το Χριστό στην οδό του Ευαγγελίου. Και δε χρειάζεται να μην έχουμε ζωή. Στην ίδια τη ζωή μας να δείχνουμε και να ζούμε ότι θέλουμε σ’ Εκείνον να στραφούμε και Εκείνον να μοιάσουμε. 

                Αυτή είναι η οδός της αληθινής αγιότητας στην Εκκλησία μας. Και το μήνυμα του διαλόγου αυτού απευθύνεται στην εποχή μας, η οποία είναι πλούσια σφόδρα. Σε δικαιώματα και αγαθά. Σε απολαύσεις και ψευδαισθήσεις που κάνουν τον κόσμο να προσκολλάται στον παρόντα χρόνο. Όπου τα πάντα μετρώνται με βάση τι δικαιούμαστε και δεν είμαστε πρόθυμοι ούτε προσευχή να κάνουμε για τους άλλους, ούτε να συγχωρήσουμε, ούτε να μοιραστούμε. Και δεν είναι ουτοπία ο λόγος του Χριστού. Να εξετάσουμε πού είναι προσκολλημένη η ύπαρξή μας και να ξαναδούμε ποια θέση παίρνει ο Χριστός σ’ αυτή. Κι εκεί που όλα φαίνονται «αδύνατα παρά ανθρώποις», για το Θεό είναι δυνατά. Να μας βοηθήσει να βγει πνεύμα θυσίας, προσφοράς και αφιέρωσης στην αγάπη Του. Εδώ έγκειται η βαθύτερη αλλαγή νοοτροπίας την οποία έχουμε ανάγκη ως κοινωνία. Κέντρο να είναι όχι τα δικαιώματα, αλλά η θυσία, η προσφορά, η προτεραιότητα της ζωής και της αγάπης προς το Χριστό. Με τον τρόπο που ο καθένας μπορεί. Άλλος με προοπτική την τελειότητα. Άλλος με το ολίγο. Όλοι όμως με συναίσθηση της ανεπάρκειάς μας. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κέρκυρα, 25 Νοεμβρίου 2012   

Ένας αποτυχημένος εραστής του Παραδείσου. (Κυριακή ΙΓ΄Λουκά)

πηγή

24ΝΟΕ

Το σημερινό Ευαγγέλιο αναφέρεται στη γνωστή περίπτωση του πλούσιου Νεανίσκου, που πλησίασε τον Χριστό με άλλα ενδιαφέροντα από τους πολλούς. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους έρχονταν στον Χριστό να του ζητήσουν πράγματα γήϊνα και φθαρτά, ως επί το πλείστο τη θεραπεία του σώματος, για να συνεχίσουν με υγεία τη φυσική ζωή τους. Όμως ο σημερινός νέος ενδιαφερόταν για κάτι βαθύτερο, πνευματικό και αιώνιο. Το βλέμμα του ήταν στραμμένο στον ουρανό. Ποθούσε την αιώνια ζωή. Ήθελε να γίνει «κοινωνός θείας φύσεως», να δεχθεί δηλαδή τον Θεό μέσα του, να γίνει «κατά χάριν» θεός. Γι’ αυτό τον σκοπό πλησίασε τον Χριστό.

Ο προσανατολισμός του νέου ήταν μια έκπληξη για τους πολλούς, όπως είναι και σήμερα. Θεωρείται, δυστυχώς, παράδοξο να εγκαταλείπει ένας νέος τα όνειρα για τη ζωή αυτή, που ανοίγεται μπροστά του και να ασχολείται με πράγματα αβέβαια και ανύπαρκτα για τους πολλούς, όπως είναι η Βασιλεία των ουρανών. Και εάν υποτεθεί ως υπάρχουν, θα πρέπει ο άνθρωπος να ασχοληθεί μ’ αυτά, λίγο πριν αναχωρήσει απ’ αυτό τον κόσμο, ποτέ όμως να θυσιάσει γι’ αυτά την απόλαυση του κόσμου αυτού. Έτσι σκέφτεται ο κοσμικός άνθρωπος. Ας δούμε όμως την περικοπή του Ευαγγελίου.

Η «αιώνιος ζωή»

Τί είναι λοιπόν η «αιώνιος ζωή», για την οποία ενδιαφερόταν ο πλούσιος νεανίσκος; Είναι μήπως μια άλλη ζωή, που ξεκινά μετά το πέρας της φυσικής ζωής; Όχι! Είναι ο ίδιος ο Χριστός και η ένωση μαζί του. Όταν ο πιστός γίνει κατοικητήριο του Χριστού, τότε φέρει μέσα του την «αιώνιον ζωήν». «Ούτος έστιν ο αληθινός Θεός και ζωή αιώνιος» (Α’ Ιω. 5, 20) μαρτυρεί με την εμπειρία του ο Μαθητής της αγάπης. Το μυστήριο αυτό της αιώνιας ζωής το ζούμε από τώρα, εάν δεν ζούμε «κατά κόσμον» και δεν κάνουμε τα «θελήματα της σαρκός», όπως λέγει ο απ. Παύλος.

Ο άγιος Ισαάκ ερωτά: «Τί είναι η αθάνατος ζωή;» Και απαντά: «Αίσθησις εν Θεώ». Είναι αυτό το «υπέρ αίσθησιν» που βιώνει ο άνθρωπος, «πνεύματι» (Ρωμ. 8, 13) όταν ζει μέσα του ο Θεός.

Αυτός που θα απολαύσει την εμπειρία της θείας γνώσεως -συνεχίζει ο άγιος Ισαάκ- νοιώθει στην καρδιά του τέτοια γλυκύτητα, που δεν υπάρχει παρόμοια στον κόσμο. Επομένως είναι εμπειρία ζωής, της «αθανάτου».

Γιατί, τίποτε δε μπορεί να συγκριθεί με τη γλυκύτητα της «επιγνώσεως του Θεού». Αυτή είναι η «αιώνιος ζωή», που ξεκινά από δω, την ζουν όλοι οι Άγιοι και βρίσκει την πληρότητά της στους ουρανούς. Και καταλήγει ο αββάς Ισαάκ: «Κύριε πλήρωσον την καρδίαν μου ζωής αιωνίου». Είναι ο «δριμύς» πόθος κάθε Αγίου, να μη λήξει αυτή η εμπειρία.

Η τήρηση των αγίων εντολών

Όταν ο νέος ρώτησε τον Χριστό για τον τρόπο κληρονομιάς της αιωνίου ζωής. ο Χριστός του απάντησε: Ξέρεις τις εντολές του Θεού: «Μη μοιχεύσεις, μη φονεύσεις, μη κλέψεις, μη ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Τον καθοδηγεί δηλαδή στην τήρηση του θελήματος του Θεού, αφού θυσιάσει το δικό του. Αυτό σημαίνει πως στα θέματα, που αναφέρονται οι θείες εντολές, ο αμαρτωλός άνθρωπος έχει διαφορετική άποψη απ’ αυτό που εντέλλεται ο Θεός.

Τον καλεί ο Χριστός να θυσιάσει τη δική του γνώμη, που είναι το «φρόνημα της σαρκός», ο «νόμος της αμαρτίας» και να αποδεχθεί αυτό που εντέλλεται ο Θεός. Η θυσία του δικού του θελήματος χάριν των θείων εντολών, είναι μια γεύση θανάτου μέσα στο ίδιο το σώμα του, που οδηγεί στη ζωή. Είναι μια άσκηση, ένας κόπος, ένας πόνος, που κατευθύνουν τον νέο να πάρει μια γεύση της αιωνίου ζωής. Θα αρχίσει να γεύεται τον μεγάλο θησαυρό, που θα του πει παρακάτω ο Χριστός: «και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ».

Όπως ερμηνεύουν οι άγιοι Πατέρες, οι εντολές του Θεού δεν είναι νεκρές προσταγές, αλλά μέσα σ’ αυτές υπάρχει «μυστικώς» (μυστηριακά) ο ίδιος ο Θεός. Και οποίος αγωνίζεται να δεχθεί μέσα του και να εφαρμόσει μια εντολή του Θεού, δέχεται τον ίδιο τον Θεό, που είναι ζωή αιώνιος. Αυτό το νόημα έχει ο λόγος του: «οίδα (= γνωρίζω) ότι η εντολή αυτού (του Πατρός Του) ζωή αιώνιος έστι» (Ιω. 12, 50).

Αρχίζοντας λοιπόν ο πλούσιος Νεανίσκος, αλλά και ο κάθε άνθρωπος, να τηρεί τις θείες εντολές, με τη Βοήθεια της Χάριτος του Θεού, με αγάπη και πίστη και αφοσίωση στον Θεό, ξεκινά την πορεία της κληρονομιάς της αιωνίου ζωής. Είναι δρόμος θυσίας, «σταυρού και ταφής» των επιθυμιών της φύσης μας, που οδηγεί στην άντληση ζωής από τη σχέση αγάπης και κοινωνίας με τον Θεό, που είναι ζωή αιώνιος.

Στη συνέχεια ο νέος ισχυρίζεται, πως τήρησε τις εντολές του Θεού στο παρελθόν και ζητά από τον Χριστό να του υποδείξει, αν υπάρχει κάποιο κενό, κάποια παράλειψη, που θα πρέπει να προσέξει.

Η άρνηση του νέου

Ο νέος αρνήθηκε να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Χριστού. Του φάνηκαν βαριά όσα του είπε ο Κύριος. Επιθυμούσε «σφόδρα» την αιώνια ζωή, αλλά αγαπούσε «σφόδρα» και τον επίγειο πλούτο. Και όταν κανείς έχει πολλά, ο «έρως των χρημάτων γίνεται τυραννικότερος» (Χρυσόστομος.). Ήταν υποδουλωμένος στο πάθος του πλούτου. Και όταν του είπε ο Χριστός, «πάντα όσα έχεις πώλησον…», ήθελε να ελέγξει τη φιλαργυρία του και να του υποδείξει την ανάγκη να ελευθερωθεί από το πάθος, για να προσφερθεί στον Χριστό, δηλαδή στην αιώνια ζωή.

Ο άνθρωπος της Βασιλείας του Θεού δεν μπορεί να είναι διχασμένος. Να αντλεί ζωή από δυό πηγές: Από τη σχέση με τον Θεό, που είναι η αιωνιότητα και συγχρόνως να αναμένει ζωή από την προσκόλληση της ψυχής στον υλικό κόσμο, που οδηγεί στον θάνατο. Όταν παραδίδεται στον κόσμο, χωρίζεται από τον Θεό, που είναι η αιώνια ζωή. Και όταν χωρίζεται από τη ζωή, πεθαίνει. Ενώ αν μένει δοσμένος στον Χριστό, όσους θανάτους και αν του προξενήσει ο κόσμος, δεν μπορούν να του στερήσουν την αιώνια ζωή. Γι’ αυτό τονίσαμε προηγουμένως πως η νέκρωση για τον κόσμο και τα αγαθά του είναι νέκρωση ζωηφόρος.

Η τελική κατάληξη: Εγκατέλειψε τον Χριστό, γιατί υπερίσχυσε ο κόσμος. «Ην γαρ πλούσιος σφόδρα». Με τη θέλησή του νέκρωσε την όντως ζωή, την αιώνιο. Έγινε αιχμάλωτος του θανάτου, αφού εγκατέλειψε την πηγή της ζωής. Προτιμώντας τα πλούτη, προτιμά τον θάνατο. Νέκρωσε και την αγάπη στους πτωχούς, γιατί δε μπόρεσε να υπερβεί τη φιλαυτία του. Αρνήθηκε τις εντολές του Θεού, γιατί αρνήθηκε την πρώτη εντολή, που είναι η αγάπη στον Θεό, «εξ όλης της ψυχής, της ισχύος, της διανοίας…», καθώς και τη δεύτερη, που είναι η αγάπη στον πλησίον.

Η αμαρτία που γίνεται με την πρόθεσή μας, λένε οι Πατέρες, είναι προδοσία του Θεού. Η δε παραίτησή μας από τη διάπραξη του αγαθού, είναι άρνησή Του. Όταν καταφεύγει ένας στον Χριστό και τον ρωτά για ένα πρόβλημα που τον απασχολεί, πρέπει να έχει την ταπείνωση και την προθυμία να κάνει αυτό που θα του πει. Ο νέος δεν το έκανε, γιατί ήταν υποδουλωμένος στη φιλαργυρία και την πλεονεξία, αλλά και γιατί τον Χριστό δεν τον θεωρούσε Θεό. Τον πλησίαζε, ως να ήταν απλός άνθρωπος. Τον ονομάζει «διδάσκαλον αγαθόν», αλλά δεν τον θεωρούσε Θεό. Γι’ αυτό και ο Χριστός του αποκάλυψε: Αφού δεν με θεωρείς Θεό, γιατί με ονομάζεις αγαθόν; Αφού αγαθός είναι μόνο ο Θεός.

(Παύλου Μουκταρούδη, θεολόγου, «Διήρχετο διά των σπορίμων», τ. Β΄, εκδ. Ι.Μητροπ. Λεμεσού, σ. 145-148, 150-151)

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος-Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ

πηγή

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης :Ἂς μᾶς ξε­κα­θα­ρί­σουν λοι­πὸν με­ρι­κοὶ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοὶ ἡ­γέ­τες ...

«Ἂς μᾶς ξε­κα­θα­ρί­σουν λοι­πὸν με­ρι­κοὶ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοὶ

 ἡ­γέ­τες ὅ­τι ἔ­χουν προ­σχω­ρή­σει σ' αὐ­τὴν τὴν 

“προ­ο­δευ­τι­κὴ” ἄ­πο­ψη, γι­ὰ νὰ κα­θο­ρί­σου­με καὶ ἐ­μεῖς 

τὴν στά­ση μας ἀ­πέ­ναν­τί τους, τὴν ὁ­ποί­α οὕ­τως ἢ ἄλ­λως

 εἴ­μα­στε ὑ­πο­χρε­ω­μέ­νοι νὰ κα­θο­ρί­σου­με, δι­ό­τι 

δι­α­φο­ρε­τι­κά, κοι­νω­νοῦ­με καὶ ἐ­μεῖς “τοῖς ἔρ­γοις αὐ­τῶν 

τοῖς πο­νη­ροῖς” (Β' Ἰ­ω. 11). Ἐ­μεῖςἐ­πι­θυ­μοῦ­με νὰ ἔ­χου­με 

κοι­νω­νί­α ὄ­χι πρὸς τοὺς ἀ­κοι­νω­νή­τους, ἀλ­λὰπρὸς τοὺς

 ἁ­γί­ους καὶ πι­στοὺς ὅ­λων τῶν ἐ­πο­χῶν, νὰ πι­στεύ­ου­με 

ὅ­πως ἐ­πί­στευ­αν ὅ­λοι οἱ πρὸ ἡ­μῶν Ἅ­γι­οι Πα­τέ­ρες, 

στοὺς ὁ­ποί­ους πει­θό­με­θα καὶ ὑ­πα­κού­ου­με» 

(Ζή­ση Θ., Δι­α­θρη­σκει­α­κὲς Συ­ναν­τήσεις, Ἄρ­νη­σις τοῦ

 Εὐ­αγ­γε­λί­ου καὶπρο­σβο­λὴ τῶν Ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων).

πηγή

ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ Ι.Μ.ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ Π. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ιερά Μητρόπολή μας μετά βαθυτάτης θλίψεως αναγγέλλει την εις  Κύριον  εκδημίαν του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου Νικηφόρου Θεοδωροπούλου, Προηγουμένου της Ιστορικής  Ιεράς Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου. Ο Μακαριστός εγεννήθη στο χωριό Καλαμιάς της επαρχίας  Αιγιαλείας  το 1928 και διετέλεσε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου  από το 1979 έως το 2003.

Κατά τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο του Ρίου όπου και εκοιμήθη στις 4.30  ξημερώματα του Σαββάτου. Η νεκρώσιμος Ακολουθία θα τελεσθεί αύριο Κυριακή 25.11.2012  και ώρα 12.00 το μεσημέρι στην Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του.
πηγή

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ;

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΕΙ ΠΛΕΟΝ

Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ;

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

   Αρκετές φορές διαβάζουμε στο διαδίκτυο ή σε βιβλία και άρθρα «μορφωμένων» ερευνητών ότι ο Ιησούς Χριστός στην πραγματικότητα δεν υπήρξε, αλλά ήταν το δημιούργημα Ιουδαϊκών θρησκευτικών ομάδων ή προήλθε από συνθέσεις εθνικών μύθων και διάφορες άλλες ανιστόρητες εικασίες. Σε επίπεδο πανεπιστημιακών καθηγητών κανείς σοβαρός ειδικός στα πρωτοχριστιανικά χρόνια δεν μπορεί να αγνοήσει πλέον την μοναδικά σημαντική ιστορική προσωπικότητα του Ιησού από την Ναζαρέτ, που χώρισε τα ημερολόγια του κόσμου στα χρόνια πριν και μετά Χριστόν. Ούτε η διδασκαλία, ούτε τα θαύματα του Ιησού, ούτε η ανάστασή του έχει κάτι το αντίστοιχο με την γενικότερη θρησκευτική ιστορία των Εβραίων ή τη φιλοσοφία του εθνικού κόσμου, για να ισχυριστεί κάποιος ότι προήλθε τάχα από μια παρόμοια σύνθεση. 

Και δεν μπορούμε φυσικά να μιλάμε για μύθους στην εποχή των αυτοκρατόρων Αυγούστου και Τιβέριου! Οι χρόνοι της Καινής Διαθήκης (Κ.Δ.) είναι φωτισμένοι και φιλοσοφημένοι, όχι μυθικοί. Άλλωστε οι Ιουδαίοι και οι χριστιανοί δεν ήσαν ευκολόπιστοι και αφελείς, αλλά άνθρωποι του μόχθου και έξυπνοι βιοπαλαιστές. Οι συνθέσεις μύθων πάνω σε παλαιοδιαθηκικά ή εθνικά καθοδηγητικά μοτίβα δεν ανήκαν στην πρωτοχριστιανική ψυχοσύνθεση. Απόδειξη είναι ότι η Εκκλησία απέρριψε τα λεγόμενα ‘απόκρυφα ευαγγέλια’, που ήταν μερικές δεκάδες, γιατί αλλοίωναν την γνήσια εικόνα του Χριστού και εισήγαγαν μύθους περί της ζωής και διδασκαλίας του. Και κράτησε τέσσερα μόνο Ευαγγέλια, που περιέσωζαν την αυθεντική εικόνα και την αποστολή του Μεσσία πάνω στη γη. Πότε εξάλλου να προλάβουν να φτιαχτούν οι υποτιθέμενοι θρύλοι αυτοί στην νεοσύστατη Εκκλησία, αφού το Ευαγγέλιο του Μάρκου γράφτηκε 35 περίπου χρόνια μετά το γεγονός της ανάστασης του Ιησού, οι επιστολές του Παύλου 20 μόλις χρόνια μετά (στις οποίες ολοκάθαρα αναφέρεται και στην ανάσταση του Κυρίου) και η μεταστροφή του στον Χριστιανισμό έγινε 2-5 χρόνια μετά το θάνατο του Χριστού; Μήπως ακόμη οι απόστολοι και οι μαθητές του Ιησού δεν πρόσφεραν τα πάντα για το όνομά του και μαρτύρησαν με την ίδια τους τη ζωή για το πρόσωπό του και τη διδασκαλία του; Πρόσφεραν πράγματι το αίμα τους για τον Χριστό, σύμφωνα με όσα είδαν και έζησαν οι ίδιοι, και όχι επειδή άκουσαν και έμαθαν γι’ Αυτόν από δεύτερα και τρίτα χείλη: «Τον είδαμε από κοντά και τα χέρια μας τον ψηλάφησαν. Όταν η ζωή φανερώθηκε τον είδαμε με τα μάτια μας. Καταθέτουμε λοιπόν τη μαρτυρία μας και σας μιλάμε για την αιώνια ζωή (τον Θεάνθρωπο Ιησού) που ήταν με τον Πατέρα, φανερώθηκε όμως σε μας. Αυτό που είδαμε και ακούσαμε το αναγγέλλουμε ….. και αυτά σας τα γράφουμε για να είναι ολοκληρωμένη η χαρά σας» (Α΄ Ιω. 1,1-4). Γνώριζαν δηλαδή από πρώτο χέρι ποιος ήταν, όπως τα παιδιά σε μια οικογένεια γνωρίζουν καλύτερα από όλους ποιος είναι ο πατέρας τους και δεν χρειάζεται να ρωτήσουν τους γείτονες και ακόμα χειρότερα άγνωστους συμπολίτες τους γι’ αυτόν. Οι Ιουδαίοι και οι πρώτοι χριστιανοί δεν ήσαν λοιπόν μυθομανείς και αφελείς τύποι, αλλά έξυπνοι και ρεαλιστές ψαράδες, έμποροι, (πονηροί στην αρχή και μεταμελημένοι αργότερα) τελώνες κ.λπ., που ένοιωθαν την ανάγκη να διαπιστώσουν (και διαπίστωσαν) ιδίοις όμασι τα γεγονότα γύρω από την ανάσταση, να πιάσουν με τα χέρια τους τα σημάδια των καρφιών στο σώμα του αναστημένου Ιησού (απόστολος Θωμάς), αφού πρώτα έτρεξαν στον κενό τάφο οι ίδιοι (αρχικά Πέτρος και Ιωάννης), μη πιστεύοντες ακουστικά και μόνο τις ανακοινώσεις περί αναστάσεως των Μυροφόρων.

Απλοί και καθημερινοί ψαράδες όπως ήσαν οι απόστολοι, ή προσγειωμένοι στην καθημερινότητα φοροεισπράκτορες όπως άλλοτε ο Ματθαίος, δεν είχαν τις προϋποθέσεις ή την αχαλίνωτη φαντασία, όπως προαναφέραμε, να κατασκευάσουν προσωπικότητα τέτοιου μεγαλείου όπως ο Χριστός, τον  οποίο εξάλλου θεωρούν Θεό επί της γης, σκέψη που ήταν βλάσφημη για Εβραίο να την κάνει και να την υιοθετήσει στη ζωή του. Μήπως δεν είχαν δουλειά να κάνουν οι απόστολοι και έψαχναν για υψηλές φιλοσοφικές και μυθολογικές αναζητήσεις, ερευνούσαν για ηλιακές θεότητες, και έβλεπαν οπτασίες και αλληγορικά οράματα; Αντίθετα, όπως φαίνεται από τη θαυμαστή διδασκαλία τους και τη συμπεριφορά τους δεν ήσαν ονειροπαρμένοι, ούτε νευρολογικά πειραγμένοι, αλλά καλά προσανατολισμένοι στα πρακτικά προβλήματα, των οποίων καθημερινών αναγκών και ο Χριστός υπήρξε ιατρός και θεραπευτής. Θα μπορούσε τέτοιος μύθος, εντελώς διαφορετικός από το περιβάλλον των Γραμματέων και Φαρισαίων να ευδοκιμήσει στα εδάφη τους; Και να ξεσηκώσει ανθρώπους οι οποίοι γνώριζαν από πρώτο χέρι τα όσα συνέβαιναν ώστε να δώσουν τη ζωή τους για ένα ψέμα, να μην φοβηθούν βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες και θάνατο, όπως οι πρώτοι χριστιανοί; Όχι βέβαια!            

Όλα αυτά, και το πόσο θρησκευτικά ορθολογιστές υπήρξαν οι Ιουδαίοι, φαίνεται σε ορισμένες περιπτώσεις στα Ευαγγέλια όταν προσπάθησαν να λιθοβολήσουν και φονεύσουν τον Χριστό επειδή ισχυριζόταν ότι είναι Υιός του Θεού (π.χ. Ιω. 5,16-18/ 7,1/ 7,25/ 8,58-59) και όταν οι Ναζαρηνοί, οι συγχωριανοί του, δεν δέχτηκαν τον αυτοχαρακτηρισμό Του και την αποστολή Του (13,58). Ο λαός μάλιστα ήταν διχασμένος (7,40-44) και αναρωτιόντουσαν αν είναι αυτός ο υιός της Μαρίας και του Ιωσήφ. Πως παρουσιάζεται τώρα, έλεγαν, ως μέγας προφήτης; Διότι ήξεραν από πού κατάγεται και πίστευαν ότι από Ναζαρέτ τίποτε καλό δεν μπορεί να βγει (Ιω. 1,47). Μάλιστα, ακόμη και τα αδέλφια Του αρχικά δεν πίστευαν σ’ αυτόν (Ιω. 7,5). Δεν κρύβει λοιπόν τίποτα η Κ.Δ., ούτε προσπαθεί να παρουσιάσει παραμύθια σαν αληθινές ιστορίες. Δεν εξωραΐζει το κακό, αλλά παρουσιάζει τον Ιησού Χριστό όπως πραγματικά είναι. Ακόμη, τόσο τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας που ανακαλύφθηκαν το 1947, όσο και οι σύγχρονες αρχαιολογικές, πολιτιστικές και ανθρωπιστικές έρευνες στην αρχαία Παλαιστίνη, αποκαλύπτουν ότι η ζωή του Χριστού και το περιβάλλον στο οποίο έζησε, όπως περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη, είναι αυθεντικά (βλ. και Ιωάννη Δ. Καραβιδόπουλου, άρθρο: ‘H μεταμοντέρνα «γέννηση» του Ιησού’, ΤΟ ΒΗΜΑ γνώμες, www. tovima.gr/ opinions/article/? aid=163219).

Άλλωστε τα τέσσερα Ευαγγέλια και οι επιστολές του αποστόλου Παύλου θεωρούνται βάσιμα πλέον ιστορικά κείμενα, όσο κι αν προσπάθησαν να τα μειώσουν κάποτε ορισμένοι ερευνητές. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι την εποχή που κήρυξε και έδρασε και θαυματούργησε ο Χριστός, τους ανθρώπους ενδιέφεραν τα προβλήματα καθημερινής βιοπάλης και όχι τα θεωρητικά και βιογραφικά. Υπήρχαν βέβαια αρκετοί ιστορικοί, που καταπιάνονταν όμως με πολιτικά και κοινωνικά κυρίως θέματα και όχι τόσο θρησκευτικά και μάλιστα ιουδαϊκά. Οι Ρωμαίοι ιστορικοί, διανοούμενοι, στρατιωτικοί αλλά και πολιτικοί, έβλεπαν στον Χριστό έναν ακόμη Ιουδαίο προφήτη ή ταραχοποιό και δεν τους κίνησε στην αρχή την περιέργεια. Ήταν εποχή καταπίεσης και ξεσπούσαν εύκολα τα μεσσιανικά και επαναστατικά κινήματα. Γνωρίζουμε μάλιστα ότι ιστορικοί της εποχής δεν αναφέρουν ούτε προηγούμενους από τον Χριστό επαναστάτες ψευτομεσσίες, όπως τον Θευδά, τον Ιούδα τον Γαυλωνίτη και τον Μπαρ-Κοχέμπα, των οποίων τα κινήματα καταπνίγηκαν στο αίμα από τις ρωμαϊκές δυνάμεις. Μην ξεχνάμε ακόμη πως, όταν άρχισε να κηρύττει για πρώτη φορά δημόσια ο απ. Πέτρος μετά την Πεντηκοστή, οι χριστιανοί ήσαν γύρω στις 3.000 ενώ οι Εβραίοι στο Ρωμαϊκό κράτος πολλές χιλιάδες ψυχές. Πώς να φανταστούν οι συγγραφείς της εποχής ότι κάτι πολύ σπουδαίο εκκολαπτόταν στη φάση εκείνη, που θα επηρέαζε τις κατοπινές γενεές; Επιπρόσθετα, το βέβαιο είναι ότι μισούσαν οι περισσότεροι τους Εβραίους και θα προτιμούσαν να μην τους αναφέρουν καθόλου στα γραπτά τους. Ένοιωθαν γι’ αυτούς αποστροφή και περιφρόνηση. Την δε χριστιανική πίστη έβλεπαν σαν μια ακόμη δεισιδαιμονία.  

Ο Ιησούς εξάλλου εμφανίζεται στα Ευαγγέλια ως εκπληκτική προσωπικότητα, με στάση θρησκευτικής αναρχίας θα λέγαμε απέναντι στο κατεστημένο της εποχής Του, ανένταχτος στους καταδυναστευτικούς τύπους της πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας, ενώ μιλάει με αυθεντία και εκπληρώνει στο πρόσωπό Του το Νόμο του Μωυσή και τις προφητείες. Ένα τέτοιο πρόσωπο δεν το δημιουργείς από το τίποτε, αλλά είναι γενικά παραδεκτό πως οπωσδήποτε υπήρξε. Φαίνεται να εξορκίζει με μοναδική δύναμη, να ξεπερνά πάνω στην αγαθοεργία του τους φραγμούς του Σαββάτου, να θεωρεί τους συνανθρώπους του αδελφούς και αδελφές και όχι μόνο τούς κατά φύσιν συγγενείς Του, να αντιμετωπίζεται από όλους με δέος και θαυμασμό, να διχάζει με την αποστολή του τους Ιουδαίους, να θεραπεύεται γυναίκα που τον αγγίζει, να συγκρούεται με τους Φαρισαίους και να τους διδάσκει. Άλλοτε να μην δέχεται να πράξει θαύματα για το θεαθήναι, να κατηγορεί τον ίδιο τον μαθητή του (τον Πέτρο) ότι είναι ‘σατανάς’ (αφού δεν σκεπτόταν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού), να ζητάει από τους μαθητές Του να σηκώσουν τον σταυρό τους και να μην ντρέπονται γι’ Αυτόν. Να ζώνεται ποδιά και να πλένει τα πόδια των αποστόλων, να θεωρεί τα παιδιά πρώτα στη βασιλεία των ουρανών, να καταφέρεται με τις παραβολές Του εναντίον της ψεύτικης και συμφεροντολογικής διδασκαλίας των αρχιερέων και πρεσβυτέρων, να θεωρεί τον εαυτόν του Κύριο και Μεσσία, και τέλος να δέχεται να συζητεί και να συντρώει με πόρνες και αμαρτωλούς. Μοναδική προσωπικότητα ο Ιησούς, που και μόνο ως άνθρωπο αν τον δούμε, ξεπερνά κατά πολύ την εποχή Του. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να είναι πλαστό το πρόσωπό Του. 

Μπορούσαν οι απόστολοι να είχαν επινοήσει τέτοιες θαυματουργικές ιστορίες τη στιγμή που απευθύνονταν σε Ιουδαίους, που ήσαν γνώστες όλων των, στην Ιερουσαλήμ διαδραματιζόμενων, γεγονότων σχετικά με τον Ιησού; Δεν θα είχαν οι συμπατριώτες τους αλλά και οι θρησκευτικές Αρχές σταματήσει εξαρχής κιόλας το κήρυγμά τους, παρουσιάζοντας αποδείξεις περί των αληθινά γεγενημένων; Μπορείς να ορθώσεις ανάστημα σε ακροατήριο που σε θεωρεί ανόητο; Λέγοντας οι απόστολοι επίπλαστες διηγήσεις θα είχε διαδοθεί το μήνυμα του Χριστιανισμού σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις χρονικές περιόδους; Να ήσαν τόσο ανόητοι οι ακροατές, και οι δια των ιδίων οφθαλμών παρακολουθούντες συνάνθρωποί τους τα θαυμαστά σημεία τους, ώστε να πείθονται χωρίς να χρησιμοποιήσουν καμία κριτική τους ικανότητα; Έχουν καμία σχέση οι ανατολικοί μύθοι, οι γεμάτοι από τέρατα, παθιασμένους θεούς και πολέμους θεοτήτων μεταξύ τους, με τον ένα και γεμάτο αγάπη Θεό της Καινής Διαθήκης, που πεθαίνει για να λυτρώσει τον άνθρωπο; Συμβολικοί μύθοι και θρύλοι ελληνικοί μπορούν να συγκριθούν με το ασύγκριτο, πρακτικό, στα σωστά όρια λογικής και συναισθήματος, αλλά και τόσο λιτά περιγραφόμενο (χωρίς εξάρσεις και ωραιοποιήσεις ηρώων) μήνυμα αλήθειας, αγάπης και ζωής του Θεανθρώπου; Σαφώς και κατηγορηματικά όχι! Ο ειδικός και λόγιος της φιλολογίας, καθηγητής μεσαιωνικής και αναγεννησιακής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, C.S. LEWIS, και συγγραφέας των «Χρονικών της Νάρνια», αναφέρει σχετικά: «Όλη μου τη ζωή διαβάζω ποιήματα, μυθιστορήματα, θρύλους και μύθους. Ξέρω πώς είναι. Ξέρω πως κανένα τους δεν είναι σαν το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο» («Ζητώ Αποδείξεις»,  εκδ. ‘Ο Λόγος’, 2005, σελ. 39-41).

Αν δεν υπήρχε  η ιστορική προσωπικότητα του Ιησού, δεν θα μπορούσαν να συλλάβουν τις μεγαλειώδεις διδασκαλίες του Χριστιανισμού μικρές ομάδες απλοϊκών ανθρώπων, με δάνεια και συνθέσεις εθνικών ηρώων ή θρησκειολογικών δοξασιών. Και πόσο ανόητη θα έπρεπε να ήταν η πρώτη χριστιανική κοινότητα για να δεχθεί κάθε φανταστική επινόηση ως αληθινή; Ή πόσο μωροπίστευτοι θα πρέπει να ήσαν οι πρώτοι πιστοί για να λατρεύσουν κάποιον που πέθανε προδίδοντας τις ελπίδες τους; Πόσο μπορούσε να επεκταθεί μια θρησκεία που την μισούσαν εθνικοί, Ιουδαίοι και Ρωμαίοι και όμως κατάφερε να κερδίσει τον κόσμο όλο, αν δεν είχε την αρχή της και δεν βασιζόταν σε μια ισχυρή προσωπικότητα σαν τον Ιησού και τους άμεσους μαθητές Του; Πώς κυριάρχησε ο Χριστιανισμός μέσα από τόσο πόνο, μαρτύρια, δάκρυα και φόνους; Ήταν τόσο μικροπρεπής ο Παύλος, που εγκατέλειψε τη σταδιοδρομία του και υπέφερε τόσα και τόσα για χάρη ενός φαντάσματος, που δεν είχε ακούσει ούτε δει ποτέ; Θα άφηναν τις περιουσίες τους οι μαθητές Εκείνου, θα σύρονταν στα δικαστήρια, θα εξουθενώνονταν τόσο πολύ, θα μαστιγώνονταν και θα θανατώνονταν για ένα μύθο και μια εικασία; Θα έδειχναν τόσο ζήλο στη διάδοση του Ευαγγελίου και τέτοιο θάρρος έμπροσθεν τοιούτου μεγέθους απειλών; Αλλά και μια αντικειμενική ματιά αν ρίξει κάποιος στις ευαγγελικές διηγήσεις θα διαπιστώσει ότι όχι μόνο είναι ανεπιτήδευτες, φυσικές, δεν περιέχουν συναισθηματικές εξάρσεις, δεν ηρωοποιούν τον Χριστό, δεν τον εκθειάζουν με ωραιολογίες και βερμπαλισμούς και δεν επιθυμούν να συγκινήσουν, αλλά ταυτόχρονα δεν κατηγορούν ούτε τον Ιούδα, ούτε τους σταυρωτές του Χριστού.

Ακόμη, δεν διστάζουν οι ευαγγελιστές να αποκαλύψουν την αλήθεια για την προδοσία του Χριστού από ένα στενό μαθητή Του, αλλά και την τριπλή άρνηση του κορυφαίου αποστόλου Πέτρου. Δεν φοβούνται να δείξουν την ανωριμότητα των μαθητών όταν ζητούσαν πρωτοκαθεδρίες στην βασιλεία Του, την σύγχυσή τους όταν δεν δίστασαν κάποτε να ζητήσουν τιμωρία εξ ουρανού για όσους δεν δέχονταν το κήρυγμά τους και τη συχνή τους αδυναμία να κατανοήσουν το βάθος της διδασκαλίας του Θεανθρώπου. Αν ήθελαν εξάλλου οι ευαγγελιστές να παρουσιάσουν κάτι ψεύτικο ως αληθινό, δεν θα περιόριζαν τα λόγια του Χριστού ώστε να αρκούν 6 ώρες στην Κ.Δ. για να ειπωθούν, ούτε θα συμπύκνωναν το σύνολο της ιεραποστολικής ζωής Του μέσα σε 40 ημέρες και ούτε θα αλληλοσυμπληρώνονταν οι 4 ευαγγελιστές στις αλήθειες που παρουσιάζουν. Θα ήσαν συνεννοημένοι εξαρχής για το τι θα πουν και το πώς θα το «σερβίρουν». Επίσης, τα θαύματα του Ιησού όχι μόνο περιγράφονται και από εξωχριστιανικές πηγές, αλλά και δεν διαψεύδονται από κανέναν που ζούσε στα χρόνια εκείνα. Σημάδι αληθείας και αυθεντικότητας τόσο του ιδρυτή του Χριστιανισμού, όσο και της πρώτης Εκκλησίας που γεννήθηκε από το αίμα Του ως νέα Εύα (βλ. και Παν. Ν. Τρεμπέλα, «Απολογητικαί Μελέται Ε’», εκδ. ‘Ο Σωτήρ’, Αθ. 1994). 

Τέλος, ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε, σύμφωνα και με τον μεγάλο ιστορικό και γιατρό της Πρώτης Εκκλησίας Λουκά, στα χρόνια του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου (31 π.Χ. – 14 μ.Χ.). Στον Χριστό αναφέρονται οι τέσσερις ευαγγελιστές: Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς και Ιωάννης. Με ακράδαντη πίστη για την ενσάρκωση, ανάσταση και θεότητά Του γράφτηκαν οι Πράξεις των αποστόλων, οι 7 Καθολικές επιστολές, οι 14 επιστολές του αποστόλου Παύλου και η Αποκάλυψη του Ιωάννου. Στον Ιησού ως ιστορική προσωπικότητα αναφέρονται ακόμη οι ιστορικοί: Ιώσηπος (Ιουδαίος), Τάκιτος και Σουετώνιος (Ρωμαίοι), Πλίνιος ο νεώτερος (110 μ.Χ.), διοικητής της Βιθυνίας, το εβραϊκό Ταλμούδ -δέχεται χωρίς ενδοιασμούς την ιστορική Του ύπαρξη, ενώ περιγράφει και την θαυματουργική δράση του Ιησού- ο ειδωλολάτρης Θαλλός (55 μ.Χ.), καθώς και οι αιρετικές πρωτοχριστιανικές ομάδες. Ο Πλίνιος αναφέρει μάλιστα σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα Τραϊανό ότι οι χριστιανοί λάτρευαν τον Χριστό ως Θεό. Και αυτή η πληροφορία έρχεται 10 μόλις χρόνια μετά τη συγγραφή του 4^ου Ευαγγελίου. Ακόμη και ο Κέλσος, ο πλατωνικός φιλόσοφος του β’ μισού του 2^ου αιώνα, δεν αμφέβαλε για την ιστορικότητα του Χριστού, αν και επιτίθεται στο έργο του «Αληθής Λόγος» κατά της διδασκαλίας της Εκκλησίας και εναντίον των θαυμάτων του Κυρίου. Ο Λουκιανός, από τα Σαμόσατα της Συρίας (125-195 μ.Χ.), σοφιστής του 2ου μ.Χ. αιώνα, αναφέρει ότι ο «πρώτος νομοθέτης» των χριστιανών, «ο ανεσκολοπισμένος εκείνος σοφιστής», σταυρώθηκε στην Παλαιστίνη επειδή δίδαξε μια νέα θρησκεία στον κόσμο (στο έργο του ‘Περί της Περεγρίνου τελευτής’). Ολόκληρη δε σειρά αιρετικών των πρωτοχριστιανικών χρόνων δεν αμφισβήτησαν ποτέ την ιστορικότητα του Ιησού Χριστού, όπως οι Γνωστικοί (Βασιλείδης, Σατουρνείλος, Βαλεντίνος) ο Μαρκίωνας, ο Μάνης, ο Μοντανός κ.α.   (βλ. και Λεωνίδου Κ. Διαμαντόπουλου: «Ιησούς ο Χριστός, ως ιστορική προσωπικότης», εκδ. ‘Ο Σωτήρ’, Αθ. 1996). 

ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:

• Αντωνόπουλου Ιωάννου, πρωτοπρ.: “Ιστορική Ύπαρξη και Θεότητα του Ιησού Χριστού”, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθ. 2001
• Bruce F.F.: “Τα Κείμενα της Καινής Διαθήκης, Είναι Άραγε Αξιόπιστα;”, εκδ. Πέργαμος, Αθ. 2000
• Διαμαντόπουλου Κ. Λεωνίδου: “Ιησούς ο Χριστός, ως Ιστορική Προσωπικότης”, εκδ. ‘Ο Σωτήρ’, Αθ. 1996) 
• Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου: “Ελληνοκεντρικός Πολυθεϊσμός ή Ελληνοχριστιανισμός;”, Μιχαήλ Χούλη, Ερμούπολη 2003
• Καραβιδόπουλου Ιωάννη: άρθρο: “H Μεταμοντέρνα «Γέννηση» του Ιησού”, ΤΟ ΒΗΜΑ γνώμες, www. tovima.gr/ opinions/article/? aid=163219
• Mcdowell Josh: “Ζητώ Αποδείξεις”, εκδ. ‘Ο Λόγος’, 2005 Πειραιάς
• Ορθόδοξης Ομάδας Δογματικής Έρευνας: www.oodegr.com/oode/grafi/kd /exwxr.pig1.htm
• Παπανικολάου Γ.Λ.: “Ο Ιστορικός Ιησούς & οι Αποδείξεις της Ανάστασής Του”, εκδ. ‘Ο Λόγος’, 2007
• Στράτου Θεοδοσίου-Μάνου Δανέζη: “Στα ίχνη του Ι.Χ.Θ.Υ.Σ.”, εκδ. ‘Δίαυλος’, Αθ. 2000
• Τρεμπέλα Π.: “Απολογητικαί Μελέται Ε’”, εκδ. ‘Ο Σωτήρ’, Αθ. 1994 
• Χριστιανικής Φοιτητικής Ένωσης Θεσσαλονίκης: “Προβληματισμοί”, 1979,

 Εικόνα: orthodox-watch.blogspot.com

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον       www.egolpion.com

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΦΑΝΤΑΣΜΑ Αρχιμ. Ιεροθέου Βλάχου*

πηγή

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Αρχιμ. Ιεροθέου Βλάχου*

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

  

   Με το θέμα της φαντασίας, που είναι σπουδαιότατο για την μεταμόρφωση του ανθρώπου και την πορεία του προς την θέωση, έχω ασχοληθεί στα βιβλία μου, ιδιαιτέρως στο βιβλίο μου με τίτλο «Θεραπευτική αγωγή», καθώς επίσης και σε μερικές σελίδες στο άλλο βιβλίο μου «Ψυχική ασθένεια και υγεία». Δεν θέλω, βέβαια, να επανέλθω πάνω στο θέμα αυτό, γιατί πιστεύω ότι αναπτύχθηκε διεξοδικά, αλλά θέλω να υπογραμμίσω μερικά σημεία, τα οποία θε­ωρώ πολύ απαραίτητα για την κατανόηση των θέσεων του κεφαλαίου εκείνου περί φαντασίας.

1) Οι άγιοι Πατέρες που ασχολήθηκαν και έγραψαν για το θέμα αυτό δεν ξεκίνησαν από ψυχoλoγικές έρευνες, ούτε από την προσπάθεια απλώς να ερευνήσουν επιστημονικά τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Άλλωστε ξέρουμε από την διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας ότι οι άγιοι Πατέρες δεν ήταν επιστήμονες του γραφείου, αλλά Ποι­μένες του λαού του Θεού. Και φυσικά είχαν την εμπειρία πως ενεργεί η Χάρη του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Με άλλα λόγια οι άγιοι Πατέρες γνώρισαν πολύ καλά την ψυχή, όπως είναι μετά το συνταρακτικό γεγονός της πτώσε­ως, και στην συνέχεια γνώρισαν την ψυχή και όλον τον ε­σωτερικό κόσμο του ανθρώπου, όπως αναγεννάται με την Χάρη του Θεού. Έτσι έκαναν τις παρατηρήσεις τους πάνω στο θέμα της φαντασίας όχι κινούμενοι από ψυχολογικές, επιστημονικές έρευνες, αλλά από την εμπειρία που είχαν και με σκοπό, φυσικά, να καθοδηγήσουν τον λαό του Θεού. Και όταν οι άγιοι Πατέρες χρησιμοποίησαν την ορολογία των φιλοσόφων και επιστημόνων της εποχής εκείνης δεν ταυτίζονταν πέρα για πέρα με τις θεωρίες τους. Γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Καν τις των Πατέρων τα αυτά τοις έξω φθέγγηται, άλλ’ επί των ρημάτων μόνον επί δε των νοημάτων, πολύ το μεταξύ νουν γαρ ούτοι, κα­τά Παύλον, έχουσι Χριστού, εκείνοι δε, ει μη τι και χεί­ρον, εξ ανθρωπίνης διανοίας φθέγγονται». Το χωρίο αυτό είναι αξιοπρόσεκτο. Δείχνει ότι, καίτοι μερικοί από τους Πατέρες χρησιμοποίησαν κοινή ορολογία με τους φιλο­σόφους, εν τούτοις όμως υπάρχει τεράστια διαφορά μετα­ξύ τους. Οι άγιοι Πατέρες έχουν νουν Χριστού πράγμα το οποίο σημαίνει ότι έχουν την Αποκάλυψη, ενώ οι φιλόσο­φοι μιλούν από την διάνοια και τον δικό τους ανθρώπινο στοχασμό.

Το λέγω αυτό γιατί πρέπει να σημειωθή ότι δεν μπο­ρούμε και σήμερα, μιλώντας για την φαντασία, να εννοούμε ό,τι εννοούν και οι σημερινοί ψυχίατροι που ασχολούνται με το θέμα αυτό. Υπάρχει ομολογουμένως μεγάλη δια­φορά μεταξύ αυτών που έχουν την αγιοπνευματική εμπειρία και αυτών που ασχολούνται ανθρωποκεντρικά με το σο­βαρό θέμα της φαντασίας. Κι αν καμμιά φορά χρησιμο­ποιούμε κοινή ορολογία εν τούτοις εννοούμε διαφορετικά πράγματα. 

Θα ήθελα να υπενθυμίσω τι λέγει ο Αρχιμ. Σωφρόνιος για το θέμα αυτό. Αρχίζοντας να μελετά το θέμα της φαν­τασίας εισαγωγικά τονίζει και τα ακόλουθα: «Κι αυτό το κεφάλαιο της πνευματικής ζωής είναι εξαιρετικά λεπτό και πολύπλοκο και δεν πιστεύουμε πως θα ανταπεξέλθωμε ι­κανοποιητικά. Επειδή βασική τάση μας είναι να εκθέτουμε συγκεκριμένη πείρα, είμαστε υποχρεωμένοι να περιγράψουμε απλά σε γενικές γραμμές τη συνείδηση και τις πα­ραστάσεις, που επικράτησαν σήμερα στους ασκητικούς κύκλους των πατέρων του Άθω και που συμμεριζόταν κι ο ίδιος ο Γέροντας. Αφήνομε κατά μέρος τις θεωρίες της σύγχρονης επιστημονικής ψυχολογίας. Δεν θα κάνουμε σύγ­κριση ούτε κριτική αυτών ή άλλων θεωριών. Σημειώνουμε μόνο πως σε πολλά δεν συμπίπτουν, γιατί οι δυο θεωρίες έχουν σαν βάση διαφορετικές κοσμολογικές και ανθρωπολογικές παραστάσεις».

Έτσι στην ανάπτυξη του θέματος της φαντασίας δεν προσπάθησα να κάνω σύγκριση μεταξύ της διδασκαλίας των αγίων Πατέρων και των συγχρόνων ψυχολόγων γύρω από το θέμα, αλλά να περιγράψω το πως μιλούν οι άγιοι Πατέρες για την φαντασία μέσα από την σύγχρονη πείρα που διασώζεται και διαφυλάσσεται μέσα στην Εκκλησία και βιώνεται από συγχρόνους μοναχούς που είναι εντεταγμένοι μέσα στην θεραπευτική αγωγή της Ορθοδόξου Εκ­κλησίας. Και αυτό είναι απαραίτητο να λεχθή γιατί οι σύγ­χρονοι ψυχολόγοι αναφέρονται περισσότερο στην φαντα­σίωση, γιατί πιστεύουν ότι μόνον αυτή δημιουργεί ψυχoλογικές ανωμαλίες, ενώ οι άγιοι Πατέρες όταν μιλούν για την φαντασία επεκτείνονται και πέρα από αυτήν την ερμη­νεία. Άλλωστε, όπως γνωρίζουμε, οι άγιοι Πατέρες δεν ενδιαφέρονται απλώς για μια ψυχολογική ισορροπία την ο­ποία ενδεχομένως καταργεί η φαντασίωση, αλλά για την θέωση του ανθρώπου, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι για να φθάση εκεί ο άνθρωπος δεν απαλλάσσεται μόνον από την φαντασίωση, αλλά και από αυτήν την ίδια την ενέργεια του φαντάζεσθαι, έστω και σε καλά πράγματα. Γιατί στην διδασκαλία των αγίων Πατέρων βλέπουμε ότι ο νους για να φθάση στην θεωρία του Θεού απαλλάσσεται τελείως από κάθε εικόνα, έστω και καλή, ακόμη δεαπαλλάσσεται και από αυτούς τους λογισμούς και τους συλλογισμούς, έστω κι αν είναι καλοί για την εξέλιξη του πολιτισμού και την προσαρμογή μας στον κοινωνικό χώρο.

Γι’ αυτό δεν μπορούμε να μιλούμε την ίδια γλώσσα με τους ψυχιάτρους. Κι αν κάποτε συμπίπτουμε σε μερικές εκφράσεις πρέπει να παρατηρηθή ότι υπάρχει χαώδης δια­φορά στο νόημα κάθε όρου. Πιστεύω δε ότι είναι μεγάλη ασέβεια να προσπαθούμε να ερμηνεύουμε πατερικά κεί­μενα μέσα από την σύγχρονη ψυχολογική ερμηνεία, καθώς επίσης είναι μεγάλη αδικία να θεωρούμε τα ψυχολογικά ως πνευματικά. Όταν μιλούμε για πνευματικά, εννοούμε κυ­ρίως την επενέργεια του Παναγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός στον οποίο κατοικεί το Πανάγιο Πνεύμα, δηλαδή αυ­τός που είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Βέβαια, η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά του ανθρώπου έχει συνέπειες και στον ψυχολογικό τομέα (στις ανθρώπινες εκδηλώσεις), όπως επίσης και η απουσία του Πα­ναγίου Πνεύματος από την καρδιά του ανθρώπου έχει τρο­μακτικές επιπτώσεις στην όλη προσωπικότητα τού ανθρώπου, στις λεγάμενες ψυχολογικές εκδηλώσεις του, αλλά δεν μπορούν να ταυτισθούν τα ψυχολογικά με τα πνευματικά.

Στην Ορθόδοξη Παράδοση λέμε πως δεν υπάρχει τί­ποτε όμοιο μεταξύ κτιστού και άκτιστου. Είναι μια από τις βασικές διδασκαλίες της Εκκλησίας. Κατά τον ίδιο τρό­πο, δεν υπάρχει καμμιά ομοιότητα μεταξύ των ψυχολογικών (κτιστών) και των πνευματικών (άκτιστων). Μιλώντας για πνευματικά δεν εννοώ αυτό που ο κόσμος ονομάζει, δηλαδή τις εκδηλώσεις και ενέργειες του μυαλού, αλλά την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του ανθρώπου.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει κάτι που νομίζω ισχύει κυρίως στην περίπτωση που μελετάμε. Γράφει στην επιστο­λή προς Κορινθίους: «Ψυχικός δε άνθρωπος ου δέχεται τα του πνεύματος του Θεού μωρία γαρ αυτώ έστι, και ου δύναται γνώναι, ότι πνευματικώς ανακρίνεται, ο δε πνευ­ματικός ανακρίνει μεν πάντα, αυτός δε υπ’ ουδενός ανακρίνεται» (Α' Κορ. β', 14-15). Ψυχικός άνθρωπος είναι ο εστερημένος των ενεργειών του Παναγίου Πνεύματος και πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που δέχεται τις ενέργειες του Αγίου Πνεύματος, αυτός που είναι ναός του Α­γίου Πνεύματος και αυτό φανερώνεται με την νοερά αδιάλειπτη προσευχή. Ο ίδιος Απόστολος μιλώντας για την υιο­θεσία παρουσιάζει τα γνωρίσματα που δείχνουν ότι είμα­στε αληθινά τέκνα Θεού. Γράφει: «ελάβετε Πνεύμα υιοθε­σίας, εν ω κράζομεν αββά ο πατήρ, αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί τω πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού» (Ρωμ. η', 15-16). Αυτό σημαίνει ότι το Άγιον Πνεύμα ενεργεί μέσα στην ψυχή μας και αυτή η ενέργεια εκδηλώνεται με την νοερά προσευχή («κράζομεν αββά ο πατήρ») και αυτό φανερώνει ότι είμαστε τέκνα Θεού. Το ότι αυτή είναι η ερμηνεία τού αποστολικού αυτού χωρίου φαίνεται από έναν επόμενο στίχο της ίδιας επιστολής στον οποίο λέγει: «το γαρ τι προσευξόμεθα καθό δει ουκ οίδαμεν, άλλ’ αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ. π', 26). Έτσι, λοιπόν, ο πνευματικός άνθρωπος, αυτός που έχει το Άγιον Πνεύμα και στον οποίο ενεργεί η νοερά αδιάλειπτη προσευχή, και που φανερώνει ότι είναι τέκνον Θεού,αυτός δεν ανακρίνεται από κανέναν άνθρω­πο, δηλαδή δεν μπορεί κανείς άνθρωπος του κόσμου να τον εξετάση, να τον ερευνήση, αντίθετα μάλιστα αυτός ε­ρευνά όλους τους ανθρώπους.

Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, ερμηνεύοντας αυτόν τον αποστολικό λόγο, γράφει: «ο τοιούτος (δηλαδή ο ά­γιος, ο πνευματικός άνθρωπος) πάντας ανθρώπους ανακρίνει κατά το γεγραμμένον, γινώσκει έκαστον πόθεν λαλεί καιπού έστηκε και εν ποίοις μέτροις εστίν. Αυτόν δε ουδείς ανθρώπων των εχόντων το πνεύμα του κόσμου γινώσκειν και ανακρίνειν δύναται, ει μη μόνον ο το όμοιον έχων επουράνιον της Θεότητος Πνεύμα γινώσκει τον όμοιον».Κανείς ψυχολόγος που κάνει το έργο του ανθρωποκεντρικά δεν μπορεί να εξετάση τον άγιο άνθρωπο για­τί ο άγιος κινείται πέρα από το δικό του ανθρωποκεντρικό ενδιαφέρον. Αυτό το γράφω γιατί δεν μπορούμε με ψυχoλογικά κριτήρια να ερμηνεύουμε και να διαβάζουμε τα έργα των Θεουμένων. Και είναι μεγάλη αδικία όταν προσπαθούμε με κριτήρια ψυχολογικά και μάλιστα της σημερινής ανθρωποκεντρικής ψυχολογίας να εξετάσουμε και να ερμηνεύσουμε την διδασκαλία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και πάλι υπογραμμίζω ότι γράφοντας για την φαντα­σία και γενικά για το μεγάλο θέμα της Ορθοδόξου Ψυχο­θεραπείας δεν έκανα καμμιά σύγκριση και σύγχυση της θε­όπνευστου διδασκαλίας των αγίων Πατέρων με τα πορίσμα­τα της συγχρόνου ανθρωποκεντρικής ψυχολογίας.

Άλλωστε, αν η σημερινή ψυχολογία ερευνήση τις θε­ωρίες που έχουν οι άγιοι θα τους παρουσιάση ψυχασθενείς, ως πάσχοντας από φαντασία. Και όμως είναι δεδομέ­νο ότι όταν οι άγιοι φθάνουν στην θεωρία του Θεού, των αγγέλων και άλλων αγίων, αυτό γίνεται γιατί προηγήθηκε κάθαρση της καρδιάς, και ο νους απηλλάγη από κάθε εί­δους φαντασία και από κάθε είδους εικόνα. Έβλεπαν δια της θεώσεως «ξένον θέαμα, ξένον άκουσμα», χωρίς να υπάρχη η ενέργεια τού φαντάζεσθαι.

2) Μιλώντας άκόμη για την φαντασία πρέπει να δούμε δυο βασικά χωρία των αγίων Πατέρων. Το ένα είναι τού Αγίου Ιωάννου τού Δαμασκηνού και το άλλο του Αγίου Μαξίμου τού Ομολογητού.

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός σε ένα πολύ ευσύνοπτο χωρίο κάνει διάκριση μεταξύ φανταστικού, φανταστού, φαντασίας και φαντάσματος. Γράφει χαρακτηριστικά: «Φαν­ταστικόν έστι δύναμις της άλογου ψυχής δια των αισθητη­ρίων ενεργούσα, ήτις λέγεται αίσθησις. Φανταστόν δε και αισθητόν το τη φαντασία και τη αισθήσει υποπίπτον ως όρασις μεν αυτή η οπτική δύναμις, ορατόν δε το υποπί πτον τη οράσει, λίθος τυχόν ή τι των τοιούτων. Φαντασίαδε έστι πάθος της άλογου ψυχής υπό φανταστού τίνος γι­νόμενον, φάντασμαδε πάθος διάκενον εν τοις αλόγοις της ψυχής απ’ ουδενός φανταστού γινόμενον. Όργανον δε του φανταστικού η εμπρόσθιος κοιλία του εγκεφάλου».

Στο χωρίο αυτό φαίνεται ότι το φανταστικό είναι η δύ­ναμη της άλογου ψυχής που ενεργεί δια των αισθητηρίων, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι το φανταστικό ενεργεί όταν ενεργούν τα αισθητήρια όργανα. Φανταστό δε είναι αυτό που υποπίπτει στην φαντασία και την αίσθηση, πράγμα το οποίο λέγεται και αισθητό. Φαντασία είναι το πάθος της άλογου ψυχής που ενεργείται από κάποιο φανταστό. Και φάντασμα είναι εκείνο που δεν προξενείται από κανένα φανταστό. Ώστε, λοιπόν, υπάρχει το όργανο που λέγεται φανταστικό, που είναι δύναμη της άλογου ψυχής, το φαν­ταστό, που υποπίπτει στο φανταστικό, η φαντασία που συν­δέεται με τις αισθήσεις και το φάντασμα που δημιουργείται στο φανταστικό χωρίς να υπάρχη συμμετοχή των αισθη­τηρίων οργάνων.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει για το θέμα της φαντασίας: «Ούτε τη σαρκί κατ’ αρχάς συνεκτίσθη η ήδονή και η οδύνη· ούτε τη ψυχή η λήθη και η άγνοια· ού­τε τω νω το τυπούσθαι και μετατυπούσθαι τοις είδεσι των γεγονότων τούτων γαρ η παράβασις εξήρε την γένεσιν. Ο τοίνυν της σαρκός εξελών την ηδονήν και την οδύνην, την πρακτικήν αρετήν κατώρθωσεν, ο δε της ψυχής εξαφανίσας την λήθην και την άγνοιαν, την φυσικήν διήνυσεν ευπρεπώς θεωρίαν ο δε τον νουν, των πολλών απολύσας τύ­πων, την θεολογικήν εκτήσατο μυσταγωγίαν». 

Για να μπορέσουμε να δούμε καθαρά το χωρίο αυτό του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού πρέπει να το εντάξουμε μέσα στην όλη θεολογία του, κατά την οποία υπάρχουν τρία στάδια της πνευματικής ζωής, ήτοι η πρακτική φιλοσοφία, η φυσική θεωρία και η μυστική θεολογία. Ό­ταν ό άνθρωπος απαλλάσσεται από την ηδονή και την ο­δύνη, τότε βιώνει την πρακτική φιλοσοφία, όταν απαλλάσσεται από την λήθη και την άγνοια, τότε βιώνει την φυσική θεωρία, δηλαδή την αδιάλειπτη νοερά προσευχή, και ό­ταν ο νους του απαλλάσσεται καιελευθερώνεται από τις εικόνες και τις φαντασίες, τότε οδηγείται προς την θεωρία που συνδέεται αναπόσπαστα με την θεολογία. Και όπως η ηδονή και η οδύνη, και όπως η λήθη και η άγνοια, έτσι και η φαντασία είναι μεταπτωτικά φαινόμενα και, επομένως, για να φθάση ο άνθρωπος στην θέωση πρέπει να απαλλαγή και να ελευθερωθή από αυτά. Με αυτό το πρί­σμα και ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει ότι «και όσα ομοιώματά τινα νομίζει ο νους υπέρ αυτών ποιείσθαι, φαντασία λέγεται και ουκ αλήθεια... Η αιτία της φαντασίας των ει­κόνων η ασθένεια, και ούχ η καθαρότης εστί τού νοός».

Μελετώντας τα χωρία αυτά των αγίων Πατέρων, αλλά και άλλα συναφή χωρία μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι, καίτοι υπάρχει το φανταστικό ως ενέργεια της άλογου ψυχής, εν τούτοις το φαντάζεσθαι, και μάλιστα εμπαθώς εί­ναι καρπός της πτώσεως του ανθρώπου και είναι αυτό που μολύνει τον νου. Ο νους στην φυσική του κατάσταση είναι απηλλαγμένος από τις φαντασίες. Και γι’ αυτό, όπως θα δούμε στην συνέχεια, ο άνθρωπος ο οποίος μετά από μεγάλη κάθαρση φθάνει στον φωτισμό τού νου και στην θε­ωρία, απαλλάσσεται τελείως από το φαντάζεσθαι και με αυτήν την έννοια λέμε ότι ο άνθρωπος πρέπει να απαλλαγή από τις φαντασίες και να καθαρίση τελείως τον νου του. Και έτσι πια καταλαβαίνουμε ότι οι Πατέρες μιλούν για την απαλλαγή από την φαντασία, αφού το φανταστικό, που εί­ναι ενέργεια της άλογου ψυχής, αδρανοποιείται στην κα­θαρή θεωρία.

---

* Νυν Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου

 ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΙΛΙΟ «ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ» Τόμος Α΄ - Α΄ Έκδοση 1989,σσ. 354-362 - Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου 321 00 ΛΕΒΑΔΕΙΑ, Τ.Θ. 107 Τηλ.: 2261035135, 6944 504297 πρωινές ώρες Fax: 22610 39201 http://www.pelagia.org e-mail: pelagia@pelagia.org

τσι εξηγείται γιατί μείναμε σκλάβοι 300 χρόνια στους Φράγκους και 400-500 χρόνια στους Οθωμανούς ! 800 ευρώ η μαντίλα, 400 ευρώ το γαϊδούρι, 15 ευρώ το παιδί !

Η εκκωφαντική σιωπή των βουλευτών και πολλών Επισκόπων μπροστά στο συντελούμενο έγκλημα ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ του Ελληνορθόδοξου Γένους των Ρωμιών αποδεικνύει ξεκάθαρα γιατί μείναμε ΡΑΓΙΑΔΕΣ 300 έως 500 χρόνια στους Φράγκους και 400 έως 500 χρόνια στους Οθωμανούς Τούρκους ! Έτσι εξηγείται γιατί τα πολιτικά τζάκια δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και υποχρέωσαν τον Νικηταρά να ζητιανεύει έξω από εκκλησία στο Πειραιά ! Έτσι εξηγηγείται γιατί πάμε στα 200 χρόνια “ελευθερίας” του Νέου Ελληνικού Κράτους, αλλά – σχεδόν συνέχεια- ήμασταν υποχείρια των Προστατιδών Δυνάμεων, που μας συμπεριφέρονταν- σχεδόν πάντα- ως αποικία !

Τα γεγονότα μιλούν μόνα τους :

Την ώρα που η πλειοψηφία των βουλευτών ψήφισε και ψηφίζει ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΑ μέτρα( κατάργηση αφορολογήτου για παιδιά, κατάργηση φοροαπαλλαγών, κατάργηση-ουσιαστικά- των τριτεκνικών και πολυτεκνικών επιδομάτων, κατάργηση δώρων ακόμα και στις Πολύτεκνες Οικογένειες, βαρύτατοι φόροι στην ακίνητη περιουσία χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο αριθμός των παιδιών κάθε οικογένειας, εξαίρεση από το επίδομα θέρμανσης των περισσότερων πολυμμελών οικογενειών ) η γείτονα χώρα, σύμφωνα με δημοσιεύματα, επιδοτεί με 800 ευρώ ( χώρια τις άλλες επιδοτήσεις που δίνει σε πολλές χιλιάδες οικογένειες ) τη χρήση μαντίλας στα κορίτσια της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτ. Θράκη !

Αντίθετα το Ελληνικό Κράτος – ουσιαστικά- καταργεί κάθε κίνητρο στις χριστιανικές Οικογένειες όλης της Επικρατείας για να τεκνοποιήσουν πάνω από ένα ( 1 ) παιδί, ενώ και η Εκκλησία από του χρόνου θα βρεθεί σε οικονομική αδυναμία να χρηματοδοτεί το 3ο παιδί για τις χριστιανικές Οικογένειες της Δυτικής Θράκης ! Το επίδομα που θα λαμβάνουν ( όσοι το λαμβάνουν ) για ένα παιδί θα κυμαίνεται από 13 ευρώ (!!!) έως 40 ευρώ το κεφάλι !!! Την ίδια ώρα οι περισσότεροι Υπουργοί και βουλευτές ξοδεύουν ΤΕΡΑΣΤΙΑ ποσά σε ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ και πανάκριβα ιδιαίτερα και μεταπτυχιακά και διδακτορικά σε ακριβά Πανεπιστήμια του εξωτερικού και βολεύουν τα παιδάκια τους σε προνομιούχες θέσεις, εντός και εκτός Ελλάδας ! Ψίχουλα για τα παιδιά των υπόλοιπων Ελλήνων, παντεσπάνι και υψηλές παροχές ( κάθε είδους ) για τα δικά τους παιδιά που είναι ανώτερης κατηγορίας πολίτες !

Την Παρασκευή, σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή, αποκαλύπτεται ότι το Ελληνικό Κράτος επιδοτεί με 400 ευρώ το κάθε γαϊδούρι ( είδος προς εξαφάνιση στην Ελλάδα ), αλλά – μόλις – με 13 ευρώ ( μικτά ; ) το κάθε παιδί, ενώ – μόνο – σε ελάχιστους δίνει κάτι περισσότερο ! Γι’ αυτό και στα επόμενα δέκα χρόνια, θα γίνουν και τα παιδιά είδος προς εξαφάνιση στην Ελλαδίτσα των πολιτικών τζακιών ! Και καλά, είναι λογικό οι βουλευτές να κοιτάζουν το προσωπικό τους συμφέρον που τους εξασφαλίζει το “κόμμα” ! Αλλά η επίσημη Εκκλησία γιατί σιωπά ; Γιατί οι Ιεράρχες δεν βγαίνουν να προστατεύσουν τα πνευματικά τους παιδιά ;  Δεν ακούνε τη φωνή τους ;  Δεν είδαν και δεν άκουσαν τη φωνή της 34χρονης πολύτεκνης μάνας από τη Πάτρα ; Δεν άκουσαν τη φωνή του 33χρονου πατέρα ενός ανήλικου παιδιού που αυτοκτόνησε ; 

Μήπως υπάρχει εκβιασμός Επισκόπων μέσω διαφόρων “αποκαλύψεων” για οικονομικά ή άλλα θέματα, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη σιωπή τους ;  Ο σκανδαλισμός των πιστών είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ από τη συνεχιζόμενη στάση ΣΙΩΠΗΣ και ΑΝΟΧΗΣ που δείχνει η επίσημη Εκκλησία !

Φυσικά τεράστιες είναι και οι ευθύνες των “πατριωτών”, “θρησκευόμενων” βουλευτών που ανέχονται αυτά τα μέτρα, υπερψηφίζοντάς τα ! Βάζουν ταφόπλακα στο Ελληνορθόδοξο Γένος των Ρωμιών, προδίδοντας τον Ιησού Χριστό και την Εκκλησία Του !

Για κάθε αυτοκτονία, για τα χιλιάδες ορφανά του ακήρυχτου πολέμου, έχουν τεράστιες ηθικές ευθύνες όσοι συνενούν και συνεργάζονται και επικροτούν αυτές τις ενέργειες και αυτά τα μέτρα ! Αλλά φαίνεται ότι η συνείδηση κάποιων έχει παγώσει, μπροστά στις καρέκλες, την εξουσία, τα διάφορα πολιτικά ή οικονομικά οφέλη ! Οι Ερινύες δεν τους καταδιώκουν ;  Δεν φοβούνται τη Νέμεση ;  Δεν φοβούνται τον Θεό ;  Πως πλησιάζουν στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ;

Μεγάλη είναι και η ευθύνη ημών των πολιτών και των μελών της Ορθόδοξης Εκκλησίας που δεν αντιδρούμε ( πέρα από τη προσευχή και τα άλλα αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας μας ) ! Η σιωπή μας, η αδιαφορία μας, δημιουργεί καταστάσεις ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΥ και υποτέλειας, κατάσταση που μας κράτηση  8 αιώνες, ΝΑΙ – 8 ΑΙΩΝΕΣ- ΣΚΛΑΒΟΥΣ ! Συνενοχή η συμμετοχή μας σε κόμματα που στηρίζουν αυτή τη γενικευμένη ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ !

Το μήνυμα  που στέλνει το Ελληνικό Κράτος είναι απλό : “φορέστε μαντίλα στα κορίτσια σας ( αφού “αλλαξοπιστήσετε”- Θεός φυλάξοι!!!), εκτρέφετε γαϊδούρια, αλλά όχι νέα Ελληνόπουλα που αποτελούν ΤΕΚΜΗΡΙΟ” !

πηγή