Γιατί ἡ θρησκεία τοῦ Βατικανοῦ δέν εἶναι οὔτε Ρωμαιο-οὔτε Καθολική

 Μετάφραση: Κ. Ν.

Η Παπική Εκκλησία, δεν είναι βεβαίως "Καθολική", μια και βρίσκεται σε σχίσμα, με την Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Και "Καθολική" σημαίνει "πλήρες Σώμα τού Χριστού". Σημαίνει επίσης όμως και άλλα πράγματα, όπως θα δείτε στο ακόλουθο άρθρο που μεταφράσαμε.

Η θρησκεία του Βατικανού δεν είναι «καθολική».  Η λέξη «καθολική» προέρχεται από την Ελληνική ρίζα κατά (=σύμφωνα με) και όλος (=σύνολο). Έτσι, η λέξη «καθολική» σημαίνει  «σύμφωνα με το σύνολο».

Οι οπαδοί του Βατικανού ψευδώς δηλώνουν πως «καθολική» σημαίνει «παγκόσμια» και επιδιώκουν να αποδώσουν στον όρο γεωγραφική έννοια, καθ’ ότι ο όρος αυτός είχε ήδη χρησιμοποιηθεί από τον Άγιο Ιγνάτιο Αντιοχείας, από το 105 μ.Χ. – πολύ πριν γίνει γεωγραφικά παγκόσμια η Εκκλησία.

Η αλήθεια που αποφεύγουν είναι πως «καθολική» σημαίνει «σύμφωνα με το σύνολο της Χριστιανικής διδασκαλίας».  Αυτό που αποτελεί το σύνολο της Χριστιανικής διδασκαλίας εξηγείται σαφώς, από τον Άγιο Vincent της Lerins:

. . . μέσα στην ίδια την Καθολική Εκκλησία, πρέπει να λαμβάνεται κάθε πρόνοια ώστε να τηρούμε εκείνη την πίστη που πιστεύεται παντού, πάντοτε, και από όλους.  Διότι είναι αληθώς και με την πιο αυστηρή έννοια «καθολικό» εκείνο που - όπως υποδηλώνει το ίδιο το όνομα και ο λόγος του πράγματος - κατανοεί τα πάντα οικουμενικά.  Τον κανόνα αυτόν θα τον τηρήσουμε, αν ακολουθήσουμε την οικουμενικότητα, τηναρχαιότητα, την συναίνεση.

Υπάρχουν πολλές διδασκαλίες του Βατικανού που σαφώς δεν είναι της αρχαιότητας. Το γεγονός αυτό και μόνο τις καθιστά μη καθολικές.

Η θρησκεία του Βατικανού δεν είναι «Ρωμαϊκή», αφού η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην Δύση είχε κατακλυσθεί από Γερμανικά φύλα, τα οποία και κυριάρχησαν. Μαζί με την υπόλοιπη κοινωνική δομή, κατακτήθηκε και το Βατικανό από αυτά τα Γερμανικά φύλα.  Η Γερμανική εκδοχή της Ιστορίας είναι πως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έφθασε στο τέλος της το 476 μ.Χ. και πως σταδιακά επανιδρύθηκε, ως «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία».

Ορθώς έχουν δηλώσει οι ιστορικοί πως η λεγόμενη «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» δεν ήταν επ’ ουδενί Αγία (ήταν αρκετά παγανιστική), δεν ήταν επ’ ουδενί Ρωμαϊκή (ήταν Γερμανική), και δεν ήταν καν αυτοκρατορία (ήταν μια συνομοσπονδία μικρότερων κρατών).

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επέζησε μέχρι το 1453 μ.Χ..  Η Γερμανική εκδοχή της Ιστορίας εσφαλμένα την αποκαλεί «Βυζαντινή Αυτοκρατορία», παρ’ ότι οι λαοί της αυτοκρατορίας πάντοτε ονόμαζαν τους εαυτούς τους «Ρωμαίους», μιλούσαν την Ρωμαίικη γλώσσα (η σημερινή Ελληνική της καθομιλουμένης) και ζούσαν κάτω από Ρωμαϊκούς νόμους.  Όταν οι Άραβες κατέκτησαν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 1453, το Χριστιανικό μιλέτι κάτω από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως το αποκαλούσαν «Ρωμαίικο μιλέτι» και την Χριστιανική τους Πίστη την αποκαλούσαν «Ρωμαιο-Ορθόδοξη», ενώ την θρησκεία του Βατικανού την αποκαλούσαν «οι Λατίνοι» ή «οι Φράγκοι» (οι Φράγκοι ήσαν ένα από τα Γερμανικά φύλα που κατέκλυσαν την Ευρώπη).

Είναι, συνεπώς, ιστορικά ανακριβές να προσαρτάται, είτε το «Καθολική» είτε το «Ρωμαϊκή», ως επίθετο στην θρησκεία του Βατικανού.

πηγή

πηγή

αντιγραφή

Γέρων Δοσίθεος Κατουνακιώτης: «Θα πεθάνω και δεν θα χορτάσω τον Ιάκωβο»

Το βυζαντινό μέλος καλλιεργήθηκε στο Άγιον Όρος σε όλες τις μονές και τις σκήτες.  Καθημερινή ενασχόληση των πατέρων είναι η ακοίμητη δοξολογία και λατρεία του Θεού. Μακρά χορεία αγιορειτών υμνωδών που αγγίζει τα χρόνια του μαίστορα Αγ. Ιωάννου του Κουκουζέλη, διατηρεί την ψαλτική σε υψηλές επιδόσεις. Μεταλαμπαδεύουν δε την μουσική γνώση και με τις χειρόγραφες πηγές κυρίως δε με τη «ζώσα φωνή». Γεγονός που αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για τους νεοτέρους και τεκμήριο της αδιάκοπης αγιορείτικης ψαλτικής παραδόσεως. Ανάμεσα στους αγιορείτες που διακρίθηκαν στην ψαλτική τέχνη ήταν και ο Γέρων Δοσίθεος Κατουνακιώτης.

Ο Γέρων Δοσίθεος Κατουνακιώτης (1912-1991) έλαβε τα πρώτα μαθήματα βυζαντινής μουσικής από πρόσφυγες ιεροψάλτες. Στο Άγιον Όρος είχε την ευκαιρία να ακούσει τους καλύτερους Αγιορείτες μουσικούς. Τυφλός όντας,  ανέπτυξε ιδιαίτερα την αίσθηση της ακοής και χάρη στην μουσική του επιδεκτικότητα κατάφερε να αποκτήσει άρτια μουσική γνώση.

Ο Γέρων Δοσίθεος στα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδαξε  μουσική στην Ιερά Μονή Αγίου Κυπριανού Φυλής, στην οποία και εμπιστεύθηκε όλο το έργο του. Διακρίθηκε για την καλλιφωνία και την άριστη ερμηνεία κλασικών μαθημάτων, ιδιαιτέρως δε μαθημάτων του Ιακώβου Πρωτοψάλτου και χαρακτηριστική την μνημειακή  δηλωσή του: «Θα πεθάνω και δεν θα χορτάσω τον Ιάκωβο». Επίσης σημαντική υπήρξε η συμβολή του στην μελοποιία και την διδασκαλία. Αδιάψευστος μάρτυρας του έργου του, το πλήθος του ηχητικού και γραπτού υλικού που άφησε.

Με σεβασμό στην μνήμη του και διάθεση μαθητείας στην ψαλτική του αβρότητα, παραθέτουμε την ηχογράφηση: «Κατευθυνθήτω» σε ήχο Β΄μέλος Ιακώβου Πρωτοψάλτου.(ακούστε εδώ )

πηγή

Ὅσιος Πέτρος ὁ Δαμασκηνός: Τέσσερις εἶναι οἱ μορφές τῆς σοφίας

Τέσσερις είναι οι μορφές της σοφίας: 

 η φρόνηση, δηλαδή η γνώση και εκείνων που πρέπει και εκείνων που δεν πρέπει να κάνομε και η εγρήγορση του νου. 

 Η σωφροσύνη, δηλαδή να γίνει ορθό το φρόνημά μας, ώστε να μπορέσομε να κρατήσομε τον εαυτό μας μακριά από κάθε έργο, λογισμό και λόγο που δεν αρέσει στο Θεό.

  Η ανδρεία, δηλαδή η δύναμη και η καρτερία στους κατά Θεόν αγώνες και στους πειρασμούς. 

 Η δικαιοσύνη, δηλαδή η διανομή που γίνεται με την ισότητα σε όλα αυτά.

Αυτές οι τέσσερις γενικά αρετές γεννιούνται από τις τρεις δυνάμεις της ψυχής : 

Από το λογισμό, δηλαδή το νου, γεννιούνται δύο, η φρόνηση και η δικαιοσύνη, δηλαδή η διάκριση. 

Από το επιθυμητικό γεννιέται η σωφροσύνη, 

και από το θυμικό, η ανδρεία. 

Κάθε μία από αυτές βρίσκεται ανάμεσα σε δύο παρά φύση πάθη. 

Η φρόνηση έχει πάνω της την υπερβολική ιδέα και κάτω την ανοησία. 

Η σωφροσύνη έχει πάνω την ευήθεια και κάτω την ακολασία. Η ανδρεία έχει πάνω το θράσος και κάτω τη δειλία. 

Η δικαιοσύνη έχει πάνω την κτήση του λιγότερου και κάτω την πλεονεξία. 

Και αυτές οι τέσσερις αρετές είναι εικόνα του επουράνιου στοιχείου, ενώ τα οκτώ πάθη που τις περιβάλλουν, είναι εικόνα του χωμάτινου.

Αυτά όλα τα γνωρίζει ακριβώς ο Θεός, όπως γνωρίζει τα περασμένα, τα παρόντα και τα μέλλοντα, και εν μέρει τα γνωρίζει και εκείνος που έμαθε κατά χάρη τα έργα του Θεού από Αυτόν, και αξιώθηκε να γίνει «κατ' εικόνα και ομοίωσιν Του». Εκείνος ου λέει ότι γνωρίζει ορθά μόνον εξ ακοής ψεύδεται. Γιατί ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί χωρίς χειραγώγηση να ανεβεί ποτέ στον ουρανό. Ούτε πάλι, αν δεν ανεβεί και δει, μπορεί να πει εκείνο που δεν είδε. Αλλ' ό,τι ακούει από τη Γραφή, εκείνο μόνο οφείλει να λέει εξ ακοής με ειλικρίνεια και να ομολογεί τον Πατέρα του Λόγου, όπως είπε ο Μέγας Βασίλειος. Αλλιώς θα νομίζει ότι έχει γνώση, και θα είναι χειρότερος από εκείνον που δεν έχει. Γιατί όταν νομίζει κανείς ότι είναι κάτι, δεν μπορεί να γίνει, ό,τι νομίζει πως είναι, λέει ο άγιος Μάξιμος. 

Υπάρχει και αξιέπαινη αγνωσία, όπως λέει ο Χρυσόστομος, όπως όταν συνειδητά γνωρίζει κανείς ότι αγνοεί. Και υπάρχει και αγνωσία πέρα από κάθε αγνωσία, όταν δε γνωρίζει κανείς ότι αγνοεί. Υπάρχει και γνώση ψευδώνυμη, όταν νομίζει κανείς ότι γνωρίζει, ενώ δεν γνωρίζει τίποτε, όπως λέει ο Απόστολος.

πηγή /   αντιγραφή

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, και η σημερινή ανατροφή των παιδιών μας + Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος

«Ἂν μπορεῖς, εἰς τὸν αἰῶνα αὐτὸν τὸν κατηραμένο καὶ ἄπιστο νὰ γεννήσῃς παιδὶ καὶ νὰ γίνῃ ἅγιος, νὰ παντρευτῇς»

Θὰ σᾶς πῶ κάτι πολὺ σοβαρὸ καὶ νὰ ἔχετε τὸν νοῦ σας, θὰ δῶστε λόγο μιὰ μέρα στὸν Θεό. Δὲν ἀρκεῖ μονάχα νὰ γεννᾶτε παιδιά. Καὶ ἡ μάνα τοῦ Κοσμᾶ γέννησε παιδί, ἀλλὰ δὲν τὸ κράτησε κοντά της, γιὰ νὰ τὸ παντρέψῃ καὶ νὰ δῇ ἐγγόνια καὶ δυσέγγονα. Δὲν εἶνε βέβαια ἁμαρτία αὐτό, ἀλλὰ ὑπάρχει κάτι ἀνώτερο.
Αὐτὴ ἡ μάνα τοῦ Κοσμᾶ εἶνε εὐλογημένη, ποὺ ὁ γιός της δὲν ἔκανε φυσικὰ παιδιά,

ἀλλὰ ἔκανε χιλίαδες πνευματικὰ παιδιά. Λοιπόν, αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ εἶνε σοβαρό. Ὅτι ἡ σημερινὴ ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς παρακαλεῖ καὶ ἔχει ἀξίωσι ἀπὸ τὸν οὐρανό, νὰ βγοῦν καὶ ἄλλοι ἅγιοι Κοσμᾶδες. Ὄχι ἁπλῶς νὰ τὸν ἔχουμε ἐκεῖ στὴν εἰκόνα καὶ νὰ τὸν βλέπουμε, ἀλλὰ νὰ βγοῦν καὶ νέεοι Κοσμᾶδες, ποὺ θὰ ἐργαστοῦν ἱεραποστολικῶς, μέσα στὸν λαό μας. Νὰ γίνουν ἱερεῖς, σὰν τὸν ἅγιο Κοσμᾶ.

Ἂν εχαμε 10.000 παπάδες σὰν τὸν ἅγιο Κοσμᾶ· Χαρὰ στὴν Ἑλλάδα. Παράδεισος καὶ πολύφωτος οὐρανός θὰ ἦταν ἡ Ἑλλάς. Νὰ βγοῦν ἱεραποστολικὰ πρόσωπα καὶ νὰ δουλέψουν μέσα στὶς ἐνορίες μας, μὲ τὴν πνοὴ τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ καὶ ὄχι μόνο στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ἑλλάδος νὰ μείνουν, ἀλλὰ μέχρι τὸ ἐξωτερικὸ νὰ πᾶνε. Στὴν Αὐστραλία, στὴν Ἀφρικῆ, στὰς Ἰνδίας, στὴν Κορέα καὶ σ᾿ ἄλλα μέρη, ζητοῦν ἱεροκήρυκας, ἀλλὰ τίποτε δὲν ἔχουμε. 

Οἱ μανάδες τὰ παιδάκια τους νὰ γίνουν δάσκαλοι, καθηγηταί· Δὲν δίνουν ἕνα παιδί νὰ γίνῃ, ἕνας ἅγιος Κοσμᾶς. Δὲν θέλουν τὸ παιδί τους νὰ γίνῃ ἅγιος Κοσμᾶς. Εὐτυχῶς στὴν ἐποχή μας, μιμήθηκε ἕνας τὸν ἅγιο Κοσμᾶ καὶ πῆρε καὶ τ᾿ ὅνομά του, εἶνε παιδὶ φτωχιᾶς ἀλλὰ ἐντίμου οἰκογενείας, ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, Ἀσλανίδης στὸ ὅνομα, ποὺ πρὸ 20 χρόνια ἦταν ἐδῶ. Αὐτὸς ἔχτισε τὸν Σταυρό, βηθούμενος ἀπὸ τὸν πάτερ Ἀθανάσιο, τὸν εὐλαβέστατο ἱερέα τοῦ χωρίου ἐδῶ τῆς Σιταριᾶς καὶ δραχμὴ δὲν πῆρε. Καὶ ὄχι μόνο αὐτὸ τὸν Σταυρὸ ἔκτισε, ἀλλὰ καὶ κάποιον ἄλλο πολὺ μεγαλύτερο καὶ κατόπιν ἔφυγε καὶ πῆγε στὴν Ἀφρική. Ἐκεῖ ἐδίδαξε καὶ ἐβάπτησε 3000 ἀνθρώπους καὶ ἐμαρτύρησε, εἶχε μαρτυρικὸ θάνατο. Εὐτυχισμένη εἶνε ἡ μάνα. Ποιές ἀπὸ σᾶς τὶς μανᾶδες θὰ φιλοτιμηθοῦν νὰ δώσουν ἕνα παιδὶ στὴν Ἐκκλησία, ποὺ ἔχουμε ἀπόλυτον ἀνάγκη, τόσο γιὰ τὴν ἐσωτερικὴν ὅσο καὶ τὴν ἐξωτερικὴν ἱεραποστολήν;
Δὲν μπορεῖτε νὰ καταλάβετε ἐσεῖς οἱ μανάδες, τί μεγάλο πρᾶγμα εἶνε νὰ δώσετε ἕνα παιδὶ στὸ Χριστό! Θὰ σᾶς μνημονεύουν γενεὲς γενεῶν.
Νά, τώρα, τὸν Κοσμᾶ (τὸν Γρηγοριάτη), ἀναφέρουν τὸ ὅνομά του στὴν Ἀφρικὴ καὶ κλαῖνε. Εὐλογημένη, λένε, εἶνε ἡ μάνα. Πῆγε κάτω ὁ πατέρας του καὶ τοῦ φιλοῦσαν οἱ ἄγριοι τὰ πόδια.
Ναί, ναί, ναί, ἀναθρέψτε τὰ παιδιά σας, γιὰ νὰ γίνουν ἱεραποστολικὰ πρόσωπα καὶ θὰ εἶνε εἰς μνημόσυνόν σας αἰώνιο.
Σᾶς τὸ εἶπα καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω, εἰς τὴν Ρωσία, πῆγε ἕνας νέος 25 χρονῶν σ᾿ ἕναν Ρῶσσο διδάσκαλο· Ἔχουν σπουδαίους πνευματικοὺς πατέρας – ἐξομολόγους οἱ Ρῶσσοι, καὶ τοῦ λέει·
«Δάσκαλε, πατέρα, νὰ παντρευτῶ; Μεγάλο εἶνε τὸ θέμα ποὺ μὲ ρωτᾶς. Ἄσε παιδί μου νὰ τὸ σκεφτῶ. Πέρασε μιὰ ἐβδομάδα καὶ λέει στὸ νέο. Περίμενε λίγο ἀκόμα, γιατὶ δὲν ἄκουσα καμμία φωνή. Πέρασε δεύτερη καὶ τρίτη ἐβδομάδα καὶ λέει στὸν νέο· Ἄκουσα κάτι ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ ξέρεις, τί μοῦ εἶπε;

Ἂν μπορεῖς, εἰς τὸν αἰῶνα αὐτὸν τὸν κατηραμένο καὶ ἄπιστο νὰ γεννήσῃς παιδὶ καὶ νὰ γίνῃ ἅγιος, νὰ παντρευτῇς. Ἐὰν ὅμως δὲν μπορέσῃς καὶ γίνῃ τὸ παιδί σου λοποδίτης, κλέφτης, βλάσφημος, ἄπιστος καὶ ἄθεος, μὴ παντρευτῇς.
Δὲν εἶνε ἁπλῶς νὰ γεννήσετε παιδιά. Ἀλλὰ νὰ δῶστε τὰ παιδιά σας στὸ Θεό, νὰ τὰ ἀφιερώσετε. Εὔχομαι λοιπόν, τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα, ποὺ τελέσαμε τὸ μνημόσυνο τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, τοῦ νεομάρτυρος αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος μαρτύρησε ὑπὲρ πίστεως, ὑπὲρ τῆς ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας, εὔχομαι καὶ ἄλλα παιδιὰ νὰ ἐμνευστοῦν ἀπὸ τὸ παράδειγμά του καὶ νὰ γίνουν ἱεραπόστολοι καὶ νὰ πᾶνε στὴν Ἀφρική, νὰ πᾶνε στὰς Ἰνδίας, νὰ πᾶνε στὴν Κορέα καὶ έδῶ στὴν Ἑλλάδα, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ζοῦνε στὸ βαθυ σκοτάδι, ἔχωμε ἀνάγκη ἱεραποστολῆς καὶ ὁ Θεὸς νὰ ἀκούσῃ τοὺς ἀναστεναγμούς μας καὶ τὰς προσευχάς μας καὶ νὰ ἀλλάξῃ τὰ μυαλὰ τῶν γυναικῶν.
Στὰ Γρεβενά· πώ-πώ! κάποια μάνα κόντεψε νὰ μὲ σκοτώσῃ. Εὔγενε στὰ παράθυρα καὶ φώναζε· «Ἀνάθεμά τον, δὲν σποῦσε τὸ πόδι του καὶ ἦρθε ἐδῶ γιὰ νὰ πάρῃ τὸ παιδί μου». Ἐγώ, πῆρα τὸ παιδί της; Μοὔρχετε νὰ σηκωθῶ νὰ φύγω, νὰ πάω στὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ νὰ κρυφτῶ σὲ καμμιὰ σπηλιά. Σπάνιο πραράδειγμα μάνας, ποὺ νὰ χαρῇ, μέσα στὶς χίλιες μία.
Βέβαια, χαίρεται ὅταν παντρεύεται καὶ ὕστερα ἀπὸ ἕνα μήνα παίρνει διαζύγιο. Ἂ, αὐτὸ εἶνε ὥραῖο πρᾶγμα στὴν ἐποχή μας!
Λοιπόν, δὲν εἶμαι ἐναντίον τοῦ γάμου, ἀλλὰ εὐλογῶ τὸν γάμο, ποὺ εἶνε μυστήριο καὶ εὔχομαι κάτι ἀνώτερο νὰ ζητᾶτε ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς τὸ ζητοῦσε χατήρι. Νὰ θυσιαστῇ γιὰ τὸν Χριστό.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Στὴν δευτερολογία Στὸν Ἅγιο Κοσμᾶ Σιταριᾶς Φλωρίνης 24-8-1989)
Ἐξεδόθη στὸ τεῦχος

«Γονεῖς, φροντίστε γιὰ τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν σας», Φλώρινα 2002

πηγή

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΞΕΦΤΙΛΑ!!! ΣΕ ΤΣΙΡΚΟ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ...ΖΟΓΚΛΕΡ!!!

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η έκφραση "τσίρκο καταντήσαμε" αποκτά την κυριολεκτική της έννοια:





Στο Τσίρκο του Μόντε Κάρλο λοιπόν, όπως διαβάζουμε στα "Θρησκευτικά", διοργανώθηκε συμπροσευχή με...ακροβατικά (!!!) στα πλαίσια της "Εβδομάδας Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών": Σε αυτό το κωμικοτραγικό "θέαμα" συμμετείχε και Ορθόδοξος Ιερωμένος, όπως μπορείτε να δείτε στο βίντεο (στο 1:30):

Γνωρίζουμε πως κάποιοι δεν κρατάνε πλέον ούτε τα προσχήματα, όμως δεν έχει κανείς το δικαίωμα ΝΑ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΕΙ την Ορθοδοξία όχι απλά συμπροσευχόμενος με αιρετικούς, αλλά και συνοδεία ζογκλέρ, χορευτών κλπ!

Ακόμα και η κατρακύλα, έχει κάποια όρια...!

Πότε θα το καταλάβουν επιτέλους οι οικουμενιστές;
πηγή

αντιγραφή

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΣΤ

Γραφει ο  Παναγιώτης  Τελεβάντος

Είναι η πρώτη φορά που παραιτείται Πάπας για λόγους υγείας. 

Οι ελάχιστες - τέσσερις όλες και όλες - άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν, έγιναν επειδή οι παραιτηθέντες Πάπες απεδείχθησαν διεφθαρμένοι και έγιναν για να προλάβουν την καθαίρεσή τους ή επειδή η παραίτησή τους αποσκοπούσε στην ενότητα του Παπισμού. Εξαίρεση η απόφαση το 1294 του Πάπα Καιλεστίνου Ε΄που παραιτήθηκε για να γίνει μοναχός πέντε μήνες μετά την εκλογή του.

Με αυτά τα δεδομένα ήταν φυσικό η είδηση να πέσει ως κεραυνός εν αιθρία νοουμένου ότι - ακόμη και αν τυχόν ο Πάπας πάσχει από κάποια σοβαρή ασθένεια - δεν ανακοινώθηκε επίσημα κάτι τέτοιο. 

Οι Παπικοί θα έχουν έτσι σύντομα νέο Αρχηγό του Βατικανού.

Ποιος θα είναι αυτός θα αποφασίσει το κονκλάβιο των καρδιναλίων.

Πολύ πιθανή θεωρείται η εκλογή Πάπα από την Ιταλία, αλλά και οι πιθανότητες εκλογής Πάπα από άλλο μέρος του κόσμο και δη από την Αμερική είναι επίσης πιθανή.

Οι πιθανότητες να εκλεγεί Πάπας πιο φιλελεύθερων τάσεων από το σημερινό Πάπα είναι ισχυρές, αν και οι συντηρητικοί εξακολουθούν να έχουν μεγάλη δύναμη στο σώμα των καρδιναλίων, αφού οι δύο τελευταίοι - γνωστοί για τις συντηρητικές τους απόψεις - Πάπες διόριζαν αφειδώς συντηρητικούς καρδινάλιους.

Το γεγονός ότι ο Πάπας παραιτείται σημαίνει ότι θα προσπαθήσει - από τα παρασκήνια - να ελέγξει τη διαδοχή ώστε να καταλήξει σε πρόσωπο περιορισμένης έστω εμπιστοσύνης στον ίδιο.

Ως Ορθόδοξοι από τον νέο Πάπα δεν έχουμε να ελπίζουμε απολύτως τίποτα διαφορετικό.

Η “Κουρία” είναι το πραγματικό κυρίαρχο σώμα του Βατικανού που παίρνει τις σημαντικές αποφάσεις.

Οι θέσεις του Παπισμού έναντι της Ορθοδοξίας καθορίστηκαν άλλωστε με τη Β΄Βατικάνεια Σύνοδο και δεν αποσκοπούν σε τίποτε λιγότερο από το να μας κάνουν ουνίτες.!!! 

Ο νέο Πάπας θα είναι πιο επικοινωνιακός, αλλά πέραν αυτού είναι εξωπραγματικό να αναμένουμε ουσιαστικές εκπλήξεις.

πηγή

σκόνη κι αστέρια… π. Ηλίας Υφαντής

Ιούλιος 1944. Κοντά στα Φιλιατρά Μεσσηνίας οι αντάρτες σκοτώνουν μερικούς Γερμανούς.

Τα ναζιστικά αντίποινα είναι αναπόφευκτα. Αποφασίζεται να εκτελεστούν εκατό κάτοικοι των Φιλιατρών και να καεί η μισή κωμόπολη. Χρόνος εκτέλεσης των αντιποίνων η 19η Ιουλίου. Φόβος και αγωνία στο λαό…

Κι όμως το προηγούμενο, της 19ης, βράδυ συνέβη κάτι το απίστευτο:

Ένας γέροντας παπάς παρουσιάζεται στο όνειρο του Γερμανού φρούραρχου και απαιτεί την ματαίωση των αντιποίνων.
Εκείνος ξυπνάει, αλλά, δέσμιος της γερμανικής πειθαρχίας, τον αγνοεί και ξανακοιμάται. Το ίδιο όμως σκηνικό επαναλαμβάνεται για δεύτερη και για τρίτη φορά.

Επικοινωνεί με τον ανώτερό του, στην Τρίπολη. Αλλά κι εκείνος του εξομολογείται πως είχε ανάλογες επισκέψεις απ’ τον μυστηριώδη παπά. Και, όπως φαίνεται, του ανέθεσε την εξιχνίαση του μυστηρίου.

Το πρωί, λοιπόν, ο Γερμανός φρούραρχος καλεί τους έντρομους παπάδες των Φιλιατρών, για να δει, μήπως ο νυχτερινός επισκέπτης ήταν κάποιος ανάμεσά τους.

Και, επειδή διαπιστώνει ότι δεν ήταν, καταλαβαίνει ότι ο επισκέπτης του ονείρου πρέπει να προερχόταν από άλλο χώρο και άλλη συχνότητα. Και, γι’ αυτό παίρνει σβάρνα τις εκκλησιές, πιστεύοντας ότι κάπου θα τον συναντήσει…
Και πραγματικά σε κάποια εκκλησιά συναντάει την εικόνα του. Γονατίζει και προσκυνάει. Και στρεφόμενος στους έκπληκτους παπάδες τους λέει: Αυτός σας έσωσε! Εσάς και την πόλη σας!

Το περιστατικό αυτό δεν κυκλοφορήθηκε από κάποιες ευφάνταστες, θρησκόληπτες και αλαφροΐσκιωτες γριούλες. Ούτε επινοήθκε από κάποιους επαγγελμαίες κληρικούς, ως ευκαιρία εμπορίας και αργυρολογίας.

Είναι πανθομολογούμενο και πασίγνωστο. Όχι μόνο στους κατοίκους των Φιλιατρών, αλλά και πολύ ευρύτερα…

Και το σημαντικότερο: Έχει την πηγή του αλλά και την επιβεβαίωσή του από αλλοεθνείς και αλλόδοξους. Που θα είχαν κάθε λόγο να το αμφισβητήσουν και να το απορρίψουν…

Και όμως, αντιθέτως, αναγκάστηκαν εξαιτίας του να παραβιάσουν τη σιδερένια πειθαρχία του Γ΄ Ράιχ, με αποτέλεσμα να ματαιώσουν την εκτέλεση των αντιποίνων.

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος Άγιος, δεκαοχτώ αιώνες πρωτύτερα είχε κάμψει και κονιορτοποιήσει, πριν απ’ τη γερμανική, και την, επίσης, σιδηρά ρωμαϊκή πειθαρχία.

Αφού έκαμε, ακόμη και τους βασανιστές του, που τον έγδερναν ζωντανό, προκειμένου να κλονίσουν την πίστη του, να λυγίσουν. Και να δηλώσουν ότι ο απίστευτος ηρωισμός του βασανιζόμενου ιερέα, τους έκαμε να γίνουν κι εκείνοι χριστιανοί. Παρότι η μεταστροφή τους αυτή συνεπαγόταν ανάλογα βασανιστήρια και άμεσο θάνατο.

Και βέβαια μιλάμε για τον χθες (10 Φεβρουαρίου) εορταζόμενο Άγιο Χαράλαμπο.

Ο οποίος στην εποχή του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου(194-211) ήταν παπάς στη γειτονική με την Έφεσο κωμόπολη της Μαγνησίας. Όπου, επειδή αξιοποίησε στο έπακρο τα τάλαντα, με τα οποία τον προίκισε ο Θεός, προκάλεσε την αθρόα συρροή των ειδωλολατρών στο χριστιανισμό.

Αλλά, παράλληλα, και την αντίδραση τόσο του ειδωλολατρικού ιερατείου, όσο και της ρωμαϊκής εξουσίας.

Η οποία και έλαβε δραστικά μέτρα, προκειμένου να αντιμετωπίσει την περίπτωση του εξαιρετικά επικίνδυνου αυτού παπά: Μέτρα και βασανιστήρια, που, όσο φοβερότερα γίνονταν, τόσο περισσότερο προκαλούσαν το θαυμασμό και την ακατάσχετη προσέλευση των ειδωλολατρών στο χριστιανισμό. Αντί, όπως πίστευαν και επιδίωκαν οι βασανιστές, να προκαλέσουν την αποθάρρυνση και το φόβο και τη μεταστροφή των χριστιανών στην ειδωλολατρία.
Για να αναγκαστούν να παραδεχτούν ότι ματαιοπονούσαν και να προσφύγουν, τελικά, στο έσχατο μέσο αντιμετώπισης αναλόγων περιπτώσεων, που ήταν ο αποκεφαλισμός.

Αλλά, και στην περίπτωση αυτή, φαίνεται ότι ο Άγιος Χαράλαμπος νίκησε, πέρα απ’ τη γερμανική και ρωμαϊκή πειθαρχία, ακόμη και το χρόνο και το θάνατο.

Γιατί ένας άνθρωπος, που έζησε στην εποχή του Σεπτίμιου Σεβήρου και διασκέλισε κάπου δεκαοχτώ αιώνες, για να παρουσιαστεί στον ύπνο του Γερμανού φρούραρχου, σε καμιά περίπτωση δεν είναι νεκρός.

Είναι ασύγκριτα πιο ζωντανός απ’ αυτούς, που τον έγδερναν ζωντανό. Ακόμη κι απ’ τον μεγάτιμο, στην εποχή του, αυτοκράτορα, Σεπτίμιο Σεβήρο, που τώρα είναι σκόνη άσημη και άγνωστη. Όπως και τα οποιαδήποτε άλλα παρόμοια, όρθια πτώματα, όλων των εποχών. Και της σημερινής.

Όπως αυτά των εφιαλτών και τοκογλύφων, που γδύνουν και γδέρνουν και δολοφονούν, στις μέρες μας, τους λαούς. Και το δικό μας.

Και δεν καταλαβαίνουν ότι δεν είναι τίποτε άλλο από λάσπη υπό κατάρρευση. Πράγμα που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το κατανοήσουν και όσοι εθελοδουλικά και πειθήνια σκύβουν τον τράχηλό τους κάτω απ’ την αισχρή και βάρβαρη εξουσία τους.

Πιο ζωντανός, λοιπόν και πιο δυνατός, ακόμη κι απ’ το χρόνο και το θάνατο ο ΄Άγιος Χαράλαμπος. Αλλά και πιο φωτεινός.

Όχι μόνο σε σύγκριση με τους διάττοντες γήινους αστέρες, αλλά και τους ουράνιους.
Γιατί, κάποια στιγμή, τ’ αστέρια τα’ ουρανού, ο Ήλιος, η Σελήνη θα χάσουν τη λάμψη τους. Ενώ το αστέρι του Αγίου Χαραλάμπου και πάμπολλα άλλα της δικής του ποιότητας θα λάμπουν αιώνια και αδιάπτωτα.

Σε αντίθεση με τη σκόνη και τη στάχτη της Μέρκελ, της Λαγκάρτ και του Σόιμπλε και των ντόπιων ανδρεικέλων τους και τόσων άλλων, όρθιων και οδωδότων πτωμάτων…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

΄΄ΙΔΕ ΥΓΙΗΣ ΓΕΓΟΝΕΣ΄΄

Αρχιμ. Κύριλλος

Ο θάνατος αποτελεί πανανθρώπινο γεγονός, καθώς όλοι είμαστε αμαρτωλοί και καταδικασμένοι σε θάνατο (Ρωμ. 3,23 και 6,23). Μόνον Ένας υπήρξε αναμάρτητος, ο Χριστός, και πέθανε στον Σταυρό θεληματικά για να μας σώσει από τις συνέπειες της αμαρτίας. »Ταπεινώθηκε εκουσίως γενόμενος υπάκουος μέχρι θανάτου και μάλιστα θανάτου σταυρικού»(Φιλ. 2,8). Ο αναμάρτητος Χριστός ήρθε στην γη για μας αποκαλύψει τον Θεό Πατέρα και το θεϊκό σχέδιο για την σωτηρία του ανθρώπου, να διδάξει τις αλήθειες του θεού, να μας λυτρώσει από την αμαρτία, και τελικώς να πεθάνει στον Σταυρό για να μας χαρίσει ζωή αιώνια. Ο αναμάρτητος Χριστός έγινε»αμαρτία για μας, με σκοπό να γίνουμε εμείς καρπός δικαιοσύνης του Θεού χάρη σε Αυτόν» (Β’ Κορ. 5,21). Μέσω της θυσίας του Χριστού έχει ανοίξει για όλους μας η θύρα της θεϊκής χάριτος. Ο Χριστός πάνω στον Σταυρό άπλωσε τα χέρια Του για να αγκαλιάσει και δεχθεί κάθε αμαρτωλό που μετανοεί. Η μεγάλη Του αγάπη φαίνεται την στιγμή που αδίκως καταδικάζεται να πεθάνει ατιμωτικά για τις αμαρτίες μας. Λόγοι συγχώρησης βγαίνουν από τα αγιασμένα χείλη Του για τους εκτελεστές Του και με την κραυγή »Τετέλεσται!» δηλώνει θριαμβευτικά ότι το σωτηριώδες έργο Του έχει ολοκληρωθεί και έχει τελειωθεί για όλες εκείνες τις αμέτρητες πονεμένες και αμαρτωλές ψυχές που θα Τον δεχθούν και θα Τον πιστέψουν ως Σωτήρα και Κύριο της ζωής τους. Ωστόσο οι δυνάμεις του θανάτου και του άδου δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τον Ιησού, τον αρχηγό της Ζωής. Στις γυναίκες που πήγαν στον Τάφο Του είδαν άγγελο που τους είπε: »τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; Ουκ έστιν ώδε. Ηγέρθη!»(Λουκ. 24,5-6). Ο Χριστός με την Ανάστασή Του καταργεί την παντοδυναμία του θανάτου και ο άδειος Τάφος Του γεμίζει τις καρδιές των πιστών με φως, ελπίδα, χαρά και νίκη για τον θρίαμβο της ζωής. Εκείνος είναι Η ΖΩΗ. Ο Χριστός αναστήθηκε και ανελήφθη στους ουρανούς για να μας ετοιμάσει τόπο και ουράνια κατοικία για να ζούμε κοντά Του (Ιω 14,2-3).Ας γονατίσουμε με συντριβή καρδίας και ας ευχαριστήσουμε τον Χριστό για την μεγάλη Του αγάπη και θυσία.

Πολλές φορές όμως οι πράξεις μας και η καθημερινότητά μας απομακρύνει από την θέαση των ουρανίων πραγμάτων. Μοιάζουμε τότε με πουλιά που μας έχουν ψαλιδίσει τα φτερά και μας κρατούν δεμένους στην γη εμποδίζοντάς μας να πετάξουμε ψηλά. Οι αλυσίδες της αμαρτίας και οι μέριμνες της καθημερινότητας μας κρατούν χαμηλά, δεσμευμένους στα γήινα. Μπορεί να ζούμε επί γης, όμως όλη μας η βιοτή και διαγωγή οφείλει να είναι προσανατολισμένη στον ουράνιο θεό, εκεί όπου βρίσκεται η αιώνια πατρίδα μας.

Όταν ο Χριστός άρχισε να κηρύττει δημόσια το πρώτο μήνυμα ήταν: »Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 4,17). Η μετάνοια είναι το πρώτο βήμα που επιτρέπει την είσοδο του ανθρώπου στην βασιλεία του Θεού. Η απροθυμία για μετάνοια κρατά πολλούς έξω από αυτήν. Μετάνοια σημαίνει ολοκληρωτική αλλαγή στάσης και πορείας του ανθρώπου. Μία τέλεια αλλαγή διαθέσεων και επιθυμιών, με παράλληλη απόρριψη της αμαρτωλής ζωής και αποδοχή του έργου της σωτηρίας που προσφέρει ο Χριστός. Μετάνοια είναι η αναγνώριση της αμαρτωλότητάς μας και η απόφαση να ζούμε στο εξής σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Η αληθινή μετάνοια συνοδεύεται από βαθιά πίστη στον Χριστό. Όμως η μετάνοια αποτελεί προσωπική απόφαση του καθενός. Ο Χριστός είπε πως δεν χρειάζονται ιατρό οι υγιείς, αλλά εκείνοι που ασθενούν (Ματθ. 9,12). Πολλοί όμως αρνούνται να δεχθούν ότι το σώμα και η ψυχή τους ασθενεί από την αμαρτία και χρειάζεται την θεραπεία που προσφέρει ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών Ιησούς Χριστός. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι δεν έχουν διαπράξει κάποια μεγάλη αμαρτία και συχνά απαντούν: »Γιατί έχω ανάγκη από συγχώρηση? Τι έχω κάνει?». Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι όλοι είμαστε άνθρωποι ατελείς και αμαρτωλοί και έχουμε ανάγκη μετάνοιας και συγχώρησης. Εάν δεν παραδεχθούμε την πραγματικότητα αυτή είναι σαν να ακυρώνουμε την θυσία του Χριστού στον Σταυρό και να λέμε πως μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Χριστό. Ας σκεφτούμε σοβαρά, γίνεται ο ασθενής να ζήσει χωρίς θεραπεία γιατρού, γίνεται ο αμαρτωλός να θεραπευθεί χωρίς το φάρμακο της μετανοίας; Με συντριβή καρδίας και βαθιά συναίσθηση της αναξιότητάς μας ας πλησιάσουμε τον Κύριο για να λάβουμε την συγχώρηση. »Μετανοήστε, λοιπόν και επιστρέψτε στον Θεό, για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες σας, έτσι που να έρθουν καιροί αναζωογόνησης από τον ίδιο τον Κύριο και να στείλει τον Ιησού, τον προκαθορισμό για σας Μεσσία» (Πράξ. 3, 19-20).

Ο Χριστός έδωσε εντολή στους μαθητές Του να κηρύξουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας σε όλη την γη.»Πηγαίνετε σε όλον τον κόσμο και κηρύξατε το Ευαγγέλιο σε όλη την οικουμένη. Όποιος πιστέψει και βαπτισθεί θα σωθεί, όποιος απιστήσει θα καταδικασθεί» (Μάρκ. 16,15-16). Το μήνυμα του Ευαγγελίου έχει εξαπλωθεί σήμερα παντού και δισεκατομμύρια ανθρώπων έχουν ακούσει για τον Χριστό, με τι αποτελέσματα όμως? Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι, και αν ακόμη έχουν βαπτισθεί και ονομάζονται χριστιανοί απορρίπτουν στην πράξη το ευαγγέλιο και τον Χριστό, γιατί έχουν διαλέξει τον δρόμο της αμαρτίας. Δεν θέλουν να απαρνηθούν τον εαυτό τους και τις σαρκικές επιθυμίες, για αυτό και αρνούνται το Ευαγγέλιο της σωτηρίας. Εμείς που βρισκόμαστε εδώ και έχουμε δεχθεί τον Λόγο του Θεού ας αναρωτηθούμε. Έχουμε φροντίσει να δώσουμε την μαρτυρία μας για τον Χριστό, να μιλήσουμε για την πίστη μας στους άλλους? Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας, συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, που είναι χαμένοι μέσα στην αμαρτία. Ας μιλήσουμε σε αυτές τις ψυχές για τον Χριστό και την ελπίδα της σωτηρίας που προσφέρει και ας προσευχηθούμε ο Κύριος να σώσει πολλές αμαρτωλές ψυχές.

»Όποιος κατοικεί κάτω από την στέγη του Υψίστου, όποιος διαμένει στην σκιά του Θεού, ας λέει στον Κύριο: καταφυγή μου και φρούριο μου είναι ο Θεός στον Οποίο ελπίζω» (Ψαλμ. 91, 1-2)   Αν κοιτάξουμε ψηλά θα δούμε τον γαλάζιο ουρανό να μας σκεπάζει. Ποτέ δεν είναι δυνατόν να παύσουμε να βρισκόμαστε κάτω από την σκιά του Υψίστου. Όπου και αν πάμε, θα έχουμε πάντα από πάνω μας την αγάπη του Θεού να μας σκεπάζει. Γνωρίζοντάς το μπορούμε να συνεχίσουμε με θάρρος την πορεία μας πάνω στην γη. Ο Λόγος του Κυρίου είναι αληθινός και δοκιμασμένος, οι υποσχέσεις Του αξιόπιστες. Και αν έρχονται στιγμές που ο γαλάζιος ουρανός σκοτεινιάζει και έρχονται καταιγίδες, ο Κύριος υπόσχεται να είναι πάντοτε μαζί μας και να μας σκεπάζει προστατευτικά.

Όταν ο Κύριος πέρασε μπροστά από τον παράλυτο που για 38 έτη βρισκόταν μπροστά στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και περίμενε μάταια κάποιον να τον βοηθήσει να μπει στα νερά της και να θεραπευθεί, κανείς μέχρι τότε δεν είχε προσφερθεί να τον βοηθήσει. Ο Χριστός όμως στάθηκε στον παράλυτο με αγάπη και καλοσύνη, τον σπλαγχνίσθηκε, μίλησε μαζί του και τον θεράπευσε. Ο παραλυτικός πίστεψε στα λόγια του Χριστού, που τον ρώτησε: »θέλεις να γιατρευθείς;», και όταν ο παραλυτικός απάντησε »Ναι, Κύριε, θέλω», τότε ο Χριστός τον θεράπευσε. Στο τέλος όμως του είπε ένα λόγο που πρέπει να τον προσέξουμε ιδιαιτέρως. »Ίδε, έγινες υγιής. Στο εξής μην αμαρτάνεις για να μην σου συμβεί κάτι χειρότερο»(Ιω. 5,14). Μόνον ο Χριστός μπορεί ν α θεραπεύσει την ασθένεια της ψυχής και του σώματος ενός ανθρώπου που υποφέρει από τις συνέπειες της αμαρτίας. Όταν λοιπόν έλθει και σε μας ο Χριστός και μας προσφέρει την σωτηρία και την ίαση ας προσέξουμε να παραμείνουμε κοντά Του και να μην ξαναπέσουμε στην αμαρτία.

πηγή

ΕΝΑΣ ΜΗΝΑΣ ΜΕΛΙΤΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΙΚΡΑΣ - Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Κανσίζογλου

ἀρχιμανδρίτου Νικοδήμου Κανσίζογλου

Α.  Ο ΓΑΜΟΣ ΩΣ ΟΔΟΣ ΠΡΟΣ ΑΡΕΤΗΝ

α. Πολλοί, εἴτε διότι φοβοῦνται τὴν ἄγνωστη ἐμπειρία τοῦ γάμου εἴτε διότι θέλουν νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀπροθυμία τους νὰ ἀναλάβουν τὶς εὐθύνες ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὴν οἰκογενειακὴ ζωή, σκέπτονται καὶ λένε ὅτι ὁ γάμος εἶναι ἐμπόδιο πρὸς τὴν ἀρετὴ ἢ πῶς εἶναι ἀδύνατον νὰ εὐαρεστήσει κάποιος τὸν Θεὸ μέσα ἀπὸ τὸν γάμο. Ὅμως, ὅπως λέει ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἂν ὁ γάμος ἐμπόδιζε τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ἄσκηση τῆς ἀρετῆς «οὐκ εἰσήνεγκεν γάμον εἰς τὸν βίον ὁ τῶν ὅλων δημιουργὸς Θεός». Μὴ λησμονοῦμε πὼς ὁ Χριστὸς «Εἰς γάμον παρεγένετο καὶ δῶρον εἰσένεγκεν». Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν παρουσία Του στὸν γάμο στὴν Κανὰ εὐλόγησε τὸν γάμο καὶ μάλιστα τοὺς    ἔκάνε δῶρο    τὸ  κρασί. Καὶ καταλήγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Δυνατὸν καὶ σφόδρα δυνατὸν καὶ γυναῖκας ἔχοντας τὴν ἀρετὴν μετιέναι ἂν θέλωμεν». Δὲν εἶναι ἁπλῶς κατορθωτό, ἀλλὰ καὶ ἀρκετὰ εὔκολο νὰ γίνουμε ἐνάρετοι μέσα στὸν γάμο, ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουμε σοβαρά.                                                                

β. Ὁ ἀρχιμ. Σωφρόνιος (Σαχάρωφ) λέει: «Τὸ νόημα τοῦ γάμου ἔγκειται στὸ νὰ μὴν παραμείνουμε στὰ ὅρια τῆς φύσεως, ἀλλὰ στὴν ἀπὸ κοινοῦ προσπάθεια νὰ γίνουμε   ναὸς   γιὰ τὴ λατρεία τοῦ Ἀνάρχου Πατρός. Τότε ὁ γάμος γίνεται ὁδὸς πρὸς σωτηρία. Κανένας ἀπὸ μᾶς στὴ δεδομένη μας κατάσταση δὲν ἀποτελεῖ τελειότητα. Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη, ὥστε, καὶ μὲ τὴν ἄνωθεν ἐνέργεια καὶ μὲ τὴν προσπάθειά μας,  νὰ ἀναπτυχθοῦμε στὴ γνώση τοῦ Θεοῦ». Αὐτὸ ποὺ λέει ὁ π. Σωφρόνιος: «Νὰ μὴν παραμείνουμε στὰ ὅρια τῆς φύσεως» σημαίνει νὰ μὴν ἔλθει κάποιος στὸν γάμο ἀπὸ φυσικὴ ἀνάγκη ἢ ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ   διαιωνίσει   τὸ ἀνθρωπινὸ γένος, ἀλλὰ μὲ τὴ διάθεση ἐν ἀγάπῃ νὰ   βαστάξει   τὶς ἀτέλειες τοῦ ἄλλου προσώπου καὶ  μαζὶ νὰ συμμορφωθοῦν ἐν Χριστῷ ὡς   καινὴ κτίσις, δηλ. νέα πνευματικὴ δημιουργία.

γ. Βεβαίως πατέρας ἢ μητέρα δὲν γίνεται κάποιος μόνον, ἐπειδὴ θὰ γεννήσουν παιδιὰ καὶ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο δὲν εἶναι σύζυγοι μόνον, ἐπειδὴ νυμφεύθηκαν. Ὅπως, καθὼς λέει ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Οὐ τὸ σπεῖραι ποιεῖ πατέρα μόνον, ἀλλὰ τὸ παιδεῦσαι καλῶς. Οὐδὲ τὸ κυῆσαι μητέρα ἐργάζεται, ἀλλὰ τὸ θρέψαι καλῶς», ἔτσι, σύζυγοι δὲν γίνονται, ἐπειδὴ ἔκαναν γάμο, ἀλλὰ ἐπειδὴ νοιάζονται καὶ ἀγαποῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Ἀλλιῶς εἶναι   σύντροφοι   δηλαδὴ μοιράζονται τὴν τροφή τους καὶ τὴν παρέα τους.

Β. ΠΩΣ ΑΠΑΞΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΓΑΜΟΣ.

α.  Πάρα πολὺ αὐστηρὸς καὶ ἐπικριτικὸς εἶναι ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος πρὸς αὐτοὺς ποὺ νομίζουν πὼς ἡ εὐτυχία τοῦ γάμου τους θὰ στηριχθεῖ στὰ χρήματα καὶ στὰ κτήματα, στὸν φθαρτὸ πλοῦτο. Παρατηρεῖ ὅτι ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ βλέπουμε πὼς οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ «ἐζήτουν ψυχῆς κάλλος καὶ τρόπων εὐγένειαν… οἱ δὲ νῦν… ἕν μόνον ἐπιζητοῦσι, τῶν χρημάτων τὴν περιουσίαν». Πρέπει νὰ ζητοῦμε πρόσωπο νὰ μοιραστοῦμε τὴ ζωή μας καὶ ὄχι νὰ μοιράσουμε τὸν πλοῦτο του. «Ὥστε οὐκ εὔπορον χρὴ ζητεῖν, ἀλλὰ  κοινωνὸν βίου λάβωμεν. Ψυχὴν ζητῶμεν καλήν, ἵνα ἀγάπης ἐπιτύχωμεν».

β. Στοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ βλέπουμε πολὺ καλλιεργημένη πνευματικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν γάμο.  Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὁ συνετὸς νεαρὸς Τωβίας δὲν ὑπέστη καμμία βλάβη ἀπὸ τὸν δαίμονα ποὺ φόνευε τοὺς γαμπροὺς τῆς Σάρρας, διότι αὐτὸς τὴν πλησίασε ἀπὸ ἀγάπη καὶ ὄχι ἀπὸ συμφέρον οἰκονομικὸ ἡ σαρκικό, ὅπως ἔκαναν οἱ ἑπτὰ  πρῶτοι ὑποψήφιοι σύζυγοί της. Στὴν προσευχή του, μάλιστα, ὁ Τωβίας εἶπε μὲ εἰλικρίνεια στὸν Θεό: «Κύριε, οὐ διὰ πορνείαν ἐγὼ λαμβάνω τὴν ἀδελφήν μου ταύτην, ἀλλὰ ἐπ’  ἀληθείας ἐπίταξον ἐλεῆσαι μὲ καὶ αὐτὴ συγκαταγηρᾶσαι». (Τωβ. δ , 4-9). Ὅταν ἐδῶ λέει ὁ Τωβίας ὅτι  «οὐ διὰ πορνείαν», ἐννοεῖ, σίγουρα, πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅ,τι σήμερα σημαίνουμε ἐμεῖς μὲ αὐτὴ τὴ  λέξη. Γιὰ τὸν Τωβία κάθε ἄλλη διάθεση ἐκτὸς ἀπὸ τὴ γνήσια ἀγάπη εἶναι «πορνεία». Ἐὰν κάποιος λάβει μία γυναίκα εἴτε διότι εἶναι σαρκικὰ ἑλκυστικὴ εἴτε διότι ἔχει χρήματα πολλὰ εἴτε διότι ἔχει κάποια ὑπολήψιμη κοινωνικὴ θέση εἴτε διότι θέλει κάποια   νὰ μαγειρεύει καὶ νὰ σιδερώνει   εἴτε διότι σκέπτεται μόνο τὴν κοινωνικὴ ἀποδοχὴ εἴτε γιὰ νὰ λύσει τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα τῆς χώρας του, τότε  θεωρεῖται  πορνεία κατὰ τὸν λόγο τοῦ Τωβία.

γ. Ἕνας μεγάλος Ρουμάνος πνευματικός, ὁ Γέρων Ἀρσένιος Παπατσιώκ, ἔλεγε: «Οἱ σαρκικὲς ἀπολαύσεις εἶναι ἡ συνέπεια τοῦ γάμου καὶ ὄχι ὁ σκοπός. Πρῶτος σκοπὸς εἶναι ἡ σωτηρία τους. Εἶναι μεγάλο λάθος νὰ νυμφεύονται μόνο γιὰ τὴν ἀπόλαυση τῆς σαρκός. Ἔτσι κατασκευάζουν ἑτοιμόρροπο σπίτι ποὺ δὲν θὰ κρατήσει γιὰ πολύ. Γιὰ νὰ σωθεῖ τὸ ζεῦγος πρέπει νὰ εἶναι καὶ οἱ δυό τους πιστοὶ χριστιανοί. Νὰ μεγαλώνουν τὰ παιδιά τους γιὰ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τὸ θέμα τοῦ γάμου πρέπει νὰ τίθεται σὲ μία ζυγαριά: ἢ καλὰ ἢ καθόλου. Ἂν δὲν προσέξουμε στὸν γάμο θὰ ἰσχύσει αὐτὸ ποὺ λένε: ἕνας μήνας μέλιτος καὶ μία ζωὴ πίκρας».

Γ. ΑΓΑΠΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΣΥΖΥΓΩΝ.

α.  Ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἂν καὶ ὑπῆρξε ἄγαμος καὶ μέγας ἀσκητής, γνωρίζοντας τὴ δύναμη τῆς ἀγάπης τῶν συζύγων, ποὺ συγκροτεῖ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου, ἐπισημαίνει τὴ δύναμη αὐτὴ καὶ τὴν ὑψηλὴ ἀξία καὶ τιμή της: «Οὐδὲν τοῦ οὕτω φιλεῖσθαι παρὰ γυναικὸς καὶ τοῦ φιλεῖν τιμιώτερον. Τούτου ὄντος πᾶς πλοῦτος περίεστιν».  Δὲν ὑπάρχει πιὸ τίμιο πράγμα ἀπὸ τὴν ἀμοιβαία ἀγάπη τῶν συζύγων. Ὅταν ὑπάρχει αὐτό, κάθε ἄλλος πλοῦτος εἶναι κατώτερος. Θὰ μπορούσαμε νὰ θεωρήσουμε τὸν λόγο αὐτὸ καὶ ἰδιαίτερα ἐπίκαιρο. Σήμερα ποὺ ὅλοι μιλοῦν γιὰ οἰκονομικὴ κρίση καὶ φοβοῦνται μία ἐπερχόμενη οἰκονομικὴ καταστροφή, ἐμεῖς μποροῦμε νὰ προτάξουμε τὴ δύναμη αὐτῆς τῆς ἀγάπης ὡς τρόπου καὶ ὡς ἀντιδότου ὑπέρβασης τῆς κρίσεως σὲ πολλὰ ἀπὸ τὰ ἐπίπεδά της.

β. Ὁ ἴδιος πάλι ἱερὸς πατὴρ συμβουλεύει τὸν ἄνδρα νὰ δείχνει τὴν ἀγάπη του στὴ γυναίκα του. Δὲν πρέπει νὰ διστάζει νὰ τῆς λέει πὼς τὴν ἀγαπᾶ: «Ὅτι φιλεῖς ὁμολόγει, μὴ φοβηθῆς». Ἡ ὁμολογία αὐτὴ δὲν πρέπει νὰ δείχνει ἢ νὰ θεωρεῖται ὑποτέλεια τοῦ ἀνδρός. Ἡ ἁγνότητα, ἡ γνησιότητα καὶ ἡ ὁμολογία τῆς ἀγάπης  φέρνουν εὐλογία καὶ αὔξηση τῆς ἀγάπης. Μερικοὶ διστάζουν νὰ ἐκφράσουν τὴν ἀγάπη τους φοβούμενοι πὼς δείχνουν μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἀδυναμία. Ὅμως, ἡ καθαρὴ καὶ γνήσια ἀγάπη μόνον δύναμη εἶναι. Αὐξάνει καὶ προοδεύει συνεχῶς. Ἐπίσης, συμβουλεύει ὁ ἱερὸς πατὴρ τὸν ἄνδρα νὰ ἐπαινεῖ τὴ γυναίκα του καὶ νὰ τῆς δείχνει τὴν εὐχαρίστηση καὶ τὸν θαυμασμό του γιὰ ὅποια καλὴ καὶ ἀξιέπαινη συμπεριφορὰ ἐκείνη δείχνει: «Ἂν ἀγαθό τι πράξη, ἐπαίνει καὶ θαύμαζε». Εἶναι μερικοὶ ποὺ κατειλημμένοι ἀπὸ ἰσχυρὰ συμπλέγματα μειονεξίας ἀδυνατοῦν νὰ ποῦν κάποιο καλὸ λόγο στὶς συζύγους τους. Ἴσως πιστεύουν πὼς μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὶς ἀναγνωρίζουν ὑπεροχὴ ἔναντί τους καὶ ἔτσι μειώνουν τὸ δικό τους πρόσωπο. Πρόκειται, βεβαίως, γιὰ κλασικοὺς ἐγωπαθεῖς καὶ ναρκισσιτικοὺς τύπους.  Πόσο στεροῦν τὸν ἑαυτό τους ἀπὸ τὴν ἱκανοποίηση τῆς γνήσιας ἀγάπης! 

γ. Ὁ ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀναφέρει ἕνα παράδειγμα ἀγαπημένων συζύγων ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο κόσμο ποὺ διδάσκουν τὴ δύναμη τῆς ἀγάπης μεταξὺ τῶν νυμφευμένων. Πρόκειται γιὰ τὸν Καπανέα καὶ τὴν Εὐάνδη. Ὅταν πέθανε ὁ Καπανεὺς καὶ ἔκαιαν τὸ σῶμα του στὴ φωτιά, ἡ σύζυγός του Εὐάνδη, μὴν ὑποφέροντας τὸν χωρισμὸ τοῦ ἀνδρός της, ἔτρεξε καὶ ἔρριξε τὸν ἑαυτό της στὴ φωτιὰ καὶ κάηκε μαζὶ μὲ τὸν ἄνδρα της. Καὶ καθὼς ἦταν ἀχώριστοι στὴ ζωὴ , ἔτσι ἔμειναν ἀχώριστοι καὶ στὸν θάνατο. Ζήτησε ὁ θάνατος νὰ τοὺς χωρήσει, ἀλλὰ ὁ ἔρως καὶ ἡ ἀγάπη τοὺς ἐφύλαξε ἑνωμένους. Ἄν, λοιπόν,  οἱ ἀρχαῖοι εἶχαν τέτοια ἀγάπη, πόσῳ μᾶλλον πρέπει νὰ ἔχουν οἱ χριστιανοὶ ποὺ τοὺς δένει ὁ γάμος ὡς Μέγα Μυστήριο.

  *ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Ζ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΙΟΥΛ.-ΣΕΠ. 2011

πηγή

Μια τρομακτική προφητεία, ολοκληρωμένη κατά 99%

Ο Μαλαχίας γεννήθηκε το 1094μχ στο Αλμαρ.  Ήταν ένας μεταρυθμιστής της καθολικής εκκλησίας.  Όλα άρχισαν όταν σε μια επίσκεψη του στην Ρώμη είδε ένα όραμα.. Πέρασαν μπροστά απο τα μάτια του πολλές και διάφορες Λατινικές φράσεις, όπου ανάμεσα σ αυτές εμφανίστηκαν τα ονόματα απο 111 πάπες που θα κυβερνούσαν την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία μέχρι το τέλος του κόσμου.

Πολλές απο τις φράσεις ήταν..

πολύ ακριβείς όσον αφορά το αποτέλεσμα, για παράδειγμα Ο Τζον ο 23ός  "ο 110ός πάπας της προφητείας"  αναφέρεται ως "Pastor Et Nautam δηλαδή Παπάς και Ναυτικός". Πρίν γίνει Πάπας το 1958 ήταν ναυτικός στην Βενετία.
Ο Πόλ ο 6ός αναφέρεται ως "Flos Floram το λουλούδι ανάμεσα στα λουλούδια" το σύμβολο του είναι ο κρίνος ανάμεσα σε άλλους κρινους...
Ο  Τζον ο 2ός αναφέρεται "De labor e solis"  που σημαίνει ο γιός της έκλειψης.  Ήταν ο μόνος ποντίφικας στην λίστα που γεννήθηκε  κατα την διάρκεια μιας έκλειψης ηλίου
Και ο τελευταίος πάπας Gloria Olivae απο την δόξα της ελιάς..
Ο Μαλαχίας μετά την μεγάλη λίστα των διαδόχων,  είπε μια τελευταία φράση.  Αυτήν την φορά όμως δεν  είχε αριθμό..
"Κατά την διάρκεια της μεγάλης καταδίωξης, η θέση της ιερής ρωμαικής εκκλησίας, θα καταληφθεί απο τον Πέτρο τον Ρωμαίο που θα ταίσει τον άμβωνα με πολλά  δεινά. Μετά απο αυτό η ιερή πολη της Ρώμης θα καταστραφεί και η τρομακτικη ΚΡΙΣΗ θα κρίνει τους ανθρώπους του.. ΤΟ ΤΕΛΟΣ."
Άραγε ο προφήτης Μαλαχίας περιέγραφε το τέλος της Ρώμης, το τέλος της εκκλησίας ή το τέλος του κόσμου? Θα είναι άραγε ο Πέτρος ο Ρωμαίος ο τελευταίος ποντίφικας αυτός δηλαδή που θα διαδεχθεί τον υπάρχον Πάπα?
Είναι πραγματικά απίστευτο που μπόρεσε και προφήτεψε όχι μόνο την σειρά με την οποία θα διαδεχόντουσαν ο ένας μετά τον άλλον, αλλά έδωσε και λεπτομερή στοιχεία σχετικά με την ζωή τους, πράγμα που μας αφήνει άφωνους.
Ο Τζων ο προηγούμενος Πάπας ήταν ο 110ός της λίστας..


Μία ιστορία για γερά νεύρα..

Στην Ινδία εμφανίστηκε ένα άρθρο που έγραφε πως:   Όταν οι καρδινάλιοι πήγαν στην Ρώμη για να εκλέξουν νέο Πάπα εμφανίστηκε  ένας άντρας που προσέγγισε τους καρδιναλίους και τους συμβούλεψε να εκλέξουν κάποιον που θα είναι μεγάλος πνευματικός ηγέτης, κάποιον που θα προσεγγίζει τους νέους, κάποιον που θα κάνει την εκκλησία ισχυρή.. αλλά σας προειδοποιώ να δώσετε μεγάλη βαρύτητα στα λόγια μου.. ΝΑ ΜΗΝ εκλέξετε  κάποιον που θα έχει σχέση με την ΕΛΙΑ, γιατί το στοιχείο της προφητείας του Μαλαχία ήταν Gloria Olivae  Η δόξα της ελιάς..

Όπως έγινε η εκλογή και βγήκε ο σημερινός πάπας  ο καρδινάλιος Ράτσινγκερ απο την Γερμανία.
Τότε αμέσως όλοι σκέφτηκαν, πως δέν πρέπει να ανησυχούν γιατί το όνομα του δεν έχει καμία σχέση με την Ελιά..
Τώρα η προσοχή όλων είχε χαλαρώσει και πλέον περίμεναν να μάθουν  ποιό όνομα θα διάλεγε..Ακουγόντουσαν διάφορα ονόματα οπως  ο Πάπας Τζών ο 23ος, ή Τζών Πόλ ο 2ός...κ.ο.κ
Είναι σημαντικό να διαλέξει ένα όνομα ο Πάπας που θα τον αντιπροσωπεύει. Έτσι την επόμενη ημέρα διάλεξε το όνομα που όλοι ξέρουμε Πάπας Βενέδικτος* ο 16ός.
*"Ο Βενέδικτος της Νούρσια ή Άγιος Βενέδικτος για τους καθολικούς και τους ορθόδοξους ήταν ο ιδρυτής του τάγματος των Βενεδικτίνων μοναχών και γενικότερα του δυτικού μοναχισμού.
Αγιοποιήθηκε το 1220 απο την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. (πηγή wikipedia)."

Το τάγμα των Βενεδικτίνων μοναχών χρησιμοποιούσε ένα σύμβολο..Αυτό το σύμβολο δεν ήταν άλλο απο το δέντρο της Ελιάς!
Η προφητεία βγήκε αληθινή..
Ο Μαλαχίας προέβλεψε με τρομακτική ακρίβεια  111 Πάπες.
Ο συγκεκριμένος πάπας εκλέχτηκε στην ηλικία των 75χρόνων και αυτό έγινε γιατί δεν ήθελαν πάπα που να κυβερνά τόσο πολύ όσο ο προηγούμενος.

Άραγε η προφητεία θα ολοκληρωθεί; Aν ναι.. τι μας περιμένει και πότε;
πηγή / αντιγραφή