Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 18, 2013

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ Οι άνθρωποι που ήθελαν να γίνουν θεοί Νεοεποχήτικες, Εσχατολογικές ή Ολοκληρωτικές αιρέσεις Τής Δήμητρας Κρουστάλλη


Σημάδια εξ ουρανού. Επιδημίες και λιμοί. Ο κόσμος στα γόνατα έξω από εκκλησίες και μοναστήρια προσεύχεται για να βρει κουράγιο να αντιμετωπίσει την αιώνια ζωή. Οι πιο ανυπόμονοι αυτοκτονούν, οι πιο πορωμένοι σκοτώνουν. Κάποιοι προσπαθούν την τελευταία στιγμή να ανταλλάξουν τα πλούτη με τη σωτηρία της ψυχής τους. Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Κι όμως δεν είναι οι προφητείες για τη μελλοντική καταστροφή του κόσμου αλλά για την... προηγουμένη. Το έτος 1000 ήταν και αυτό έτος Αποκάλυψης αλλά μη νομίσετε ότι οι άνθρωποι αλλόφρονες αναζητούσαν δικαιολογίες για να ματαιώσουν το ραντεβού τους με τον Κύριο. Οι περισσότεροι ούτε που πήραν χαμπάρι τι συνέβαινε και έτσι η ανθρωπότητα άντεξε για άλλα 1.000 χρόνια. Τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αιρέσεις, δαιμονολατρείες, λαϊκές θρησκείες, πολιτικοθρησκευτικές οργανώσεις ξεπηδούν από το πουθενά. Αν σπάσει κανείς το κέλυφος της κοσμοθεωρίας μέσα στο οποίο εκκολάπτονται, θα ανακαλύψει ότι τελικώς υποκινούνται από πατροπαράδοτες αξίες, το χρήμα και την εξουσία. Αυτό που ακολουθεί είναι μια προσπάθεια προσέγγισης του ερεβώδους, παρανοϊκού και μερικές φορές εγκληματικού κόσμου των προφητών και των αρχηγών καταστροφικών αιρέσεων, καθώς το 1999 αναμένεται έξαρση της δράσης τους σε όλο τον κόσμο. Και η Ελλάδα δεν εξαιρείται.

Αυτοί που ακολουθούν (και μερικές εκατοντάδες άλλοι) περιμένουν το τέλος του κόσμου το 2000:

«Ευαγγελική Εκκλησία». Τα μέλη της αυξάνονται σταθερά, ειδικά σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Πιστεύουν ότι ο Αρμαγεδδών βρίσκεται προ των πυλών.

«Σούκιο Μαχικάρι». Ιαπωνική οργάνωση που πιστεύει στον Σατανά και τρέφει μίσος για τους Εβραίους. Θεωρούν ότι το 2000 η ανθρωπότητα θα παραδοθεί στο πυρ.

«Υπέρτατη Αλήθεια». Επίσης Ιάπωνες, πιστεύουν στη Δευτέρα Παρουσία. Οι οπαδοί τους αυξάνονται συνεχώς.

«Ο Οίκος του ΙΑΒΕ». Ο ιδρυτής της ομάδας Τζέικομπ Χόκινς θα ανακοινώσει τη Δευτέρα Παρουσία και θα δολοφονηθεί από τον Σατανά.

«Η Εκκλησία της Τελικής Διαθήκης». Ο Σεργκέι Τορόφ, πρώην αξιωματικός της Αστυνομίας, πιστεύει ότι είναι ο Μεσσίας και έχει αποκτήσει εκατοντάδες οπαδούς στη Ρωσία.

«Η Πόλη του Ελοχίμ». Παραστρατιωτική οργάνωση της Οκλαχόμα που ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει την «ασιατική εισβολή».

«Οι Δυνάμεις της Εξω Διάστασης». Πιστεύουν ότι οι τεχνολογικά προηγμένοι εξωγήινοι θα σώσουν τη Γη ξεκινώντας από τις ΗΠΑ. Υπάρχουν πολλά παρακλάδια τους.

«Τσέιν Τάο». Πιστεύουν στους ιπτάμενους δίσκους. Πέρυσι έδωσαν το πρώτο ραντεβού τους με τον Μεσσία, ο οποίος τους έστησε. Εφέτος θα τον περιμένουν στο Οντάριο.

«Ο Κύριος Αυτών που Πετούν». Σατανιστές οι οποίοι πιστεύουν και στα ούφο. Το τέλος των χρόνων θα έρθει όταν υπογραφεί επίσημη συνθήκη μεταξύ του Ισραήλ και του επικεφαλής της κυβέρνησης της Ενωμένης Ευρώπης για να εγκατασταθεί ιουδαϊκό ιερό στην Ιερουσαλήμ, οπότε και θα επιστρέψει το αρχαίο σύστημα θυσιών.

«The Shaker Movement». Πιστεύουν, μεταξύ άλλων, ότι ο Χριστός θα επιστρέψει στη Γη με μορφή γυναίκας. Οι κοινότητες είχαν συρρικνωθεί αλλά τώρα κάτι... κινείται ξανά στον χώρο.

«Γουίκα». Πρόκειται για νέα θρησκεία που έχει τις ρίζες της στη μαγεία. Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές. Σε όλες όμως απαιτείται μύηση.

Λεσβίες και φεμινίστριες. Αναπτύσσεται ισχυρό ρεύμα στις οργανώσεις τους εναντίον του χριστιανισμού, τον οποίο θεωρούν έναν ακόμη πατριαρχικό μύθο. Το ρεύμα αυτό θορύβησε ακόμη και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β', ο οποίος στις αρχές του Ιανουαρίου κάλεσε τους πιστούς να μην ανατρέχουν στην υπέρμετρα πατριαρχική και ανθρωπόμορφη εικόνα του Κυρίου η οποία, όπως είπε, είναι δανεισμένη από την αρχαία ελληνική θρησκεία.


Ο Παράδεισος έχει πολλές πύλες
May the Force be with you», η Δύναμις μετά Σου. Αρχές της δεκαετίας του '80. Ο χαιρετισμός που απευθύνουν ο πλοίαρχος Μακ Κόι και το πλήρωμα του Σταρ Τρεκ σε όσους συναντούν στη διαγαλαξιακή πορεία τους βρίσκεται στα χείλη των φαν της σειράς σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Ποιος θα το φανταζόταν ότι 20 χρόνια μετά, με εξαντλημένη την πίστη στις παλαιές θρησκείες, με εκατοντάδες κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα γύρω τους και ελλείψει νέου Μεσσία στον ορίζοντα, κάποιοι θαυμαστές της σειράς θα αγγάρευαν για τον ρόλο αυτό τον ανυποψίαστο Δρα Σποκ, Θεό θα έχριζαν τον πλοίαρχο Μακ Κόι και αποστόλους το υπόλοιπο πλήρωμα; «Αφού η Δύναμη βοήθησε αυτούς που ήταν άνθρωποι να κατορθώσουν τόσα, γιατί να μη βοηθήσει και εμάς;». Το «Πιστεύω» τους συμπυκνώνεται σε τέσσερις λέξεις: Star Treck and Hope...

Λεπτομέρεια: οι... «θεότητες» αυτές στον εφήμερο γήινο βίο τους δεν ήταν τίποτε παραπάνω από πρωταγωνιστές μιας τηλεοπτικής σειράς. Θα μπορούσε να γελάσει κανείς αν δεν πληθύνονταν ημέρα με την ημέρα αυτοί που πιστεύουν ότι οι εξωγήινοι είναι θεοί ή ότι είναι πεπτωκότες άγγελοι ή ότι από αυτούς προέρχονται ο Θεός, ο Σατανάς και οι άγγελοί τους, με μόνη διαφορά μεταξύ τους την οπτική από την οποία βλέπουν τα πράγματα. Οι πιστοί συνήθως διαβάζουν τα άστρα ή παίρνουν τα όρη και τα βουνά όπου έχουν δώσει... ραντεβού με τους, ιδιαίτερα ασυνεπείς ως σήμερα, εξωγήινους. Ισως γι' αυτό ο Μάρσαλ Εϊπλγουάιτ και τα 39 μέλη της αίρεσης «Η Πύλη του Παραδείσου» αποφάσισαν να αναλάβουν οι ίδιοι την πρωτοβουλία της συνάντησης. Για να αξιοποιήσουν την τελευταία ευκαιρία τους να εκκενώσουν τη γη προτού ανακυκλωθεί και για να συνεχίσουν τη ζωή τους σε άλλο, ανώτερο, επίπεδο, αυτοκτόνησαν τον Μάρτιο του 1997 με ενέσεις αλκοόλ και βαρβιτουρικών.

Οι θεωρίες που δίνουν θρησκευτική διάσταση στους εξωγήινους δεν είναι καινούργιες. Οι περισσότερες ξεκίνησαν πριν από 50 χρόνια και έχουν ενσωματωθεί σε διάφορες «θρησκείες». Αν προσθέσει κανείς σε αυτές διάφορες σατανιστικές, γνωστικιστικές, γκουρουικές, νεοπαγανιστικές, σέκτες και τα απειράριθμα παρακλάδια τους, αποκτά μια ολοκληρωμένη χαρτογράφηση των θρησκειών της New Age, της Νέας Εποχής. Τι μπορεί να ενώνει τόσο διαφορετικές φαινομενικά λατρείες; Η πίστη ότι το τέλος του σημερινού κόσμου πλησιάζει και στον νέο που βρίσκεται προ των πυλών κάποιος πρέπει να έχει το πάνω χέρι. Για όλους αυτούς το 2000 δεν θα αλλάξει απλώς η χιλιετία αλλά η εαρινή ισημερία θα περάσει με αντίστροφη φορά από τους Ιχθείς στον Υδροχόο (υπάρχουν και ορισμένα παρακλάδια που πιστεύουν ότι η μετάβαση αυτή έγινε ήδη από το 1962 ή από το 1974). Τι σημαίνει αυτό; Οτι οι παλιοί θεοί πρέπει να πεθάνουν και ότι η Νέα Εποχή χρειάζεται σύγχρονο Μεσσία.

Η εμφάνιση του Χριστού και η επικράτηση της διδασκαλίας του ήταν το χαρακτηριστικό της Εποχής των Ιχθύων και οι συμβολισμοί (οι ιχθύες παραπέμπουν στον Χριστό) βοηθούν στη στήριξη αυτής της θεωρίας. Σύμφωνα με τα «πιστεύω» της Νέας Εποχής, εντός των επομένων 2.000 ετών θα εμφανισθεί ένας δάσκαλος ανώτερος από τον Χριστό ο οποίος θα διδάξει μια νέα θρησκεία κατάλληλη για την Εποχή του Υδροχόου. Η επιβολή μιας νέας θρησκείας και η δημιουργία μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης αποτελούν τους βασικούς στόχους του «Σχεδίου» το οποίο προωθεί «Το Τάγμα». Μπορεί ο Μεσσίας να μην έχει εμφανισθεί ακόμη, από «Προφήτες» όμως έχει γεμίσει ο τόπος. Σύμφωνα με αυτούς, το μέλλον της ανθρωπότητας προοιωνίζεται ονειρεμένο: θα ανατείλει ένας χρυσός αιώνας στον οποίο θα βασιλέψουν η αγάπη, η ειρήνη, η σοφία και η πρόοδος. Θα υπάρχει κοινό νόμισμα σε όλο τον κόσμο, μία τράπεζα, τα σύνορα θα καταργηθούν και όλες οι θρησκείες θα ενωθούν σε μία. Επειδή όλα τα ωραία έχουν κάποιο τίμημα, στην περίπτωση αυτή το αντάλλαγμα για τον χρυσό αιώνα είναι δυόμισι δισεκατομμύρια... ζωές, δηλαδή το 1/3 του πληθυσμού της Γης. Τόσοι είναι οι «αρνητικοί», οι διαφωνούντες δηλαδή με τα δόγματα της Νέας Εποχής, που πρέπει να εξαλειφθούν για μπορέσουν οι πιστοί να απολαύσουν τον παράδεισό τους.

Το γεωγραφικό σημείο μηδέν της νέας χιλιετίας είναι η Ιερουσαλήμ. Εκεί θα συρρεύσουν εφέτος ως πέντε εκατομμύρια πιστοί από όλο τον κόσμο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ισραηλινών αρχών, αναμένοντας «κάτι σπουδαίο». Ηδη οι αρχές της χώρας απήλασαν 14 μέλη της αίρεσης «Ανήσυχοι Χριστιανοί», που έχει έδρα το Κολοράντο των ΗΠΑ, γιατί υποπτεύονταν ότι προετοίμαζαν τρομοκρατικές επιθέσεις. Υπάρχουν υπόνοιες ότι οι απελαθέντες σήμερα βρίσκονται στη χώρα μας. Οι Ισραηλινοί ανησυχούν ακόμη για μια ομάδα περίπου 12 ατόμων που ζουν σε μοναστήρια στους λόφους γύρω από την Ιερουσαλήμ περιμένοντας τον αρχηγό τους να τους δώσει οδηγίες για τα περαιτέρω. Προς το παρόν δεν υπάρχουν άλλες επικίνδυνες θρησκευτικές ομάδες στο προσκήνιο, το «Παρατηρητήριο της Χιλιετίας», όμως, ένα αμερικανικό ινστιτούτο που καταγράφει τις εσχατολογικές οργανώσεις, έχει στο αρχείο του περίπου 1.200 αιρέσεις, οι ενέργειες των οποίων είναι απρόβλεπτες, ειδικά όσο θα πλησιάζει ο Δεκέμβριος του 1999.

Το πρόβλημα των αιρέσεων δεν είναι σύγχρονο ούτε αφορά μόνο τη χριστιανική πίστη. «Σε όλες τις θρησκείες και σε όλες τις ιδεολογίες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν αιρέσεις και αμφισβητήσεις» παρατηρεί ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός. «Ο λόγος είναι απλός: η ελευθερία και η ευθύνη που αισθάνεται πως έχει ο άνθρωπος για ό,τι πιστεύει και ό,τι κάνει. Αυτή η ελευθερία ποικίλλει, βεβαίως, ανάλογα με το αν πρόκειται για θρησκεία εξ Αποκαλύψεως, όπως είναι ο ιουδαϊσμός και ο χριστιανισμός, ή για θρησκείες μυθικού ή φιλοσοφικού χαρακτήρα. Αλλά οι λόγοι της αμφισβήτησης μπορεί να είναι και καθαρά ηθικής και όχι πρωτίστως γνωσιολογικής φύσεως. Αν, δηλαδή, ο άνθρωπος βρίσκεται εκτεθειμένος σε έναν "ηθικό κώδικα" που υπαγορεύει η θρησκεία του, αισθάνεται ψυχολογικά την ανάγκη να αποτινάξει τις ευθύνες του αμφισβητώντας κάποια από τα άρθρα του ηθικού ή του δογματικού κώδικα. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσει η Εκκλησία τις οποιεσδήποτε συνέπειες του έργου των αιρετικών είναι να κηρύττει αδιαλείπτως και μάλιστα στη χυμώδη γλώσσα κάθε εποχής τις αλήθειες της Θείας Αποκαλύψεως. Τότε μόνο προστατεύεται ο άνθρωπος όχι μόνο από τον πειρασμό της αυτοκτονίας αλλά και από οποιουσδήποτε άλλους φόβους του παρόντος ή του μέλλοντος αιώνα».

Τα πιστεύω της Νέας Εποχής
Η Νέα Εποχή καλύπτει διάφορες πίστεις, από τις οποίες οι κυριότερες είναι οι ακόλουθες:

Ο εωσφορισμός: ο Διάβολος είναι ο αδικημένος, πραγματικός θεός.

Ο σατανισμός: ο Σατανάς είναι κακός, το ίδιο και οι οπαδοί του.

Η ουφολογία: προοδευμένοι τεχνολογικά εξωγήινοι θα σώσουν τον κόσμο.

Ο νεοπαγανισμός ή νεοειδωλολατρία: πρόκειται για την αναβίωση εθνικών ειδωλολατρικών θρησκειών. Από τα στοιχεία που έχουν συλλέξει ιεραποστολικές ομάδες πέρυσι υπήρξε δραματική εξάπλωση των θρησκειών αυτών ενώ υπολογίζεται ότι τα τελευταία 10 χρόνια οι πιστοί τους αυξήθηκαν κατά 240%. Στην Ελλάδα έχουμε αναβιώσεις αρχαίων εορτών και αρχαιοπρεπείς γάμους στον Ολυμπο, όπου λατρεύεται ξανά το Δωδεκάθεο.

Σε ορισμένες από τις λατρείες της Νέας Εποχής υπάρχουν διδασκαλίες ή εντολές προς τους πιστούς που στρέφονται κατά της ανθρώπινης ζωής, γι' αυτό και έχουν ονομαστεί καταστροφικές λατρείες. Προϋποθέτουν την ύπαρξη κάποιου γκουρού Μεσσία στον οποίο οι πιστοί οφείλουν πλήρη υποταγή. Κάποιες ακολουθούν λατρευτικό τυπικό, άλλες εφαρμόζουν μη αποδεκτές ιατρικά μεθόδους βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή των μελών τους και άλλες υπόσχονται τη βελτίωση των ικανοτήτων που έχει ο άνθρωπος, την απόκτηση νέων, την ανάπτυξη της προσωπικότητας και την ολοκλήρωση της πνευματικότητας του ανθρώπου στη μεταθανάτιο ζωή. Ορισμένες οργανώνουν όργια, θυσίες ζώων, ακόμη και ανθρωποθυσίες, ενώ δεν λείπουν και αυτές που έχουν και πολιτικούς σκοπούς, εμπλεκόμενες σε εθνικά ή διεθνή προβλήματα. Οσα γίνονται γνωστά για τις αιρέσεις και τις ομάδες αυτές είναι συγκεχυμένα, βυθισμένα στο μυστήριο, το οποίο καλλιεργείται σκοπίμως για να προσελκύει συνεχώς νέους οπαδούς. Στο φως της δημοσιότητας φθάνουν μόνο ακραίες περιπτώσεις: σποραδικές αστυνομικές και εισαγγελικές έρευνες σε συγκεκριμένα κέντρα, τελετουργικές αυτοκτονίες, φονικές αποστολές. Ορισμένες από αυτές συντάραξαν τον κόσμο, όπως η θυσία 95 ατόμων, εκ των οποίων τα 17 ήταν παιδιά, τα οποία κάηκαν ζωντανά για να σωθεί ο «Μεσσίας» τους Ντέιβιντ Κορές στο Γουάκο του Τέξας το 1993. Την ίδια χρονιά στην Ελλάδα απεκαλύφθη η δράση της ομάδας των «Σατανιστών» της Παλλήνης και η δολοφονία δύο γυναικών στη διάρκεια σατανιστικών τελετών. Ενα χρόνο αργότερα στην Ελβετία 53 μέλη της ομάδας «Ναός του Ηλιου», με ιδρυτή τον ομοιοπαθητικό «γιατρό» Λυκ Ζυρέ, αυτοκτόνησαν και το 1995 15 μέλη της ίδιας οργάνωσης δολοφονήθηκαν. Το ίδιο έτος η ομάδα «Αούμ Σίνρι Κίο» του ιάπωνα γκουρού Σόκο Ασαχάρα διοχέτευσε το αέριο σαρίν στο μετρό του Τόκιο. Αποτέλεσμα: 11 νεκροί και 5.000 τραυματίες. Η ομάδα είχε στόχο με τέτοιες ενέργειες να επισπεύσει την Αποκάλυψη!

Εξαιτίας των γεγονότων αυτών και άλλων που δεν έλαβαν τόση δημοσιότητα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε αλλεπάλληλα ψηφίσματα με οδηγίες προς τις εθνικές κυβερνήσεις γιατί θεωρεί ότι «ορισμένες σέκτες που δρουν στο πλαίσιο διασυνοριακού δικτύου εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης επιδίδονται σε παράνομες ή εγκληματικές δραστηριότητες και σε παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως σε κακομεταχείριση, σεξουαλική βία, εγκλεισμούς, σωματεμπόριο, ενθάρρυνση επιθετικής συμπεριφοράς, ως και σε προπαγάνδα ρατσιστικών ιδεολογιών, φορολογικές απάτες, μεταφορές κεφαλαίων, εμπόριο όπλων, διακίνηση ναρκωτικών, παραβίαση του δικαιώματος της εργασίας ή σε παράνομη άσκηση της ιατρικής κτλ.». Σε ορισμένες χώρες, όπως π.χ. στη Γερμανία, για να προσληφθεί κάποιος στο Δημόσιο είναι υποχρεωμένος να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι δεν είναι οπαδός κάποιας από τις χαρακτηρισμένες ως καταστροφικές λατρείες.

«Ο χριστιανισμός είναι το πλήρωμα και η τελευταία λέξη του Θεού για τον άνθρωπο, γι' αυτό δεν επιδέχεται μήτε χρειάζεται ανανέωση» ξεκαθαρίζει ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός. «Το μόνο που απαιτεί ο χριστιανισμός είναι η αυθεντικότητα. Και εκεί ακριβώς είναι που έχουμε πολλές φορές χρεοκοπήσει οι χριστιανοί, ως ιστορικά άτομα ή σύνολα, έναντι των υπολοίπων ανθρώπων. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ειδικός λόγος να συνδέουμε οποιαδήποτε έξαρση των αιρέσεων με την προ των θυρών χιλιετία. Παρά ταύτα, σε σταθμούς που αποτελούν καμπή στη ροή του χρόνου, όπως είναι ο αιώνας ή η χιλιετία, πάντα αναπτύσσεται περιέργως ένα είδος φόβου και ανάλογου "μεσσιανισμού" για όσους δεν πιστεύουν θεοπρεπώς στην παρουσία του Θεού στον κόσμο και στην ιστορία αλλά τη "διαπραγματεύονται" μανιχαϊκά ή μαγικά σε κλίμα συγχύσεως. Πιστεύω ότι για το τέλος του κόσμου μιλούν πάντα οι άνθρωποι από τον φόβο ή τη δίψα εντυπωσιακών βιωμάτων για τους εαυτούς τους και τους άλλους».

Το τέλος του κόσμου αργεί για εμάς
Κέντρο Μεταφυσικής Ενημέρωσης. Καμιά εκατοστή καρέκλες αμφιθεατρικά τοποθετημένες στο μεγάλο δωμάτιο μιας ευρύχωρης γκαρσονιέρας τρίτου ορόφου. Λίγες ασπρόμαυρες «μεταφυσικές» φωτογραφίες στους τοίχους. Οι περισσότερες εικονίζουν την Ε. Π. Μπλαβάτσκυ, θεόσοφο, ιδρύτρια της Θεοσοφικής Εταιρείας, παρακλάδι της οποίας είναι το Κέντρο Μεταφυσικής Ενημέρωσης. Στο κέντρο του δωματίου υπάρχει ένα τραπέζι, σαν έδρα δασκάλου, και στα αριστερά, αντί για πίνακας, ένα τρίποδο στο οποίο κρέμονται μεγάλες κόλλες λευκού χαρτιού. «Τεχνικές ύπνωσης» γράφει αυτή που είναι πάνω πάνω.

«Το Κέντρο Μεταφυσικής Ενημέρωσης είναι μη κερδοσκοπικό σωματείο το οποίο ιδρύθηκε το 1984 με σκοπό τη διάδοση της μεταφυσικής σκέψης και των πνευματικών αρχών» λέει η ιδιοκτήτρια κυρία Ασπασία Παπαδομιχελάκη. Οσοι παρακολουθούν τα σεμινάρια είναι άτομα που δεν βρήκαν στην Εκκλησία απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματά τους. Ψάχνοντας κατέληξαν στη μεταφυσική. «Η μεταφυσική περιλαμβάνει όλα τα στάδια που προκύπτουν από τη σχέση του ανθρώπου με τα υπερφυσικά αίτιά του. Σχέσεις που σχηματίζουν την απόκρυφη γνώση καθώς και τις τέχνες του αποκρυφισμού, όπως παραψυχολογία, πνευματισμός, μαντεία, μαγεία, εσωτερική θεραπευτική, αστρολογία και συμβολισμός. Η μεταφυσική είναι η έννοια που αποδίδει όλα όσα δεν μπορεί να αντιληφθεί η κοινή ανθρώπινη αίσθηση». Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται διάφορες ομάδες, τον ακριβή αριθμό των οποίων ουδείς μπορεί να γνωρίζει. Οποιος επιθυμεί ανοίγει ένα Κέντρο Φιλοσοφίας, Μεταφυσικής, Βελτίωσης των Πνευματικών Ικανοτήτων και πάει λέγοντας χωρίς κανέναν έλεγχο ή ιδρύει φιλανθρωπικό σωματείο.

Πριν από τρία χρόνια οι ιδρυτές των πιο οργανωμένων ομάδων αποφάσισαν, για να ξεκαθαρίσει ο χώρος, να οργανώσουν μια συγκέντρωση όλων των κέντρων μεταφυσικής η οποία αντιμετωπίστηκε από την Εκκλησία περίπου ως «Σύνοδος των Αιρετικών». Συντονιστές της προσπάθειας ήταν ο κ. Γαβριήλ Σιμονέτος, οφθαλμίατρος που ασχολείται με την «επιστήμη της πνευματικότητας», ο κ. Γιάννης Αυγουστάτος, ο οποίος ασχολείται με την αυτογνωσία, και η κυρία Ασπασία Παπαδομιχελάκη, η οποία διδάσκει τη θεοσοφία. «Πήραμε τον κατάλογο με τις αιρέσεις που έχει φτιάξει η Εκκλησία και τηλεφωνήσαμε σε όλα τα κέντρα. Τα περισσότερα δεν υπήρχαν καν ή αποτελούνταν από ένα-δύο άτομα. Τελικά από τις περίπου 80 ομάδες που υπήρχαν στον κατάλογο καταλήξαμε 10 και από τότε οργανώνουμε κάθε χρόνο ένα συνέδριο. Τα πράγματα στην Ελλάδα δεν είναι οργανωμένα, με αποτέλεσμα άνθρωποι που δεν έχουν κατανοήσει τις αρχές της μεταφυσικής να φτιάχνουν μια ομάδα που πολύ σύντομα διαλύεται. Οσοι είμαστε πιο παλιοί βλέπουμε συνέχεια ανθρώπους που γυρνούν από κέντρο σε κέντρο ώσπου να ανακαλύψουν αυτό που τους ταιριάζει».

Τι πιστεύει η Ορθόδοξη Εκκλησία για όλα αυτά; «Η λέξη μεταφυσική είναι πολύ σημαντικός όρος στις πνευματικές επιστήμες και δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να τη συγχέουμε με τις ανεξερεύνητες δολιχοδρομίες των οποιωνδήποτε "Κέντρων Εσωτερικής Φιλοσοφίας"» εξηγεί ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός. «Επομένως, ανάλογα με το νόημα που δίνει κανείς στον όρο μεταφυσική ­ ο οποίος, ως γνωστόν, ανάγεται στον Αριστοτέλη ­, θα δεχθούμε ή όχι ότι μπορεί να είναι "συμβατός" με την όλη πνευματικότητα του χριστιανισμού. Η ορθόδοξη πάντως θεολογία μιλάει κατά βάση για φαινόμενα και μεγέθη του "φυσικού" και "υπερφυούς" ή του "κτιστού" και του "άκτιστου"».

Πάντως ομάδες με φιλοσοφία τέτοια που να ωθεί τα μέλη τους σε αυτοκτονία είτε δεν υπάρχουν στην Ελλάδα είτε είναι τόσο ολιγομελείς και κλειστές που μόνο αν συμβεί το μοιραίο θα γίνει γνωστή η ύπαρξή τους. Το θέμα είναι τι θα γίνει με ομάδες που μετακινούνται από και προς άλλες χώρες και που κάνουν στάση στην Ελλάδα. «Πολλές ομάδες θέλουν να έρθουν στην Ελλάδα γιατί θεωρείται εύκολος χώρος. Ακόμη και στο θέμα της νομοθεσίας είναι ξέφραγο αμπέλι» επισημαίνει ο πατέρας Κυριακός Τσουρός, γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων. «Βλέπουμε συχνά ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι είναι και χριστιανοί και κάτι άλλο, ανωτέρου επιπέδου, και έρχονται στην Εκκλησία φορώντας διακριτικά της άλλης πίστης τους, όπως π.χ. ένα μάτι ή ένα πέταλο, ή έχουν μαζί τους φωτογραφίες του γκουρού τους. Οι Ελληνες θρησκεύονται αλλά με στραβό τρόπο. Αυτό τους καθιστά ευάλωτους σε αιρετικές διδασκαλίες».

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, στην Ελλάδα υπάρχουν σήμερα 700-800 εξωχριστιανικές και παραχριστιανικές ομάδες. Ωστόσο ορισμένες εξ αυτών είναι απλώς σωματεία-σφραγίδες ή ομάδες των τριών-τεσσάρων ατόμων. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι πιο πολυμελείς υποδιαιρούνται διαρκώς σε μικρότερες ομάδες, αλλάζουν ονόματα και χώρους λατρείας, με αποτέλεσμα η ίδια ομάδα να εμφανίζεται π.χ. σαν τρεις διαφορετικές. Αυτό το κάνουν και για να χάνονται τα ίχνη τους αλλά και για να αποφεύγουν τους ελέγχους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το Κέντρο Εφηρμοσμένης Φιλοσοφίας Ελλάδας (ΚΕΦΕ), το οποίο έκλεισε το 1996 μετά από διαχειριστικό έλεγχο της Νομαρχίας Αθηνών και την άσκηση ποινικής δίωξης κατά των εκπροσώπων του από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Κατά την έρευνα στα γραφεία του ΚΕΦΕ συγκεντρώθηκαν και κατασχέθηκαν ατομικοί φάκελοι οι οποίοι περιείχαν στοιχεία για την προσωπική και υπηρεσιακή ζωή διαφόρων προσώπων (και μελών του Κέντρου), ακόμη και πολιτικών. Μέσα στα υπόλοιπα στοιχεία βρέθηκαν και συμβόλαια με τα οποία τα μέλη του ΚΕΦΕ υπόσχονταν ότι θα εργάζονταν για τους σκοπούς του τα επόμενα... ένα δισεκατομμύριο χρόνια! Αυτό για να μην τους ξεφύγει κανένας πιστός με τις αλλεπάλληλες μετενσαρκώσεις.

Ο Αιώνιος Ηνίοχος και οι Ροδόσταυροι
Και ενώ τα παλαιά γραφεία έκλεισαν από το 1996 και οι δίκες των εμπλεκομένων ακόμη δεν έχουν τελειώσει, το ΚΕΦΕ άλλαξε όνομα, έγινε Ελληνικό Κέντρο Διανοητικής και Σαϊεντολογίας και συνεχίζει ανενόχλητο τη δραστηριότητά του. Εκτός από τους σαϊεντολόγους, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται ομάδες όπως: οι Αγγελιοφόροι του Φωτός, η Αδελφότητα των Εσσαίων, η Αδελφότητα Μύριαμ, η Αδελφότητα του Σταυρού και του Αστεριού, η Αδελφότητα του Λευκού Χιτώνα, ο Αιώνιος Ηνίοχος, η Ακαδημία Εσωτερικών Μελετών, οι Ροδόσταυροι, διάφορες ινδουιστικές ομάδες, η Γιαμαγκίσι Αγροτική ΕΠΕ, το Διεθνές Αστροβιορυθμικό Κέντρο ΟΜ ΕΠΕ, η Εκκλησία της Σατανικής Απελευθέρωσης, η Εκκλησία της Τελευταίας Διαθήκης, η Ενανθρωπότητα Πνευματικό Ησυχαστήριο, η Ενωση Ερευνητών Μεταφυσικών Φαινομένων με μέντιουμ «Ο Αγιος Νεκτάριος», το Εργο Διάσωσης του Χριστού, το «Καφέ Σχολειό», το Παγκόσμιο Πνευματικό Κέντρο «Ολυμπος», το Κέντρο Τρίχρονης Απομόνωσης, η Μεταφυσική Ακαδημία της Αιτίας και του Αποτελέσματος, ο Ομιλος Νέας Ανθρωπότητας, οι Οντολογικές Προπονήσεις, το Φυσιοθεραπευτικό Κέντρο Πρωτοποριακής Ερευνας Σέραπις και ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Ειρήνη και Αγάπη», με ιδρύτρια τη Βασούλα Ρύντεν, η οποία ισχυρίζεται ότι έχει «μπαμπά τον Θεό». Η αναφορά των οργανώσεων είναι απλώς ενδεικτική.

Ορισμένες μικρές ομάδες όπως π.χ. η «Διεθνής Εκκλησία του Χριστού», διατηρούν κοινόβια σε διαμερίσματα ακόμη και στο κέντρο της Αθήνας. Οι περισσότερες όμως είναι οργανωμένες είτε σε εταιρική μορφή είτε συχνότερα σε σωματείο με... φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ετσι αποφεύγουν τους ελέγχους της διοίκησης και κυρίως της Εφορίας. Επειδή η τακτική αυτή είναι κοινή σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο ψήφισμα της 29ης Φεβρουαρίου 1996 καλεί τις «κυβερνήσεις των κρατών-μελών να μην καταστήσουν τη χορήγηση του θρησκευτικού καθεστώτος αυτόματη και να μελετήσουν, σε περιπτώσεις που σέκτες εμπλέκονται σε σκοτεινές ή εγκληματικές δραστηριότητες, την άρση του καθεστώτος των θρησκευτικών κοινοτήτων που τους παρέχει φορολογικά πλεονεκτήματα ή κάποιας μορφής νομική προστασία». Και δεν είναι μόνο η φορολογική ασυλία που εξασφαλίζουν· σχεδόν όλες απομυζούν οικονομικά τα μέλη τους, μερικά από τα οποία τους παραχωρούν με συμβολαιογραφικές πράξεις την περιουσία τους και άλλα, με πιο πενιχρά οικονομικά, υποχρεώνονται να καταβάλλουν την περίφημη «δεκάτη», δηλαδή το 1/10 του μισθού τους για την οργάνωση.

Οι εξωχριστιανικές σέκτες στην Ελλάδα μπορούν σε γενικές γραμμές να χωριστούν σε πέντε κατηγορίες. Πρόκειται για γκουρουιστικές και ινδουιστικές ομάδες, για αποκρυφιστικές ομάδες, για νεοσατανιστικές, και για ανατολικές θρησκείες, κυρίως αιρέσεις ισλαμικού χαρακτήρα.

Οι χριστιανικές αιρέσεις ή οι παραχριστιανικές ομάδες ανέρχονται σε περίπου 100 και είναι κυρίως προτεσταντικής προέλευσης. Χρησιμοποιούν την Αγία Γραφή, πιστεύουν στον Χριστό αλλά διαστρεβλώνουν τη διδασκαλία του. «Ενεργούν σαν τον Προκρούστη» επισημαίνει ο πατέρας Κυριακός Τσουρός. «Ο,τι τους συμφέρει το τεντώνουν ώσπου να φθάσει στα μέτρα τους και ό,τι δεν τους αρέσει το κόβουν». Σχεδόν όλες παρουσιάστηκαν από το τέλος του 19ου αιώνα και μετά και «απορρίπτουν την εκκλησιαστική παράδοση και τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας. Ο Χριστός όμως ίδρυσε μια Εκκλησία την οποία θα οδηγεί στην αλήθεια και η οποία ουδέποτε θα κλονισθεί. Αρα ή η Εκκλησία υπάρχει εδώ και 2.000 χρόνια ή ο Χριστός την έπαθε όταν δίδασκε αυτά που δίδασκε» λέει ο πατέρας Τσουρός.

Στις παραχριστιανικές ομάδες περιλαμβάνονται επίσης οι χιλιαστές (Μάρτυρες του Ιεχωβά), οι αντβεντιστές, οι μορμόνοι, οι ευαγγελιστές κ.ά. Ορισμένοι από αυτούς κατά την άποψη της Ορθόδοξης Εκκλησίας έχουν πλέον ξεφύγει από τις διδασκαλίες του Χριστού.

«Το μεγάλο πρόβλημα της Εκκλησίας», επισημαίνει ο πατέρας Κυριακός Τσουρός, «είναι ότι, εκτός από τις παραχριστιανικές ομάδες, ούτε οι λατρείες της Νέας Εποχής απορρίπτουν τον Χριστό ευθέως. Αντιθέτως, χρησιμοποιούν διάφορα από αυτά που έχει πει και φυσικά αλλοιώνουν την έννοιά τους ή λένε στους οπαδούς τους ότι μπορούν να πιστεύουν στον Χριστό και παράλληλα να βελτιώνουν τον εαυτό τους και να μετακινούνται προς ένα ανώτερο επίπεδο εφαρμόζοντας τις θεωρίες τους και τις τεχνικές που προτείνουν». Συνήθως οι θεωρίες της Νέας Εποχής εφαρμόζουν και τεχνικές γιόγκα, διαλογισμού, chaneling, αναδρομής σε προηγούμενες ζωές, μαγικές τελετές, αστρολογία, χρησιμοποιούν εναλλακτικές θεραπείες ή προσπαθούν να διαδώσουν τις ιδέες τους ακόμη και μέσω των πολεμικών τεχνών.
«Ενιωσα υπεράνθρωπος»

«Εγώ "την πάτησα" μεγάλος. Ημουν 40 ετών, επαγγελματικά καταξιωμένος, οικονομικά και αισθηματικά καλυμμένος. Ισως γι' αυτό μπήκα σε μια διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης. Μια ημέρα στην πόρτα της πολυκατοικίας είδα ένα φυλλάδιο του Κέντρου Γνωστικής Ανθρωπολογίας, που τώρα ονομάζεται Παγκόσμια Γνωστικιστική Χριστιανική Κίνηση Ελλάδας. Μου κίνησε την περιέργεια.

Πήγα σε ένα υπόγειο, με ελάχιστα έπιπλα, όπου ζούσε ο Δάσκαλος με τη γυναίκα του. Είχαν μαζευτεί εκεί καμιά εικοσαριά άτομα. Τελικά ξεκαθαρίσαμε επτά. Αυτός μπέρδευε στη διδασκαλία του χαμένους πολιτισμούς, θρησκείες και φιλοσοφίες από όλο τον κόσμο και μιλούσε για δυνατότητες που θα ανακαλύψουμε αν ασκηθούμε κατάλληλα. Οι έξω είναι κοιμισμένοι και ασυνείδητοι ενώ εσύ προχωράς στον δρόμο της γνώσης, της αλήθειας. Αν έψαχνες να βρεις κάτι παρόμοιο ήταν αυτό ακριβώς.

Για να φθάσεις σε ανώτερο επίπεδο όμως πρέπει να πιστέψεις βαθιά, χωρίς αμφισβητήσεις. Διαμορφώνεται μια κοσμοθεωρία και μετά από ένα διάστημα δεν ξέρεις γιατί πιστεύεις στο ένα ή στο άλλο. Μας έδειχνε ένα δρόμο ήδη χαραγμένο και εμείς νομίζαμε ότι ψάχναμε μόνοι μας και βρίσκαμε τα ίχνη προς την αλήθεια. Αν χρησιμοποιούσαμε τις δυνάμεις που είχαμε μέσα μας, θα βλέπαμε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Πόνταρε στον εγωισμό μας γιατί κανένας δεν δέχεται άμεσο πατρωνάρισμα.

Αρχίσαμε τις ασκήσεις γιόγκα, διαλογισμού, πιανόμασταν χέρι με χέρι για να ρέει η ενέργεια από τον ένα στον άλλο, κάναμε επικλήσεις στους δασκάλους για να μας βοηθήσουν. Τελικά πετύχαμε να βιώσουμε κάποιες εμπειρίες ­ εκσωματώσεις ονομάζονται. Οταν ο άνθρωπος προσπαθεί να αδειάσει από συναισθήματα και σκέψεις, ο οργανισμός αντιδρά. Με όλα αυτά η αίσθηση της ομάδας γίνεται πολύ ισχυρή. Αισθάνεσαι ότι αποκτάς ξεχωριστές ιδιότητες, ότι διαφέρεις από τους άλλους. Αυτή είναι η αρχή του τέλους.

Ο Δάσκαλος είχε μια προσωπικότητα που σε γοήτευε. Μας μετέφερε μια αίσθηση ευθύνης γι' αυτό που κάναμε και επειδή αυτός και η γυναίκα του φαινόταν να μην έχουν να φάνε αποφασίσαμε να τους συντηρούμε. Στην αρχή εγώ φοβήθηκα μη παρεξηγηθούν αλλά σύντομα βρεθήκαμε να δίνουμε χρήματα για το ενοίκιο ενός καλύτερου χώρου, για την εκτύπωση φυλλαδίων και για πολλά άλλα. Στην οργάνωση πήγαινε περίπου το 1/5 του μισθού. Εγώ έδινα παραπάνω γιατί είχα οικονομική άνεση. Μετά από έξι μήνες πήρα το χρίσμα να ανοίξω ένα κέντρο στη Θεσσαλονίκη. Μετακόμισα, νοίκιασα ένα χώρο και άρχισα τα σεμινάρια. Σταμάτησα τη δουλειά μου, όλα τα λεφτά που είχα πήγαιναν στο κέντρο και στοιχειωδώς κάλυπτα τις υπόλοιπες ανάγκες μου. Ενιωθα τότε ότι είχα μια αποστολή: να μεταδώσω και στους άλλους τη γνώση που είχα αποκτήσει. Εκείνη την εποχή παντρεύτηκα για τις ανάγκες της οργάνωσης. Αν δεν ήσουν παντρεμένος, δεν μπορούσες να ανέλθεις στον Δεύτερο Παράγοντα, πράγμα που γινόταν χρησιμοποιώντας τη σεξουαλική πράξη που έχει μεγάλη ενέργεια και με ασκήσεις αυτοσυγκέντρωσης με τις οποίες μαθαίνεις να "κοιτάζεις" τις σκέψεις σου χωρίς να ταυτίζεσαι με αυτές. Αυτό σου αποδομεί το υποσυνείδητο και φθάνεις στα όρια της τρέλας.

Μια ημέρα που βρισκόμουν στην Αθήνα με κάλεσε ο Δάσκαλος να πάμε μαζί με έναν άλλο για διαλογισμό. Εκεί, αντί να κάνω την άσκηση που έπρεπε, άρχισα ξαφνικά να σκέφτομαι τη ζωή μου και αναρωτήθηκα "τι κάνω εγώ εδώ με αυτούς τους ανθρώπους;". Επέστρεψα στο σπίτι, το συζήτησα με τη γυναίκα μου και αποφασίσαμε να φύγουμε από την οργάνωση. Τους παρέδωσα τα κλειδιά του κέντρου της Θεσσαλονίκης και μετακομίσαμε, αυτή τη φορά στον Βόλο, για να είμαστε μακριά από την οργάνωση. Προσπάθησαν μια-δυο φορές να με μεταπείσουν αλλά για μένα η ιστορία είχε τελειώσει και με άφησαν ήσυχο. Ξέρω ότι, όταν τα ακούει όλα αυτά κάποιος που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με μεταφυσική και αποκρυφισμό, του φαίνονται αστεία, γελοία, γραφικά. Η ελληνική κοινωνία στην πλειονότητά της αντιμετωπίζει όσους ανήκουν σε τέτοιες ομάδες σαν περιθωριακά ψώνια. Οι αιρέσεις όμως είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση η οποία αφορά και την Ελλάδα».

Η νεοπαγανιστική αφροσύνη (Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος)


 «Όλες οι άλλες θρησκείες είναι ψεύτικες και μονάχα η δική μας Πίστη είναι αληθινή» άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.
Έχω παρατηρήσει ότι σε κάποια κείμενά μου- και ζητώ συγγνώμη για τον προσωπικό τόνο, αλλά κάποιες προκλήσεις απαιτούν απάντηση- στα οποία εκφράζω την ελλιπή, αλλά εδραία μου πίστη στο Χριστό και την κοσμοσώτειρα και ελληνοσώτειρα Εκκλησία μας, πίστη και ευλάβεια που προσπαθώ, κατά το δυνατόν, να μεταλαμπαδεύσω και στους μαθητές μου, ορισμένοι σχολιαστές, συνήθως ανώνυμοι, εξεμέουν δηλητήρια και γράφουν ανόητα σχόλια.

Είναι οι λεγόμενοι δωδεκαθεϊστές, νεοπαγανιστές, οπαδοί της «πατρώας θρησκείας» και λοιπές ευτράπελες και γελοίες ονομασίες που επιλέγουν. Τα τελευταία δε χρόνια πληθαίνουν οι εκδόσεις «ιστορικών» βιβλίων στα οποία εκθειάζονται κυρίως ο Ιουλιανός ο Παραβάτης και ο ματαιόσπουδος φιλόσοφος του 15ου αιώνα, Γεώργιος Γεμιστός, ο οποίος έμεινε στην ιστορία με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, «Πλήθων». (Προφανώς το «Γεμιστός» το θεωρούσε παρακατιανό και επέλεξε το αρχαιοελληνικό συνώνυμο).
Κάτω όμως από αυτές τις φαινομενικά ανώδυνες ιστορικές αναφορές, κρύβεται επιμελώς το φρούτο του νεοπαγανισμού. (Η λέξη παγανισμός προέρχεται από το λατινικό pagus= ύπαιθρος χώρα. Στους πρώτους αιώνες ο Χριστιανισμός είχε επικρατήσει κυρίως στις πόλεις, ενώ στην «ύπαιθρο χώρα» αντιμετώπισε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Ο πληθυσμός της υπαίθρου έμενε πιστά δεμένος με τις λαϊκές θεότητες και δοξασίες. Αυτό συνέβη κυρίως στη Δύση. Στην καθ’ ημάς Ανατολή η ειδωλολατρία, ο παγανισμός σαρώθηκαν πολύ γρήγορα από την χριστιανική πίστη). Τα τελευταία όμως χρόνια παρατηρείται στην ελληνική κοινωνία μία περίεργη αναβίωση του παγανισμού, ο οποίος έχει σαφή αντορθόδοξο και ανθελληνικό χαρακτήρα. Δεν πρόκειται για ένα ακίνδυνο ρεύμα, για μια εξόφθαλμα φαιδρή ονειροφαντασία, που κινείται στα όρια ενός ιδιότυπου εθνικισμού και προγονοπληξίας, αλλά για μια καθαρά νεοεποχίτικη μόδα, που συνδέεται με έξωθεν πανθρησκειακά κέντρα.
Σκοπός τους, καταπώς υποστηρίζουν, είναι η επιστροφή στην γνήσια και ανόθευτη ελληνικότητα, στόχος τους όμως, ανομολόγητος, είναι να καταστρέψουν την χριστιανικότητα των Ελλήνων. (Γι’ αυτό και ο θαυμασμός τους για τον Ιουλιανό και τον Πλήθωνα αγγίζει τα όρια της λατρείας. Και οι δύο προσπάθησαν να επαναφέρουν τα αρχαία είδωλα, καταργώντας τον Χριστιανισμό). Δυστυχώς οι καινοφανείς αυτές νεοπαγανιστικές ομάδες, χρησιμοποιώντας το δέλεαρ του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, παρασύρουν πολλούς, όσους κυρίως δεν έχουν λύσει ακόμη «υπαρξιακά» προβλήματα και λοιπούς ανώριμους, που «ανακαλύπτουν» ξαφνικά όλα όσα τους «έκρυβαν» τόσα χρόνια οι δάσκαλοι στα σχολεία και οι παπάδες. Υπάρχει και μία μερίδα ανθρώπων που προσχωρούν στην ελευθεριάζουσα «πατρώα θρησκεία» διότι η ανήθικη ζωή τους ελέγχεται από την χριστιανική διδασκαλία. Αν και η επιχειρηματολογία τους δεν αντέχει στην κοινή λογική, όλοι αυτοί οι φανατικοί και ημιμαθείς, συγκλίνουν σε κάποιες ιδεοληψίες. Έτσι λοιπόν οι νεοπαγανιστές:

Α. Αρνούνται και απορρίπτουν μετά βδελυγμίας την Παλαιά Διαθήκη, την οποία εκλαμβάνουν ως μυθολογικό κατασκευάσμα των Εβραίων (διακρίνονται από έντονο αντισημιτισμό).
Β. Θεωρούν τον Χριστιανισμό ιουδαϊκό παρακλάδι και, συνέπεια αυτού, αρνούνται την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, μέσα από έναν ακραία αντιβυζαντινισμό, ταυτιζόμενοι ουσιαστικά με τους τσαρλατάνους της Νέας Τάξης, που υποδύονται τους ιστορικούς, και που θεωρούν το ιστορικό έθνος των Ελλήνων δημιούργημα των δύο τελευταίων αιώνων.
Γ. Αποδέχονται επιλεκτικά την Καινή Διαθήκη. (Για παράδειγμα, ο απόστολος Παύλος, δεν τους είναι  και πολύ αγαπητός. Φρίττεις διαβάζοντας τις βλασφημίες της Λιλής Ζωγράφου στο «γνώση και αντιγνώση»). Μιλούν για έναν φυλετικό χριστιανισμό, απορρίπτοντας την οικουμενικότητα του ευαγγελικού μηνύματος. Κεντρικός πυρήνας όμως των δοξασιών τους, παραμένει η εξαφάνιση της Ορθοδοξίας, εφ’ όσον όπως διατείνονται, υποτάχτηκε στον κατά πολύ ανώτερό της αρχαίο πολιτισμό. Ευστοχότατα παρατήρησε ο καθηγητής Μπαμπινιώτης, σε άρθρο στο «Βήμα», πριν από 4-5 χρόνια, πως «όποιος μιλάει για Ορθοδοξία ερήμην του Ελληνισμού, νομίζω ότι ματαιοπονεί. Όποιος όμως, μιλάει για Ελληνισμό, ερήμην της Ορθοδοξίας, κάνει κάτι χειρότερο, ασχημονεί».
Δ. Προσγράφουν μίσος αβυσσαλέο στους πρώτους Χριστιανούς κατά του Ελληνισμού, κατηγορώντας τους για την καταστροφή και λεηλασία των αρχαιοελληνικών ιερών, ναών, βιβλίων, έργων τέχνης και λοιπά.
Λησμονούν βέβαια ότι τους τρεις πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού οι Έλληνες αβίαστα προσχώρησαν στη νέα πίστη, κοσμώντας και το Συναξάρι της Εκκλησίας με εκατομμύρια αθλοφόρους μάρτυρες. Μέχρι το 313 μ.Χ που υπογράφτηκε το διάταγμα των Μεδιολάνων από τον άγιο Κωνσταντίο, στις ρωμαϊκές αρένες προχέοντο αίματα χριστιανών, κυρίως ελληνικής καταγωγής. (άγιοι Γεώργιος, Δημήτριος, Θεόδωρος, Χαράλαμπος, το ένδοξο «νέφος των μαρτύρων», κατά τον απόστολο Παύλο)..
Ας μην ξεχνούμε πως ό,τι έχει διασωθεί από τα όντως θαυμαστά έργα  των αρχαίων σοφών, διασώθηκε στις αραχνιασμένες βιβλιοθήκες των ιερών μονών. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας δεν δίστασε να απεικονίσει στους νάρθηκες εκκλησιών τους επιφανείς του αρχαίου λόγου. (Μονή Φιλανθρωπηνών στο νησάκι των Ιωαννίνων, μοναστήρια του Αγίου Όρους).
Οι αρχαίοι σοφοί καμμιά σχέση δεν έχουν με τις ευφάνταστες ανοησίες και τους λήρους των νεοπαγανιστών. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο άγιος Ιωάννης ο Μαυρόπους, επίσκοπος Ευχαϊτων (10ος αι.), αν ζούσε ο Πλάτων μετά Χριστόν, θα αναφωνούσε ως άλλος Θωμάς «ο Κύριός μου και ο Θεός μου».
Ε. Το αντορθόδοξο πνεύμα των ομάδων αυτών εκφράζεται, εξάλλου με την εισαγωγή νέας χρονολογίας και μηνολογίας, την αλλαγή των βαπτιστικών ονομάτων (Ραδάμανθυς, Πελασγός, Απολλώνειος, «Άδωνις»- το «Σπύρος» τον ενοχλούσε τον λεγάμενο).
Κυκλοφορούν αρκετά «δικά τους» περιοδικά, τα οποία βρίθουν κακοδοξιών, δεν στερούνται και τηλεοπτικής εκπροσώπησης, μέσω κάποιων ουφολόγων τηλεπλασιέ. Άρα δεν μιλάμε για μια  αθώα «φολκλορική» εκδήλωση, αλλά για ενσυνείδητη επίθεση κατά της Ορθοδόξου πίστεως. Οι συνέπειες, γράφει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, εξαιτίας του νεοπαγανισμού «είναι καταστροφικές για την ελληνική κοινωνία.
Διάσπαση του κοινωνικού ιστού και της εθνικής ενότητας, δηλητηριασμός των συνειδήσεων και μάλιστα της νεολαίας και άνοιγμα των πυλών, συνειδησιακών και εθνικών, στο πνεύμα της Νέας Εποχής. Έτσι η απειλή από το παρελθόν (νεοειδωλολατρία) βαίνει παράλληλα με την απειλή από το μέλλον, που είναι η Νέα Εποχή και η συναφής με αυτήν παγκοσμιοποίηση». («Στα μονοπάτια της Ρωμηοσύνης», εκδ. «Αρμός», σελ 335).
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όταν ανήλθε στον θρόνο της Νέας Ρώμης, ο ανόσιος και φαντασιόπληκτος Ιουλιανός, δεν δίστασαν να τον στηλιτεύσουν με δριμύτητα, υπερασπιζόμενοι την αγία του Χριστού πίστη. (Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στους δύο στηλιτευτικούς λόγους του προς τον Ιουλιανό, εξηγεί ότι όλη αυτή η κίνηση προέρχεται από φθόνο και  μίσος εναντίον του Χριστιανισμού).
Και ο  Καβάφης στο περίφημο «Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας», διακωμωδεί την προσπάθεια του Ιουλιανού να «καθαρίσει» το τέμενος του Απόλλωνα στην περιοχή της Δάφνης, από τον τάφο του «καλλίνικου μάρτυρος Βαβύλα». Κάποια στιγμή κάηκε το τέμενος. Γράφει ο ποιητής: «Έσκασε ο Ιουλιανός και διέδωσε τι άλλο θα έκαμνε – πώς η φωτιά ήταν βαλτή- από τους Χριστιανούς εμάς. Ας πάει να λέει. Δεν αποδείχθηκε. Ας πάει να λέει. Το ουσιώδες είναι που έσκασε».
Τι δείχνει η «άνθιση» του νεοπαγανισμού στις μέρες, όπως και η περιρρέουσα αθεϊα και αφιλοπατρία που την δορυφορούν; Ότι η γενιά μας θα μείνει γνωστή στην ιστορία ως μια γενιά που περιφρόνησε και κατέστρεψε θεσμούς και θησαυρούς που επότισαν όλη την οικουμένη στο διάβα των αιώνων.
Παρ΄όλη όμως την κατάπτωση…ζει Κύριος. Από το άμφιο της Εκκλησίας του Χριστού θα κρατηθούμε και θα σωθούμε και πάλι στην νέα Τουρκοκρατία που βιώνουμε.
Σε παρόμοια κρίσιμη περίοδο, όταν το Γένος έμπαινε στη σκοτεινή περίοδο της Τουρκοκρατίας, ο πρώτος εθνάρχης και Προφήτης του Γένους, ο πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος, επαναλαμβάνοντας, σχεδόν επί λέξει, τα λόγια του μεγάλου διδασκάλου του και διδασκάλου της Ορθοδοξίας Ιωσήφ Βρυέννιου, έδινε την εξής διαβεβαίωση:
«Ουκ αρνησόμεθά σου, φίλη Ορθοδοξία, ου ψευδόμεθα σε πατροπαράδοτον σέβας, ουκ αφιστάμεθα σου μήτερ ευσέβεια, εν σοι εγεννήθημεν και σοι ζώμεν και εν σοι κοιμησόμεθα, ει δε καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα».
(π. Θεόδωρου Ζήση, «Φραγκέψαμε», σελ 100).

Ο Γ. ΕΦΡΑΙΜ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΤΟΝ ΑΘΩ.

ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ ΟΤΑΝ ΕΛΘΗΣ ΕΝ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΟΥ...


Αρχιμ. Κύριλλος

Μέσα στην Αγία Γραφή και τους βίους των αγίων έχουμε πολλές θαυμαστές μεταστροφές στον Θεό. Από τις γνωστότερες είναι η μεταστροφή του ληστή, που για τα εγκλήματά του καταδικάστηκε σε θάνατο και σταυρώθηκε μαζί με τον Χριστό. Στην τραγική και παράνομη ζωή του ληστή το σημείο της συνάντησής του με τον Χριστό στις τελευταίες στιγμές της ζωής του υπήρξε καθοριστικό. Στην θέα του πάσχοντος Χριστού, του Αγίου του Θεού, η συνείδηση του ληστή συγκλονίστηκε και αφυπνίσθηκε, η καρδιά του συνετρίβη. Μετανόησε για τις αμαρτίες και τα εγκλήματά του. Στράφηκε με πίστη σε Αυτόν που έχει την εξουσία να συγχωρεί και να σώζει και Του είπε: »Μνήσθητί μου Κύριε όταν έλθης εν τη βασιλεία σου». Αυτό αρκούσε. Ο Χριστός που ακούει και δέχεται όσους μετανοούν, άνοιξε στον ληστή την πόρτα του Παραδείσου και τον δέχθηκε μαζί Του στον ουρανό.»Αμήν αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω»(Λουκ 23,42-43). Η μετάνοια του ληστή άνοιξε την θύρα του παραδείσου, η δική μας μετάνοια μας ανοίγει τον δρόμο προς την βασιλεία των ουρανών.
Συχνά ακούμε ειδικούς ιατρούς και διατροφολόγους για την αξία και την σπουδαιότητα των διατροφικών μας συνηθειών.»Πες μου τι τρως να σου πω ποιος είσαι», είναι ένα ρητό που αντικατοπτρίζει την βαρύτητα που έχει η διατροφή στην ζωή, στην υγεία, στην ψυχολογική μας διάθεση. Εφ’ όσον αυτά ισχύουν για τις υλικές τροφές, τι θα μπορούσαμε να πούμε για την πνευματική μας τροφή παραφράζοντας το παραπάνω ρητό με το »πες μου με τι  τρέφεσαι πνευματικά, να σου πω τι χριστιανός είσαι». Αλήθεια, φροντίζουμε για την τροφή της ψυχής μας? Τρεφόμαστε με όσα μας προσφέρει ο κόσμος και εισάγουμε στον οργανισμό μας τις κοσμικές αντιλήψεις και συνήθεις? Τότε αναπόφευκτα θα είμαστε κοσμικοί χριστιανοί που θα ακολουθούμε τις συνήθειες του κόσμου. Εάν όμως»σαν νεογέννητα βρέφη λαχταρούμε το ανόθευτο πνευματικό γάλα, ώστε με αυτό να αναπτυχθούμε στην σωτηρία» (Β’ Πετρ 2,2) όπως μας προτρέπει ο Απ.Πέτρος, εάν τρέφουμε την ψυχή μας με την μελέτη του Λόγου του Θεού, με την ανάγνωση των Γραφών, των βίων των αγίων και των πνευματικών νουθεσιών των Πατέρων της Εκκλησίας, τότε θα είμαστε δυνατοί χριστιανοί, με πνευματικότητα, υγιείς και ισχυροί να αντιμετωπίσουμε τους πειρασμούς και τις θλίψεις που μας προσφέρει ο κόσμος.
»Ακριβώς όπως ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήλθε για να διακονηθεί, αλλά για να διακονήσει και να δώσει την ζωή του λύτρο για πολλούς» (Ματθ 20,28). Ο λόγος του Χριστού διακηρύσσει μία πραγματικότητα αντίστροφη από αυτήν που ζούμε και είναι πρόσκληση σε μία ζωή διακονίας και προσφοράς, αντίθετη από το πνεύμα του κόσμου που απορρίπτει το πνεύμα αυτό της αυτοθυσίας και της προσφοράς. Ο λόγος του Χριστού είναι μία πρόσκληση για μεταμόρφωση προς το καλό και απόκτηση νέου φρονήματος. Ο Χριστός έδωσε ο ίδιος το παράδειγμα με το να πλύνει τα πόδια των μαθητών Του. Η αγάπη του Χριστού στην διάρκεια της επίγειας παρουσίας Του υπήρξε μία συνεχής διακονία και προσφορά προς τον αδύναμο, τον ασθενή, τον καταπονημένο, τον περιφρονημένο. Η υπέρτατη προσφορά του Χριστού ήταν η σταυρική Του θυσία για την σωτηρία μας.
Όταν έχουμε κάποια θλίψη ή στενοχώρια, να γονατίζουμε και να προσευχόμαστε στο Θεό με εμπιστοσύνη ζητώντας Του να μας δώσει την ειρήνη την δική Του. Μόνον έτσι θα γαληνεύσει η ψυχή μας. Ο μόνος που μπορεί να μας παρηγορήσει και να γαληνεύσει είναι ο Κύριος που μας δίνει την δική Του ειρήνη, την πραγματική, όχι όπως αυτήν που υπόσχεται ο κόσμος (Ιω 14,27). Συχνά οι διακηρύξεις για ειρήνη υποκρύπτουν πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες. Μόνον ο Κύριος, ο Άρχων Ειρήνης, έχει την δύναμη να μας εξασφαλίσει γνήσια και ουσιαστική ειρήνη στις καρδιές μας, να γαληνεύσει τα άγρια πάθη και τις ενοχές που ταλαιπωρούν την ψυχή μας. Μόνον κοντά στον Χριστό θα βρούμε μία τέτοια ψυχική ειρήνη και ηρεμία που ποτέ πριν δεν είχαμε γνωρίσει.
Σε ο,τιδήποτε κάνουμε στην ζωή μας, σε ό,τι προγραμματίζουμε, σε κάθε καινούργιο ξεκίνημα, είναι σημαντικό να βάζουμε σωστά και γερά θεμέλια. Όπως μία νέα οικοδομή δεν μπορεί να σταθεί εάν δεν στηριχθεί πάνω σε γερά θεμέλια, έτσι και όταν χτίζουμε την ζωή μας οφείλουμε να την οικοδομήσουμε πάνω σε σταθερά θεμέλια, σε αιώνιες και παναθρώπινες αξίες. Είναι θλιβερό να βλέπουμε τριγύρω μας να γκρεμίζονται ανθρώπινες ζωές και να καταλήγουν σε ερείπια. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι ο σημερινός άνθρωπος στηρίζει το οικοδόμημα της ζωής του πάνω σε σάπια στηρίγματα της επιθυμίας της σάρκας και της αλαζονείας της καρδιάς. Το οικοδόμημα αυτό είναι καταδικασμένο να γκρεμισθεί και να πέσει σε ερείπια. Σύμφωνα όμως με την διακήρυξη του Κυρίου ότι »καθέναν που ακούει τα λόγια μου και τα εκτελεί, θα τον παρομοιάσω με φρόνιμο άνθρωπο, που έκτισε το σπίτι του πάνω στην πέτρα» (Ματθ 7,24), που όταν έρθουν οι πλημμύρες και οι άνεμοι δεν θα το παρασύρουν. Ο Χριστός είναι ο ακλόνητος βράχος, η σταθερή πέτρα για να στηρίξουμε το οικοδόμημα της ζωής μας. Όταν όλα γύρω μας γκρεμίζονται Εκείνος μένει σταθερός και αιώνιος. Ας στηριχθούμε πάνω στον Χριστό και να μην έχουμε φόβο μήπως όταν τα αμαρτωλά κύματα του κόσμου έρθουν πάνω μας σαρώσουν και μας κλονίσουν. Έχουμε γερό και αιώνιο θεμέλιο, την πίστη μας στον Ιησού Χριστό.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ*


Κωνσταντῖνος Δεσποτόπουλος
Ἀκαδημαϊκός – πρώην ὑπουργός Παιδείας

Παλλάδιο ἠθικό τῶν Ἑλλήνων τῆς γενεᾶς μου, ἡ ἐπί αἰῶνες πολλούς παρουσία τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ἀπό τούς πρό Χριστοῦ χρόνους ἕως τήν ἐποχή μας καί μέ συμβολή μεγαλουργό κάποτε, ἀμφισβητεῖται καί πάλι, ἀπό Ἕλληνες τώρα μάλιστα, καί χαρακτηρίζεται ἕωλο θεώρημα, γέννημα τοῦ ἑλληνικοῦ ρομαντισμοῦ τοῦ ΙΘ΄ αἰώνα εἴτε κατασκεύασμα ἰδεολογικό της ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς τοῦ νεοσύστατου κράτους.
Δέν κατονομάζω πρόσωπα, ἐφόσον ἀδυνατῶ νά τά ἐπαινέσω. Δέν ἀνέχομαι ὅμως τήν οἰκτρή αὐτή ἀπάρνηση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, συνοδευμένη, ἄλλωστε, καί ἀπό τήν ἀξίωση νά εἰσαχθεῖ στά διδακτικά βιβλία τῆς Ἱστορίας.
Ἐπικαλοῦμαι, λοιπόν, τά ἑξῆς πρός τούς διδασκάλους τῆς Ἱστορίας ἤ καί πρός τό Παιδαγωγικό Ἰνστιτοῦτο:
1. Ὁ φιλόσοφος Πλήθων, στόν 15ο αἰώνα, εἶχε ζητήσει, πρίν ἀπό τήν Ἅλωση, ὁ τελευταῖος αὐτοκράτωρ τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, νά ἀνακηρυχθεῖ Βασιλεύς τῶν Ἑλλήνων, ὥστε καί νά συμμορφωθεῖ πρός τήν ἱστορική τότε πραγματικότητα.
2. Ὁ πρῶτος μετά τήν Ἅλωση Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ἀπευθυνόμενος στούς μοναχούς της Πάτμου, τονίζει πρός αὐτούς ὅτι μέ τήν περίσωση τῶν εὐρισκομένων στή Μονή χειρογράφων της ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας συμβάλλουν στήν ἐπιβίωση τοῦ ὑπόδουλου Γένους.
3. Ὁ Ἰανός Λάσκαρις καί ἄλλοι Ἕλληνες λόγιοι στήν Ἰταλία, πολύ πρίν ἀπό τόν 19ο αἰώνα, ὄχι μόνο διδάσκουν τά κείμενα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀλλά καί μέ ἀμείωτο ζῆλο ἐπιδιώκουν νά προκαλέσουν πολεμική ἐπιχείρηση τῶν Δυτικοευρωπαίων γιά τήν ἀπελευθέρωση τῶν συγχρόνων τους Ἑλλήνων.
4. Στόν 17ο αἰώνα, ὁ Ἕλληνας Ἐπίσκοπος Βελιγραδίου ἔγραφε γιά τόν σύγχρονό του φιλόσοφο Θεόφιλον Κορυδαλλέα ὅτι δέν ὑστερεῖ ὄχι μόνο τῶν διάσημων τότε φιλοσόφων της Ἰταλίας, ἀλλά καί τῶν ἡμετέρων φιλοσόφων της ἀρχαίας ἐποχῆς.
5. Ὁ μέγας ζωγράφος Θεοτοκόπουλος, στόν 17ο αἰώνα, ὀνομάζεται γιά τούς Εὐρωπαίους «Ἔλ Γκρέκο», ὁ Ἕλληνας μέ ὅσα ἔνδοξα ὑποβάλλει τότε ἡ λέξη αὐτή, ἐνῷ καί ὑπενθύμιζε τήν ὕπαρξη τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων, μεγαλουργοῦ ἄλλοτε καί ὑπόδουλου τότε.
6. Ἀλλά καί στόν 18ο αἰώνα, Ἕλληνες ἔμποροι καί λόγιοι, πού ζοῦσαν καί δροῦσαν στίς εὐρωπαϊκές χῶρες, ἰδιαίτερα στή σημερινή Ρουμανία, διατηροῦσαν ἀκμαῖο τό ἑλληνικό φρόνημά τους, μάλιστα ἤκμαζαν τότε οἱ «Ἀδελφότητες» Ἑλλήνων στήν Ἰταλία καί σέ ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης.

7. Ὁ Διονύσιος Σολωμός, στόν Ὕμνον εἰς τήν Ἐλευθερίαν, γραμμένον πρίν νά ὑπάρξει ἀκόμη ἑλληνικό ἀνεξάρτητο κράτος, ὄχι λοιπόν ὡς φερέφωνο τῆς ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς του, ἀναφέρεται σέ «περασμένα μεγαλεῖα» καί χαρακτηρίζει «σάν πρῶτα ἀντρειωμένη» τήν ἐλευθερία, δηλαδή ἐμπνέεται ἀπό τήν ἱστορική διάρκεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.
8. Ὁ φιλελληνισμός, τό ὑπέροχο αὐτό κίνημα τῶν ἠθικά αἰσθαντικῶν Εὐρωπαίων καί Ἀμερικανῶν, ἐξηγεῖται μόνο ἀπό τήν πεποίθηση τῶν ὅτι ἕνα μεγαλουργό στούς ἀρχαίους χρόνους ἔθνος ἔχει ἐξεγερθεῖ γιά τήν ἀπόσειση τῆς ἐπί αἰῶνες δουλείας του.
9. Ἐκφραστικότατο εἶναι καί ὅ,τι διακήρυξε ὁ ραδιοσταθμός τῆς Μόσχας τόν Νοέμβριο τοῦ 1940: Οἱ Ἕλληνες στήν Πίνδο ἔγραψαν νέον Μαραθώνα. Καί ὁ ρωσικός φιλελληνισμός ὑπάρχει ἔντονος ἤδη ἀπό τόν δέκατο ὄγδοο αἰώνα.
10. Δέν πρέπει νά παραγνωρίζεται ἡ συγκινητική ἀντοχή τοῦ ἑλληνικοῦ φρονήματος συμπαγῶν ἑλληνικῶν πληθυσμῶν ὑπό ἐξουσία τουρκική ἐπί αἰῶνες σέ περιοχές τῶν ἐσχατιῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί ἰδιαίτερά του Πόντου, ὅπου ἡ τοπική ἑλληνική γλώσσα διατήρησε χαρακτηριστικά στοιχεῖα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς πολύ ἔκδηλα.
Ἡ διαχρονική συνέχεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, λοιπόν, εἶναι διάτορα μαρτυρημένη ἀπό τήν ἱστορική πραγματικότητα καί δέν εἶναι ἁπλῶς ἐφεύρημα τοῦ «ἑλληνικοῦ ρομαντισμοῦ τοῦ 19ου αἰώνα», πρός ἰδεολογική στήριξη «ἐθνικῶν ἐπεκτατισμῶν», ὅπως ἐπιπόλαια γράφεται σέ πρόσφατο δημοσίευμα. Στόν 19ο αἰώνα συζητήθηκε ἁπλῶς ἡ «διαχρονική συνέχεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους» μέ ἀφορμή τήν ἀμφισβήτησή της ἀπό μή Ἕλληνες. Πρίν δέν συζητοῦσαν γι’ αὐτήν, καθώς δέν συζητεῖ κανείς γιά τά δεδομένα καί αὐτονόητα.
Οἱ πολέμιοι τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας γιά τήν ἀδιάκοπη ἐπί αἰῶνες πολλούς ὕπαρξη τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους δέν ἐπιτρέπεται νά συγχέουν τή λεγόμενη συχνά «προγονοπληξία» μέ τή νηφάλια ἐπίγνωση ἀπό τούς σημερινούς Ἕλληνες τῶν ἀρχαιότατων ἐθνικῶν τίτλων τους, ἐμπνευστική μᾶλλον πρός ἐθνική ἀξιοπρέπεια ἤ καί ὑποκινητική σέ προσπάθεια γιά ἱστορική μεγαλουργία. Στούς ἀρχαίους Ἕλληνες διάχυτη κατά Ἡρόδοτον ἦταν ἡ πίστη ὅτι «ἀπεκρίθη ἐκ παλαιτέρου τοῦ βαρβάρου ἔθνεος τό ἑλληνικόν, ἐόν καί δεξιώτερον καί ἠλιθίου εὐηθείης ἀπηλλαγμένον μᾶλλον». Ἡ πίστη αὐτή ὅμως δέν τούς ἐμπόδισε νά μεγαλουργήσουν.

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Δ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2010

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου - Διά τους πενθούντας


Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Διά τους πενθούντας
... Και ο αμαρτωλός που πέθανε σ' όλη τη ζωή του καταπονήθηκε άσκοπα και ούτε μία ήμερα έζησε για τον εαυτό του, αλλά για την τρυφή, την ασέλγεια, την πλεονεξία, την αμαρτία, τον διάβολο. Αυτόν λοιπόν δεν θα θρηνήσουμε, πες μου- δεν θα προσπαθήσουμε να τον αρπάξουμε μέσα από τους κινδύνους; Διότι είναι δυνατό, αν θέλουμε, να γίνει ελαφριά η τιμωρία σ' αυτόν.
Αν λοιπόν κάνουμε συνεχείς προσευχές υπέρ αυτού, αν δίνουμε ελεημοσύνη• και αν ακόμα εκείνος είναι ανάξιος, ο Θεός θα δείξει το έλεός του σ' αυτόν. Αν και χάρη του Παύλου διέσωσε άλλους και για χάρη άλλων δείχνει ευσπλαχνία για άλλους, πώς δεν θα κάνει το ίδιο και για μας; Από τα χρήματα εκείνου από τα δικά σου, από όπου θέλεις, βοήθησε πρόσφερε λάδι, μάλλον σε νερό.
Δεν έχει δικές του ελεημοσύνες να επιδείξει; ας είναι συγγενικές. Δεν έχει να παρουσιάσει τις δικές του ελεημοσύνες; ας δείξει εκείνες που έγιναν γι' αυτόν. Έτσι η σύζυγός του με θάρρος θα παρακαλέσει το Θεό γι' αυτόν, εφόσον κατέθεσε λύτρο γι' αυτόν. Όσων περισσοτέρων αμαρτημάτων είναι υπεύθυνος, τόσο μεγαλύτερη ανάγκη από ελεημοσύνη υπάρχει γι' αυτόν. Όχι μόνο αυτό, αλλά διότι τώρα η ελεημοσύνη δεν έχει την ίδια δύναμη, αλλά πολύ μικρότερη. Διότι δεν είναι το ίδιο πράγμα να κάνει κάποιος ελεημοσύνη αυτός ο ίδιος και να κάνει αυτήν άλλος υπέρ αυτού. Όσο λοιπόν μικρότερη είναι αυτή, τόσο μεγαλύτερη κατά το ποσό ας την προσφέρουμε.
Ας μη ασχολούμαστε με σημεία τάφων και εντάφια. Προστάτεψε τις χήρες• αυτό είναι το σπουδαιότερο εντάφιο. Πες το όνομα- ζήτησε να κάνουν όλες τις δεήσεις και τις ικεσίες υπέρ αυτού- θα εξευμενίσει, αυτό το Θεό, αν και δεν έγινε απ' αυτόν η ελεημοσύνη, αλλά άλλος γίνεται αίτιος ελεημοσύνης γι' αυτόν. Και αυτό είναι νόμος της φιλανθρωπίας του Θεού. Χήρες, που στέκονται γύρω και κλαίνε, όχι μόνο από τον παρόντα, αλλά και από τον μέλλοντα θάνατο μπορούν να διασώσουν κάποιον. Πολλοί άνθρωποι ωφελήθηκαν από τις ελεημοσύνες που έγιναν από άλλους. Διότι αν και όχι τελείως, όμως βρήκαν κάποια παρηγοριά- διότι εάν δεν συμβαίνει αυτό, πώς σώζονται τα παιδιά; αν και αυτά βέβαια, τίποτε δεν συνεισφέρουν, αλλά οι γονείς συνεισφέρουν το παν και στις γυναίκες πολλές φορές χαρίσθηκαν παιδιά, που δεν πρόσφεραν αυτά τίποτε. Πολλούς δρόμους μάς έχει δώσει ο Θεός για τη σωτηρία μας, μόνο να μην αμελούμε. (Πράξ. 9, 26-43).
* * *
...Δεν γίνονται άσκοπα οι προσφορές γι' αυτούς που πέθαναν, ούτε οι ικεσίες, ούτε οι ελεημοσύνες• όλα αυτά το Πνεύμα τα διέταξε, θέλοντας να ωφελούμαστε εμείς μεταξύ μας. Διότι πρόσεχε. Ωφελείται εκείνος με τη βοήθεια σου, ωφελείσαι συ εξ αιτίας εκείνου- περιφρόνησες τα χρήματα, αφού αποφάσισες να επιτελέσεις κάτι το σπουδαίο-  και εσύ έγινες αίτιος της σωτηρίας αυτού, και εκείνος για σένα έγινε αίτιος ελεημοσύνης. Να μη αμφιβάλλεις, ότι θα αποκομίσεις κάποια ωφέλεια. Δεν αναφωνεί άσκοπα ο διάκονος "υπέρ εκείνων που έχουν κοιμηθεί εν Χριστώ, και υπέρ εκείνων που κάνουν το μνημόσυνο γι' αυτούς"- δεν είναι ο διάκονος εκείνος, που αναφωνεί αυτά, αλλά το Πνεύμα το άγιο - αυτό δε εγώ το λέγω χάρισμα. Τι λέγεις; Στα χέρια του είναι η θυσία και όλα βρίσκονται ενώπιόν του τακτοποιημένα- παραβρίσκονται άγγελοι, αρχάγγελοι, παραβρίσκεται ο Υιός του Θεού- με τόση φρίκη στέκονται όλοι-  παραστέκονται εκείνοι ψάλλοντας, ενώ όλοι σιγούν και νομίζεις ότι τυχαία γίνονται όλα τα τελούμενα; Λοιπόν και τα άλλα, γίνονται τυχαία και τα υπέρ της εκκλησίας και τα υπέρ των ιερέων προσφερόμενα και τα υπέρ του πληρώματος της εκκλησίας; μακριά μια τέτοια σκέψη, αλλά όλα γίνονται με πίστη. (Πράξ. 9, 26-43).
* * *
... Γνωρίζοντας αυτά, ας επινοούμε όσες μπορούμε παρηγοριές γι' αυτούς που πέθαναν αντί για δάκρυα, για θρή-νους και για μνημεία, τις ελεημοσύνες, τις ευχές, τις προσφορές, για να επιτύχουν και εκείνοι και εμείς τα αγαθά που έχει υποσχεθεί ο Κύριος... Αμήν.

... Δεν είναι αυτά δείγματα συμπαθείας προς τον απελθόντα, αλλά ματαιοδοξίας- διότι, εάν θέλης να δείξης συμπόνοια διά τον αποθανόντα, σού δείχνω άλλην οδόν κηδείας και σε συμβουλεύω να τον ενδύης με ενδύματα που ανασταίνονται μαζί με αυτόν και τον καθιστούν λαμπρόν διότι αυτά τα ενδύματα ούτε από τον σκόρον φθείρονται ούτε από τον χρόνον καταστρέφονται ούτε από τους τυμβωρύχους κλέπτονται. Ποία λοιπόν, είναι αυτά; Η ενδυμασία της ελεημοσύνης- διότι αυτή η στολή ανασταίνεται μαζί με αυτόν καθ' όσον η σφραγίς της ελεημοσύνης είναι μαζί με αυτόν. Από αυτά τα ενδύματα λάμπουν εκείνοι που θα ακούσουν τότε- "Με είδατε πεινασμένον και με εθρέψατε", αυτά τους καθιστούν σπουδαίους, αυτά περιφανείς, αυτά ασφαλείς.

Πηγη: Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου 
Περί ελεημοσύνης, περί μετανοίας και διά τους πενθούντας 

Εκόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη» 
Θεσσαλονίκη

Η ΑΓΙΑ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ (19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ) π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ




«Ἡ Ὁσία Φιλοθέη γεννήθηκε τὸ ἔτος 1522 μ.Χ. στὴν τουρκοκρατούμενη τότε Ἀθήνα. Οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς της ὀνομάζονταν Ἄγγελος καὶ Συρίγα Μπενιζέλου. Ἡ μητέρα της ἦταν στείρα καὶ ἀπέκτησε τὴν Ἁγία μετὰ ἀπὸ θερμὴ καὶ συνεχὴ προσευχή. Ὁ Κύριος ποὺ ἱκανοποιεῖ τὸ θέλημα ἐκείνων ποὺ Τὸν σέβονται καὶ Τὸν ἀγαποῦν, ἄκουσε τὴν δέησή της. Καὶ πράγματι, μία ἡμέρα ἡ Συρίγα μπῆκε κατὰ τὴν συνήθειά της στὸ ναὸ τῆς Θεοτόκου γιὰ νὰ προσευχηθεῖ καὶ ἀπὸ τὸν κόπο τῆς ἔντονης και ἐπίμονης προσευχῆς τὴν πῆρε γιὰ λίγο ὁ ὕπνος. Τότε ἀκριβῶς εἶδε ἕνα θαυμαστὸ ὅραμα. Ἕνα φῶς ἰσχυρὸ καὶ λαμπρὸ βγῆκε ἀπὸ τὴν εἰκόνα τῆς Θεομήτορος καὶ εἰσῆλθε στὴν κοιλιά της. Ἔτσι ξύπνησε ἀμέσως καὶ ἔκρινε ὅτι τὸ ὅραμα αὐτὸ σήμαινε στὴν ἱκανοποίηση τοῦ αἰτήματός της. Ἔτσι κι ἔγινε. Ὕστερα ἀπὸ λίγο καιρὸ ἡ Συρίγα ἔμεινε ἔγκυος καὶ ἔφερε στὸν κόσμο τὴ μονάκριβη θυγατέρα της. Μαζὶ μὲ τὴν Χριστιανικὴ ἀνατροφή, ἔδωσαν στὴν μοναχοκόρη τους καὶ κάθε δυνατή, γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, μόρφωση. Ἔτσι ἡ Ρηγούλα, αὐτὸ ἦταν τὸ ὄνομά της προτοῦ γίνει μοναχή, ὅσο αὔξανε κατὰ τὴν σωματικὴ ἡλικία, τόσο προέκοπτε καὶ κατὰ τὴν ψυχή, ὅπως λέει τὸ συναξάρι της.

Σὲ ἡλικία 14 χρονῶν, οἱ γονεῖς της τὴν πάντρεψαν μὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τῆς Ἀθήνας. Ἀργότερα, ἀφοῦ πέθαναν οἱ γονεῖς καὶ ὁ σύζυγός της, ήρθε ἡ ὥρα νὰ πραγματοποιήσει ἕνα μεγάλο πόθο της. Ἀφιερώνεται ἐξ ὁλοκλήρου στὸν Χριστό, γίνεται μοναχὴ καὶ παίρνει τὸ ὄνομα Φιλοθέη. Κατ’ ἀρχήν, ὕστερα ἀπὸ ἐντολὴ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα τοῦ Πρωτόκλητου, τὸν ὁποῖο εἶδε σὲ ὅραμα, οἰκοδόμησε ἕνα γυναικεῖο μοναστήρι μὲ ἀρκετὰ κελιά, στὸ ὁποῖο καὶ ἔδωσε τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου γιὰ νὰ τὸν τιμήσει. Στὸ μοναστήρι πρόσθεσε καὶ ἄλλα ἀναγκαῖα οἰκοδομήματα καὶ ἐκτάσεις καὶ τὸ προικοδότησε μὲ μετόχια καὶ ὑποστατικά, ποὺ ὑπερεπαρκοῦσαν γιὰ τὴ διατροφὴ καὶ συντήρηση τῶν μοναζουσῶν. Τὸ μοναστήρι αὐτὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα σῳζόταν στὴν Ἀθήνα, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἐπὶ πολλὰ ἔτη μετὰ τὴν κοίμηση τῆς Ἁγίας καὶ ἦταν πλουτισμένο, ὄχι μόνο μὲ ὑποστατικὰ καὶ διάφορα μετόχια, ἀλλὰ καὶ μὲ πολυειδὴ χρυσοΰφαντα ἱερατικὰ ἄμφια καὶ σκεύη, ἀπαραίτητα γιὰ τὶς ἐτήσιες ἱερὲς τελετὲς καὶ ἀγρυπνίες. Προπαντὸς ὅμως τὸ μοναστήρι σεμνυνόταν καὶ ἐγκαλλωπιζόταν μὲ τὸ θησαυρὸ τοῦ τιμίου καὶ ἁγίου λειψάνου τῆς Ἁγίας, τὸ ὁποῖο ἦταν ἀποθησαυρισμένο καὶ ἀποτεθειμένο στὸ δεξιὸ μέρος τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, ὅπου καὶ τὸ ἀσπάζονταν μὲ εὐλάβεια ὅλοι οἱ Χριστιανοί. Τὸ τίμιο λείψανο τῆς Ἁγίας σκορποῦσε εὐωδία, γεγονὸς ποὺ ἀποτελοῦσε ἐμφανὴ μαρτυρία καὶ ἀπόδειξη τῆς ἁγιότητας αὐτῆς. Τὸ παράδειγμά της, λοιπόν, νὰ ἀφιερωθεῖ στὸν Χριστό, τὸ ἀκολουθοῦν καὶ ἄλλες νέες. Σὲ λίγο διάστημα, ἡ μονὴ ἔφθασε νὰ ἔχει διακόσιες ἀδελφές. Ἡ μονὴ τῆς Ὁσίας Φιλοθέης γίνεται πραγματικὸ λιμάνι. Ἐκεῖ βρίσκουν προστασία ὅλοι οἱ ταλαιπωρημένοι ἀπὸ τὴν σκλαβιά. Ἐκεῖ οἱ ἄρρωστοι βρίσκουν θεραπεία, οἱ πεινασμένοι τροφή, οἱ γέροντες στήριγμα καὶ τὰ ὀρφανὰ στοργή. Ἡ Ὁσία, παρὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν Τούρκων, οἰκοδομεῖ διάφορα φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα, νοσηλευτήρια, ὀρφανοτροφεῖα, «σχολεῖα διὰ τοὺς παῖδας τῶν Ἀθηναίων, διὰ ν’ ἀνοίξῃ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν πρὸς τὴν παράδοσιν καὶ τὴν δόξαν τῶν προγόνων των». Πρωτοστατεῖ σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔργα ἡ ἡγουμένη Φιλοθέη. Διδάσκει μὲ τὰ λόγια καὶ μὲ τὴ ζωή της. Στηρίζει τοὺς πονεμένους σκλάβους μὲ τὴν προσευχή της. Ἰδιαίτερες εἶναι οἱ φροντίδες της γιὰ νὰ σώσει ἀπὸ τὸν ἐξισλαμισμὸ ἢ τὴν ἁρπαγὴ τῶν Τούρκων τὶς νέες Ἑλληνίδες.

Ἡ ὅλη ὅμως δράση τῆς Ἁγίας Φιλοθέης ἐξαγρίωσε κάποτε τοὺς Τούρκους. Κάποια στιγμὴ τὴν συλλαμβάνουν καὶ ἐκείνη μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία ὁμολογεῖ: «Ἐγὼ διψῶ νὰ ὑπομείνω διάφορα εἴδη βασανιστηρίων γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁποῖο λατρεύω καὶ προσκυνῶ μὲ ὅλη μου τὴν ψυχὴ καὶ τὴν καρδιά, ὡς Θεὸ ἀληθινὸ καὶ ἄνθρωπο τέλειο καὶ θὰ σᾶς χρωστάω μεγάλη εὐγνωμοσύνη ἂν μπορεῖτε μία ὥρα πρωτύτερα νὰ μὲ στείλετε πρὸς Αὐτὸν μὲ τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου». Ὕστερα ἀπὸ τὴν ἡρωικὴ αὐτὴ ἀπάντηση πρὸς τοὺς κατακτητές, ὅλοι πίστευαν ὅτι ἡ πανευτυχὴς καὶ φερώνυμη Φιλοθέη ἐντὸς ὀλίγου θὰ ἐτελειοῦτο διὰ τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου. Ὅμως, κατὰ θεία βούληση, τὴν τελευταία σχεδὸν στιγμὴ πρόφθασαν κάποιοι Χριστιανοὶ καὶ καταπράϋναν τὸν ἡγεμόνα μὲ διάφορους τρόπους. Ἔτσι πέτυχαν νὰ ἐλευθερώσουν τὴν Ἁγία. Ἀφεθεῖσα πλέον ἐλεύθερη, ἡ Ἁγία Φιλοθέη, ἐπέστρεψε ἀναίμακτη στὸ μοναστήρι της, ὅπως ἐπὶ Μεγάλου Κωνσταντίνου ὁ μυροβλύτης Νικόλαος καὶ πολλοὺς αἰῶνες ἀργότερα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Φρόντιζε δέ, ὄχι μόνο γιὰ τὴ σωτηρία τῆς δικῆς της ψυχῆς ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων, ἀφοῦ τοὺς μὲν ἐνάρετους τοὺς στερέωνε στὴν ἀρετή, τοὺς δὲ ἁμαρτωλοὺς τοὺς βελτίωνε ἠθικὰ καὶ τοὺς ὁδηγοῦσε στὴ μετάνοια. Καὶ ἀποκλειστικὰ γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ πέρασε στὴ νῆσο Τζιὰ (Κέα), ὅπου πρὸ πολλοῦ εἶχε οἰκοδομήσει μετόχι, γιὰ νά ἀποστέλλει ἐκεῖ τὶς μοναχὲς ἐκεῖνες ποὺ φοβοῦνταν γιὰ διαφόρους λόγους νὰ διαμένουν στὴν Ἀθήνα. Στὴν Τζιὰ ἔμεινε ἀρκετὸ χρόνο καὶ κατήχησε θεαρέστως τὶς ἀσκούμενες ἀδελφὲς στὴν ἀκριβὴ τήρηση τῶν κανόνων τῆς μοναστικῆς ζωῆς. Μόλις τελείωσε τὸ ἔργο της ἐκεῖ, ἐπέστρεψε καὶ πάλι στὴν Ἀθήνα.

Ἔτσι λοιπόν, ἡ Ἁγία Φιλοθέη, ἀφοῦ ἔφθασε στὴν τελειότητα καὶ στὴν πράξη καὶ στὴν θεωρία, ἀξιώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἐπιτελεῖ θαύματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα, πρὸς ἀπόδειξη τοῦ θαυματουργικοῦ της χαρίσματος, θὰ μνημονεύσουμε ἕνα μόνο, τὸ ἀκόλουθο: Ζοῦσε στὴν ἐποχή της ἕνας νέος, ποιμένας προβάτων, ὁ ὁποῖος ἀπὸ πολὺ μικρὸς εἶχε συνηθίσει στὶς κλεψιὲς καὶ στὶς ρᾳδιουργίες. Ὁ νέος αὐτός, κατὰ παραχώρηση τοῦ Θεοῦ, κυριεύθηκε ἀπὸ τὸν Σατανᾶ. Ἐξ αἰτίας τούτου περιφερόταν στὰ βουνὰ καὶ στὶς σπηλιὲς γυμνὸς καὶ τετραχηλισμένος , θέαμα ὄντως ἐλεεινό. Πολλὲς φορές, ὅταν συνερχόταν ἀπὸ τὴν τρέλα, στὴν ὁποία τὸν εἶχε ὁδηγήσει ὁ Σατανᾶς, σύχναζε στὰ γύρω μοναστήρια γιὰ νὰ βρεῖ θεραπεία στὴν ἀσθένειά του. Δὲν μποροῦσε ὅμως νὰ πετύχει τίποτε. Κάποιοι, ποὺ τὸν εὐσπλαγχνίστηκαν, τὸν ὁδήγησαν στὴν Ἁγία Φιλοθέη ἡ ὁποία, ὕστερα ἀπὸ πολὺ καὶ ἐκτενὴ προσευχὴ τὸν λύτρωσε ἀπὸ ἐκείνη τὴ διαβολικὴ μάστιγα. Ἔπειτα, ἀφοῦ τὸ νουθέτησε ἀρκετά, τὸν εἰσήγαγε καὶ στὴν τάξη τῶν μοναχῶν. Καὶ ἔτσι ὁ νέος ἐκεῖνος, ἀφοῦ ἐκάρη μοναχός, πέρασε τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς του μὲ μετάνοια καὶ ἄσκηση, θαυμαζόμενος ἀπ’ ὅλους.

Μάταια οἱ Τοῦρκοι προσπαθοῦν νὰ ἀνακόψουν τὴν δράση της. Ὥσπου μία νύχτα, στὶς 2 Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1588, πῆγαν στὸ μονύδριο ποὺ εἶχαν οἰκοδομήσει στὰ Πατήσια (ἔτυχε τότε νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου καὶ ἡ Ἁγία μαζὶ μέ τὶς ἄλλες ἀδελφὲς βρίσκονταν στὸν ἱερὸ ναὸ ἐπιτελώντας ὁλονύκτια ἀγρυπνία) καὶ πέντε ἀπὸ αὐτοὺς ἀνέβηκαν στὸν ἐξωτερικὸ τοῖχο καὶ πήδησαν μέσα στὴν αὐλή. Στὴν συνέχεια εἰσέβαλαν στὸ ναό, ὅπου ἅρπαξαν τὴν Ἁγία καὶ τὴν μαστίγωσαν μὲ μανία καὶ βαναυσότητα. Τὸ ἀσκητικό της σῶμα δὲν ἄντεξε πολύ. Ἡ Δορκὰς τῶν Ἀθηνῶν ὑπέκυψε. Εἴκοσι ἡμέρες μετὰ ἀπὸ τὴν κοίμηση τῆς Ἁγίας, ὁ τάφος της εὐωδίαζε. Ἀκόμη, ὅταν μετὰ ἀπὸ ἕνα ἔτος ἔγινε ἡ ἀνακομιδή, τὸ τίμιο λείψανό της βρέθηκε σῶο καὶ ἀκέραιο. Ἐπιπλέον ἦταν γεμάτο μὲ εὐωδιαστὸ μύρο, τρανὴ καὶ λαμπρὴ ἀπόδειξη τῆς θεάρεστης καὶ ἐνάρετης πολιτείας της, πρὸς δόξα καὶ αἶνο τοῦ Θεοῦ καὶ καύχημα τῆς πίστεώς μας. Τὸ ἱερὸ λείψανό της βρίσκεται σήμερα στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Αθηνών».

Ημέρα ξεχωριστής χαράς η σημερινή, και μάλιστα για την Αθήνα, η οποία τιμά ιδιαιτέρως την οσιομάρτυρα Φιλοθέη. Και δικαίως: στην Αθήνα έζησε και αγίασε και μαρτύρησε η αγία. Κι ακόμη περισσότερο: εκεί βρίσκονται και τα τίμια λείψανά της. Τα λείψανα των αγίων, ως γνωστόν, αποτελούν το μεγαλύτερο θησαυρό για έναν τόπο, με το δεδομένο βεβαίως ότι υπάρχουν πιστοί ορθόδοξοι χριστιανοί. Διότι οι ορθόδοξοι έχουμε τα «μάτια»   να μπορούμε να βλέπουμε τη χάρη του Θεού σ’ αυτό που για τους απίστους είναι ένα νεκρό σώμα, ένα πτώμα. Για εμάς, το «πτώμα» είναι η ζωντανή παρουσία του αγίου και η απτή απόδειξη ότι ο Χριστός αγιάζει τον άνθρωπο ολοτελή: και στην ψυχή και στο σώμα. Πού σημαίνει: η ψυχή ζει την ενέργεια του Θεού, καθώς είναι στραμμένη σ’ Εκείνον, κι αυτή η ενέργεια μεταγγίζεται και στο συνδεδεμένο με αυτήν σώμα. Κανείς υλισμός δεν είναι ανώτερος και δραστικότερος από αυτόν της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα καθημερινά θαύματα που επιτελούνται από τον άγιο, μέσω των λειψάνων του, είναι η επιβεβαίωση της παραπάνω αλήθειας. Κι ακόμη: τα λείψανα, ευωδιάζοντα και μυροβολούντα, δείχνουν σε πόση πλάνη βρίσκονται όλοι εκείνοι που πρεσβεύουν την καύση των νεκρών. Πόσος πνευματικός μυωπασμός και έλλειμμα πίστεως κρύβεται πίσω από την πεποίθηση αυτή. Η ακολουθία της ημέρας έρχεται να εξαγγείλει αυτήν τη χαρά. «Σήμερα η ένδοξη Αθήνα χαίρεται, γιατί τίθενται σε προσκύνηση τα θεία λείψανα της Φιλοθέης, κι όλος ο λαός κατασπάζεται αυτά με πόθο» («Σήμερον χαίρουσιν αι κλειναί Αθήναι, ότι εις προσκύνησιν τα θεία λείψανα της Φιλοθέης προτίθεται και μετά πόθου πας ο λαός ταύτα κατασπάζεται»).

Η χαρά όμως, κατά τον υμνογράφο, δεν είναι μόνον για την ύπαρξη των λειψάνων της αγίας. Η πόλη χαίρεται – και μαζί της κάθε πόλη και χώρα -  και για το γεγονός ότι η αγία υπήρξε μία ζωντανή και αληθινή φανέρωση, όσο ζούσε, του ίδιου του Θεού. Διότι φανέρωνε την αγάπη Εκείνου – «ο Θεός αγάπη εστί» - σε βαθμό που υπήρξε μία δεύτερη ακένωτη πηγή της κεφαλαιώδους αυτής αρετής. Η οσιομάρτυς δηλαδή όχι μόνον είχε συμπάθεια προς τον συνάνθρωπο, αλλά είχε την αγάπη του Χριστού, η οποία φθάνει σε σημείο θυσίας για χάρη του συνανθρώπου, ακόμη και του θεωρούμενου εχθρού. Κι αυτή η αγάπη του Χριστού, επειδή ακριβώς λειτουργεί στην καρδιά του αληθινού πιστού, δεν τελειώνει ποτέ. Όπως το λέει και ο απόστολος Παύλος: «τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις, στενοχωρία, κίνδυνος, μάχαιρα; Ουδέν δυνήσεται ημάς χωρίσαι από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού». Το ίδιο λοιπόν επισημαίνουμε και στην αγία Φιλοθέη. «Φάνηκες ατέλειωτη πηγή αγάπης» («αγάπης ώφθης πηγή ακένωτος»). Κι είναι ευνόητο βεβαίως ότι μία τέτοια αγάπη δεν μπορεί να έχει χαρακτήρα θεωρητικό. Εκφράζεται πάντοτε έμπρακτα, ως προσφορά στον συνάνθρωπο. «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και με ποτίσατε, ξένος ήμουν και με περιμαζέψατε», λέει ο ίδιος ο Κύριος. Άλλωστε μία αγάπη που δεν παίρνει συγκεκριμένη μορφή, σταματά να είναι αγάπη. Γίνεται ένα ιδεολόγημα, που εξυπηρετεί μάλλον άλλες σκοπιμότητες. Η αγία Φιλοθέη λοιπόν υπήρξε ένα υπόμνημα αυτής της έμπρακτης αγάπης. Κατά το συναξάρι και κατά τον υμνογράφο συνεπώς, «πρέπει να χαίρεται, γιατί σκόρπισε όλον τον επίγειο πλούτο της για να περιθάλψει τον κάθε αναγκεμένο, κατεξοχήν δε των νέων γυναικών». «Χαίρε, πανέντιμε. Συ γαρ τον επίγειον πλούτον σκορπίσασα, περί σαυτήν δε συνάξασα παρθένων πλήθη, αγάπης ώφθης πηγή ακένωτος». «Συ, οσία, μοίρασες τον ρευστό πλούτο σου στους αναγκεμένους» («Συ τον πλούτον ένειμας, οσία, τον σον δεομένοις, τον ρευστόν»).

Η προσφορά της αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, εγγίζει κορυφές πνευματικού όρους,  διότι ακριβώς υπήρξε σε πολύ δύσκολη εποχή. Δεν έκανε ελεημοσύνες σε εποχή ελευθερίας, που έχει κανείς ίσως την άνεση για κάτι τέτοιο. Η ζωή της όλη, ζωή ελεημοσυνών, βρισκόταν υπό συνεχή παρακολούθηση από τους Τούρκους και απειλείτο διαρκώς. Και στο τέλος δεν απέφυγε πράγματι τον μαρτυρικό θάνατο. Θα έλεγε κανείς ότι υπήρξε στο σκοτάδι το έντονο φως και στον χειμώνα ένα μοσχομύριστο λουλούδι και στη στυγνή δουλεία της Τουρκοκρατίας ένας ζεστός ήλιος. Και όντως έτσι την παρουσιάζει μεταξύ άλλων ο υμνογράφος: «Σαν ολόλαμπρος αστέρας έλαμψες στο σκοτάδι, και σαν ευωδιαστό και μυρόπνοο άνθος άνθησες τον χειμώνα. Σαν φως και σαν ήλιος ανέτειλες χαμογελαστά στην Αθήνα, θερμαίνοντας και φωτίζοντας τους σκοτεινιασμένους από τη στυγνή δουλεία» («ως αστήρ φαεινότατος εν τω σκότει επάλαμψας και ως άνθος εύοσμον και μυρόπνοον εν τω χειμώνι εξήνθησας∙ ως φως και ως ήλιος εξανέτειλας φαιδρώς εν Αθήναις, θερμαίνουσα και φωτίζουσα τους δουλεία στυγνή εζοφωμένους»).

Οι ύμνοι της Εκκλησίας μας καταλήγουν στο αυτονόητο: να πρεσβεύει η αγία για όλους μας, κυρίως όμως για την αγαπημένη της πόλη. «Πρέσβευε για την πόλη, στην οποία έζησες τη ζωή σου με οσιότητα» («υπέρ του άστεως πρέσβευε, εν ω τον βίον εν οσιότητι διετέλεσας»). Και θα ‘λεγε κανείς ότι είναι το πιο επίκαιρο και κρίσιμο αίτημα αυτό για την Αθήνα, όταν βλέπει το πώς την έχουν καταντήσει και οι κάτοικοί της, οι οποίοι σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό σηκώθηκαν και έφυγαν για «καλύτερες» περιοχές, και οι διάφοροι εχθροί της, οι οποίοι κάθε λίγο και λιγάκι, χωρίς κανένα ίχνος σεβασμού στις ομορφιές και τις παραδόσεις της, στα μνημεία και τα προσκυνήματά της, την καταστρέφουν και την διασύρουν παγκοσμίως. Πρέπει να θλίβεται πάρα πολύ η αγιασμένη ψυχή της, βλέποντας αυτά που κάθε φορά διαδραματίζονται «εις τας κλεινάς Αθήνας». Ίσως την προφυλάσσει και ο Κύριος, καλύπτοντας τους οφθαλμούς της, για να μη βλέπει τι ασχήμια υπάρχει, εκεί που υμνήθηκε ο αττικός ουρανός και αναπέμφθηκαν ολόθερμες δεήσεις προς τον Κύριο της δόξης. Η Εκκλησία μας όμως, θέλοντας να βλέπει με αισιοδοξία τα πράγματα και γνωρίζοντας ότι τελικώς το καλό κυριαρχεί επί του κακού,  επιμένει και θα επιμένει: ««Περίσωζε την πόλη σου με τις προσευχές σου προς τον Δεσπότη Χριστό» («Σαις προσευχαίς προς τον Δεσπότην την πόλιν περίσωζε την σην»). Γένοιτο.
πηγή

Ένα μικρό αφιέρωμα στη ζωή της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας.


Περπάτησε μαζί μας η κυρά…
Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια ηλιογέννητη καλότυχη βασιλοπούλα, που ζούσε μέσα στα βελούδα, στα μετάξια και στα όνειρα…
Ρηγούλα τ’ όνομα της που πα να πει βασιλοπούλα.

Παλάτι της, το αρχοντικό των Μπενιζέλων.
Νανούρισμα να κοιμηθεί το καλότυχο, ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς».
Έτσι θα μπορούσε ν’ αρχίσει κανείς ν’ ανιστορεί το βίο της Άγιας Φιλοθέης, της Κυράς.
Οι χρόνοι πού γεννήθηκε ή Ρηγούλα ήταν οι χρόνοι πού «όλα τα ‘σκιαζε ή φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».
“Ητανε τότες οι χρονιές που «σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μες στη χώρα».
“Ητανε τότες που ο Σταυρός πολεμούσε με τα μισοφέγγαρα.
Μεγάλο το έχει του γονιού κι η μόνη κληρονόμος ή Ρηγούλα, Πρέπει λοιπόν, ανάλογα στο γένος και στα πλούτη της, να μορφωθεί η μοναχοκόρη των Μπενιζέληδων.
Και μεγαλώνει, βασιλοπούλα ίδια, ή Ρηγούλα, και φτάνει τη στιγμή που οι γονείς όλου του κόσμου ονειρεύονται να παντρευτεί! Κακοπαντρεύεται όμως η μοσχοθυγατέρα και στον τρίτο χρόνο πεθαίνει ο άνδρας της. Μα κι οι γονείς της πέθαναν κι αυτοί και μένει έτσι ολομόναχη στον κόσμο.
Τη θλίψη της, την πίκρα της, όμως, ή Ρηγούλα, την κάνει κινητήρια δύναμη.
Ή πίστη της νερό φουσκωμένο, μπόλικο, τρέχει και πριν φανεί ένας Κοσμάς Αιτωλός, πριν έρθει ο Ευγένιος Βούλγαρης ο Μηνιάτης, πρώτη αυτή πιάνει το ασύλληπτο πως όποιος χαθεί για την Όρθοδοξία πρέπει να θεωρηθεί χαμένος και για το Γένος.
Πετάει μ’ απόφαση τα ρούχα της Αθηναίας κυράς η Μπενιζέλου, μαζί πετάει και τ’ όνομα της, το Ρηγούλα,
Φορεί τα ρούχα της καλογριάς, φορεί κι ένα καινούργιο όνομα: Φιλοθέη η Αθηναία.
Και η μεγάλη περιουσία των Μπενιζέλων χρησιμοποιείται για να χτιστεί ο Παρθενώνας της Φιλοθέης.
Στην αρχή έχει πλάι της τις υπηρέτριες του πατρικού της, τις μαθαίνει τέχνη και γράμματα.
Σιγά σιγά στην καρδιά της Τουρκοκρατημένης Αθήνας δημιουργείται μια Πρόνοια που όμοια της και πλάι της μονάχα η Βασιλειάδα μπορεί να σταθεί.
Διακόσιες κοπέλλες, από τα πρώτα σπίτια της Αθήνας, αφήνουν μισοτελειωμένα τα προικόπανα κι έρχονται πλάι στην Κυρά.
Γιατί, Κυρά ονομάζουν οι Αθηναίοι την καλογριά τους.
Φτιάχνει το πρώτο γηροκομείο της Αθήνας πλάι στο μοναστήρι κι ανάβει έτσι το πρώτο φως μες στην Αθήνα.
Για τα παιδιά πάλι που θα κρατήσουν όλο το βάρος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, άλλο κτίριο, να μάθουν τέχνη, γράμματα, να μάθουν πως είναι Χριστιανοί κι Έλληνες.
Και μόλις μπαίνουν σε αυλάκι αυτά, σηκώνει τα μανίκια ή Φιλοθέη και φτιάχνει Νοσοκομείο μα και ξενοδοχείο με την παλιά την πρώτη έννοια της λέξης.
Για τους ξένους, τους γυρολόγους που καθώς γύριζαν στον τόπο τους, λέγαν πως κάτι καινούργιο γίνεται στην Αθήνα.
Κι ο οδοιπόρος που πορευότανε κάτω από το λιοπύρι της Αττικής και ξεραίνονταν τα σωθικά του από τη δίψα έβρισκε πηγή να δροσιστεί αττ’ το πηγάδι που άνοιξε ή Κυρά έξω από την Αθήνα, το «Ψυχικό».
Την Κυρά που την ξέρουν πια οί Έλληνες μα και οι Τούρκοι, που ψάχνουν να βρουν αφορμή να την τσακίσουν την καλογριά.
Καί βρήκαν την αιτία:
Κάτι Ελληνοπούλες, που τις είχαν αρπάξει οι αλλόθρησκοι, θέλουν να σώσουν την πίστη τους. Προσπέφτουνε στην ηγουμένη.
Τις κρύβει ή Κυρά, μα πιάνεται άπ’ τους Τούρκους που τη βασανίζουνε σκληρά «την πίστη σου ή τη ζωή σου».
Μα άρχοντες σεβαστοί μιλούν στους Τούρκους κι ημερεύουνε έτσι τ’ αγρίμια.
Καί λεύτερη η καλογριά, ξεκινάει να πάει απέναντι στη Τζια να ετοιμάσει και εκεί μοναστηράκι.
Εστία αντίστασης στον κατακτητή και τον αλλόθρησκο.
Βράδυ, παραμονή του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη ήτανε, συνάχτηκαν για ολονυχτία οι καλογριές και τότες ήτανε που σπάσανε τις πόρτες οι αντίχριστοι.
Την πιάσανε, την χτύπησαν τόσο, όσες ήταν και οι καλωσύνες της και πεθαμένη, πες, την παρατήσανε.
Βοτάνια, γιατροσόφια της βάζαν στις πληγές οι καλογριές μα ή βουλή του Θεού ήταν ν’ αναπαυτεί ο εργάτης Του.
Στις 19 Φεβρουαρίου ξεκουράστηκε.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ηλιογέννητη καλότυχη βασιλοπούλα, που ζούσε μέσα στα βελούδα, στα μετάξια και τα όνειρα.
Και πούλησε τα βελούδα, τα μετάξια και τα όνειρα.
Και πούλησε τα βελούδα και τα μετάξια και τα ‘κανε σπιτικό για τους κατατρεγμένους.
Μια φορά κι έναν καιρό, μαζί μας επερπάτησε μια Γυναίκα, άξια Γυναίκα να την πεις, μαζί μας επερπάτησε η Οσία Φιλοθέη.
Γαλάτειας Γρηγοριάδου Σουρέλη”Πειραική Εκκλησία”Φεβρ.2001 / Π Η Γ Η
πηγή  / αντιγραφή

"Τη μυστική εν φόβω τραπέζη προσεγγίσαντες πάντες". Θεολογικό σχόλιο στη Μεγάλη Πέμπτη

  Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού «Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε τ...