"ΠΟΙΟΥΣ ΦΟΒΑΤΑΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ"

"ΠΟΙΟΥΣ ΦΟΒΑΤΑΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ"

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ 

Ο ΠΙΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ 

ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ 

ΚΑΙ ΕΠΙΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ

"ΣΤΟΧΟΠΟΙΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ,
ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ
 ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ"

.                                                                                                                                   .


Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΤΥΠΗΣΕΙ

 ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ ...
ΤΡΕΜΕΙ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ 

ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ...

ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΟΜΩΣ 

ΤΟΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΈΝΟ ΕΛΛΗΝΑ, 

ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΨΥΧΡΑΙΜΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ ...

ΑΥΤΟΝ ΣΤΟΧΟΠΟΙΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ...

 Η ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ ΓΙΑΤΙ 

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ

 ΕΠΙΦΕΡΕΙ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΧΘΕΙ ΤΟ 

ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ 

ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ...

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ Η ΑΡΝΗΣΗ, 

ΑΛΛΑ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΗ 

ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΙΟ ...
ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΙΣΧΥΡΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ 

ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ ΣΕ ΟΛΑ 

ΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΑ  ΕΠΙΠΕΔΑ ...
ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΕ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ 

ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΝΟΣ "ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ" ...
ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΡΟΜΟ ΣΤΟΥΣ "ΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΕΣ" 

ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ, ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ Η ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟΥΣ 

ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ, 

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΝΑ 

ΑΠΑΞΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ "ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ"

 ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ ΤΗΝ

 ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΡΟΦΗΣ ΠΡΟΣ 

ΤΟΥΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

 ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝ ΩΣ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ...
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΝΑ 

ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

 ΑΠΟ ΔΑΥΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ

 ΔΙΔΑΧΗ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ ...
Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ 

ΑΠΑΞΙΩΣΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ

 ΜΗΝΥΜΑ ΟΤΙ:

 "ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΞΙΖΕΙ Η ΑΓΟΡΑ ΕΝΟΣ 

ΚΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΠΑΡΑ ΣΤΗΝ 

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΜΕΝΗ ΓΗ" 

ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ

 ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΞΙΑ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΗ ...
ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΟΜΩΣ Ο ΚΟΣΜΙΚΟΣ

 ΠΕΡΙΓΥΡΟΣ ΤΗ ΘΕΩΡΕΙ "ΑΝΕΔΑΦΙΚΗ", 

ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΥΛΙΚΗΣ ΑΠΑΓΚΙΣΤΡΩΣΗΣ ΤΟΥ 

ΣΤΗΝ "ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ" ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ 

ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΟΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΕ Η 

ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΣΣΕΙΑ ΑΓΑΘΩΝ ...
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΜΩΣ ΑΔΙΚΟ ΝΑ ΑΜΥΝΕΤΑΙ 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΠΟΥ

 ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ ΤΙΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙ 

ΠΙΝΑΚΙΟΥ ΦΑΚΗΣ ...
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΔΙΚΟ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΑΥΤΟ 

ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΟΧΘΗΣΕ ΧΥΝΟΝΤΑΣ 

ΠΟΤΑΜΟΥΣ ΙΔΡΩΤΑ...
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΔΙΚΟ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ ΓΙΑΤΙ 

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ

 ΝΑ ΤΟ ΧΑΣΕΙ, ΑΦΟΥ ΤΟΥ ΣΤΕΡΗΣΑΝ ΤΟ

 ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ !!!
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΕΛΘΕΙ 

ΤΟΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙ ΜΕ 

ΠΕΡΙΣΣΕΙΑ ΤΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΑΜΗΧΑΝΙΑΣ ...
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 

ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΔΕΝ

 ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΑΠΛΑ ΩΣ ΛΥΣΗ ΦΥΓΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, 

ΑΛΛΑ ΩΣ ΛΥΣΗ ΖΩΗΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ 

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΥ

 ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ, ΑΡΤΗΡΙΑΚΗ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ 

ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ 

"ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" ...
ΤΟ ΑΝΤΙΤΙΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΛΗΘΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ 

ΒΕΒΑΙΑ ΣΑΝ ΕΝΣΤΕΡΝΙΣΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΟΥ ΤΗΣ 

ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟ, ΙΣΩΣ ΟΜΩΣ 

ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ 

ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥΣ "ΜΕΤΑΝΟΗΜΕΝΟΥΣ" ...
ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΜΕΤΑΝΟΗΜΕΝΟΣ ΚΑΙ 

ΤΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ 

ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΦΕΓΓΙΖΕΙ, ΤΡΟΦΟΔΟΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ 

ΜΕ ΦΩΣ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΑ ...
ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ

 ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΜΕ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ

 ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΩΣ ΤΗ ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΙΔΟ ΠΟΥ 

ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΕΙΡΗΝΗ, ΓΑΛΗΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ 

ΑΝΘΡΩΠΙΑ ...
ΕΙΝΑΙ Η ΔΩΡΕΑΝ ΠΟΡΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΠΟΥ

 ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΝ ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΕΣ 

ΚΑΙ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΝΑ

 ΤΟ ΠΕΤΥΧΟΥΝ ...
ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΗΡΥΞΗ

 ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ 

ΗΔΗ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΣΤΟΧΟ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ 

ΜΙΣΘΟΦΟΡΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΖΙΧΑΝΤ (ΙΕΡΟ ΠΟΛΕΜΟ) ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΣ ...
ΑΞΙΖΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ, 

ΟΠΩΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

 ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ...
ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ

 ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΔΕΣΜΕΥΣΗΣ 

ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ...
ΘΕΛΟΥΝ ΣΥΝΤΟΜΑ ΝΑ ΠΡΟΒΟΥΝ ΣΕ ΠΡΑΞΕΙΣ 

ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ, 

ΑΛΛΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΜΕΝΟΥΣ ...
Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΠΟΥ ΗΔΗ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΜΕ ΝΤΟΠΙΕΣ 

ΑΘΕΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ...
Η ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ 

ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

 ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΓΓΥΗΣΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, 

ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ

 ΜΑΛΙΣΤΑ ...
ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΒΙΑΙΗΣ 

ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

 (ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΗΔΗ ΓΕΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ

 ΓΕΓΟΝΟΤΑ 

ΣΤΗΝ ΙΕΡΡΙΣΟ), ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΝΙΣΗΣ 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗΣ

 (ΟΙ ΠΑΡΟΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟ ΟΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ

 ΔΩΡΕΑΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΚΑΙ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΠΡΟΣΤΙΘΕΝΤΑΙ

 ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΖΑΜΙΟΥ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ

 ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΟΠΩΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ

 ΠΡΟΣΦΑΤΑ) ...
ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΥΡΙΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ 

ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΕΠΙΚΗΡΥΓΜΕΝΟΙ;
ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΕΠΙΚΗΡΗΞΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΜΟΙΒΗ 

ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΣΑΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ 

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ !!!
ΔΕΝ ΓΛΥΤΩΝΕΤΕ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ,

 ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΕΚΦΟΒΙΖΕΤΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, 

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΝΙΩΣΕΤΕ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΟ

 ΦΟΒΟ ...
ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΑΠΑΛΛΑΞΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ 

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ,

 ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

 ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ !!!

+++         

πηγή

π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ένας κορυφαίος δογματικός θεολόγος τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας

Το ιστολόγιο μας, συνεχίζει το αφιέρωμα τιμής στους κληρικούς που ποτέ δεν εμφανίστηκαν με την αλαζονεία της αρετής αλλά απόμειναν μέσα στην ταπείνωση της αμαρτολότητας που όλοι μας σέρνουμε πίσω μας. Και στάθηκαν δίπλα στο Λαό του Θεού και σε κάθε πονεμένο άνθρωπο. Το αφιέρωμα μας σήμερα είναι στον Π. Ιωάννη Ρωμανίδη.


Ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Ρωμανίδης ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Ορθόδοξους θεολόγους του 20ού αιώνα και ανακαινιστής της Ορθόδοξης Θεολογίας, με την επιστροφή της στην γνησιότητα της αγιοπατερικής παραδόσεως.

Οι γονείς του ήταν από την Ρωμαϊκή Καστρόπολη της Αραβησσού της Καππαδοκίας. Γεννήθηκε στον Πειραιά, στις 2 Μαρτίου 1927. Έφυγε από την Ελλάδα και μετανάστευσε στην Αμερική, στις 15 Μαΐου 1927 (σε ηλικία 72 ημερών), με τους γονείς του και μεγάλωσε στην πόλη της Νέας Υόρκης στο Μανχάταν στην 46η οδό μεταξύ της 2ας και της 3ης Λεωφόρου. Ήταν απόφοιτος του Ελληνικού Κολεγίου Μπρούκλαϊν, Μασαχουσέτης, της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Γέηλ, Διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (School of Arts and Sciences). Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου στην Θεσσαλονίκη και Επισκέπτης Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού του Πανεπιστημίου Μπαλαμάντ, του Λιβάνου από το 1970.
Σπούδασε ακόμη στο Ρωσικό Σεμινάριο του Αγίου Βλαδίμηρου της Νέας Υόρκης, στο επίσης Ρωσικό Ινστιτούτο Αγίου Σεργίου στο Παρίσι και στο Μόναχο της Γερμανίας. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1951 και έκτοτε διακόνησε ως εφημέριος σε διάφορες ενορίες των ΗΠΑ. Μεταξύ των ετών 1958 και 1965 υπηρέτησε ως καθηγητής στη Θεολογική Σχολή Τιμίου Σταυρού, παραιτήθηκε όμως το 1965, διαμαρτυρόμενος για την απομάκρυνση του π. Γεωργίου Φλορόφσκι από την Σχολή.

Η εκλογή του για την Έδρα της Δογματικής στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης έγινε στις 12 Ιουνίου 1968, αλλά δεν διωρίζετο, διότι κατηγορείτο ως "κομμουνιστής". Τελικά ο διορισμός του έγινε το 1970. Το 1984, για προσωπικούς λόγους παραιτήθηκε με πλήρη σύνταξη.
Απεβίωσε την 1 Νοεμβρίου 2001, αφήνοντας πίσω του πλούσιο θεολογικό και ιστορικό έργο.
Το έργο του [Επεξεργασία]

Έχει συγγράψει πλήθος μελετών, πολλές από τις όποιες είναι ακόμη ανέκδοτες και πρέπει να συνεκδοθούν σε σειρά τόμων. Τα κατάλοιπά του είναι ανάγκη να ασφαλισθούν διότι έχουν πολλά να προσφέρουν και αποκαλύψουν. Η διδακτορική του διατριβή περί του Προπατορικού Αμαρτήματος κυριολεκτικά επαναστατική, άνοιξε νέους δρόμους στην Ορθόδοξη Θεολογία, ακολούθησαν δε τα βιβλία του για την Ρωμιοσύνη, που είχαν την ίδια σημασία, για τον χώρο της Ιστορίας. Και των δύο αυτών χώρων, την έρευνα και κατανόηση, ανανέωσε ο π. Ιωάννης.

Το έργο και η προσφορά του στην επιστήμη έχουν διερευνηθεί συστηματικά στη διδακτορική διατριβή του Andrew Sopko, Prophet of Roman Orthodoxy – The Theology of John Romanides, Canada, 1998.
Εξ ίσου όμως μεγάλη υπήρξε η συμβολή και η προσφορά του στην Ορθόδοξη Εκκλησία με τη συμμετοχή του στους Θεολογικούς Διάλογους με Ετερόδοξους, ιδιαίτερα με τον Αγγλικανισμό, αλλά και αλλόδοξους (Ιουδαϊσμό και Ισλάμ). Το γεγονός δε, ότι μητρική του γλώσσα ήταν η Αμερικανική (Αγγλική), του εξασφάλιζε την άνεση που χρειαζόταν, για να αναπτύσσει με κάθε ακρίβεια τις θέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Συμμετείχε επίσης στο Διάλογο με την Παγκόσμια Λουθηρανική Ομοσπονδία (1978 κ.ε.) Στους Διάλογους αυτούς φαινόταν η ευρεία γνώση του στην πατερική παράδοση, αλλά και των παραχαράξεών της, στην Ανατολή και τη Δύση, κατ' εξοχήν δε η γνώση της Θεολογίας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ακρογωνιαίου λίθου της Ορθόδοξης παράδοσης.

Ο π. Ιωάννης υποστήριζε την σχέση Θεολογίας και αγιοπνευματικής εμπειρίας και τους σταθμούς της πνευματικής πορείας των Αγίων: κάθαρσις - φωτισμός - θέωσις, ως προϋπόθεση των Οικουμενικών Συνόδων και της αυθεντικής αποδοχής των, κάτι που θεωρούσε ότι έχει χαθεί στη Δύση, αλλά και στη δυτικίζουσα, κατά τη γνώμη του, σημερινή Ορθόδοξη θεολογική σκέψη. Η στροφή αυτή στην πατερικότητα, ως εκκλησιαστική γνησιότητα, συνέχισε και συνεπλήρωσε την ανάλογη κίνηση του π. Γεωργίου Φλορόφσκι, την πορεία του οποίου ακολούθησε στον οικουμενικό Διάλογο, θεωρούμενος και αυτός συχνά ενοχλητικός και όχι εύκολος συνομιλητής

Εποχή προ και μετά Ρωμανίδη 

Η σημασία του θεολογικού του έργου (διδακτικού, συγγραφικού, αγωνιστικού) κάνει πολλούς μελετητές να μιλούν για εποχή προ και μετά τον π. Ρωμανίδη. Διότι θεωρούν ότι εφερε αληθινή τομή και ρήξη με το σχολαστικό παρελθόν της Ελλαδικής Ορθοδοξίας, που λειτουργούσε ως βαβυλώνιος αιχμαλωσία στη θεολογία της. Η διατριβή του σφράγισε αποφασιστικά αυτή την αναγεννητική πορεία, σε σημείο, που και αυτοί οι για διαφόρους λόγους επικριτές ή ιδεολογικά αντίπαλοί του, να προδίδουν στα γραπτά τους την επιρροή του π. Ιωάννου στη θεολογική τους σκέψη.

Συγκεκριμένα, ο π. Ιωάννης:
α) Επανέφερε στον ακαδημαϊκό θεολογικό χώρο την προτεραιότητα της πατερικής εμπειρικής θεολογήσεως, παραμερίζοντας τον διανοητικό - στοχαστικό - μεταφυσικό τρόπο θεολογήσεως,
β) Συνέδεσε την ακαδημαϊκή θεολογία με την λατρεία και την φιλοκαλική παράδοση, καταδεικνύοντας την αλληλοπεριχώρηση θεολογίας και πνευματικής ζωής και τον ποιμαντικό - θεραπευτικό χαρακτήρα της δογματικής θεολογίας.
γ) Διείδε και υιοθέτησε στη θεολογική μέθοδο τον στενό σύνδεσμο δόγματος και ιστορίας και γι' αυτό μπόρεσε να κατανοήσει όσο λίγοι την αλλοτρίωση και πτώση της θεολογίας στη Δυτική Ευρώπη, που επήλθε με την φραγκική κατάκτηση και επιβολή. Η καλή γνώση της ιστορίας, εξ αλλού, Φραγκοσύνης και Ρωμιοσύνης (προοριζόταν για καθηγητής της Ιστορίας στο Γέηλ) τον βοήθησε να διαπιστώσει και αναλύσει τη διαμετρική διαφορά Φράγκικου και Ρωμαίικου πολιτισμού, εισάγοντας ρωμαίικα κλειδιά στη διερεύνηση της ιστορίας και του πολιτισμού.
δ) Βοήθησε, έτσι, την πληρέστερη έρευνα και του Ελληνισμού, έξω από τις κατασκευασμένες δυτικές θέσεις, με την ορθή - ως απόλυτα τεκμηριωμένη - χρήση των ιστορικών ονομάτων του Ελληνικού έθνους, της σημασίας και δυναμικής τους στην Ιστορική του πορεία.

Οι ετερόδοξοι 

Είναι γεγονός, ότι οι ετερόδοξοι ανεγνώριζαν περισσότερο από τους Ορθοδόξους την προσωπικότητα του π. Ιωάννου και τη σημασία του για την Ορθοδοξία. Εθεωρείτο ο καλύτερος ορθόδοξος ερευνητής του ιερού Αυγουστίνου, που βοηθούσε και τη δυτική θεολογία στην κατανόηση του, χαρακτηρίσθηκε δε "ο μεγαλύτερος σίγουρα των εν ζωή Ορθοδόξων θεολόγων, του οποίου τα συγγράμματα αποτελούν κριτική μελέτη του έργου του Αυγουστίνου υπό το φως της πατερικής Θεολογίας". Πρέπει δε να λεχθεί, ότι στον π. Ιωάννη οφείλεται η σπουδαία επισήμανση, ότι η διδασκαλία του Βαρλαάμ του Καλαβρού, για τις θεοπτικές εμπειρίες των προφητών ως "φαινομένων φυσικών, γινομένων και απογινομένων" ανάγεται στο Περί Τριάδος έργο του ι. Αυγουστίνου.

πηγή

Για μια υγιή και ζωντανή οικογένεια

Μητροπολίτου, Σισανίου και Σιατίστης Παύλου

Tι σημαίνει ένα διαζύγιο; Την ανικανότητά μας να αγαπήσουμε. Αυτό βασικά σημαίνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι οι δικαιολογίες μας. Την αποτυχία να αγαπηθούμε. Τη λαθεμένη αντίληψη που είχαμε για τον γάμο. Ο γάμος δεν είναι βίος ανθόσπαρτος. [...] Μελετήστε με προσοχή την ακολουθία του Μυστηρίου του γάμου. Υπάρχει και μεταφρασμένη. Εκεί μέσα λοιπόν υπάρχουν όλα τα στοιχεία και όλες οι προϋποθέσεις που αν τις ζήσεις φθάνεις στην πληρότητα της σχέσης σου. Η Εκκλησία από την αρχή μας δείχνει τον δρόμο: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός...». Κι εκείνη τη στιγμή με το Ευαγγέλιο κάνει ο ιερέας το σημείου του Σταυρού. Τι σημαίνει αυτό;

Τρία πράγματα βασικά. Ξέρετε, παιδιά μου, για πού ξεκινάτε; Δεν ξεκινάτε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ξεκινάτε για τη Βασιλεία του Θεού. Αυτή είναι η πορεία του γάμου. Ποιος θα είναι ο οδηγός σας σ' αυτήν την πορεία; Το Άγιο Ευαγγέλιο. Ποια είναι η πορεία σας; Η Σταυρική! Λέω στα ζευγάρια που παντρεύω: «Αν το καταλάβατε, παιδιά μου, σήμερα πρέπει να πεθάνετε, πρέπει να πεθάνει ο εγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας από το σπίτι του και ήρθατε εδώ και τώρα φεύγετε από εδώ μαζί σε ένα καινούργιο σπίτι. Πολύ ωραία. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ο κάθε ένας πρέπει να φύγει από τον εαυτό του πια. Από αυτό που ήταν μέχρι τώρα. Κι εδώ η Χάρις του Θεού σάς ένωσε.»

Βλέπετε κάποια στιγμή ενώνουμε τα χέρια και τους λέω: «Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο; Όπου και να 'ναι, θα είναι μαζί. Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή μας πέσαν στον δρόμο ή τα πετάξαμε στη θάλασσα, θα είναι πάντα μαζί γιατί τα ενώνει ένας κρίκος. Αν όμως βγουν από τον κρίκο είναι ζήτημα τύχης, αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί. Ποιος είναι ο κρίκος; Η χάρη του Θεού. Βάλτε τα χέρια σας, βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού. Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι, απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση βάλετε τα δικά σας χέρια ο Θεός θα σας ενώσει σε μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε.»

Όταν στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, εγώ πανηγύριζα. Είπα, «επιτέλους, θα αποφύγω την ταλαιπωρία να παντρεύω ανθρώπους που δεν ξέρουν τι κάνουν.» Να πας στον Δήμαρχο κι όπου θέλεις. Όχι όμως εδώ! Γιατί ο χώρος αυτός εδώ είναι για αυτούς που ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν τι κάνουν. Ένα διαζύγιο μπορεί να έχει πολλές αφορμές, αλλά οι αιτίες του είναι λίγες.

Πώς προετοιμάζονται δύο νέοι άνθρωποι για να παντρευτούν; Από 'κεί θα καταλάβεις ποια θα είναι η συνέχεια. Πόσο καλά γνωρίζονται; Ή πόσο βαθιά αγνοούνται; Έχω ακούσει πολλές φορές την παρατήρηση «δεν ήτανε έτσι στην αρχή». Έτσι ήτανε, παιδί μου, αλλά εσύ δεν τον είδες. Ο αρραβώνας δεν είναι μια χαζοχαρούμενη περίοδος που θα κοιτάξουμε πώς θα περάσουμε καλά. Είναι ακριβώς μια περίοδος που οι άνθρωποι μιλάνε σοβαρά για το μέλλον τους, βλέπουν αν συμφωνούν, αν ταιριάζουν, αν έχουν την ίδια πλεύση μέσα στη ζωή τους, ακόμα μερικές φορές σε μερικά πράγματα, που φαίνονται πιο ρηχά, πιο εύκολα.

Κάποτε έλεγα σε δυο παιδιά που συνδεόντουσαν: - Παιδιά χωρίστε τώρα γιατί θα χωρίσετε αύριο. - Μα γιατί; - Γιατί δεν έχετε καμία σχέση μεταξύ σας. Τα ενδιαφέροντα του ενός είναι τελείως διαφορετικά κι εξειδικευμένα, του άλλου είναι -τα παιδιά χρησιμοποιούν σήμερα αυτή τη λέξη- «μπάζα». Σε λίγο εσύ θα αρχίσεις να τη ζηλεύεις και εσύ σε λίγο θα αρχίσεις να κουράζεσαι. Λοιπόν, μην κάνετε λάθη!

Ευτυχώς κατάλαβαν έγκαιρα. Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό να βλέπεις την αλήθεια. Το σ' αγαπώ και μ' αγαπάς είναι εύκολο να το λες, δύσκολο όμως να το ζεις. Εμείς μάθαμε ότι η αγάπη είναι σαρκωμένη. Κι αν δεν σαρκώνεται, δεν σταυρώνεται, τότε ακριβώς δεν προχωράει.

Το Διαζύγιο τελικά είναι μια αποτυχία. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Πώς θα αντιμετωπίσουμε ένα διαζύγιο; Διδασκόμεθα από τα λάθη μας; Καταλάβαμε γιατί φτάσαμε εδώ; Πρώτα-πρώτα έχουμε τη συνείδηση ότι αποτύχαμε; Και δεν αποτύχαμε τυχαία, αποτύχαμε για συγκεκριμένους λόγους, καθαρούς και ορατούς ή πιστεύουμε ότι φταίει μόνο ο άλλος; Στα ζευγάρια που παντρεύω τους εύχομαι: «Παιδιά μου, σας εύχομαι να μάθετε στη ζωή σας να φταίτε πάντα και οι δυο μαζί. Γιατί αν πιστέψετε ότι φταίει μόνο ο άλλος, κάτι δεν πάει καλά μεταξύ σας.»

Παντρεύομαι σημαίνει δέχομαι τον άλλο όπως είναι γιατί τον αγαπάω. Παντρεύομαι σημαίνει ότι αγωνίζομαι, κάνω τα πάντα για να δίνω χαρά σ' αυτόν που αγαπάω. Άρα λοιπόν υπάρχει μια κοινή πορεία και των δύο, δηλαδή το ότι ο άλλος με δέχεται, δεν γεννάει ασυλία του εγωισμού μου, αφού με δέχεται όπως είμαι. Σε δέχεται γιατί σε αγαπάει, εσύ αγαπάς; Τότε διορθώσου. Τότε αφού βλέπεις ότι κάτι ενοχλεί τον άλλο, διόρθωσέ το. Όταν ακούω ανθρώπους να λένε: «εγώ αυτός είμαι ή εγώ αυτή είμαι, δεν αλλάζω», τους λέω: «Κακώς παντρευτήκατε, γιατί όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει.» Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω. Τα υπόλοιπα είναι περιττά.


πηγη

ΤΟ ΞΗΛΩΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! (π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Απόσπασμα από την ομιλία του π. Βασιλείου Βολουδάκη στις 10/02/2013 στο πνευματικό κέντρο του Ι.Ν. Αγ.Θωμά Αμπελοκήπων με θέμα "ΠΩΣ ΕΦΘΑΣΕ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ"

 πηγή

Βρισκόμαστε ακριβώς στην εφαρμογή του 5ου πρωτοκόλλου των Σιωνιστών.

Ποια μορφή διοικήσεως μπορεί κανείς να δώσει σε κοινωνίες, στις οποίες η διαφθορά εισχώρησε παντού, στις οποίες δε φτάνει κανείς στον πλούτο παρά μόνο μέσω εκείνων των ικανών εκπλήξεων, που είναι ψευτολωποδυσίες, στις οποίες βασιλεύει η ακολασία των ηθών και η ηθική δε συγκρατείται παρά μόνο με τιμωρίες και με σκληρούς νόμους και όχι με εκούσια παραδεκτές αρχές, στις οποίες τα αισθήματα της Πατρίδας και της Θρησκείας καταπνίγονται από κοσμοπολίτικες δοξασίες;

Ποια μορφή Κυβερνήσεως να δώσει κανείς σ' αυτές τις κοινωνίες εκτός από την αυταρχική μορφή, την οποία θα περιγράψω παρακάτω; Θα κανονίσουμε μηχανικά τις πράξεις του πολιτικού βίου των υπηκόων μας με νέους νόμους. Οι νόμοι αυτοί θα καταργήσουν μία προς μία όλες τις πάρα πολύ μεγάλες ελευθερίες, οι οποίες χορηγήθηκαν από τους Χριστιανούς, και η βασιλεία μας θα εκδηλωθεί με έναν αυταρχισμό τόσο επιβλητικό, ώστε να είναι σε θέση σε κάθε χρόνο και τόπο να φιμώσει τους Χριστιανούς, οι οποίοι θα θελήσουν να μας κάνουν αντιπολίτευση και θα είναι δυσαρεστημένοι.
Όταν ο λαός θεωρούσε τα βασιλικά πρόσωπα ως μια καθαρή απόρροια της Θείας Θελήσεως, υποτασσόταν χωρίς ψίθυρο στην απολυταρχία των βασιλιάδων. Αλλά από την ημέρα που έχουμε υποβάλλει στους ανθρώπους την ιδέα των ατομικών τους δικαιωμάτων, θεώρησαν τα βασιλικά πρόσωπα ως απλούς θνητούς. Το "ελέω Θεού" έπεσε από το κεφάλι των βασιλιάδων, αφού τους αφαιρέσαμε την πίστη τους προς το Θεό. Η εξουσία μεταφέρθηκε στο δρόμο, δηλ. σ' έναν τόπο δημόσιο, και έτσι εμείς την κυριεύσαμε.
Οι δυνάμεις δε μπορούν να συνάψουν ούτε την πιο ασήμαντη συμφωνία χωρίς να παίρνουμε εμείς μέρος σ' αυτή.
Η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας, που επινοήθηκε από τους σοφούς μας, μας δείχνει από πολύ καιρό το ακατανίκητο γόητρο του χρυσού.
Το κεφάλαιο, για να έχει τα χέρια ελεύθερα, οφείλει να πετύχει το μονοπώλιο της βιομηχανίας και του εμπορίου. Αυτό ακριβώς πραγματοποιεί συνεχώς ένα αόρατο χέρι σε όλα τα μέρη του κόσμου.
Το μεγαλειώδες πρόβλημα της Κυβερνήσεώς μας είναι να εξασθενίζουμε το δημόσιο φρόνημα μέσω της κριτικής, να κάνουμε τους λαούς να χάνουν την συνήθεια να σκέπτονται, γιατί η σκέψη δημιουργεί την αντιπολίτευση, να μετατρέπουμε τις δυνάμεις της σκέψης σε ρητορικές αψιμαχίες.
Θα οικειοποιηθούμε τη φυσιογνωμία όλων των κομμάτων, όλων των τάσεων και θα τις διδάξουμε στους ρήτορές μας, που θα μιλάνε τόσο πολύ, ώστε όλος ο κόσμος θα απαυδήσει ακούγοντάς τους.
Για την εξασφάλιση της κοινής γνώμης στα χέρια μας, πρέπει να την κάνουμε περίπλοκη, εκφράζοντας από διάφορα μέρη και για πολύ χρόνο τόσες αντιφατικές γνώμες, ώστε οι Χριστιανοί θα χαθούν στο τέλος μέσα στο λαβύρινθό τους και θα πιστέψουν τελικά ότι αξίζει πολύ καλύτερα να μην έχει κάποιος καμία γνώμη στην πολιτική. Αυτά είναι ζητήματα που η κοινωνία δεν πρέπει να γνωρίζει. Δεν επιτρέπεται να τα γνωρίζει εκτός από εκείνον, ο οποίος τη διευθύνει. Αυτό είναι το πρώτο μυστικό.
Θα κουράζουμε τόσο πολύ τους Χριστιανούς μ' αυτή την ελευθερία, ώστε θα τους εξαναγκάζουμε να μας προσφέρουν μια διεθνή εξουσία, η διάταξη της οποίας θα είναι τέτοια, ώστε να κατορθώσει, χωρίς να τις συντρίψει, να περιλάβει τις δυνάμεις όλων των Κρατών του Κόσμου και να σχηματίσει την Υπέρτατη Κυβέρνηση.kalami.net

Τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών»(Πρόκειται για κείμενα των Ιουδαίων (Illuminati-Πεφωτισμένων) τα οποία αποκαλύφθηκαν το 1902 από τον Ρώσο Σέργιο Νείλο. Αμέσως μετά την αποκάλυψή τους οι Εβραίοι αγόραζαν όλα τα αντίτυπα, και αφού είδαν ότι δεν πετύχαιναν στο σκοπό τους, άρχισαν να λένε - μέχρι της σήμερα - ότι αυτά είναι ψέματα και προέρχονται από τους εχθρούς τους! Όπως όμως θα δούμε, σχεδόν όλα τα πρωτόκολλα έχουν επαληθευθεί ή επαληθεύονται στις ημέρες μας!)

πηγη / αντιγραφή

Το Ευαγγέλιο σκιαγραφεί τη γενιά που θα δει το τέλος του κόσμου. ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/03/telos-tou-kosmou.html#ixzz2NFDJe5IG

Η "συκιά" που ξαναβλαστάνει

Στα Ευαγγελικά κείμενα ο Χριστός αναφέρει τη σχετική παραβολή της «ξηρανθείσης συκής». (Ματθ. ΚΑ΄18-19). Η συκιά που την καταράσθηκε ο Κύριος και ξεράθηκε αμέσως, συμβολίζει σύμφωνα με τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας μας το γένος των Εβραίων (Αγ. Κύριλλος Ιεροσολύμων, Ισίδωρος Πηλουσιώτης κ.ά.). Ο Κύριος καταράσθηκε το λαό Του γιατί δεν βρήκε καρπούς (έργα πίστης) αλλά μόνο φύλλα (το γράμμα του νόμου). Βεβαιώνει όμως ότι η συκιά θα βλαστήσει ξανά, θα ξαναβγάλει φύλλα (το κράτος του Ισραήλ θα αναστηθεί και θα αναπτυχθεί) και ειδοποιεί ότι όταν θα δούμε να γίνονται αυτά πρέπει να ξέρουμε ότι το τέλος είναι κοντά, ότι ο ερχομός Του (η Δευτέρα Του Παρουσία) έχει σχεδόν φθάσει, «είναι_στην_πόρτα», όπως λέει χαρακτηριστικά! (Ματθ. ΚΔ΄32-33, Λουκ. ΚΑ΄29-31).

Το Ισραήλ άρχισε να «βλαστάνει» το 1948 και ήδη να επεκτείνει τα εδάφη του από το 1949 με τον πρώτο Αραβοϊσραηλινό πόλεμο, ενώ τα επόμενα χρόνια ανέπτυξε θεαματικά την οικονομία του με τη βοήθεια των ΗΠΑ και των ξένων κεφαλαίων.

Το 1967 τα φύλλα της «συκιάς» μεγαλώνουν και απλώνονται με τον «Πόλεμο των Έξι Ημερών» που χαρίζει στο Ισραήλ σημαντικά εδάφη και την πολυπόθητη Ιερουσαλήμ, την Αγία Σιών, την Ιερή Πόλη όπου βρισκόταν ο μοναδικός Ναός τους, τον οποίο λαχταρούν να ανοικοδομήσουν.

Η γενιά αυτή δεν θα παρέλθει!

Στο ΚΔ΄ κεφάλαιο του Ματθαίου, στο ΙΓ΄ του Μάρκου και στο ΚΑ΄ του Λουκά, οι συνοπτικοί Ευαγγελιστές διασώζουν την πολύ σημαντική απάντηση του Χριστού στους μαθητές Του, που ιδιαιτέρως Του ζητούν να τους αποκαλύψει τα σημάδια της συντέλειας. Αποκρινόμενος ο Κύριος, τους εκμυστηρεύεται τα μελλούμενα σχετικά με τη συντέλεια της ιουδαϊκής παρουσίας στη Γη της Επαγγελίας με την επικείμενη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, αλλά και τα σχετικά με τη συντέλεια του Κόσμου και τη Δευτέρα Παρουσία Του. Αναφέρεται δηλαδή σε ένα γεγονός που χρονικά τους αφορά άμεσα, αφού η γενιά τους θα το προλάβει και παράλληλα στο μακρινό για εκείνους τέλος του πλανήτη μας και της ζωής σ’ αυτόν.

Επισφραγίζοντας ο Κύριος τα σημαδιακά γεγονότα με την παραβολή της «συκής», βεβαιώνει ότι όλα αυτά θα γίνουν όσο ακόμη οι άνθρωποι αυτής της γενιάς θα ζουν, τονίζοντας ότι ο σημερινός κόσμος θα πάψει να υπάρχει, όμως τα λόγια Του δεν θα χαθούν, αλλά θα επαληθεύσουν (Ματθ. ΚΔ΄34-35, Μαρκ. ΙΓ΄30-31, Λουκ. ΚΑ΄32-33).

Πιθανότατα λοιπόν και το συγκεκριμένο σημείο έχει διπλό νόημα: Αφενός αναφέρεται στη γενιά των μαθητών Του, η οποία πράγματι δεν παρήλθε, μέχρι που έγινε η καταστροφή του Ισραήλ (70 μ.Χ.). Αφετέρου, η γενιά που ζει την ίδρυση και ανάπτυξη του κράτους του Ισραήλ, από το 1948 και μετά, βρίσκεται σήμερα στη ζωή!

Σήμερα μπορούμε να θεωρήσουμε ότι τα φύλλα της «συκιάς» ήδη έχουν απλωθεί αρκετά, καθώς το Ισραηλινό κράτος μέχρι τώρα παρουσίασε εκπληκτική ανάπτυξη σε όλους τους τομείς και η Ιερουσαλήμ άλλαξε και αλλάζει όψη χρόνο με το χρόνο, ενώ οι Εβραίοι πλησιάζουν πολύ στην ανάκτηση όλων των αρχαίων εδαφών του κράτους του Δαβίδ.

Ας λάβουμε λοιπόν σοβαρά υπόψη μας, την εκδοχή ότι τα λόγια του Κυρίου μας ισχύουν και για το τέλος του Κόσμου. Ότι δηλαδή η σύγχρονη γενιά που είδε την ίδρυση και την ανάπτυξη του κράτους του Ισραήλ, δεν θα έχει περάσει όταν ο κόσμος θα φθάσει στο τέλος του και θα σημάνει η αιφνίδια για τους πολλούς ώρα της κρίσης και της «Ζωής του Μέλλοντος Αιώνος» που προσδοκούμε, σύμφωνα με το Σύμβολο της Πίστεως. Καταλαβαίνουμε επομένως ότι η εξάντληση των περιθωρίων ζωής αυτής της γενιάς φέρνει τη Δευτέρα Παρουσία πολύ κοντά στον χρονικό μας ορίζοντα… [Αξιοσημείωτο είναι και το ότι στα λειτουργικά αναγνώσματα του Ευαγγελίου που διαβάζονται στους ναούς, η Εκκλησία μας έχει εντάξει το χωρίο περί της “γενιάς” στο ευαγγελικό απόσπασμα που αναφέρεται στη Δευτέρα Παρουσία και όχι σ’ εκείνο που μιλά περί της καταστροφής της Ιερουσαλήμ - βλ. Τετάρτη Ζ΄εβδ. Λουκά (Μάρκ. ΙΓ΄24-31)].

Ο Κύριος στη συνέχεια του συγκεκριμένου χωρίου μας καλεί επίμονα σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα πνευματική, τονίζοντας ότι ο ερχομός Του θα αιφνιδιάσει την πλειονότητα των ανθρώπων, όπως ακριβώς τους αιφνιδίασε ο κατακλυσμός τον καιρό του Νώε…

Η ίδρυση και ανάπτυξη του κράτους του Ισραήλ αποτελεί συγκλονιστικό σημείο με τεράστια σημασία, αφού ο Χριστός και οι προφήτες το συνδέουν τόσο άμεσα με το τέλος του Κόσμου και την έλευση της αιώνιας Βασιλείας Του. Η ύπαρξή του ήταν προϋπόθεση για την εμφάνιση του Αντίχριστου και της παγκόσμιας κυριαρχίας του στη Γη, λίγο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία. Ας μην γελιόμαστε. Είναι σαφές ότι αυτό το φαινόμενο αποτελεί στις μέρες μας μια διαδικασία σε εξέλιξη. Είναι γνωστό ότι οι κεφαλές του διεθνούς Σιωνισμού (μια ελίτ Εβραίων μεγαλοεπιχειρηματιών, μεγαλοτραπεζιτών, ιδιοκτητών Μ.Μ.Ε. κλπ) αγωνίζονταν πολλές δεκαετίες νωρίτερα για να πετύχουν την ίδρυση του Ισραήλ και την παγκοσμιοποίηση που θα αναδείξει ως απόλυτο κυβερνήτη τον αναμενόμενο μεσσία τους! Η δύναμη αυτής της ελίτ -που για τις ενέργειές της δεν ευθύνεται βέβαια ο εβραϊκός λαός(!)- είναι τεράστια, καθοριστική για τις παγκόσμιες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις, καθώς ελέγχουν σε απίστευτο βαθμό και τα μεγαλύτερα δίκτυα ενημέρωσης στον πλανήτη. Άλλωστε οι Εβραίοι έχουν λάβει πολλές ξεχωριστές ευλογίες από τον Θεό, ακόμη και να έχουν πλούτο και να δανείζουν σε πολλά έθνη, ενώ οι ίδιοι δεν θα δανείζονται (!) (βλ. Δευτερονόμιο ΚΗ΄12-13).

 Απόσπασμα από το βιβλίο "Κόκκινο χαλί για τον Αντίχριστο"

Πηγή

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

πηγή

Ἱερομονάχου Γρηγορίου Ἁγιορείτου
Καθηγουμένου

     Πολύ συχνά ἀκούγεται καί ἐπαινεῖται στίς μέρες μας τό ἀγαθό τῆς  ἑνότητας, καί ὅμως ζοῦμε σέ ἕναν κόσμο βαβυλωνίας, ἀτομισμοῦ καί διχόνοιας. Καί εἶναι δυστυχῶς πάρα πολλές οἱ περιπτώσεις κατά τίς ὁποῖες ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος μάταια ἀναζητεῖ τήν ἑνότητα, διότι ἔχει λανθασμένη ἀντίληψη γι’αὐτήν. Τήν ἀληθινή ἑνότητα προσφέρει στόν κόσμο μόνον ὁ Χριστός. Καί ἡ ἑνότητα αὐτή εἶναι εἰκόνα τῆς Τριαδικῆς κοινωνίας. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός παρακάλεσε τόν Θεό Πατέρα γιά τούς πιστούς: ἵνα πάντες ἐν ὦσι,καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἠμῖν ἐν ὦσι[1]. Οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς καλοῦν νά ἀναζητήσουμε αὐτή τήν ἑνότητα μέσα στην  Ἐκκλησία, καί νά τήν ζήσουμε μέσα ἀπό τά ἅγια Μυστήρια καί τόν προσωπικό ἁγιασμό μας. 
     Μέ τό ἅγιο Βάπτισμα ἡ Ἐκκλησία γίνεται μητέρα τοῦ βαπτιζομένου: «Μέ  τήν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ Ἐκκλησία ἀναγεννᾶ καί ἀναδημιουργεῖ τούς βαπτιζομένους. Χαρίζει σέ ὅλους κατά ἴσο μέτρο μία θεϊκή μορφή καί ἕνα θεῖο ὄνομα, τό νά προέρχωνται καί νά ὀνομάζωνται ἀπό τόν Χριστό»[2]. 
     Οἱ διαφορές πού διαιροῦν τούς ἀνθρώπους πρίν ἀπό τό ἅγιο Βάπτισμα θάβονται στά σωτήρια ὕδατα. Οἱ βαπτισμένοι ἐξέρχονται ἀπό τήν ἁγία κολυμβήθρα ἀδελφοί μεταξύ τους καί συμορφοι Χριστοῦ. Ὁ Θεός «χάρισε σέ ὅλους μας ἕναν τρόπο γεννήσεως, τόν πνευματικό. Μία πατρίδα ἔχουμε  ὅλοι,τήν οὐράνια»[3]. 
     Ἡ κοινή Μητέρα τῶν πιστῶν, ἡ Ἐκκλησία,συναθροίζει τά τέκνα της καί τά ὁδηγεῖ πρός τόν κοινό Πατέρα. «Χαρίζει σ’αὐτά τήν ἁπλή, ἀσύνθετη καί ἀδιαίρετη σχέση πού δημιουργεῖ ἡ πίστη, καί ἡ ὁποία δέν ἐπιτρέπει νά φανῆ οὔτε κἄν ὅτι ὑπάρχουν οἱ πολλές καί ἀναρίθμητες ἀνομοιότητες, διότι ὅλοι γενικά  σ’αὐτήν κατευθύνονται καί συναντιοῦνται»[4]. Ἀπό ὅλους τούς πιστούς – μέ τήν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος – συγκροτεῖται ὁ θεσμός τῆς Ἐκκλησίας, συγκροτεῖται τό ἅγιο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
     Ὁ δημιουργός τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Παράκλητος. Καί γάρ ἐν ἐνί Πνευματι, ἡμεῖς πάντες εἰς ἕν σῶμα ἐβαπτισθημεν. «Ἐκεῖνο τό ὁποῖο μᾶς ἔκανε ἕνα σῶμα καί μᾶς ἀναγέννησε εἶναι τό ἕνα Ἅγιο Πνεῦμα. Διότι δέν βαπτίσθηκε σέ ἄλλο Πνεῦμα ὁ ἕνας καί σέ ἄλλο ὁ ἄλλος. Καί ὄχι μόνον αὐτό πού μᾶς  βάπτισε εἶναι ἕνα, ἀλλά καί αὐτό γιά τό ὁποῖο μας βάπτισε,δηλαδή ὁ σκοπός τοῦ Βαπτίσματος,εἶναι ἕνας. Δέν μᾶς βάπτισε γιά νά γίνουμε διάφορα σώματα, ἀλλά γιά νά διασώζουμε ὅλοι μεταξύ μας τήν  τελειότητα τοῦ ἑνός σώματος»[5]. 
     Κοινά εἶναι τά πάντα μέσα στήν Ἐκκλησία: κοινή ἡ πίστη μας, κοινή ἡ ἐλπίδα, κοινή ἡ ἀγάπη μας. Ἡ ἁγία Ἐκκλησία, γράφει ὁ ὅσιος Μάξιμος, εἶναι τύπος καί εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, καί,  ὅπως Ἐκεῖνος ὡς Δημιουργός κρατᾶ ἑνωμένα τά δημιουργήματα μέ τήν ἄπειρη δύναμη καί σοφία του, καί  αὐτή συνδέει σέ μία ἑνότητα τούς   πιστούς σύμφωνα μέ τήν μία χάρι καί κλήση τῆς πίστεως.[6] Αὐτόν τόν σύνδεσμο τῶν πιστῶν τόν γέννησε τό ἅγιο Χρίσμα, τόν τρέφει καί αὐξάνει ἡ θεία Κοινωνία. 
     Μέ τό ἅγιο Βάπτισμα γεννιόμαστε ἀπό τήν ἴδια Μητέρα,μέ τήν θεία Εὐχαριστία τρεφόμαστε μέ τήν ἴδια τροφή. Ὁ κάθε πιστός «εἶναι ἀδελφός σου, γεννήθηκε ἀπό τήν ἴδια μητέρα μέ σένα εἶναι δικό σου μέλος, εἶναι καλεσμένος στήν ἴδια Τράπεζα»[7], λέγει ὁ ἱερός   Χρυσόστομος. Ἡ σκέψη τῶν ἁγίων Πατέρων μᾶς βοηθᾶ νά κατανοήσουμε τήν ἐκκλησιολογική σημασία τῶν μυστηρίων τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος καί τῆς θείας Εὐχαριστίας. Μέ τά Μυστήρια αὐτά οἰκοδομεῖται καί  συγκοτεῖται ἡ ἁγία Ἐκκλησία.
     Ἡ ἑνότητα αὐτή δέν ἀποτελεῖ ἁπλό συμβολισμό, ἀλλά μία πραγματικότητα: «Διότι  ἐδῶ δέν πρόκειται γιά κοινωνία ὀνόματος μόνον, ἤ γιά ὁμοιότητα ἀναλογίας, ἀλλά γιά οὐσιαστική ταυτότητα. Πραγματικά, τά ἅγια Μαρτύρια εἶναι Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, ἀλλά γιά τήν Ἐκκλησία αὐτά εἶναι τροφή ἀληθινή καί ποτό ἀληθινό. Καί μετέχοντας σ’αὐτά, δέν τά μεταβάλλει σέ ἀνθρώπινο σῶμα, ὅπως ὁποιαδήποτε ἄλλη τροφή, ἀλλά ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία  μεταβάλλεται σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, καθώς τά ἀνώτερα ὑπερνικοῦν. Ἄλλωστε καί ὁ σίδηρος, ὅταν ἐκόπη μέ τήν φωτιά,αὐτός  γίνεται φωτιά, δέν μεταβάλλει τήν  φωτιά σέ σίδηρο»[8]. 
     Οἱ θεοφόροι Πατέρες μίλησαν μέ τίς πιό δυνατές ἐκφράσεις γιά νά μᾶς φανερώσουν τήν ζωντανή ἑνότητα τοῦ Χριστοῦ μέ ἐκείνους πού κοινωνοῦν, καί τήν πραγματικότητα τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἀφετηρία τῆς πατερικῆς θεολογίας καί ἐμπειρίας ἀποτελεῖ ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου: Ὅτι εἰς Ἄρτος, ἐν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμέν οἱ γάρ πάντες ἐκ τοῦ ἑνός Ἄρτου μετεχομεν[9]. Ὁ ἀποστολικός αὐτός λόγος μᾶς ἀποκαλύπτει τό θεμέλιο στό ὁποῖο στηρίζεται ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν μεταξύ τους καί μετά τοῦ Χριστοῦ: εἶναι ὁ ἰδίος ὁ Χριστός, ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς.
     Λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τό ἀποστολικό αὐτό κείμενο: «Τί εἶναι ὁ Ἄρτος; Σῶμα Χριστοῦ. Καί τί γίνονται οἱ πιστοί οἱ ὁποῖοι μεταλαμβάνουν; Σῶμα Χριστοῦ.Ὄχι πολλά σώματα, ἀλλά ἕνα Σῶμα. Ὅπως ὁ ἄρτος ἀποτελεῖται ἀπό τήν ἕνωση πολλῶν κόκκων, οἱ ὁποῖοι πουθενά δέν φαίνονται παρόλο ὅτι ὑπάρχουν, διότι ἐξαιτίας τῆς συνενώσεως δέν διακρίνονται, ἔτσι συνενωνόμαστε καί μεταξύ μας καί μέ τόν Χριστό. Διότι δέν τρέφεσαι  ἐσύ ἀπό ἄλλο σῶμα,καί ἐκεῖνος ἀπό ἄλλο, ἀλλά ὅλοι ἀπό τό ἴδιο. Γι’αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος προσέθεσε: Οἱ γάρ πάντες ἐκ τοῦ ἑνός Ἄρτου μετεχομεν»[10]. 
     Ὁ οἶνος, ὅπως καί ὁ ἄρτος, εἶναι ἐπίσης σύμβολο τῆς ἑνότητας τῶν πιστῶν: Εἶναι ἕνα κράμα πού προῆλθε ἀπό τό πάτημα πολλῶν σταφυλιῶν, τά ὁποῖα μαζεύτηκαν ἀπό διαφορετικά κλήματα. Τά δῶρα πού προσφέρει ὁ ἄνθρωπος στόν Θεό, ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος, συμβολίζουν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Καί τό δῶρο πού ἀντιπροσφέρει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο, τό ἅγιο Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, πραγματοποιεῖ τήν ἑνότητα αὐτή μέ τόν πιό δυνατό τρόπο.
      Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός  μᾶς ἐξηγεῖ τί σημαίνει θεία Κοινωνία: «Κοινωνία λέγεται καί εἶναι πραγματικά, ἐπειδή διά μέσου αὐτῆς κοινωνοῦμε ἐμεῖς μέ τόν Χριστό καί μετέχουμε στήν σάρκα καί στήν θεότητά του. Ἀκόμη, λέγεται καί εἶναι κοινωνία, διότι κι ἐμεῖς κοινωνοῦμε μεταξύ μας διά μέσου αὐτῆς καί ἐνωνόμαστε…Ὅλοι ὅσοι συμμεταλαμβάνουμε τά ἅγια Μυστήρια,αὐτοπροαίρετα ἑνωνόμαστε μεταξύ μας»[11]. 
     Μέ τήν θεία Κοινωνία καί τήν ἕνωση αὐτή τῶν πιστῶν οἰκοδομεῖται τό ἅγιο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ,ἡ Ἐκκλησία. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, «οἰκοδομεῖ τό Σῶμα του, συναρμολογώντας τό μέ αὐτούς πού προστίθενται  συνεχῶς, καί συνενώνοντας τούς πάντες σύμφωνα μέ ὅσα ὁ καθένας εἶναι ἀπό τήν φύση του κατάλληλος, κατά τό μέτρο τῆς ἱκανότητάς του, ὥστε νά γίνει ἤ χέρι ἤ πόδι ἤ ὀφθαλμός ἤ ἀκοή ἤ ὅτι ἄλλο ἀπό ὅσα συναπαρτίζουν τό σῶμα, ἀνάλογα μέ τήν πίστη τοῦ καθενός. Καί ἄν  κάμνοντας ὅλα αὐτά οἰκοδομεῖ τόν ἑαυτό του, ὅπως ἔχει λεχθεῖ, γίνεται μέ αὐτά φανερό, ὅτι μέ τήν παρουσία του σέ ὅλους, δέχεται στόν ἑαυτό του ὅλους ὅσοι ἑνώνονται μαζί του μέ τήν κοινωνία τοῦ ἁγίου Σώματός του, καί κάνει τούς πάντες μάλη τοῦ σωματός του, ὥστε, ἐνῷ εἶναι πολλά μέλη, νά εἶναι ἕνα σῶμα»[12]. Μέ τήν συμμετοχή μας στό εὐχαριστιακό Μυστήριο γινόμαστε ἕνα σῶμα μέ τόν Κύριο καί μέ τούς ἀδελφούς μας. Καί αὐτή ἡ θεία δωρεά προσφέρεται στόν ἄνθρωπο ἐξ αἰτίας τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου.
      Ἡ ἕνωση τοῦ πιστοῦ μέ τόν Χριστό εἶναι καρπός τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ πρός τόν ἄνθρωπο. Καί  ὁ καρπός εἶναι ἀνάλογος πρός τό δένδρο πού τόν γεννά. Καθώς, λοιπόν, δέν ὑπάρχει  μεγαλύτερη ἀγάπη ἀπό αὐτήν μέ τήν ὁποία μᾶς ἀγάπησε ὁ Κύριος, ἔτσι δέν ὑπάρχει βαθύτερη ἑνότητα ἀπό αὐτήν  πού χαρίζει ὁ Χριστός στούς μετόχους τοῦ Δείπνου του. 
     Ἡ ἕνωση μεταξύ τῶν πιστῶν δέν περιορίζεται μόνο σέ ὅσους εἶναι παρόντες στήν λατρευτική συνάξη. Κατά τήν τέλεση τοῦ εὐχαριστιακοῦ Μυστηρίου ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ μεταδίδεται καί στούς ἀπόντας μνημονευομένους ἀδελφούς,τους  «δι’εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντας». Ἡ μερίδα τήν ὁποία ἐξάγει ὁ Λειτουργός ὑπέρ ἑνός ζῶντος ἀδελφοῦ, «ἐπειδή τοποθετεῖται κοντά στόν ἅγιο Ἄρτο, ὅταν ἐκεῖνος ἱερουργηθῆ καί γίνη Σῶμα Χριστοῦ, ἀμέσως ἁγιάζεται καί αὐτή. «Ὅταν μάλιστα τοποθετηθῆ μέσα στό ἅγιο Ποτήριο, ἑνώνεται μέ τό ἅγιο Αἷμα! Γι’αὐτό καί μεταδίδει τήν θεία Χάρι στήν ψυχή  ἐκείνου γιά τόν ὁποῖο προσφέρθηκε. Γίνεται λοιπόν ἔτσι  νοερή κοινωνία (τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Χριστό). Καί ἐάν (ὁ μνημονευόμενος) εἶναι ἀπό ἐκείνους πού ἔχουν εὐλάβεια ἤ ἀπό ἐκείνους πού ἁμάρτησαν, ἀλλά μετενόησαν, ὁ ἄνθρωπος δέχεται ἀοράτως στήν ψυχή τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»[13]. 
     Οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι νομοθέτησαν νά μνημονεύουμε καί τούς κεκοιμημένους στήν θεία Λειτουργία, «διότι γνώριζαν ὅτι ἀποκομίζουν μεγάλο κέρδος καί ἔχουν πολλή ὠφέλεια». Διότι ὁ Χριστός ὅλους τούς ζωογονεῖ. Ἀναγεννᾶ καί τρέφει τούς ζῶντας δροσίζει τούς κεκοιμημένους. Ζώντας καί κεκοιμημένους μᾶς καθαρίζει τό πανακήρατο Αἷμα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ[14].
      Ἐπάνω στό ἅγιο Δισκάριο, μέ τόν Ἀμνό καί τίς μερίδες, φανερώνεται ἡ εἰκόνα τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας. Κοντά στόν Χριστό καί τήν Παναγία, μαζί μέ τούς Ἀγγέλους καί τούς Ἁγίους, ζοῦμε τό γεγονός τῆς εὐχαριστιακῆς οἰκουμένης Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας: «Βλέπουμε τόν ἴδιο τόν Ἰησοῦ καί ὁλόκληρη τήν μία Ἐκκλησία του, ἡ ὁποία ἔχει στό μέσον της Αὐτόν, τό ἀληθινό Φῶς…Ἡ Μητέρα βρίσκεται στά δεξιά…Οἱ Ἅγιοι καί οἴ  Ἄγγελοι ἀπό ἀριστερά, ἐνῷ ἀπό κάτω βρίσκεται ὁλόκληρη ἡ εὐσεβής σύναξη τῶν πιστῶν. Καί αὐτό εἶναι τό μέγα μυστήριο: Ὁ Θεός ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἤ μᾶλλον ὁ Θεός ἀνάμεσα σέ Θεούς, οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦνται στήν θέωση ἀπό τόν κατά φύση ὄντως Θεό πού σαρκώθηκε ὑπέρ αὐτῶν»[15].
     Στήν θεία Λειτουργία διαρκῶς ζητοῦμε τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα καί ἀγάπη: Ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, τούς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καί σύναψον   τῇ  ἁγίᾳ σου Ἐκκλησία…Παῦσον τά σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν…,Δός ἡμῖν ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ δοξάζειν  καί ἀνυμνεῖν τό παντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομά σου. Τήν ἑνότητα τῆς πίστεως αἰτησάμενοι ἑαυτούς καί ἀλληλους Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα…,Τήν σήν εἰρήνην καί τήν ἀγαπην χαρισαι ἡμῖν Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν.
     Πρίν προχωρήσουμε στήν θεία Κοινωνία εἶναι ἀπαραίτητη ἡ κοινωνία τῆς μεταξύ μας ἀγάπης. Γι’ αὐτό  ὁ Λειτουργός μᾶς προτρέπει: Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους. Ὁ ἀσπασμός τῆς ἀγάπης πού ἀκολουθεῖ ἐκφράζει τήν ἑνότητα τῶν πιστῶν: Ὁ ἀσπασμός τῆς ἀγάπης πού ἀκολουθεῖ ἐκφράζει τήν ἐνότητα   τῶν πιστῶν: «Ὁ ἀσπασμός συνενώνει τίς ψυχές μας, καί μᾶς μεταβάλλει ὅλους σέ ἕνα σῶμα»[16] καί μέλη Χριστοῦ. 
     Τήν ἑνότητα αὐτή βιώνουν οἱ πρῶτοι χριστιανοί στόν ὕψιστο βαθμό.Ἕνα πλῆθος μέ μία καρδιά. Ὁ μέγας Βασίλειος μᾶς παρακινεῖ: «Ἄς προσπαθήσουμε νά μιμηθοῦμε τήν πρώτη κοινότητα τῶν χριστιανῶν. Πῶς ἦταν σ’αὐτούς ὅλα κοινά πώς ἦταν ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τους, ἡ ψυχή τους! Πῶς εἶχαν συμφωνία γνώμης, κοινή τράπεζα ἀδιαίρετη ἀδελφότητα! Τί ἀνυπόκριτη ἀγάπη εἶχαν, ἡ ὁποία ἐμφάνιζε τά πολλά σώματα ὡς ἕνα, καί ἕνωνε τίς διαφορετικές ψυχές σέ μία ἁρμονική ἑνότητα!»[17].
     Ὁ ἱερός Χρυσόστομος θλίβεται ὅταν οἱ ἄνθρωποι πού ζοῦν ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία ἐπινοοῦν τρόπους φιλίας καί οἱ πιστοί δέν ἀξιοποιοῦν τά δωρήματα τοῦ Θεοῦ γιά νά ζοῦν ὁμόψυχα, ὅπως οἱ πρῶτοι χριστιανοί: «Κύτταξε», λέγει ὁ Ἅγιος, «Γιά πολλόυς ἀνθρώπους ὄχι μόνον ἡ συμμετοχή σέ κοινή τράπεζα, ἀλλά καί τό ὅτι κατάγονται ἀπό τήν ἴδια πόλη, ἦταν ἀρκετό γιά νά δημιουργήσουν φιλία.Ἐμεῖς ὅμως, ὅταν ἔχουμε καί τήν ἴδια πόλη, ἦταν ἀρκετό γιά νά δημιουργήσουν φιλία.Ἐμεῖς ὅμως, ὅταν ἔχουμε καί τήν ἴδια πόλη, καί τήν ἴδια Οἰκία καί Τράπεζα καί Ὁδό καί Θύρα…καί Κριτή καί Δημιουργό καί Πατέρα, καί ὅλα εἶναι κοινά γιά μᾶς, πῶς θά ἤμασταν ἄξιοι συγχωρήσεως ἄν χωριζώμαστε μεταξύ μας;»[18].
      Ἄν δέν ὑπάρχει  ἡ ἀγάπη πρός τούς ἀδελφούς μας, δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχει καί ἡ ἀγάπη  πρός τόν Θεό: ὁ μή ἀγαπῶν τόν ἀδελφόν ὅν ἐώρακε,τόν Θεό ὅν οὐχ ἑώρακε πῶς δύναται ἀγαπᾶν; [19].Καί χωρίς τήν διπλή αὐτή ἀγάπη δέν εἶναι δυνατόν νά ζήσουμε τήν μυστηριακή λατρεία τῆς Ἐκκλησίας. Μοιραία θά τήν αἰσθανόμαστε σάν ἄψυχη τυπολατρεία. 
     Γιά νά διατηρηρθεῖ ἡ ἑνότητα πού μᾶς προσφέρει ἡ Ἐκκλησία, θά πρέπει νά ἐξορίσουμε ἀπό μέσα μας τό διασπαστικό πάθος τῆς φιλαυτίας,τήν ρίζα τῶν ὑπόλοιπων παθῶν. Τό πάθος αὐτό εἶναι ἡ μεγάλη ἀρρώστια τῆς ψυχῆς καί διασπᾶ τίς δυνάμεις της. Κατά τούς ἅγιους  Πατέρας, «δέν εἶναι δυνατόν νά συνάγωνται σέ μία ἑνότητα, καί νά κοινωνοῦν σέ εἰρηνική ἕνωση μέ τόν ἕνα Θεό, ὅσοι εἶναι διαιρεμένοι μέ τόν ἑαυτό τους»[20].
     Ἡ ἔλλειψη  τῆς μυστηριακῆς ἑνότητος ἔχει ὀλέθριες δεπιπτώσεις καί στό ἐπίπεδο τῶν λαῶν. Ἡ ἱστορία διδάσκει πώς οἱ αἱρέσεις(καί κατά συνέπεια ἡ διάσπαση τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας) πάντοτε εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τήν διχόνοια καί πολύ συχνά πολέμους καί ἀλλοιώσεις ἐθνῶν. Ἕνα χαρακτηριστικό παράδειγμα εἶναι ἡ ἀπώλεια πολύ μεγάλων ἐπαρχιῶν τοῦ Βυζαντινοῦ κράτους(Αἴγυπτος, Συρία κ.λπ.) κατά τόν 7ο αἰώνα.»Ὁ Μονοφυσιτισμός ἔδωσε ἔκφραση στίς αὐτονομιστικές τάσεις τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Συρίας ὡς σύνθημα στόν ἀγώνα τους ἐναντίον τῆς βυζαντινῆς κυριαρχίας. Κατά τούς ἱστορικούς, «οἱ θρησκευτικές ζυμώσεις στίς ἀνατολικές ἐπαρχίες διευκολύνουν σημαντικά τίς ἀραβικές κατακτήσεις, ὅπως ἀκριβῶς εἶχαν διευκολύνει προηγουμένως τίς περσικές»[21].
      Θά μποροῦσαν νά ἀναφερθοῦν καί ἄλλες περιπτώσεις, ὅπως ὁ Ἑλληνισμός τῆς Κάτω Ἰταλίας (ὁ ὁποῖος ἀφοῦ ἔχασε τήν ὀρθόδοξη πίστη του, ἔχασε στή συνέχεια τήν γλώσσα καί τήν ἐθνική  συνειδησή του) καί πλήθως περιοχῶν πού ἐξισλαμίσθηκαν καί κατόπιν ἔχασαν καί τήν ἐθνική τους ὑπόσταση.Ἡ ἐθνική συνείδηση κάθε λαοῦ εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μέ τήν πίστη του.
     Στην    Ἐκκλησία, «ἡ θεία Εὐχαριστία βεβαιώνει τήν πίστη», τό κοινό ἅγιο Ποτήριο στηρίζει τούς πιστούς, καί τούς ἑνώνει ἐν Χριστῷ μέ μία ἑνότητα προσωπική. «Ἡ ἐκκλησιαστική ἑνότητα δέν εἶναι ἑνότητα μονάδων, ἀτόμων, ἀλλά ἑνότητα προσώπων. Καί ὅταν λέμε «πρόσωπο» ἐννοοῦμε βέβαια τόν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος βρίσκεται σέ κοινωνία μέ τούς ἄλλους συνανθρώπους του καί τόν Δημιουργό του, γιά τόν ἄνθρωπο ἐντός τοῦ χώρου τῆς Ἐκκλησίας»[22].
      Ὅταν οἱ ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας ἄνθρωποι προσπαθοῦν μέ διάφορους τρόπους νά χτίσουν τόν σύγχρονο πύργο τῆς Βαβέλ, ἡ Ἐκκλησία προσφέρει στόν κόσμο τήν δυνατότητα τῆς ἐν Χριστῷ ἑνότητος τῆς μόνης πραγματικῆς ἑνότητος, μέ τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτό ἐκφράζει καί τό Κοντάκιο τῆς Πεντηκοστῆς:
  Ὅτε καταβας τάς γλώσσας συνέχεε, διαμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος ὅτε τοῦ πυρός τάς γλώσσας διένεμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε καί συμφώνως δοξάζομεν τό Πανάγιον Πνεῦμα.

                          Σημειώσεις
1. Ἰωάννης   17,21
2. Ὅσιος Μάξιμος Ὁμολογητής, ΕΠΕΦ   14,54
3. Ἱερός Χρισόστομος, ΕΠΕ  12,726.
4. Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ΕΠΕΦ  14,54
5. Α΄ Κορυνθίους  12,13-Ἱερός Χρυσόστομος, ΕΠΕ  18α,278’80.
6. Πρβλ. Μυσταγωγία 24,PG 91,705 Β.
7. ΕΠΕ 16β,611.
8. Ὅσιος Νικόλαος Καβάσιλας, ΕΠΕΦ 22,190.
9.Α Κορινθίους 10,17.
10.ΕΠΕ 18α,86.
11. ΕΠΕ 1,474
12. Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, ΕΠΕ  10,92.Πρβλ.Ἐφεσίους 4,15-6.
13. Θεία Λειτουργία Μ. Βασιλείου, Εὐχή ἁγίας Ἀναφορᾶς-Ἅγιος Συμεών Θεσσαλινίκης, Ἑρμηνεία περί τοῦ θείου Νάου,103,PG 155.748D-749A.
14. Πρβλ. Ἱερός  Χρυσόστομος, ΕΠΕ 21,440 καί Α΄ Ἰωάννου 1,7.
15. Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, Περί τῆς ἱεράς  Λειτουργίας 94, PG 155,285 ΑΒ. Πρβλ. Ψαλμός 81,1.
16. Ἱερός Χρυσόστομος, Εἰς τήν προδοσίαν τοῦ Ἰούδα  1,6, PG 49,382. Σήμερα ὁ ἀσπασμός τῆς ἀγάπης τελεῖται μεταξύ τῶν συλλειτουργούντων Ἱερέων.
17. Ὁμιλία ἐν λιμῷ 8,PG 31,325B.
18. ΕΠΕ 16α, 490 καί 10,410.
19. Α΄ Ἰωάννου 4,20.
20. Ἅγιος Διονύσιος Ἀεροπαγίτης, Περί ‘Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας 3,3,8,PG 3,437 A.
21. George Ostrogorsky, Ἱστορία τοῦ Βυζαντινοῦ κράτους, τόμ  Α΄, Ἀθήνα 1978, σελ. 122 καί 175.
22. Ἅγιος Εἰρηναῖος, Κατά αἱρέσεων 4,18,5, SC Sources Chretiennes 100, 611 –Νικόλαος Σελέντης  Μητροπολίτης  Χαλκίδος(1975), Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐν Ὀρθοδοξίᾳ καί ἡ τῶν πάντων ἑνότης, Ἴ. Μονή Κουτλουμουσίου 1977, σελ.106.

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Δ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2010

Ὁ Γάμος ὡς Μυστήριον..Αρχιμαδρίτης Γεώργιος Καψάνης

Γεώργιος Καψάνης (Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους)

Εἶναι κοινὴ διαπίστωσις ὅτι σήμερον ὁ γάμος περνᾶ κρίσιν. Αὐτὸ μαρτυρεῖ τὸ πλῆθος τῶν διαζυγίων. Αὐτὸ μαρτυροῦν τὰ τόσα ζεύγη ποὺ χωρὶς νὰ φθάσουν εἰς τὸ διαζύγιον ζοῦν κατὰ συνθήκην καὶ κατ᾿ ἀνοχὴν συζυγικὴν ζωὴν καὶ δὲν εὑρίσκουν καμμίαν εὐτυχίαν καὶ καμμίαν χαρὰν εἰς τὸν δεσμόν των.
Ἓν σοβαρὸν αἴτιον τῆς κρίσεως αὐτῆς εἶναι ὅτι οἱ ἐρχόμενοι εἰς γάμου κοινωνίαν Χριστιανοὶ δὲν ζοῦν τὸν γάμον των, ὡς Μυστήριον.
Πολλοὶ Χριστιανοὶ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸ κοσμικὸν καὶ ἄθεον κλίμα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ εἶναι σήμερα διάχυτον (ἐφημερίδες, τραγούδια, περιοδικά, θεάματα, διαφημίσεις) ἀντιλαμβάνονται τὸν γάμον ὡς ἓν φυσικόν, βιολογικὸν ἢ κοινωνικοοικονομικὸν μόνον γεγονός. Ὁ πανσεξουαλισμὸς ἔχει ἐπηρεάσει βαθύτατα τὴν σκέψιν τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποθέτῃ τὴν εὐτυχίαν του ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς τὸ σέξ. Ἔτσι ὁ γάμος θεωρεῖται ὡς ἐν νόμιμον καὶ ἐγκεκριμένον ἀπὸ τὴν κοινωνίαν ἐρωτικὸν παιχνίδι, χωρὶς καμμίαν συνείδησιν εὐθύνης καὶ ἀποστολῆς. Ὅταν παρέλθῃ ἡ ἐρωτικὴ εὐχαρίστησις τότε καὶ ὁ γάμος δὲν ἔχει νόημα. Οἱ σύζυγοι χωρίζουν διὰ νὰ εὕρουν νέον σύντροφον καὶ νέαν περιπέτειαν. 
Ὅταν ὅμως ὁ γάμος μένει ἓν φυσικὸν καὶ κοινωνικὸν γεγονὸς χωρὶς νὰ γίνη «μυστήριον», χωρίς, δηλαδή, νὰ περάσῃ μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, τὴν Βασιλείαν αὐτὴν τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ μεταμορφωθῇ, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῇ καὶ νὰ σώσῃ.
Ὁ γάμος ὡς φυσικὸν καὶ κοινωνικὸν γεγονὸς ἀνήκει εἰς τὸν κόσμον ποὺ ὑπάρχει ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε ὅτι ὁ ἔξω τῆς Ἐκκλησίας κόσμος, ζωή, ἄνθρωπος, φύσις, κοινωνία, εἶναι ἀλύτρωτα. Εἶναι ὄψεις τοῦ πεσόντος κόσμου, ποὺ λόγω τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος ἔχει δηλητηριασθῆ, ἔχει ἀρρωστήσει θανάσιμα. Ἔτσι καὶ ὁ γάμος ὡς γεγονὸς φυσικὸν ἢ κοινωνικὸν εἶναι ἄρρωστος καὶ ἀδύνατος ἀπὸ τὴν ἰδίαν του τὴν φύσιν νὰ λυτρώσῃ τὸν ἄνθρωπον καὶ νὰ τοῦ χαρίσῃ ἀκεραίαν καὶ ὠλοκληρωμένην ζωήν.
Ὅταν ὁ γάμος γίνῃ «Μυστήριον» μεταθέτει τοὺς συζύγους καὶ τὸν φυσικόν των γάμον ἀπὸ τὸν παλαιόν, ἀλύτρωτον καὶ χωρὶς Θεὸν κόσμον τοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου, εἰς τὸν καινόν, θεανθρώπινον κόσμον τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀγάπης, τῆς Ἐκκλησίας.
Κάθε Μυστήριον, ἄλλως τέ, εἶναι μία μετάβασις καὶ μία μεταμόρφωσις τοῦ παλαιοῦ κόσμου καὶ τῆς παλαιᾶς ζωῆς εἰς καινὸν κόσμον καὶ καινὴν ἐν Χριστῷ ζωήν, ποὺ προσφέρεται ὡς δῶρον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἰδιαιτέρως μὲ τὸ Ἅγιον Βάπτισμα ὁ ἄνθρωπος ἀφήνει τὸν παλαιὸν κόσμον διὰ νὰ εἰσέλθῃ ὁριστικῶς εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν θείαν Εὐχαριστίαν ἑνοῦται διὰ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Ἁγίαν Τριάδα καὶ ὅλους τοὺς λελυτρωμένους πιστούς. Χωρὶς τὴν θείαν Εὐχαριστίαν δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἡ Ἐκκλησία, διότι οἱ πιστοὶ δὲν θὰ ἠδύναντο νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν Θεὸν καὶ νὰ γίνουν ἓν νέον θεανθρώπινον σῶμα.
Αὐτὸ ποὺ γίνεται εἰς τὴν θείαν Εὐχαριστίαν γίνεται καὶ εἰς τὸ Μυστήριον τοῦ Γάμου. Οἱ σύζυγοι ἑνοῦνται μὲ τὸν Χριστὸν καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ μεταξύ των εἰς μίαν αἰωνίαν καὶ θεανθρωπίνην ἕνωσιν. Ἀπὸ μίαν ἕνωσιν τοῦ παλαιοῦ, ἀρρωστημένου κόσμου μεταμορφοῦται εἰς μίαν ὑγιᾶ ἐν Χριστῷ ἕνωσιν μέσα εἰς τὴν καινὴν κτίσιν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Ἁπλούστερον: Μὲ τὸ Μυστήριον τοῦ Γάμου δὲν ἐνοῦται μόνον ὁ γαμβρὸς καὶ ἡ νύμφη, ἀλλ᾿ ἐνοῦται μαζύ των καὶ ὁ Χριστὸς ἢ μᾶλλον ἀμφότεροι ἑνοῦνται ἐν τῷ Χριστῷ, ὁ ὁποῖος καθιστᾶ ἔτσι τὴν ἕνωσίν των ἁγίαν, τελείαν, ὑγιᾶ, θεανθρωπίνην. Ἐννοεῖται ὅτι διὰ νὰ εἶναι ὁ γάμος ἓν γεγονὸς μεταμορφώσεως εἰς τᾶς διαστάσεις τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, δὲν ἀρκεῖ ἐκ μέρους τῶν μελλονύμφων τυπικὴ παρακολούθησις τῆς ἱερολογίας τοῦ Γάμου χωρὶς καμμίαν συνειδητὴν συμμετοχὴν εἰς τὸ τελούμενον Μυστήριον.
Μετὰ ἀπὸ μίαν συνειδητὴν μετοχὴν εἰς τὸ Μυστήριον ἱδρύεται ἓν νέον «σπίτι», μία μικρὰ Ἐκκλησία, ἓν μικρὸν Βασίλειον τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Εἶναι χαρακτηριστικὸν ὅτι τὸ Μυστήριον ἀρχίζει, ὅπως καὶ τὰ ἄλλα Μυστήρια, μὲ τὴν εὐλογίαν τῆς Ἁγίας Τριάδος: «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος...». Ὅ,τι ἑνώνει τοὺς συζύγους δὲν εἶναι μόνον ἡ φυσικὴ ἕλξις τῶν δυὸ φύλων, ἡ κοινωνικὴ σκοπιμότης κ.τ.λ. ἀλλὰ πρώτιστα ὅλων ὁ Χριστός. Εἰς τὸ νέον σπίτι δὲν βασιλεύει αὐταρχικῶς ὁ ἀνὴρ ἢ ἡ γυνή, ἀλλὰ ὁ Χριστός, διότι ἀμφότεροι θέλουν νὰ κάνουν τὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι τὸ ἰδικόν των θέλημα. Μὲ τὴν ἵδρυσιν τῆς Χριστιανικῆς οἰκογενείας ἱδρύεται ἓν μικρὸν Βασίλειον τοῦ Θεοῦ. Οἱ σύζυγοι κατὰ τὴν ἱεροτελεστίαν στεφανοῦνται ὡς βασιλεῖς, ἐνῶ ψάλλεται τὸ «Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξῃ καὶ τιμῇ στεφάνωσον αὐτούς».
Εἶναι τόσον ἁγία ἡ θεανθρωπίνη ἕνωσις τοῦ κατὰ Θεὸν Γάμου, ὥστε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ, παρομοιάζει τὴν σχέσιν τῶν συζύγων μὲ τὴν σχέσιν τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν. «Τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστὶν ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν» (Ἐφεσ. Ε´ 32).
Ἐννοεῖται ὅμως ὅτι διὰ νὰ εἶναι ὁ γάμος μία φανέρωσις καὶ μία ἀποκάλυψις τοῦ γάμου τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Ἐκκλησίαν, πρέπει οἱ σύζυγοι συνεχῶς νὰ ξεπερνοῦν τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον ποὺ κρύβουν μέσα των, νὰ σταυρώνουν τὸν ἐγωϊσμὸν καὶ τὰ πάθη των καὶ νὰ ἀποκτοῦν εἰς βάθος τὴν ἁγίαν ἀρετὴν τῆς ταπεινοφροσύνης. Ἀπὸ τὴν ἄποψιν αὐτὴν ὁ Γάμος εἶναι μία συμμετοχὴ εἰς τὸν θάνατον καὶ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ.
Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ζήσῃ τὴν καινὴν ἀναστημένην ζωὴν τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν δὲν σταυρωθῇ πρῶτα μαζύ του καὶ δὲν θάψῃ τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον. Οἱ δυὸ σύζυγοι βοηθοῦνται ἀμοιβαίως νὰ σταυρώσουν τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον. Αὐτὸ εἶναι πολὺ δύσκολον. Εἶναι ἓν εἶδος μαρτυρίου. Δὲν εἶναι τυχαῖον ὅτι εἰς τὴν ἀκολουθίαν τοῦ Γάμου ψάλλεται τὸ «Ἅγιοι Μάρτυρες, οἱ καλῶς ἀθλήσαντες καὶ στεφανωθέντες...», ἐνῶ γίνεται μία λιτανεία προηγουμένου τοῦ ἱερέως φέροντος τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον. Ἡ λιτανεία αὐτὴ μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ Γάμος εἶναι μία συνεχὴς πορεία τῶν συζύγων πρὸς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, εἰς συνεχὴς ἀγὼν διὰ τὴν κατάκτησιν τῆς ἁγιότητος. Ἡ πορεία αὐτὴ τῶν συζύγων θὰ γίνῃ προηγουμένου τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου διὰ τῆς μαρτυρικῆς ὁδοῦ τοῦ καθημερινοῦ ἀγῶνος τῶν συζύγων νὰ ἀπαρνοῦνται τὸν κακὸν ἑαυτόν των καὶ νὰ κάνουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, προσφερόμενοι εἰς τὸν σύντροφον τῆς ζωῆς των. Ἐὰν οἱ Χριστιανοὶ σύζυγοι δὲν ἀποδεχθοῦν τὸν Γάμον των ὡς ἀγώνα καὶ θυσίαν, πῶς θὰ ἐπιζήσῃ ἡ σχέσις των ὅταν ἐμφανισθοῦν αἱ πρῶται δυσκολίαι;
Τὰ ἀνωτέρω δὲν ἐξαντλοῦν τὴν Ὀρθόδοξον θεολογία τοῦ Γάμου. Ἀποτελοῦν ἁπλῶς ὡρισμένας εἰσαγωγικὰς σκέψεις.
Πρέπει πάντως νὰ κατανοηθῇ ὅτι ὁ Γάμος καὶ ἡ Οἰκογένεια δὲν ἠμποροῦν νὰ σωθοῦν, ἐὰν οἱ χριστιανοὶ σύζυγοι δὲν κατηχηθοῦν καὶ δὲν ἀποκτήσουν συνείδησιν τῆς οὐσίας τοῦ γάμου, ὡς Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας. Πολλὰ ἔχομεν νὰ πράξωμεν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ ἔργον μας δὲν εἶναι ἔργον ληξιάρχου - εὐλογίας καὶ καταγραφῆς ἑνὸς κοινωνικοῦ γεγονότος - ἀλλὰ ἔργον ποιμένος καὶ χειραγωγοῦ ἐν Χριστῷ.
Οἱ μελλόνυμφοι, οἱ νεόνυμφοι καὶ οἱ ἔγγαμοι Χριστιανοὶ πρέπει νὰ διδαχθοῦν ἀπὸ τοὺς ποιμένας των ποίαν σημασίαν ἔχει ὁ γάμος των, διατί εἶναι «μυστήριον» καὶ πῶς δύνανται ἀξίως νὰ διάγουν τὸν ἔγγαμον βίον των. Εἰς τὸ δύσκολον αὐτὸ ἔργον μας -ἔργον πράγματι ποιμαντικόν- πρέπει νὰ βοηθηθῶμεν καὶ ἀπὸ τοὺς λαϊκοὺς ἀδελφούς, ποὺ εἶναι αἱ χεῖρες καὶ οἱ πόδες τῶν κληρικῶν.
Ὁ ἁγιασμὸς καὶ ἡ σωτηρία τοῦ Γάμου καὶ τῆς οἰκογενείας δὲν εἶναι ἔργον μόνον τοῦ Ἐπισκόπου καὶ τῶν Πρεσβυτέρων, ἀλλ᾿ ὁλοκλήρου της κοινότητος, τῆς ἐνορίας καὶ δι᾿ αὐτὸ ὅλοι καλοῦνται νὰ συμπαρασταθοῦν εἰς τοὺς ποιμένας ἕκαστος κατὰ τὴν κλῆσιν του καὶ τὸ δοθὲν εἰς αὐτὸν χάρισμα.

Περίληψις μαθήματος διδαχθέντος εἰς τὸ Κέντρον Συμπαραστάσεως Οἰκογενείας τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν.
Περιοδικὸ «Ἐφημέριος» Ἀπρίλιος 2003

πηγή

Συγκλονιστικὴ φωτογραφία μὲ ἄνδρα τῶν ΕΚΑΜ στὴν Ἱερισσὸ νὰ προσεύχεται μὲ τὸ κομποσχοίνι του!

Ἀναγνώστης  ἀπέστειλε στὸ Ρωμαίικο Ὁδοιπορικὸθα(από όπου και μεταφέρω αυτούσια την ανάρτηση)φωτογραφίες ποὺ εἰκονίζουν ἕναν

 ἀπὸ τοὺς ἄνδρες τῶν ΕΚΑΜ ποὺ ἔλαβαν μέρος στὰ συνταρακτικὰ γεγονότα τῆς 

περασμένης Πέμπτης στὴν Ἱερισσό. Ἂν προσέξει κανείς, στὸ ἀριστερό του χέρι 

κρατᾶ ἕνα κομποσχοίνι ἐνῶ ντόπιοι κάτοικοι τὸν εἶδαν, τὴν ὥρα τῶν σκληρῶν ἐπεισοδίων,

 νὰ στέκεται σιωπηλὸς καὶ κάτι νὰ ψιθυρίζει. Ἂν μὴ τί ἄλλο, ἡ φωτογραφία συγκλονίζει! 

Ποιὸς ξέρει ἄραγε τί νὰ σκεφτόταν ἐκεῖνες τὶς δύσκολες στιγμὲς; 

Δὲν ἀποκλείεται νὰ ζητοῦσε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μὴν ὑπάρξει κανέναν θύμα μέσα

 στὸν πανικὸ τῶν ἐπεισοδίων ἢ νὰ μὴν κληθεῖ νὰ ὑπακούσει σὲ ἐντολὲς ἀνωτέρων

 ποὺ θὰ ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν συνείδησή του...

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕΓΕΝΘΥΜΕΝΗ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ

 ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΤΟΥ ΧΕΡΙ....

ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ - ΧΡΙΣΤΟΣ – ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Toυ Σπυρίδων Τσιτσίγκου Δρ Θεολογίας Δρ Ψυχολογίας
Μερικοί επιφανειακά θεολογούντες, εφαρμόζοντας ―όχι, θέλω να πιστεύω, επίτηδες, αλλ’ από ημιμάθεια― το γνωστό σόφισμα της «μετά-βασης σε άλλο γένος» (ignoratio elenchi), προσπαθούν να πείσουν το χρισ-τεπώνυμο πλήρωμα, ως καλά φερέφωνα, σε ό,τι τούς καθυποβάλλουν τα μεγάλα τους αφεντικά· για παράδειγμα: τους λέει το Κράτος να περάσουν στον λαό τις ιδέες τής αιμοδοσίας, τού εθελοντισμού, τής οικολογίας, τού ολυμπιακού αθλητισμού κ.λπ.; Πολύ ωραία. Βγαίνουν λοιπόν και γράφο-υν και κηρύττουν, ότι λ.χ. ο Χριστός ήταν ο πρώτος αιμοδότης, αφού έχυσε το αίμα Του στον Σταυρό (!)· άρα, το ίδιο καλούμαστε να πράξουμε και ε-μείς. Ο Χριστιανισμός επικροτεί τον εθελοντισμό, άρα το ίδιο θα πρέπει και εμείς. Ο Χριστός και οι Άγιοι αγαπούσαν τη Φύση και τα ζώα, άρα το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και εμείς, κ.ο.κ. Αυτή, όμως, επιτρέψτε μου, εί-ναι μια ανεύθυνη, κομπογιαννίτικη, ιδεοληπτική, κοσμική και αντι-Πατερική Θεολογία, που δουλεύει για λογαριασμό τού εκάστοτε «Κράτο-υς» και όχι του «λαού τού Θεού»· και τι λέω τού Κράτους; Μακάρι να υπη-ρετούσε το δικό μας Κράτος. Δυστυχώς, οι νεοεποχίτικες ιδεολογίες αυτές υπηρετούν ξένα, μεγάλα και σκοτεινά Κέντρα, που οι αφελείς μάλλον δεν υποψιάζονται.
Κατά τον ίδιο τρόπο, παρουσιάζεται ο Χριστός ως ο «ξένος», δηλ. ως μετανάστης. Ο δε μετανάστης καθίσταται τώρα ο «πλησίον» τού Ευαγγε-λίου, προς τον οποίο η Καθολική Εκκλησία οφείλει να στέργει, παραστέ-κεται, στηρίζει, προστατεύει και αγαπά χριστιανικά (δηλ. αδελφικώς και ανιδιοτελώς).
Αλλ’, αγαπητοί μου, βρίσκεσθε σε σύγχυση και πλάνη:
Όταν η Αγία Γραφή λέει π.χ. «ξένος ήμην και συνηγάγετέ με» και η ιερά Υμνογραφία ψάλλει για τη δεσποτική «ξενία», δεν εννοούν το μαζικό μεταναστευτικό (διάβαζε κατακτητικό) κύμα τών πάσης φύσεως βαρυπο-ινιτών, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, που (είτε από τον Βορά, είτε από την Ανατολή) εισήλθαν παράνομα στη χώρα μας, κλέβοντας, ληστεύον-τας, ασκώντας λαθρεμπόριο όπλων και ναρκωτικών, ή βιάζοντας και σκοτώνοντας. Η Αγία Γραφή ως ξένο εννοεί τον κάθε κακομοίρη, φουκα-ρά, αξιολύπητο, δυστυχή, φτωχό, περιφρονημένο και ταπεινό αλλοδαπό (αλλόθρησκο και αλλοεθνή), που πέφτει στην αντίληψή μας, ή που μάς ζητά κάποια βοήθεια και ελεημοσύνη.
Η Εκκλησία μας, λοιπόν, ορθώς πράττει, που συμπαρίσταται σε ό-λους ανεξαιρέτως τούς έχοντες ανάγκη, πιστεύοντας στην ανεξιθρησκία. Αλλ’, από την άλλη μεριά, τόσο η χριστιανική Ηθική, όσο και οι νόμοι τού Κράτους, υπαγορεύουν την, ακόμα και με τη βία ―εφόσον οι πολίτες τε-λούν σε άμυνα για τη διαφύλαξη και την προστασία τής ζωής, τής περιο-υσίας, τής θρησκείας και του (ελληνορθόδοξου) πολιτισμού τους― προ-άσπιση της ζωής και της τιμής τών (Ορθοδόξων) Ελλήνων πολιτών, όταν αυτές οι αξίες προσβάλλονται επιθετικά και παραβιάζονται βίαια (βλ. Κ. Καλλινίκου, Χριστιανισμός και πόλεμος, εν Αθήναις 1963, Ι. Κωστώφ, Οι Πατέρες τής Εκκλησίας για τον πόλεμο και την ειρήνη, Αθήνα 1984).
Ο Ιησούς Χριστός, παρά το ότι δεν ήταν σωβινιστής και εθνικιστής, αγαπούσε την πατρίδα Του, και μάλιστα πόνεσε και έκλαψε γι’ αυτήν (Ματθ. 23, 37, Λουκ. 23, 28-29). Ομοίως, ο Κύριος, ενώ απέρριψε το μαχαίρι (γιατί αφαιρεί ζωές) τού Πέτρου, χρησιμοποίησε το μαστίγιο (ως παιδα-γωγικό μέσο), που χτυπά και τραυματίζει χωρίς όμως να σκοτώνει. Εξ άλ-λου, οι άγιοι Πατέρες τής Εκκλησίας μας έδωσαν αναρίθμητους κοινωνι-κούς (αλλ’ ακόμα και σωματικούς) αγώνες για την προάσπιση όχι μόνο τής ζωής, τής ασφάλειας, των δικαιωμάτων, τών υλικών αγαθών και γε-νικά τών συμφερόντων τού ποιμνίου τους, αλλά και της ελευθερίας και ανεξαρτησίας τής πατρίδας και της εθνικής κυριαρχίας (βλ. Μ. Α. Σιώτο-υ, Η θρησκευτική αξία τής εθνικής ελευθερίας, Αθήναι 1974), όπως, βέβα-ια, και της ελληνορθόδοξης (με την έννοια τού π. Γ. Florovsky) Παράδο-σης. Γιατί ήξεραν πολύ καλά ότι χωρίς ελεύθερη, ασφαλή και ειρηνική χώρα και κοινωνία, και χωρίς πατρίδα και πολιτισμό, με συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα και ιδιοσυστασία (γλώσσα, θρησκεία, ήθη και έθιμα), όχι μόνο δεν μπορεί να λειτουργήσει η Εκκλησία, αλλά και θα προκληθο-ύν αμέτρητα θρησκευτικά/χριστιανικά (εκκλησιαστικά) σχίσματα και αι-ρέσεις.
Ο Χριστός είναι Αγάπη, αλλά είναι και Δικαιοσύνη. Δεν μπορεί η «φιλοξενία» τών αλλοδαπών να γίνεται σε βάρος ενός άλλου λαού (εν προκειμένω, τού ελληνικού), και αυτό η Εκκλησία όχι μόνο να το ανέχετα-ι, αλλά και να το επευλογεί … ως αυτοθυσία (;). «Σφάξε με αγά μου, ν’ α-γιάσω»! Είπαμε, δεν κάνουμε φυλετικές διακρίσεις, αλλά και δεν κλείνου-με τα μάτια μας μπροστά σε τόσα ατομικά και εθνικά εγκλήματα. Ανοχή δεν σημαίνει αποδοχή.

πηγή