Οι χειρότεροι Πάπες της Ιστορίας!

                             

Αμφιλεγόμενοι Προκαθήμενοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας υπήρξαν στα χρονικά της πολλοί, εδώ όμως θα μιλήσουμε για Ποντίφικες που έφεραν τα πάνω-κάτω στο Βατικανό αλλά και τη σφαίρα επιρροής τους.

Γιατί υπήρξαν πράγματι Πάπες που έκαναν τυραννικούς ηγεμόνες να φαίνονται «αγγελούδια», βάζοντας τη θρησκεία και το γενικό καλό σε δεύτερο πλάνο.

Κι όταν μάλιστα το κακό γίνεται στο όνομα του Θεού, η βλασφημία «παντρεύεται» με τις πράξεις του Σατανά!

Ας δούμε λοιπόν τα τραγικά έργα και τις ύποπτες ημέρες μιας σειράς από Πάπες, έχοντας πάντα υπόψη ότι το κακό φωλιάζει εκεί που δεν το περιμένεις...

Σημείωση: εξαιτίας του αμφιλεγόμενου του θέματος, οι ισχυρισμοί και τα γεγονότα έχουν διασταυρωθεί από πολυάριθμες έγκυρες πηγές και έγκριτες αναφορές. Παρά το γεγονός βέβαια ότι οι πληροφορίες που παρατίθενται εκλαμβάνονται γενικώς ως αληθείς, συγκεντρώνοντας τη συναίνεση των περισσότερων ιστορικών πηγών, δεν συμφωνούν όλοι οι μελετητές με τις μαρτυρίες και τα τεκταινόμενα. 

Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ' (1492-1503)



Ο «ζωηρός» Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ' αφέθηκε στη λαγνεία και τις ακόλαστες απολαύσεις. Τη νύχτα της Αποκριάς του 1501, οργάνωσε το μεγαλύτερο σεξουαλικό όργιο που είχε δει ποτέ το Βατικανό. Δεν έμεινε ωστόσο μόνο στο περιστασιακό σεξ με ελαφρών ηθών γυναίκες: ήταν γνωστό ότι ο Ποντίφικας έπεφτε συχνά στο κρεβάτι με τις δυο του αδερφές, διαπράττοντας την ύβρη της αιμομιξίας...

Πάπας Δάμασος Α' (366-384)


Ο σκληρόκαρδος Ποντίφικας έφερε μια σκοτεινή εποχή στο Βατικανό: γυναίκες και παιδιά έγιναν αντικείμενα σεξουαλικής αγοραπωλησίας, στην προσπάθεια του Δάμασου Α' να αυξήσει τη χρηματοδότηση για την ανέγερση εκκλησιών. Όποιος μάλιστα στεκόταν εμπόδιο στην τυραννική ηγεμονία του, βασανιζόταν και καιγόταν ζωντανός, με τη γη και τα υπάρχοντά του να περιέρχονται στη δικαιοδοσία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Όταν μάλιστα 44 επίσκοποι αποκήρυξαν τις απεχθείς πράξεις του Πάπα και ζήτησαν την εκκλησιαστική του καταδίκη, ο πανίσχυρος Προκαθήμενος θα κατάφερνε να ξεγλιστρήσει, με τους 44 επισκόπους να δολοφονούνται ευθύς αμέσως, κάτω φυσικά από τις διαταγές του. Ο Δάμασος Α' ήταν μάλιστα από τους πρώτους Ποντίφικες που θα υιοθετούσαν την ιδέα ότι ο παπισμός συνδέεται ευθέως με τις πράξεις του Θεού, φέρνοντας τη θεϊκή παρέμβαση στις ανήθικες πράξεις του...

Πάπας Σέργιος Γ' (904-911)



Με μόλις 7 χρόνια θητείας στα ύπατα αξιώματα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο Σέργιος III έδειξε από νωρίς τον χαρακτήρα του: κατέλαβε τη θέση του Ποντίφικα μέσω δολοφονίας, ενώ στον καιρό που πέρασε στο Βατικανό συζούσε με την αγαπημένη του παλλακίδα Μαροζία, χωρίς να νοιάζεται για το σκάνδαλο που προκαλούσε στην καθημερινότητα των πιστών. Κι αν οι πολιτικές του φιλίες άφηναν κατά μέρος τις δολοφονικές του τάσεις για να αποκτήσουν πρόσβαση στον παπισμό, η εταίρα του δρούσε ανενόχλητη συναγωνίζοντάς τον στο κακό. Σε τελική ανάλυση, η Μαροζία θα δολοφονούσε προσωπικά τον Πάπα Λέων ΣΤ', που διαδέχθηκε τον Σέργιο στον ρωμαιοκαθολικό θρόνο...

Πάπας Βενέδικτος Θ' (1032-1048)


Το λήμμα της Καθολικής Εγκυκλοπαίδειας για τον Βενέδικτο Θ' τον χαρακτηρίζει «όνειδος για τον Θρόνο του Πέτρου» και ξέρει καλά το γιατί. Όχι μόνο ατίμασε το ύπατο καθολικό αξίωμα με φόνους και μοιχείες, αλλά έκανε και ό,τι μπορούσε για να εδραιώσει τη θέση του, παραγνωρίζοντας τις συνέπειες. Και ήταν ακριβώς εξαιτίας των απεχθών του πράξεων που ο λαός θα τον έδιωχνε από το Βατικανό, με τις ανθρωποκτονίες και τα σεξουαλικά του εγκλήματα να μην μπορούν πλέον να παραμείνουν στο σκοτάδι. Ο Βενέδικτος Θ' δεν έφυγε ωστόσο από το αξίωμα με άδειες τσέπες: πριν αποδεχθεί τη μοίρα της πτώσης του από τον θρόνο, θα πουλούσε τη θέση του στον John Gratianus, που θα αναγορευόταν κατόπιν Πάπας Γρηγόριος ΣΤ'. Η ιστορία του Βενέδικτου δεν σταματά ωστόσο εδώ: μετά τον Γρηγόριο ΣΤ', θα στεφθεί Πάπας ο Δάμασος Β', τον οποίο και θα δολοφονήσει ο Βενέδικτος για να ανακαταλάβει τον ρωμαιοκαθολικό θρόνο. Παρά το γεγονός ότι οι Ρωμαίοι θα τον εκδιώξουν από τη Ρώμη, μην αντέχοντας άλλο τις εξωφρενικές του πράξεις, ο Βενέδικτος Θ' θα ξανακαθόταν στον θρόνο του με αυτοκρατορικό διάταγμα, παρά τα στυγερά του εγκλήματα...

Πάπας Πίος Θ' (1846-1878)



Οι πολιτικές φιλοδοξίες και η μακιαβελική ηθική του Πίου Θ' θα τον οδηγούσαν σε μια σειρά από μηχανορραφίες και πλεκτάνες, με αποκορύφωμα τον φόνο του αμερικανού προέδρου Λίνκολν! Τόσο η χρηματοδότηση του δολοφονικού σχεδίου όσο και η προετοιμασία της αποστολής βγήκαν κατευθείαν από το γραφείο του Πάπα, κανείς δεν γνωρίζει ωστόσο αν ο Ποντίφικας συναντήθηκε προσωπικά με τον John Wilkes Booth, ο οποίος πυροβόλησε τον Λίνκολν στις 15 Απριλίου 1865 στην Ουάσιγκτον. Παρά την κοινή πεποίθηση, ο Λίνκολν σκοτώθηκε ως αποτέλεσμα εντολών από τον Πάπα και όχι από έναν μανιακό που ήθελε απλώς να του κλέψει τους σκλάβους!

Πάπας Ουρβανός Β' (1088-1099)



Ο Ουρβανός Β' αποτέλεσε ορόσημο για τη μετάβαση από τα παπικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και του Θεού σε γενοκτονίες! Στα χρόνια 1096-1099, ο Πάπας διέταξε τη σφαγή 10 εκατομμυρίων ανθρώπων περίπου(!), αντρών, γυναικών και κυρίως παιδιών, στην προσπάθειά του να αυξήσει την καθολική επιρροή του και να βάλει χέρι στο Βελιγράδι, στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης, αλλά και στην Τουρκία, τη Συρία, την Αντιόχεια και την Παλαιστίνη, απελευθερώνοντας τους Αγίους Τόπους. Τα γεγονότα θα μείνουν γνωστά ως Α' Σταυροφορία...

Πάπας Ιννοκέντιος Γ' (1198-1216)



Ενώ ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ' δεν κατάφερε ποτέ να αγγίξει τα δυσθεώρητα νούμερα των σφαγών του προκατόχου του Ουρβανού Β', μπόρεσε ωστόσο κατά τη διάρκεια της θητείας του να στερήσει τη ζωή σε περισσότερους από 1 εκατομμύριο ανθρώπους. Τιμώρησε Αγγλία και Γαλλία με τον παπικό τρόπο, αφόρισε τον Φίλιππο Β' της Γαλλίας και κέρδισε στρατιωτική υποστήριξη για τους σκοπούς της Ιεράς Εξέτασης. Και βέβαια ήταν και οι Σταυροφορίες, που αυτή τη φορά δεν στρέφονταν μόνο κατά των απίστων και των ειδωλολατρών, αλλά και κατά των πιστών χριστιανών, όπως η διαβόητη σταυροφορία κατά των Αλβιγηνών στη Γαλλία, με τις δυνάμεις του να σφαγιάζουν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους με φριχτούς και αποτρόπαιους τρόπους...

Πάπας Βονιφάτιος Η' (1294-1303)



Άλλος ένας Πάπας που μνημονεύεται από την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια για τις αδικίες του ενάντια σε Θεό και ανθρώπους: «αιρετικές απόψεις και αφύσικη ανηθικότητα, ειδωλολατρία, μαγεία ... όλος του ο παπισμός ήταν ένα ρεκόρ κακίας»! Παρά το γεγονός ότι αναγορεύτηκε Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο Βονιφάτιος Η' δήλωνε άθεος(!), ενώ το 1302 θα συλλάβει την ιδέα του «Unum Sanctum» που έχει στοιχειώσει έκτοτε τον καθολικισμό: τη θρησκευτική πεποίθηση δηλαδή ότι μόνο το ποίμνιο της καθολικής πίστης θα σωθεί κατά τη Μέρα της Κρίσης, με τον υπόλοιπο κόσμο να καταδικάζεται αιώνια στην Κόλαση...

Πάπας Ιωάννης ΚΓ' (1410-1415) 



Δεν πρέπει να τον μπερδεύουμε με τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ' του 20ού αιώνα, γιατί ο Ποντίφικας αυτός έχει χαρακτηριστεί ως ο πιο διεφθαρμένος εγκληματίας που έχει καθίσει ποτέ στον παπικό θρόνο! Ο Ιωάννης ΚΓ' διέπραξε κάθε γνωστό στον άνθρωπο αδίκημα και με το παραπάνω. Πολυάριθμα μέλη του ιερατείου έγιναν μάρτυρες στα παρακάτω εγκλήματα του Ιωάννη ΚΓ', με 37 κληρικούς να καταθέτουν μάλιστα ανοιχτά εναντίον του: συνουσία, μοιχεία, αιμομιξία, σοδομισμός, κλοπή, μαγεία και δολοφονία. Το χαρέμι μάλιστα του Πάπα αριθμούσε 200 εταίρες, με το κερασάκι στην τούρτα να είναι ότι οι περισσότερες από αυτές ήταν καλόγριες. Χιλιάδες ζωές χάθηκαν στην προσπάθεια να ανατραπεί ο Ποντίφικας και ευτυχία πλημμύρισε τους πιστούς όταν τελικά αυτό συνέβη...

Πάπας Πίος ΙΒ' (1939-1958)



Ένα από τα πράγματα που ήθελε πολύ ο Πίος ΙΒ' ήταν η μεθοδική εξολόθρευση των άπιστων μειονοτήτων (μη καθολικών δηλαδή) της Ευρώπης, δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν ότι ο ίδιος ο Πάπας παρέδωσε «σεμινάρια» και λεπτομερείς αναφορές στον Χίτλερ για το πώς θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί με το πρόβλημα, αλλά ακόμα και για την κατασκευή στρατοπέδων συγκέντρωσης που θα υπηρετούσαν ακριβώς τον σκοπό του μαζικού αφανισμού λαών. Σύμφωνα με τον Πίο ΙΒ', δεν έφτανε απλώς οι Εβραίοι και οι άλλοι «αιρετικοί» της Ευρώπης να εξαφανιστούν από προσώπου γης, έπρεπε να καούν ζωντανοί, ώστε να ακολουθηθεί κατά γράμμα η τελετουργική τιμωρία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για τους αιρετικούς. Ήταν όμως και ότι μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στα 1946, έδωσε άσυλο σε πολλούς εγκληματίες πολέμου, περιλαμβανομένου του διαβόητου Άντε Πάβελιτς, που ήταν γνωστός στην Κροατία για το σατανικό καθεστώς που είχε εγκαθιδρύσει στη χώρα με τις ευλογίες του Βατικανού. Ο Πάβελιτς, σε στενή συνεργασία με τον Ποντίφικα, εξολόθρευσε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, κυρίους ορθόδοξους Σέρβους, σε όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Πίος ΙΒ' λογίζεται ως μια από τις επιτομές του κακού στον 20ό αιώνα...

Το βάπτισμα είναι Μέγα Μυστήριο

Σχόλια κατανόησης
Ο Μ. Βασίλειος στο απόσπασμα του, μας εξηγεί για το άγιο Βάπτισμα στο νερό.

 Το αναφέρει ως «μέγα Μυστήριο», διότι δεν είναι μία απλή κατάδυση στο νερό,

 αλλά συμμετέχει παράλληλα το άγιο Πνεύμα ανασταίνοντας την ψυχή του 

βαπτιζόμενου σε μία νέα ζωή. Η ανάλυση που έχει προηγηθεί του 

αποσπάσματος από τον Μ. Βασίλειο, θυμίζει έντονα την ανάλυση 

του απ. Παύλου στην προς Ρωμαίους επιστολή που αναφέρει· 

«Συνετάφημεν λοιπόν μετ' αυτού διά του βαπτίσματος εις τον θάνατον, 

ίνα καθώς ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών διά της δόξης του Πατρός, ούτω 

και ημείς περιπατήσωμεν εις νέαν ζωήν. Διότι εάν εγείναμεν σύμφυτοι με 

αυτόν κατά την ομοιότητα του θανάτου αυτού, θέλομεν είσθαι και κατά την 

ομοιότητα της αναστάσεως, τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών 

άνθρωπος συνεσταυρώθη, διά να καταργηθή το σώμα της αμαρτίας, 

ώστε να μη ήμεθα πλέον δούλοι της αμαρτίας· διότι ο αποθανών ηλευθερώθη 

από της αμαρτίας. Εάν δε απεθάνομεν μετά του Χριστού, πιστεύομεν ότι κα

ι θέλομεν συζήσει μετ' αυτού, γινώσκοντες ότι ο Χριστός αναστάς εκ νεκρών

 δεν αποθνήσκει πλέον, θάνατος αυτόν δεν κυριεύει πλέον. Διότι καθ' ο απέθανεν, 

απέθανεν άπαξ διά την αμαρτίαν, αλλά καθ' ο ζη, ζη εις τον Θεόν. 

Ούτω και σεις φρονείτε εαυτούς ότι είσθε νεκροί μεν κατά την αμαρτίαν, 

ζώντες δε εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών».

 (Ρωμαίους, στ 4-11).

Ταφή του παλαιού ανθρώπου και πνευματική ανάσταση του νέου σε μια νέα

 ζωή με τον Χριστό. Το βάπτισμα, το οποίο είναι εισαγωγικό στην Εκκλησία, 

έχει σκοπό

 την είσοδο του ανθρώπου στην πνευματική ζωή. 

Το σώμα που βυθίζεται τρεις φορές, 

είναι εικόνα της ταφής του ανθρώπου, 

και το Άγιο Πνεύμα ανακαινίζει την ψυχή 

και την ανασταίνει πνευματικά. Και συμπληρώνει ο Μ. Βασίλειος 

λέγοντάς μας ότι

 για το Μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος μιλούσε ο Κύριος στον 

Νικόδημο όταν

 έλεγε περί της αναγέννησης. 

«Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, εάν τις δεν γεννηθή

 εξ ύδατος και Πνεύματος, δεν δύναται να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού» 

(Ιωάννης, γ 5).

 Το άγιο Πνεύμα είναι που κάνει την βάπτιση Μυστήριο, καθώς η χάρη

 δεν βρίσκεται

 στην φύση του ύδατος, αλλά στον Παράκλητο που ενεργεί. 

Μέγας Βασίλειος: «Ώστε σαφές ημίν εντεύθεν γέγονε το ζητούμενον, δια τι τω 

Πνεύματι το ύδωρ συμπαρελήφθη. Ότι δύο σκοπών εν τω βαπτίσματι προκειμένων,

 καταργήσαι μεν το σώμα της αμαρτίας, του μηκέτι αυτό καρποφορείν των θανάτω,

 ζην δε τω Πνεύματι, και τον καρπόν έχειν εν αγιασμώ· 

το μεν ύδωρ, του θανάτου την εικόνα παρέχει, ώσπερ εν ταφή το σώμα

 παραδεχόμενον· το δε Πνεύμα την ζωοποιόν ενίησι δύναμιν, από της κατά την

 αμαρτίαν νεκρότητος εις την εξ αρχής ζωήν τας ψυχάς ημών ανακαινίζον. 

Τούτο ουν εστί το άνωθεν γεννηθήναι εξ ύδατος και Πνεύματος· ως της μεν 

νεκρώσεως εν τω ύδατι τελουμένης· της δε ζωής ημών ενεργουμένης δια του

 Πνεύματος. Εν τρισίν ουν καταδύσεσι και ισαρίθμοις ταις επικλήσεσι, 

το μέγα Μυστήριο του βαπτίσματος τελειούται, ίνα 

και ο του θανάτου τύπος εξεικονίσθη και τη παραδόσει της θεογνωσίας 

τας ψυχάς φωτισθώσιν οι βαπτιζόμενοι. Ώστε ει τις εστίν εν τω ύδατι χάρις, 

ουκ εκ της φύσεως εστί του ύδατος, αλλά εκ της του Πνεύματος παρουσίας» 

(Απόσπασμα από το 15ο κεφάλαιο, Περί του Αγίου Πνεύματος).

Στέλιος Μπαφίτης

Ο Οσιομάρτυρας Δαμιανός ο Νέος [μάρτυρας της κυριακάτικης αργίας]

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ο Δαμιανός γεννήθηκε στο Μυρίχοβο των Αγράφων γύρω στο 1500. Νέος, αφού εκάρη μοναχός στην αγιορείτικη Ι.Μ. Φιλοθέου, αναχώρησε για έρημους τόπους του όρους. Εκεί για τρία έτη, υποτασσόμενος σε κάποιον πατέρα Δομέτιο, έζησε άκρως ασκητικό βίο, προετοιμαζόμενος γι' αυτό που ο Κύριος τον προόριζε. Στο πέρας της τριετίας, ο Όσιος άκουσε μια φωνή να του λέει: «Δεν πρέπει να αναζητάς μόνο το συμφέρον σου αλλά και των άλλων». Έτσι αναχώρησε στα χωριά του Ολύμπου και κήρυττε επανευαγγελίζοντας τους «ραγιάδες». Κάποιοι όμως «Χριστιανοί» τον αποκαλούσαν πλάνο και τον κατέτρεχαν. Ο ίδιος δεν απαντούσε στις κατηγορίες και, για να ειρηνεύσουν οι αμφισβητίες, αναχώρησε περιοδεύοντας σε χωριά της Όσσας, κηρύττοντας θείο Λόγο.

Κυνηγημένος όμως κι από 'κει δίδαξε στα χωριά των Αγράφων, απ' όπου και καταγόταν. Εκεί κατά την παράδοση έκτισε την Μονή Παναγίας Πελεκητής. Όμως ούτε και εκεί, συνεργεία του διαβόλου, έγινε δεκτός. Τότε αναχώρησε ξανά για την Όσσα. Στο χωριό Σελίτσανη (Ανατολή) βρήκε ο Ιεραπόστολος επιδεκτικές ψυχές. Εκεί, επί πολλά έτη παρέμεινε εργαζόμενος, ενώ βρήκε πόρους, ώστε να κτίσει ένα μοναστήρι, τον Τίμιο Πρόδρομο. Εκεί, και στο ασκηταριό του, που σώζεται ως σήμερα, πήγαιναν πολλοί κάτοικοι των γύρω χωριών για να ακούσουν τα κηρύγματά του και να πάρουν τη συμβουλή του.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΚΥΡΙΑΚΗΣ - ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ: Στις αρχές του 1568, ενώ δίδασκε στη Βουλγαρινή (Έλαφο) συνελήφθη από Οθωμανούς, που τον έστειλαν στο μουλά (δικαστή) της Λάρισας με την κατηγορία ότι εμπόδιζε τους Χριστανούς να πουλάνε και να αγοράζουν τις Κυριακές, (η Κυριακή για το οθωμανικό κράτος δεν ήταν αργία, αντίθετα Σάββατα και Παρασκευές, ιερές μέρες για Εβραίους και Μουσουλμάνους, δεν οργανώνονταν αγορές) καθώς και ότι τους στερέωνε στην πίστη. Και να 'ξερε ο Όσιος ότι σήμερα, χωρίς Τουρκοκρατία, καταργήθηκε η αργία της Κυριακής, έτσι απλά! Όμως δυστυχώς, κι αυτό είναι ένα μέτρο που αποσκοπεί στην αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας, στην αποϊεροποίηση της ζωής των Ελλήνων και την κατάργηση της Κυριακής ως ημέρας αφιερωμένης στό Θεό. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, πιστός στη διδασκαλία του Δαμιανού, έλεγε δύο αιώνες αργότερα: «Πρέπει να χαιρώμεθα περισσότερο την Κυριακή, που είναι η Ανάστασις του Χριστού μας. Να εργαζώμεθα τις έξι ημέρες για τα μάταια, γήινα και ψεύτικα, και την Κυριακὴ να πηγαίνουμε στην εκκλησία και νὰ στοχαζώμεθα αμαρτίες, θάνατο, κόλαση, παράδεισο, την ψυχήν μας καὶ όχι να εργαζόμεθα και να πραγματευόμεθα. Το κέρδος της Κυριακὴς είναι κατηραμένο, βάνετε φωτιὰ και κατάρα στὸ σπίτι σας και όχι ευλογίαν» (Διδαχ.Δ’). Όμως οι κοσμικοί στο φρόνημα άρχοντες, σήμερα ούτε καν προβληματίζονται, αφού η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από δείκτες και αδιαφορούν αν ο λαός λιμοκτονεί. Χρηματιστήρια, τράπεζες, χρυσός, μοναδική μέριμνά τους. Εγκλωβισμένοι στην παγίδα του κακού εκλαμβάνουν τον πλούτο ως δρόμο ευτυχίας. Σήμερα, τύποις «χριστιανοί» άρχοντες του κόσμου τούτου διαγράφουν από τη ζωή μας την ημέρα της Κυριακής.

ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Στη Λάρισα ο Όσιος Δαμιανός ξυλοκοπήθηκε άγρια, του φόρεσαν βαριές αλυσίδες σε λαιμό και πόδια, ενώ ρίχτηκε στη σκοτεινή φυλακή. Για 15 μέρες υποβαλλόταν σε συνεχή βασανιστήρια για να αρνηθεί την πίστη του. Τελικά, ο δικαστής, εξαγριωμένος από την υπομονή του Αγίου, διέταξε την 14η Φεβρουαρίου 1568, να τον κρεμάσουν στη “φούρκα”. Οι δήμιοι τον κρέμασαν στην περιοχή Ξυλοπάζαρο της Λάρισας (στην αρχή της οδού Βενιζέλου, προς το ποτάμι). Καθώς όμως κάποιος βάρβαρος Οθωμανός τον χτύπησε με τσεκούρι στο κεφάλι, κόπηκε το σκοινί. Στη συνέχεια, ημιθανής, ρίχτηκε στην πυρά. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας, όλα είχαν τελειώσει. Τη στάχτη του την έριξαν στον Πηνειό. Φοβούνταν οι Οθωμανοί και το λείψανο του Αγίου, επειδή γνώριζαν την τιμὴ που απονέμουν οι Χριστιανοὶ στα Άγια Λείψανα. Ήξεραν ότι η ύπαρξή τους θὰ διαιώνιζε τὴν μνήμη του Αγίου. Κι αυτὴ την μνήμη ήθελαν να εξαλείψουν. Δεν το κατόρθωσαν. Έτσι έλαβε ο Οσιομάρτυρας Δαμιανός τον στέφανο του Μαρτυρίου.

Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ: Ο Οσιομάρτυρας Δαμιανός αναδείχθηκε με τη διδασκαλία του και το μαρτυρικό του θάνατο πρόδρομος των μεγάλων διδασκάλων του Γένους. Ας παραδειγματίσει η διδασκαλία του και στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς.

Απολυτίκιο: Ευφράνθητι σήμερον, η εν Κισσάβω Μονή, και Λάρισα σκίρτησον, Δαμιανού η σεπτή πανήγυρις, πάρεστι, δεύτε ουν και συμφώνως, εν αυτή τω Σωτήρι, άσωμεν εν αινέσει, τούτον ανευφημούντες, αυτού ταις ικεσίαις, όπως σωζώμεθα.

πηγή

Ιστορίες και θαύματα Αγίου Όρους

Οι Εννέα Αόρατοι 
Ψηλά στο όρος του Άθωνα, εξαφανίζονται άνθρωποι, και οι τοπικοί θρύλοι λένε ότι από εκεί έρχονται οι “Εννέα Αόρατοι”, εννιά μοναχοί που τους πήρανε οι Άγγελοι, και...
απάγουν άλλους μοναχούς για να τους αφήσουν στη θέση τους, στην ομάδα των εννιά, που μυστικά κυβερνά το Άγιο Όρος.
Αναδυόμενος μοναχός
Τότε ξαφνικά βλέπω ένα μοναχό να βγαίνει μέσα από τη θάλασσα, να αναδύεται από τα νερά! Εμφανίστηκε από το πουθενά και αναδύθηκε μέσα από τη θάλασσα, προχωρώντας μέσα στο νερό προς την ακτή. Ανέβηκε το τοιχάκι, διέσχισε τον παραλιακό δρόμο και πήρε το ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί από την ακτή προς το μοναστήρι και περνά δίπλα από το αίθριο που καθόμουν. Όταν τον είδα να βγαίνει από το νερό νόμισα πως είναι μια παραίσθησή μου. 
Αμέσως όμως σκέφτηκα πως εκεί πάντα υπάρχουν πολλοί μοναχοί που δουλεύουν στο εργοστάσιο ξυλείας, που εργάζονται στα χωράφια, που ψαρεύουν κλπ. και σκέφτομαι μήοως βγήκε μέσα απο καμιά βάρκα, που δεν πρόλαβα να δω και την τραβήξανε πίσω απότο τοιχάκι, έξω από το οπτικό μου πεδίο. Ο μοναχός βγαίνει από τη θάλασσα και παίρνει το ανηφορικό δρομάκι που βγαίνει προς το μοναστήρι και έρχεται προς το μέρος μου στο αίθριο, εκεί που κάθομαι. 
Μου λέει “τις ευλογίες σου αδερφέ Ιωάννη και σκύβει να μου ασπασθεί το χέρι, εγώ φυσικά το τράβηξα τελείως σαστισμένος, σοκαρισμένος διότι γνώριζε το όνομά μου και το επίθετό μου όσο και για την παρουσία στο μοναστήρι του γιου μου Τάλω για τον οποίο έκανε κάποια φευγαλέα αναφορά. Πριν προλάβω να συνέλθω από το αρχικό σοκ, ο μοναχός μου λέει “αυτό που αναζητάτε, αδερφέ, βρίσκετε εκεί…” και μου υποδεικνύει το ακριβές σημείο όπου βρίσκεται το σύμβολο που αναζητούσα. Πριν προλάβω να του μιλήσω περισότερο, γυρίζει και παίρνει την κατηφόρα, μπαίνει πάλι μέσα στη θάλασσα και χάνεται! Μπήκε πάλι στο νερό και εξαφανίστηκε από τα μάτια μου… 
Τώρα μέσα στη σαστιμάρα μου, διότι ήταν ένα σοκ για μένα να έρθει κάποιος και να μου πει που βρίσκεται αυτό που αναζητούσα, η εντύπωση που μου άφησε ήταν ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ο μοναχός που είχα συναντήσει στη μονή του Αγ. Διονυσίου στον Όλυμπο! Ήταν το φαινότυπό του, και μέσα μου μέχρι τώρα επιμένω πως ήταν αυτός, νομίζω πως ήταν το ένα και το αυτό φυσικό πρόσωπο. Γνωρίζουμε φυσικά πολλά για την πολυστασία και ίσως μπορούμε να δώσουμε μια ερμηνεία σε αυτό το φαινόμενο.
Παΐσιος
Πολλοί από εσάς θα έχουν ακούσει την ιστορία του γέροντα πάτερ Παίσιου στο Άγιο Όρος, όταν κάποιος τον επισκεπτόταν στο σπιτάκι του δίπλα από τις Καρυές, το έβρισκε πάντα ανοικτό να κάθεται και να τον περιμένει, έβλεπε το φαγητό στην φωτιά και καταλάβαινε ότι θα είχε πάει κάπου κοντά και δεν θα αργούσε να επιστρέψει,καθόντουσαν και τον περίμεναν για πολύ ώρα μέχρι που ανησυχούσαν κα ψάχνανε γύρω για να τον βρούνε, και μόλις ξαναγυρνάγανε στο σπιτάκι τον βλέπανε να κάθεται σε μία καρέκλα και να χαμογελά.
Ήταν εκεί μία ώρα περίπου, σ’ ένα μικρό δωματιάκι, δίχως να προσέξει τον πάτερ Παίσιο ο οποίος καθόταν ακριβώς απέναντί του αλλά για εντελώς ανεξήγητο λόγο του ήταν αόρατος.(ποιος ξέρει ποιόν περίμενες να δεις, κι εμένα τον ταπεινό δεν με πρόσεξες..>>έλεγε ο γέροντας)
Ο γέροντας και ο νεαρός μοναχός
Μία ιστορία μιλάει για έναν νεαρό μοναχό, ο οποίος πήγε να ζήσει στο καλυβάκι ενός γέροντα όπου θα έκανε. Προσπαθώντας να μάθει από τον γέροντα, ο οποίος ήταν πάρα πολύ σοφός και πολύ ταπεινός, πέρασε αρκετό καιρό δίπλα του. κάποια μέρα ο γέροντας εξαφανίστηκε. Άδικα τον έψαχνε ο μαθητής και άδικα τον περίμενε να εμφανιστεί. Ο γέροντας είχε χαθεί ανεξήγητα από την μια στιγμή στην άλλη, δίχως να πάρει τίποτα μαζί του, δίχως να αφήσει πίσω του κανένα απολύτως ίχνος.
Ο μαθητής ανησυχούσε μήπως είχε πάθει κάτι, π.χ μήπως είχε πέσει από κάποιο γκρεμό ή είχε πνιγεί στην θάλασσα. Πολλοί μοναχοί τον έψαξαν αλλά δεν τον βρήκαν ούτε ζωντανό ούτε νεκρό, Ο μαθητής έμενε μόνος στο καλυβάκι όλον αυτόν τον καιρό, πέρασαν δύο χρόνια, και μια μέρα ο γέροντας εμφανίστηκε και πάλι στον μαθητή του, Στην αυλή του μικρού του σπιτιούτον ρώτησε έκπληκτος ο μαθητής του. Ο γέροντας απάντησε τα εξής:
Ιερό χέρι
Εξαιρετική θέσι ανάμεσα στα Αγια Λείψανα, που βρίσκονται στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας, κατέχει το αριστερό χέρι της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής. Αυτό το χέρι της Αγίας είναι άφθαρτο, με το δέρμα και τους τένοντες και έχει ευωδία ουράνια. Ακόμη όσοι το ασπάζονται μ’ ευλάβεια και πίστι διαπιστώνουν ότι είναι θερμό. Στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους, από τα πολλά θαύματα που κάνει μέχρι σήμερα η Αγία Μαρία, θεωρείται και τιμάται από τους αδελφούς σαν δεύτερη Κτιτόρισσα της Ιεράς Μονής.
Θαύμα με κατάσβεση φωτιάς
Το 1945, ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά στα δάση της Ιεράς Μονής των Ιβήρων. Ο άνεμος έπνεε δυνατός και η φωτιά μέσα σε λίγες ώρες έφθασε στην κορυφογραμμή που συνορεύουν τα μοναστήρια Ιβήρων, Φιλοθέου και Ξηροποτάμου με το δικό μας δάσος. Όλοι πιστεύανε ότι τα δάση θα καταστραφούν. Οι αδελφοί του μοναστηριού μας ειδοποιήθηκαν έγκαιρα και τρέξανε στον τόπο της πυρκαγιάς. Τότε οι αδελφοί ιερομόναχοι Νεόφυτος και Παντελεήμων, κινούμενοι από τη μεγάλη ευλάβεια που είχαν στο λείψανο της Αγίας Μαρίας, το πήρανε μαζί τους. Κανένας δεν μπορούσε να πλησιάσει στην πυρκαγιά, γιατί ήταν φόβος να περικυκλωθεί από τη μανιασμένη φωτιά.
Παρ’ όλα αυτά, ω των θαυμάτων Σου Χριστέ Βασιλεύ! Μόλις πλησιάσανε οι αδελφοί με τα άγια λείψανα μπροστά από τη φωτιά, αμέσως η φωτιά έκοψε το δρόμο και μέχρις ότου οι ιερείς τελειώσουν τον Αγιασμό και τον Παρακλητικό Κανόνα της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, η πυρκαγιά είχε τελείως σβήσει, σε μεγάλη έκπληξη των πατέρων που είχαν συγκεντρωθή εκεί.
Τα οστά που εωδίαζαν
Κάποιος, κάπου, κάποτε πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Επίσκεψη και όχι προσκύνημα! Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος.Έφτασε στην Ι. Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης εν τέλει τριήμερης περιήγησής του. 
Μάλιστα, κορόιδευε την παρέα του, διότι, όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί. Στην είσοδο τις μονής τους υποδέχτηκε ο καλόγερος με λουκούμι και ρακί, έδειξε στους επισκέπτες-προσκυνητές τα δωμάτιά τους και τους ενημέρωσε για το πρόγραμμα των ακολουθιών. Η ώρα ήταν 12.00 το μεσημέρι και στις 16.00μ.μ. είχε εσπερινό. Ο φίλος μας την προηγούμενη μέρα είχε παραστεί σε αγρυπνία που διήρκεσε 12 ώρες. 
Αμέσως λοιπόν έπεσε για ύπνο και το μόνο που άκουσε ήταν το σήμαντρο, το οποίο σήμανε στις 16,00 ακριβώς και καλούσε όλους τους παρευρισκόμενους για τον εσπερινό. Ξύπνησε και σκουντουφλώντας κυριολεκτικά, έφτασε στο Καθολικό της μονής, όπου θέλοντας και μη παραβρέθηκε σωματικά στον εσπερινό. Και λέω σωματικά, διότι πνευματικά το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα ξεμπέρδευε, για να συνεχίσει τη δουλειά από την οποία τον έκοψε το καταραμένο σήμαντρο, έτσι έλεγε συνέχεια μέσα του.
Επιτέλους, τελείωσε ο εσπερινός, ο κόσμος όμως δεν έφευγε, καθώς περίμεναν να θέσουν σε προσκύνημα τα ιερά λείψανα αγίων, που φυλάσσονται στη μονή. Μέσα στο τσούρμο πήγε και αυτός. Καθώς έλεγε είχε πάρει το κολάι, αφού και στις άλλες μονές που είχε πάει δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασπάζεται νεκρά κόκαλα, που ούτε παλμό είχαν ούτε θερμότητα ούτε ανάβλυζαν μύρο, παρά τα όσα έλεγαν οι αγιορείτες πατέρες.
Προσκύνησε λοιπόν και ετοιμαζόταν να φύγει, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος παρέμενε εντός του Καθολικού, όταν ο Παππούλης που βρισκόταν εκεί είπε με σπαστή φωνή, όσο μπορούσε δυνατή: «Παιδιά μου σας παρακαλώ, σας παρακαλώ στο όνομα του γλυκού μας Ιησού, πείτε μου ποιο από σας δε μύρισε από τα ιερά λείψανα τη θεία ευωδιά που βγάζουνε»; Εκείνος σταματάει ξαφνιασμένος στην είσοδο, αυτό δεν το είχε ξανακούσει σε κανένα μοναστήρι. Αμέσως, πηγαίνει μπροστά στον παπά και με ύφος προκλητικό του λέει: «Εγώ». Τότε ξεπετάχτηκαν και καμιά δεκαριά ακόμη. Ο σεβάσμιος ιερέας πηγαίνει μπροστά στα ιερά λείψανα και με γλυκιά φωνή αρχίζει να ψέλνει το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη.
Το πρόσωπο του, κίτρινο από τις χημειοθεραπείες, άρχισε να λάμπει τόσο πολύ, που στο τέλος δεν μπορούσες να το κοιτάξεις. Ο γνωστός αυτός φοβήθηκε από αυτό που είδε και τότε συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή τα ιερά λείψανα άρχιζαν να ευωδιάζουν τόσο έντονα και γλυκά, που δε χόρταινες να εισπνέεις. Σε λίγο, το πρόσωπο του ιερέα σταμάτησε να φωτίζει, όμως η θεία ευωδιά από τα οστά ήταν τόσο έντονη, που ξεχύθηκε έξω από το Καθολικό, απλώθηκε σε όλη τη μονή και ακολουθούσε τους επισκέπτες ακόμη και στην Τράπεζα και στα δωμάτια τους. Όσοι την είχαν αμφισβητήσει, έκλαιγαν σα μωρά παιδιά και έλεγαν ότι εξαιτίας των αμαρτημάτων τους δεν μπορούσαν να την μυρίσουν αρχικά. Τη νύχτα κανείς δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Την άλλη μέρα ξεκίνησαν για την Ι. Μονή Ιβήρων.
Η μυρωδιά τους ακολουθούσε ως τα μισά του δρόμου. Ο γνωστός μου άλλαξε για δεύτερη φορά γνώμη και ήθελε να παραμείνει στο Άγιο Όρος και να ολοκληρώσει το προσκύνημά του εκεί (δεν το αποκαλούσε πλέον περιήγηση ή εκδρομή). Όταν επέστρεψε στο σπίτι του, η γυναίκα του πήρε τα ρούχα του να τα πλύνει. Τότε διαπίστωσε ότι τα ρούχα του μύριζαν ακόμη αυτή τη γλυκύτατη θεία ευωδιά. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν στην Ι. Μ. Σταυρονικήτα Αγίου Όρους, στις 5 Σεπτεμβρίου 1997. Ο γνωστός αυτός είναι θείος μου, ξάδερφος της μητέρας μου και την εμπειρία του την ανέφερε σήμερα στο σαρακοστιανό τραπέζι. Η μεταστροφή στη θρησκεία εκείνου και της γυναίκας του υπήρξε ραγδαία. Ο παππούλης πατήρ Νεκτάριος τότε είχε λίγες μέρες ζωής, σύμφωνα με τους γιατρούς.
Την τελευταία φορά που επισκέφθηκε ο θείος μου το Άγιο Όρος, πριν λίγους μήνες, τον βρήκε κρυωμένο στο κρεβάτι του. Ο π. Νεκτάριος έμαθε και ζει με τον καρκίνο που τον έχει χτυπήσει σε όλο του το σώμα. Είναι οδοντίατρος και διατηρεί το ιατρείο του στο Άγιο Όρος, προσφέροντας τις υπηρεσίες του όσο του το επιτρέπει η κατάσταση της υγείας του. Την ιστορία αυτή, ακριβώς όμοια ως και την τελευταία λεπτομέρεια, την είχα διαβάσει και στο Internet, από κάποιον άλλον αυτόπτη μάρτυρα. Η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη, όταν την άκουσα σήμερα από πρόσωπο συγγενικό, για αυτό σκέφτηκα να την μοιραστώ μαζί σας.
Ο ανεμοστρόβιλος
Σε ένα από τα πολλά Γεροντικά του Αγ. Όρους, εξιστορείται το ακόλουθο περιστατικό: Από κάποια ομάδα μοναχών που είχαν πάει για ψάρεμα ανοιχτά στη θάλασσα, με τη βάρκα τους, ένας μοναχός εξαφανίστηκε, αφού πέρασε και τον «μάζεψε» ένας ανεμοστρόβιλος! Ο συγκεκριμένος μοναχός είχε μία παλιότερη εμπειρία με τον Δαίμονα (εξαιτίας μιας σοβαρής αμετανοητής ανυπακοής του), που του είχε υποσχεθεί: «Θα ξανάρθω να σε πάρω για πάντα»
Πηγές Θαυμάτων:
-Πηγή: Περιοδικό Strange, No 57, σελίδα 33. Άρθρο του Αλβέρτου Δημητρίου-Λένας Αδαμοπούλου με τίτλο Στοιχειωμένη Ελλάδα
-Πηγή: Περιοδικό Strange, No 45, σελίδα 27. Άρθρο του Παντελή Γιαννουλάκη με τίτλο : Ιωάννης Φουράκης – Η Πυραιθέρια συνέντευξη Μέρος Α
-Πηγή: Χαρ. Βασιλόπουλου, Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ, έκδοσις «Ορθόδοξος Τύπος», Αθήνα 1999, σσ. 42-45.

πηγή/ αντιγραφή

Για να θυμάσαι την αγάπη του Θεού

“Πάντοτε να θυμάσαι με αγάπη το Θεό σου και την 

αγάπη Του για μας. Όλα όσα βλέπεις στον ουρανό 

και στη γή, στον τόποτης κατοικίας σου, σε ξυπνούν,

 για να θυμάσια τον Κύριο σου και την αγάπη Του, 

που μέσα της κλείνει κι εμάς.

Κάθε πλάσμα του Θεού φανερώνει την αγάπη Του

 σ΄εμάς. Βλέποντας λοιπόν και απολαμβάνοντας

 τα δημιουργήματά Του, λέγε μέσα σου:

Αυτό είναι έργο των χειρών του Θεού μου και έχει 

δημιουργηθεί για χάρη μου.

Αυτοί οι φωστήρες του ουρανού, ο ήλιος, 

το φεγγάρι και τ΄άλλα αστέρια είναι δημιουργήματα του Κυρίου μου, 

για να φωτίζουν όλη την οικουμένη κι εμένα.

Αυτή η γη που πάνω της ζω, που δίνει τους καρπούς της σ΄εμένα και

 στα ζώα μου, αυτή, μαζί με ό,τι έχει, είναι του Κυρίου μου δημιούργημα.

Αυτό το νεράκι που ποτίζει εμένα και τα ζώα μου, είναι του Κυρίου μου αγαθό.

Αυτά τα ζώα που μου δουλεύουν, είναι δημιουργήματα του Κυρίου μου

 και τα έθεσε στην υπηρεσία μου.

Αυτό το σπίτι, όπου κατοικώ, είναι δώρο του Θεού και μου το έδωσε 

για την ανάπαυσή μου.

Αυτή η τροφή που τρώγω, είναι αγαθό του Θεού και μου τη δίνει για 

ενίσχυση και παρηγορία των αδυναμιών του σώματός μου.

Αυτό το ρούχο που φοράω, μου το έδωσε ο Κύριος και Θεός μου για

 να καλύψω το γυμνό μου σώμα.

Αυτή η μορφή του Χριστού είναι η μορφή του Σωτήρα μου, 

που κατέβηκε στον πάμφτωχο κόσμο για χάρη μου, για να σώσει εμένα

 που ήμουν “απολωλώς”. Υπέφερε και πέθανε για μένα, κι έτσι με 

εξαγόρασε από την αμαρτία, το διάβολο, το θάνατο, τον άδη. 

Προσκυνώ την ανέκφραστη φιλανθρωπία Του!

Αυτή η μορφή της Θεοτόκου είναι η μορφή της Υπεραγίας Κόρης,

 που γέννησε “ασπόρως” τον Κύριό μου και Θεό Ιησού Χριστό.

 “Ευλογημένη σύ εν γυναιξί”, η μητέρα, που γέννησες “εν σαρκί” 

το Θεό, “και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου”! (Λουκ. 1, 42)

 “Μακαρία η κοιλία η βαστάσασα” τον Κύριο και Θεό μου 

“και μαστοί ούς εθήλασε”! (Λουκ. 11, 27).

Αυτή η μορφή του Προδρόμου είναι η μορφή του μεγάλου 

εκείνου προφήτη, που έστειλε ο Θεός “πρό προσώπου” του

 Κυρίου μου Ιησού Χριστού. Αυτός ανήγγειλε στους ανθρώπους

 την έλευσή Του, λέγοντας “Ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την

 αμαρτίαν του κόσμου” (Ιω. 1, 29), και τέλος αξιώθηκε να Τον 

βαπτίσει στα νερά του Ιορδάνη.

Αυτή η μορφή του Αποστόλου είναι η μορφή του μαθητή του 

Κυρίου μου, που συναναστράφηκε μαζί Του, 

Τον άκουσε να διδάσκει, Τον είδε να θαυματουργεί και 

αργότερα να βασανίζεται για τη σωτηρία του κόσμου, 

ν΄ανασταίνεται από τον τάφο και ν΄ανεβαίνει στον ουρανό.

Αυτή η μορφή του μάρτυρα είναι η μορφή του ήρωα εκείνου, 

που αντιστάθηκε “μέχρις αίματος” για την τιμή του Χριστού μου, 

και πού για τ΄όνομά Του δεν λυπήθηκε ούτε την ίδια του τη ζωή. 

Κι έτσι, με τη σπονδή του αίματός του, στερέωσε την ιερότατη 

και μόνη αληθινή πίστη μας.

Αυτός ο ιερός λόγος που ακούω, η Αγία Γραφή, είναι ο λόγος του 

Θεού, είναι λόγια από το στόμα Του. Τα χείλη του Κυρίου μου τα είπαν.

 Και τώρα, μέσα απ΄αυτά, ο Θεός μου λέει: “Αγαθός ο νόμος του στόματός 

μου υπέρ χιλιάδας χρυσίου και αργυρίου” (Ψαλμ. 118, 72).

- Κύριε, δώσ΄μου αυτιά, για ν΄ακούω τον άγιο λόγο Σου!

Αυτός ο άγιος οίκος, η εκκλησία, όπου βρίσκομαι, είναι ναός του Θεού, 

μέσα στον οποίο προσφέρεται ομαδική λατρεία και δοξολογία προς τον 

Κύριό μου υπέρ των πιστών αδελφών μου.

Αυτές οι ψαλμωδίες, οι υμνωδίες και οι κοινές προσευχές είναι οι ήχοι με 

τους οποίους, ύμνοι, ευχαριστίες, αίνοι και δοξολογίες αναπέμπονται στο

 άγιο όνομα του Θεού μου.

Αυτός ο αγιασμένος άνθρωπος, ο επίσκοπος ή ο ιερέας, είναι ο πλησιέστερος

 υπηρέτης του Θεού μου, που του στέλνει προσευχές για μένα τον αμαρτωλό

 και για όλο τον κόσμο.

Αυτός ο άνθρωπος που κηρύσσει το Θείο λόγο, είναι ο απεσταλμένος του 

Θεού μου και φανερώνει σ΄εμένα και στους άλλους ανθρώπους το δρόμο 

της σωτηρίας.

Αυτός δίπλα μου - ο κάθε άνθρωπος - είναι ο αδελφός μου. 

Είναι το πιο αγαπημένο δημιούργημα του Κυρίου μου, που πλάστηκε 

-όπως κι εγώ- “κατ΄ εικόνα και καθ΄ομοίωσιν” Θεού. 

Έπεσε, αμάρτησε, αλλά εξαγοράστηκε -όπως κι εγώ- με το αίμα του

 Υιού του Θεού, του Σωτήρα μου, και καλέστηκε με το Θείο λόγο

 στην αιώνια ζωή. Πρέπει να τον αγαπάω, αφού είναι το αγαπημένο 

δημιούργημα του Θεού μου. Να τον αγαπάω σαν τον ίδιο τον εαυτό μου.

 Να μην του κάνω αυτό που δεν θα ήθελα να γίνει στον εαυτό μου,

 αλλά εκείνο που θα ήθελα, γιατί και ο Θεός μου έτσι με πρόσταξε.

Τέλος, αδελφέ μου, κάθε γεγονός και κάθε πράγμα μπορεί και 

πρέπει να ξυπνάει μέσα σου την ανάμνηση και την αγάπη 

προςτον Κύριό σου, δείχνοντάς σου συγχρόνως και τη δική

 Του αγάπη για σένα. Γιατί ακόμα κι αυτή η τιμωρία ή η 

δοκιμασία, που συχνά μας στέλνει, προέρχεται από την αγάπη

 Του για μας, καθώς το τονίζει και η Γραφή: 

“Όν αγαπά Κύριος παιδεύει” (Παροιμ. 3, 12).

Μνημόνευε λοιπόν παντού, σε κάθε περίσταση και σε 

κάθε πράγμα, το όνομα του Κυρίου και Θεού σου. 

Πρόσεχε να μην ξεχνάς τον ευεργέτη σου, όταν απολαμβάνεις

 τις ευεργεσίες Του, για να μην Του φανείς αχάριστος, 

γιατί η λησμοσύνη προς τον ευεργέτη είναι φανερό 

σημείο αχαριστίας.

Και μην ξεχνάς πως η μεγαλύτερη, η ύψιστη ευεργεσία Του

 σ΄εμάς είναι ότι ο Χριστός, ο μονογενής Υιός Του, από άκρα

 συγκατάβαση ήρθε στη γη, και με το τίμιο αίμα Του και 

τά παθήματά Του μας εξαγόρασε από το διάβολο, τον άδη και το θάνατο.

Έτσι, με το ακατάλυτο έργο Του, ανοίχθηκε για το ανθρώπινο 

γένος η πηγή του θείου ελέους.

Πρέπει λοιπόν κι εμείς πάντοτε ν΄ατενίζουμε με πίστη σ΄ αυτό 

το μεγάλο και ακατάληπτο στο νου έργο του Θεού και να το 

θυμόμαστε διαρκώς. Και το Θεό, που αγάπησε τόσο πολύ εμάς, 

τους ανάξιους, να Τον ευγνωμονούμε από τα βάθη της καρδιάς μας, 

να προσκυνούμε, να υμνούμε, να ευχαριστούμε και να δοξάζουμε 

το άγιο όνομά Του με την καρδιά και τα χείλη:

 “Ευλογητός Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, ότι επεσκέψατο και εποίησε

 λύτρωσιν τω λαώ αυτού, και ήγειρε κέρας σωτηρίας ημίν εν τω οίκω 

Δαβίδ του παιδός αυτού” (Λουκ. 1, 68-69).

Από το βιβλίο “ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ”, Αγίου Τύχωνος του Ζαντόνσκ

πηγή

Ανακοινωθέν Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ περί της παραιτήσεως του πάπα Βενέδικτου του 16ου

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Φεβρουαρίου 2013

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἀναμενομένη μπορεῖ νά θεωρηθῆ ἡ παραίτησις τοῦ κατέχοντος ἀντικανονικῶς τόν πάνσεπτο πρεσβυγενῆ θρόνο τοῦ Πατριαρχείου τῆς παλαιᾶς Ρώμης Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ κατά «κόσμο» Γιόζεφ Ἀλόϊς Ράτσινγκερ διότι κατά τήν σύντομο διάρκεια τῆς ἀντικανονικῆς του ἀρχηγεσίας στήν αἱρετική θρησκευτική κοινωνία τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, ἐξέσπασαν τρομακτικά σκάνδαλα πού καθιστοῦσαν πλέον τήν διαχειρισή τους ἀδύνατο ἀπό τόν «κεκμηκότα» Βενέδικτο ΙΣΤ΄. Αὐτή ἄλλωστε εἶναι καί ἡ βασική αἰτία τῆς παραιτήσεως πού συζητεῖται εὑρέως τόσον ἐντός τοῦ Βατικανοῦ, ὅσον καί στά διεθνῆ φόρα. Τό μεγαλύτερο πλῆγμα στή φήμη του τό δέχθηκε ὅταν ἄρχισε ὁ χορός τῶν ἀποκαλύψεων γιά τά εἰδεχθῆ καί αἴσχιστα σκάνδαλα παιδεραστίας τοῦ λεγομένου Ρωμαιοκαθολικοῦ «Κλήρου». Καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τοῦ 2010 τό θέμα τῶν παιδεραστῶν Ρωμαιοκαθολικῶν «λειτουργῶν» πρωτοστατοῦσε στίς ἀποκαλύψεις τοῦ διεθνοῦς τύπου μέ πρωτιστεῦον τό γεγονός ὅτι ἐνεχόμενος στήν διαδικασία συγκάλυψης αὐτῶν τῶν βορβορωδῶν καί ἀπαισίων κακουργημάτων ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Βενέδικτος ΙΣΤ΄, ὅταν ὡς «Ἀρχιεπίσκοπος» Μονάχου εἶχε ἁπλῶς μεταθέσει τόν Ρωμαιοκαθολικό «ἱερέα» Πέτερ Χάλερμαν ἀπό τήν Ἔσση στό Μόναχο παρ’ ὅτι κατηγορεῖτο γιά παιδεραστία καί ὅταν κατεδικάσθη ὁ συγκεκριμένος ἐγκληματίας γιά βιασμό ἑνός παιδιοῦ τό 1986 συνέχισε τήν ἐγκληματική του δράση ἀνενόχλητος ἀπό τήν προϊσταμένη του «ἐκκλησιαστική» ἀρχή, τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπο Μονάχου Ράτσινγκερ καί ἐτέθη σέ διαθεσιμότητα κατόπιν τοῦ τεραστίου θορύβου μόλις τό 2010. Ἐπί τῶν ἡμερῶν του, ξέσπασε ἡ ὁμόθυμος ὀργή τῶν Ὀλλανδικοῦ καί Ἰρλανδικοῦ Κοινοβουλίων διά τίς χιλιάδες φρικώδη σκάνδαλα παιδεραστίας στίς χῶρες τους μέ ἀποκορύφωμα νά κλείση ἡ πρεσβεία τῆς Ἰρλανδίας στό Βατικανό σέ ἔνδειξη διαμαρτυρίας, ξεκίνησε παναυστραλιανή ἔρευνα τῆς ὁμοσπονδιακῆς κυβερνήσεως γιά σκάνδαλα παιδεραστίας στήν πέμπτη ἤπειρο καί «μακαριοποιήθηκε» ὁ προκάτοχός του Ἰωάννης Παῦλος ὁ Β΄ πού ἐπί τῶν ἡμερῶν του μεθοδικά συνεκαλύφθησαν ἑκατοντάδες χιλιάδες πράξεις παιδεραστίας Ρωμαιοκαθολικῶν «κληρικῶν» καθώς καί συνεχεῖς ἦταν οἱ ἀπολογίες στό διαδίκτυο τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν «καρδιναλίων καί ἀρχιεπισκόπων» στίς Η.Π.Α. καί ἑκατομμύρια τά δολλάρια τῶν ἀποζημιώσεων στά θύματα τῆς φρικώδους παιδεραστίας τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ «χριστιανικοῦ ἤθους». Ταυτοχρόνως ἕνα ἄλλο τεράστιο σκάνδαλο πού ἄγγιξε προσωπικά τόν παραιτούμενο Βενέδικτο ΙΣΤ’ ἦταν τό σκάνδαλο Vatileaks κατά τό ὁποῖο εἴκοσι στελέχη τοῦ Βατικανοῦ καί ὁ προσωπικός του «μπάτλερ» διέρρευσαν πολλά διαβαθμισμένα ἔγγραφα ἀπό τό γραφεῖο του τά ὁποῖα ἀποτέλεσαν τό ὑλικό γιά τό βιβλίο τοῦ Τζιανουΐτσι Νούτσι «Τά μυστικά ἔγγραφα τοῦ Βενεδίκτου XVI» ὅπου ἀποκαλύπτεται πάρτυ ἑκατομμυρίων πού ἔχει στήσει τό Βατικανό μέ ἐργολάβους καί φιλικές ἑταιρεῖες, μέ ξέπλυμα μαύρου χρήματος καί πολλές παράνομες ἐνέργειες. Εἶναι ἐνδεικτικό τό γεγονός ὅτι τό Ἀμερικανικό Ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν προειδοποίησε ὅτι τό Βατικανό εἶναι «εὐάλωτο» στό ξέπλυμα βρώμικου χρήματος καί τό κατέταξε μαζί μέ τήν Ὑεμένη, τήν Ρουμανία καί τό Βιετνάμ. Ἡ Κεντρική Τράπεζα τῆς Ἰταλίας Bank Italia συμπεριέλαβε τό IOR (ἰδιοκτησίας τοῦ Βατικανοῦ) στούς ἐξωκοινοτικούς χρηματοοικονομικούς ὁμίλους πού θά πρέπει νά ἐλέγχωνται μέ βάση τήν Νομοθεσία γιά τήν καταπολέμηση τῆς ἀνακύκλωσης βρώμικου χρήματος, τό δέ Βατικανό ἀπέσυρε τά κεφάλαιά του ἀπό 9 ἰταλικές τράπεζες γιά νά τά μεταφέρει στήν Γερμανία. Ἡ ἰταλική δικαιοσύνη εἶχε δεσμεύσει τά ἑκατομμύρια Εὐρώ τοῦ IOR (ἰδιοκτησίας τοῦ Βατικανοῦ) πού ταξίδευαν χωρίς τίς νόμιμες διαδικασίες ἀπό τό θησαυροφυλάκιο τοῦ Βατικανοῦ στήν JP Morgan Frankfurt καί τήν Banca Fuccino ἐνῶ ἡ Τράπεζα Banco Artigiano εἶχε εἰδοποιήσει τίς εἰσαγγελικές ἀρχές ὅτι τό IOR (ἰδιοκτησίας τοῦ Βατικανοῦ) εἶχε ζητήσει τήν πραγματοποίηση δύο τραπεζικῶν συναλλαγῶν ἀποφεύγοντας τίς νόμιμες διαδικασίες. Σύμφωνα δέ μέ τήν Ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς Ρώμης τό 2010 ἡ Cosa Nostra (Ἰταλική μαφία) εἶχε μεγάλες καταθέσεις στό IOR (ἰδιοκτησίας τοῦ Βατικανοῦ) καί στήν Banco Ambrosiano τοῦ Βατικανοῦ. Τό IOR (ἰδιοκτησίας τοῦ Βατικανοῦ) φυλάσσει τά οἰκονομικά μυστικά τοῦ Βατικανοῦ στόν φορολογικό παράδεισο τῶν νήσων Kaiman τῆς Καραϊβικῆς καί ἡ Κεντρική Τράπεζα τοῦ Βατικανοῦ APSA εἶχε πάρει τό πράσινο φῶς γιά τήν ἔκδοση κερμάτων σέ Εὐρώ παρά τό ὅτι δέν παρέχει κανένα ἐχέγγυο διαφάνειας μέ ἀποτέλεσμα τίς ἔντονες διαμαρτυρίες τῶν ἁρμοδίων δικαστικῶν ἀρχῶν τῆς Ἰταλίας.

Ὅλα αὐτά ἦτο δυνατόν ποτέ νά τά σηκώσουν οἱ γεροντικοί ὦμοι τοῦ ὀγδονταπεντάχρονου ἐνοίκου τοῦ Βατικανοῦ; Ἀλλά αὐτά εἶναι τά ὀψώνια τῆς σχάσεως ἀπό τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπόδειξις πληρεστάτη γιά τό διαρκές ἔγκλημα τῆς βαναύσου καθυβρίσεως καί ἀρνήσεως τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἀπό τήν Ρωμαιοκαθολική θρησκευτική κοινωνία εἶναι ἡ urbi et orbi περιφρόνησις τοῦ ΙΓ΄ ἱεροῦ κανόνος τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει τό ἔτος 680 Ἁγίας ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού ρητῶς ἀπαγορεύει «ἐν τῇ Ρωμαίων Ἐκκλησία» τήν γενική ἀγαμία τοῦ κλήρου στοιχοῦσα στόν μακάριο λόγο τοῦ Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας Κυρίου «οὐ πάντες χωροῦσι τόν λόγον τοῦτο ἀλλ’ οἷς δέδοται» (Ματθ. ιθ΄11) μέ πρόδηλο ἀποτέλεσμα τά χιλιάδες ἐγκλήματα παιδεραστίας. Ὅσον ἀφορᾶ δέ στήν δῆθεν φιλορθόδοξη στάσι τοῦ ἀπερχομένου ἡγέτου τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς αἱρετικῆς κοινωνίας ἀρνητική ἀπόδειξι παρέχουν ἡ κατάρρευσι τοῦ διεξαγομένου θεολογικοῦ διαλόγου μέ τά φληναφήματα περί δῆθεν Πετρείου δόγματος, ἐξ αἰτίας τῆς ἀμεταμελήτου ἐμμονῆς του στήν κακοδοξία, τήν στρέβλωση τῆς ἀποστολικοπαραδότου ἀληθείας καί τήν αἵρεση ἀλλά καί ἡ «ὀνομασία» στίς 25/5/2008 ψευδεπισκόπου τῶν Οὐνιτῶν τῆς Ἑλλάδος τοῦ «Καρακοβίας» κ. Δημητρίου Σαλάχα καί νῦν «Γρατιανουπόλεως» καθώς καί ἡ κατόπιν δικῶν του παρεμβάσεων στόν προκάτοχόν του ὡς Πρόεδρος τῆς ἁρμοδίας ἐπιτροπῆς γιά τήν «καθαρότητα τοῦ δόγματος» ἀναίρεσι τῆς συμφώνου ὑπογραφῆς τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἐκπροσώπων στόν διεξαγόμενο θεολογικό διάλογο διά τήν καταδίκη τῆς Οὐνίας στό περιώνυμο κείμενο τοῦ Freising. Ταπεινῶς εὐχόμεθα ὁ Θεός νά τοῦ χαρίση μετάνοια καί ἀνάνηψη.                                                                                                  

  

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ναί, ὁ ἑπόμενος πάπας πιθανὸν νὰ εἶναι νέγρος καὶ νὰ ὀνομάζεται Πέτρος. Ξέρετε γιατί;

Ναί, ὁ ἑπόμενος πάπας πιθανὸν νὰ εἶναι νέγρος καὶ νὰ ὀνομάζεται Πέτρος.
 Ξέρετε γιατί; 
Διότι γιὰ τὴ νέα τάξη πραγμάτων ὁ πλανήτης θὰ πρέπῃ νὰ καθυποβληθῇ στὴν 
ἰδέα ὅτι ὁ πάπας αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ τελευταῖος πρὶν τὸ τέλος τοῦ κόσμου, 
δηλαδὴ πρὶν τὸν (οὐσιαστικὰ σχεδιασμένο) τρίτο παγκόσμιο πόλεμο 
(τέλος δῆθεν παλαιοῦ κόσμου-ἀρχὴ δῆθεν νέας ἐποχῆς) 
καὶ φυσικὰ πρὶν τὴν ἐμφάνιση τοῦ ψευδομεσσία ποὺ θὰ ἔρθῃ 
ὡς Χριστός (βλέπε ἀντίχριστος), 
ἀφοῦ τιμωρήσῃ κάποιον ποὺ θὰ προβληθῇ ἀπὸ τὰ 
κανάλια ὡς ἀντίχριστος (π. χ. Ἀχματινετζάντ ἢ Πούτιν).
πηγή

Τυπικόν της 13ης Φεβρουαρίου 2013

Τετάρτη: Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Μαρτινιανοῦ  καί τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἀκύλα καί Πρισκίλλης.

Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Τετάρτης λβ΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν (Ἰακ. γ΄ 11-18, δ΄ 1-6). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Τετάρτης ιε΄ ἑβδομάδος Λουκᾶ (Μᾶρκ. ια΄  22-26).

Ἀθεΐα καί ἀθεΐα Γέρων Μωϋσῆς

Περιττό νά τονίσουμε ὅτι ἡ ἄρνηση τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ εἶναι δικαίωμα τοῦ καθενός. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε ἀπεριόριστη ἐλευθερία, ὥστε ἄν θέλουμε καί νά τόν ἀρνηθοῦμε.

Δέν θά ἐπιχειρήσω διόλου νά ἀποδείξω τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Πιστεύω ὅτι δέν ἀποδεικνύεται λογικά ἡ ὕπαρξή του, ἀλλά μόνο βιώνεται στά βάθη τῆς καρδιᾶς. Εἶναι ἐλεύθερος λοιπόν κάποιος νά πρεσβεύει ὅ,τι θέλει. Δέν χρειάζεται ὅμως καθόλου ἕνας ἄθεος νά εἰρωνεύεται ἕναν πιστό καί φυσικά τό ἀντίθετο.

Ἐπιτρέψτε νά πῶ πώς ὁ ἄθεος προσπαθεῖ ἐναγώνια νά πείσει τόν ἑαυτό του ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός, δέν ἀφήνει γι’ αὐτόν χῶρο στήν καρδιά του καί ζεῖ στήν ἀπόλαυση τῆς ὕλης. Ποὺ ἀδυνατεῖ νά χαροποιήσει τό πνεῦμα. Ὁ Νίτσε φτάνει εὔστοχα νά πεῖ: «Ἀπαίσιε ἄνθρωπε, δέν ἀνέχεσαι ἐκεῖνον πού εἶδε τά βάθη σου καί γι’ αὐτό τόν ἐκδικεῖσαι». Ἡ πολλή λογική ὁδηγεῖ στήν ἀθεΐα, ὄχι ὅτι ἡ πίστη εἶναι παράλογη, ἀλλά ὁ ψυχρός ὀρθολογισμός κοιτᾶ μόνο στή γῆ. Ὁ ὑλισμός ἐπίσης δέν ἀφήνει χῶρο γιά τό Θεό. Ὁ φυσιοκρατικός πανθεϊσμός, κατά τόν Σοπενχάουερ, ὁδηγεῖ σέ μιὰ εὐγενῆ ἀθεΐα.



Διάφορες νεότερες φιλοσοφικές θεωρίες ἔχουν ἀρκετά ἀθεϊστικά στοιχεῖα, ὅπως ὁ θετικισμός, ὁ διαλεκτικός ἤ ἱστορικός ὑλισμός, ὁ πανσεξουαλισμός, κάποιες ἀποχρώσεις καί αὐτοῦ τοῦ ὑπαρξισμοῦ καί ἀρκετές ἄλλες. Ἡ θρησκευτικότητα θεωρεῖται ἀποκύημα τῆς φαντασίας. Ὁ Νίτσε στόν “Ὑπεράνθρωπό” του διακηρύσσει ὅτι κανείς ἄλλος Θεός δέν ὑπάρχει πλήν τοῦ ἑαυτοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί στόν “Ζαρατούστρα” λέει ὅτι ὁ Θεός πέθανε. Κατά τόν Μάρξ ὁ Θεός δέν εἶναι μιὰ ὀντολογική πραγματικότητα ἀλλά ἡ ἀντικειμενικά προβαλλόμενη φύση. Ὁ Σάρτρ καί ὁ Καμὺ τελικά θεοποιοῦν τόν ἄνθρωπο.

Εἶναι νομίζουμε ἀρκετά ἐνδιαφέρουσα ἡ γνώμη τοῦ K. Joel. “Δεν ὑπῆρξαν γνήσιοι φιλόσοφοι τῆς ἀθεΐας, ὅπως δέν ὑπῆρξαν γνήσιοι ὑλιστές καί ἀρνητές τῆς ψυχῆς. Ὅσοι κατά καιρούς θεωρήθηκαν ὡς ἄθεοι δέν ὑπῆρξαν στήν πραγματικότητα τέτοιοι. Αὐτοί δέν ὑπῆρξαν ἀρνητές τοῦ θείου, ἀλλά ἀρνητές ἑνός ἰσχύοντος Θεοῦ ἤ ἑνός ὁρισμένου τρόπου γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Οἱ λίγοι ὅμως φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι πράγματι κατά τούς νεότερους χρόνους, χαρακτηρίστηκαν ὡς ἄθεοι, ὑπῆρξαν οὐσιαστικά ἀντιθεϊστές”. Ὁ Γιάσπερς, πού μελέτησε καλά τόν Νίτσε, λέει πώς ὁ ἀντιθεϊσμός του περιέχει θρησκευτική νοσταλγία Ὁ ἀντιθεϊσμός καί ὁ ὑλισμός φέρνουν τό μηδενισμό, πού δέν χαρίζει γαλήνη στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, μά μελαγχολία καί μοναξιά.

Στή Γραφή, ἡ ἀθεΐα χαρακτηρίζεται ἀφροσύνη. Ἡ θρησκευτική ὁρμή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τόσο πλούσια καί μεγάλη, ὥστε καί οἱ ἄθεοι δημιουργοῦν θρησκευτικά ὑποκατάστατα, ἀνεβάζοντας στόν ἄδειο θρόνο τοῦ Θεοῦ, κατά τόν καθηγητή Νικόλαο Λούβαρι, διάφορα εἴδωλα: Τό χρυσό μοσχάρι, τή φύση, τή μαγεία, τό κράτος, τήν ἐπιστήμη, τήν τεχνική, τή μοίρα, τόν ἐλεύθερο ἔρωτα. Σύγχρονοι νεοέλληνες καθηγητές, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι προσκυνοῦν τήν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ καί διακωμωδοῦν ὅσους προσκυνοῦν τόν ἀληθινό Θεό. Ὑπάρχει μιὰ ψυχολογική ἑρμηνεία στό γεγονός. Προσποιούμενοι κάποιοι τούς ἄθεους θέλουν νά δικαιολογήσουν τήν ἀδιάφανη διαγωγή τους καί τήν ἄτακτη ζωή τους. Ἔτσι τούς ἱκανοποιοῦν καί εὐχαριστοῦν καί διάφορα πραγματικά ἤ μή ἐκκλησιαστικά σκάνδαλα.

Ἡ ἀθεΐα ἔχει σχέση καί μέ τήν ἡμιμάθεια, τήν ὑπερηφάνεια καί τήν ὅπως εἴπαμε ἄστατη ζωή. Ἔτσι μποροῦμε ἄνετα νά ποῦμε πώς ἡ ἀθεΐα δέν ὀφείλεται σέ ἀντικειμενικά ἀλλά σέ ὑποκειμενικά αἴτια. Ἀπό καιρό ὁ προοδευτισμός ἔχει ταυτιστεῖ μέ ἕνα σφοδρό ἀντιθεϊσμό, ἀντιεκκλησιασμό, ἀντιμοναχισμό καί ἀντιχριστιανισμό. Ἐπικρατοῦν ἔτσι οἱ ψυχίατροι, οἱ ψυχολόγοι, οἱ ψυχαναλυτές, ἀκόμη καί οἱ μάγοι, οἱ μάντεις, οἱ πνευματιστές, οἱ ὡροσκόποι καί μελλοντολόγοι…

Θά κλείσω μέ τούς λόγους τοῦ ἔξοχου Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη: «Ἄγγλος ἤ Γερμανός ἤ Γάλλος δύναται νά εἶναι κοσμοπολίτης ἤ ἀναρχικός ἤ ἄθεος ἤ ὁτιδήποτε. Ἔκαμε τό πατριωτικόν χρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νά ἐπαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, τήν ἀπιστίαν καί τήν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλά Γραικύλος τῆς σήμερον ὅστις θέλει νά κάμει δημοσίᾳ τόν ἄθεον ἤ τόν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μέ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καί τανυόμενον νά φθάσει εἰς ὕψος καί φανεῖ καί αὐτός γίγας. Τό ἑλληνικόν ἔθνος, τό δοῦλον, ἀλλ’ οὐδέν ἧττον καί τό ἐλεύθερον, ἔχει καί θά ἔχει διά παντός ἀνάγκην τῆς θρησκείας του».