Νέες φωτογραφίες μὲ τὸν ΕΚΑΜίτη ποὺ προσεύχεται μὲ τὸ κομποσχοίνι στὸ χέρι!

Ἐπειδὴ οἱ δύο προηγούμενες φωτογραφίες ποὺ δημοσιεύσαμε προκάλεσαν "πάταγο" μὲ δεκάδες σχόλια καὶ χιλιάδες ἐπισκέψεις ἀλλὰ κυρίως ἐπειδὴ ὁρισμένοι ἰσχυρίστηκαν ὅτι οἱ φωτογραφίες εἶναι παραποιημένες καὶ ἐπεξεργασμένες, κρίναμε σκόπιμο νὰ δημοσιεύσουμε ἄλλες δύο ἀποκλειστικὲς φωτογραφίες ποὺ δείχνουν ξεκάθαρα τὸν ἄνδρα τῶν ΕΚΑΜ νὰ προσεύχεται κρατώντας στὸ ἀριστερό του χέρι ἕνα κομποσχοίνι. Θερμὲς εὐχαριστίες στὸν ἀναγνώστη ποὺ μᾶς τὶς ἀπέστειλε!

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ...

ΠΗΓΗ

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΤΗΣ ΣΥΓΡΙΑΝΗΣ

Γιορτάζουμε σήμερα 12 Μαρτίου, ημέρα μνήμης του Οσίου Θεοφάνους του Ομολογητού της Συγριανής.

Ο Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής, γεννήθηκε το 760 μ.Χ. από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς, τον Ισαάκ και την Θεοδότη. Σε ηλικία οκτώ ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και η μητέρα του ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανατροφής, της διαπαιδαγωγήσεως και της μορφώσεως του υιού της Θεοφάνους.

Ο Όσιος, κατά παράκληση της μητέρα του, νυμφεύθηκε σε νεαρή ηλικία την ευσεβή και πλούσια Μεγαλώ. Ο γάμος αυτός, που ήταν αντίθετος για τη μοναχική ζωή που επιθυμούσε ο Όσιος, διαλύθηκε.

Η μεν σύζυγος αυτού έγινε μοναχή στη μονή της Πριγκίπου και μετονομάσθηκε Ειρήνη, ο δε Όσιος κατέφυγε, το 781 μ.Χ., σ' ένα μοναστήρι κοντά στο βουνό της Συγριανής, το Πολίχνιο. (Η Συγριανή βρισκόταν είτε στη Μήδεια είτε - το πιθανότερο - στην Μυτιλήνη [ακρωτήρι Σίγρι]).

Από τη μονή αυτή, ως λόγιος και ενάρετος μοναχός, προσκλήθηκε μαζί με άλλους ηγουμένους διαπρεπείς, τον ηγούμενο της μονής Σακουδίωνος Πλάτωνα, τους μοναχούς Νικηφόρο και Νικήτα από τη μονή Μηδικίου, το μοναχό Χριστόφορο από τη μονή του Μικρού Αγρού, στην Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιος, το έτος 787 μ.Χ.

Όταν επέστρεψε, εγκατέστησε ηγούμενο τον μοναχό Στρατήγιο και εκείνος αποσύρθηκε στην απέναντι νήσο Καλώνυμον, όπου ίδρυσε μεγάλη μονή και εκεί, αφού εγκαταβίωσε επί εξαετία, ασχολήθηκε με την καλλιγραφία και τις συγγραφές. Αλλά ατυχώς η υγεία του προσβλήθηκε από οξεία λιθίαση.

Σε αυτή την χαλεπή κατάσταση δεν παρέλειψε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη, όταν προσκλήθηκε υπό του Λέοντος του Αρμενίου (813 - 820 μ.Χ.), ο οποίος προσπάθησε διά του Πατριάρχη Ιωσήφ του εικονομάχου να ελκύσει αυτόν στην αίρεση της εικονομαχίας.

Ο Όσιος φυσικά δεν ήταν δυνατό να αποδεχθεί μία τέτοια πρόταση και να προδώσει την Ορθόδοξη πίστη. Έτσι τον έκλεισαν σε σκοτεινό μέρος και στην συνέχεια τον εξόρισαν στη Σαμοθράκη, όπου μετά από είκοσι τρεις ημέρες κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 815 (ή κατ' άλλους το 818 μ.Χ.).

Αργότερα οι μαθητες του μετεκόμισαν τα ιερά λείψανα του το έτος 822 μ.Χ., στη μονή του, όπου ετελείτο η Σύναξη του, όπως και τη Μεγάλη Εκκλησία.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Θεώ τώ εν σώματι, επιφανέντι ημίν, οσίως ελάτρευσας δι' ενάρετου ζωής, Θεόφανες Όσιε, πάσαν γάρ τήν προσούσαν, ύπαρξιν απορρίψας, άθλους ομολογίας, τή ασκήσει συνάπτεις, εντεύθεν δι' αμφοτέρων, φαίνεις τοίς πέρασι.

Με πληρ. από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή 

ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΣΙΓΓΡΙΑΝΗΣ

Τῌ ΙΒ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΜΑΡΤΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ
 Θεοφάνους τῆς Σιγγριανῆς.

Τῇ ΙΒ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ὁσίου,
 Πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ Θεοφάνους 
τῆς Σιγγριανῆς, 
τοῦ ἐν τῷ μεγάλῳ ἀγρῷ κειμένου.

Θεόφανες, φάνηθι πιστοῖς προστάτης,
Τιμῶσι πιστῶς σὸν μετ' εἰρήνης τέλος,
Δωδεκάτῃ φθινύθοντος ἀπῆρε βίου Θεοφάνης.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς
 ἡμῶν Γρηγορίου,
 Πάπα Ῥώμης τοῦ Διαλόγου.

Ὁ Γρηγόριος ἐκ μέσου μὲν τοῦ βίου.
Ἐν τῷ μέσῳ δὲ τοῦ χοροῦ τῶν Ἀγγέλων.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ Ἅγιοι ἐννέα Μάρτυρες πυρὶ τελειοῦνται.

Πρὸς τὴν κάμινον θαρσύνει τοὺς ἐννέα,
Θείου πόθου κάμινος ἐκκεκαυμένη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος Φινεὲς ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

Ἔστι Φινεές, ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ πέλας,
Ἡμῖν ἱλασμῷ ψυχικὴν θραῦσιν λύων.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ὅσιος καὶ θεοφόρος Πατὴρ 
ἡμῶν Συμεὼν
 ὁ νέος Θεολόγος ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

Πρώην μὲν εἶχες γλώτταν ἀντὶ τῆς βίβλου,
Γλώττης δὲ ἀντί, σὴν ἔχεις ἤδη βίβλον.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.

ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ

 

ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ

 του Αλεξάνδρου Ντβόρκιν,

Καθηγητού Σεκτολογίας¹, στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας

     Το πρώτο και βασικότερο χαρακτηρι­στικό του κινήματος της «Νέας Εποχής» είναι η πεποίθηση ότι η σύγχρονη ανθρω­πότητα ζει μια μεταβατική περίοδο μια περίοδο μετάβασης της γης στη νέα εποχή. Μέχρι τώρα ζούσαμε στην εποχή των Ιχθύων, υπό το αστρολογικό ζώδιο των Ιχθύων. Ο Ιχθύς, μας υπενθυμίζουν οι νεοεποχίτες, είναι το σημείο του Χριστιανισμού². Όμως τώρα η κυριαρχία των Ιχθύων φτάνει στο τέλος της και έρχεται η εποχή του Υδροχόου, φέρνοντας το νέο και το διαφορετι­κό. Η εποχή των Ιχθύων ήταν ρευστή και υγρή, ενώ η εποχή του Υδροχόου θα είναι φωτεινή και λαμπερή. Πότε ακριβώς θα έλθει η εποχή του Υδροχόου κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, ή μάλλον καθέ­νας έχει τη δική του άποψη και δεν υπάρ­χει ταύτιση απόψεων ούτε καν μεταξύ των ιδίων των νεοποχιτών. Η πλειοψηφία τους συσχετίζει περισσότερο ή λιγότερο την αρχή της νέας εποχής με την αρχή τηςνέας χιλιετίας. Όμως, αφ’ ετέρου, η πλέον παρα­δεκτή άποψη μεταξύ των νεοεποχιτών με «επιστημονικό προσανατολισμό» είναι ότι η αστρική εποχή διαρκεί κατά μέσον όρο2200χρόνια. Σύμφωνα με αυτόν τον υπο­λογισμό, δεν θα ζήσουμε μέχρι την εποχή του Υδροχόου, εάν φυσικά η εποχή των Ιχθύων δεν άρχισε από τα πριν, πριν ακό­μα από τη Γέννηση του Χριστού. Υπάρχει και μία τρίτη άποψη που τη συμμερίζονται πολλά ενεργά στελέχη του κινήματος, όπως π.χ. η προφήτισσα της Νέας Εποχής και γνωστή αμερικανίδα ηθοποιός, Σίρλεϋ Μακλέην, και οι οποίοι θεωρούν ότι η εποχή του Υδροχόου, εποχή του ανθρωπισμού, της αδελφοσύνης και του αποκρυφισμού,έχει ήδη αρχίσει.

 Στις κοινωνικές φαντασίες των νεοπο­χιτών μπορούμε να βρούμεμια σειρά ανα­λογιών με την κομμουνιστική ουτοπία. «Το μανιφέστο του παγκόσμιου πολιτισμού» του νεοεποχίτηΜάθιου Φοξπροκαλεί ακουσίως συνειρμούς με το «Μανιφέστο του κομ­μουνιστικού κόμματος». Οι νεοεποχίτες, όπως και οι μαρξιστές, συνδέουν την επι­κράτηση του παραδείσου στον πλανήτη με τηνεπανάσταση, μια επανάσταση στον το­μέα του πνεύματος, η οποία θεωρείται από αυτούς ως ένα ιδιότυπο ρήγμα, ένα άλμα από το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας. Οι μαρξιστές έχουν ως μο­νάδα της ιστορίας τον κοινωνικο-οικονομικό σχηματισμό, ενώ οι νεοεποχίτες έχουν την εποχή. Και όπως οι μαρξιστές θεωρούν ότι ηεξελικτική μετάβασηαπό τον έναν κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό (σύστημα) στον άλλον υπαγορεύεται από τους απα­ράβατους και αδιαμφισβήτητους ιστορι­κούς νόμους, έτσι και οι νεοεποχίτες θω­ρούν ότι η εποχή του Υδροχόου θα έλθει μετά το τέλος της εποχής των Ιχθύων σύμφωνα με τους αντικειμενικούς αστρολογι­κούς νόμους. Για τους νεοεποχίτες αυτή αποτελεί την τελική κατάσταση της ανθρωπότητας, το βασίλειο της απόλυτης ευτυ­χίας, όπου όλα τα υλικά και πνευματικά προβλήματα θα έχουν επιλυθεί πλήρως.

 Για την οικοδόμηση της «Νέας Εποχής» οι νεοεποχίτες, όπως και οι μαρξιστές, είναι πρόθυμοινα γκρεμίσουν τα απομεινάρια «του παλιού κόσμου».Καθόλου τυχαίο και το γεγονός ότι πολλοί αποκρυφιστές, πρό­δρομοι και ιδεολόγοι της «Νέας Εποχής», στον καιρό τους χαιρέτισαν με αγαλλίαση την κατάκτηση της εξουσίας στηPωσία από τους μπολσεβίκους.Στο βιβλίο του «Αρχές της κοσμοαντίληψης της νέαςεποχής», ο μαθητής της Έλενας Ρέριχ Α. Κλιζόβσκι έγραφε:

«Η αντικατάσταση του απαρχαιωμένου πολιτισμού από έναν νέο θα πρέπει να θεωρείται ως ένα φυσιολογικό φαινόμενο, το οποίο απορρέει από τους βασικούς νόμους τηςεξέλιξης...Φυσικά, τέτοιες αλλαγές δεν γίνονται ανώδυνα και συνοδεύονται από δεινά για την ανθρωπότητα, όμως η κύρια αιτία των δεινών αυτών δεν βρίσκεται στην αλλαγή, τη διαδοχή, η οποία και είναι ανα­πόφευκτη, αλλά στην άγνοια των νόμων τηςεξέλιξης»³.

 Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει επί­σης και το κείμενο των «Επιστολών των Μαχάτμα», που έφερε οΝικόλας Ρέριχστους μπολσεβίκους:

 «Εμείς στα Ιμαλάια γνωρίζουμε τα πε­πραγμένα σας. Καταργήσατε την εκκλησία, η οποία ήταν φυτώριο ψεύδους και προλήψεων. Εξαφανίσατε τους μικροαστούς, οι οποίοι ήταν φορείς προκαταλήψεων. Καταστρέψατε τη φυλακή της εκπαίδευσης. Εξολοθρεύσατε την οικογένεια της υπο­κρισίας. Πυρπολήσατε το στρατό των δούλων. Αφανίσατετιςαράχνες του κέρδους.

 Κλείσατετιςπόρτες των νυχτερινών κατα­γωγίου. Απαλλάξατε τη γη από τους φι­λάργυρους προδότες. Αναγνωρίσατε ότι θρησκεία είναι η διδασκαλία για την κα­θολική (universal,all-embracing) ύλη. Αναγνωρίσατε την ασημαντότητα της ατομικής ιδιοκτησίας. Βγάλατε σωστά συμπεράσμα­ταγιατην εξέλιξη της κοινωνίας. Κατα­δείξατε τον προορισμό της γνώσης και της αντίληψης. Υποκλιθήκατε στο ωραίο. Φέ­ρατε στα παιδιά όλη την ισχύ του σύμπα­ντος. Ανοίξατε τα παράθυρα των παλα­τιών. Είδατε την επιτακτικότατα ανέγερ­σης οίκων Κοινού Καλού!

 » Όπως εμείς σταματήσαμε τηνεξέγερση στην Ινδία, όταναυτήήταν πρόωρη, έτσι εμείς αναγνωρίζουμε ότι το κίνημα σας ήλθε την κατάλληλη στιγμή και σας στέλνουμε τη βοήθεια μας, υποστηρίζοντας και εδραιώνοντας την Ένωση της Ασίας. Γνωρίζουμε ότι πολλά οικοδομήματα θα γίνουν κατά τα έτη '28, '31, '36. Σας χαιρετίζουμε, αναζητητές του Κοινού Καλού!».

  Ο Ρέριχ, επίσης, παρέδωσε στονΤσιτσέρινεξ ονό­ματος των ιδίων των Μαχάτμα έναν φάκε­λο που περιείχε χώμα από την ιερή για τους Ινδούς γη των Ιμαλαΐων «για τον τάφο του αδελφού μας μαχάτμα Λένιν»⁴.

 Και να τι γράφει ο «μαχάτμα Ρέριχ» στο βιβλίο του «Αλτάϊ-Ιμαλάϊα» για τονΤαμερλάνο, τον οποίο και θεωρεί εργαλείο προόδου:

«Άραγε δεν ήταν ο Ταμερλάνος ένας μεγάλος απολυμαντήριος κλίβανος; Κατέ­στρεψε πολλές πόλεις. Γνωρίζουμε τι ση­μαίνει να καταστρέφεις κωμοπόλεις με σπίτια από πηλό. γεμάτες με κάθε είδους μολύνσεις. Ορίστε, προσπεράσαμε δώδεκα πόλεις. Τι μπορούμε να κάνουμε μεαυτές;Προς όφελος του λαού θα πρέπει νατιςκάψουμε και δίπλα να σχεδιάσουμε την οικοδόμηση νέων οικισμών. Όσο αφήνονται στη σήψη τους οι παλαιοί οικισμοί, είναι δύσκολο να αναγκάσεις τους ανθρώπους να καταφύγουν σε νέους τόπους»⁵.

 Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι χαρακτηρι­στικοί υπό το πρίσμα της «παγκόσμιας κά­θαρσης», την οποία σχεδιάζουν να υλο­ποιήσουν οι πλουραλιστές και ανεκτικοί νεοεποχίτες. Την παγκόσμια κάθαρση θα ακολουθήσει η εδραίωση της «Νέας Εποχής», Κατά τη διαδικασία αυτή θα εξολοθρευθούν όχι μόνον οι συνειδητοί αντίπαλοι του νέου καθεστώτος, αλλά και όλοι όσοι είναι ξένοι προς τη συνείδηση της «Νέας Εποχής». Το μέντιουμΑλλά Τέρ-Ακοπιάνγράφει: «Καρκινικά ανθρώπινα κύτταρα,... κοσμικά σκουπίδια, οι ψυχές αυτών που κατά την ανάπτυξη τους βρέθηκαν σε αδιέξοδο και δεν πραγμάτωσαντις εσωτερικέςτους δυ­νατότητες θα αφανισθούν»⁶.

 Οι προφήτες της «Νέας Εποχής» μιλώ­ντας για τα σχέδια «κάθαρσης της Μητέρας-Γης», καθησυχάζουν τους αναγνώστες τους και τους ακροατές τους, υποστηρίζο­ντας ότι «ουσιαστικά δεν υπάρχει θάνατος» και συνεπώςαυτοί που αφανίσθηκαν κατά τη διαδικασία εδραίωσης της «Νέας Εποχής», σύμφωνα με το νόμο της μετεμψύχωσης, θα επιστρέψουν ξανά στη γη.Με τον τρόπο αυτόν δικαιολογούνται οι μελλοντικοί φό­νοι.

Όμως οι ιδέες της «Νέας Εποχής» δι­καιολογούν και τους φόνους που γίνονται ήδη σήμερα. Παραδείγματος χάριν, ένα από τα «κοσμικά πνεύματα» [=δαιμονικές οντότητες] λέγει ότιοι εκτρώσεις είναι καθ' όλα επιτρεπτές, εάν οι γονείς ασχολούνται με τη δική τους πνευματική άνοδο.Η ζωή δεν αποτελεί κάτι το ανεπανάληπτο και η ψυ­χή του παιδιού μπορεί να περιμένει τηνεπόμενη μετενσάρκωση. Επίσης, όπωςσημειώνει το ίδιο «πνεύμα»,η έκτρωση δεν αποτελεί φόνο, δηλαδή η ψυχή του παιδιού γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οι γονείς πρόκειται να κάνουν έκτρωση, απλώς δεν θα πάει να κατοικήσει σε ένα τέτοιο έμβρυο.⁷

 1. Από τη λέξη σέκτα-σέκτες. με την οποία χαρακτηρίζονται οι σύγχρονες επικίνδυνες για το ανθρώπι­νο πρόσωπο και την κοινωνία αιρέσεις.

2. ΙΧΘΥΣ = Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ (ΣτΜ).

3.Α. Κλιζόβσκι,Αρχές της κοσμοαντίληψης της νέας εποχής, Ρίγα. 1991. σ. 27.

4. Β. Σίντοροφ. Στις κορυφές. Διηγήματα, Μόσχα 1998. α. 52.

5. Ν.Ρέριχ. Αλτάϊ-Ιμαλάϊα. Το απόσπασμα παρατίθεται στο βιβλίο: Β. Αλεξέγιεβ. Α. Γρηγόριεβ, Η θρησκεία τον Αντιχρίστου, Νοβοσιμπίρσκ 1997, σ. 173.

6. Α. Τέρ-Ακοπιάν, Οι πνευματιστές των ημερών της Αποκαλύψεως, Μόσχα. 1992.σ. 16. Ο δρόμος προς τον εαυτό σου, 1992. Τεύχος 2.

  

Από το περιοδικό ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ τεύχος 58

Πηγή

Η «ΧΙΛΙΕΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑ»: ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΙ Ο «ΟΛΙΓΟΣ» ΚΑΙΡΟΣ +Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος Α

Η «ΧΙΛΙΕΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑ»:

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΙ Ο «ΟΛΙΓΟΣ» ΚΑΙΡΟΣ

+ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Η «χιλιετής» βασιλεία

Ας ερευνήσουμε την πρώτη περίοδο της χιλιετούς Βασιλείας του Χριστού. Είναι η περίοδος εκείνη κατά την οποία λέγει η Αποκάλυψη ότι βασιλεύει ο Χριστός, συμβασιλεύουν μαζί του οι Δίκαιοι και ο Διάβολος είναι δεσμευμένος. Αυτά βρίσκονται στο 8^οκεφάλαιο της Αποκαλύψεως στίχ. 1-10. Κατά την περίοδο λοιπόν αυτή έχουμε την δυνάμει δέσμευση του Διαβόλου για να μην πλανά τα έθνη κατά τον χρόνο της χιλιετούς βασιλείας. Εδώ πρέπει να πούμε ότι οι χιλιαστές έχουν πάρει από αυτό το χωρίο την ονομασία τους, διότι ερμηνεύουν κατά λέξη το βιβλίο της Αποκαλύψεως και ομιλούν για χιλιετή Βασιλεία του Ιησού Χριστού, και μάλιστα διδάσκουν ότι αυτή η χιλιετής Βασιλεία του Κυρίου μας άρχισε το 1914 και θα ολοκληρωθεί 1000 χρόνια μετά. Για να δούμε όμως• έτσι έχουν τα πράγματα; Πότε δεσμεύεται ο διάβολος; Διότι όταν ο διάβολος δεσμεύεται όπως είπαμε αρχίζει η χιλιετής βασιλεία του Χριστού και η συμβασιλεία των Δικαίων μαζί Του. Περί της δεσμεύσεως τού Διαβόλου και της δυνάμει κρίσεώς του έχουμε αρκετά χωρία από την Καινή Διαθήκη στα οποία ομιλεί ο ίδιος ο Κύριος για ιό θέμα αυτό. Ας δούμε π.χ. το 12^οκεφ. του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου στους στίχους 28 και 29 «ει δε εγώ εν Πνεύματι Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια, άρα έφθασεν εφ’ υμάς η βασιλεία του Θεού, η πως δύναταί τις εισελθείν εις την οικίαν του ισχυρού και τα σκεύη αυτού αρπάσαι, εάν μη πρώτον δήση τον ισχυρόν; και τότε την οικίαν αυτού διαρπάσει». Μία πρώτη λοιπόν μαρτυρία ότι ο διάβολος είναι δεσμευμένος ήδη από την εποχήν τού Ιησού Χριστού. Ας πάμε στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον 10 κεφ. στ. 18. «Είπε δε προς αυτούς (ο Κύριος προς τούς εβδομήκοντα Αποστόλους)• εθεώρουν τον Σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα».

Ας δούμε το κατά Ιωάννην 12 κεφ. στ. 31. «Νυν κρίσις εστί του κόσμου τούτου, νυν ο αρχών του κόσμου τούτου εκβληθήσειαι έξω». Ποιος είναι ο αρχών τούτου του κόσμου; Ο Σατανάς ο οποίος τώρα θα εκβληθεί έξω.

Στο Ιωάννου 16 κεφ. στ. 8' ο Κύριος λέγει «ο Παράκλητος (όταν έλθει) θα ελέγξει τον κόσμο περί αμαρτίας, περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως».

Διότι ο άρχων του κόσμου τούτου κέκριται (δηλαδή έχει κριθεί). Επομένως όταν ο Κύριος είναι στη γη ο Διάβολος έχει κριθεί, έχει δεσμευθεί. Ο Κύριός μας έδωσε στους Αποστόλους Του «την εξουσίαν του πατείν επάνω όφεων και σκορπιών και επί πάσαν την δύναμιν τού εχθρού» (Λουκ. 10, 19). Αυτό σημαίνει ότι η εξουσία του Διαβόλου δεν είναι απεριόριστη, έχει ελαττωθεί έχει περιορισθεί. Οι Απόστολοι ομιλούν ότι ο Κύριος επί του Σταυρού ενίκησε τον Διάβολον και δια του Σταυρού ετέλεσε θρίαμβο. «Και απογυμνώσας —Λέγει ο Απόστολος Παύλος— (ο Ιησούς  τας αρχάς και τας εξουσίας, παρεδειγμάτισε παρρησία, θριαμβεύσας κατ' αυτών»(Κολασ. 2, 15).

Στην προς Εβραίους επιστολή ο Απόστολος Παύλος διαβεβαιώνει «επεί ουν τα παιδία κεκοινώνηκε σαρκός και αίματος, και αυτός παραπλησίως μετέσχε των αυτών, ίνα δια του θανάτου καταργήση τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τουτ’ έστι τον διάβολον» (Εβρ, 2, 14). Επομένως ο Κύριός μας με τη λυτρωτική Του θυσία επάνω στον Σταυρό μας ελευθέρωσε από το κράτος και την δύναμη του διαβόλου.

Αυτά λέγει η Αγία Γραφή, αλλά γεννώνται και ορισμένα ερωτήματα.

Πρώτον ερώτημα. Είναι τελεία και ολοκληρωτική η δέσμευση του Σατανά; Η απάντηση είναι όχι. Είπαμε ότι ο Σατανάς δυνάμει είναι δεσμευμένος κατά το 13 κεφ. στ. 30 του Ματθαίου σύμφωνα με την παραβολή των ζιζανίων που είπε ο Κύριος τα ζιζάνια θα συνυπάρχουν και θα συναυξάνονται μετά του σίτου.

Δεύτερον ερώτημα. Τα χίλια χρόνια που διαρκεί η βασιλεία του Χριστού θα πρέπει να εκληφθούν ως 1000 ημερομηνιακά χρόνια; Όχι. Διότι στην Αγία Γραφή χρησιμοποιείται ενίοτε η λέξη χρόνος ή ημέρα με διαφορετική διάρκεια απ’ αυτή που έχει στις ημέρες μας. Λέγει ο Απόστολος Πέτρος. «Μία ημέρα παρά Κυρίου ως χίλια έτη και χίλια έτη ως ημέρα μία» (Β' Πετρ. 3, 8). Στον 89ο ψαλμό γράφεται «χίλια έτη εν οφθαλμοίς Σου Κύριε ως η ημέρα η εχθές». Οι αριθμοί όταν χρησιμοποιούνται στην Αγία Γραφή δεν εκλαμβάνονται ως ακριβείς ποσοτικώς αλλά είναι συμβολικοί. Συμβολίζουν δηλαδή το πλήθος το πολύ, ή το ολίγον, ή και το ελάχιστον.

Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα. Στο 6^οκεφ. στ. 6 του Εκκλησιαστή αναγράφεται «Και χίλια έτη αν έζησε δεν υπάγουσιν πάντες εις τον αυτόν τόπον». Τι σημαίνει εδώ «αν ζήσει 1000 χρόνια», είναι τρόπος του λέγειν δεν εννοεί 1000 χρόνια όπως τα χρόνια που υπολογίζουμε σήμερα.

Ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα. Στο Γενέσεως 24 κεφ. στ. 60 οι αδελφοί της Ρεβέκκας της ευχήθησαν όταν την έστελναν να παντρευτεί τον Ισαάκ. «Και ευλόγησαν την Ρεβέκκαν και είπον προς αυτήν Αδελφή ημών είσαι είθε να γίνεις χιλιάδες μυριάδων», δηλαδή να φτάσεις εκατομμύρια χρόνια». Αυτό δεν μπορεί να γίνει, είναι μία ευχή που έχει συμβολικό χαρακτήρα. Τι σημαίνει όμως η συμβολική αναφορά του αριθμού 1000 προκειμένου περί της χιλιετούς Βασιλείας του Χριστού; Σημαίνει ένα ούτε πολύ μεγάλο, ούτε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Είναι ο επαρκής χρόνος για να δεχθεί ο Θεός την μετάνοια των ανθρώπων. Τα 1000 χρόνια σημαίνουν το αρκετό χρονικό διάστημα όσο δηλαδή χρειάζεται για τη σωτηρία του κόσμου. Ο Κύριος ούτε θα βραδύνει, ούτε θα συντομεύσει αυτόν τον χρόνο της σωτηρίας μας. Θα έλθει στον πρέποντα καιρό όπως ήλθε και στην πρώτη παρουσία Του επί της γης. Επομένως Εκείνος είναι που θα αποφασίσει πότε θα σταματήσει τα «1000» χρόνια και πότε θα έλθει η Δεύτερη περίοδος της έβδομης ημέρας. Επομένως θα πρέπει να καταλήξωμε στο ότι τα 1000 χρόνια είναι το αρκετό εκείνο χρονικό διάστημα που εκτείνεται από την περίοδο του Κυρίου και τελειώνει λίγο πριν την Δευτέρα Παρουσία.

Τα χαρακτηριστικά της «χιλιετούς» βασιλείας

Ποιό θα είναι τώρα το χαρακτηριστικό των 1000 αυτών ετών. Η Συμβασιλεία των Δικαίων στον ουρανό και στη γη μαζί με τον Κύριο. Σ’ αυτήν συμβασιλεύουν οι λαβόντες μέρος εις την Πρώτην Ανάσταση. Στη ζωή του ανθρώπου —γενικά— συμβαίνουν δύο αναστάσεις και δύο θάνατοι. Η πρώτη Ανάσταση είναι η πνευματική Ανάσταση• ο πρώτος θάνατος είναι ο σωματικός θάνατος. Η δεύτερη Ανάσταση είναι η σωματική και ο δεύτερος θάνατος είναι ο πνευματικός θάνατος. Ας τα εξηγήσουμε λίγο.

Πρώτα είναι η ανάσταση η πνευματική, όταν δηλαδή δεχόμαστε και οικειοποιούμεθα το λυτρωτικό έργο του Κυρίου μας, τότε βιώνουμε την πνευματική μας ανάσταση. Αυτό συμβαίνει όσο ζούμε σ’ αυτόν τον αιώνα. Γνωρίζουμε τον Χριστό, μετανοούμε για τις αμαρτίες μας, δεχόμαστε την άφεση των αμαρτιών μας και επέρχεται ανάσταση πνευματική μέσα μας. Αυτή λοιπόν είναι η πρώτη ανάσταση. Μετά από αυτήν την πρώτη ανάσταση η οποία είναι πνευματικού χαρακτήρα επακολουθεί ο πρώτος θάνατος που είναι ο θάνατος του σώματός μας όταν δηλαδή θα πεθάνουμε, όταν θα χωρισθεί η ψυχή από το σώμα μας• Αυτός είναι ο σωματικός θάνατος ο οποίος ακολουθεί.

Μετά τον σωματικό θάνατο ακολουθεί η σωματική ανάσταση. Ποια είναι αυτή; Λίγο πριν την Β' Παρουσία θα αναστηθούμε όλοι μας «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών» λέμε στο σύμβολο της Πίστεως. Είναι η ανάσταση εκείνη όχι πλέον πνευματική όπως ήταν την πρώτη φορά αλλά είναι ανάσταση σωματική.

Μετά δε απ’ αυτήν την σωματική ανάσταση επακολουθεί ο πνευματικός θάνατος για εκείνους οι οποίοι θα κριθούν και θα κληρονομήσουν την κόλαση «τότε έρει και τοίς εξ ευωνύμων πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού» (Ματθ. 25, 41).

Το ότι στην πρώτη ανάσταση που μνημονεύουμε δεν πρόκειται περί σωματικής αλλά πνευματικής αναστάσεως υποδεικνύεται από τα χωρία της Αγ. Γραφής, τα οποία αναφερόμενα στο Βάπτισμα, ομιλούν περί αυτού ως αναστάσεως π.χ. «Συνετάφημεν αυτώ δια του Βαπτίσματος εις τον θάνατον» (Ρωμ. 6, 4). Δηλαδή με το Βάπτισμα ετάφημεν πνευματικά μαζί με τον Χριστό (τρεις φορές γίνεται η κατάδυση, τρεις ημέρες ο Κύριός μας έμεινε στον τάφο) και μετά ανασταινόμαστε όπως ο Κύριός μας Ανέστη.

Επομένως η χιλιετής Βασιλεία του Κυρίου είναι Βασιλεία προσωρινή και είναι Βασιλεία πνευματική εν αντιθέσει με την αιώνια, όπου εκεί θα είναι βασιλεία με όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Τα 1000 τώρα αυτά χρόνια για τα οποία μιλήσαμε πότε τελειώνουν; Τελειώνουν με την λύση του Σατανά για να δράσει «Ολίγον καιρόν» (Αποκ. 12, 12).

Ο «Ολίγος» καιρός (Αποκ. 12, 12)

Ας συμπληρώσουμε όμως τις γνώσεις μας αναφέροντας τι η Γραφή λέγει περί του ολίγου καιρού. Αυτός ο ολίγος χρόνος είναι ο χρόνος κατά τον οποίο λύεται ο Σατανάς και δρα ο Αντίχριστος. Μέσα στην Αποκάλυψη αυτό το τμήμα χαρακτηρίζεται καιρός, καιροί και ήμισυ καιρού. Είναι στο 12ο κεφ. στ. 14 της Αποκαλύψεως. Όπως τα χίλια έτη είναι καιρός δηλωτικός της επάρκειας, έτσι και το παρόν χρονικό διάστημα όπως χαρακτηρίζεται, δηλώνει κατ' αρχήν μία σύντομη χρονική περίοδο βραχείας διαρκείας μπροστά βέβαια στα χίλια χρόνια της Βασιλείας του Χριστού. Αυτός όμως ο ολίγος καιρός διαιρείται επίσης σε τρία επιμέρους χρονικά τμήματα της δράσεως του Αντίχριστου, εκ των οποίων το τρίτο είναι και το φοβερώτερο και το πιο επικίνδυνο για τους πιστούς διότι κατά την διάρκεια αυτού του τμήματος, ο Αντίχριστος οργιάζει κυριολεκτικά εις βάρος των πιστών εις τον Θεόν ανθρώπων. Και βεβαίως αυτό το Γ' τμήμα «κολοβώνεται» δηλαδή τελειώνει απότομα διότι επεμβαίνει ο Θεός και σταματά αυτή την τρομακτική και φοβερή δύναμη του Αντίχριστου και την δραστηριοποίησή του εις βάρος των πιστών αυτό μαρτυρείται από τον Ίδιο τον Κύριό μας στο 24 κεφ. του Ευαγγελίου του Ματθαίου.

Από το βιβλίο: Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ-Β' ΕΚΔΟΣΗ -ΧΡΥΣΟΠΗΓΗ 2004

πηγή

Δικαίωση του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου έναντι των συκοφαντιών και του ψεύδους

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ

Ναύπακτος, 7 Μαρτίου 2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ανάκληση Επένδυσης της πρ. Ι.Μ. Μεταμορφώσεως

Δικαίωση του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου έναντι των συκοφαντιών και του ψεύδους

Η απόφαση σε pdf

Η απόφαση στο Φ.Ε.Κ σε pdf

Οι Μοναχοί της πρώην Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σκάλας Ναυπάκτου, που πρόσφατα με Προεδρικό Διάταγμα έγινε Μετόχι της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Αμπελακιωτίσσης, στα πλαίσια της πολύχρονης τακτικής τους για αυτονόμηση και ανυπακοή προς κάθε Εκκλησιαστική Αρχή και της εξ αυτού του λόγου κατασυκοφάντησης του Μητροπολίτου Ναυπάκτου, ο οποίος ήθελε να ενεργή πάντα κατά τους Ιερούς Κανόνες και τους Νόμους της Πολιτείας, ισχυρίζονταν μετ' επιμονής ότι τα προβλήματα με την Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου άρχισαν μετά την επένδυση που επέτυχε να λάβη «νόμιμα» η πρ. Μονή από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (1997) και τις δήθεν «παράνομες» οικονομικές απαιτήσεις του Μητροπολίτη ως προς την επένδυση αυτή. Είναι γνωστές δε οι ασχήμιες που διέπραξαν προς κάθε κατεύθυνση, με πληθώρα δημοσιευμάτων στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, με αγωγές και μηνύσεις ενώπιον των κοσμικών δικαστηρίων, αλλά και με επιστράτευση οπαδών τους σε εξτρεμιστικές «διαμαρτυρίες», προβάλλοντας πάντα τον πιο πάνω εν γνώσει τους συκοφαντικό ισχυρισμό.

Η Ιερά Μητρόπολη υποστήριζε πάντοτε ότι το πρόβλημα είναι πρωτευόντως εκκλησιολογικό, διότι η πρ. Ιερά Μονή δεν αποδεχόταν τους εκκλησιαστικούς θεσμούς και ιδιαιτέρως τον θεσμό του Επισκόπου, και όπως αποδείχθηκε και τον θεσμό της Ιεράς Συνόδου, με φυσικό επακόλουθο να έρχεται σε σύγκρουση με τους κατά καιρούς Μητροπολίτες Ναυπάκτου και την Ιερά Σύνοδο, και δευτερευόντως διαχειριστικής τάξης και διαφάνειας, αφού πεισμόνως ηρνείτο να εμφανίση τα αληθή οικονομικά της στοιχεία στους προϋπολογισμούς - απολογισμούς και να δεχθή τον προσήκοντα και νόμιμο έλεγχο από τα αρμόδια όργανα τόσο της Εκκλησίας όσο και του Κράτους. Άλλωστε ο Μητροπολίτης αποδεδειγμένως ουδέποτε ζήτησε από τις Ιερές Μονές της Επαρχίας του και από την συγκεκριμένη πρ. Ιερά Μονή να καταβάλλουν στην Ιερά Μητρόπολη ποσά ή ποσοστά.

Ειδικότερα δε ως προς την επίμαχη επένδυση που εγκρίθηκε με απόφασή του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και υλοποιήθηκε κατά την διάρκεια των ετών 1997-1999 (απόφαση 64131/Ν.Ν.711/ Ν.1892/90/4-12-97 του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και τροποποίηση με την απόφαση 55582/Ν.Ν.711/Ν.1892/90/5-7-99 ΥΠ.Ε.Ο., τελικού ύψους 763.473.951 δρχ. (2.240.569 ευρώ), με ιδία συμμετοχή 543.851.951 δρχ. (1.596.044 ευρώ) και επιχορήγηση κρατική 219.622.000 δρχ. (644.525 ευρώ) η αντίδραση των υπευθύνων της πρ. Ιεράς Μονής υπήρξε αδικαιολόγητα λυσσώδης. Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, ως υπεύθυνος κατά τους ιερούς Κανόνες και τον Νόμο για τον έλεγχο της νομιμότητος της οικονομικής διαχειρίσεως των Ιερών Μονών, αξιολογώντας αυτήν την κατ' αρχήν ανεξήγητη αντίδραση διέγνωσε από την αρχή ότι το επενδυτικό αυτό πρόγραμμα έπασχε από νομικής πλευράς καί, όπως ήταν φυσικό, δεν ήθελε να εγκρίνη ή να καλύψη παράνομες ενέργειες. Τελικά, ο Μητρολίτης δικαιώθηκε.

Το Υπουργείο Ανάπτυξης πρόσφατα, ύστερα από πολύχρονες έρευνες και αποφάσεις των αρμοδίων κρατικών Οργάνων, τις οποίες έρευνες παρακολουθούσε ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, Αρεοπαγίτης ε.τ. κ. Λέανδρος Ρακιντζής, απεφάσισε ότι η επένδυση στην πρώην Ιερά Μονή ήταν παράνομη και ανεκάλεσε αυτήν, με επιβολή μάλιστα αυστηρών κυρώσεων.

Συγκεκριμένα, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 7781/ΝΝ711/ν.1892/90/21-2-2013 (ΦΕΚ Β' 459/26-2-2013) απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, με την οποία ανακαλείται η απόφαση του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας για την επένδυση στην πρ. Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως, γιατί διεγνώσθησαν σωρευτικάτέσσερεις παράνομες ενέργειες, ήτοι:

α) Εκμίθωση μέρους της επένδυσης χωρίς συνέχιση της λειτουργίας της στο ίδιο παραγωγικό αντικείμενο κατά παράβαση του άρθρου 18, παραγ. 1 του Ν.1892/90.

β) Μή τήρηρη του όρου της εγκριτικής απόφασης σχετικά με την ταυτότητα του αντικειμένου και του σκοπού της επένδυσης.

γ) Υποβολή κατά την υλοποίηση της επένδυσης στην Υπηρεσία ψευδών και παραπλανητικών στοιχείων για την ισχύ της οικοδομικής άδειας και το ιδιοκτησιακό καθεστώς και αποσιώπηση στοιχείων για την οικοδομική άδιεα και το ιδιοκτησιακό καθεστώς.

δ) Μή τήρηση του Κανονισμού 55/1974 της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος σχετικά με την διαδικασία δημοπρασιών ανεγέρσεως του κτιρίου.

Κατά συνέπειαν και σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση, πρέπει να επιστραφή στο Κράτος το ποσό της καταβληθείσης επιχορήγησης (647.114 ευρώ), το οποίο με τους νόμιμους τόκους ανέρχεται στο ύψος των 1.572.759 ευρώ (535.917.629 δρχ). Άν δε σ' αυτό προστεθή ότι για την παράνομη είσπραξη επιστρεφόμενου ΦΠΑ από την πρ. Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως έχει βεβαιωθή το ποσόν των 1.475.600 ευρώ, που επίσης πρέπει να επιστραφή στο Κράτος, συνολικά οι πρ. υπεύθυνοι της πρ. Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως έχουν κληθή να επιστρέψουν στο Κράτος, δηλαδή στον φορολογούμενο πολίτη, το ποσόν των 3 εκατομμυρίων (3.048.359) ευρώ, δηλαδή πάνω από ένα δισεκατομμύριο δρχ. (1.038.728.329 δρχ.).

Τελικά απεκαλύφθη ο πυρήνας του προβλήματος, δηλαδή η παράνομη διαχείριση εκ μέρους των υπευθύνων της πρώην Ιεράς Μονής και η εξ αυτού του λόγου πείσμων άρνησή τους αφ' ενός μεν να εμφανίσουν τα πραγματικά στοιχεία αυτής της διαχείρισης και να τα θέσουν υπ' όψη του Μητροπολίτου –αρμοδίου για τον έλεγχο της νομιμότητος της διαχειρίσεώς της– και αφ' ετέρου να αποδεχθούν οποιοδήποτε έλεγχο ακόμη και όταν έβλεπαν τον κίνδυνο να διαλυθή το νομικό πρόσωπο της Ιεράς Μονής, όπως και έγινε.

Ήρθε όμως η ώρα να δώσουν λόγο τόσο ενώπιον του Θεού όσο και ενώπιον των ανθρώπων και πάντως να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Είναι λυπηρό που Μοναχοί, οι οποίοι αφιέρωσαν τον εαυτό τους στον Θεό για να ασχοληθούν με την προσευχή, όπως επιτάσσουν οι ιεροί Κανόνες και οι μοναχικές παραδόσεις, να επιδίδωνται σε τέτοιου είδους «επενδύσεις», σε διασπάθηση του δημοσίου χρήματος, να ανήκουν σε εκείνους που συνετέλεσαν στο να φθάση η Πατρίδα μας στην οικονομική κρίση, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις των ανθρώπων.

Επίσης, είναι λυπηρό που διάφοροι «φίλοι» της Ιεράς Μονής, σημαίνοντα κατά τα άλλα πρόσωπα της κοινωνίας, αντί να συμβάλλουν στην συμμόρφωση των υπευθύνων της πρώην Ιεράς Μονής στην κανονικότητα και νομιμότητα, αν δεν κάλυπταν, τουλάχιστον ανέχονταν τέτοιες έκνομες ενέργειες, πράγμα που αποδεικνύει ή την συνενοχή τους ή την εμπάθεια και επιπολαιότητά τους. Τώρα άς αναλάβουν και αυτοί τις ευθύνες τους.

Η Ιερά Μητρόπολη και ειδικότερα ο Σεβ. Μητροπολίτης, καίτοι δικαιώθηκαν, διότι αρνήθηκαν να καλύψουν αυτό το σκάνδαλο και δεν ενεπλάκησαν σε συνενοχές, εν τούτοις λυπούνται πολύ για τις έκνομες αυτές ενέργειες των Μοναχών και αναμένουν οι Μοναχοί αυτοί να ζητήσουν συγγνώμη:

–από την Εκκλησία και ιδιαίτερα την Ιερά Μητρόπολη, την οποία πλήγωσαν με τις αντικανονικές και παράνομες ενέργειές τους και τις συκοφαντίες τους,

–από την Kοινωνία, που της προκάλεσαν τόση αναστάτωση όλα αυτά τα χρόνια,

–από την Ναύπακτο, που την δυσφήμησαν στα πέρατα της Ελλάδος και στο εξωτερικό,

–από την Δικαιοσύνη, που την ταλαιπώρησαν με αμέτρητες δίκες για το θέμα αυτό της επένδυσης,

–από τον λαό της Πατρίδας μας, ιδίως από τους πτωχούς ανθρώπους, που υποφέρουν,

καί κυρίως να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να επιστρέψουν στο Κράτος το πιο πάνω εισπραχθέν παρανόμως αστρονομικό ποσό χρημάτων.

Και αν εύλογα αναρωτηθή κάποιος πώς είναι δυνατόν Μοναχοί να βρούν τόσα πολλά χρήματα για να τα επιστρέψουν στο Κράτος, η απάντηση βρίσκεται στο ότι η ιδία συμμετοχή της πρώην Μονής ήταν, σύμφωνα με την εγκριτική της επένδυσης απόφαση, 543.851.951 δρχ. (1.596.044 ευρώ), όταν οι απολογισμοί της των ετών εκείνων ανέρχονταν στο ποσόν των 18,8-13,5 εκατομ. δρχ. (55.000 – 40.000 ευρώ) κατ' έτος (!). Εύλογα επομένως γεννάται και το ερώτημα: «Πόθεν έσχον» το πιο πάνω ποσό της ιδίας συμμετοχής στην παράνομη επένδυση; Ήρθε η ώρα να αποκαλυφθή και αυτή η άγνωστη ακόμα και σήμερα δεξαμενή χρημάτων!!!

Ο πνευματικός νόμος λειτούργησε και πάλι, όπως θα λειτουργήση και σε άλλες περιπτώσεις, διότι η αλήθεια στο τέλος, διαλύει το σκότος της συκοφαντίας και της διαβολής. Και πάντα βέβαια υπάρχει καιρός μετανοίας...

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

Αγάπη χωρίς Σύνορα

Την Κυριακή των Απόκρεω ακούμε στην Εκκλησία το Ευαγγέλιο «της Κρίσεως». Ο Χριστός μας περιγράφει, πώς θα γίνει η Μέλλουσα Κρίση. Και μας τονίζει, ότι θα κριθούμε με βάση την προσφορά αγάπης στον πεινασμένο, στον γυμνό, στον άρρωστο, στον ξένο, στον φυλακισμένο.

Πολλές φορές όμως ξεχνάμε ότι αυτή η άσκηση αγάπης πρέπει να αρχίζει, όχι… από τα παιδάκια της Αφρικής, αλλά από τους ανθρώπους πού έχουμε πολύ κοντά μας· από τους ανθρώπους του σπιτιού μας: τον/την ιδιότροπο σύζυγο, τα κουραστικά παιδιά, τα απαιτητικά αδέλφια, τα παράξενα πεθερικά, τους ενοχλητικούς γείτονες κ.λ.π

Ο Ντοστογιέφσκι στο θαυμάσιο μυθιστόρημα του «Αδελφοί Καραμάζωφ» ασχολείται και με αυτό το συνηθισμένο σύμπτωμα γενικής «αγαπολογίας», η οποία, ενώ είναι εύκολη σε διακηρύξεις και οράματα, όμως χωλαίνει πολύ στην καθημερινή πράξη! Αναφέρεται λοιπόν ο συγγραφέας σε κάποιον γιατρό, ο όποιος «μίλαγε ειλικρινά αλλά και αστειευόταν πικρά».

«Εγώ» έλεγε ο γιατρός, «απορώ κι ο ίδιος με τον εαυτό μου. Όσο περισσότερο αγαπάω την ανθρωπότητα γενικά, τόσο λιγότερο αγαπάω τον κάθε άνθρωπο χωριστά! Στις ονειροπολήσεις μου, φτάνω συχνά να λαχταράω μέχρι πάθους να εξυπηρετήσω την ανθρωπότητα. Και ίσως στ’ αλήθεια να δεχόμουνα ακόμη και να … σταυρωθώ για τους ανθρώπους, αν παρουσιαζόταν ξαφνικά μια τέτοια ανάγκη!

Κι  όμως, παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ ούτε δυο μέρες να ζήσω στο ίδιο δωμάτιο με άλλον άνθρωπο. Αυτό το ξέρω από πείρα. Μόλις βρεθή κάποιος κοντά μου, νιώθω πώς μου πληγώνει την ατομικότητα μου! Μου περιορίζει την ελευθερία μου! Μπορώ μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο να μισήσω και τον πιο καλό άνθρωπο. Άλλον γιατί… τρώει αργά, άλλον γιατί… έχει συνάχι και σκουπίζει συνεχώς την μύτη του με το μαντήλι. Γίνομαι -δεν ξέρω πώς – εχθρός των ανθρώπων, μόλις οι σχέσεις μας γίνουν κάπως στενότερες. Μα γι’ αυτό, όσο περισσότερο μισώ ορισμέ­νους ανθρώπους προσωπικά, τόσο πιο φλο­γερά αγαπώ την ανθρωπότητα στο σύνολο της!…»

Τρομάζει κανείς με την σχιζοφρένεια του ταλαίπωρου γιατρού. Είναι για γέλια και για κλάματα. Μα πώς είναι δυνατόν την ίδια στιγμή να … καίγεται από αγάπη για όλη την ανθρωπότητα, και συγχρόνως να μισεί τον διπλανό του, επειδή του έγινε λιγάκι ενοχλητικός; Προφανώς μια παρόμοια «σχιζοφρένεια» ταλαιπωρούσε και πολλούς από εκείνους, πού κάποτε έτρεχαν σε πορείες για «ειρήνη και αφοπλισμό στα Βαλκάνια», ενώ την ιδία στιγμή στα σπίτια τους γινόταν «Τρωικός πόλεμος»για ασήμαντες ενδοοικογενειακές διαφωνίες!

Πριν λοιπόν ξεκινήσουμε να πάμε να βοηθήσουμε άλλους σαν … «Γιατροί χωρίς Σύνορα» στα πέρατα του κόσμου, ας προπονηθούμε ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ του σπιτιού ή της γειτονιάς μας να υπομένουμε τις ιδιο­τροπίες και τις παραξενιές των πολύ δικών μας ανθρώπων! Πρώτα αυτοί πεινάνε και διψάνε για κατανόηση, για στοργή, για τρυφερότητα.

Ο Χριστός στο Ευαγγέλιο Του απαιτεί να ασχοληθούμε με εκείνους, πού χρειάζονται λίγο νερό, λίγο ψωμί, ένα χαμόγελο, μια ευχή, λίγη παρηγοριά, ένα χάδι. Όλοι αυτοί είναι «ενοχλητικοί», και γι’ αυτό δυσάρε­στοι, ανεπιθύμητοι και «ελάχιστοι»!

Άλλα ο Χριστός, όλους αυτούς, τους ονομάζει ΑΔΕΛΦΟΥΣ Του. Και μας ζητάει επιτακτικά να τους έχουμε και εμείς Α­ΔΕΛΦΟΥΣ μας.

Λυχνία Νικοπόλεως Αρχιμ.Β.Λ

πηγή

Η αγάπη: το αληθινό «σωματίδιο» του Θεού Αρχιμ. Συμεών Βενετσιάνος

Ο άνθρωπος πάντα αναζητά. Ποτέ δεν αρκέστηκε στην εφήμερη γνώση, αλλά διαρκώς άνοιγε πανιά για νέους κόσμους, μακρινούς, άγνωστους. Κατά τον Αριστοτέλη «Πάντες άνθρωποι φύσει ορέγονται του ειδέναι». Στην Εκκλησία λέμε ότι ο άνθρωπος είναι «εικόνα Θεού», και όπως ο Θεός είναι άπειρος και ατέλεστος έτσι απροσμέτρητη είναι η περιπέτεια του ανθρώπου να απαντήσει στα εναγώνια ερωτήματα για το «ποιος είμαι; από πού έρχομαι; πού πηγαίνω;». Γι΄ αυτό και η επιστήμη θεωρήθηκε ένα μεγάλο δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα, καρπός των δυνατοτήτων που ο Δημιουργός έδωσε στον άνθρωπο για να αναπτύξει. Ο Θεός εμφύσησε στον άνθρωπο τη δημιουργική πνοή Του, τον προίκισε με σκέψη, με τη δίψα της δημιουργίας, με την ικανότητα των ανακαλύψεων και εφαρμογών. Το 1954 ιδρύθηκε  ο ευρωπαϊκός οργανισμός υπο-ατομικής έρευνας  CERN (Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire). Το 1981, και μετά από μερικά χρόνια σχεδιασμού και κατασκευής, έγιναν οι πρώτες συγκρούσεις αδρονίων στον επιταχυντή SPS του CERN στα γαλλο-ελβετικά σύνορα, επιχειρώντας να δώσουν οι επιστήμονες ικανοποιητικές απαντήσεις γύρω από τη φύση του κόσμου και τις πρώτες στιγμές του σύμπαντος αμέσως μετά τη δημιουργία του.Στο εργαστήριο οι επιστήμονες χρησιμοποιούν μικρά κομμάτια ύλης (σωματίδια) τα οποία συγκρούονται μεταξύ τους σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός. Ανάλογα με τον τύπο των σωματιδίων και την ταχύτητα τους, είναι δυνατό να δημιουργηθούν συνθήκες στο εργαστήριο παρόμοιες με εκείνες κατά τις πρώτες στιγμές του σύμπαντος. Κάπως έτσιδιερευνώνται οι συνθήκες του πρώιμου σύμπαντος, μελετώντας τα θραύσματα των συγκρούσεων ανάμεσα στα σωματίδια, για να επαληθεύσουν ή να διαψεύσουν κάποιες θεωρίες που ήδη υπάρχουν.Ακόμα, οι επιστήμονες δημιουργούν στο εργαστήριο τις συνθήκες υπό τις οποίες πολύ σπάνια σωματίδια μπορούν να υπάρξουν. Τέτοια σωματίδια πιθανώς υπήρχαν κατά τη διάρκεια της εξέλιξης του σύμπαντος και έπαιξαν το δικό τους ρόλο στη διαμόρφωση του σημερινού κόσμου. Για παράδειγμα το σωματίδιο του Higgs (που καλείται επίσης μποζόνιο του Higgs).Σύμφωνα με τη θεωρία του καθηγητή Peter Higgs (την πρωτοδημοσίευσε τον Οκτώβριο του 1964), τα σωματίδια αποκτούν μάζα εξ’ αιτίας της αλληλεπίδρασης τους με ένα ξεχωριστό σωματίδιο, που ονομάστηκε  «σωματίδιο του Ηiggs». Εάν τα σωματίδια έχουν μάζα, μπορούν να συνδυαστούν σε ομάδες και να σχηματίσουν ύλη έτσι όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Η ενδεχόμενη ανακάλυψη του «σωματιδίου του Ηiggs» θα σήμαινε ότι η θεωρία του καθηγητή  Higgs είναι σωστή. Και έτσι για πρώτη φορά θα μάθουμε πώς τα σωματίδια απέκτησαν τη μάζα τους και  συνδυάστηκαν (με πολύπλοκους τρόπους) στο σημερινό μας κόσμο.Οι επιστήμονες ονόμασαν το υπό αναζήτηση σωματίδιο του Ηiggs «καταραμένο σωματίδιο» (Goddamn particle), καθώς ήταν τόσο «καταραμένα δύσκολο να το ανακαλύψουν». Το 1993 ο νομπελίστας φυσικός  Leon Max Lederman, στο βιβλίο που έγραψε μαζί με τον καθηγητή Dick Teresi και με τον υπότιτλο  «Εάν το σύμπαν είναι η απάντηση, Ποιά είναι η ερώτηση;», έδωσε στο «σωματίδιο του Ηiggs» το παρατσούκλι «σωματίδιο του Θεού», καθώς οι εκδότες του βιβλίου αρνήθηκαν να το τυπώσουν με το όνομα  «καταραμένο σωματίδιο». Ο Lederman εξήγησε αργότερα πως αφ΄ ενός μεν η ονομασία «καταραμένο σωματίδιο» είναι ένας ακατάλληλος και μάλλον αισχρός όρος, που προσβάλλει και δυσαρεστεί, και αφ΄ ετέρου πως το σωματίδιο αυτό είναι  τόσο κεντρικό και κρίσιμο στο να κατανοήσουμε τελικώς τη δομή της ύλης, η οποία είναι άπιαστη μέχρι σήμερα, που θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε «σωματίδιο του Θεού».Το πρωί της Τετάρτης 4 Ιουλίου 2012, το κέντρο ερευνών CERN ανακοίνωσε από τη Γενεύη ότι η προσπάθεια για τον εντοπισμό του «σωματιδίου Higgs» φτάνει προς το τέλος της, λέγοντας πως ανακάλυψαν ένα σωματίδιο συμβατό με το «σωματίδιο Higgs». Το σωματίδιο αυτό ζει μόνο για ένα χιλιοστό του δισεκατομμυριοστού του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου! Μένει πλέον να αποδειχθεί τελειωτικά αν το νέο σωματίδιο είναι όντως το πολυπόθητο «μποζόνιο Higgs», αλλά η ανακάλυψη θεωρείται δεδομένη από τους περισσότερους επιστήμονες. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο Peter Higgs, 83 χρονών σήμερα, από το μικρόφωνο του CERN και φανερά συγκινημένος δήλωνε ότι δεν πίστευε ποτέ πως η ανακάλυψη αυτή θα συνέβαινε στη διάρκεια της ζωής του, ενώ ζήτησε από την οικογένειά του να βάλει στο ψυγείο τη σαμπάνια, εννοώντας πως υπάρχουν ακόμα πολλά και σημαντικά βήματα που πρέπει να γίνουν. Άλλωστε αρκετοί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι «το μποζόνιο του Higgs ανοίγει τον δρόμο για  να κατανοήσουμε περίπου το 4% του σύμπαντος».Πάντως, ο  όρος «σωματίδιο του Θεού» ή πολύ περισσότερο ο όρος «σωματίδιο θεός» είναι μάλλον ανεπιτυχής. Ο ίδιος ο καθηγητής Higgs έχει δημόσια αποκαλέσει τον όρο «ενοχλητικό», καθώς η κακή χρήση του δυσαρεστεί και πολύ περισσότερο μπερδεύει τους ανθρώπους. Είναι ένας όρος παραπλανητικός, λένε οι φυσικοί, οι οποίοι δεν τον επικροτούν, καθώς δημιουργεί σύγχυση γύρω από την πραγματική φύση των ερευνών τους.Πολλοί φυσικοί θεωρούν πως και το σωματίδιο αυτό ανήκει στη δημιουργία του Θεού, όπως κάθετι που υπάρχει τριγύρω μας. Ενώ όλοι οι φυσικοί –είτε πιστεύουν στον Θεό είτε όχι- ομολογούν ότι ένα σωματίδιο είναι μέρος της φύσης και όχι θεός, τουλάχιστον όχι περισσότερο από όσο θα μπορούσε να είναι «θεός» ο ήλιος ή μία πέτρα. Αλήθεια, πόσο αφελές είναι να πιστεύουμε ότι η Εκκλησία «φοβάται» την ανακάλυψη του «σωματιδίου Higgs»! Όσο αφελές είναι να φοβόμαστε τις «συγκρούσεις» μεταξύ επιστήμης και θεολογίας. Ο L. Pasteur συνήθιζε να λέει: «Η ολίγη επιστήμη μάς απομακρύνει από τον Θεό, η αληθινή επιστήμη μάς πλησιάζει κοντά Του». Η Εκκλησία ευλογεί την επιστήμη, όταν εκείνη σέβεται τον άνθρωπο και δεν τον συνθλίβει. Στις Γραφές διαβάζουμε ότι «Κύριος έκτισεν ιατρικήν και πάσαν επιστήμην». Οι μεγάλοι Πατέρες και Άγιοι της ορθόδοξης παράδοσής μας ήσαν πανεπιστήμονες. Το έργο του Μεγάλου Βασιλείου «εις την Εξαήμερον», ένας υπομνηματισμός στα πρώτα κεφάλαια της Γένεσης, αποτελεί σήμερα πολύτιμο εντρύφημα για αστρονόμους, γεωλόγους, ιατρούς και άλλους επιστήμονες. Η διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης περί δημιουργίας του κόσμου, τον 4ο αι. μ.Χ., θεωρείται ότι αποτελεί πρόγονο της θεωρίας της «μεγάλης έκρηξης» (Big-Bang), την οποία όμως ερμηνεύει μέσα από την ενέργεια του Θεού. Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι ατελείωτος. Η επιστήμη προσπαθεί να δώσει μία ερμηνεία για τη δημιουργία και τη σύσταση του κόσμου –αν και πολλοί εκπρόσωποί της το θεωρούν αυτό μία εξαιρετικά επικίνδυνη έκφραση! Η ορθόδοξη θεολογία –και αυτή ακριβώς είναι η δική της αποστολή- διακηρύσσει ότι εκείνο που έχει μεγάλη σημασία είναι ποιός δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο. Όπως πολύ σωστά έχει επισημανθεί, η επιστήμη απαντά στο πώς, η θεολογία απαντά στο Ποιός!

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος σημειώνει πολύ χαρακτηριστικά: «Η επιστήμη προχωρεί σε διάφορες ανακαλύψεις οι οποίες πρέπει να ωφελούν και να μη βλάπτουν τους ανθρώπους, και η ορθόδοξη θεολογία δίνει απαντήσεις στις πνευματικές αναζητήσεις του ανθρώπου και στο πώς θα αποκτήσει ανιδιοτελή αγάπη προς τον Θεό και τους συνανθρώπους του, σε μια εποχή μάλιστα που όχι μόνον κηρύσσεται «ο θάνατος του Θεού», αλλά και «ο θάνατος του πλησίον». Τελικά, όσες ανακαλύψεις και αν κάνει η επιστήμη, ο άνθρωπος πεινά και διψά για τον προσωπικό Θεό, για ανιδιοτελή αγάπη, εσωτερική ειρήνη και ελευθερία, για πληρότητα πνευματική, θέλει να μάθει τί υπάρχει πέρα από την κτίση, τί γίνεται μετά το θάνατο, τί είναι η αιώνια ζωή κ.ά.»Η Εκκλησία μάς λέει πως ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο από αγάπη. Πως η θεϊκή αγάπη είναι εκστατική, δημιουργική.  Ο Θεός δεν είναι ιδέα ούτε ύλη, είναι Πρόσωπο, είναι αγάπη. Με το λόγο Του, που είναι η άκτιστη ενέργειά Του, δημιουργεί κτιστά όντα. «Τίποτε δεν ανάγκασε τον Θεό να δημιουργήσει. Κίνητρο του Θεού για δημιουργία είναι η αγάπη του. Αντί να πούμε ότι δημιούργησε το σύμπαν από το μηδέν, θα ‘πρεπε να πούμε ότι το δημιούργησε από τον ίδιο τον εαυτό Του, που είναι αγάπη. Η δημιουργία δεν είναι τόσο μια πράξη της ελεύθερης θέλησής Του, όσο της ελεύθερης αγάπης Του.» (Μητροπ. Κάλλιστος Ware, Ο ορθόδοξος δρόμος). Ο Θεός ευτυχώς δεν είναι μηχανικός ή τεχνίτης ή εργολάβος. Ο Θεός είναι πρωτίστως Πατέρας! Γι΄ αυτό και ο κόσμος είναι το ξεχείλισμα της αγάπης Του, για τον οποίο νοιάζεται. Και ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα της δημιουργίας, που καλείται, σε μια διαρκή κίνηση χαράς και ευγνωμοσύνης προς τον Δημιουργό, να συμπαρασύρει την κτίση προς την ατέλεστη τελειότητα.Από όλα τα παραπάνω μπορούμε αβίαστα να συμπεράνουμε πως η αγάπη είναι το αληθινό «σωματίδιο» του Θεού. Κάθετι –και κυρίως η ζωή μας- αποκτά νόημα και βαθύτερο περιεχόμενο όταν έρχεται σε αλληλεπίδραση με το ξεχωριστό αυτό «σωματίδιο», τη μονάκριβη φανέρωση της θεϊκής «ουσίας», που δικαιώνει αλλά και που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη γνώση. Καθώς, όπως πολύ απλά μάς βεβαιώνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: ο Θεός αγάπη εστί!

πηγή

Μην κρίνεις τους άλλους από αυτό που βλέπεις εξωτερικά

Την ημέρα της Κρίσεως, όταν ο Θεός θα κρίνει τους ανθρώπους, δε θα κοιτάξει ούτε τα βασιλικά στέμματα, ούτε τα υψηλά αξιώματα.

Θα ζητήσει να εξετάσει τις καρδιές μας. Και τότε, οι πιο ταπεινοί άνθρωποι, ο φτωχός χωριάτης, ο «καραβοτσακισμένος» από τα βάσανα της ζωής άνθρωπος, ο αγράμματος τσοπάνης, ο φυλακισμένος, ο ξενιτεμένος, ο ασθενής, η δυστυχισμένη χήρα, που κάθεται μαζί με τα παιδιά της μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία, γιατί κανείς δεν τους ανοίγει την πόρτα, όλοι αυτοί, αν σήμερα προσεύχονται με δάκρυα στο Θεό, κατά την ημέρα της Κρίσεως θα είναι ανώτεροι από όλους τους ηγεμόνες του κόσμου, τους σημερινούς και τους αυριανούς.
Κάποια μέρα λοιπόν ένας μεγάλος και ένδοξος βασιλιάς έτρεχε στο δρόμο μέσα στη χρυσή του άμαξα, περιστοιχισμένος από τους αυλικούς του. Κι εκεί που πήγαιναν όλοι μαζί, συνάντησαν σε μια γωνιά του δρόμου δύο άνδρες με σκισμένα, βρόμικα ρούχα και πρόσωπα μαραμένα από την άσκηση.

Ο βασιλιάς κατάλαβε αμέσως πως επρόκειτο για αγίους ανθρώπους του Θεού, που το σώμα τους είχε λιώσει από τη νηστεία, τους ασκητικούς αγώνες και την αϋπνία, ενώ η ψυχή τους έλαμπε από το φως του Θεού. Σταμάτησε λοιπόν αμέσως, κατέβηκε από την άμαξα και έπεσε γονατιστός στα πόδια τους, κάνοντας μετάνοιες. Στη συνέχεια σηκώθηκε και ασπάστηκε το χέρι τους με σεβασμό. Οι αυλικοί του όμως, δε χάρηκαν καθόλου με αυτό που είδαν. Όλη την ώρα μουρμούριζαν:
-Δες εδώ… Είναι σωστό τώρα αυτό; Ένας ολόκληρος βασιλιάς, και τόσο ένδοξος μάλιστα, να φέρεται έτσι;
-Άκουσον, άκουσον. Να πέσει στα πόδια των ζητιάνων! Πώ πώ ντροπή…
Δεν τολμούσαν όμως να πουν τίποτα στον ίδιο, αλλά πήγαν στον αδελφό του:
-Θα σε παρακαλέσουμε να πεις στο βασιλιά μας, άλλη φορά να μην εξευτελίσει έτσι τη φήμη και το βασιλικό του στέμμα! Αυτό κι αυτό έκανε στο δρόμο που πηγαίναμε…
Κι εκείνος ο καημένος κάποια στιγμή το μετέφερε στον αδελφό του, ο οποίος όμως τον κατσάδιασε για την απερισκεψία και την ανοησία του και τον έδιωξε κακήν κακώς από κοντά του.
Ξέχασα να σας πω ότι ο βασιλιάς αυτός είχε τη συνήθεια, όταν επρόκειτο να τιμωρήσει κάποιον με θάνατο, να στέλνει έξω από το σπίτι του έναν αγγελιαφόρο, για να τον ειδοποιεί με τη σάλπιγγα. Έτσι όποιος άκουγε τον ήχο της σάλπιγγας έξω από την πόρτα του γνώριζε ότι την επόμενη μέρα δε θα ζούσε.
Όταν λοιπόν βράδιασε, ο βασιλιάς έστειλε τον αγγελιαφόρο με τη σάλπιγγα να σαλπίσει έξω από την πόρτα του αδελφού του. Μόλις εκείνος άκουσε τη σάλπιγγα του θανάτου, τρομοκρατήθηκε. Όλη τη νύχτα την πέρασε ξάγρυπνος, μέσα στην αγωνία και την απελπισία! Και ταυτόχρονα, προσπάθησε όπως όπως να τακτοποιήσει όλα τα θέματα του σπιτιού του, ώστε να είναι έτοιμος για ό,τι θα ακολουθούσε.
Όταν ξημέρωσε, φόρεσε όπως και όλα τα μέλη της οικογένειάς του – η γυναίκα και τα παιδιά του – μαύρα, πένθιμα ρούχα κι αμέσως μετά πήγε στον αδελφό του το βασιλιά, κλαίγοντας και στενάζοντας για το τρομερό κακό που τον περίμενε.
Μόλις τον είδε ο βασιλιάς να κλαίει έτσι, τον κάλεσε ιδιαιτέρως, σε κάποιο δωμάτιο.
- Βρε άνθρωπε ανόητε και απερίσκεπτε! του είπε. Εάν εσύ φοβήθηκες τόσο πολύ από τη σάλπιγγα του θανάτου και τον αδελφό σου, που είναι άνθρωπος σαν και σένα και που απέναντί του σε τίποτα δεν έσφαλες ούτε είσαι ένοχος για κάτι, πώς μπόρεσες να κατηγορήσεις εμένα, που ασπάστηκα με ταπείνωση τους αγγελιαφόρους του Θεού μου; Εκείνοι, βρε, μου υπενθυμίζουν τον θάνατο και τη φοβερή κρίση του Θεού, πολύ περισσότερο από όσο η σάλπιγγα αυτή! Διότι άνθρωπος είμαι κι εγώ κι έχω κάνει πολλά λάθη στη ζωή μου και μεγάλες αμαρτίες ενώπιον του Θεού. Ησύχασε λοιπόν. Μόνο την ανοησία σου ήθελα να σου δείξω και γι’ αυτό σε τρόμαξα με τη σάλπιγγα.
- Συγχώρεσε σε με, αδελφέ μου, που τόσο απερίσκεπτα σε κατέκρινα, του απάντησε ανακουφισμένος εκείνος.
-Εντάξει, αδελφέ μου, σε συγχωρώ. Αλλά σε λίγο θα διαπιστώσεις και μόνος σου την ανοησία εκείνων που σε παρακίνησαν να έρθεις και να μου πεις αυτά τα πράγματα.
Και αφού με τον τρόπο αυτό τον καθησύχασε και τον συνέτισε, τον άφησε να πάει στο σπίτι του. Κατόπιν πρόσταξε τους τεχνίτες του να φτιάξουν τέσσερα ξύλινα κιβώτια. Τα δύο από αυτά τους είπε και τα κάλυψαν ολόκληρα με φύλλα χρυσού, τα γέμισαν με δυσώδη οστά και τα σκέπασαν με επίχρυσο καπάκι. Τα άλλα δύο τα άλειψαν εξωτερικά με πίσσα, τα γέμισαν με πολύτιμες πέτρες, μαργαριτάρια και άλλα πολύτιμα αντικείμενα και αρώματα και τα τύλιξαν με ένα τρίχινο πλεκτό από μαλλί γίδας.
Ύστερα κάλεσε τους άρχοντες και τους φίλους τους, εκείνους δηλαδή που τον είχαν κατακρίνει, επειδή γονάτισε μπροστά στους ανθρώπους του Θεού. Έβαλε λοιπόν μπροστά τους όλα τα κιβώτια και τους ζήτησε να εκτιμήσουν την αξία αυτών που ήταν επικαλυμμένα με φύλλα χρυσού και των άλλων, που είχαν την επίστρωση πίσσας.
Εκείνοι βέβαια του απάντησαν ότι τη μεγαλύτερη αξία την έχουν τα κιβώτια που ήταν επενδυμένα εξωτερικά με φύλλα χρυσού, πιστεύοντας ότι μέσα τους κρύβονταν θησαυροί, πολύτιμα πράγματα και πολυτελή υφάσματα, ενώ για τα άλλα, που ήταν αλειμμένα με πίσσα, είπαν ότι δεν είχαν καμμία αξία.
- Ήξερα πολύ καλά τι θα λέγατε! τους απάντησε ο βασιλιάς. Μόνο που κάνατε λάθος… Διότι ποτέ δεν πρέπει να κρίνουμε ένα πράγμα ή άνθρωπο από αυτό που εκ πρώτης όψεως βλέπουμε, αλλά πρέπει προηγουμένως να εξετάζουμε το εσωτερικό του, εάν είναι άξιο τιμής ή περιφρόνησης.
Οι άρχοντες τον άκουγαν με απορία: «Τί να εννοούσε, άραγε;».
- Ανοίξτε τα χρυσά κιβώτια! πρόσταξε τους υπηρέτες του.
Και μόλις εκείνοι άνοιξαν τα κιβώτια, ξεχύθηκε από μέσα τους μια ανυπόφορη δυσωδία. Παραξενεμένοι οι αυλικοί πλησίασαν κοντά και διαπίστωσαν πως το περιεχόμενο ήταν πράγματι απωθητικό και αξιοκαταφρόνητο.
- Έτσι ακριβώς μοιάζουν κι εκείνοι που είναι ντυμένοι με ωραία και ακριβά ρούχα και υπερηφανεύονται για τη μεγάλη τους περιουσία και για τη δόξα τους, ενώ η καρδιά τους είναι γεμάτη από έργα πονηρά, αμαρτωλά και βρόμικα, είπε με νόημα ο βασιλιάς.
Αμέσως μετά πρόσταξε ν’ ανοίξουν και τα κιβώτια που ήταν αλειμμένα με πίσσα. Όταν τα άνοιξαν, μία εξαίσια ευωδία πλημμύρισε το δωμάτιο και, πλησιάζοντας οι αυλικοί του, διαπίστωσαν ότι περιείχαν πολύτιμα πράγματα, ακριβά και σπάνια.
- Ξέρετε με τι μοιάζουν αυτά τα κιβώτια; συνέχισε ο βασιλιάς. Με εκείνους τους δύο ταπεινούς ανθρώπους, που ήταν ντυμένοι προχθές με σκισμένα ρούχα, που τα μάγουλά τους ήταν ζαρωμένα και τα πρόσωπά τους χλωμά από την άσκηση και τους κόπους. Κι εσείς τους είδατε και αμέσως με κατακρίνατε, επειδή τους έβαλα μετάνοια.
Όμως εγώ, αντιλαμβανόμενος με τα μάτια της ψυχής την καθαρότητα και τη λαμπρότητα των ψυχών τους, που ήταν άγιες και γι’ αυτό πολυτιμότερες και από το στέμμα μου και από τη βασιλική μου δόξα, ώστε όλα μου τα μεγαλεία να είναι μπροστά τους ένα μηδενικό, τους πλησίασα ταπεινά ζητώντας την ευλογία τους.
Μ’ αυτό τον τρόπο τους δίδαξε ο σοφός βασιλιάς ότι δεν πρέπει ποτέ να κρίνουν την αξία του κάθε πράγματος και του κάθε ανθρώπου από τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά, αλλά μονάχα από τα εσωτερικά του γνωρίσματα.

Γέρων Κλεόπας (1912-1998)

Παρόμοια να κάνουμε λοιπόν κι εμείς και να τιμούμε τους δούλους του Θεού, διότι όλοι είναι αδελφοί Του. Και να μην ξεχνάμε ποτέ πως ο Θεός την Ημέρα της Κρίσεως δεν θα εξετάσει κανενός την όψη, όπως είπε και ο προφήτης Σαμουήλ, όταν εξέλεξε για βασιλιά τον Δαβίδ.
Ο Θεός, όπως και τώρα, έτσι και τότε θα ερευνήσει την καρδιά του ανθρώπου. Και τότε θα δοξασθούν οι ταπεινοί, οι περιφρονημένοι, οι περιγελόμενοι, οι διωγμένοι για τη θεία δικαιοσύνη, οι πτωχοί στο πνεύμα, εκείνοι δηλαδή που πιστεύουν ότι τα έργα τους είναι ελεεινά και άχρηστα, εκείνοι που επιθυμούν να εφαρμόζεται στον κόσμο η θεία δικαιοσύνη καθώς και όλοι όσους εμακάρισε ο Κύριος. Τότε θα λάμψουν όλοι οι περιφρονημένοι, αυτοί για τους οποίους πίστευαν πως ήταν το σκουπίδι της κοινωνίας.
Τα ανόητα και περιφρονημένα του κόσμου θα ντροπιάσουν τα σοφά. Τα μικρά και αδύνατα θα ντροπιάσουν τα δήθεν ισχυρά. Γι’ αυτό λέει ο Σωτήρας μας πως οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι.
Εκείνοι οι οποίοι θεωρούνται από εμάς ασήμαντοι και αποτυχημένοι, εάν σ’ αυτή τη ζωή προσεύχονται στον Θεό με όλη την καρδιά τους, στη βασιλεία των ουρανών θα λάμπουν περισσότερο και από τον ήλιο! Ενώ οι βασιλείς του κόσμου και οι δυνατοί της γης, εάν δεν πιστέψουν στο Θεό, θα παρουσιαστούν ενώπιόν Του γυμνοί από αρετές και τελευταίοι απ’ όλους. Και αυτή την αντιστροφή των πραγμάτων μαζί με όλα αυτά τα εκπληκτικά γεγονότα θα τα δούμε όλοι μας να συμβαίνουν, διότι ο Θεός είναι δίκαιος και η δικαιοσύνη Του μένει στον αιώνα.
Γέροντας Κλεόπας

πηγή