"ΟΡΚΟΣ ΤΙΜΗΣ"

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΟΠΟΥ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ, 

Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΖΗΛΕΥΤΑ, ΛΕΙΠΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ...

Η ΚΑΤΩΘΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

"Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΙΜΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΟΣΥΝΗ"

 .                                                                                                                                                                                                              .

ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΠΡΙΝ ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΤΗΣ ΤΟΝ ΕΠΕΒΑΛΛΑΝ ...

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΙΑΤΗΡΟΥΣΕ ΔΕΣΜΟ ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΥ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕ ΚΑΜΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑ ...

Η ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ...

ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΑΙ Η ΤΡΙΤΗ, ΑΛΛΑ ΜΕΧΡΙ ΕΚΕΙ ...

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΙΑ ΚΟΛΑΣΗ ...

  ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΕ ΓΙΑΤΙ ΤΗΣ ΦΕΡΟΤΑΝ ΤΟΣΟ ΑΣΧΗΜΑ, ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΠΩΣ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΚΕΙΝΗ ...

Η ΑΤΥΧΗ ΚΟΠΕΛΑ ΕΠΕΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΕΦΑ ...

''ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕΣ ΤΟΤΕ'' ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΕ ...

''ΜΕ ΠΙΕΣΑΝ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΗΘΕΛΑΝ ...''

'' ΕΓΩ ΤΙ ΦΤΑΙΩ ΝΑ ΜΟΥ ΦΕΡΕΣΑΙ ΕΤΣΙ; ''

''ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΦΥΓΕ ΑΝ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ...''

''ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ ΠΟΥ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ

ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ...''

'' Ε ΤΟΤΕ ΚΑΤΣΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΒΟΥΛΩΣΤΟ...'' ΗΤΑΝ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ...

ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΠΕΛΑ ΚΟΙΜΟΤΑΝ ΟΤΑΝ ΕΙΧΕ ΤΣΑΚΩΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ...

ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΜΕΙΝΕ ΕΓΚΥΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ ...

ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΓΙΝΕ ΘΗΡΙΟ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΤΟ ΡΙΞΕΙ ...

ΕΚΕΙΝΗ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΟΠΟ ΕΚΑΝΕ ΑΛΛΑ ΔΥΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ ...

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΕΡΓΑΖΟΤΑΝ, ΔΙΑΤΗΡΩΝΤΑΣ

ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ ...

Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΟΜΩΣ ΕΞΕΠΝΕΕ ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΥ ΤΗ ΧΡΩΣΤΟΥΣΕ ΣΤΗ ΠΙΣΤΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΣΕ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΛΙΓΟΨΥΧΗΣΕΙ ...

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΔΑΝ ΚΛΑΜΕΝΗ Η ΠΙΚΡΑΜΕΝΗ, ΟΥΤΕ ΟΙ ΠΕΛΑΤΙΣΕΣ, ΟΥΤΕ ΟΙΔΙΚΟΙ ΤΗΣ, ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ...

ΤΗΝ ΠΙΚΡΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΕΚΡΥΒΕ ΒΑΘΙΑ ΜΕΣ' ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑΖΟΤΑΝ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ...

ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΤΗΣ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΣΑΚΩΝΟΤΑΝ ΜΕ ΤΗ ΦΙΛΕΝΑΔΑ ΤΟΥ ...

ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΕΚΠΕΜΠΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΣ Η ΑΝΟΧΗ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΕΝΑ ΦΩΣ ΘΑΥΜΑΣΜΟΥ, ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΟΥ ΠΟΛΛΟΙ ΟΜΩΣ ΘΑ ΤΟ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ ...

Η ΦΙΛΕΝΑΔΑ ΕΚΑΝΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΙΚΗ ΤΗΣ, ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΜΠΟΔΙΣΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΤΗΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΡΥΦΟ ΔΕΣΜΟ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ...

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝΑΤΥΧΗ ΚΟΠΕΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ''ΑΞΙΩΝ'' ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΣΕ ΜΕ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ...

ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΛΥΠΤΕ, ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΑΛΩΝΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ...

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΕ ΠΟΥ ΗΤΑΝ, ΑΝ ΗΤΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΦΙΛΕΝΑΔΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΡΓΗΣΕ ...

ΟΠΟΙΑ ΩΡΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΡΧΟΤΑΝ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΕ:

''ΚΑΛΩΣ ΤΟΝ'' ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕ ...

ΠΩΣ ΤΟ ΑΝΤΕΧΕ ΑΥΤΟ, Η ΨΥΧΟΥΛΑ ΤΗΣ ΤΟ ΞΕΡΕΙ ...

ΑΠΟ ΟΤΙ ΟΜΩΣ ΦΑΝΗΚΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ...

ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟΥ, ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΠΟΥ ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ

ΔΙΕΘΕΤΕ ΑΡΚΕΤΗ ...

ΟΤΑΝ ΕΡΓΑΖΟΤΑΝ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΑ ΚΡΑΤΟΥΣΕ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ, ΟΜΩΣ ΕΙΧΕ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΗΝΥΜΑΤΑ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥΣ, Η ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ, Η ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΤΗΣ ...

ΤΟΥΣ ΤΑ ΕΓΡΑΦΕ ΣΕ ΚΑΣΕΤΑ ΑΠΟ ΜΩΡΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΟΤΑΝ ΕΛΕΙΠΕ ΝΑ ΤΑ ΑΚΟΥΝ ...

Η ΓΙΑΓΙΑ ΕΒΑΖΕ ΤΗΝ ΚΑΣΕΤΑ ΣΤΟ ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΜΑΘΑΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΛΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ Ο ΘΕΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΘΕΪΚΗ ΗΤΑΝ Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΗ ...

ΟΤΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ, ΚΥΡΙΩΣ ΕΠΗΡΕΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΤΑ ΕΓΡΑΦΕ ΣΤΟ ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΓΑΝ ΚΑΙ ΜΑΘΑΙΝΑΝ ...

ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΑΣ ΠΟΥΜΕ, Η ΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ, Η ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑ, ΤΟΥΣ ΜΕΤΕΔΙΔΕ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΑΠΟ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΟ ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ ...

ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ: ''ΑΝ ΕΡΘΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΟΥΛΗΣ, ΝΑ ΤΟΥ ΣΕΡΒΙΡΕΤΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ, ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΠΟΙΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΜΙΛΑΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΥ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΝΕΙ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ...''

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΧΟΛΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΡΩΤΑ ΕΒΑΖΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΚΑΝΑΝ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ...

    Η ΑΤΥΧΗ ΜΗΤΕΡΑ ΑΝΤΕΞΕ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ...

ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ ΠΟΤΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΙΑΣ ΦΙΛΗΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΙΧΕ ΧΩΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΥΠΕΜΕΝΕ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ, ΕΝΑΝ ΠΑΡΗΓΟΡΟ ΛΟΓΟ, ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΙΝΕΣΗ ...

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΗΓΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΝ ΔΙΕΚΟΨΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΦΙΛΕΝΑΔΑ ΤΟΥ ...

ΓΥΡΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΕΝΩ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΕΙΧΑΝ ΓΙΝΕΙ ΚΟΠΕΛΕΣ ΠΙΑ, ΒΡΙΣΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΟΜΟΔΙΝΟ ΤΗΣ ΜΙΑ ΚΑΣΕΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΙΤΛΟ: ''Σ' ΑΓΑΠΩ'' ...

ΠΑΡΑΞΕΝΕΥΤΗΚΕ. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΕ ...

ΤΟ ΒΡΑΔΥ, ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΝΩ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΤΑΝ, ΕΒΑΛΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΣΕΤΑ ...

ΥΠΕΘΕΣΕ ΟΤΙ ΘΑ ΤΗΝ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΕΝΑΔΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΠΛΗΓΜΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ...

ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΗΣ ΟΜΩΣ ΕΝΙΩΣΕ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΝΕΙΠΩΤΗ ...

ΕΝΙΩΣΕ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑ, ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, ΑΦΟΥ ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΕΙΣΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ ...

''ΣΥΓΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ ΓΙΑ ΟΤΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ...

ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΣΕ ΕΧΩ ΠΛΗΓΩΣΕΙ ΚΑΙ ΕΣΥ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΣΧΗΜΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ ΠΟΤΕ ...

ΣΕ ΤΑΠΕΙΝΩΣΑ ΠΟΛΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΣΩ ΤΗΝ ΓΛΥΚΙΑ ΣΟΥ ΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΣΟΥ ...

ΤΙ ΕΚΑΝΑ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΝΙΩΣΑ ΓΙΑΤΙ ΗΜΟΥΝ ΑΝΙΚΑΝΟΣ, ΑΞΕΣΤΟΣ, ΚΑΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΣΥΖΥΓΟΣ ...

ΑΚΟΥΣΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΣΕΤΕΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟΣΟ ...

ΜΟΝΟ ΚΑΛΑ ΛΟΓΙΑ ΕΒΓΑΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ ...

ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ ΚΑΙ ΣΟΥ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ ΠΩΣ ΟΤΙ ΣΟΥ ΣΤΕΡΗΣΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΤΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ...

ΘΑ ΕΙΣΑΙ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ...

ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ ...

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΠΟΛΥ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΟΣΟ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ...''

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΟΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΟΤΙ ΠΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥ ΕΙΧΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ, ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΗΣ Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΟΤΟΜΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΤΗΣ ...

ΜΟΛΙΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΧΟΛΑΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΞΥΠΝΙΑ ΕΚΑΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΝΑ ΤΟΥ ΒΑΛΕΙ ΦΑΓΗΤΟ ...

ΕΚΕΙΝΟΣ ΗΡΘΕ ΑΜΕΣΩΣ ΚΑΙ ΞΑΠΛΩΣΕ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ, ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΠΙΟ ΑΘΟΡΥΒΑ, ΤΗ ΦΙΛΗΣΕ ΣΤΗ ΠΛΑΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΜΗ ΤΗΝ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΗΡΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ

ΑΓΚΑΛΙΑ ...

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΡΩΤΙΚΗ Η ΣΚΗΝΗ, ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΑΝΕΔΥΕ ΑΓΑΠΗ, ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΠΕΛΑ ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΜΕΙΝΕ ΑΚΙΝΗΤΗ ΚΑΙ ΑΫΠΝΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΓΙΑ ΝΑ ''ΧΟΡΤΑΣΕΙ'' ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΤΕΡΗΘΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΤΩΡΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΣΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΤΗΣ ...

ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ ΠΑΤΕΡΑ ΠΟΥ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΔΙΠΛΑ ΚΑΙ ΤΡΙΔΙΠΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥΣ ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΔΑ, ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΣΤΟΡΓΗ ...

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΗΤΤΕΣ, ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΜΩΣ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΕΡΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΝΤΑΜΕΙΒΟΝΤΑΣ ΤΗ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ...

Ο ΟΡΚΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗΝ ''ΕΝ ΓΑΜΩ ΚΟΙΝΩΝΙΑ'' ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΠΟΥ ΕΥΛΟΓΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΑΜΕ ΜΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΓΑΠΗΣ, ΥΠΟΜΟΝΗΣ, ΕΠΙΜΟΝΗΣ, ΑΝΟΧΗΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΣ !!!

+++

πηγή

"ΚΑΛΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ Η ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;"

                                                                                                                                                                               ..

ΑΝ  ΖΗΤΗΣΕΤΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΑΣ ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΤΕ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΣΑΣ...

ΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΕΤΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΘΑ ΣΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ...

ΑΝ ΙΣΧΥΡΙΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΑΠΛΟΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΤΟΥ...

ΑΝ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΑΔΥΝΑΤΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΕΝΝΟΗΣΕΤΕ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΖΗΛΕΥΤΑ, ΟΠΩΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΖΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΗΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΔΙΩΚΟΥΝ, ΕΣΠΕΥΣΕ ΝΑ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥ ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΑΝΩΝΥΜΗ...

ΑΝΘΡΩΠΟΙ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ;

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ''ΣΑΜΑΡΕΙΤΗ'' ΤΟΝ ΚΑΤΕΤΑΞΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ...

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΑΥΤΗ Ο ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ ΟΡΙΣΕ ΝΕΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,

ΑΥΤΗ ΤΩΝ ''ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ'' ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΟΙ ''ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ''   

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΜΠΕΛΑ ΤΟΥ ''ΝΗΣΤΕΥΤΗ'' Η ΤΗΣ ''ΜΩΡΗΣ ΠΑΡΘΕΝΑΣ'', ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ...

ΓΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ:

<<ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΑΘΗΚΑΝ 3 ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΔΕΧΘΟΥΝ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΚΡΙΣΗ...

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΥΣ ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΝ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΤΕΙ...

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΘΥΜΙΣΕ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ, ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ ΚΑΝΟΝΕΣ, ΝΗΣΤΕΙΕΣ, ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ, Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΑ ΙΔΙΑ, ΕΝΩ Ο ΤΡΙΤΟΣ ΜΕ ΣΚΥΜΜΕΝΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΑΡΑΔΕΧΘΗΚΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ, ΟΤΙ ΑΠΟΡΡΟΦΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ, ΤΙΣ ΑΝΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΚΕΠΤΟΤΑΝ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΣΠΑΝΙΑ...

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΥΣ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΘΥΣΙΑΣΤΕΙ...

 Ο ΤΡΙΤΟΣ ΑΜΕΣΩΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΓΙΑΤΙ ΑΙΣΘΑΝΟΤΑΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ, ΚΑΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΖΗΤΗΣΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕ ΤΕΤΟΙΑΣ ΤΥΧΗΣ...

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΗΝ ΕΥΝΟΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ, ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΦΟΥ Η ''ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ'' ΕΛΕΙΠΕ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΥΝΕΘΕΤΑΝ...     ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΠΑΕΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ...

ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΧΘΗΚΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ ΚΑΙ ΑΠΕΧΩΡΗΣΕ ΓΙ ΑΥΤΗΝ...

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΣΤΕΝΑΧΩΡΕΘΗΚΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ, Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΜΩΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ ΕΠΕΜΕΝΕ...

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΚΑΤΑΦΘΑΝΕΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΕΡΟΝΤΑΣ ΤΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΑ ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΕΝΟΣ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ:

''ΤΙ ΜΟΥ ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΕΣ ΑΥΤΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ;

ΑΥΤΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ''

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΤΕ ΕΙΠΕ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ:

''Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ, ΧΩΡΑΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΝΟΗΜΕΝΟΙ ΕΔΩ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ, ΕΔΕΙΧΝΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ, ΑΡΚΕΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΒΑΡΑΙΝΟΥΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥΣ ΤΟΝ ΖΥΓΟ, ΑΛΛΑ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΟ ΤΟΥΣ, ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ''...

ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ: "ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΠΤΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ Ο ΄ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ΄...>>

ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΕΤΡΑΕΙ ΠΟΛΥ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΕΙ...

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΚΑΙ Η ''ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΤΥΠΩΝ'' ΠΟΥ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΗΡΗΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΞΑΣΕΙ Η ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΥΛΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ,

Η  ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ...

Η ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΕΣ ΠΟΥ ΥΨΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΕ ''ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΗ ΘΕΑ.. ''

+++

πηγή

Ὁ Ὅσιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος ὡς πνευματικὸς Γέρων Ἰωσήφ Βατοπαιδινός

Λίγα λόγια γιὰ τὴν ἀξία τοῦ Μοναχισμοῦ


Κάθε φίλος τοῦ Θεοῦ, καὶ στὶς τρεῖς περιόδους τῆς ἐκκλησίας, τῆς παραδόσεως, τοῦ νόμου καὶ τῆς χάριτος, ὑπὸ τὴν ἐπίδραση καὶ τὸ πνεῦμα τῶν δύο κυρίως ἐντολῶν, τῆς ἀγάπης στὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, πίστευε καὶ ἐκινεῖτο. Ἡ ὁμολογία αὐτὴ εἶναι ἀναντίρρητος καὶ βεβαία, ἐφ’ ὅσον κάθε μορφὴ εὐσεβείας στὴ πανανθρώπινη ἱστορία στηρίζεται στὶς δύο αὐτὲς ἐντολές. Ὁ τρόπος τῆς ἐφαρμογῆς τους ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ χρόνο, τὶς περιστάσεις, τὰ πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα. Ἔτσι βλέπουμε τὴν ποικιλία τῶν βιωμάτων καὶ τῶν λόγων στὴν ἱστορία τῆς ἐκκλησίας μας. Στὴν πρακτικὴ ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης τους πρὸς τὸν Θεό, οἱ φιλόθεοι, δὲν μεταχειρίζονταν τοὺς ἴδιους τρόπους, ἂν καὶ ὁ σκοπὸς καὶ ἡ πρόθεση ἦταν πάντοτε ἡ ἴδια…

Ὅσοι ἀγαποῦσαν τὸν Θεό, εἴτε ἀτομικὰ εἴτε ὁμαδικὰ προσπαθοῦσαν νὰ ζοῦν κατὰ Χριστὸν θεωρώντας τὸν θάνατο ὡς κέρδος, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τοῦ Παύλου, καὶ ἔτσι δὲν ἀνῆκαν στὸν ἑαυτό τους. Σ’ αὐτὴ τὴ πολύμορφη καὶ πολύπλευρη ἀγωνιστικότητα, εἴτε μέσα στὴ κοινωνία, εἴτε ἔξω ἀπὸ αὐτήν, «στὶς ἐρήμους καὶ τὰ σπήλαια», ἕνα μόνο σκοπὸ εἶχαν· νὰ ἀρέσουν στὸν Θεό. Ἡ ποικιλία τῶν διαφόρων μορφῶν τῆς ζωῆς τους δὲν ἦταν σκοπός. Ἦταν ἡ ἔκφραση τοῦ πόθου καὶ τοῦ θείου ἔρωτα, γιὰ τὸν ὁποῖον τὰ θυσίαζαν ὅλα ἀκόμη καὶ τὴ ζωή τους… Ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀγάπη τῶν δικαίων πρὸς τὸν Θεὸ ἐπιστρέφει πίσω καὶ ἀγκαλιάζει τὸν ἄνθρωπο, «τὸν πλησίον». Ἀνταύγεια, συνέπεια καὶ ἀποτέλεσμα τῆς πρώτης ἐντολῆς «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου» εἶναι «καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν». Εἶναι ἀναρίθμητα τὰ παραδείγματα τῆς αὐτοθυσίας τους «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας»…

Ὁ προβαλλόμενος Ὅσιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος (± 1134 – 12/04/1214), οὐδέποτε βγῆκε ἀπὸ τὸ σπήλαιό του κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του• καὶ ὅμως ὅσο κανένας ἄλλος, τουλάχιστον στὶς ἡμέρες του, ἀγκάλιασε τὸν πανανθρώπινο πόνο καὶ τὴν ἀνάγκη τῆς πατρίδας του ποὺ ὑπέφερε. Τὰ ὅσα πρόσφερε ὁ ὅσιος στὸν καταρτισμὸ καὶ τὸ στηριγμὸ τῶν συνανθρώπων του, σὲ σύγκριση μὲ ὅσους ζοῦσαν καὶ διακονοῦσαν μέσα στὴν κοινωνία οὔτε μποροῦμε, ἀλλ’ οὔτε ἔχουμε πρόθεση νὰ περιγράψουμε. Ἐκεῖνο ποὺ μόνο προβάλλομε, σὲ ὅσους θέλουν νὰ μάθουν, εἶναι ὁ λόγος καὶ ἡ δύναμη μέσω τῶν ὁποίων «οἱ τοῦ Χριστοῦ» μποροῦν νὰ τὰ κατορθώσουν ὅλα, ὥστε καὶ ἂν εἶναι ἀπόντες ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ δὲν ἔχουν τὰ μέσα, ἐν τούτοις «ἀλλήλων τὰ βάρη» βαστάζουν, «ἀρέσκουν τῷ πλησίον πρὸς τὸ ἀγαθὸν» καὶ θυσιάζουν τὶς ψυχές τους γιὰ τοὺς ἀδελφούς τους. Νὰ λοιπὸν τί μπορεῖ νὰ νικήσει τὸν κόσμο τῆς ἀδικίας· «ἡ πίστις ἡμῶν». Αὐτὴ διδάσκουσα τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον μεταφέρει τὴν ἀνθρώπινη ἀτέλεια σὲ ἀνώτερη σφαίρα, ὥστε «ὅλα νὰ τὰ κατορθώνει μὲ τὴ δύναμη τῆς θείας χάριτος» καὶ ἔτσι στὴ πράξη ἀποδεικνύεται ὅτι «τὸ ἀσθενές του Θεοῦ» εἶναι «ἰσχυρότερο τῶν ἀνθρώπων».

Ἐκεῖνο ποὺ συγκινεῖ, στὸν ὀσιότατό μας πατέρα, εἶναι ὅτι τὴ μέγιστη αὐτὴ προσφορὰ τὴν συμπλήρωσε ὄχι «σεσοφισμένοις μύθοις». Οἱ λόγοι καὶ τὸ κήρυγμά του «δὲν ἦταν λόγοι ἀνθρώπινης σοφίας», ἀλλ’ ἐνεργοῦσε ὡς «διδακτὸς Θεοῦ», ὅπου «ἐξάγει ἐκ τῶν θησαυρῶν αὐτοῦ καινὰ καὶ παλαιά». Αὐτὸ δὲν εἶναι ἄξιο θαυμασμοῦ διότι «οἱ τοῦ Χριστοῦ», δεχόμενοι «τὸ πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ», βλέπουν ὅσα τοὺς χαρίζει ὁ Θεός, τὰ ὁποῖα καὶ «λένε ὄχι μὲ λόγια ποὺ διδάσκει ἡ ἀνθρώπινη σοφία, ἀλλὰ μὲ λόγια ποὺ διδάσκει τὸ ἴδιο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα» (Α΄ Κορ. 2, 13). Ὅπως προαναφέραμε στὴ βιογραφία, ὁ μεγάλος αὐτὸς πατέρας δὲν μορφώθηκε μὲ τὴν κοσμικὴ παιδεία, γεγονὸς ποὺ εἶναι σημαντικὸς παράγοντας, ἂν μὴ τί ἄλλο, στὴν ἔκφραση τοῦ λόγου. Οὔτε ἡ ἀπουσία ὅμως τῆς παιδείας, οὔτε τὸ ταπεινό του κοινωνικὸ ἐπίπεδο τὸν ἐμπόδισαν στὸ πλήρωμα τῆς ἐπιτυχίας, στὸν ὕψιστο προορισμὸ τῆς κατακτήσεως τῶν θείων ἐπαγγελιῶν. Ἡ κατ’ ἄνθρωπον ἀκριβῶς πρὸς τὸν Θεὸν ὑποταγὴ καὶ ὑπακοὴ συμπλήρωσε τὸ καθῆκον τῶν ἁγίων καὶ ἡ θεομίμηση, κατὰ τὸν θεῖον Παῦλο, ἑρμηνεύεται ὡς ὁ θρίαμβος καὶ ὁ κύριος σκοπός.

Δικαίως λοιπὸν γράφηκε ὅτι «ὅσοι ἔλαβον Αὐτὸν ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι». Ἰδοὺ λοιπὸν τὸ μυστήριο τῆς ὑπερφυσικῆς ἐπεκτάσεως τῶν «τοῦ Χριστοῦ». Ποιὸ εἶναι τὸ παράδοξο τώρα στὸν ὅσιό μας, ἐὰν καὶ αὐτὸς «οἶδε γράμματα μὴ μεμαθηκώς;» Αὐτὸς ποὺ ὑποσχέθηκε ὅτι «μέσα ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ πιστεύει σ’ ἐμένα ποτάμια ζωντανὸ νερὸ θὰ τρέξουν» (Ἰω. 7, 38) ἔδωσε μὲ τὴ θεία του χάρη, ὅσα ἔλειπαν ἀπὸ τὴ δική μας ἀδυναμία, καὶ σύμφωνα μὲ τὸ λόγο «αὐτὸ ποὺ μοιάζει μὲ μωρία τοῦ Θεοῦ ἔγινε σοφότερο ἀπὸ τὴ σοφία τῶν ἀνθρώπων» (Α΄ Κορ.1,25).

Νά, λοιπόν, μία σημαντικὴ προσφορὰ στοὺς πιστούς, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ μένουν ἀπρόσιτοι καὶ ζοῦν μακριὰ ἀπὸ τὸν κόσμο. Δὲν εἶναι ὅμως αὐτὴ ἡ μόνη προσφορά τους. Ἀσχολούμενοι «μόνοι πρὸς μόνον τὸν Θεόν», καὶ «βγάζοντας ἀπὸ πάνω τους τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον» «μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ» καὶ «φορώντας τὸν νέον ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός», ποὺ εἶναι ὅμοιος μὲ τὸν δημιουργό του ἀποκτοῦν «νοῦν Χριστοῦ» καὶ ὄχι μόνο τοὺς ἀνθρώπους κρίνουν καὶ συγκρίνουν, ἀλλὰ καὶ τοὺς πεσόντας ἀγγέλους, κατὰ τὸ ρῆμα τοῦ Παύλου. Γίνονται «τὸ ἅλας τῆς γῆς», «εἰσέρχονται στὰ ἐνδότερα τοῦ καταπετάσματος, ὅπου μπῆκε πρὶν ἀπὸ μᾶς ὁ σωτήρας μας», καὶ «ὡς οἰκονόμοι μυστηρίων Θεοῦ» γνωρίζουν καὶ μεταφέρουν στὴ στρατευόμενη ἐκκλησία μας, τὶς θεῖες βουλὲς καὶ ἀποκαλύψεις. Ἑρμηνεύουν τὸ βάθος καὶ πλάτος καὶ ὕψος τοῦ πνευματικοῦ νόμου, τοῦ θείου τούτου συντάγματος, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο διοικεῖται καὶ ὁδηγεῖται ἀπὸ τὴν Πρόνοια τοῦ Δημιουργοῦ ὁλόκληρη ἡ κτίση.
Γίνονται πόλοι κατευθύνσεων στὸ ζοφερὸ ὁρίζοντα τῆς κοσμικῆς συγχύσεως καὶ ἑρμηνεύουν λεπτομερῶς τὰ εἴδη τοῦ ἀοράτου πολέμου. Ξεσκεπάζουν τὶς παγίδες καὶ γενικὰ τὰ βάθη τοῦ σατανᾶ. Γινόνται ἐπίγειοι ἄγγελοι καὶ φωστῆρες τῆς μαχόμενης ἀνθρωπότητας. Ἐκεῖ ποὺ δὲν φθάνει ἡ φωνή τους, πλησιάζει ἡ γραφή τους, τὸ παράδειγμά τους, μέσω τῶν ἀδιάκοπων ἐπισκεπτῶν καὶ ἀκόμη πιὸ μακριὰ καταφθάνουν μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή τους. Εὔχονται συνεχῶς καὶ ἐμπόνως γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Εἶναι σωσίβια πραγματικὰ στὸν ἀπύθμενο αὐτὸ ὠκεανό, αἰωρούμενα στηρίγματα μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς, συνδέουν τὴν ἀπέραντη ἀπόσταση ὡς ἀκούραστοι μεσίτες. Καὶ τὸν μὲν Θεὸ μὲ τοὺς οἰκτιρμοὺς τους κατεβάζουν στὴ γῆ, ὅσους δὲ θέλουν τὰ ἄνω τοὺς μεταφέρουν στοὺς οὐρανούς.

Ὅπως στὴν κοινωνία τὰ ἀπαραίτητα καὶ βασικότερα γιὰ τὴ ἀσφάλεια καὶ τὴν πρόοδο καὶ τὴν εἰρήνη, βρίσκονται στὰ χέρια ἐλαχίστων ἀνθρώπων, ποὺ διοικοῦν καὶ κυβερνοῦν ἀθόρυβα, χωρὶς στοὺς πολλοὺς νὰ εἶναι γνωστὲς ἢ ἀντιληπτὲς οἱ ἐνέργειές τους, ἔτσι καὶ στὸν πνευματικὸ τομέα τὴ θέση αὐτὴ τὴν κατέχουν οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ μὲ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀφοσίωσή τους στὴν ἀγάπη Του καὶ τὴν πλήρη αὐτοθυσία τους γιὰ τὴν τήρηση τοῦ θείου θελήματός Του, ἀπόκτησαν τὴν φιλία Του καὶ πέτυχαν τὶς θεῖες ἐπαγγελίες. Οἱ θεῖες λοιπὸν ἐπαγγελίες, ποὺ εἶναι ὁ ἁγιασμὸς περιεκτικά, κατὰ τὴν ἀνθρώπινη ἔκφραση, στοὺς ἴδιους τοὺς φιλόθεους προκαλεῖ τὴν ἀνακαίνιση καὶ ὁλοκλήρωση στὸν καθολικό μας προορισμό, στοὺς πιστοὺς δέ, γίνονται δάσκαλοι, ὁδηγοί, στηρίγματα, ἑρμηνευτὲς καὶ παρηγορητές, μὲ τὶς πατρικές τους πρεσβεῖες καὶ συμπαραστάσεις, αἰσθητὰ καὶ νοητά, στὴν πολυκύμαντη τοῦ βίου θάλασσα. Ἄλλα καὶ στὸ τέλος τοῦ βίου, ἱκετεύουν γιὰ τὴ σωτηρία τὸν φιλάνθρωπο Δεσπότη, ὡς φίλοι Αὐτοῦ καὶ γνώριμοι.
πηγή

Ἡ Ὁσία Ξένη Γκριγκόριεβνα, ἡ διὰ Χριστὸν σαλή

Αὐτὸν τὸν πρῶτο Μακαρισμὸ τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου μας (“Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν”) μποροῦμε νὰ τὸν ἀποδώσουμε πλήρως στὴν εὐλογημένη δούλη τοῦ Θεοῦ Ξένη, τὴν κατὰ Χριστὸν σαλή. Ἀνῆκε σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι “πτωχοὶ τῷ πνεύματι” καὶ τὰ σαράντα πέντε χρόνια τῆς ἀσκητικῆς της ζωῆς δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο παρὰ μία ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ μία καθίδρυση τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν στὴν καρδιά της.

“Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”. Ἐδῶ ἀναπαύεται τὸ σῶμα τῆς δούλης τοῦ Θεοῦ, Ξένης Γκριγκόριεβνα, γυναικὸς τοῦ αὐτοκρατορικοῦ πρωτοψάλτου, συνταγματάρχου Ἀνδρέα Φεοντόροβιτς Πετρώφ. Χήρα σὲ ἡλικία 26 ἐτῶν, μία προσκυνήτρια γιὰ 45 χρόνια, ἔζησε 71 χρόνια. Ἦταν γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα Ἀνδρέα Φεοντόροβιτς”.

Αὐτὰ γράφονται στὸ λακωνικὸ ἐπιτύμβιο πάνω στὸν τάφο τῆς μακαρίας Ξένης, γραμμένα ἀπὸ ἕνα ἄγνωστο πρόσωπο. Καμμιὰ λαϊκὴ διήγηση, καμμιὰ ἀνάμνηση ἀνθρώπων, οὔτε γραπτὲς πηγὲς δὲν μᾶς προμηθεύουν πληροφορίες σχετικὰ μὲ τοὺς γονεῖς της, τὴν ἀνατροφή της, τὴν παιδεία της ἢ ἄλλη κοινωνικὴ δραστηριότητα. Ὅμως μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἡ Ξένη Γκριγκόριεβνα δὲν ἦταν ἀπὸ χαμηλὴ οἰκογένεια. Ὁ σύζυγός της Ἀνδρέας Φεοντόροβιτς εἶχε τὸν βαθμὸ τοῦ συνταγματάρχου καὶ ἦταν πρωτοψάλτης στὴν βασιλικὴ αὐλή. Ἡ θέση αὐτὴ ἦταν μία πολὺ ὑψηλὴ κοινωνικὴ θέση καὶ ἔδινε δόξα καὶ ὑλικὴ ἀπολαβή.

Ἦταν νέοι. Εἶχαν ἀγάπη μεταξύ τους. Ὑπηρέτησαν καὶ οἱ δύο στὴν βασιλικὴ αὐλή, ἔκαναν τὸ γάμο τους, καλοῦσαν φιλοξενουμένους στὸ σπίτι τους καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι πήγαιναν ὡς φιλοξενούμενοι σὲ ἄλλα σπίτια. Αὐτὰ οἱ ἄνθρωποι τὰ ὀνομάζουν “καλὴ τύχη” καὶ φαινόταν ὅτι τίποτε στὸ ἀνδρόγυνο αὐτό, τὸν Ἀνδρέα καὶ τὴν Ξένη, δὲν θὰ ἔδινε τέλος σ’ αὐτὴ τοὺς τὴ χαρά. Ἀλλὰ ξαφνικὰ ἕνα φοβερὸ χτύπημα, σὰν κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ, ὁ ἀναπάντεχος θάνατος τοῦ ἀγαπημένου συζύγου, κεραυνοβόλησε τὴν Ξένη Γκριγκόριεβνα. Τόσο πολὺ καταβλήθηκε αὐτὴ ἀπὸ θλίψη γιὰ τὸν θάνατο τοῦ συζύγου της, ὥστε στοὺς πολλοὺς φαινόταν ὅτι ἔχασε τὰ λογικά της. Ἔτσι νόμισαν οἱ συγγενεῖς της, οἱ φίλοι της καὶ οἱ γνωστοί της.

Πραγματικὰ ἡ συμπεριφορὰ τῆς Ξένης μετὰ τὸ θάνατο τοῦ συζύγου της ἦταν πολὺ περίεργη. Κατὰ πρῶτον ἄρχισε νὰ βεβαιώνη ὅλους ὅσους τὴν περιτριγύριζαν ὅτι ὁ σύζυγός της δὲν πέθανε, ἀλλὰ ὅτι πέθανε αὐτή. Φόρεσε τὰ ροῦχα τοῦ νεκροῦ συζύγου της καὶ ἄρχισε νὰ ὀνομάζη τὸν ἑαυτὸ της Ἀνδρέα Φεοντόροβιτς. Οἱ συγγενεῖς της τὴν θεώρησαν περισσότερο γιὰ παράφρονα, ὅταν αὐτὴ ἄρχισε νὰ μοιράζη τὴν περιουσία της στοὺς φτωχοὺς καὶ ὅταν ἔδωσε τὸ σπίτι της στὴν Παρασκευή Ἀτόνοβα. Οἱ ἐνδιαφερόμενοι γιὰ τὴν περιουσία της συγγενεῖς της στράφηκαν στὶς ἀρχὲς καὶ ζήτησαν ἀπὸ αὐτὲς νὰ λάβουν μέτρα ἐναντίον μιᾶς τέτοιας διάθεσης τῆς κληρονομιᾶς της ἀπὸ αὐτήν. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀναφορὰ τῶν συγγενῶν οἱ ἀρχὲς τὴν κάλεσαν καὶ ἀφοῦ συζήτησαν μαζί της, συμπέραναν ὅτι ἦταν πολὺ καλὰ στὰ λογικά της καὶ εἶχε ἑπομένως κάθε δικαίωμα νὰ κάνη ὅ,τι ἤθελε τὴν περιουσία της.

Τί συνέβηκε πράγματι μὲ τὴν Ξένη Γκριγκόριεβνα; Ἀσφαλῶς συνέβηκε μέσα της μία πλήρης πνευματικὴ ἀντιστροφή, πού, κατὰ τὰ ἴδια της τὰ λόγια, ἡ Ξένη Γκριγκόριεβνα Πέτροβα εἶχε πεθάνει!...Βάζοντας τὰ ροῦχα τοῦ συζύγου της καὶ παίρνοντας τὸ ὄνομά του ἦταν, κατὰ τὴ γνώμη της, σὰν νὰ παρατεινόταν ἡ δική του ζωὴ στὸ πρόσωπό της γιὰ νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες του μὲ τὴ δική της ἀφιερωμένη στὸ Θεὸ ζωή. Τώρα αὐτὴ παρουσίαζε τὸν ἑαυτό της στὸν κόσμο μὲ τὴν πιὸ δύσκολη ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ ὡς “κατὰ Χριστὸν τρελλή”.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης λέγει: “Ὑπάρχει μία ἀληθινή, πραγματικὴ ζωὴ καὶ μία φαινομενική, ψεύτικη ζωή. Τὸ νὰ ζῆς γιὰ νὰ τρῶς, νὰ πίνης, νὰ ντύνεσαι, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνης καὶ νὰ γίνεσαι πλούσιος, τὸ νὰ ζῆς γενικὰ γιὰ ἐγκόσμιες χαρὲς καὶ φροντίδες, αὐτὸ εἶναι μία φαντασία. Τὸ νὰ ζῆς ὅμως γιὰ νὰ εὐχαριστῆς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ ἐργάζεσαι μὲ κάθε τρόπο γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τους, αὐτὴ εἶναι πραγματικὴ ζωή. Ὁ πρῶτος τρόπος ζωῆς εἶναι ἀκατάπαυστος πνευματικὸς θάνατος. Ὁ δεύτερος εἶναι ἀκατάπαυστη ζωὴ τοῦ πνεύματος.”(Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης, Περὶ τῆς ἐγκοσμίου ζωῆς). Ἀπὸ αὐτὸ βλέπουμε ὅτι τὸ “χτύπημα” ποὺ “χτύπησε” τὴν δούλη τοῦ Θεοῦ Ξένη ἦταν μία ὤθηση ἀπὸ τὴν μὴ πραγματικὴ ζωὴ στὴν ζωὴ τοῦ Πνεύματος.

Ἡ μακαρία Ξένη, ποὺ ἦταν πλούσια πρῶτα ἔζησε τώρα μία φτωχική, πολὺ φτωχικὴ ζωή. Δὲν εἶχε πραγματικὰ ποῦ νὰ κλίνη τὴν κεφαλή της. Γιὰ σκέπη της εἶχε τὸν μελαγχολικὸ βροχερὸ οὐρανὸ τῆς ἁγίας Πετρούπολης, ἐνῶ γιὰ κρεβάτι της εἶχε τὸ ὑγρὸ γυμνὸ ἔδαφος. Περνοῦσε τὶς νύχτες της προσευχόμενη γονατισμένη στὸ γυμνὸ ἔδαφος τῶν χωραφιῶν. Αὐτὸ τὸ μαρτυροῦσαν ἡ ἀστυνομία καὶ οἱ κάτοικοι, ποὺ τὴν ἀνακάλυψαν, γιατί εἶχαν τὴν περιέργεια νὰ μάθουν ποῦ ἐξαφανιζόταν τὶς νύχτες. Κάποτε κάποιος ἀστυνομικὸς τὴν παρακολούθησε καὶ τὴν εἶδε νὰ κλίνη τὰ γόνατά της σ’ ἕνα ἀνοιχτὸ χωράφι καὶ νὰ προσεύχεται. Ἄρχισε νὰ προσεύχεται ἀπὸ τὸ βράδυ καὶ δὲν σηκώθηκε μέχρι τὸ πρωΐ. Κατὰ τὴ διάρκεια τῶν προσευχῶν της ἔκανε μετάνοιες σὲ ὅλες τὶς διευθύνσεις προσευχόμενη γιὰ ὅλους τοὺς ὀρθόδοξους χριστιανούς.

Κατὰ τὴν ἡμέρα συνήθως γύριζε γύρω στοὺς δρόμους τῆς ἁγίας Πετρούπολης. Τὰ κουρελιασμένα ροῦχα της δύσκολα τὴν σκέπαζαν- μία κόκκινη φούστα καὶ μία πράσινη ζακέτα. Στὰ πόδια της εἶχε χαλασμένα παπούτσια καὶ γύρω ἀπὸ τὸ κεφάλι της εἶχε δεμένο ἕνα παλιὸ μαντήλι. Ἀκόμα καὶ κατὰ τὸν βαρὺ χειμώνα δὲν φοροῦσε ζεστὰ ροῦχα καὶ παπούτσια, ἂν καὶ ἡ καλωσύνη τοῦ λαοῦ της πρόσφερε πολλὰ ἀπ’ αὐτά. Σὲ ὅλες τὶς περιόδους τοῦ ἔτους τὴν ἔβλεπαν ντυμένη στὰ ἴδια κουρέλια. Τὸ κρύο στὴν ἁγία Πετρούπολη ἦταν δυνατὸ καὶ διαπερνοῦσε τὰ κόκκαλα. Ἀλλὰ ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ χύνεται μὲ ἀφθονία στοὺς ἁγίους τοῦ Θεοῦ, τοὺς ἔκανε νὰ νικοῦν τοὺς νόμους τῆς φύσεως. Αὐτὴ ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔδινε ζεστασιὰ καὶ δύναμη στὴ μακαρία Ξένη.

Ὅλοι ἀγαποῦσαν αὐτὴν τὴν ἥσυχη, τὴν ἤρεμη, τὴν ταπεινὴ καὶ τὴν εὐγενικὴ δούλη τοῦ Θεοῦ Ξένη. Πολλοὶ τὴν λυποῦνταν καὶ τῆς ἔδιναν ἐλεημοσύνη, ἀλλὰ αὐτὴ δὲν τὴν ἔπαιρνε. Ἐὰν δεχόταν κανένα μικρὸ κέρμα, ἀμέσως τὸ ἔδινε σὲ κάποιον φτωχὸ ζητιάνο.

Ὅταν κτιζόταν μία Ἐκκλησία στὸ νεκροταφεῖο Σμόλενσκ, τὴ νύχτα ἡ μακαρία Ξένη ἔσερνε λίθους μὲ τὰ ἀδύνατα χέρια της ὥς τὴν κορυφὴ τῶν τοίχων τοῦ οἰκοδομήματος. Μὲ αὐτὸ ποὺ ἔκανε ἔγραφε τὸ ὄνομά της γιὰ πάντα στὸ βιβλίο τῶν μνημοσύνων μὲ τὴν δέηση “ὑπὲρ τῶν μακαρίων καὶ ἀειμνήστων κτιτόρων τοῦ ἁγίου οἴκου τούτου”. Οἱ κτίστες παραξενεύονταν βλέποντας τοὺς λίθους στὴν κορυφή. “Από ποῦ βρίσκονται αὐτοὶ οἱ σωροὶ τῶν λίθων κάθε πρωΐ;” ἔλεγαν. Ἀλλὰ κατάλαβαν ἔπειτα ὅτι βοηθὸς τους ἦταν ἡ μακαρία Ξένη.

Αὐτὰ ποὺ γράψαμε μέχρι τώρα γι’ αὐτοὺς τοὺς κόπους καὶ τοὺς ἀγῶνες τῆς μακαρίας Ξένης τὰ γνωρίζουμε ἀπὸ τὸ συναξάριο τοῦ λαοῦ. Πόσα ὅμως ἄλλα ἄγνωστα γιὰ μᾶς θὰ ὑπάρχουν γι’ αὐτὴ τὴ θαυμαστὴ ὁσία, ποὺ εἶναι ὅμως γνωστὰ μόνο στὸ Θεό;

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶπε: “Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι” (Μάρκ.8,34). Μὲ ταπείνωση, μὲ ὑπομονὴ καὶ χαρὰ ἡ μακαρία Ξένη σήκωσε μὲ προθυμία καὶ αὐταπάρνηση τὸν σταυρὸ τῆς πνευματικῆς πενίας καὶ ἀντὶ νὰ σκέπτεται τὸ δικό της συμφέρον ἔκλεισε στὴν καρδιὰ της ὅλους τοὺς “γείτονές” της μὲ τὶς δυστυχίες τους, τὶς ἀνάγκες τους, τὶς φροντίδες καὶ τὶς λύπες τους. “Γείτονές” της, εἰκονικῶς ὁμιλοῦντες, ἦταν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς ἁγίας Πετρούπολης.

Ἡ μακαρία Ξένη, ὅταν περπατοῦσε στὸν δρόμο, ἀπὸ ὅλες τὶς μεριές, ἀπὸ ὅλα τὰ ἁμάξια ποὺ περνοῦσαν ἄκουγε νὰ φωνάζουν: “Ἀνδρέα Φεοντόροβιτς, σταμάτα. Θέλω νὰ σὲ πάρω στὸ ἁμάξι μου ἔστω καὶ γιὰ λίγα βήματα”. Καὶ ὅταν ἔμπαινε σὲ κάποιο αὐτοκίνητο, τὸ εἰσόδημα τοῦ αὐτοκινήτου αὐτοῦ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἦταν πολὺ μεγάλο. Ἡ μακαρία Ξένη προτιμοῦσε νὰ κάθεται σὲ αὐτοκίνητα ἀνθρώπων ποὺ εἶχαν ἀνάγκη βοηθείας. Ἐὰν μιλοῦσε μὲ κανέναν ποὺ ἦταν στενοχωρημένος, ἀμέσως αὐτὸς καταπραϋνόταν καὶ τοῦ ἐρχόταν μία θαυματουργικὴ βοήθεια. Ὅταν θώπευε ἕνα ἄρρωστο παιδάκι, ἀμέσως αὐτὸ γινόταν καλά. Οἱ ἔμποροι τὴν παρακαλοῦσαν νὰ πάρη κάτι ὡς δῶρο ἢ τουλάχιστον νὰ μπῆ στὸ κατάστημά τους. Ἤξεραν ὅτι ἐκείνη τὴ μέρα οἱ δουλειές τους θὰ πήγαιναν πολὺ καλὰ καὶ τὰ κέρδη τους θὰ ἦταν πολλά.

Ἡ μακαρία Ξένη ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸ προορατικὸ χάρισμα. Κάποτε, τὸ ἔτος 1764, ταράχτηκε πολὺ καὶ ξέσπαγε κάθε μέρα σὲ δάκρυα. Οἱ ἄνθρωποι τὴν ρωτοῦσαν τὴν αἰτία ποὺ κλαίει καὶ αὐτὴ ἀπαντοῦσε: “Αἷμα, αἷμα, αὐλάκι ἀπὸ αἷμα!”. Τότε ὅλοι ἦταν ἀνήσυχοι γιὰ τὸ τί ἄραγε θὰ συνέβαινε. Ἀλλὰ τρεῖς ἑβδομάδες ἀργότερα οἱ πολίτες τῆς ἁγίας Πετρούπολης ἔμαθαν τί ἐσήμαιναν τὰ λόγια της. Ἀπὸ τὴν ρωσικὴ ἱστορία γνωρίζουμε ὅτι ἡ προσπάθεια τοῦ ἀξιωματικοῦ Μίροβιτς νὰ ἐλευθερώση τὸν αἰχμάλωτο βασιλέα Ἰβὰν Ἀντώνοβιτς, ποὺ ἦταν φυλακισμένος στὸ φρούριο Schlusselburg, ἀπέτυχε καὶ ὁ Ἰβὰν Ἀντώνοβιτς φονεύθηκε.

Στὶς 24 Δεκεμβρίου 1761, τὴν παραμονὴ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἡ μακαρία Ξένη περιερχόταν τοὺς δρόμους τῆς πρωτεύουσας καὶ ἔλεγε στὸν καθένα νὰ κάνη τηγανίτες. Τὴν ἑπομένη μέρα ἀκούστηκε τὸ φοβερὸ νέο: ἡ αὐτοκράτειρα Ἐλισάβετ Πέτροβα πέθανε ξαφνικά. Οἱ τηγανίτες θὰ ἦταν γιὰ τὴν ἀγρυπνία, ποὺ ἡ προικισμένη μὲ τὸ προορατικὸ χάρισμα ὁσία Ξένη προφήτευσε. Τέτοιες περιπτώσεις ποὺ ἐκδηλωνόταν τὸ προορατικὸ χάρισμά της καὶ περιπτώσεις βοηθειῶν ποὺ πρόσφερε στὸν λαὸ μὲ τὸ χάρισμά της αὐτό, ἔχουμε πολλές.

Ὁ ἀγώνας τῶν διὰ Χριστὸν σαλῶν ἦταν δύσκολος. Οἱ ἅγιοι μοναστικοὶ πατέρες καὶ ἀσκητὲς ἔφυγαν ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς αὐτοῦ του κόσμου στὴν ἔρημο καὶ στὰ δάση καὶ ἔλαβαν τὴν ἀμοιβὴ τῶν κόπων τους στοὺς οὐρανοὺς καὶ τὸ φωτοστέφανο τῆς ἁγιότητάς τους στὴ γῆ. Ὅμως οἱ μακάριοι διὰ Χριστὸν σαλοὶ δὲν ἄφησαν τὸν κόσμο καὶ μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς σαλότητας ἔκρυβαν τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνες, μὴ θέλοντες νὰ παρουσιάσουν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς δίκαιους ἀνθρώπους, ἀλλὰ ὡς τρελλούς.

Ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Ξένη εἶδε καθαρὰ τὴν δυσκολία αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα τῶν κατὰ Χριστὸν σαλῶν καὶ γιὰ νὰ προετοιμάση πνευματικῶς τὴν ψυχή της, ἐξαφανίστηκε ἀπὸ τὴν ἁγία Πετρούπολη γιὰ ὀκτὼ χρόνια. Πρέπει νὰ ὑποθέσουμε ὅτι αὐτὸ ἦταν τὸ πρῶτο στάδιο τῆς ἐπὶ σαράντα πέντε χρόνια ἀφιερώσεώς της. Ὁ πρώην Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας εἶχε ἀξιόπιστη πληροφορία ὅτι ἡ μακαρία Ξένη γιὰ τὴν πνευματική της τελείωση ἐδαπάνησε αὐτὰ τὰ χρόνια μεταξὺ τῶν Στάρετς προετοιμάζοντας τὸν ἑαυτό της γιὰ τὸν δύσκολο ἀγώνα τῶν διὰ Χριστὸν σαλῶν καὶ ἦταν κάτω ἀπὸ τὴν πνευματική τους καθοδήγηση.

Ποῦ ἦταν οἱ Στάρετς; Ἴσως ἦταν στὸ Hermitage ἢ σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ μοναστήρια ποὺ αὐτὸν τὸν καιρὸ εἶχαν Στάρετς, μαθητὲς τοῦ Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ. Ὕστερα ἀπὸ ὀχτὼ χρόνια πάλι ξαναγύρισε στὴν πατρίδα της, τὴν ἁγία Πετρούπολη, καὶ δὲν τὴν ξαναφησε στὰ ἄλλα τριάντα ἑπτὰ χρόνια τῆς ζωῆς της σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο.

Ἦρθε τέλος ἡ στιγμὴ ποὺ ἔληξαν οἱ ἀγῶνες της. Ἡ μακαρία Ξένη ἐγκατέλειψε τὸν πρόσκαιρο κόσμο καὶ εἰσῆλθε στὸν αἰώνιο. Ὑποθέτουν ὅτι ἀναπαύθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1806 καὶ 1814. Δὲν ὑπάρχει ἀκριβὴς πληροφορία σχετικὰ μὲ αὐτὸν τὸν χρόνο καὶ εἶναι ἀδύνατο νὰ καθορίσουμε ἀκριβῶς τὴν χρονολογία τοῦ θανάτου της. Γνωρίζοντας τὴν ἀγάπη καὶ τὸν σεβασμὸ μὲ τὸν ὁποῖο τὴν περιέβαλε ὁ κόσμος μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε μὲ βεβαιότητα ὅτι ἡ κηδεία της εἶχε μεγάλη ἐπισημότητα καὶ ὅτι πολὺς κόσμος θὰ συγκεντρώθηκε, γιὰ νὰ τῆς δώση τὸν τελευταῖο χαιρετισμό.

Ἀμέσως μετὰ τὴν κηδεία της οἱ θαυμαστὲς ἄρχισαν νὰ παίρνουν χοῦφτες χῶμα ἀπὸ τὸν τάφο της. Ὁ ἀριθμὸς τῶν προσκυνητῶν αὔξανε κάθε μέρα. Ὁ σωρὸς τοῦ χώματος στὸν τάφο της συνέχεια ἐλαττωνόταν. Τελικὰ τοποθετήθηκε στὸν τάφο της μία πέτρινη πλάκα, ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν ἔσπαζαν κομμάτια καὶ τὴν ἀφαιροῦσαν. Τελικὰ τοποθετήθηκε πάνω στὸν τάφο της μία πλάκα ἀπὸ γρανίτη μὲ τὴν ἐπιγραφὴ ποὺ εἴπαμε στὴν ἀρχὴ καὶ ἔπειτα χτίστηκε στὸν τάφο της ἕνα ἐκκλησάκι μὲ τὶς προσφορὲς τῶν πιστῶν. Πολλοὶ πιστοὶ ἄρχισαν νὰ γράφουν στοὺς τοίχους τοῦ ναϋδρίου διάφορα αἰτήματα, ὥστε ἀναγκάστηκαν νὰ τὸν χρωματίσουν. Οἱ ἱερεῖς ἔκαναν παννυχίδες στὸ ναὸ ἀπὸ νωρὶς τὸ βράδυ μέχρι ἀργὰ τὸ πρωΐ.

Τὰ χέρια τῶν ἀθεϊστῶν δὲν σεβάστηκαν τὸν τόπο τῆς ἀναπαύσεως τῆς ἁγίας. Γι’ αὐτὸ τὰ παράθυρα ἦταν κλειστὰ μὲ σανίδες καὶ ἡ εἴσοδος ἦταν κλειστή, ἀλλὰ ὁ δρόμος πρὸς τὸ νεκροταφεῖο Σμόλενσκ ἦταν πάντοτε ἀνοιχτός. Νέοι καὶ γέροι πήγαιναν στὸ παρεκκλήσιο, ψιθύριζαν τὰ αἰτήματά τους γιὰ βοήθεια καὶ ἔσκυβαν στὸ ἔδαφος κοντὰ στὸν τάφο.

Καὶ ἡ μακαρία Ξένη τοὺς βοηθοῦσε ὅλους. 

Ὁ Ἔγκλειστος Ἅγιος Νεόφυτος ὁ Κύπριος Κόντογλου Φώτης

 

Αὐτὸς ὁ ἅγιος ἤτανε βλάστημα τῆς μοσκοβολημένης Κύπρου. Γεννήθηκε στὰ 1134 στὸ χωριὸ Λεύκαρα, ποὺ τώρα τὸ λένε Κάτω Δρῦ, κοντὰ στὴ Λάρνακα. H Κάτω Δρῦ χτίσθηκε ὕστερα ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ἁγίου. H γενιὰ του λεγότανε Καταμούτηδες καὶ βρίσκεται ἀκόμα. Ἀπὸ μικρὸς ἤτανε διαλεγμένος ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ γίνει ἅγιος. Γιατί δὲν συνήθιζε σὰν τ' ἄλλα τὰ παιδιὰ ποὺ παίζουνε καὶ διασκεδάζουνε, παρὰ ὁ μονάχος πόθος του ἤτανε νὰ ἀφοσιωθεῖ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ θρησκεία του.

Σὰν γίνηκε 18 χρονῶν, οἱ γονιοὶ του τὸν ἀρραβωνιάσανε. Μὰ ὁ Νεόφυτος ἔφυγε ἀπὸ τὸ πατρικό του σπίτι καὶ πῆγε στὸ μοναστῆρι τοῦ Χρυσοστόμου στὸ βουνὸ Κουτζουβέντη. Ὕστερα ἀπὸ δύο μῆνες τὸν βρήκανε οἱ δικοί του καὶ γύρισε στὸ σπίτι τους, μὰ δὲν ἔστερξε νὰ παντρευτεῖ, παρὰ ἤθελε νὰ καλογερέψει. Βλέποντας οἱ γονιοὶ του αὐτὴ τὴ στερεὴ ἀπόφασή του, τὸν ἀφήσανε λεύτερον. Βγαίνει λοιπὸν πάλι ἀπὸ τὸ σπίτι τους καὶ πηγαίνει γιὰ δεύτερη φορὰ στὸ μοναστῆρι τοῦ Κουτζουβέντη κ' ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ ἡγούμενου παρακαλώντας τον νὰ τὸν κάνει δόκιμο. Καὶ κεῖνος τὸν ἔκανε. Ἐπὶ πέντε χρόνια φύλαγε τ' ἀμπέλια τοῦ μοναστηριοῦ καὶ μάθαινε νὰ λέγει ἀπ' ἔξω τὸ Ψαλτῆρι καὶ τ’ ἄλλα τὰ γράμματα. Ἀλλὰ δὲν τὸν εὐχαριστοῦσε ἡ ἀσκητικὴ ζωὴ σ' αὐτὸ τὸ μοναστῆρι, γιατί ἤθελε πιὸ αὐστηρὴ καλογερική, καὶ μίσεψε ἀπὸ κεῖ καὶ πῆγε στὸ Μελισσόβουνο κι' ἀσκήτεψε ἕνα χρόνο μέσα σ' ἕνα σπήλαιο.

Ὕστερα μπαρκάρησε καὶ πῆγε στὸν Ἅγιο Τάφο κι' ἀπόμεινε ἕξι μῆνες ἐκειπέρα. Μετά, γύρισε πάλι στὴν Κύπρο καὶ πῆγε στὴν Πάφο καὶ τὸν πιάσανε οἱ στρατιῶτες ποὺ φυλάγανε τὸ κάστρο καὶ τὸν βάλανε φυλακὴ ἕνα μερόνυχτο. Σὰν τὸν λευτερώσανε, τράβηξε παραμέσα στὸ νησὶ γιὰ νὰ βρεῖ μέρος ἥσυχο νὰ ἀσκητέψει. Περπάτησε ὅπως τὸν φώτισε ὁ Θεὸς κ' ἔφταξε σ' ἕνα μέρος ἀπογκρεμνό, καὶ ἔψαχνε ἀπὸ τὸν Ἰούνιο ἕως τὸν Σεπτέμβρη.

Τέλος βρῆκε ἕνα σπήλαιο ποὺ φωλιάζανε μέσα ὄρνια καὶ φίδια κ' ἔπιασε καὶ τὸ βάθαινε. Ἕνα χρόνο δούλεψε σκληρὰ κι' ἀποτελείωσε τ' ἀσκηταριὸ του τὴ μέρα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Αὐτὸ τὸ σπήλαιο τὸ ὀνόμασε ὁ ἅγιος "Ἐγκλείστρα" κι' ὁ ἴδιος εἶναι γραμμένος στὸ συναξάρι του μὲ τ’ ὄνομα "ὁ ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος". Ἡ ἁγιωσύνη του ξακούσθηκε σὲ ὅλη τὴν Κύπρο καὶ προστρέξανε πολλοὶ νὰ μονάσουνε κοντά του. Τότε ἔπιασε κ' ἔχτισε μοναστῆρι μεγάλο, τιμημένο εἰς μνήμην τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ὅλα βρίσκουνται ὥς τὰ σήμερα ἀπείραχτα.

Ἡ σπηλιὰ τῆς Ἐγκλείστρας εἶναι καταζωγραφισμένη ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ ἁγίου Νεοφύτου, μὲ ὑποθέσεις ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ μὲ ὁσίους σὲ σχῆμα ἥσυχο καὶ ἁπλό. Σ' ἕνα κελλὶ σκαμμένο στὸ παραμέσα μέρος τοῦ βράχου, βρίσκεται ὁ τάφος τοῦ ἁγίου. Μέσα σ' αὐτὸ τὸ σπήλαιο ἀπόμεινε κατακλειδωμένος μὲ νηστεία καὶ μὲ προσευχὴ ἐπὶ πολλὰ χρόνια. Μονάχα κάθε Κυριακὴ κατέβαινε μὲ μία σκάλα στὴν παρακάτω σπηλιὰ καὶ δίδασκε τοὺς μαθητές του. Σ' αὐτὴ τὴ διαγωγὴ ἔζησε πενηνταπέντε χρόνια καὶ μελετοῦσε τὴν ἁγία Γραφὴ μέρα καὶ νύχτα. Καὶ μὲ ὅλο ποὺ ἤτανε λιγογράμματος ὁ μακάριος, ἔγραψε πολλὰ ἁγιασμένα γραψίματα, γεμάτα ἀπὸ τὴν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σὲ δεκαέξι βιβλία συναθροισμένα. Προεῖδε τὴ μέρα τῆς κοίμησής του καὶ μάζεψε γύρω του τοὺς μαθητές του καὶ τοὺς ὁρμήνεψε νὰ ζοῦνε μὲ ἀγάπη καὶ ὁμόνοια, σύμφωνα μὲ τὸν Κανόνα, ποὺ τοὺς ἄφησε γραμμένον. Παράδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο στὶς 12 Ἀπριλίου κατὰ τὰ 1215 ἀπάνω κάτω.

Αὐτὸς ὁ ἅγιος εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς ἁπλὲς ψυχὲς ποὺ δεχτήκανε τὸν Χριστὸ σὰν φυσικὴ θροφὴ τῆς ψυχῆς τους, δίχως νὰ μάθουνε γράμματα πονηρά. Τὸ πρῶτο βιβλίο, ποὺ ἔμαθε νὰ τὸ λέγει ἀπέξω καὶ ποὺ τ' ἀγάπησε πολύ, ἤτανε τὸ Ψαλτῆρι τοῦ προφητάνακτα Δαυΐδ. Ὕστερα ἀποστήθισε διάφορες εὐχὲς καὶ τροπάρια καὶ λόγια τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Κανένας ζωντανὸς ἄνθρωπος δὲν τὸν δίδαξε, γι' αὐτὸ μπορεῖ νὰ πεῖ κανένας πὼς ὁ ἅγιος Νεόφυτος εἶναι "διδακτὸς Θεοῦ". Ὅ,τι ἔγραψε εἶναι γραμμένο μὲ τὸ δικό του τὸν τρόπο, εὐωδιασμένο ἀπὸ εὐλάβεια κι' ἀπὸ φόβο Θεοῦ. Ἔγραψε "Ἑρμηνείαν εἰς τὴν Ἑξαήμερον" ἤγουν γιὰ τὴ Δημιουργία τοῦ κόσμου, λόγους "εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ Ἰνδίκτου, εἰς τὸν Ἀρχάγγελον Γαβριήλ, εἰς τὸν ἅγιον μάρτυρα Μάμαντα, εἰς τὸ Γενέσιον τῆς Θεοτόκου, εἰς τὸν τίμιον καὶ ζωοποιὸν Σταυρόν, εἰς τὸν ὁσιομάρτυρα Πολυχρόνιον" καὶ πολλοὺς ἄλλους. Ἔγραψε ἀκόμα "Περὶ τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου", "Περὶ σεισμῶν διαφόρων", "Ἑρμηνείαν τῶν Ψαλμῶν" καὶ ἄλλα. Ἀπ' αὐτὰ σταχυολογήσαμε λιγοστὰ καὶ τὰ βάζουμε παρακάτω.

Στὴν Ἑρμηνεία τῆς Ἑξαημέρου, γράφει πῶς ἀποφάσισε νὰ γράψει γι' αὐτὴ τὴ μεγάλη ὑπόθεση: "Μοῦ φαίνεται καλὸ νὰ πῶ ἀπὸ ποιὰ αἰτία ἔφθασα στὴν ἀπόφαση νὰ συντάξω τοῦτο τὸ βιβλίο. Τὸν καιρὸ λοιπὸν ποὺ μὲ φώτισε κάποια θεϊκὴ ἀνατολὴ ἄνωθεν καὶ μὲ ἔστρεψε μακριὰ ἀπὸ τὶς ματαιότητες τῆς ζωῆς, κι' ὁδήγησε τὰ πόδια μου σὲ ἴσιους δρόμους καὶ σὲ ὁδὸν εἰρήνης, ὥστε νὰ ἀκολουθήσω τὸ μοναχικὸ βίο, ξέφυγα κρυφὰ ἀπὸ τοὺς γονιούς μου κι' ἀπὸ τὰ ἑφτὰ τ' ἀδέρφια μου, ἀρσενικὰ καὶ θηλυκά, κ' ἔφθασα σὲ κάποιο ἅγιο μοναστῆρι. Ἐκειπέρα ἔτυχε νὰ ἀκούσω τὴν προφητεία ποὺ λέγει "ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν" καὶ τάλλα λόγια ποὺ ἔρχουνται κατόπι, καὶ πολὺ θαύμασα σὰν τ' ἄκουσα· γιατί δὲν εἶχα ἀκούσει ποτὲ τέτοιον λόγο, ἐπειδὴς ἤμουνα ἀγράμματος καὶ δὲν ἤξερα οὔτε τὸ ἄλφα κ' ἤμουνα παιδὶ ὥς δεκαοχτὼ χρονῶν στὴν ἡλικία. Καὶ τόσο θαύμασα ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ ποὺ ἄκουσα καὶ τόσο πολὺ τ' ἀγάπησε ἡ ψυχή μου, ποὺ μακάρι ἔλεγα νὰ διαβάζανε τέτοια ἀναγνώσματα καὶ νὰ τάκουγα, μ' ὅλο ποὺ δὲν καταλάβαινα τὸ νόημα ποὺ εἴχανε, ἐκτὸς τὸ "ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς καὶ ὅτι εἶδεν ὁ Θεὸς ὅτι καλὰ λίαν" καὶ τίποτα περισσότερο ἀπ' αὐτὰ δὲν ἔνοιωθα. Ἀλλὰ δὲν ἤθελα νὰ ρωτήσω καὶ κανέναν νὰ μοῦ τὰ ἐξηγήσει, καὶ μονάχα μέσα στῆς καρδιᾶς μου τὸν κρυφὸν τόπο φύλαγα αὐτὸ τὸ θαῦμα. Καὶ σὰν μὲ βάλανε οἱ γέροντές μου νὰ κλαδεύω τ' ἀμπέλια, ἔπιασα νὰ μαθαίνω κάποια γράμματα μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς εὐχὲς ποὺ λέγανε οἱ μοναχοὶ τὴ νύχτα καὶ τὴ μέρα. Μὰ ἡ θεία χάρη μου χάρισε περισσότερο κι' ἀπὸ αὐτά, ὥστε νὰ μάθω νὰ λέγω ἀπ' ἔξω ὁλόκληρο τὸ ἱερὸ Ψαλτῆρι. Καὶ σάν μοῦ ἦρθε πάλι κάποια φώτιση νὰ φύγω ἀπὸ τὸ θόρυβο τοῦ κοινοβίου καὶ νὰ πάγω νὰ ἡσυχάσω, τότε ἥβρα καιρὸ ἡσυχίας, κ' ἐπειδὴ εἶχα στὴ θύμησή μου αὐτὰ τὰ θεϊκὰ λόγια ποὺ εἶπα, ἔψαχνα νὰ βρῶ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο βιβλίο ἐκεῖνο τὸ προφητικό. Καὶ σὰν τὸ βρῆκα, τὸ ἔμαθα ἀπ' ἔξω μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸν πόθο ποὺ εἶχα γιὰ ὅσα ἔλεγε. K' ἔμαθα ὄχι μονάχα τὴν ἑξαήμερη κοσμοκτισία, ἀλλὰ κι' ὅσα λέγει γιὰ τὸν Παράδεισο καὶ γιὰ τὴν παράβαση, γιὰ τὸν κατακλυσμὸ καὶ γιὰ τὴν πυργοποιΐα, ἕως τὸ φίλο τοῦ Θεοῦ τὸν Ἀβραάμ, κι' εἶχα πολὺ θαυμασμὸ γιὰ τὰ θεϊκὰ λόγια αὐτῆς τῆς Γραφῆς".

Γιὰ τὶς συμφορὲς τῆς Κύπρου γράφει "Περὶ τῶν κατὰ τὴν χώραν Κύπρον σκαιῶν", κι' ἀρχίζει μὲ τοῦτα τὰ λόγια: "Τὸ σύννεφο σκεπάζει τὸν ἥλιο κ' ἡ ἀντάρα τὰ ὄρη καὶ τὰ βουνά, καὶ μποδίζανε τὴ ζέστη καὶ τὴ φωτεινὴ ἀχτίνα τοῦ ἥλιου γιὰ λίγον καιρό. K' ἐμᾶς μᾶς ἔχει σκεπασμένους δώδεκα χρόνια τώρα σύννεφο κι' ἀντάρα ἀπὸ βάσανα ἀπανωδιαστὰ ποὺ πέσανε ἀπάνω στὴ χώρα μας. Γιατί σὰν πῆρε τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ ἄθεος Σαλαχαντὴς καὶ τὴν Κύπρο ὁ Ἰσαάκιος ὁ Κομνηνός, σκεπάσανε τὸν τόπο χειρότερα ἀπὸ ἀντάρες καὶ φουρτοῦνες, πολέμοι καὶ ταραχὲς κι' ἀκαταστασίες, κουρσέματα κ' αἱματοχυσίες. Γιατί νά, ὁ ζωηφόρος τάφος τοῦ Κυρίου καὶ τάλλα τὰ ἅγια δοθήκανε στοὺς σκύλους Μουσουλμάνους γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ δακρύζει γιὰ τούτη τὴ συμφορὰ κάθε ψυχὴ π' ἀγαπᾷ τὸ Θεό. Σὰν τὰ εἴδανε αὐτά, ταραχθήκανε τὰ ἔθνη καὶ τὰ βασίλεια, κατὰ τὸ γραμμένο, ὁ Ἀλαμάνος λέγω κι' ὁ Ἐγκλινίας καὶ σχεδὸν κάθε ἔθνος κίνησε γιὰ νὰ σώσει τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν μπορέσανε νὰ κάνουνε τίποτα. Καὶ νά, δώδεκα χρόνια, καὶ τὰ κύματα ἀγριεύουνε καὶ ψηλώνουνε χειρότερα... Κι' αὐτὰ συγχωρηθήκανε νὰ γίνουνε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας τὶς μεγάλες, μὲ δίκαια ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ ταπεινωθοῦμε κ' ἴσως συγχωρεθοῦμε. Εἶναι μία χώρα Ἰγκλιτέρρα, πιὸ μακριὰ ἀπὸ τὴ Ρωμανία κατὰ τὸ βοριά, κι' ἀπὸ δαύτη σύννεφο Ἰγκλίνων μαζὶ μὲ τὸν ἄρχοντά τους μπήκανε σὲ κάτι καράβια μεγάλα ποὺ τὰ λένε νάκκες καὶ ταξιδέψανε γιὰ τὰ Ἱεροσόλυμα. Τότε τράβηξε γιὰ τὰ Ἱεροσόλυμα κι' ὁ βασιλιὰς τῶν Ἀλαμάνων μὲ ἐννιακόσιες χιλιάδες. Μὰ αὐτός, περπατώντας κατὰ τὰ ἀνατολικὰ μέρη τοῦ Ἰκονίου, ἔχασε τὰ στρατεύματά του ἀπὸ τὸ περπάτημα κι' ἀπὸ τὴν πεῖνα κι' ἀπὸ τὴ δίψα κι' ὁ ἴδιος ὁ βασιλιὰς πνίγηκε μέσα σ' ἕναν ποταμὸ καβάλλα στ' ἄλογό του. Κι' ὁ Ἴγκλιτερ ἦρθε στὴν Κύπρο καὶ τὴ βρῆκε σὰν χαροκαμένη μάνα...

Ἡ χώρα μας εἶναι σὰν τὴ θάλασσα ποὖναι ἀγριεμένη ἀπὸ πολλὴ ἀνεμοζάλη. Καὶ μάλιστα ἡ συμφορὰ μας εἶναι χειρότερη κι' ἀπὸ τὴν ἄγρια τὴ θάλασσα. Γιατί ἡ θάλασσα, σὰν περάσει ἡ ἀγριάδα της, ἔρχεται ἡ γαλήνη, ἐνῷ σ' ἐμᾶς ἡ φουρτούνα χειροτερεύει κάθε μέρα κ' ἡ μανία της δὲν ἔχει τέλος. Στὸ Λευϊτικὸ βιβλίο εἶναι γραμμένα ὅσα βρήκανε τὴ χώρα μας, πολέμοι, σπάρσιμο χωρὶς ἀπολαβή, φάγωμα τῶν κόπων μας ἀπὸ τοὺς ὀχτρούς μας. K' ἡ δύναμή μας γίνηκε ἕνα τίποτα· κι' ἀπομείναμε λιγοστοί. "Πορευθήκατε σὲ μένα πλάγια, μᾶς λέγει ὁ Θεός, κ' ἐγὼ θὰ πορευθῶ σὲ σᾶς μὲ θυμὸ πλάγιον". Κι' ἀληθινὰ ἔτσι εἶναι· γιατί ἂν δὲν κουτσαθεῖ κανένας, οὔτε κι' ὁ γιατρὸς τὸν κόβει μὲ τὸ νυστέρι, κι' οὔτε τοῦ καίει τὸ πονεμένο μέρος. Λοιπὸν εἶναι φανερὸ πὼς κ' ἐμεῖς, ἂν δὲν πικραίναμε κάποτε τὸν πανάγαθο γιατρό μας καὶ δὲν πηγαίναμε σ' αὐτὸν πλάγια, κ' Ἐκεῖνος δὲ θὰ φερνότανε σὲ μᾶς πλάγια καὶ δὲ θὰ μᾶς πίκραινε γιὰ νὰ σωθοῦμε".

πηγή

Τυπικόν της 24ης Ἰανουαρίου 2013

Πέμπτη: Τῆς Ὁσίας Μητρός ἡμῶν Ξένης.  Τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Βαβύλα.

Ἀπόστολος:  Τῆς Ὁσίας· (Γαλ. ε΄ 22-26, ς΄ 1-2), ζήτει τοῦτον τῷ Σαββάτῳ κζ΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν. Εὐαγγέλιον:  Παραλειφθέν· Κυριακῆς ιδ΄ ἑβδομάδος Ματθαίου (Ματθ. κβ΄ 2-14).

Χριστόδουλος: «Μια ζωή αγάπης, ευθύνης και μαρτυρίου»

Του Αρχιμ. Επιφανίου Οικονόμου 

Ιεροκήρυκος Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος
  

Ήταν μόλις 35 ετών όταν η Εκκλησία της Ελλάδος τον ανεβίβασε στην Αρχιερωσύνη και τον κατέστησε Μητροπολίτη Δημητριάδος & Αλμυρού.

Εμπιστεύθηκε στους νεανικούς του ώμους τα όνειρα και τις προσδοκίες μιας Εκκλησίας που έβγαινε από μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της νεότερης ιστορίας της, αναζητώντας το νέο πνεύμα, τις καινούργιες ιδέες, τα χαρισματούχα πρόσωπα που θα την έκαναν και πάλι οικεία στους ανθρώπους, αγωνιστική, σύγχρονη, δυναμική.

Τον ανεβίβασε στο Επισκοπικό θρόνο αφού προηγουμένως είχε εκτιμήσει όλη την μοναστική και ιερατική του πορεία. Από τη Μονή του Οσίου Βαρλαάμ Μετεώρων, στην Κόρινθο για τη στρατιωτική θητεία. Μετά τη Νομική και Θεολογική Σχολή, στην Αθήνα για την ανάπτυξη ενός σπουδαίου πνευματικού και κοινωνικού έργου στην Παναγίτσα του Παλαιού Φαλήρου, εκεί όπου άρχισε να χτίζει το οικοδόμημα της ιερατικής προσωπικότητάς του, αποκαλύπτοντας παράλληλα τα μεγάλα πνευματικά δωρήματα που του χάρισε η αγάπη του Θεού.

Η ταυτόχρονη μοναστική του ζωή, ήταν η ασφαλής οδός, διά της οποίας δρομολογήθηκε η μελλοντική λαμπρή πορεία.

Από την στιγμή της εις Επίσκοπον χειροτονίας του, ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, διήνυσε, μέχρι το τέλος της ζωής του, 34 χρόνια Αρχιερατικής διακονίας τα οποία χωρίζονται σε δύο περιόδους.

Η πρώτη περιλαμβάνει την 24χρονη διαποίμανση της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και η δεύτερη την δεκαετή Αρχιεπισκοπική διακονία στον πρώτο θρόνο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η τριαντατετράχρονη αυτή πορεία ήταν καταρχήν πορεία αγάπης.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κοίταξε τους ανθρώπους στα μάτια με τη δική του καθαρή ματιά, έχοντας πάρει την απόφαση να γίνει ένα με τις χαρές και τις λύπες τους.

Ποτέ δεν κοίταξε το ποίμνιό του αφ’ υψηλού, ούτε διαχώρισε τους ανθρώπους σε πρώτης ή δευτέρας ποιότητας, ανάλογα με τη μόρφωση ή το κοινωνικό τους επίπεδο. Αντιθέτως, δε δίστασε να προσαρμοστεί στο επίπεδο του καθενός, να διαλεχτεί με όλους, ν’ ανοίξει την πόρτα της καρδιάς του σε όλους εκείνους που αναζητούσαν παρηγοριά, στηρίγματα, ελπίδα, βοήθεια, ψυχολογική ενίσχυση, συμπαράσταση στους αγώνες, έναν πατέρα που δε θα διστάσει να πολεμήσει για τα δίκαια αιτήματά τους.

Έδωσε στους ανθρώπους αγάπη και κέρδισε τη λατρεία και την εμπιστοσύνη τους.

Κυρίως το έργο της αγάπης στράφηκε προς τους νέους στους οποίους απευθύνθηκε χωρίς «κόμπλεξ» και περιστροφές, αλλά με την ρεαλιστική παρρησία εκείνου που δε διστάζει να ομολογήσει τα λάθη, ν’ αναλάβει τις ευθύνες και να χαράξει νέους δρόμους αλήθειας και δικαιοσύνης, επειδή ο ίδιος είναι ανεπιτήδευτος και αυθεντικός.

Ήταν, επίσης, μια πορεία ευθύνης έναντι της Εκκλησίας και του Έθνους.

Γνώριζε ότι ήταν συνεχιστής της τεράστιας Εκκλησιαστικής παράδοσης, φορέας της μοναδικότητας της Ορθόδοξης πίστης, αλλά και συνεχιστής του εθνικού έργου που φωτισμένοι Εκκλησιαστικοί άνδρες διαδραμάτισαν στην ιστορική πορεία του τόπου.

Δε δίστασε να θέσει τον εαυτό του στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τη διατήρηση των δικαίων της Εκκλησίας, ν’ αντιταχθεί σε νοοτροπίες και πολιτικές που σκοπό είχαν να δηλητηριάσουν και τελικά, να καταστρέψουν τη σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης του λαού προς την Εκκλησία του.

Δεν υποχώρησε μπροστά σε εξουσίες που θέλησαν να τραυματίσουν το ήθος του λαού μας, να χαλαρώσουν τις αντιστάσεις του απέναντι σε ξενόφερτες συνήθειες που αντιστρατεύονται την παράδοση και ασεβούν έναντι της ιστορίας του. Η στάση του αυτή κίνησε την μήνη ανίερων συμφερόντων, αλλά και προσώπων που ένιωσαν ότι ο Αρχιεπισκοπικός λόγος αποκαλύπτει τη γυμνότητά τους, φέρνει στο φως τις σκοτεινές προθέσεις τους.

Ο ίδιος τούς απάντησε με θάρρος: «Ο αγώνας μας δεν αρέσει σε μερικούς που έχουν εκστρατεύσει εναντίον μας και χύνουν το δηλητήριό τους. Όσο με πολεμούν, τόσο περισσότερο θα αγωνίζομαι… Φοβάμαι μόνο το Θεό, κανέναν άλλο. Είμαι ελεύθερος» (Κήρυγμα στη Θ. Λειτουργία της 21/10/2004)

Γι’ αυτό η Αρχιεπισκοπική του πορεία ήταν μαρτυρική. Πολεμήθηκε, όσο λίγοι, αφενός μεν από το διεφθαρμένο πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο, που ευθύνεται πρωτίστως για το κατάντημα της Ελλάδας και τον εξευτελισμό της περηφάνιας του Ελληνικού λαού και αφετέρου από την μικρότητα και την αβάσταχτη ελαφρότητα της εγχώριας και διεθνούς Εκκλησιαστικής ολιγαρχίας που δε δίστασε να θυσιάσει τον ατίμητο, θέτοντας τα ανθρώπινα «δίκαια» πάνω από την Θεανθρώπινη αγάπη.

Από κοινού οραματίζονταν μια Εκκλησία «φρόνιμη».

Και την απέκτησαν! Ο πρόωρος θάνατός του θα σκοτίζει πάντα την «ιστορία» τους.

Αλλά, επειδή εκείνος θα ζει πάντα στις καρδιές μας, θα φωτίζει διαρκώς τους δρόμους της ζωής μας, θα εμπνέει τους ελεύθερους και ανυπότακτους ανθρώπους, η μνήμη του θα παραμένει ΑΙΩΝΙΑ!

πηγή

«Πού βρίσκονται οι ψυχές των αμαρτωλών που πέθαναν αμετανόητοι και ασυγχώρητοι;»

Αμέσως μετά το σωματικό θάνατο του ανθρώπου, είτε ενάρετου είτε αμαρτωλού, η ψυχή του υφίσταται τη λεγόμενη μερική-ατομική κρίση.Κρίνεται, δηλαδή, σε μια πρώτη φάση από το Θεό και στη συνέχεια τοποθετείται σ’ έναν υπεραισθητό χώρο, όπου, περιμένοντας την τελική και καθολική Κρίση, προγεύεται είτε την ευφροσύνη του παραδείσου, αν ήταν δίκαιη, είτε το βασανισμό της κολάσεως, αν ήταν αμαρτωλή και δεν μετανόησε ως την ώρα της εξόδου της από το σώμα. Περιορισμένες, λοιπόν, σ’ αυτόν το χώρο, τον καθορισμένο από τον Κύριο και γνωστό μόνο σ’ Αυτόν, οι ψυχές των αμετανόητων αμαρτωλών περιμένουν με τρόμο, φρίκη και οδύνη τη στιγμή της οριστικής τους καταδίκης... 

Η στάση μας απέναντι στη ζωή και το θάνατο. 

 Η επιθυμία σας να ζήσετε είναι φυσική και δεν έχει τίποτε το εφάμαρτο. Ωστόσο η χριστιανική στάση απέναντι στη ζωή και το θάνατο είναι: «Το θέλημα του Κυρίου γινέσθω» (Πράξ. 21:14). Γιατί, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, κανένας μας δεν ζει για τον εαυτό του και κανένας μας δεν πεθαίνει για τον εαυτό του. Όταν ζούμε, ζούμε για τον Κύριο. Και όταν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε για τον Κύριο. Είτε, λοιπόν, ζούμε είτε πεθαίνουμε, σ’ Εκείνον ανήκουμε (Ρωμ. 14:7-8). Αυτή τη διάθεση πρέπει να καλλιεργήσουμε μέσα μας, διώχνοντας κάθε φόβο και κάθε ανησυχία. «Πώς να παρουσιαστώ στον Κύριο, όταν πεθάνω;», αναρωτιέστε. Να παρουσιαστείτε έχοντας καθαριστεί από τις αμαρτίες σας με τη μετάνοια και την Εξομολόγηση, έχοντας λάβει το εφόδιο της αιώνιας ζωής, τα άχραντα Μυστήρια του Χρίστου, έχοντας στο νου σας αγαθούς λογισμούς και στην καρδιά σας άγια αισθήματα -πίστη, ελπίδα, ταπείνωση, φόβο Θεού… Τα αισθήματα αυτά αντικαθιστούν όλα τα καλά έργα, που η αρρώστια δεν σας επιτρέπει να κάνετε. 

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου 

«Χειραγωγία στην πνευματική ζωή», 

Ι. Μ. Παρακλήτου

Τηλεόραση...ο άμβωνας της Νέας Εποχής

Όταν κάποιος παρακολουθεί τηλεόραση, δέχεται μια ακτινοβολία που τον βάζει σε μια κατάσταση όμοια με αυτήν που πετυχαίνουν οι υπνωτιστές ...
Δεν πρόκειται για μια ακόμη θεωρία συνωμοσίας, αφού το παραπάνω έχει αποδειχθεί επιστημονικά.
Μέσα σε μόλις 30 δευτερόλεπτα τηλεοπτικής παρακολούθησης, ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπαίνει σε μια σταθερή φάση, όπου παράγει μόνο χαμηλά κύματα άλφα, που αποτυπώνονται και σε εγκεφαλογράφημα.
Σε ένα πείραμα, όπου συνέδεσαν μερικά παιδιά σε μηχάνημα EEG, οι 
τηλεοράσεις ήταν προγραμματισμένες να σβήσουν μόλις οι εγκέφαλοι των παιδιών έπιαναν τα κύματα άλφα. Παρά τις οδηγίες που τους είχαν δοθεί, για να αυτοσυγκεντρωθούν, κανένα από αυτά δεν μπόρεσε να κρατήσει την τηλεόραση αναμμένη περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα.
Η εγκεφαλική αυτή κατάσταση είναι ίδια με αυτήν που χρησιμοποιούν οι υπνωτιστές και οι θεραπευτές, για να βοηθήσουν ανθρώπους να κόψουν το κάπνισμα, να μειώσουν το φαγητό, κλπ. Πρόκειται για μια κατάσταση όπου παύει σχεδόν τελείως η συνειδητότητα, και στην ουσία παρακάμπτεται, έτσι ώστε οι όποιες οδηγίες δίνονται, να πηγαίνουν κατευθείαν στο υποσυνείδητο.

Στη συνέχεια, το υποσυνείδητο μυστικά και σιωπηλά, κατευθύνει τις συνειδητές δραστηριότητες σύμφωνα με τις οδηγίες που του δίνονται.
Σε αυτή τη κατάσταση συνείδησης, όπως επιβεβαιώνουν οι υπνωτιστές, οποιαδήποτε προφορική ή οπτική οδηγία δίνεται, εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλο ως εντολή.
Στην αρχή, ο εγκέφαλος έμπαινε σε αυτή τη διαδικασία εξαιτίας των λάμψεων της αναλογικής τηλεόρασης που οφείλονταν στην τεχνολογία των καθοδικών ακτίνων που χρησιμοποιούνταν. Κανονικά, η μετάβαση στην ψηφιακή τηλεόραση θα έπρεπε να είχε αλλάξει τα πράγματα. Στην πραγματικότητα όμως, η ψηφιακή τεχνολογία επιτρέπει έναν πιο λεπτό χειρισμό και έλεγχο του ρυθμού των λάμψεων, με αποτέλεσμα ένα πιο βέλτιστο υπνωτικό αποτέλεσμα.
Η πολλή τηλεόραση οδηγεί σε μια εσαεί κατάσταση χαμηλών κυμάτων άλφα, με αποτέλεσμα την δημιουργία μιας επιδεκτικής συνειδητότητας, όπου τα «εικονικά ζόμπι» κάνουν ότι τους υποδειχθεί. Δεν είναι μόνο οι επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται αυτό το φαινόμενο για να κερδίσουν. Το τηλεοπτικό δίκτυο Fox έχει παραδεχτεί πως χρησιμοποιεί αυτή τη μέθοδο συνειδητά, με σκοπό να επιβάλλει την ιδέα της παγκόσμιας υπερθέρμανσης του πλανήτη, καθώς και την ιδέα περί της ανάγκης μείωσης των εκπομπών άνθρακα στην Αμερική.

Και το πέτυχαν μια χαρά, αφού η φράση carbon footprint, που είναι μια σαχλαμάρα, έχει αποτυπωθεί στους εγκεφάλους των Αμερικανών και συζητιέται ευρέως, άνευ λόγου και αιτίας.
Όχι μόνο η Fox, αλλά όλα τα αμερικανικά ΜΜΕ έχουν πείσει τους Αμερικανούς ότι το μέλλον του πλανήτη εξαρτάται από την μείωση ή μη των εκπομπών άνθρακα.
Εξίσου ανησυχητικό είναι και το γεγονός ότι ο πληθυσμός αυτός των ζόμπι, πείθεται καθημερινά ότι η κυβέρνηση είναι καλή και έχει καλές προθέσεις, και ότι πάντα κοιτάζει το συμφέρον του λαού.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα όλης αυτής της χειραγώγησης; Ότι κάθε μέρα που περνάει, το κράτος κερδίζει όλο και πιο πολλές εξουσίες επάνω στις ζωές μας, και σιγά σιγά πειθόμαστε ότι θα πρέπει να του παραχωρήσουμε τον απόλυτο έλεγχο, χωρίς να εμποδίζεται από άχρηστους θεσμούς όπως είναι η δικονομία, και το σύνταγμα.
Έτσι, ακόμη και αν ποτέ τα ΜΜΕ μεταδώσουν την είδηση ότι με βάση τον νόμο S.1867 που ισχύει πλέον, ο αμερικανικός στρατός έχει το δικαίωμα να συλλάβει τον οποιοδήποτε και να τον φυλακίσει ισόβια χωρίς δίκη(!), αυτό θα εκληφθεί από τους υπνωτισμένους πολίτες ως κάτι το απόλυτα σοφό και απαραίτητο.
Πρόκειται για αυτό που φοβόταν ο πρόεδρος Jefferson για την δημοκρατία. Την τυραννία των πολλών επί των λίγων. Σήμερα βλέπουμε μια τυραννία των πολλών ζαλισμένων ζόμπι, επί των ελάχιστων ακόμη ξύπνιων, και ουσιαστικά ζωντανών. (logioshermes.blogspot.com) 

 Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΖΑΚΧΑΙΟΥ. ΙΕ΄ΛΟΥΚΑ - ,ΛΚ.ΙΘ.1-10 του π. Νικ. Φαναριώτη - Εφημ. Ι.Ν. Οσίου Λουκά Πατρών

Σήμερον σωτηρία τώ οίκω τούτω εγένετο…Λκ΄.ιθ΄10

Σήμερα ο Χριστός πραγματεύεται την σωτηρία του ανθρώπου. Δηλ. ο Χριστός  δεν θέλει στην Βασιλεία του ανθρώπους ανάπηρους, χαλασμένους, διαλυμένους 
Και τούτο γιατί σωτηρία θα πει ολοκλήρωση (σώος= ολόκληρος ),γιαυτό το τονίζει στο τέλος : Σήμερον σωτηρία τώ οίκω τούτω εγένετο. Λκ΄.ιθ΄10     

 Ο Ζακχαίος ήταν ένας κοσμικός της Ιουδαϊκής κοινωνίας. Ήταν ένας ειδωλολάτρης με καπέλο ιουδαϊκό, όπως  και οι Φαρισαίοι, Δηλ.  στην θεωρία Ιουδαίος  και στην πράξη ειδωλολάτρης. Δηλ. ένας κάτοικος της Iεριχούς, κοσμικά καταξιωμένος, αλλά χωρίς ηθικές αναστολές . Όπως είμαστε δυστυχώς οι περισσότεροι από μας ,ειδωλολάτρες με καπέλο χριστιανικό.

Η Γραφή δίνει τα στοιχεία του: το όνομα του το επάγγελμα, την οικονομική του κατάσταση: Ζακχαίος (καθαρός ), αρχιτελώνης, πλούσιος  καλό όνομα, κερδοφόρο επάγγελμα , πολλά λεφτά .Ότι χρειάζεται για να καταταγεί στην συνομοταξία των διαπλεκομένων όλων των εποχών. Είχε όμως και κάτι άλλο που ελάχιστοι από μας το διαθέτουμε . Ότι ήταν τίμιος με τον εαυτό του  και με την συνείδηση του. 

Ναι μεν είχε χρήμα, που το βρήκε το χρήμα ναι μεν έφτασε αρχιτελώνης ,πως το κατάφερε,  πως το κατόρθωσε αυτό. ΟΛΑ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΑ. Και τέλος η απόφαση  ότι  δεν  θα  εύρισκε  άκρη αν δεν  έβλεπε  τον  ίδιο  τον  Χριστό και σαν ικανός επιχειρηματίας, που ήξερε να αρπάζει όλες τις ευκαιρίες άρπαξε και αυτήν, που όμως ήταν η τελειωτική.

Μέχρι τότε, δηλ. επί 3 χρόνια άκουγε και μάθαινε για τον Χριστό από τους έμπορους που περνούσαν από το τελωνείο του,  είχε συγκεντρώσει πολλές πληροφορίες για τον Χριστό και περί του Χριστού, ώστε να σχηματίσει θεωρητικά μια σφαιρική εικόνα γι΄Αυτόν.

Πολλοί από μας θέλουμε να μάθουμε πολλά  για τον  Χριστό είτε από ομιλίες, είτε από τηλεοράσεις, είτε από συζητήσεις, είτε για να Τον υπερασπιστούμε σε θρησκευτικές  λογομαχίες της στιγμής, είτε για να Τον χρησιμοποιήσουμε  όταν Τον χρειαστούμε σε υλικά  και επίγεια κοινωνικά πράγματα.(οικιακός βοηθός).

Αλλά όσο έμενε στο θεωρητικό πεδίο, τίποτε δεν μπορούσε να βγάλει το θετικό, το τίμιο, το αμερόληπτο από αυτά. Ήξερε πολλά περί Χριστού, αλλά δεν ήξερε τον ίδιο τον Χριστό, όπως πολλοί από μας. Σαν έξυπνος επιχειρηματίας κατάλαβε ότι καμία έρευνα αυτού του είδους δεν μπορεί να μας αποκαλύψει το ποιός είναι πραγματικά. Εζήτει ιδείν τον Ιησούν τις εστίν.  Γιατί ο  Χριστός δεν ανακαλύπτεται: ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ.

Τα πράγματα άλλαξαν όταν εγκατέλειψε το θεωρητικό πεδίο (την έρευνα), και αποφάσισε να γίνει πρακτικός . και  προδραμών έμπροσθεν ανέβει επί συκομορέαν ίνα ίδη αυτόν . Τότε προσήλκυσε το ενδιαφέρον του Χριστού και όταν ο Χριστός ασχοληθεί, τα γεγονότα εξελίσσονται ραγδαία:  Και ως ήλθαν επί τον τόπον αναβλέψας ο Ιησούς είδεν αυτόν και είπε προς αυτόν Ζακχαίε, σπεύσας κατάβηθι σήμερον γαρ εν τω οίκω σου δει με μείναι. Και σπεύσας κατέβει, και υπεδέξατο αυτόν χαίρων. 

Οι εχθροί του Χριστού έχυσαν το δηλητήριο τους. Παρά αμαρτωλώ ανδρί εισήλθε καταλύσαι. Αλλά ο Ζακχαίος κατέπληξε τους πάντες : Σταθείς δε Ζακχαίος είπε προς τον Κύριον ιδού τα ημίση των υπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοις  πτωχοίς  και ει τινός τι εσυκοφάντησα αποδίδωμι τετραπλούν. Είπε δε προς αυτόν ο Ιησούς, ότι σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω  εγένετο.

 Προσέξτε: Δεν εσώθη επειδή έδωκε στους  φτωχούς Ούτε επειδή αποκατέστησε τους αδικηθέντας . Δηλαδή  δεν πληρώθηκε ο Χριστός  για να δώσει την σωτηρία.  Αλλά επειδή εσώθη δωρεάν από τον Χριστό, γιαυτό  από φιλοτιμία και ευγνωμοσύνη  έδωκε στους φτωχούς, και αποκατέστησε τις αδικίες του. 
                                  
Δεν είναι κακό να ασχοληθεί κανείς θεωρητικά με τον Χριστό υπό τον όρο να είναι τίμιος με τον  εαυτόν του. Ο ίδιος ο Χριστός δεν το αρνείται ερευνάτε τας Γραφάς, ότι υμείς δοκείτε εν αυταίς ζωήν αιώνιον έχειν και εκείναι εισι αι μαρτυρούσαι περί εμού)  ΙΩ.Ε39 το ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΎΝΑ δεν υπάρχει πουθενά στην Γραφή, είναι των Ιησουϊτών αλλά λέει προσέξτε, αυτά αναφέρονται στα περί εμού, περιγραφικά, και όχι σε μένα ουσιαστικά (και ου θέλετε ελθείν προς με ίνα ζωήν έχητε). Ιω. Ε΄40.
Από τη στιγμή όμως που θα κάνειs κάτι γι΄Αυτόν (για τους αδελφούς του τους  ελαχίστους…  Ματθ.Κε΄40), κάτι το πρακτικό θα τον νιώσεις  κοντά σου, όπως ο Ζακχαίος και όπως όλοι οι άγιοι μας.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ,  με τίποτα , ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ,   ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ το πότε μην το ψάχνεις, θαρθή μόνο του την ώρα που εσύ δεν το περιμένεις .  

Ο Ζακχαίος έζησε χρόνια πολλά….

Η παράδοσις λέει ότι ,από ευγνωμοσύνη, κουβαλούσε νερό και πότιζε την συκομορέα.

Τέλος ακολούθησε τον απόστολο Πέτρο υπό του οποίου εχειροτονήθη μετά ταύτα Επίσκοπος Καισαρείας.

Η  μνήμη του εορτάζεται στις  20 Απριλίου.

ΑΜΗΝ.