ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Κ.Κ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΦΟΥΝΤΑΣ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ.

πηγή

Επιστημονική εξέταση εικόνας που δάκρυσε

πηγή

Πρόκειται για την εικόνα της Παναγίας που βρίσκεται στο ορθόδοξο παρεκκλήσι του αγίου Νικολάου στο Μιλάνο. Λεπτομέρειες εδώ. Εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο για τις εικόνες της Παναγίας που δάκρυσαν, αξίζει να διαβάσετε εδώ.
[...] Σε ανάλυση της εικόνας που έγινε από τον Λίβιο Μπριτζολάρα, ειδικό σε θερμογραφικές αναλύσεις, επιβεβαιώθηκε ότι στη διάρκεια του μυστικιστικού φαινομένου στο πρόσωπο της Παναγίας δημιουργείται μια αλλαγή του χρώματος. Σαν τα μάγουλά της να ζεσταίνονται.
«Υπάρχει μια μικρή διαφορά θερμοκρασίας, αλλά και κάτι περίεργο. Οταν γίνεται η απεικόνιση της θερμότητας, εμφανίζονται στη θερμική κάμερα, το φωτοστέφανο, τα μαλλιά και το πρόσωπο. Θα χρειαστεί όμως να κάνουμε κι άλλες εξετάσεις» δήλωσε ο Ιταλός ειδικός.

Από τους πρώτους που είδαν τα δάκρυα της Παναγίας είναι η Μαρία-Αντόνια Ιανέλι, 59 ετών, η οποία, αν και Καθολική, ένιωσε μια μέρα ένα περίεργο κάλεσμα που την τραβούσε να μπει στην εκκλησία. «Προσκύνησα και ο ιερέας μού έδωσε την ευλογία του. Δύο ημέρες μετά ξαναπήγα και είδα τα δάκρυα της Παναγίας να τρέχουν από τα μάτια της. Ηταν τόσα που τα σκούπιζα. Τρόμαξα, αλλά δεν είπα σε κανέναν τίποτα. Την επόμενη ημέρα έμεινα σπίτι, αλλά μου τηλεφώνησε ο ιερέας και μου είπε: “Γιατί δεν ήρθες; Η Παναγία έκλαψε”. Τότε κατάλαβα ότι τα δάκρυα τα είχε δει κι εκείνος, ότι δεν τα ονειρεύτηκα» λέει η γυναίκα, που συνεχίζει να πηγαίνει και να προσκυνά την εικόνα. 

«Δεν φωνάζω “θαύμα, θαύμα”» δήλωσε ο ορθόδοξος επίσκοπος Μιλάνο Λούκα Τρεζόλντι. «Εξάλλου θα προτιμούσα αντί για δάκρυα να βγαίνει ένα φως από τα μάτια της Παναγίας. Τα δάκρυα δείχνουν τη θλίψη της Παναγίας, που συμπάσχει με τον πόνο των ανθρώπων και είναι σαν να λέει “κι εγώ υποφέρω, είμαι μαζί μ’ εσάς που υποφέρετε, που είστε φτωχοί, ταπεινωμένοι”. Είναι όμως ένα σημάδι ανεξήγητο».

Ο άγιος Ελευθέριος (15 Δεκεμβρίου)

Ο Άγιος Ελευθέριος 1 (15 Δεκεμβρίου)

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δάσκαλος

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Ο Άγιος Ελευθέριος καταγόταν από τη Ρώμη και γεννήθηκε στις αρχές του δευτέρου αιώνα. Μικρός έμεινε ορφανός από πατέρα και μεγάλωσε με τη μητέρα του Ανθία. Η Ανθία, κατά την παράδοση, διδάχθηκε το Χριστιανισμό από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο. Όταν ο Ελευθέριος ήταν ακόμη παιδί, η μητέρα του τον εμπιστεύτηκε στον επίσκοπο της Ρώμης, Ανίκητο, για να μάθει τα ιερά γράμματα. Έφηβος ακόμη, χειροτονήθηκε αναγνώστης και εν συνεχεία διάκονος. Πριν συμπληρώσει καλά-καλά το εικοστό έτος της ηλικίας του, λόγω της αγίας του βιωτής, χειροτονήθηκε ιερέας. (Τότε δεν είχαν δημιουργηθεί ακόμη οι ηλικιακοί κανόνες χειροτονίας.) Δυο ή τρία χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε επίσκοπος στην επαρχία του Ιλλυρικού.

ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Το έργο του ήταν σημαντικό γιατί έφερε στο δρόμο του Χριστού, με τη διδασκαλία του, πολλούς ειδωλολάτρες. Αυτό έφερε την εχθρότητα των δωδεκαθεϊστών, οι οποίοι και κατήγγειλαν τον Ελευθέριο στον αυτοκράτορα Αδριανό. Ο αυτοκράτορας, μετά την ομολογία του Ελευθερίου, διέταξε να τον βάλουν σε ένα πυρωμένο χάλκινο κρεβάτι, κάτω από το οποίο διέταξε να ανάψουν φωτιά. Έπειτα τον έβαλαν σε ένα τεράστιο πυρωμένο τηγάνι γεμάτο με λάδι και λίπος. Όμως ο Άγιος διαφυλάχτηκε θαυματουργικά και στις δύο περιπτώσεις από τη Θεία Πρόνοια. Ο παριστάμενος έπαρχος Ιλλυρικού, Κορέμμων, βλέποντας τη θαυματουργή διάσωση του Ελευθερίου, ομολόγησε το Χριστό ως τον μόνο πραγματικό Θεό. Τότε ο Αδριανός διέταξε να όδηγήσουν και τους δύο μέσα σε αναμένο φούρνο που είχε σούβλες και από τα δύο μέρη. Επειδή όμως, μετά από ώρα, οι μάρτυρες δεν έπαθαν τίποτε διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός του Κορέμμονα, ενώ ο Ελευθέριος ρίχτηκε προσωρινά στη φυλακή. Την επομένη δέθηκε σε κάρο και τραβιόταν από άγρια άλογα. Όμως λύθηκε θαυματουργικά και κατέφυγε σε ψηλό βουνό της περιοχής.

 Όταν ο Αδριανός έστειλε στο κατόπι του στρατιώτες, εκείνοι, συναντώντας τον Άγιο, κατηχήθηκαν στην πίστη των Χριστιανών και εν συνεχεία βαπτίσθηκαν. Εν τέλει συνελήφθη από άλλους στρατιώτες οι οποίοι με διαταγή του αυτοκράτορα τον φόνευσαν. Όταν η μητέρα του Αγίου, Ανθία, έμαθε για το τέλος του μοναχογιού της, ήρθε κοντά στο άψυχο σώμα του και το αγκάλιασε τρυφερά. Τότε ένας στρατιώτης την σκότωσε με το ξίφος του. Έτσι κι αυτή, μαζί με το γιο της, πήρε το στέφανο της αθλήσεως. Την 15η Δεκεμβρίου εορτάζεται η μνήμη και των δύο, μητρός και υιού.

Μεγαλυνάριο:“Της ελευθερίας της εν Χριστώ τοις δεδουλωμένοις χρηματίσας μυσταγωγός, κληρονόμος ώφθης Σιών της ελευθέρας, Ελευθέριε, ως ασώματος.”

1. Από τους Συναξαριστές Νικοδήμου του Αγιορείτου και Συμεών του Μεταφραστού.

πηγή ΑΚΤΙΝΕΣ

«Τα Χριστούγεννα στους τοίχους…» Γράφει ο: π. Ιερόθεος Ανδρουτσόπουλος

 

  Kάπου πιο μακριά, εκεί σε μια άλλη ήπειρο, σε μια κοσμοπολίτικη γωνιά αυτού του πλανήτη, στο κέντρο της Times Square στη Νέα Υόρκη, υψώθηκε λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα μια τεράστια γιγαντοαφίσα που περνούσε το δικό της μήνυμα, που εξέφραζε τη μυωπική προοπτική της λογικής, των στενόμυαλων δημιουργών της.

Κρατήστε το Merry (δηλαδή την εορταστική ατμόσφαιρα) και πετάξτε τον μύθο ( δηλαδή την γέννηση του Χριστού)».  

    Μα κάπου πιο κοντά, εδώ στην Ελλάδα σε ένα μικρό καλντερίμι, γραφικό και παραδοσιακό , σ’ ένα τοίχο είδα ένα νέο να γράφει το δικό του μήνυμα στον κόσμο. Άλλωστε είναι μόδα και ίσως μια ευκαιρία αυτά τα μηνύματα στους τοίχους σήμερα, κάπως έτσι εκφράζουν οι νέοι την άποψή τους.

«Ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή»π. Πορφύριος.

   Τα δυο παραπάνω μηνύματα στους τοίχους παρουσιάζουν δυο διαφορετικούς κόσμους, δυο ξένες μεταξύ τους λογικές, δυο αντίθετες αντιμετωπίσεις των καταστάσεων της ζωής.

   Έρχονται Χριστούγεννα, πλησιάζουν οι ωραίες και γιορτινές αυτές ημέρες, δυστυχώς όμως σ’ ένα κλίμα σύγχυσης της λογικής, απογοήτευσης και κατάρρευσης των όποιων ονείρων για αυτή τη ζωή, απελπισίας και απομάκρυνσης από τον αληθινό Θεό, την όντως Ζωή. Και πρέπει σήμερα εμείς, να ζήσουμε Χριστούγεννα, μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση. Να απολαύσουμε τις ημέρες αυτές, ως κάτι το μοναδικό και ανεπανάληπτο. 

    Μα αν πρόκειται μόνο για την εορταστική ατμόσφαιρα των ημερών, ξέρετε καλύτερα από εμένα ότι γρήγορα σβήνει, όπως τα λαμπάκια από τα  δέντρα που μετά τις γιορτές , θα πάρουν την θέση τους στις αποθήκες για να χρησιμοποιηθούν και πάλι  του χρόνου. Όπως ο εξωτερικός διάκοσμος, στους δρόμους και στα σοκάκια, στις αυλές και στα μπαλκόνια των σπιτιών, που γιατί όχι έχουν την δική τους άποψη, έρχονται όμως ως κάτι το ψεύτικο και πλασματικό να μας υπενθυμίσουν πως πρέπει να είμαστε χαρούμενοι και με πρόσωπα χαρωπά.  Αν αυτή είναι η εορταστική ατμόσφαιρα των εορτών, τόσο υλική, τόσο ψεύτικη, τόσο γήινη, μάλλον δεν θα την προτιμήσουμε έστω και αν εξωτερικά μας δελεάζει. Αν αυτή έρχεται απλώς να ταιριάξει με την μεγάλη σε σημασία και αξία γιορτή των Χριστουγέννων, τότε δεν μπορούμε να την αρνηθούμε.

   Πάντως θα ήταν ωραίο, πολύ πνευματικό και ουσιαστικά ωφέλιμο να επιλέξουμε ως στάση ζωής αυτόν τον Μύθο της αφίσας. Να ζήσουμε Χριστούγεννα με Χριστό, να επιλέξουμε την ταπεινή φάτνη της Βηθλεέμ για σπιτικό μας, να ακολουθήσουμε τον Χριστό που στον κόσμο αυτό δεν είχε που την κεφαλήν κλίναι, να αρκεστούμε στην ζεστασιά από την ανάσα των ζώων, απορρίπτοντας την ψυχρότητα των ανθρώπων, να γευτούμε την απόρριψη της κοινωνίας, μιμούμενοι τον Χριστό που όλοι του έκλεισαν τις πόρτες, να γεμίσουμε με χαρά και χάρη αφήνοντας ως δώρο στο ταπεινό βρέφος της Βηθλεέμ όχι χρυσάφια και ασήμια, που δεν τα έχουμε, μα τα πολύτιμα μαργαριτάρια της μετανοίας, που μπορούμε να δώσουμε.  

Τότε όντως τα Χριστούγεννα  δεν θα τελειώσουν με το τέλος των γιορτών, αλλά θα παραμείνουν για εμάς όχι ένας μύθος, που τον ακούσαμε και είπαμε να τον ακολουθήσουμε αλλά μια πραγματικότητα που την γευτήκαμε και προτιμήσαμε να την ζήσουμε.

πηγή

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Που είναι η παρρησία;

πηγή

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΡΗΣΙΑ;

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΣΤΟ ΧΩΡΟ τῆς Ἐκκλησίας  παρατηροῦνται φαινόμενα ἀποστασίας καὶ ἀποτείχισης. Καλοπροαίρετοι κατὰ τὰ ἄλλα ἄνθρωποι, λόγῳ αὐξημένης εὐαισθησίας, διαφωνοῦν μὲ διάφορες πρωτοβουλίες καὶ ἐκδηλώσεις μεγαλόσχημων κληρικῶν (Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, Ἀρχιεπισκόπου, Μητροπολιτῶν), κυρίως στὸ θέμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καὶ ἐν ἀγανακτήσει εὑρισκόμενοι παίρνουν τὴ «γενναία» ἀπόφαση νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ξακαθαρίζουν ποῦ θὰ πᾶνε. Μάλιστα μερικοὶ ἄγαμοι κληρικοί, ἱερομόναχοι τοῦ κόσμου, ἐγκαταλείπουν τὴν Ἐκκλησία, ποὺ τοὺς τίμησε μὲ τὸ χάρισμα τῆς ἱερωσύνης καὶ προσχωροῦν σὲ κάποια παλαιοημερολογίτικη παράταξη καὶ αἰφνιδίως ἐμφανίζονται ὡς «ταπεινοὶ ἀρχιερεῖς καὶ ὁμολογητὲς τῆς πίστεως!», ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν ἀντικανονική τους χειροτονία. Ἡ τακτικὴ εἶναι ψυχόλεθρη καὶ πρέπει νὰ ἐκλείψει.

Ἐπιτέλους, πρέπει νὰ μάθουμε τὸν ὀρθὸ τρόπο ἀντίδρασης στὶς προκλητικὲς καὶ ἀμφίβολες δηλώσεις καὶ ἐκδηλώσεις τῶν μεγαλοσχήμων κληρικῶν, χωρὶς νὰ πληγώνουμε τὴν Ἐκκλησία.

Θεωρῶ πολὺ χρήσιμη τὴ συμβουλὴ τοῦ Γέροντος Παϊσίου, ποὺ διατυπώθηκε τὸ 1969 σὲ σχετικὴ μὲ τὸν οἰκουμενισμὸ ἐπιστολή του. Γνωρίζω, βέβαια, ὅτι πολλοὶ ζηλωτὲς τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου δὲν δέχονται τὸν Γέροντα καὶ μιλοῦν μὲ τὰ χειρότερα λόγια. Ὅμως ἐγὼ δὲν ἀπευθύνομαι σ᾽ αὐτούς, γιατὶ γνωρίζω ὅτι θὰ ματαιοπονήσω, ἀλλὰ στοὺς ἐλεύθερους ἀπὸ τὸ φανατισμὸ ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι πονοῦν ἀπὸ τὴ δράση τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ θέλουν νὰ παρηγορηθοῦν, ἀλλὰ καὶ νὰ σταθεροποιηθοῦν πνευματικά, νὰ τοὺς δοθεῖ μιὰ διέξοδος στοὺς προβληματισμούς, ποὺ τοὺς ἀποσχολοῦν.Ἔγραψε λοιπὸν ὁ Γέροντας: «Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι δὲν εἶναι καθόλου καλὸ ν᾽ ἀποχωριζώμεθα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν κάθε φορὰ ποὺ θὰ πταίῃ ὁ Πατριάρχης, ἀλλὰ ἀπὸ μέσα, κοντὰ στὴ Μητέρα Ἐκκλησία ἔχει καθῆκον καὶ ὑποχρέωσιν ὁ καθένας νὰ διαμαρτύρεται καὶ νὰ ἀγωνίζεται μὲ τὸν τρόπον του. Τὸ νὰ διακόψῃ τὸ μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, νὰ ἀποσχισθῇ καὶ νὰ δημιουργήσῃ ἰδικήν του Ἐκκλησίαν καὶ νὰ ἐξακολουθῇ νὰ ὁμιλῇ ὑβρίζοντας τὸν Πατριάρχην, αὐτό, νομίζω, εἶναι παράλογον».

Ἐδῶ πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω τὸ καθῆκον, ποὺ ἔχει κάθε χριστιανὸς νὰ διαμαρτύρεται γιὰ ὅσα κάνουν οἱ οἰκουμενιστὲς καὶ νὰ ἐκφράζει τὴ γνώμη του, χωρὶς νὰ καιροσκοπεῖ. Νὰ ἔχει εὐθύτητα στὴ γνώμη του καὶ νὰ μὴ σιωπᾶ, ὅταν πρέπει νὰ κραυγάσει. Μὲ τὶς ἀντιδράσεις περιορίζεται τὸ ὀλέθριο ἔργο τῶν οἰκουμενιστῶν, καθὼς βλέπουν ὅτι τὰ σχέδια τους δὲν μποροῦν νὰ ὑλοποιηθοῦν καὶ νὰ γίνουν ἀποδεκτὰ ἀπὸ τὸν πιστὸ λαό.

Ἡ παρρησία εἶναι ἀρετή, ἰδίως ὅταν σχετίζεται μὲ τὴν ὑπεράσπιση τῆς πίστεως. Στὴν ἐποχή μας ὅμως χάθηκε καὶ ἀπὸ τοὺς κληρικούς! Ἐλάχιστοι πιὰ διαφωνοῦν δημοσίως μὲ τοὺς οἰκουμενιστές. Προτιμοῦν νὰ ὑπερασπίζονται ἰδιωτικῶς τὴν Ὀρθοδοξία, γιατὶ ὑπολογίζουν τὶς τυχὸν ἀντιδράσεις, ἂν ἐπικρίνουν τοὺς πρωταγωνιστὲς τοῦ οἰκουμενιστικοῦ παραλογισμοῦ. Μερικοὶ ἐπίσης εἶναι ἀντιπαπικοὶ καὶ γράφουν σπουδαῖα κείμενα, ἀλλὰ γιὰ τοὺς δικούς μας φιλοπαπικοὺς δὲν ἔχουν τίποτα νὰ ποῦν. Ἡ ἰδιοτελὴς «διάκριση» τοὺς ἔχει κλείσει ἀπὸ καιρὸ τὸ στόμα! Εἶναι ἀποκαρδιωτικὴ ἡ τακτικὴ αὐτῶν τῶν κληρικῶν, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔχουν φήμη ἐναρέτου καὶ ἀγωνιστοῦ.

Ορθόδοξος Τύπος, 14/12/2012

Τα πάθη μας και ο φόβος του Θεού

Ο στάρετς με ζήλο καλούσε όλους σε πνευματική προκοπή:
- Είναι απαραίτητο να προκόψουμε στην ευλογημένη χριστιανική 

ζωή, να μάθουμε να νικούμε τα πάθη μας. Ωστόσο ζούμε 

«κατά τα στοιχεία του κόσμου» και ξεχνούμε τον Χριστό. 

Λύτρωσέ μας Κύριε, από την πνευματική τύφλωση και μυωπία!

 Η πνευματική τύφλωση είναι πολύ βαρύτερη και πιο επικίνδυνη 

από την φυσική τύφλωση. Είθε να μας λυτρώσει ο Κύριος

 από μια ζωή χωρίς πνευματική πρόοδο κι από μια λαθεμένη

 και άρρωστη πνευματική ανάπτυξη.
Σε κάθε άνθρωπο υπάρχει η σπίθα του Θεού. Ας μη σβήσουμε 

αυτή τη σπίθα με τα γήινα πάθη μας: με την επιθυμία της

 “εύθυμης” ζωής, με τη φανταστική ευτυχία, με την κραιπάλη 

και τις άφθονες ανέσεις. Όπως η ευλογία κατατρώει την 

ομορφιά του προσώπου, έτσι και η κοιλιά κατατρώει όλη 

την ομορφιά της ψυχής. Ο άνθρωπος μένει με άδεια ψυχή, 

πέφτοντας όλο και περισσότερο στο βάθος του κακού.

 Μεταμορφώνοντας τη ζωή του σε κυνηγητό θηραμάτων,

 ο άνθρωπος αφήνει το δρόμο της υπηρεσίας του αγαθού,

 της αλήθειας του Θεού, και παίρνει το δρόμο της ατιμίας

 και της ανομίας.

Ο π. Σάββας δίδασκε να προσπερνάμε αυτό το «ξερό χορτάρι» 

της κενότητας της ανθρώπινης ευτυχίας:
- Λύτρωσέ μας ,Κύριε, από αυτόν τον άτιμο στόχο, έλεγε. 

Ας επιδιώκουμε την ευσέβεια. Ας μεταβάλλουμε τη σαρκική 

μας ζωή σε πνευματική. Ας διώξουμε από την καρδιά μας τα πάθη.
Ο στάρετς δίδασκε ότι σαν αρχή του θερμού αγώνα μας κατά

 των παθών πρέπει να θέσουμε τον φόβο του Θεού 

γιατί αυτός είναι η αρχή της σοφίας. Σοφός είναι εκείνος

 που απέκτησε το Άγιο Πνεύμα, προσπαθώντας να τηρήσει 

όλες τις εντολές του Χριστού, φοβούμενος να λυπήσει με τις

 αμαρτίες του τον Κύριο. Όποιος είναι σοφός είναι και ταπεινός . 

Όσο ανώτερος είναι κάποιος στην πνευματική ζωή, τόσο 

καθαρώτερα βλέπει πόσο μεγάλος είναι ο Θεός και πόσο 

μηδαμινός είναι ο άνθρωπος.
«Τι είναι τέλος πάντων αυτός ο φόβος, τον οποίο είναι απαραίτητο 

να έχει ο χριστιανός;» ,έλεγε ο επίσκοπος Βενιαμίν (Μίλωφ) .

 Αυτός ο φόβος καταλαμβάνει την πρώτη θέση ανάμεσα στις 

αρετές και μαρτυρεί τη ζωντανή επιθυμία του ανθρώπου για 

τον Θεό και για τη λάμψη του Αγίου Πνεύματος που διώχνει

 το σκοτάδι της αμαρτωλής ψυχής».
Όπως κάθε αρετή, ο φόβος του Κυρίου είναι δώρο του Θεού

 στον χριστιανό. Χαρίζεται σε όποιον υπακούει στα προστάγματά

 Του: «Δεῦτε, τέκνα, ἀκούσατέ μου• φόβον Κυρίου διδάξω ὑμᾶς»

 ( Ψαλμ. 33, 12 ) .
Ο φόβος του Κυρίου φέρνει στη μνήμη μας τη Δευτέρα Παρουσία 

και το φοβερό Κριτήριο , όπου θα κριθεί αν θα μετάσχουμε στην

 αιώνια ζωή. Οι καρποί του φόβου του Θεού είναι μεγάλοι, διότι 

η αγία Γραφή λέγει: «Ο Θεός το θέλημα τῶν φοβουμένων αὐτὸν 

ποιήσει καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν ἐπακούσεται καὶ σώσει αὐτούς.» 

( Ψαλμ. 144, 19 ) . Πόσο μεγάλη και γεμάτη παρηγοριά που είναι

 αυτή η υπόσχεση!

Με το προσωπικό του παράδειγμα και τη διδαχή του ο στάρετς,

 ως φορέας του φόβου του Θεού, δίδασκε όλους αυτή τη μεγάλη

αρετή. Φοβούμενος πάνω απ’ όλα τον Θεό δεν ετρομοκρατείτο

 από τις ανθρώπινες απειλές και δυσαρέσκειες. Άφοβα τηρούσε

 το θέλημα του Θεού. Στο πρόσωπο των πλησίον του ο στάρετς 

«εδούλευε τω Κυρίω εν φόβω». 

Και ύστερα «ηγαλλιάτο αυτώ εν τρόμω».
«Πόσο ένδοξη αρετή είναι να περιφρονείς όλες τις δύσκολες

 καμπές της παρούσης ζωής», αναφωνεί ο άγιος Ιωάννης ο 

Χρυσόστομος . «Αυτή κάμει τους αγωνιστές της δυνατώτερους, 

υψηλότερους, αήττητους. Δεν έχουν ανάγκη από κάστρα και

 χρήματα. Τους χρειάζεται μόνο ισχυρή θέληση και σταθερότητα

 και τότε η αρετή τους θα νικήσει όλη την ανθρώπινη πονηρία».

 Κι ο στάρετς σύμφωνα με το λόγο του ιερού Χρυσοστόμου 

έβγαινε πάντοτε νικητής. Έλεγε:
- Παντού πρέπει να έχουμε το φόβο του Θεού, τον οποίο και μέσα 

στη Θ. Λειτουργία μας τον θυμίζει η μεγάλη Εκτενής:
«Ὑπέρ τοῦ ἁγίου οἴκου τούτου, καί τῶν μετὰ πίστεως, εὐλαβείας,

 καὶ φόβου Θεοῦ εἰσιόντων ἐν αὐτῷ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.» 

Βλέπετε, ποιός μπορεί να παραστεί στο ναό; Μόνο όποιος έχει

 φόβο Θεού. Και πλησιάζοντας στη Θεία Κοινωνία ακούμε: 

«Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε». 

Βλέπετε πόσο απαραίτητος είναι ο φόβος; Χωρίς αυτόν δεν

 μπορούμε να εργασθούμε για τον Κύριο. Αλλά, για να

 προδιαθέσουμε την ψυχή μας για το φόβο του Θεού, 

κατά την προσευχή πρέπει να συγκεντρώσουμε το νου μας,

 να ειρηνεύσουμε από την αρχή την ψυχή μας και τις σκέψεις 

μας και να βάλουμε στην άκρη όλη τη γήινη ματαιότητα. 

« Μακάριος ἀνὴρ, ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον». (Ψαλμ. 111,1 .

 «Όπου ο φόβος του Κυρίου εκεί και των εντολών τήρησις»,

 λέγουν οι άγιοι Πατέρες . Αλλά συμβαίνει να προσκολλώμαστε

 στη γη και στη μέριμνα για τα φθαρτά και να μη μπορούμε 

με τις σκέψεις μας να ξεκολλήσουμε από τη γη. Θα πρέπει 

να ζούμε στη γη, όπως στρέφεται ο τροχός, δηλαδή μονάχα

 ίσα –ίσα ένα σημείο της γης να αγγίζουμε . 

Ο στάρετς Παρθένιος έλεγε: «Όποιος απέκτησε το 

φόβο του Θεού , γι’ αυτόν στη γη δεν υπάρχει ούτε 

θλίψη ούτε λύπη. Μόνο χαρά».


Από το βιβλίο: « ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

πηγή

Τότε και μόνον τότε έχουν αξίαν Εκκλησιαστικήν αι αποφάσεις των Συνόδων.

Πάσα Σύνοδος Αρχιερέων, δια να είναι αι αποφάσεις αυτής σεβασταί,

 είναι ανάγκη να αποδεικνύεται κανονική, νόμιμος και αι αποφάσεις 

αυτής να στηρίζωνται εις τον Ευαγγελικόν Νόμον, 

τους Ιερούς Κανόνας και εις την μακραίωνα Εκκλησιαστικήν δημοκρατικήν 

τάξιν και πράξιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τότε και μόνον τότε έχουν

 αξίαν Εκκλησιαστικήν αι αποφάσεις αυτής της Συνόδου. 

Η οιαδήποτε πλειοψηφία δεν αρκεί, όταν απουσιάζουν

 αι ανωτέρω προϋποθέσεις. 

Έτσι κατανοούμεν τον χαρακτηρισμόν «ληστρική» Σύνοδος και έτσι 

έμειναν εις την ιστορίαν Σύνοδοι, ως εκείνη, ήτις εξεθρόνισε και 

αφώρισε τον Ιερόν Χρυσόστομον.   

πηγή

ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΣΤΙΣ “ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΕΣ” (τῶν λειτουργικῶν κειμένων) ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΕΣ

Ἔλαβε ἐπισήμως τέλος ἡ ἀνάρμοστη καὶ ἀντιεκκλησιαστικὴ πρακτικὴ ποὺ εἶχε στανικῶς καὶ ἀντισυνοδικῶς ἐπιβάλει ὁ μακαριστὸς Μητρ. Νικοπόλεως Μελέτιος. Κάποιοι σίγουρα θὰ ἔχουν θλιβεῖ γι᾽ αὐτὴ τὴν ἐξέλιξη. Ἤδη πρὸ διμήνου πάντως εἶχε προβλεφθεῖ ὀξυδερκῶς καὶ μελαγχολικῶς(!): «“δυστυχῶς” ἡ λειτουργικὴ ἀναγέννηση πνέει τὰ λοίσθια… Ἡ ἐκλογὴ στὴν μητρόπολη Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης θὰ ἐπιβεβαιώσει ἂν θὰ μπεῖ καὶ ἡ ὁριστικὴ ταφόπλακα».

.        Ὁ νέος Μητροπολίτης Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης κ. Χρυσόστομος ἀπευθυνόμενος στὸ σύνολο τῶν κληρικῶν τῆς ἐπαρχίας του, ἀναφέρθηκε στὸ μεῖζον θέμα τῆς μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων στὴν νεοελληνική. «Δὲν ζητῶ τίποτε παραπάνω ἀπὸ ἐσᾶς, παρὰ μόνο ὅσα προβλέπουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας», εἶπε χαρακτηριστικὰ ὁ Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος. Ζήτησε δὲ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς νὰ μὴν ἀποδίδουν πλέον στὴν νεοελληνικὴ γλώσσα τὰ λειτουργικὰ κείμενα. «Ὅπως ἐγὼ ὑπακούω στὶς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, θὰ παρακαλοῦσα καὶ ἐσεῖς νὰ ἐπιδείξετε ὑπακοὴ  στὸ συγκεκριμένο ζήτημα, ὥστε νὰ μὴν μὲ φέρετε σὲ δύσκολη θέση», τόνισε. Καὶ προσέθεσε: «Ἄλλωστε καὶ στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριάρχεῖο καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅλα τὰ μυστήρια καὶ οἱ εὐχὲς ἀποδίδονται στὸ πρωτότυπο κείμενο».

πηγή

Πρόσκληση - Πρόκληση: "Ένα κομποσχοίνι για μετάνοια και έξοδο της Πατρίδας μας από την κρίση". Από το ιστολόγιο "Ομολογία πίστεως"

Από τό ιστολόγιο ὉΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ"
Αγαπητοί μου φίλοι. Εχω να σας απευθύνω μια προσκληση - προκληση. Τι θα λέγατε από σήμερα (παραμονή της μεγάλης εορτής του Αγίου Ελευθερίου) να ξεκινούσαμε μία μεγάλη προσπάθεια όλοι μαζί. Κάθε βράδυ στις 10:00, όσο γίνεται περισσότεροι, να κάναμε δύο κομποσχοίνια στον Χριστό και ένα στην Παναγία για να οδηγηθεί ο λαός μας σε μετάνοια και έξοδο της Πατρίδας μας από την κρίση. Φανταστείτε εκατοντάδες ή και χιλιάδες πιστών, να προσεύχονται ταυτόχρονα και αυτές οι προσευχές να ανεβαίνουν στον θρόνο του Θεού....!!!
 Δεν μπορεί ο Θεός του ελέους να μην καμφθεί και να μην βοηθήσει τους ανθρώπους του.Προσκαλέστε όσους μπορείτε περισσότερους. Το "θαύμα" μπορεί να γίνει αρκεί να το θελήσουμε!!! Εύχομαι το βράδυ να μην είμαι μόνος μου....!!! Καλές κι ευλογημένες γιορτές να έχετε!!! 

Το μυστήριο της ταφής

            Ο άνθρωπος «σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία». Το μυστήριο του θανάτου, της ταφής, της διατήρησης της προσωπικότητάς μας στον τάφο και της τελικής ανάστασης δεν το περιγράφουν οι Πατέρες με ελληνιστικές εικόνες, αλλά με την εικόνα της σποράς του Απ. Παύλου: «Όπως ο σπόρος που πετιέται στη γη, δε χανόμαστε όταν πεθαίνουμε, αλλά έχοντας φυτευθεί ανασταινόμαστε». Δεν χανόμαστε στον τάφο, όπως δεν χάνεται το σιτάρι όταν φυτεύεται στη γη. Η διάλυση του ανθρώπου μέσα στη γη είναι, με τη δύναμη του Θεού, κάτι σαν την διάλυση του φυτεμένου σπόρου. Δεν εξαφανίζεται, μεταμορφώνεται. Φυτεύεται μέσα στο σύμπαν η εικόνα του Θεού για να φέρει μαζί της και το σύμπαν στην αφθαρσία. Κάθε μνήμα είναι κι ένα μόσχευμα αφθαρσίας. Είναι μεγάλη η ιερότητα των κοιμητηρίων.

            Οι ορθόδοξοι δεν επιχειρούν να εξηγήσουν το μυστήριο του Άδη. Λέγουν μόνο, «ψυχαί δικαίων εν χειρί Θεού». Αυτό το χέρι του Θεού το ξέρουν ως παντοδύναμο. Δεν χρειάζονται καμία άλλη εξήγηση για την επιβίωση της προσωπικότητας μέσα στον τάφο. Όμως αυτή την επιβίωση την ξέρουν σαν κάτι το πρόσκαιρο και το ελλιπές. Την ονομάζουν «κοίμηση», παρομοιάζοντάς την με τον ύπνο μία κατάσταση αποκομμένη από τον κόσμο και τις αισθήσεις, ώσπου ο άνθρωπος στερημένος από όλα βρίσκεται με τον εαυτό του και με τον θεό- αν βέβαια τον Θεό τον έχει αφήσει να κατοικήσει μέσα του όσο ζούσε. Κι επειδή ο Θεός είναι παντού και ακούει τις προσευχές των ανθρώπων, δια του Θεού ακούνε και οι Άγιοι και ανταποκρίνονται στις προσευχές μας. Η «κοίμηση» δεν είναι η αιώνια ζωή που προσδοκούμε, αλλά μόνο κατάσταση αναμονής της ζωής αυτής, αναμονή αναστάσεως. Ο θάνατος δεν είναι απελευθέρωση αλλά καταστροφή. Σωτηρία είναι η πρώτη και η δεύτερη Ανάσταση. Η Ανάσταση της ελεύθερης βούλησης ανήκει  σ’ εκείνους που ελεύθερα ποθούν τη Ζωή. Η Ανάσταση της φύσης όμως, η αφθαρτοποίηση της σάρκας, είναι για όλους, για όλη την κτίση. Είναι προϋπόθεση της αιώνιας Ζωής και Βασιλείας. «Καινήν γη και καινούς ουρανούς προσδοκώμεν».

            Η γενική Ανάσταση είναι καίριο άρθρο της πίστεως μας. Και είναι τόσο σοβαρό το ζήτημα ώστε οι Πατέρες λέγουν ότι όσους δεν έχουν την ορθόδοξη περί ανθρώπου και θανάτου αντίληψη, αλλά την περί ψυχής ειδωλολατρική, να μη τους δεχόμαστε σαν χριστιανούς. « Οι και λέγουσι μη είναι νεκρών Ανάστασιν, αλλ’ άμα το αποθανείν τας ψυχάς αυτών αναλαμβάνεσθαι εις ουρανόν, μη υπολαμβάνετε αυτούς χριστιανούς». 

Αγ. Ιουστίνου, Διάλογος

     Πηγή: περιοδικό «ΕΠΙΓΝΩΣΗ», τ. 89

πηγή