Ἡ συνείδηση Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ εἶναι ἡ αἴσθηση τοῦ πνεύματος τοῦ ἀνθρώπου, αἴσθηση λεπτὴ καὶ φωτεινή, ποὺ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό.

Ἡ αἴσθηση αὐτὴ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακὸ πιὸ καθαρὰ ἀπ’ ὅσο ὁ νοῦς. Πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ παραπλανήσει κανεὶς τὴ συνείδηση παρὰ τὸν νοῦ. Καὶ τὸν πλανεμένο νοῦ, ποὺ τὸν ὑποστηρίζει τὸ φιλάμαρτο θέλημα, γιὰ πολὺν καιρὸ τὸν ἀντιμάχεται ἡ συνείδηση.

Ἡ συνείδηση εἶναι ὁ φυσικὸς νόμος(1). Ἡ συνείδηση χειραγωγοῦσε τὸν ἄνθρωπο πρὶν τοῦ δοθεῖ ὁ γραπτὸς νόμος. Ἡ μεταπτωτικὴ ἀνθρωπότητα βαθμιαῖα οἰκειώθηκε ἕναν λαθεμένο τρόπο σκέψεως γιὰ τὸν Θεό, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό. Ἡ λαθεμένη σκέψη ἐπηρέασε, φυσικά, καὶ τὴ συνείδηση. Ἔτσι, ὁ γραπτὸς νόμος ἀποτέλεσε ἀναγκαιότητα γιὰ τὴ χειραγώγηση τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἀληθινὴ θεογνωσία καὶ τὴ θεοφιλή διαγωγή.

Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἐπισφραγισμένη μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, θεραπεύει τὴ συνείδηση ἀπὸ τὴν κακὴ προδιάθεση (2) μὲ τὴν ὁποία τὴ δηλητηρίασε ἡ ἁμαρτία. Ἡ ὀρθὴ λειτουργία τῆς συνειδήσεως ἀποκαθίσταται, ἐνισχύεται καὶ σταθεροποιεῖται μὲ τὴν τήρηση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας καὶ ἡ ὀρθὴ λειτουργία τῆς συνειδήσεως εἶναι δυνατὲς μόνο στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μέσω τοῦ θείου νόμου της, πού κατευθύνει ὀρθὰ τὸν νοῦ. Γιατί κάθε λαθεμένη σκέψη ἐπιδρᾶ ἀρνητικὰ στὴ συνείδηση καὶ τὴ λειτουργία της.

Οἱ θεληματικὲς ἁμαρτίες σκοτίζουν, ἐξασθενίζουν, καταπνίγουν, ἀποκοιμίζουν τὴ συνείδηση.

Κάθε ἁμαρτία ποὺ δὲν ἐξαλείφεται μὲ τὴ μετάνοια, ἀφήνει τὴ βλαπτικὴ σφραγίδα της στὴ συνείδηση.

Ἡ ἑκούσια καὶ συνεχὴς ἁμαρτωλὴ ζωὴ σχεδὸν νεκρώνει τὴ συνείδηση. Δὲν εἶναι δυνατόν, ὡστόσο, αὐτὴ νὰ νεκρωθεῖ ἐντελῶς. Θὰ συνοδεύει τὸν ἄνθρωπο μέχρι τὸ φοβερὸ Κριτήριο τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖ θὰ τὸν ἐνοχοποιήσει, ἂν τὴν καταπατοῦσε.

Σύμφωνα μὲ τοὺς ἁγίους πατέρες, ὁ ἀντίδικος τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἀναφέρεται στὸ Εὐαγγέλιο (3), εἶναι ἡ συνείδηση. Καὶ πράγματι εἶναι ἀντίδικος, γιατί ἐναντιώνεται σὲ κάθε ἄνομο ἐγχείρημά μας.

Βαδίζοντας πρὸς τὸν οὐρανό, στὴ διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς σου, νὰ ἔχεις εἰρηνικὲς σχέσεις μ’ αὐτὸν τὸν ἀντίδικο, γιὰ νὰ μὴ γίνει κατήγορός σου τότε ποὺ θ’ ἀποφασίζεται ἡ κατάστασή σου στὴν αἰωνιότητα.

Λέει ἡ Γραφή: «Θὰ ἀπαλλάξει τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὰ δεινὰ ἕνας ἀξιόπιστος μάρτυρας»(4). Ἀξιόπιστος μάρτυρας εἶναι ἡ ἄμεμπτη συνείδηση. Ἡ ἄμεμπτη αὐτὴ συνείδηση τὴν ψυχὴ ποὺ ἀκούει τὶς συμβουλές της θὰ τὴ λυτρώσει ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες της μέχρι τὸν θάνατο καὶ ἀπὸ τὰ αἰώνια βάσανα μετὰ τὸν θάνατο.

Ὅπως ἡ κόψη τοῦ μαχαιριοῦ ἀκονίζεται μὲ τὴν πέτρα, ἔτσι καὶ ἡ συνείδηση ἀκονίζεται ἀπὸ τὴ νοητὴ πέτρα (5), τὸν Χριστό, μὲ τὴ μελέτη τοῦ λόγου Του, ποὺ τὴ φωτίζει, καὶ μὲ τὴν τήρηση τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν.

Φωτισμένη καὶ ἀκονισμένη ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ ἡ συνείδηση, λεπτομερειακὰ καὶ ὁλοκάθαρα φανερώνει στὸν ἄνθρωπο τὶς ἁμαρτίες του, ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ μικρές.

Μὴν ἀσκεῖς βία στὸν ἀντίδικό σου -μὴν παραβιάζεις τὴ συνείδησή σου! Διαφορετικά, θὰ στερηθεῖς τὴν πνευματική σου ἐλευθερία. Ἡ ἁμαρτία θὰ σὲ αἰχμαλωτίσει καὶ θὰ σὲ δέσει. Θλίβεται ὁ προφήτης μαζὶ μὲ τὸν Θεὸ γι’ αὐτοὺς ποὺ ἐπιβουλεύονται τὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό, παραβιάζοντας τὴ συνείδησή τους: «Ὁ Ἐφραΐμ καταπίεσε τὸν ἀντίδικό του, καταπάτησε τὸ δίκιο του, γιατί ἄρχισε νὰ ἀκολουθεῖ τὴ ματαιότητα»(6).

Ἡ «κόψη» τῆς συνειδήσεως εἶναι πολὺ λεπτή, πολὺ εὐαίσθητη, γι’ αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ τὴ φυλάει προσεκτικά. Καὶ τὴ φυλάει, ὅταν ἐκτελεῖ ὅλες τὶς ὑποδείξεις τῆς συνειδήσεως καὶ ὅταν, σὲ περίπτωση ἀθετήσεως κάποιας ἀπ’ αὐτὲς λόγω ἀδυναμίας ἤ πλάνης, μετανοεῖ μὲ δάκρυα.

Καμιὰν ἁμαρτία μὴ θεωρεῖς ἀσήμαντη. Κάθε ἁμαρτία ἀποτελεῖ παράβαση τοῦ θείου νόμου, ἐναντίωση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καταπάτηση τῆς συνειδήσεως. Ἄλλωστε, ἀπὸ τὰ μικρά, ἀπὸ τὰ μηδαμινά, ὅπως νομίζουμε, ἁμαρτήματα ὁδηγούμαστε σιγὰ-σιγὰ στὰ μεγάλα. "Πόσο σοβαρὸ εἶναι αὐτό; Εἶναι βαριὰ ἁμαρτία; Μήπως δὲν εἶναι κάν ἁμαρτία; Ναί, δὲν εἶναι ἁμαρτία!". Ἔτσι σκέφτεται ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴ σωτηρία του, ὅταν ἀποφασίζει νὰ γευθεῖ τὴν ἁμαρτωλὴ τροφή, τὴν τροφὴ ποὺ ἀπαγορεύει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. Μὲ ἀβάσιμους συλλογισμοὺς καταπατᾶ διαρκῶς τὴ συνείδησή του. Ἔτσι, μὲ τὸν καιρό, ἡ «κόψη» της στομώνει καὶ ἡ φωτεινότητα της μειώνεται. Στὴν ψυχὴ ἁπλώνονται τὸ σκοτάδι καὶ ἡ παγωνιὰ —ἡ ἀμέλεια καὶ ἡ ἀναισθησία.

Τελικὰ ἡ ἀναισθησία γίνεται πάγια κατάσταση τῆς ψυχῆς. Συχνὰ μάλιστα, συμβαίνει νὰ εἶναι ἱκανοποιημένη ἡ ψυχὴ μὲ τὴν ἀναισθησία της, θεωρώντας τὴν κατάσταση εὐάρεστη στὸν Θεό, κι ἔτσι νὰ ἔχει τὴ συνείδηση της ἀναπαυμένη. Στὴν πραγματικότητα, βέβαια, ἀφοῦ ἔχασε τὴ μακάρια συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς της, ποὺ εἶναι ἡ βάση τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τύφλωσε καὶ ἀποκοίμισε τὴ συνείδηση (7).

Ἀθέατες τότε, μέσα στὸ βαθὺ σκοτάδι τῆς ἀναισθησίας, διάφορες ἁμαρτίες ὁρμοῦν σὰν ληστὲς μέσα στὴν ψυχὴ καὶ τὴν κάνουν κρησφύγετό τους. Οἱ ἁμαρτίες αὐτές, μένοντας ἐκεῖ γιὰ πολύ, γίνονται συνήθειες. Μὲ τὸν καιρὸ ἑδραιώνονται καὶ ἰσχυροποιοῦνται ὅσο καὶ οἱ φυσικὲς ἰδιότητες τῆς ψυχῆς, καμιὰ φορά μάλιστα ξεπερνοῦν σὲ δύναμη ἀκόμα κι αὐτὲς τὶς φυσικὲς ἰδιότητες. Οἱ ἁμαρτωλὲς συνήθειες ὀνομάζονται πάθη. Χωρὶς νὰ τὸ συνειδητοποιεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἁλυσοδένεται σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ γίνεται αἰχμάλωτός της, δοῦλος της.

Ὅποιος ἀδιαφορεῖ συστηματικὰ γιὰ τὶς ὑπομνήσεις τῆς συνειδήσεως, ἀφήνει τὸν ἑαυτό του νὰ αἰχμαλωτιστεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος μόνο μὲ ἔντονο προσωπικὸ ἀγώνα καὶ μὲ τὴ δυναμικὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ θὰ μπορέσει νὰ σπάσει τὶς ἁλυσίδες του καὶ νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ πάθη. Γιατί τὰ πάθη ταυτίστηκαν μὲ τὴ φύση του, ἔγιναν, θαρρεῖς, ἰδιότητές της.

Ἀγαπητέ μου ἀδελφέ! Μ’ ὅλη τὴν προσοχὴ καὶ τὴν ἐπιμέλεια φύλαξε τὴ συνείδησή σου.

Φύλαξε τὴ συνείδησή σου, πρῶτον, ὡς πρὸς τὴ σχέση σου μὲ τὸν Θεό. Νὰ τηρεῖς ὅλες τὶς ἐντολές Του, τόσο ὅταν σὲ βλέπουν οἱ ἄνθρωποι ὅσο καὶ ὅταν δὲ σὲ βλέπουν. Γιατί καὶ ὅταν δὲν σὲ βλέπουν οἱ ἄνθρωποι, ὅ,τι κάνεις, ἀκόμα καὶ ὅ,τι σκέφτεσαι, γίνεται γνωστὸ στὸν Θεὸ καὶ στὴ συνείδησή σου.

Φύλαξε τὴ συνείδησή σου, δεύτερον, ὡς πρὸς τὴ σχέση σου μὲ τὸν πλησίον. Μὴν ἀρκεῖσαι σὲ μίαν εὐπρεπῆ ἐξωτερικὴ συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς συνανθρώπους σου. Πρέπει ἀπὸ τὴ συμπεριφορά σου νὰ ἱκανοποιεῖται ἡ συνείδησή σου. Καὶ ἡ συνείδηση ἱκανοποιεῖται, ὅταν ὄχι μόνο οἱ πράξεις σου ἀλλὰ καὶ τὰ αἰσθήματά σου γιὰ τὸν πλησίον ἀνταποκρίνονται στὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου.

Φύλαξε τὴ συνείδησή σου, τρίτον, ὡς πρὸς τὰ πράγματα, ἀποφεύγοντας τὰ περιττὰ καὶ τὰ πολυτελή. Νὰ θυμᾶσαι πὼς ὅλα τὰ ἀντικείμενα ποὺ χρησιμοποιεῖς στὴν καθημερινή σου ζωὴ εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ.

Φύλαξε τὴ συνείδησή σου, τέταρτον, ὡς πρὸς τὸν ἴδιο σου τὸν ἑαυτό. Μὴν ξεχνᾶς πὼς εἶσαι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ πρέπει νὰ Τοῦ μοιάσεις (8), νὰ Τοῦ παρουσιάσεις κάποτε αὐτὴ τὴν εἰκόνα καθαρὴ καὶ ἄμεμπτη.

Ἀλίμονο, ἀλίμονο στὴν ψυχή, στὴν ὁποία ὁ Κύριος, τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, δὲν θ’ ἀναγνωρίσει τὴν εἰκόνα Του! Ἀλίμονο στὴν ψυχή, στὴν ὁποία δὲν θὰ βρεῖ καμιὰν ὁμοιότητα μὲ τὸν ἑαυτό Του! Αὐτὴ ἡ ψυχὴ θ’ ἀκούσει τὴν τρομερὴ καταδίκη: «Δὲν σὲ ξέρω!»(9). Ἡ ἄχρηστη εἰκόνα θὰ ριχθεῖ στὴν ἄσβεστη φλόγα τῆς γέεννας.

Ἀνέκφραστη καὶ ἀτελεύτητη, ἀπεναντίας, θὰ εἶναι ἡ χαρὰ τῆς ψυχῆς, στὴν ὁποία ὁ Κύριος θ’ ἀναγνωρίσει τὴν εἰκόνα Του, στὴν ὁποία θὰ δεῖ τὴν προπτωτικὴ θεία ὀμορφιά, δῶρο τῆς ἄπειρης ἀγαθότητάς Του στὸ πλάσμα Του. Αὐτὴ ἡ ὀμορφιὰ τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς μετὰ τὴν προπατορικὴ πτώση χάθηκε, ἀλλὰ ἀποκαταστάθηκε καὶ αὐξήθηκε μὲ τὴ λυτρωτικὴ οἰκονομία τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ διατηροῦμε τὴ θεία ὀμορφιὰ τῆς ψυχῆς μας ἀκέραιη καὶ ἄσπιλη, ἀποφεύγοντας ὅλες τὶς ἁμαρτίες καὶ τηρώντας ὅλες τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές.

Τῆς ἀποφυγῆς τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν ἄγρυπνος ἐπιτηρητὴς καὶ ἀσίγητος παρακινητής εἶναι ἡ συνείδηση. Ἀμήν.




1. Ἀββᾶ Δωροθέου, ὄ.π., Γ', 40.

2. Βλ. Ἑβρ. 10:22.

3. Βλ Ματθ. 5:25. Λουκ. 12:58. 

4. Παροιμ. 14:25.

5. Βλ Α' Κόρ. 10:4.

6. Ὠσηὲ 5:11.

7. Βλ. Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, ὄ.π.. ΙΖ.

8. Βλ. Γεν. 1:26-27. 

9. Πρβλ. Ματθ. 25:12. Λουκ. 13:25, 27.
πηγή

Ἡ κρίση τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας Κορναράκης 'Ιωάννης

Σέ μιὰ χρονική περίοδο, ὅπως αὐτή πού διερχόμεθα σήμερα, κατά τήν ὁποία οἱ ἀξίες γενικά τῆς ζωῆς συνεχῶς ὑποβαθμίζονται καί, γιατί ὄχι, ἐκμηδενίζονται, ἡ θεολογική αὐτοσυνειδησία δείχνει καί αὐτή, ὄχι σπάνια, τά δικά της γνωρίσματα μιᾶς βαθειᾶς κρίσεως, μέ κύριο προσανατολισμό τήν ἀποξένωσή της ἀπό τίς παραδοσιακές καί ἁγιοπνευματικές της ἀφετηρίες!

Ἀναμφιβόλως ἡ κρίση τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας, ὑπῆρξε πάντοτε, καί ἐξακολουθεῖ νά εἶναι καί σήμερα, ἡ σκιά τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς θεολογίας της. Τό γεγονός ὅτι κυρίαρχο στοιχεῖο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ πίστη, στό πρόσωπό του ἀλλά καί στήν ὑπαρξιακή λυτρωτική δυναμική τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου, προβάλλει ἤδη ἐνωρίς, κατά τήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας, μέσα στή ζωή τοῦ κόσμου, τήν προτεραιότητα τῆς πίστεως αὐτῆς ἔναντι τῆς ἀνθρωπίνης λογικῆς καί συγχρόνως προμηνύει τόν προκλητικό χαρακτήρα τῆς προτεραιότητος αὐτῆς γιά τίς κυριαρχικές ἀπαιτήσεις τῆς ἐγκόσμιας λογικῆς.

Σέ πολλές περιπτώσεις ὁ θεολογικός νοῦς γιά ποικίλους λόγους διολισθαίνει στήν ἐπιλογή τῆς δυναμικῆς τῆς ἐγκόσμιας αὐτῆς λογικῆς, ὡς τοῦ κυρίου ἐργαλείου τῆς κατανοήσεως καί ἑρμηνείας τοῦ εὐαγγελικοῦ καί πατερικοῦ λόγου!

Μιὰ τέτοια ἐπιλογή, συνειδητή ἤ μή συνειδητή, ἑκούσια ἤ ἀκούσια, ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς τήν οὐσία καί τήν κύρια αἰτία τῆς κρίσεως τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας πάντοτε, ἰδιαιτέρως ὅμως σήμερα!
Ἡ ἐποχή μας μαστιζομένη συνεχῶς ἀπό ξενόφερτα ρεύματα φιλοσοφικῶν καί γενικά θεωρητικῶν συστημάτων καί ἰδεολογημάτων, πού ἀποβλέπουν στήν ἀλλοτρίωση τοῦ κόσμου ἀπό τίς παραδοσιακές του ἀξίες, προσφέρει σήμερα νέες προκλήσεις καί νέες δυνατότητες στό θεολογικό νοῦ, γιά μιὰ ἀκραία μάλιστα ἀποξένωσή του, ἀπό τίς παραδοσιακές, δηλαδή ἁγιοπνευματικές ἀφετηρίες τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Θεολογίας της.

Ἡ μεγάλη ἐν τούτοις πρόκληση γιά μιὰ τέτοια ἀλλοτρίωση προέρχεται σήμερα ἀπό ἕνα βασικό μήνυμα τῆς φιλοσοφικῆς συνισταμένης τῶν θεωρητικῶν αὐτῶν συστημάτων, τῆς Νέας Ἐποχῆς: τήν ἀπόρριψη καί καταπολέμηση τοῦ «παλαιοῦ» (παντός παλαιοῦ) γιά τήν ἐπικράτηση τοῦ «νέου» (παντός νέου), σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί τούς τρόπους σκέψεως καί ζωῆς τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου. Ἐξ ἄλλου τήν οὐσία καί τό κύριο νόημα τοῦ μηνύματος αὐτοῦ τῆς Νέας Ἐποχῆς ἐκπροσωπεῖ σήμερα ἡ φιλοσοφία τῆς μετανεωτερικότητος, ἡ ὁποία ἐφαρμοζομένη στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Θεολογίας της, ἀξιώνει τόν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμό ὅλων τῶν δομῶν τῆς παραδόσεώς της «ἀπό τῶν πλέον πρακτικῶν ἕως τῶν πλέον θεολογικῶν της ἀρχῶν»!

Ἔτσι ὁ ἀγώνας αὐτός τῆς Νέας Ἐποχῆς κατά τοῦ «παλαιοῦ», ἐντός τοῦ χώρου τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, συνεργεῖ στήν προσπάθεια τῆς ἀπορρίψεως, ἀπό θεολογικούς νόες τῆς παραδοσιακῆς ἁγιοπνευματικῆς της παρακαταθήκης, ὥστε νά διακηρύσσεται σήμερα ὅτι ἡ πατερική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἐξεπλήρωσε πλέον τόν προορισμό της στό «παρελθόν» καί δέν ἔχει ἑπομένως νά προσφέρει τίποτε τό νέο στόν ἀγώνα τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν μεγάλων καί δυσεπιλύτων προβλημάτων τῆς ὑπάρξεως.

Ἡ προσπάθεια αὐτή τῆς ἀπορρίψεως ἀλλά καί τῆς στρεβλώσεως καί μεθοδικῆς παρερμηνείας τῆς πατερικῆς παραδόσεως καί διδασκαλίας ἀντικατοπτρίζεται σήμερα καί φιλοξενεῖται σέ πολλά κείμενα, ὄχι μόνο ἀκαδημαϊκῶν διδασκάλων ἀλλά καί ἄλλων θεολόγων μή ἀκαδημαϊκῶν, φρονούντων ὅμως καί αὐτῶν τά τοῦ ἀντιπαραδοσιακοῦ πνεύματος τῶν ἐν λόγω κειμένων. Αὐτό δέ πού πρέπει νά ἐπισημάνει κάποιος ἰδιαίτερα εἶναι τό παραπλανητικό χαρακτηριστικό, πού κυριαρχεῖ στά κείμενα αὐτά· ἡ διγλωσσία, ἡ ὁποία λειτουργεῖ ὡς ἐργαλεῖο ὑποκριτικῆς πίστεως καί δῆθεν ἐμμονῆς στήν παρακαταθήκη τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας. Πρόκειται γιά γνωστή πλέον μέθοδο, πού ἐνεργεῖ τή διαστρέβλωση πατερικῶν θέσεων καί ἀποφάσεων ἀκόμη Οἰκουμενικῶν Συνόδων, μέ τή χρήση πατερικοῦ ὑλικοῦ, ὁπότε ὁ ἁπλός ἀναγνώστης δέν εἶναι σέ θέση νά ἀντιληφθεῖ τό ψευδές καί παραπλανητικό τῶν στρεβλώσεων καί παρερμηνειῶν τοῦ πατερικοῦ αὐτοῦ θησαυροῦ καί παρασύρεται, μέ τόν τρόπο αὐτό στήν ἀποδοχή ἰδεῶν καί ἐννοιῶν, πού τόν ἀποπροσανατολίζουν ἀπό τήν ἁγιοπνευματική γνησιότητα τῆς πίστεως καί τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας!

Στή συνέχεια τοῦ παρόντος κειμένου παρατίθενται κάποια ἐλάχιστα δείγματα στρεβλώσεως καί σκοπίμου παρερμηνείας βασικῶν θέσεων τῆς πατερικῆς ἀλλά καί τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, πού φιλοξενοῦν θεολογικά κείμενα, ἀποδεικτικά μιᾶς βαθειᾶς πράγματι κρίσεως θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας, προπομποῦ διαμορφώσεως μιᾶς «νέας» ὀρθοδοξίας νεοεποχίτικης λογικῆς, ἀφυδατωμένης ἀπό τόν χαρισματικό πλοῦτο τῆς γνήσιας καί θεοφιλοῦς Ὀρθοδοξίας.

Ἔτσι λοιπόν, σήμερα, σύμφωνα μέ θεμελιώδη καθοριστική ἀρχή τῆς διαμορφώσεως τῆς διδασκαλίας τῆς νεοποχίτικης ὀρθοδοξίας. «ἡ αὐστηρή (!) λογική δίνει σιγά σιγά τή θέση της σέ μιὰ περισσότερο καρδιακή πίστη, μιὰ πίστη πού ἀνέχεται τόν πλησίον καί δέν ἐγκλωβίζεται σέ ἰδεολογικά στεγανά...». Γιά τό λόγο αὐτό. «ἡ ἐπιστημονική θεολογική ἔρευνα», ἐπεκτείνεται σέ ὅλες τίς περιοχές τῆς βιβλικῆς ἐπιστήμης καί τά συμπεράσματά της θεωροῦνται ἐπιστημονικῶς ἔγκυρα γιά ὅλα τά δόγματα, δεδομένου ὅτι στό χῶρο τῆς ἐπιστήμης αὐτῆς, «σήμερα τά ἰδεολογικά ὅρια τείνουν νά ἐκλείψουν». Ἐξ ἄλλου σήμερα. «μιὰ ὁμολογιακή ὀρθοδοξία εἶναι μιὰ νεκρή ὀρθοδοξία»! Στή θέση αὐτή συνεπικουρεῖ καί τό γεγονός ὅτι τά δόγματα, γιά τό σύγχρονο ἄνθρωπο εἶναι «γρίφοι» πού δέν ἔχουν τίποτε νά τοῦ εἰποῦν. «Τό κριτήριο πού θά διακρίνει τόν χριστιανό ἀπό τόν μή χριστιανό θά εἶναι πλέον ἡ ἀγάπη καί ὄχι τά δόγματα»!

Σήμερα ἡ δυνατότητα πού ἔχουμε. «γιά τόν προσδιορισμό τῆς ταυτότητος τῆς Ἐκκλησίας», «δέν εἶναι ἀποτέλεσμα μόνο τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης ... ὑπῆρξε καρπός τῆς εὐτυχοῦς (!) ἐξέλιξης στόν εὐρύτερο χῶρο τῶν ἀνθρωπιστικῶν ἐπιστημῶν, καί ἰδιαίτερα τῶν κοινωνικῶν ἐπιστημῶν, καί πιό συγκεκριμένα τῆς πολιτιστικῆς ἀνθρωπολογίας». Ἑπομένως, ὡς πρός τόν προσδιορισμό τῆς ταυτότητος τῆς Ἐκκλησίας ἡ ἐπιστημονική γενικῶς ἐξέλιξη ἀποβαίνει οὐσιαστικός παράγοντας αὐτοῦ του προσδριορισμοῦ, δεδομένου ὅτι. «Ἡ ταυτότητα καί ἡ ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας ... δέν βρίσκονται στό παρελθόν, στήν ἱστορία, στήν παράδοση εἴτε τῶν ἀποστόλων εἴτε τῶν πατέρων, ἀλλά στό μέλλον...»!

Τό «παρελθόν» τῆς Ἐκκλησίας ὡς καταλυτικός στόχος τῆς νεοεποχίτικης θεολογίας, πλήττεται μέ ἰδιαίτερη ἔμφαση στή χριστολογική ὑπόσταση τῆς Ἐκκλησίας, ἐφ’ ὅσον «Ἡ Ἐκκλησία δέν ἀντλεῖ τή ὕπαρξη καί τήν ὑπόστασή της ἀπό αὐτό πού εἶναι, ἀλλά ἀπό αὐτό πού θά γίνει- ὄχι δηλαδή ἀπό τό παρόν ἤ ἀπό τό παρελθόν, ἀπό κάποια αὐθεντία τοῦ παρελθόντος (ἀκόμη καί ἀπό τό γεγονός Χριστός — !!! ), ἤ ἀπό αὐτό πού τῆς δόθηκε ὡς θεσμός, ἀλλά ἀπό τό μέλλον, ἀπό τά ἔσχατα»!

Ἀπό τή στιγμή πού «τό γεγονός Χριστός», ὡς αὐθεντία τοῦ παρελθόντος, μένει ἔξω ἀπό τήν ὑπόσταση καί τήν ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας, κάθε ἄλλη δογματική ἀρχή ἤ εὐαγγελική ἀλήθεια εἶναι ἐπίσης ἐκτεθειμένη στή βασική ἐκθεμελιωτική τῶν πάντων νεοεποχίτικη ἀρχή τοῦ «διαρκοῦς ἐπαναπροσδιορισμοῦ» τῶν πάντων, στό χῶρο τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Δέν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ὅτι ὅλα μποροῦν νά ἐπαναπροσδιορίζονται, ἀκόμη καί τά μυστήρια! Πάντως- «Ἡ Θεία Εὐχαριστία ἡ ὁποία βέβαια αὐτή καί μόνον αὐτή καθορίζει ... τό εἶναι καί τήν ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας ... ἀπαιτεῖ διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμό... γιατί ἀλλιῶς κινδυνεύει νά καταστεῖ ψευδές εἴδωλο τῆς πραγματικότητος πού εἰκονίζει»!!

Ἀλλά τό χριστολογικό δόγμα πλήττεται καί ἀκυρώνεται στήν καρδιά τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ, στόν σταυρικό του θάνατο. «Ὁ Χριστός εἶναι "σωτήρ τοῦ κόσμου" ὄχι γιατί θυσιάστηκε στό Σταυρό ἐξαλείφοντας μ’ αὐτόν τόν τρόπο τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, ἀλλά γιατί "ἀνέστη ἐκ τῶν νεκρῶν"». Ἐπίσης. «Ἡ Ἐκκλησία ὑφίσταται ὄχι γιατί ὁ Χριστός πέθανε πάνω στό Σταυρό, ἐξαλείφοντας τίς ἁμαρτίες μας, ἀλλά γιατί ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν»!

Ἐξ ἄλλου στό πανόραμα τῶν κακοδοξιῶν, πού ἐντοπίζονται σέ θεολογικά κείμενα τῆς ἐποχῆς μας καί προσφέρονται μέ τή μέθοδο τῆς διγλωσσίας καί δῆθεν μέ τή σφραγίδα τῆς πατερικῆς θεολογίας, κακοποιοῦνται δύο θεολογικοί ὅροι θεμελιακῆς σημασίας γιά τή σωτηρία τοῦ χριστιανοῦ ἀνθρώπου. ὁ ὅρος ἁμαρτία καί ὁ ὅρος ἐνοχή!

Ἡ παράβαση τῆς ἐντολῆς ἀπό τούς πρωτοπλάστους δέν ἦταν ἁμαρτία ἀλλά ἁπλῶς ἀστοχία. «Τό κακό νοεῖται πάντοτε ὡς ἀστοχία, μιὰ τέτοια ἀστοχία ἦταν καί τό προπατορικό ἁμάρτημα». Ἔπειτα. «Ἡ πατερική θεολογία εἶδε τό προπατορικό ἁμάρτημα ὡς ἀρρώστια καί δέν ἔκανε λόγο γιά καμμιά κληρονομική ἐνοχή παρά μονάχα γιά τήν κληρονόμηση τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου». Ὅμως.«Ἐπηρεασμένος ὁ ἄνθρωπος κυρίως ἀπό τό νομικό πνεῦμα καί τή δικαιική τάξη, στό ἐκδηλούμενο κακό, θέλει πάντοτε ν’ ἀναζητεῖ εὐθύνη καί τιμωρία»!

Ἔτσι οἱ ὅροι ἁμαρτία καί ἐνοχή ἀκυρώνονται μέ μιὰ γενική ἀναφορά στήν πατερική θεολογία. Καί ἡ μέν ἁμαρτία ἔχει βαπτισθεῖ στήν κολυμβήθρα τῆς κρίσεως τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας ὡς ἀστοχία καί ἀποφεύγεται στεγανῶς ἡ χρήση της μέ τήν εὐαγγελική της ταυτότητα, ἐνῶ ἡ ἐνοχή στιγματίζεται πάντοτε μονομερῶς ὡς ἀποκλειστικό γέννημα νομικισμοῦ!
Ἡ νοηματική στρέβλωση τῶν δύο βασικῶν αὐτῶν ὅρων, τῆς χριστιανικῆς ἀνθρωπολογίας καί σωτηριολογίας, ἀφήνει μετέωρη, γιά τή θεολογική σκέψη, τήν εὐθύνη τῆς τραγωδίας τῆς καθημερινότητος, ἐφ’ ὅσον ἡ νεοεποχίτικη αὐτή λογική προσκρούει ἀπό μόνη της στό ἀδιέξοδο αὐτῆς τῆς εὐθύνης, ὑψώνουσα κορῶνα (!) ὑπαρξιακῆς ἀπελπισίας- «... πάρα πολύ ὀδύνη καί κακό ὑποφέρουμε χωρίς νά φταῖμε»!

Μία εὐρύτατα διαδεδομένη κακοδοξία, πού ἀφορᾶ τή σχέση κτιστοῦ καί ἀκτίστου, φαίνεται νά πρυτανεύει σέ πολλά θεολογικά πνεύματα. Σύμφωνα μέ αὐτή τή «θεωρία» «Ὅλα τά δημιουργήματα προῆλθαν ἐκ τοῦ μή ὄντος, δηλαδή ἐκ τοῦ μηδενός, ὁπότε τείνουν ἤ πρός τήν τελείωση ἤ πρός τό μηδέν». Ἔτσι ὅταν τό κτιστό δέν ἑνωθεῖ μέ τό ἄκτιστο, μηδενίζεται, ἐπανέρχεται στό μηδέν, στήν ἀνυπαρξία. Αὐτή «ἡ καλή ἀλλοίωση ἤ ἡ κακή - μηδενιστική ἀλλοίωση ὀφείλεται κατά βάση στήν τρεπτότητα τῶν ὄντων. Αὐτή καθεαυτή τούτη ἡ τρεπτότητα δέν εἶναι κακό, ἐπειδή εἶναι αἰτία ὄχι μόνο τῆς μηδενωτικῆς ἀλλοίωσης ἀλλά καί τῆς τελειωτικῆς».

Προέκταση αὐτῆς τῆς θεωρίας εἶναι ἐκείνη ἡ θέση πού προβάλλει ὡς «πατερικό λόγο» τό θάνατο τῆς ψυχῆς! «Ἡ ψυχή κατά τούς πατέρες τῆς ἐκκλησίας μας δέν εἶναι ἀθάνατη. Εἶναι κτιστή... ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα εἶναι μιὰ μορφή θανάτου της... δίχως τό σῶμα εἶναι ἐλαττωματική, ἄστεγη, ἀνάπηρη, σχεδόν παράλογη. Τό σῶμα εἶναι ἡ ψυχή τῆς ψυχῆς καί δίχως αὐτό εἶναι ἕνα εἶδος πνεύματος, α ghost...»! Ἡ θέση αὐτή ἔχει ἤδη ἀναπτυχθεῖ σέ εὐρύτερα διαδεδομένη θεωρία, τόν «θνητοψυχισμό», ὁ ὁποῖος διδάσκεται σέ γειτονική ὀρθόδοξη χώρα καί προβάλλεται ὡς ἐπίτευγμα σύγχρονης ἑλληνικῆς θεολογικῆς σκέψεως!

Στή σύγχρονη νεοεποχίτικη θεολογία, ἡ ἀναφορά στήν Ἁγία Γραφή καί στήν παράδοση, γιά τήν ἀναζήτηση ἐρεισμάτων ἤ μή, στό θέμα τῆς χειροτονίας τῶν γυναικῶν ὁδηγεῖ «σέ ἑρμηνεῖες φονταμενταλιστικές»! «Ἡ χειροτονία τῶν γυναικῶν ... ἀντιμετωπίζεται ἀπό τούς ὀρθοδόξους θετικά (ἐφ’ ὅσον) μέχρι σήμερα δέν ἔχουν διατυπωθεῖ θεολογικά ἐπιχειρήματα πού νά ἀποκλείουν τήν ἱερωσύνη τῶν γυναικῶν». Ὅμως. «Τά πράγματα χειροτερεύουν, ὅταν τήν ἀδράνεια καί τήν ἀμηχανία μας προσπαθοῦμε νά τίς καλύψουμε καταφεύγοντας στήν Γραφή καί στήν Παράδοση. Τότε εὔκολα κατρακυλᾶμε σέ ἑρμηνεῖες φονταμενταλιστικές»!

Τέλος τό πλέον κραυγαλέο γεγονός, πού βεβαιώνει μέ ἀναμφισβήτητη πειστικότητα τήν κρίση τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας εἶναι ἀσφαλῶς ἡ δῆθεν «ἐπιστημονική» ἀπόδειξη, μέ δύο διδακτορικές διατριβές, τῆς ὀρθοδοξίας (!) δύο ἀντιχαλκηδονίων αἱρετικῶν, τοῦ Διοσκόρου καί τοῦ Σεβήρου. Μέ ἱστορικά καί πατερικά δῆθεν κριτήρια, οἱ δύο αὐτοί αἱρετικοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταδικασθεῖ ἀπό τήν Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τῆς Χαλκηδόνος, ἀναβαπτίζονται «ἐπιστημονικῶς» ὀρθόδοξοι! Τό βάθος ἐξ ἄλλου ἀλλά καί τό πλάτος τῆς κρίσεως τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας ἐντοπίζεται, στήν περίπτωση τούτη, στό γεγονός, ὅτι ἡ ἐκπόνηση τῶν δύο αὐτῶν διατριβῶν, δέν προκάλεσε καμμία, μέχρι σήμερα, ἀντίδραση ἀπό κάποιο ἁρμόδιο ἐκκλησιαστικό ὄργανο (Συνοδική Ἐπιτροπή ἐπί τῶν αἱρέσεων) οὔτε σχολιάσθηκε ἀπό κάποιους ἄλλους εἰδικούς, στά δογματικά καί ἱστορικά θέματα, στόν ἐκκλησιαστικό κυρίως τύπο!

Ἀλλά ἡ κρίση τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας δέν μαρτυρεῖται καί δέν ἀποκαλύπτεται μόνο σέ γραπτά θεολογικά κείμενα. Βεβαιώνεται καί ἐκφράζεται πρός τά ἔξω μέ συμπεριφορές καί τρόπους ζωῆς ἀπορριπτικούς τῆς αὐθεντικῆς ποιότητος τοῦ ὀρθοδόξου βιώματος. Βασικά στοιχεῖα ἤ χαρακτηριστικά τοῦ βιώματος τούτου, ὅπως προσευχή, ἐκκλησιασμός, νηστεία ἀκόμη καί μελέτη πατερικῶν κειμένων καί ἄλλα, θεωροῦνται ὡς «εὐσεβισμός» καί κάθε ἀναφορά στά στοιχεῖα αὐτά γίνεται μέ ἔκδηλη περιφρόνηση!

Ἡ βιωματική αὐτή προέκταση τῆς κρίσεως τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας, σέ συμπεριφορές καί τρόπους ζωῆς πού ἀκυρώνουν τό στοιχειῶδες ὀρθόδοξο ἦθος, ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς φυσιολογική ἔκφραση τῆς κρίσεως αὐτῆς, δεδομένου ὅτι στρεβλές «ὀρθόδοξες» ἰδέες δέν μποροῦν νά παράγουν ὑγιές ὀρθόδοξο ἦθος. Τό γεγονός αὐτό ἐπικυρώνουν οἱ καταλυτικές ἐρωτήσεις Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου.«Μήτι ἡ πηγή ἐκ τῆς αὐτῆς ὀπῆς βρύει τό γλυκύ καί τό πικρόν; Μή δύναται, ἀδελφοί μου συκῆ ἐλαίας ποιῆσαι ἤ ἄμπελος σῦκα; Οὕτως οὐδεμία πηγή ἀλυκόν καί γλυκύ ποιῆσαι ὕδωρ» (Ἰακ. 3,11-12). Μέ τό κύρος τῆς κοινῆς καί ἀδιάψευστης λογικῆς βεβαιώνεται ὁ ὁμόλογος βιωματικός χαρακτήρας φρονήματος καί τρόπου ζωῆς καί ἀνθρωπίνης συμπεριφορᾶς! Ἄλλωστε, ἐν προκειμένῳ, ἰσχύει καί τό ἀντίθετο, κατά τόν κυριακό λόγο «ἐκ γάρ τοῦ καρποῦ τό δένδρον γινώσκεται» (Ματθ. 12, 33). Ναί. «Ὄψις (δέ) ψυχῆς τά πάθη συγκρύπτειν οὐκ ἀνέχεται, κατήγορος δέ τοῦ ἀδήλου ἀδέκαστος γίνεται, τῷ φανερῶ συμπτώματι λανθάνουσαν διάθεσιν ἐλέγχουσα» (Ὁσ. Νεῖλος ὁ Ἀσκητής, P.G. 79,67).

Καί κατά τόν Ἄγ. Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, ὁ Θεός ἐμφανίζεται σέ κάθε ἄνθρωπο «κατά τήν ὑποκειμένην αὐτῷ περί Θεοῦ δόξαν». Ἔτσι σ’ αὐτούς πού βιώνουν θεοφιλῶς τόν εὐαγγελικό λόγο «ὡς μονάς ἐμφαίνεται καί Τριάς, ἵνα τήν οἰκείαν ὕπαρξιν παραδείξειεν, καί τόν αὐτῆς τρόπον μυστικῶς ἐπιδιδάξειεν». Σ’ ἐκείνους ὅμως πού δέν πληροῦν τόν ὅρο τῆς εὐαγγελικῆς ζωῆς, ὁ Θεός ἐμφανίζεται ὄχι ὅπως εἶναι («οὐχ ὡς ἐστί») ἀλλά ὅπως αὐτοί εἶναι («ὡς εἰσί»). Θεολογοῦντες ἑπομένως οἱ τελευταῖοι αὐτοί παράγουν θεολογία ὑποκειμενική, διδάσκοντες ἁπλῶς τόν ἑαυτό τους! (P.G. 90, 364).
πηγή

ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ Ζ’ ΣΥΝΟΔΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Σ Υ Ν Ο Δ Ι Κ Ο Ν

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ

Ζ ’   Σ Υ Ν Ο Δ Ο Υ

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

πηγή

Κυριακή της Τυροφάγου «Ὅταν δέ νηστεύητε μη γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταί…»εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας

Αγαπητοί μου αδελφοί, βρισκόμαστε στο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, μπροστά στα πνευματικά αγαθά, τις «αἰώνιες αλήθειες» όπως τις ονομάζει η αγία μας Εκκλησία.

            Μας δίνει το χέρι Του, ο Κύριός μας, να διαβούμε την περίοδο της Σαρακοστής και να βγούμε από την έρημη γη των παθών μας, του φοβερού εγωισμού, της κάθε αμαρτωλής μας επιθυμίας, στην εύφορη γη της αγάπης και της ειρήνης του αναστημένου Χριστού, το Πάσχα.

            Η Εκκλησίας μας έχει την εμπειρία να μας οδηγήσει σωστά, χωρίς ακρότητες, αναπτύσσοντας στον καθένα μας κατά το μέτρο του, τά χαρίσματα που έχει.

            Έτσι πρώτα μας μιλάει για τη Νηστεία, την οποία συνδέει με την υποκρισία και την επίδειξη, που είναι η πιο μεγάλη αμαρτία.

            Είναι ψεύτικος ο αγώνας που γίνεται όταν θέλουμε να αρέσουμε στους άλλους ανθρώπους και ματαιοπονούμε διότι αποκτούμε και άλλες πνευματικές ασθένειες όπως ο θυμός και η κατάκριση, αν κάποιος για παράδειγμα δεν εκτιμήσει αυτόν τον «υποκριτικό μας αγώνα» τότε γινόμαστε θηρία, χωρίς ευσπλαχνία και συγχώρεση και προσθέτουμε μεγάλη πίκρα και στεναχώρια στην ψυχή μας.

            Η νηστεία φαίνεται ότι δεν είναι σκέτη αλλαγή τροφής, αλλά ολοκληρωτικό δώσιμο στην υπακοή του Σωτήρος Χριστού.

            Τι ωφέλησε αγαπητοί μου, τους πρωτοπλάστους η χωρίς κόπο και μέριμνες ζωή μέσα στον Παράδεισο, αφού έγιναν ράθυμοι και απίστησαν στον Θεό, και κατεφρόνησαν και παρέβησαν την εντολή Του· που ήταν βέβαια εντολή νηστείας;

            Έτσι και σε εμάς η εντολή του Χριστού για Νηστεία, είναι στην ουσία της εντολή πίστης, ευλογίας και αγιασμού, είναι άρνηση του κακού μας εαυτού και παράδοση στην αγαθότητα του Θεού Πατέρα μας. Όλα είναι δυνατά σε αυτόν που αφήνεται στην πρόνοια του Κυρίου μας, γι΄ αυτό ο Ιερός Χρυσόστομος μας τονίζει: «Πές μου αδελφέ τι αποκομίζεις από τη νηστεία που κάνεις; Γιατι κι ο γεωργός, γι αυτό σπέρνει για να θερίση. Κι ο καραβοκύρης, γι αυτό σχίζει τα πέλαγα, για να γεμίσει το αμπάρι. Μη μου λες τόσες μέρες νηστεύω, κρασί δεν πίνω, δεν πηγαίνω σε διασκεδάσεις. Άλλά δείξε αν, ενώ ήσουν οξύθυμος, έγινες πράος. αν μεθάς με την οργή, τι σημασία έχει που δεν πίνεις; Αν φθονείς, τι ωφέλεια έχεις που νηστεύεις; Δεν σε ρωτώ τι τραπέζι στρώνεις, αλλά αν άλλαξες ψυχή»

Κυριακή της Τυροφάγου , π. Alexander Schmemann

Κυριακή της Τυροφάγου

Alexander Schmemann

ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ
Πορεία προς το Πάσχα
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΆΚΡΙΤΑΣ

  Φτάσαμε πια στις τελευταίες μέρες πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή. Ήδη κατά την εβδομάδα της Απόκρεω που είναι πριν από τηνΚυριακήτης Συγγνώμης, δύο μέρες - η Τετάρτη και η Παρασκευή - ξεχωρίστηκαν να ανήκουν στη Σαρακοστή.  Θεία Λειτουργία δεν τελέστηκε και η όλη τυπική διάταξη στις ακολουθίες έχει πάρει τα λειτουργικά χαρακτηριστικά της Μεγάλης Σαρακοστής. Στον Εσπερινό της Τετάρτης χαιρετίζουμε τη Μεγάλη Σαρακοστή με τούτο τον ωραιότατο ύμνο:

Ανέτειλε τοέαρ της νηστείας, και το ανθός της μετανοίαςαγνίσωμεν ουνεαυτούς αδελφοί, οπόπαντός μολυσμού, τω φωτοδότη ψάλλοντας, είπωμεν δόξα σοι, μόνε φιλάνθρωπε.

Κατόπιν, το Σάββατο της Τυροφάγου η Εκκλησία μας«ποιείμνείαν πάντων των εν ασκήσει λαμψάντωνάγιωνανδρών τε και γυναικών». Οι άγιοι είναι τα πρότυπα που θʹ ακολουθήσουμε, οι οδηγοί στη δύσκολη τέχνη της νηστείας και της μετάνοιας

Στον αγώνα που πρόκειται νʹ αρχίσουμε δεν είμαστε μόνοι:
Δεύτεάπαντες πιστοί, τας των οσίων Πατέρων, χορείας υμνήσωμεν. Αντώνιον τον κορυφαίον, τον φαεινόν Εύθύμιον, καιέκαστον και πάνταςόμούκαι τούτωνώσπερ Παράδεισονάλλον τρυφής. τας πολιτείας νοητώς διεξερχόμενοι, τερπνώςανακράξωμεν...

Έχουμε βοηθούς και παραδείγματα:
Των Μοναστών τα πλήθη, τους καθηγητάς νυν τιμώμεν. Πατέρες, όσιοι:διʹυμών γαρ τον τρίβον, τηνόντως ευΘείαν πορεύεσθαιέγνωμεν μακάριοιέστέτω Χριστώδουλεύσαντες...

Τελικά έρχεται η τελευταία μέρα, που συνήθως, την ονομάζουμεΚυριακήτης συγγνώμης, αλλά έχει και ένα άλλο λειτουργικό όνομα που θα πρέπει να θυμόμαστε: «της απότου Παραδείσου της τρυφής εξορίας του Πρωτόπλαστου Αδάμ». Το όνομα αυτό συνοψίζει ουσιαστικά την πλήρη προπαρασκευή για τη Μεγάλη Σαρακοστή. Ξέρουμε ότι ο άνθρωπος πλάστηκε για να ζει στον Παράδεισο, για τη γνώση του Θεού και την κοινωνία μαζί Του. Η αμαρτία του όμως τον απομάκρυνε άπα την ευλογημένη ζωή και έτσι η ύπαρξη του στη γη είναι μια εξορία. Ο Χριστός, ο Σωτήρας του κόσμου, ανοίγει την πόρτα του Παραδείσου στον καθένα που Τον ακολουθεί, και η Εκκλησία με τα να μας αποκαλύπτει την ομορφιά της Βασιλείας, κάνει τη ζωή μας μια προσκυνηματική πορεία προς την ουράνια πατρική γη.

Έτσι, αρχίζοντας τη Μεγάλη Σαρακοστή είμαστε σαν τον Αδάμ:
Εξεβλήθη Αδάμ του Παραδείσου, δια της βρώσεως διο και καθεζόμενος απέναντι τούτου,ωδύρετοολολλύζων, ελεεινήτη φωνήκαιέλεγεν οίμοι, τι πέπονθα ο τάλας εγώ! Μίανεντολήν παρέβην την του Δεσπότου, και των αγαθών παντοίωνεστέρημαι. Παράδεισεαγιώτατε, ο διʹεμέπεφυτευμένος, και δια την Εύαν κεκλεισμένος, ικέτευε τω σε ποιήσαντι, καμέπλάσαντι,όπως των σων ανθέων πλησθήσωμαι. Διο και προς αυτόν ο Σωτήρ∙ τοεμόν πλάσμα ου θέλωαπολέσθαι, αλλάβούλομαι τούτο σώζεσθαι και ειςεπίγνωσιν αληΘείαςελθείνότι τονερχόμενον προς με, ου μη εκ βάλωέξω.

Η Μεγάλη Σαρακοστήείναιηαπελευθέρωση μας απότη σκλαβιάτης αμαρτίας, από τη φυλακή του «κόσμου τούτου». Και το ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής (Ματθ. 6, 14‐21) θέτει τους όρους για μια τέτοια απελευθέρωση.Πρώτοςόρος είναιηνηστεία- η άρνηση δηλαδή να δεχτούμε τις επιθυμίες και τις ανάγκες της «πεπτωκυίας» φύσης μας σαν ομαλές, η προσπάθεια να ελευθερωθούμε από τη δικτατορία της σάρκας και της ύλης πάνω στο πνεύμα. Για να είναι αποτελεσματική η νηστεία μας δεν πρέπει να είναι υποκριτική, δηλαδή «προς το θεαθήναι». Να μη φαινόμαστε «τοις ανθρώποις νηστεύοντες», αλλά «τω Πατρί ημών τω εν τω κρύπτω».Δεύτεροςόρος είναιησυγγνώμη. «Εάν αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν Ο Πατήρ υμών ο ουράνιος», (Ματθ. 6,14). Ο θρίαμβος της αμαρτίας, το κύριο σημάδι του ρόλου της πάνω στον κόσμο, είναι η διαίρεση, η αντίθεση, ο χωρισμός, το μίσος.Έτσι το πρώτο σπάσιμο σʹαυτάτο φρούριο της αμαρτίας είναιησυγχωρητικότητα:«η επιστροφή στην ενότητα, στην σύμπνοια, στην αγάπη». Το να συγχωρήσω κάποιον σημαίνει να βάζω ανάμεσα σε μένα και στον «εχθρό» μου την ακτινοβόλα συγχώρεση του ίδιου του Θεού. Το να συγχωρήσω είναι να αγνοήσω τα απελπιστικό αδιέξοδο στις ανθρώπινες σχέσεις και να τα αναφέρω στο Χριστό. Συγχώρεση πραγματικά είναι ένα πέρασμα της Βασιλείας του Θεού μέσα στον αμαρτωλό και «πεπτωκότα» κόσμο.

ΟυσιαστικάηΜεγάλη Σαρακοστήαρχίζει με τον Εσπερινόαυτής της Κυριακής. Αυτή η μοναδική σε βάθος και ωραιότητα ακολουθία έχει δυστυχώς εκλείψει από αρκετές εκκλησίες. Όμως παρʹ όλα αυτά τίποτε, άλλο δεν αποκαλύπτει καλύτερα το χαρακτηριστικό τόνο της Μεγάλης Σαρακοστής στην Ορθόδοξη Εκκλησία και πουθενά αλλού δε διακηρύσσεται τόσο καλά η έντονη πρόσκληση στον άνθρωπο.Η ακολουθία αρχίζει με τον κατανυκτικόεσπερινόόπου ο ιερέας είναι ντυμένος με λαμπεράάμφια. Τα κατανυκτικά στιχηρά που λέγονται ύστερα από τον ψαλμό «Κύριεεκέκραξα προς Σε...» αναγγέλλουν τον ερχομό της Μεγάλης Σαρακοστής και, πέρα απ' αυτή, τον ερχομό του Πάσχα!

Τον της Νηστείας καιρόν, φαιδρώςαπαρξώμεθα, προς αγώνας πνευματικούς εαυτούς υποβάλλοντες∙αγνίσωμεν την ψυχήν, την σάρκαν καθάρωμεν νηστεύσωμενώσπερ εν τοις βρώμασιν εκ παντός πάθους, ταςαρετάς τρυφώντες του Πνεύματος∙ εν αις διατελούντες ποθώ,αξιωθείημεν πάντες, κατιδείν το πάνσεπτον πάθος Χριστού του Θεού, και τοάγιον Πάσχα, πνευματικώςεναγαλλιωμένοι.

Κατόπιν γίνεται η είσοδος του Ευαγγελίου με τον εσπερινό ύμνο: «φως ιλαρόν αγίας δόξης...». Ο ιερέας τώρα προχωρεί προς την Ωραία Πύλη για νʹ αναφωνήσει το εσπερινό Προκείμενο που πάντοτε αναγγέλλει το τέλος της μιας και την αρχή της άλλης μέρας. Το Μέγα προκείμενο αυτής της ημέρας αναγγέλλει την αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής.
Μηαποστρέψης το πρόσωπο σου απότου παιδός σου,ότι θλίβομαι∙ ταχύεπάκουσόν μουʹπρόσχες τη ψυχήμου, και λύτρωσαι αυτήν.

Ακούστε τη θαυμάσια μελωδία του στίχου τούτου, αυτή την κραυγή που ξαφνικά γεμίζει την εκκλησία«...ότι θλίβομαι!» - και θα καταλάβετε το σημείο από το οποίο ξεκινάει η Μεγάλη Σαρακοστή: το μυστηριώδες μίγμα της ελπίδας με την απογοήτευση, του φωτάς με το σκοτάδι. Η όλη προετοιμασία έφτασε πια στο τέλος. Στέκομαι μπροστά στο Θεό, μπροστά στη δόξα και στην Ομορφιά της Βασιλείας Του. Συνειδητοποιώ ότι ανήκω σʹ αυτή, ότι δεν έχω άλλη κατοικία, ούτε άλλη χαρά, ούτε άλλο σκοπό. Συναισθάνομαι ακόμα ότι είμαι εξόριστος από αυτή μέσα στο σκοτάδι και στη λύπη της αμαρτίας γιʹ αυτό «θλίβομαι»! Τελικά παραδέχομαι ότι μόνο ο Θεός μπορεί να με βοηθήσει σʹ αυτή τη θλίψη, ότι μόνον σʹ Αυτόν μπορώ να πω «πρόσχες τη ψυχήμου». Μετάνοια πάνω απ' όλα, είναι το απελπισμένο κάλεσμα για τη Θεία βοήθεια.

Πέντε φορές επαναλαμβάνουμε αυτότο Προκείμενο. Και τότε να!ηΜεγάλη Σαρακοστήαρχίζει.Τα φωτεινά χρωματιστά άμφια και καλύμματα του ναού αλλάζουν τα φώτα σβήνουν. Ο ιερέας εκφωνεί τις αιτήσεις, ο χορός απαντάει με τα «Κύριε ελέησον» την κατʹ εξοχήν σαρακοστιανή απάντηση. Για πρώτη φοράδιαβάζεταιηπροσευχήτου  Αγίου Εφραίμ που συνοδεύεται απόμετάνοιες.Στο τέλος της ακολουθίας όλοι οι πιστοί πλησιάζουν τον ιερέα και ο ένας τον άλλο, ζητώντας την αμοιβαία συγχώρεση.Αλλάκαθώς γίνεται αυτήηιεροτελεστία της συμφιλίωσης, καθώςηΜεγάλη Σαρακοστήεγκαινιάζεται μʹαυτήτην κίνηση της αγάπης, της ενότητας και της αδελφοσύνης, ο χορός ψάλλει πασχαλινούςύμνους. Πρόκειται τώρα πιανα περιπλανηθούμε σαράντα ολόκληρες μέρες στηνέρημο της Μεγάλης Σαρακοστής. Όμως από τώρα βλέπουμε να λάμπει στο τέλος το φως της Ανάστασης, το φως της Βασιλείας του Θεού.

πηγή

ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ:ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΛΟΓΟΣ

ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

 (ΤΡΙΑΚΟΣΤΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ)

ΙΩΑΝΝΟΥΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 Ευλόγησον   Πάτερ.

 ΧΑΙΡΩ και ευφραίνομαι, βλέποντας σήμερον στολισμένην την Εκκλησίαν τού Θεού με το πλήθος των παιδιών της, και όλους σας, όπου με πολλήν χαράν εσυντρέξατε. Διότι όταν αποβλέπω εις τα χαρού­μενα σας πρόσωπα, έχω σημείον μεγαλώτατον της ψυχικής σας ηδονής, καθώς έ­λεγε και κάποιος σοφός˙ «Καρδίας ευφραινομένης θάλλει πρόσωπον». Δια τούτο λοιπόν και εγώ εσηκώθηκα σήμερον με περισσοτέραν προθυμίαν, δια να σας μεταδώσω εις τον αυτόν καιρόν αυτήν την πνευματικήν χαράν, και να σας γένω μη­νυτής τού ερχομού της αγίας Τεσσαρακο­στής, τούιατρικούλέγω των ψυχών μας. Διότι ο κοινός απάντων ημών Δεσπότης, θέλων ως φιλόστοργος Πατήρ να ξεπλύνωμεν τας αμαρτίας, όπου εκάμαμεν εις όλον τον καιρόν, επενόησεν εις ημάς τηνθεραπείαν, και δια μέσου της αγίας Τεσ­σαρακοστής.Ας μη γίνεται λοιπόν τις κατηφής˙ ας μη γίνεται τις σκυθρωπός, άλλ' ας χορεύη, και ας χαίρεται και ας δοξάζη τον κηδεμόνα, και επιμελητήν των ψυχών μας, όπου μας άνοιξεν αυτήν την εξαίρετον στράταν, και ας δεχθή με πολλήν χαράν τον ερχομόν της.

 Ας εντραπώσιν οι Έλληνες, ας κα­ταισχύνονται οι Εβραίοιβλέποντες την αγάπην μας, όπου αποδεχόμεθα και ασπαζόμεθα τον ερχομόν της με ιλαράν προθυμίαν, και ας μανθάνωσι δια μέσου της δοκιμής των πραγμάτων,πόση διαφορά είναι αναμέσον ημών και αυτών. Και αςονομάζωσιν εκεί­νοι εορτάς και πανηγύρεις την μέθηνκαι όλας τας άλλας ακολασίας, και ασχημοσύνας, όπου από εδώ είναι πρέπον να σύρουν εις τού λόγου τους. Αλλά η Εκκλησία τού Θεού ας ονομάζη εορτήν τα εναντία εκείνων, τηνΝηστείαν, δηλαδή, τηνκαταφρόνησιν της κοιλίας, και κάθε άλλην αρετήν, όπου ακολουθεί εις αυτήν διότι αυτή είναι αληθινή εορτή. Εκεί ό­που είναι σωτηρία ψυχών εκεί όπου είναι ειρήνη και ομόνοια˙ εκεί όπου είναιαπο­διωγμένη κάθε κοσμική φαντασία· εκεί όπου είναι μακρά η κραυγή και η σύγχυσις και τα τρεξίματα των μαγείρων, και τα σφαξίματα των άλογων ζώων και άντί δι’ αυτά πολιτεύεται κάθε ησυχία, και γα­λήνη, και αγάπη, και χαρά, και ειρήνη, και πραότης λόγου και άλλα αμέτρητα α­γαθά.

Ελάτε λοιπόν σας παρακαλώ να διαλεχθώμεν ολίγα τινά δι' αυτήν προς την αγάπην σας, παρακαλώντας σας πρώτον τούτο να δεχθήτε με πολλήν ησυχίαν τους λόγους μου, δια να καρποφορηθήτε κανέ­να άξιον, και να αναχωρήσετε ύστερον εις τα οσπήτια σας. Διότι δεν είμεθα εδώ συν­αθροισμένοι απλώς και ματαίως, δια να ομιλήση ο ένας, και ο άλλος να κροτήση απλώς τα λεγόμενα, και ούτω να αναχωρήσωμεν άπ' εδώ, αλλά δια να λαλήσωμεν ημείς κανένα ωφέλιμον, και άπ' εκείνα όπου συγκροτούσι την σωτηρίαν μας, και εσείς, άφ' ου κερδήσετε από τα λεγόμενα, και λάβετε πολλήν ωφέλειαν, ούτω να ευγήτε άπ' εδώ˙ επειδή η Εκκλησία είναι ιατρείον πνευματικόν και πρέπει εκείνοι όπου έρχονται εδώ να λαμβάνουσι τα αρ­μόδια ιατρικά, και να τα βάνουσιν επάνω εις τα τραύματά τους, και ούτω να στρέφωνται εις τους οίκους των.

 Και ότι μοναχή η ακρόασις δεν ωφελεί τίποτε, αν δεν την βάλη τις εις πράξιν και με τα έργα· άκουε τον Παύλον, όπου λέ­γει. «Ου γαρ οι ακροαταί τού νόμου δίκαιοι παρά τω Θεώ, άλλ' οι ποιηταί τού νόμου δικαιωθήσονται». Και ο Χριστός δημηγορών έλεγεν. «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την Βασιλείαν των ουρανών, άλλ' ο ποιών το θέλημα τού Πατρός μου τού εν ουρανοίς».

Ηξεύροντες λοιπόν, αγαπητοί, πως από την ακρόασιν δεν θέλομεν έχει καμμίαν ωφέλειαν, αν δεν ήθελεν ακολουθήσει και το τέλος δια μέσου των έργων, ας μη γενώμεθα μοναχά ακροαταί, αλλά και κατορ­θωταί όπως ακολουθούντα τα έργα εις τους λόγους, ήθελαν γείνει αφορμή εις η­μάς πολλής παρρησίας.

 Απλώσαντες λοιπόν τους κόλπους της διανοίας σας, δεχθήτε εις αυτόν τον τρό­πον τους περί νηστείας λόγους. Και κα­θώς εκείνοι όπου θέλουσι να λάβουν δια γυναίκα καμμίαν σώφρονα, και κοσμίαν, και ευγενή, στολίσαντες εις κάθε μέρος τας νυμφικάς παστάδας με παραπετάσμα­τα και καθαρίσαντες όλον τον οίκον, μη δίδοντες άδειαν να πατηθή από όλαις ταίς ανεπιμέληταις, και ρερυπωμέναις δουλεύτραις, τοιουτοτρόπως εισάγουσι την νύμφην εις τας παστάδας, με τον ίδιον τρόπον θέλω και εγώ να καθαρίσε­τε τον λογισμόν σας, και ποραιτήσαντες την τρυφήν, και λοιπήν πολυφαγίαν, ού­τω να δεχθήτε με ανοικτούς τους κόλ­πους την μητέρα όλων των καλών, και την διοασκάλισσαν της σωφροσύνης, και κάθε άλλης αρετής, λέγω τηννηστείαν, δια να απολαύσετε και σεις περισσοτέραν ηδονήν, και να δώση αυτή εις σας την αρμοδίαν θεραπείαν της.

  Διότι αν οι ιατροί, όταν μέλλωσι να δώσουν ιατρι­κά εις εκείνους, όπου θέλουσι να καθαρί­σουν τον σεσαπημένον και διεφθαρμένον χυμόν, τους προστάζουσι να απέχουν άπ' αυτήν την σωματικήντροφήν, δια να μη εμπόδιση την δύναμιν τού ιατρικού, αλλά να ενεργήση και να δείξη το έργον του, πολύ περισσότερον ημείς όπου μέλλομεν να υποδεχθώμεν τούτο το πνευμα­τικόν φάρμακον, την ωφέλειαν λέγω, όπου προέρχεται από την νηστείαν, πρέ­πει να καθαρίσωμεν τον λογισμόν μας με την δίαιταν, και να κάμωμεν ελαφρότε­ραν την διάνοιάν μας, δια να μη καταποντισθή από την μέθην, και κάμη άχρηστον, και ανωφελή την ωφέλειαν, όπου προξενείται από την νηστείαν.

 Και ηξεύρω ότι εις πολλούς φαίνονται παράξενα αυτά, όπου λέγομεν σή­μερον, αλλά παρακαλώ ας μη δουλεύωμεν απλώς εις την συνήθειαν, αλλά με στοχασμόν ας κυβερνώ μεν τα πράγματα μας. Διότι μήπως θέλει είσθαι εις ημάς κανένα κέρδος από την καθημερινήνπολυφαγίαν, και από τηνμέθηντην πολλήν; και τι λέγω κέρδος; μάλι­στα πολλή ζημία, και βλάβη ανυπόφο­ρος˙ επειδή όταν καταπνιγή ο λογισμός από την πολυποσίαν τού οίνου, ευθύς άπ' αυτήν την αρχήν, και άπ' αυτά τα προοίμια θέλομεν απορρίψει το κέρδος όπου προέρχεται από την νηστείαν.Διότι είπε μου, τι άλλο πράγμα είναι ανοστότερον, και τι άλλο ασχημότερον, όταν ρουφώντες εως το μεσονύκτιον τον άκρατον οίνον οι άνθρωποι την αυγήν όταν προβάλλη η ηλιακή ακτίνα, αποπνέουσιν ωσάν να ήσαν γεμισμένοι από έγκαιρον οίνον, και φαίνονται αηδείς εις εκείνους, όπου τους συναπαντώσι, και εις τους δουλευτάδες των ευκολοκαταφρόνητοι, και καταγελώνται από όλους εκείνους, όπου γνωρίζουσιν οπωσδήποτε το πρέπον, εξαιρέτως δε σύρουσιν εις τον εαυτόν τους και την αγανάκτησιν τού Θεού, δι' αυτήν την ακρασίαν, και την άκαιρον αμετρίαν και ανωφέλευτον;

 Διότι λέγει˙ «Οι μέ­θυσοι Βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι». Τι άλλο πλέον άθλιον άπ' αυ­τούς ήθελε γένει, όπουδι^’ολίγην, και βλαβεράν ηδονήν, αποδιώκονται από τα πρόθυρα της Βασιλείας;Αλλά μη γέ­νοιτο να νικηθή τις από τους εδώ συνα­θροισμένους άπ' αυτό το πάθος. Άλλ' εντρυφήσαντες και κατά την παρούσαν ημέραν με όλην την φιλοσοφίαν και σω­φροσύνην, και ελευθερωθέντες από την ζάλην και ταραχήν, όπου συνειθίζει να κάμη η μέθη, να καταντήσω μεν εις τον λιμένα των ψυχών μας, εις την νηστείαν λέγω, δια να ημπορέσωμεν να απολαύσωμεν με πλουσιοπαροχίαντα καλά, όπου προέρχονται άπ' αυτήν. Διότι καθώς η πολυφαγία γίνεται αιτία και πρόξενος μυρίων κακών εις το γένος των ανθρώ­πων, ούτω καιη νηστεία και καταφρόνησις λέγω της κοιλίας, έγεινε πάντοτε αφορμή εις ημάς άρρητων αγαθών.Διότι ο Θεός πλάσσας εις την αρχήν τον άνθρωπον και ηξεύρων ότι αυτό το ιατρικόν τού χρειάζεται μάλιστα δια την σωτηρίαν της ψυχής του, ευθύς και κατ' αρχάς εδωκεν αυτήν την παραγγελίαν εις τον πρωτόπλαστον Αδάμ, λέγοντας˙ «Από παντός ξύλου τού εν τω Παραδείσω βρώσει φαγή, από δε τού ξύλου τού γινώσκειν καλόν και πονηρόν ου φάγεσθε άπ' αυτού». Το δε να ειπή τούτο τρώγε, και τούτο μη τρώγης, ήτο μίαεικών και τύπος της νηστείας· αλλά όντως πρέπει να φυλάξη την παραγγε­λίαν, δεν το έκαμε και δια την ακρα­σίαν της κοιλίας του νικηθείς, και κα­νών την παρακοήν, κατεδικάσθη εις θά­νατον. Διότι είδεν ο πονηρός εκείνος διάβολος, και εχθρός της φύσεώς μας, την διαγωγήν τού πρωτοπλάστου Αδάμ εις τον Παράδεισον, και την ζωήν εκείνην την ακοπίαστον, και ότι ωσάν άγγε­λος ούτως ων συμπεπλεγμένος με το σώμα επολιτεύετο επάνω εις την γην θέλων να τον κρημνίση με την ελπίδα των μεγαλυτέρων ταξιμάτων, τον έβγαλε και άπ' εκείνα, όπου είχεν εις τα χέρια του. Τοιούτον είναι το να μη στέκη τις εις τα όρια του, και να επιθυμή τα μεγα­λύτερα. Και τούτο το ίδιον θέλων να φανέρωση κάποιος σοφός έλεγε˙ «Φθόνω δε διαβόλου θάνατος εισήλθε εις τον κόσμον».

 Είδες αγαπητέ πως εξ αρχής έλαβε το έμβασμα ο θάνατος από την λαιμαργίαν;Στοχάσου πάλιν και ύστερα την Θείαν Γραφήν όπου κατηγορεί συχνάκις την τροφήν και όπου λέγει τώρα μεν «Εκάθησεν ο λαός φαγείν και πιείν, και ανέστησαν παίζειν» ˙ άλλην φοράν δε «Έφαγε και έπιε και ελιπάνθη και επαχύνθη,και απελάκησεν ο ηγαπημένος». Ακόμη εκείνοι όπου εκατοίκουν εις τα Σόδομα, μαζύ με τα άλλα κακά από τούτο έσυ­ραν εις τον εαυτόν τους εκείνην την απαραίτητον οργήν διότι άκουσε τον Προφήτην όπου λέγει. «Τούτο το ανόμημα Σοδόμων, ότι εν πλησμονή άρτων εσπατάλων» επειδή είναι ωσάν μία βρύσις και ρίζα όλων των κακών.

Είδες τηνβλάβην όπου προξενεί η πο­λυφαγία; κάμε μου τώρα την χάριν και ιδές πάλιντα κατορθώματα της νηστείας. ΟΜωϋσήςενήστευσε τεσσαράκοντα ημέ­ραςκαι ημπόρεσε να λάβη τας πλάκας της νομοθεσίας· και επειδή καταβαίνων είδε τού λαού την παρανομίαν, έρριψε κατά γης και εσύντριψεν εκείνας τας πλάκας, όπου με τόσην προσκαρτερίαν και υπομονή ν ίσχυσε να λάβη, στοχαζόμενος πως είναι, άτοπον ένας λαός μεθυστής και παράνομος να δεχθή τού Δεσπότου την νομοθεσίαν. Δια τούτο ήτον ανάγκη να νηστεύση άλλαςτεσσαράκοντας ημέραςεκείνος ο θαυμαστός Προ­φήτης, δια να δυνηθή να λάβη πάλιν από τον Θεόν τας πλάκας εκείνας, και να ταίς κατεβάση, όπου δια την παρανο­μίαν τους εσύντριψε.

 Και ο μέγαςΗλίαςέκαμενηστείαντόσων ημερώνκαι απέφυγε την τυραννίαν τού θανάτου, και αναβάς ως εις τον ουρανόν με πύρινον άρμα,ακόμη δεν εδοκίμασεν έως της σήμερον τον θάνα­τον. ΚαιΔανιήλο άνδρας των επιθυ­μιών ενήστευσεν ημέρας πολλάς και ού­τως ηξιώθη να ιδή εκείνην την θαυμα­στήν οπτασίαν, ο οποίος εχαλίνωσε και τον θυμόν των λεονταρίων και τον μετέβαλεν εις ημερότητα προβάτων, μη μετα­βάλλων την φύσιν, αλλά αλλάσσων την προαίρεσίν τους, ενώ έμενεν η θηριωδία.

 Αυτήν την νηστείαν εμεταχειρίσθησαν και οιΝινευίται, καιεμετάβαλαν την απόφασιν τού Δεσπότου, κάνοντες και δείχνοντες αυτήν την νηστείαν ομού με τους ανθρώπους και το γένος των άλογων ζώων, και ούτως αποφυγόντες καθ’ ένας από τα πονηρά επιτηδεύματα, έσυ­ραν εις φιλανθρωπίαν τον Δεσπότην των όλων. Και τι καταγίνομαι ακόμη εις τους δούλους; διότι έχομεν να απαριθμήσωμεν και άλλους πολλούς και εις την πάλαιαν και νέαν Γραφήν, όπου δια μέ­σου της νηστείας επρόκοψαν. Είναι ανάγ­κη να έλθωμεν εις τον κοινόν ημών απάντων Δεσπότην διότιο Κύριος μας Ιησούς Χριστός δείχνων και αυτός νη­στείαν τεσσαράκοντα ημερών, ούτως άρ­χισε να παλεύση με τον διάβολον δίδων εις ημάς όλουςπαράδειγμα, δια να αρματωνώμεθα δια μέσου αυτής, και λαμ­βάνοντες την δύναμιν, όπου προξενείται άπ' αυτήν, ούτω να αντιστεκώμεθα εις την προς τον διάβολον μάχην.

 Άλλ' εδώ ίσως ήθελεν είπει τις άπ' εκείνους όπου βλέπουσιν οξέως, και έχουσιν έξυπνον την διάνοιανδιατί φαίνεται να ενήστευσεν ο Δεσπότης ταις ίδιαις ημέραις όπου ενήστευσαν και οι δούλοι, και δεν υπερέβη τον αριθμόν;Δεν έγει­νεν απλώς και ματαίως τούτο, αλλά και τούτο έγεινε με σοφίαν και κατά την άφατον και ανερμήνευτον φιλανθρωπίαν του, διότιδια να μη νομίσωσιν οι άν­θρωποι ότι ήλθε κατά φαντασίαν και δεν έλαβε σάρκα, ή ότι ήτον έξω από την φύσιν των ανθρώπων,δια τούτο νη­στεύει τον ίδιον αριθμόν των ημερών και δεν προσθέτειεν ταις ημέραις, δια να αποστομώση την φιλονεικίαν εκείνων όπου θέλουσι να ομιλούσιν αδιάντροπα. Διότι αν ήναι μερικοί ακόμη και τώρα όπου αποτολμούσι να λέγουν αυτά, μ' όλον όπου έγεινεν αυτό, αν δεν απέκοπτε με την πρόγνωσίν του αυτήν την αφορμήν τους,τι δεν ήθελαν επιχειρήσει να ειπούν;Δια τούτο δεν υποφέρει να νηστεύση περισσοτέρας ημέρας, αλλά ενή­στευσεν όσας ενήστευσαν και οι δούλοι, δια να μας διδάξη και δια μέσου αυτών των πραγμάτων, ότι ήτον και αυτός ενδεδυμένος την ιδίαν σάρκα, και δεν ήτον εξω από την φύσιν μας.

Άλλ' ότι είναι μεγάλη η δύναμις της νηστείας, και πολύ το κέρδος όπου έρχε­ται εις την ψυχήν άπ' αυτήν και από τους δούλους και από τον Δεσπότην έγεινε φανερόν εις ημάς.Παρακαλώ λοι­πόν την αγάπην σας, ηξεύρων το κέρδος όπου προξενεί, να μη αποδιώξετε δια οκνηρίαν την ωφέλειαν οπού προέρχεται άπ' αυτήν, μηδέ να δυσχεραίνετε εις τον ερχομόν της, αλλά να χαίρεσθε και να αγαλλιάσθε,καθώς λέγει ο μακάριος Παύλος· «Όσω γαρ ο έξωθεν ημών άνθρωπος διαφθείρεται τοσούτω ο έσω ανακαινούται».Διότι η νηστεία είναι τροφή της ψυχής· και καθώς αυτή η σω­ματική τροφή παχύνει το σώμα, ούτω και η νηστεία κάνει την ψυχήν πλέονέν­τονον και δυνατήντης κατασκευάζει ελαφρόν το πτερόν, την υψώνει, την κά­μει να φαντάζεται τα άνω, και την κά­νει ανωτέραν από ταις ηδοναίς και ταις γλυκύτητες της παρούσης ζωής.

 Και κα­θώς ταελαφρά πλοία διαπερώσι με περισσοτέραν γρηγοράδα τα πελάγη, αλλά εκείνα, όπου βαρύνονται με πολύ φόρ­τωμα βυθίζονται, ούτω και η νηστεία κατασκευάζουσα ελαφρότεροντον λογισμόν, τον κάνει να διαπερά με ευκολίαν το πέλαγος της παρούσης ζωής, και να ήναι όλος προσηλωμένος εις τον ουρανόν και εις εκείνα όπου είναι εις τους ου­ρανούς, και να μη ψηφά τα παρόντα, αλλά να τα παρατρέχη ωσάν μηδαμινότερα από την σκιάν και τα ονείρατα˙ αλλά η μέθη και η πολυφαγία, βαρύνοντας τον λογισμόν και παχύνοντας την σάρκα, αιχμαλωτίζει την ψυχήν, αποκλείοντάς την από κάθε μέρος, και μη αφίνονταςνα έχη υγιεινόν του λογισμού το κριτήριον, την κάνει να τρέχη εις τους κρημ­νούς και να εργάζεται όλα εναντίον της σωτηρίας της.

 Ας μη κυβερνούμεν λοιπόν αγαπητοί με οκνηρίαν εκείνα όπου συμβάλλουσιν εις την σωτηρίαν μας˙ αλλά ηξεύροντες όσα κακά γεννώνται απ αυτήν, ας φύγωμεν την βλάβην όπου προξενεί. Διότι ου μόνον εις τηνΝέαν Διαθήκην, εις την οποίαν είναι περισσότερα η αύξησις της φιλοσοφίας και μεγαλήτερα τα παλαίσματα, και μεγάλοι οι ίδρωτες και πολλά τα βραβεία, και άρρητα τα στέφανα,εμπο­δίζεται η τρυφή και η διασκέδασις, αλλά και εις τηνΠάλαιαν, όταν εκάθοντο ακό­μασιμά εις την σκιάνκαι ήσαν προση­λωμένοι εις το λυχνάρι, και όπως τα παι­δία όπου τρέφονται με το γάλα, ούτως άπ' ολίγον κατ' ολίγον ωδηγούντο,ουδέ τότε επεθύμουν να διασκεδάσουνκαι δια να μη νομίσετε ότι απλώς και ως έτυχε λέγομεν αυτά, κατηγορούντες την τρυφήν, ακούσατε τον Προφήτην όπου λέ­γει˙ «Ω οι ερχόμενοι εις ημέραν καλήν, οι καθεύδοντες επί κλινών ελεφαντίνων και κατασπαταλώντες επί ταις στρωμναίς αυτών! οι ερίφους εκ ποιμνίων και μο­σχάρια εκ μέσου βουκολίων γαλαθηνά! οι πίνοντες τον διυλισμένον οίνον και τα πρώτα μύρα χριόμενοι, ως εστώτα ελογίσαντο, και ούχι ως φεύγοντα»!

 Ίδετε πόσην κατηγορίαν έκαμε της τρυφής ο Προφήτης και μάλιστα όταν εδιαλέγετο με τους Εβραίους, τους αναί­σθητους, τους αχάριστους, όπου καθ' ημέρανεγαστριμαργούσαν; διότι στοχασθήτε την ακρίβειαν των λόγων, άφ' ου εκατηγόρησε την πολλήν αδηφαγίαν και την πολλήν μέθην από το κρασί, τότε είπεν «ως εστώτα ελογίσαντο, και ούχι ωςφεύγοντα»· δείχνων σχεδόν ότιέως τον φάρυγγα και εις τα χείλη είναι η απόλαυσις και παρέκει δεν περνά˙ άλλ' η ηδονή είναι ολίγη και προσωρινή, ο δε πόνος είναι παντοτεινός και δεν εχει τέ­λος˙ και αυτά, λέγει, μαθόντες δια μέσον της δοκιμής, τα ενόμισαν όλα πραγμα­τικά, τα οποία στέκονται και μένουσι, και ουχί ως πράγματα όπου φεύγουσι, δηλαδή όπου πετούσι και δεν στέκονται ουδέ στιγμήν.

 Διότι τοιαύτα είναι όλα τα ανθρώπινα και τα σαρκικά, ακόμη δεν έφθασαν και επέταξαν τοιαύτη είναι η τρυφή, τοιαύ­τη είναι ηανθρωπινή δόξα και η δυνα­στεία, τοιούτος είναι οπλούτος, τοιαύτη κάθεευτυχία της παρούσης ζωής˙ δεν έχει κανένα βέβαιον, ουδέ στάσιμον, ου­δέ στερεόν, αλλάπαρατρέχει και διαβαί­νει γρηγορώτερα από τα ρεύματα των ποταμών, και αφίνει έρημους και γυ­μνούς εκείνους,όπου είναι όλως διόλου εις αυτά δεδομένοι και εκστατικοί. Αλλά δεν είναι τοιαύτα τα πνευματικά, αλλά ενάντια αυτών, βέβαια, ακίνητα, δεν δέχονται μεταβολήν και εξαπλώνονται εις όλον τον αιώνα.Πόση λοιπόν ανοη­σία δεν ήθελεν είσθαι να αλλάξω μεν τα ακίνητα δια τα κινούμενα,τα αιώνια δια τα πρόσκαιρα; εκείνα όπου στέκονται πάντοτε, δι' εκείνα όπου πετούσι και φεύγουσιν; εκείναόπου προξενούσι πολ­λήν απόλαυσιν εις τον μέλλοντα αιώνα,δι' εκείνα όπου μας ετοιμάζουσιν εκεί πολλήν τιμωρίαν;

Αυτά λοιπόν όλα στοχαζόμενοι, αγα­πητοί, και φροντίζοντες κατά πολλά δια την σωτηρίαν μας, ας καταφρονήσωμεν την τρυφήν την ανωφέλευτον και βλαβεράνας αγαπήσωμεν την νηστείανκαι όλην την άλλην φιλοσοφίαν, και ας δεί­ξωμεν πολλήν την μεταβολήν της ζωής μας˙ καικαθ' ημέραν ας βιαζώμεθα εις την πράξιν των αγαθών έργων, όπως πραγματευσάμενοι εις όλον τον καιρόν τηςΤεσσαρακοστήςτην πνευματικήν πραγματείαν καισυναθροίσαντες πολλήν πλούτον της αρετής, ηθέλαμεν καταξιωθή να φθάσω μεν και εις τηνΚυρίαν ημέραν τού Πάσχα, καιμε θάρρος να πλησιάσωμεν εις την φρικτήν και πνευ­ματικήν Τράπεζανκαι να μεταλάβωμεν εκείνα τα απόρρητα και αθάνατα αγαθά, με καθαράν συνείδησιν, και να γεμισθούμεν από την εκείθεν χάρινμε ταις ευχαίς και πρεσβείαις των Αγίωνόπου ευηρέστησαν εις αυτόν τον Χριστόν τον φιλάνθρωπον Θεόν μας˙ μεθ' ου τω Πατρί, άμα τω αγίω Πνεύματι, δόξα, κρά­τος, τιμή, νυν και αεί, και εις τους αιώ­νας των αιώνων.

 Αμήν.

πηγή

ΝΗΣΤΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ: Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΝΗΣΤΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Το δε πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν υστέροις καιροίς αποστήσονταί τινες της πίστεως προσέχοντες πνεύμασιν πλάνοις και διδασκαλίαις δαιμονίων εν υποκρίσει ψευδολόγων κεκαυτηριασμένων την ιδίαν συνείδησιν κωλυόντων γαμείν απέχεσθαι βρωμάτων α ο θεός έκτισεν εις μετάληψιν μετά ευχαριστίας τοις πιστοίς και επεγνωκόσιν την αλήθειαν

(Α’ Τιμόθεον δ’ 1-3)

   Η μυστική συνταγή της Νεοεποχίτικης φιλοσοφίας είναι η αντιστροφή της χριστιανικής διδασκαλίας αλλά και η φτηνή απομίμησή της. Στα πλαίσια του οικολογικού προσωπείου της διδαχθήκαμε την χορτοφαγία (vegan) ωςλυτρωτικούσυστήματος διατροφής μεσωτηριολογικέςπροεκτάσεις. Ο άνθρωπος –σύμφωνα με τη Βίβλο της Νέας Εποχής- είναι ένας μικρός θεός, ικανός να κάνει τα πάντα, δια μέσω της γνώσης που του πρόσφεραν οι μεγάλοι «διδάσκαλοι» - οδηγοί. Έτσι είναι ικανός να κάνει όλα όσα έκανε ο «διδάσκαλος» Ιησούς αλλά και ακόμα περισσότερα. Ο άνθρωπος της Νέας Εποχής μπορεί να αυτο-θεραπευθεί από κάθε νόσο σωματική ή ψυχική αρκεί να ακολουθήσει τους αρχέγονους Νόμους της …νηστείας. Αποφεύγοντας την βρώση και την πόση των τροφών, το σώμα θα αφιερώσει κάθε ποσότητα ενέργειας που διαθέτει ώστε να θεραπευθεί ακόμα και από ανίατες ασθένειες όπως ο καρκίνος.

Στην πρώτη φάση της νηστειοθεραπείας:«…αναγκάζουμε το σώμα μας, μεθετική σκέψηκαι υπομονετική αποχή από οποιοδήποτε τροφή, να παρακάμψει το στομάχι και ν’ αναζητήσει το λίπος που είναι αποθηκευμένο για τέτοιες περιπτώσεις και διαθέτουμε όλοι ακόμα και οι πιο λεπτοί από εμάς»*.

Στη δεύτερη φάση:«Το σοφό μας σώμα,  - που θα έχει μπει στη διαδικασία της «γενικής καθαριότητας», - αφού καταναλώσει την κύρια ποσότητα του λίπους,  στρέφεται και σε άλλα άχρηστα πράγματα, που έχουν δημιουργηθεί από τη χρόνια τοξίνωσή του ή άλλες δυσαρμονικές λειτουργίες, όπως στίγματα στο δέρμα, ελιές, λιπώματα, κύστεις, ινομυώματα, καλοήθειςή και κακοήθεις όγκουςκ.τ.λ. Η αποτοξίνωσή του οργανισμού, μέσω της νηστείας επιδρά ευεργετικά και αποτελεσματικά ιδιαιτέρως κατά των ρευματισμών και αρθρίτιδος, άσθματος, ουραιμίας, στομαχικών παθήσεων, έλκους και χρόνιας δυσπεψίας, λιθιάσεων – ιδαιτέρως της χοληδόχου κύστεως – παθήσεως του ήπατος – και ηπατικές συμφορήσεις – εντερικών διαταραχών, κολίτιδος, καρδιακών παθήσεων, δερματικών παθήσεων, αλλεργιών, αρτηριακής υπέρτασης, αναιμίας,πολλών μορφών καρκίνου, παθήσεων του αίματος γενικών, αλλά και σε άλλες ασθένειες που δεν συνδέουμε άμεσα με την τοξίνωση του οργανισμού και την διατροφή, όπως ορμονικές διαταραχές, ανικανότητα και στειρότητα, το άγχος, η κατάθλιψη και πολλά είδη νευρασθενειών και ψυχασθενειών, ακόμη και σχιζοφρένεια. Υπάρχουν δε κάποιες ενδείξεις ότι έχει ευεργετικά αποτελέσματα και στοAIDS»*.

Απαραίτητο συμπλήρωμα της νηστειοθεραπείας:«είναι οι καθημερινοί υποκλυσμοί, η σωματική άσκηση, ο καθαρός αέρας, τα μπάνια στη θάλασσα ή καθημερινά λουτρά με έντονο τρίψιμο, το μασάζ, η προσεκτική έκθεση στον ήλιο και ιδιαιτέρως η καλή διάθεση, η πνευματική ανάπαυση και ηαποφυγή αρνητικών συναισθημάτων.Τη σεξουαλική επαφή θα αντικαταστήσουμε με τρυφερά χάδια ή ήπιο έρωτα, χωρίς εκσπερμάτωση για τον άνδρα (!).* 

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι:«όταν μπαίνουμε σ’ αυτή τη διαδικασία, συνειδητοποιούμε τη δύναμη της αντίστασης και τους μηχανισμούς αυτοθεραπείας του οργανισμού μας. Ο θαυμασμός μετατρέπεται σε εμπιστοσύνη και αυτό είναι το πρώτο βήμα για να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας! Στα δυνατά χέρια μας, που ξέρουν να σπείρουν, να τρυγήσουν, να δημιουργήσουν, αλλά και να χαϊδέχουν…»*.

    Ηπροοπτική της αυτο-θέωσης μέσα από μια διατροφική τεχνική είναι γεγονός για την κίνηση της νηστειοθεραπείας. Ηθετική σκέψη, η αποφυγή αρνητικών συναισθημάτων και το σεξ χωρίς εκσπερμάτωση παραπέμπουν άμεσα σε ινδουιστικές μεθόδουςδιαλογισμούκαιταντρικούσεξ. Ο διαχωρισμός των τροφών σε καλές και κακές όχι μόνο δεν υπάρχει στην Εκκλησία και έχει καταδικαστεί αλλά και στην Αγία Γραφή χαρακτηρίζεται ως διδασκαλία δαιμονίων (Α’ Τιμόθεον δ’ 1-3). Ο χριστιανός καλείται να φτάσει στη θέωση και όχι να αναδείξει με διάφορες τεχνικές το θεό που υποτίθεται κρύβει μέσα του. Η χριστιανική νηστεία  είναι το μέσο με το οποίο θα απαλλαγεί ο πιστός από τα Πάθη που του στερούν την θέα του Παραδείσου και όχι μια μέθοδος αυτοθεραπείας. Η ασθένεια άλλωστε στην Ορθοδοξία αξιολογείται θετικά.

Η «ενεργειακή διατροφή» μας υπόσχεται να θέσει τέλος στην δυσανεξία τροφών που πιθανόν να βασανίζει κάποιους με ένα απλό τεστ. Το τεστ αυτό :«Βασίζεται στη μέτρηση, δια μέσω ηλεκτροδίων, της βιοηλεκτρικής κατάστασης των διαφόρων σημείων του βελονισμού σχετικά με τους περιγεγραμμένους κλασσικούςμεσημβρινούςπου ανακαλύφθηκαν και περιγράφηκαν από τουςΚινέζουςκαι από μερικά αλλά σημεία που ανακάλυψε ο γιατρόςVoll.
Ο σκοπός του τεστ είναινα εκτιμήσει ενεργειακά και λειτουργικά τα όργανα και τους ιστούς δια μέσω της μετρήσεως των σημείων του Ηλεκτροβελονισμούκαι του βελονισμού προκειμένου να εντοπιστούντυχούσες βλάβες και δυσλειτουργίεςσε όλο τον οργανισμό δια μέσω αυτών των σημείων.
Μετράμε την αγωγιμότητα ενός οργάνου ή ενός ιστού προκειμένου ναεντοπίσουμε ανωμαλίεςστα συγκεκριμένα σημεία και επομένως που μπορούν να αντανακλούν και στον ίδιο τον οργανισμό. Ηενεργειακή ισορροπίατου οργανισμού μπορεί να παρουσιάσει διαταραχές και να επηρεασθεί από φάρμακα, δηλητήρια, συντηρητικά, ιούς, μικρόβια, τροφές, ηλεκτρομαγνητικά κύματα κ.ά. Τοσώμα λειτουργεί σαν ένας πομπός εκπομπής και λήψης διαφόρων ηλεκτρομαγνητικών μηνυμάτων.Τα κύτταρα όπως και όλος ο οργανισμός αποτελούν ένα κύκλωμα ταλαντώσεων που είναι ικανό εάν υποβάλλεται σε ερεθίσματα ηλεκτρομαγνητικά να απαντήσει με μια αντήχηση που αντιστοιχεί σε ένα από αυτά τα κύματα και το οποίο είναι αυτό που αντιστοιχεί στην συχνότητα του κυκλώματος».**

    Παρατηρούμε την παντελή απουσία επιστημονικής ορολογίας και προσπάθεια να παρουσιαστεί η αποκρυφιστική τεχνική του βελονισμού με επιστημονικό προσωπείο. «Για τον βελονισμό, το κλειδί της διαγνωστικής βρίσκεται στην εξέταση των διαφόρων αποχρώσεων της χροιάς του προσώπου, όπως και των σφυγμών. Και αποτελεί την μεγάλη Αρχή - Τάο - της θεραπευτικής. Ο βελονιστής πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά ότι τα εσωτερικά όργανα προβάλλονται σε συγκεκριμένες και προκαθορισμένες θέσεις της μέσης γραμμής του προσώπου και εκατέρωθεν αυτής, και ότι στο μέσο της γραμμής αυτής ανταποκρίνονται οι πνεύμονες, κάτω από αυτό ανταποκρίνεται η καρδιά, πιο κάτω το ήπαρ και ακόμη πιο κάτω ο σπλήνας. Εκατέρωθεν δε της μέσης γραμμής του προσώπου, προβάλλονται τα σπλάχνα, έχοντας το καθένα τη δική του θέση προβολής και συγκεκριμένες ανώμαλες χρώσεις, οι οποίες αποτελούν την εκδήλωση η οποία υποδεικνύει στον βελονιστή το συγκεκριμένο όργανο στο οποίο αυτή αντιστοιχεί και την πάθησή του, αναλόγως της χροιάς. Και, όπως ισχυρίζονται, μπορεί ο βελονιστής από αυτά, να προβλέψει όχι μόνον την εξέλιξη αλλά και την τελεσίδικη έκβαση της νόσου.

 Η εξέταση τόσο των σφυγμών όσο και της χροιάς του προσώπου, σχετίζονται με τους κανόνες των «πέντε στοιχείων» (Ξύλο, Φωτιά, Γη, Μέταλλο, Νερό) των «τεσσάρων εποχών» (του έτους), των «οκτώ ανέμων» και των «έξι ενώσεων» των ... «12 συζευγμένων Μεσημβρινών». Η νόσος του ανθρώπου, όπως υποστηρίζουν, προέρχεται από την ανισορροπία των ενεργειών των «πέντε δραστηριοτήτων», επιδεινώνεται δε αν η ενέργεια του ουρανού, του είναι δυσμενής. Αυτά λένε, είναι από τα ... «απόκρυφα μυστικά του πεπρωμένου» του ανθρώπου. Η πιο ευνοϊκή, πάντως, στιγμή για να παρατηρήσει κανείς την κατάσταση της ενέργειας του Ουρανού για την ορθότερη διάγνωση - λένε τα βιβλία του βελονισμού - είναι κατά την αυγή ... της πρώτης ημέρας του νέου έτους.  Οι πέντε ενέργειες του Ουρανού, καλές ή κακές, εισέρχονται στον άνθρωπο (ω της αφελείας!)... «από τη μύτη» και διατηρούνται μέσα στην καρδιά και τους πνεύμονες, από όπου ασκούν την επίδραση τους, όπως πιστεύουν οι βελονιστές.

 Δεν είναι εύκολο βεβαίως να γίνει η ελαχιστότατη αναφορά επί των διαφόρων διαγνώσεων, και πώς και βάσει ποίων στοιχείων αυτές καθιερώθηκαν ώστε να αποτελέσουν τη βάση για την θεραπευτική του βελονισμού, με τον οποίον - όπως ισχυρίζονται - θεραπεύουν, σχεδόν, .... τα πάντα (!). Αξίζει όμως να αναφερθούν μερικά για το πώς προωθήθηκε ο βελονισμός στην Κίνα, αρχίζοντας από την μυθική εποχή». ***

Που βασίζεται η «ενεργειακή διατροφή»;Η θεωρία της «ενεργειακής διατροφής» «…στηρίζεται στην εποχή της γέννησης, η οποία μας δίνει την βιοχημική σύσταση του οργανισμού, βάση των κλιματολογικών συνθηκών ( καλοκαίρι- χειμώνας- φθινόπωρο- άνοιξη) […]…Έτσι και οι άνθρωποι,ανάλογα με την εποχή της γέννησης τους, έχουν ιδιαίτερη χημική σύσταση. Ο καθένας από εμάς, μπορεί και είναι διαφορετικός».**

Η«ενεργειακή διατροφή» είναι η εφαρμογή των αποκρυφιστικών αρχών του βελονισμού της αλχημείας και της αστρολογίας για τη δημιουργία του σούπερ ανθρώπου μέσα από επιλεκτική χρήση ορισμένων τροφών. Άλλωστε σύμφωνα με το σλόγκαν της μεθόδου αυτής: «Αυτό που για κάποιον είναι φαγητό για κάποιον άλλον μπορεί να είναι δηλητήριο» (Τίτος Λουκρήτιος 75 π.χ.). **

ΗΑγία Γραφή μας λέει:Διδαχαίς ποικίλαις και ξέναις μη περιφέρεσθε· καλόν γαρ χάριτι βεβαιούσθαι την καρδίανου βρώμασιν εν οίς ουκ ωφελήθησαν οι περιπατήσαντες(Εβρ. ιγ’:9). Η διδασκαλία της Νέας Εποχής μας θέλει αυτόνομους και πλήρως αφορισμένους από τη Χάρη Του Κυρίου μας. Μας θέλει να πιστεύουμε με όλη μας τη δύναμη (θετική σκέψη) όχι στον Εσταυρωμένο Ιησού Χριστό αλλά στον μικρό μετρέγια που έχουμε μέσα μας και ο οποίος με ειδικές τεχνικές μπορεί να εμφανιστεί. Για αυτό το λόγο η ασθένεια αξιολογείται αρνητικά και επαφίεται στην βούλησή μας η εφαρμογή διαφόρων τεχνικών προς αυτοθεραπεία. Ο άνθρωπος της Νέας Εποχής δεν έχει ανάγκη τη Σωτηρία, δεν χρειάζεται Σωτήρα. Η Νέα Εποχή μπορεί να τον μάθει πώς να σώσει τον εαυτό του...

 Κώστας Ναυπλιώτης

ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:
*     http://humanisticecology.blogspot.com/2010/08/blog-post_17.html
**   http://www.jkalmed.gr/?action=cmsshow&cid=2&id=22&mid=2&include=False
*** http://www.egolpion.com/acupuncture.el.aspx

πηγή