Ο συμβολισμός της γης και της θάλασσας στις προφητείες της Π.Δ. και στην Αποκάλυψη

Το ζεύγος "γη και θάλασσα" έχει στις προφητείες της Αποκάλυψης (αλλά και άλλων Αγιογραφικών βιβλίων), έναν συμβολισμό, η γνώση του οποίου, αποτελεί κλειδί στην κατανόηση των προφητειών.

1. Συμβολικά ζεύγη λέξεων στην Αγία Γραφή

Οι λέξεις: "γη και θάλασσα", όταν στην Αγία Γραφή συναντώνται μαζί, αλλά και μόνες τους ορισμένες φορές, έχουν συνήθως έναν ειδικό συμβολισμό, όσον αφορά τις προφητικές εκπληρώσεις τους.

Είναι σύνηθες στην Αγία Γραφή, να δίνονται ειδικοί συμβολισμοί, ή ειδικές έννοιες από ζεύγη λέξεων. Για παράδειγμα, έχουμε το ζεύγος: "ουρανός και γη", τους συμβολισμούς του οποίου, έχουμε εξετάσει στη σχετική μας μελέτη. Άλλα τέτοια ζεύγη με ειδική σημασία, που έχουμε εξετάσει στις μελέτες μας, είναι τα ζεύγη: "ψυχή και σώμα", ή "σάρκα και πνεύμα".

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τέτοιους "ερμηνευτικούς κώδικες" της Αγίας Γραφής, όταν επιχειρούμε να την μελετήσουμε σε βάθος, και να κατανοήσουμε τις προφητείες που περιέχει. Γιατί οι προφητείες, γράφτηκαν ώστε να ερμηνεύονται μόνο από ανθρώπους που ενσκύπτουν στην Αγία Γραφή με αγάπη και πόθο για την κατανόησή της, και όχι για ανθρώπους που τη μελετούν κακόπιστα, ή με απλή περιέργεια. Και ο Κύριος που είπε: "κρούετε και θα σας ανοιχθεί", φρόντισε να δίνει την κατανόηση των προφητειών αυτών, σε Χριστιανούς που με ζήλο και ΕΠΙΜΟΝΗ ποθούν να κατανοήσουν την άνωθεν σοφία, που ο Θεός έκρυψε στο Θεόπνευστο αυτό βιβλίο. Και κάποιος που το διαβάζει αποσπασματικά, ή πρόχειρα, ή με κακοπιστία, ή με αμάθεια, ή με βιασύνη, ή με υπερηφάνεια, είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να κατανοήσει όλα εκείνα τα κλειδιά που χρειάζονται για να ξεκλειδώσει τα άνωθεν δοσμένα μυστικά της. Και στο βαθμό που κάποιος θα αγωνισθεί, ή στο βαθμό που θα το θέλει, στον ίδιο βαθμό θα κατανοήσει όσα κατανοήσει. Γιατί ο Θεός "δεν δίνει τα μαργαριτάρια του στους χοίρους, ούτε το άγιο στα σκυλιά". Αλλά δίνει τα δώρα Του στα παιδιά Του που τα εκτιμούν, και που αγωνίζονται για να τα αποκτήσουν, με αγάπη και κόπο, και που με ταπείνωση ζητούν τη βοήθεια των αγίων Πατέρων και της λοιπής Χριστιανικής παράδοσης, ως ασφαλή οδηγό, στην κατανόηση των μυστηρίων της Βασιλείας του Θεού.

Ας δούμε λοιπόν ένα ακόμα "κλειδί" για την κατανόηση των προφητειών της Αγίας Γραφής, ώστε με τη βοήθειά του, αυτός που έχει ζήλο στην κατανόησή τους, να μπορέσει να ξεκλειδώσει περισσότερα στοιχεία για το νόημα των προφητειών αυτών.

2. Ο συμβολισμός της γης και της θάλασσας στην Παλαιά Διαθήκη

Κατ' αρχήν, πρέπει να πούμε ότι η λέξη: "γη" στην Αγία Γραφή, χρησιμοποιείται όχι για τον πλανήτη, αλλά για την "ξηρά".(Aυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε βλέποντας τη μελέτη μας στον προηγούμενο δεσμό). Για παράδειγμα, όταν ο Κάιν σκότωσε τον Άβελ, είπε στο Θεό: «ιδού, με διώκεις σήμερον από προσώπου της γης, και από προσώπου σου θέλω κρυφθή, και θέλω είσθαι πλανήτης και φυγάς επί της γης» (Γένεσις 4/δ΄ 14). Δηλαδή, αν η λέξη γη εδώ δεν έχει τοπικό χαρακτήρα, τον έδιωξε από τον πλανήτη;

Ας δούμε και άλλα δύο παραδείγματα, όπου η λέξη: "γη", χρησιμοποιείται και μάλιστα καθ' υπερβολήν, συνοδευόμενη από τη λέξη: "πάσα". Επιλέχθηκαν αυτά τα χωρία, ειδικά για τον λόγο αυτό. Γιατί αν χωρία μιλούν για "πάσαν την γην", και αποδεδειγμένα εννοούν τη χώρα της Μεσοποταμίας, πόσο μάλλον αυτό συμβαίνει σε χωρία όπου αναφέρεται η "γη", ειδικά στον Ισραήλ;

Ακολουθούν λοιπόν αυτά τα δύο παραδείγματα:

Γένεσις μα΄/41 56-57: «Και λοιμός ην επί προσώπου πάσης της γης… και πάσαι αι χώραι ήλθον…» Δηλαδή ήλθαν και οι Ινδιάνοι της Αμερικής, οι Εσκιμώοι και οι Αυστραλοί τότε;

Β΄ Βασιλέων 18/ιη΄ 8: «Και εγένετο εκεί πόλεμος διεσπαρμένος επί πρόσωπον πάσης της γης». Δηλαδή είχαμε παγκόσμιο πόλεμο; Με συμμετοχή και της Αμερικής;

Δεν θα αναφερθούμε στα χιλιάδες εδάφια της Αγίας Γραφής, που μιλούν για "την γην", και εννοούν σχεδόν πάντα τη γη του αρχαίου λαού του Θεού, γιατί μπορεί ο αναγνώστης να τα βρει πολύ εύκολα (π.χ.: Δευτερονόμιο 11/ια: 31, Ιησούς του Ναυή 2/β: 2, Ψαλμοί 37/λζ: 11, Ιερεμίας 8/η: 16, Ιεζεκιήλ 8/η: 12 κλπ).

Καιρός να δούμε λοιπόν τη θάλασσα, στην οποία θα επικεντρωθούμε περισσότερο, μια και αντιπαρατίθεται διαρκώς προς την "γην" του Ισραήλ:

Ήδη από την Παλαιά Διαθήκη, υπάρχει για τη θάλασσα ένας συμβολισμός, τον οποίο υιοθέτησε τόσο ο Κύριος Ιησούς Χριστός, όσο και εντονότερα, η προφητική γλώσσα της Αποκάλυψης και στην Καινή Διαθήκη. Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα αυτού του συμβολισμού, από την Παλαιά Διαθήκη:

Ψαλμός 65/ξε: 7 : "ο κατασιγάζων τον ήχον της θαλάσσης, τον ήχον των κυμάτων αυτής και τον θόρυβον των λαών". Στο ίδιο εδάφιο (64/ξδ: 8), κατά τους Ο΄ λέει: "ο συνταράσσων το κύτος της θαλάσσης, ήχους κυμάτων αυτής. ταραχθήσονται τα έθνη".

Μια πρώτη λοιπόν προσέγγιση της λέξης "θάλασσα", δείχνει ότι ο συμβολισμός της έχει σχέση με τα ταραχώδη έθνη. Μήπως όμως είναι μια σύμπτωση ο συσχετισμός αυτού του εδαφίου; Ας δούμε μερικά ακόμα:

Ιερεμίας 50/ν: 42 Ο΄: "Τόξον και λόγχην θέλουσι κρατεί· είναι σκληροί και ανίλεοι· η φωνή αυτών ηχεί ως θάλασσα, και επιβαίνουσιν επί ίππους, παρατεταγμένοι ως άνδρες εις πόλεμον, εναντίον σου, θυγάτηρ Βαβυλώνος" (27/κζ: 42 κατά το Μασοριτικό).

Ψαλμός 98:7 (97:7:Ο΄): "Ας ηχή η θάλασσα και το πλήρωμα αυτής· η οικουμένη και οι κατοικούντες εν αυτή".

Ψαλμός 104/ρδ: 25,26 (103/ργ: 26,27): "αύτη η θάλασσα η μεγάλη και ευρύχωρος. Εκεί είναι ερπετά αναρίθμητα, ζώα μικρά μετά μεγάλων· εκεί διατρέχουσι τα πλοία· εκεί ο Λευϊάθαν ούτος, τον οποίον έπλασας διά να παίζη εν αυτή". Κατά το κείμενο των Ο΄: "αύτη η θάλασσα η μεγάλη και ευρύχωρος, εκεί ερπετά, ων ουκ έστιν αριθμός, ζωα μικρά μετά μεγάλων· 26 εκεί πλοία διαπορεύονται, δράκων ούτος, ον έπλασας εμπαίζειν αυτη". Είναι γνωστός ελπίζουμε ο συμβολισμός του Λευιάθαν, ή του Δράκοντος, ως του Σατανά. Αν η θάλασσα είναι τα έθνη, είναι εύκολο να κατανοήσουμε, το πώς ο Διάβολος "εμπαίζει τα έθνη". Διαφορετικά, ο συμβολισμός στερείται νοήματος.

Στον Ησαϊα 23/κγ κεφάλαιο, μας βοηθάει η Αγία Γραφή να κατανοήσουμε, με ποιο σκεπτικό γίνεται ο συμβολισμός των εθνών ως "θάλασσα":

"Σιωπήσατε, κάτοικοι της νήσου· συ, την οποίαν εγέμισαν οι έμποροι της Σιδώνος, οι διαβαίνοντες επί της θαλάσσης. 3 Και το εισόδημα αυτής είναι ο σπόρος του Σιώρ, το θέρος του ποταμού, φερόμενα διά πολλών υδάτων· και αύτη έγεινε το εμπόριον των εθνών... 4 Αισχύνθητι, Σιδών· διότι η θάλασσα ελάλησε, το οχύρωμα της θαλάσσης, ... 6 Διέλθετε εις Θαρσείς· ολολύξατε, κάτοικοι της νήσου... Εξέτεινε την χείρα αυτού επί την θάλασσαν, έσεισε βασίλεια· ο Κύριος έδωκε προσταγήν κατά της Χαναάν, διά να καταστρέψωσι τα οχυρώματα αυτής".

Από το ανωτέρω εδάφιο, είναι εμφανές, ότι το όλο σκεπτικό ξεκινάει, από τα έθνη, τα βασίλεια, τους λαούς που κατοικούν στη Δυτική πλευρά του Ισραήλ, στην πλευρά της Μεσογείου θαλάσσης! Οι λαοί αυτοί, τα έθνη αυτά, συμβολίζονται λοιπόν από τη λέξη "θάλασσα", επειδή για τους Εβραίους προφήτες, κατοικούν "στη θάλασσα", στη Μεσόγειο, σε αντίθεση με τα έθνη που κατοικούν ανατολικά ή στην ίδια την περιοχή των (Ισραηλιτών) προφητών, για τα οποία η Αγία Γραφή χρησιμοποιεί την λέξη: "γη". Οι λέξεις αυτές λοιπόν, φθάνουν να ταυτίζονται με αυτά καθεαυτά τα έθνη στην προφητική γλώσσα της Αγίας Γραφής. Το ίδιο φαίνεται και στο επόμενο εδάφιο:

Ησαϊας 42/μβ: 10: "Ψάλλετε εις τον Κύριον άσμα νέον, την δόξαν αυτού εκ των άκρων της γης, σεις οι καταβαίνοντες εις την θάλασσαν και πάντα τα εν αυτή· αι νήσοι και οι κατοικούντες αυτάς".

Ομοίως, το Ησαϊας 57/νζ: 20,21, μας βοηθάει να κατανοήσουμε άλλη μία διάσταση του συμβολισμού, όσον αφορά, τον συμβολισμό της "ταραγμένης θάλασσας" των εθνών: "Οι δε ασεβείς είναι ως η τεταραγμένη θάλασσα, όταν δεν δύναται να ησυχάση· και τα κύματα αυτής εκρίπτουσι καταπάτημα και πηλόν. 21 Ειρήνη δεν είναι εις τους ασεβείς, λέγει ο Θεός μου".

Ιερεμίας 6/στ: 22,23: "Ούτω λέγει ο Κύριος· Ιδού, λαός έρχεται από της γης του βορρά, και έθνος μέγα θέλει εγερθή από των άκρων της γης. 23 Τόξον και λόγχην θέλουσι κρατεί· είναι σκληροί και ανίλεοι· φωνή αυτών εκεί ως θάλασσα, και επιβαίνουσιν επί ίππους, παρατεταγμένοι ως άνδρες εις πόλεμον εναντίον σου, θυγάτηρ της Σιών". Εδώ παρατηρούμε, ότι ενώ το έθνος που αναφέρεται έρχεται εκ της "γης" του Βορρά, ο ήχος των στρατευμάτων του, παραλληλίζεται με τη "θάλασσα". Πρόκειται για μια σταδιακή "αποκρυστάλλωση" του συμβολισμού της "θάλασσας", από μέρους της προφητικής γραμματείας της Αγίας Γραφής, για τα έθνη όλα ανεξαιρέτως, όσα δεν ανήκουν στον Ισραήλ. Αυτό δηλαδή που υπερισχύει τελικά, είναι η αίσθηση των Ισραηλιτών, ότι "τα έθνη" είναι "ασεβή", όπως "η ταραγμένη θάλασσα", που είδαμε στο προηγούμενο εδάφιο.

Στο κεφάλαιο 51/να του Ιερεμία, (28/κη: Ο΄), είναι χαρακτηριστικός ο σταθεροποιημένος πλέον συμβολισμός της "θάλασσας", για ένα θορυβώδες και πολύανδρο έθνος, που πλημμυρίζει ως θάλασσα ένα άλλο έθνος, καταλαμβάνοντάς το:

"Διά τούτο ούτω λέγει Κύριος· Ιδού, εγώ θέλω διαδικάσει την δίκην σου και θέλω εκδικήσει την εκδίκησίν σου, και θέλω καταστήσει την θάλασσαν αυτής ξηράν και θέλω ξηράνει την πηγήν αυτής. 37 Και η Βαβυλών θέλει είσθαι εις σωρούς, κατοικητήριον θώων, θάμβος και συριγμός, άνευ κατοίκου... Η θάλασσα ανέβη επί την Βαβυλώνα· κατεκαλύφθη υπό του πλήθους των κυμάτων αυτής. Αι πόλεις αυτής κατεστάθησαν θάμβος, γη άνυδρος και άβατος γη, εν ή δεν κατοικεί ουδείς άνθρωπος ουδέ υιός ανθρώπου διέρχεται δι' αυτής".

Στο ανωτέρω εδάφιο, είναι ενδιαφέρον, ότι ενώ η Βαβυλώνα "ξηραίνεται" από τη δική της θάλασσα, κατακαλύπτεται από τη θάλασσα των Μηδοπερσών, και εν τούτοις παραμένει "άνυδρη"! Είναι σαφές λοιπόν, ότι εδώ δεν μιλάει για κατά γράμμα θάλασσα, αλλά για τα πολυπληθή, θορυβώδη και ασεβή εθνικά στρατεύματα αμφοτέρων των εθνών αυτών. Βεβαίως, (όπως συνηθίζει να κάνει ο Θεός), η προφητεία αυτή, εκπληρώθηκε και κατά γράμμα, όσον αφορά την αποξήρανση των υδάτων που προστάτευαν τη Βαβυλώνα. Όμως, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, αμφότερες οι εκπληρώσεις ισχύουν, και έχουν βεβαίως και μελλοντική εκπλήρωση!

Αυτό φαίνεται ακόμα πιο καθαρά στον Ιεζεκιήλ 26/κστ: 3: "διά τούτο ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ είμαι εναντίον σου, Τύρος, και θέλω επεγείρει εναντίον σου έθνη πολλά, ως επεγείρει η θάλασσα τα κύματα αυτής".

Στο επόμενο εδάφιο, ο παραλληλισμός των εθνών με θάλασσα, είναι ξεκάθαρος:

"Υιέ ανθρώπου, ανάλαβε θρήνον επί τον Φαραώ βασιλέα της Αιγύπτου και ειπέ προς αυτόν, Ωμοιώθης με σκύμνον λέοντοςμεταξύ των εθνών και είσαι ως δράκων εν ταις θαλάσσαις· και εφώρμησας εις τους ποταμούς σου και ετάραττες τα ύδατα με τους πόδας σου και κατεπάτεις τους ποταμούς αυτών" (Ιεζεκιήλ 32/λβ: 2).

Όπως έχουμε δείξει στη σχετική μας μελέτη, ο "δράκων" που ομοιώθη με "σκύμνο λέοντος", είναι ο Αντίχριστος. Θυμηθείτε επίσης και το εδάφιο Ψαλμός 104/ρδ: 25,26 (103/ργ: 26,27), που είδαμε πιο πάνω, όπου πάλι ο Λευιάθαν, ο "δράκων", ενέπαιζε την θάλασσα, δηλαδή τα έθνη! Και εδώ, ξεκαθαρίζει ότι όπως το λιοντάρι είναι μεταξύ εθνών, έτσι και ο δράκων είναι μέσα στη θάλασσα. Σαφέστατη παρομοίωση εθνών και θάλασσας! Και τάραζε τα νερά, δηλαδή τους ανθρώπους των εθνών, και τους καταπατούσε! Σαφέστατες και εδώ οι παρομοιώσεις.

Στον Δανιήλ 7/ζ: 2,3, ξεκαθαρίζει το γεγονός, ότι οι συμβολισμοί αυτοί, έχουν προέλθει από τη Μεσόγειο: "Ο Δανιήλ ελάλησε και είπεν, Εγώ εθεώρουν εν τω οράματί μου την νύκτα και ιδού οι τέσσαρες άνεμοι του ουρανού συνεφώρμησαν επί την θάλασσαν την μεγάλην. 3 Και τέσσαρα θηρία μεγάλα ανέβησαν εκ της θαλάσσης, διαφέροντα απ' αλλήλων".

Στη μελέτη μας περί του Αντιχρίστου Θηρίου, δείξαμε ποια είναι αυτά τα θηρία, τα οποία κυριάρχησαν στο χώρο της Μεσογείου. Άλλωστε, για τον Δανιήλ, αυτή ήταν η μεγαλύτερη θάλασσα που γνώριζε!

Συνοψίζοντας λοιπόν, είδαμε τους σαφέστατους συμβολισμούς των εθνών στις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, ως μια ταραχώδη θάλασσα.

3. Η προφητεία του Κυρίου Ιησού Χριστού για τη θάλασσα των Εθνών

Όμως και ο Κύριος Ιησούς Χριστός χρησιμοποίησε τον ίδιο συμβολισμό για τη θάλασσα, στην προφητεία Του για τις έσχατες ημέρες, και για τον καιρό του τέλους. Ας το δούμε:

Λουκάς 21/κα: 25,26: "Και έσται σημεία εν ηλίω και σελήνη και άστροις, και επί της γης συνοχή εθνών εν απορία ηχούσης θαλάσσης και σάλου, 26 αποψυχόντων ανθρώπων από φόβου και προσδοκίας των επερχομένων τη οικουμένη".

Είναι σαφής η εικόνα που δίνει ο Κύριος Ιησούς Χριστός στα "έθνη", καθώς θα υπάρχει μεταξύ τους ΤΑΡΑΧΗ, ΑΝΗΣΥΧΙΑ και ΦΟΒΟΣ. Είδαμε στην Π.Δ. ότι αυτή η εικόνα, δείχνει ΑΣΕΒΗ έθνη,  ταραγμένα από τον ήχο μεγάλων στρατευμάτων εθνών. Αυτή την εικόνα θέλει να δώσει και ο Κύριος προς τους γνώστες των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης. Με τα λόγια Του αυτά επίσης, δίνει στους ακροατές του το "στίγμα" των προφητειών που θα εκπληρωθούν τις ημέρες εκείνες, από όσες προφητείες γνώριζαν ότι υπήρχαν στην Π.Δ. και μιλούσαν για τον τελευταίο αυτό πόλεμο για τον οποίο μιλάει.

4. Η γη και η θάλασσα στην Αποκάλυψη

Στην Αποκάλυψη ειδικότερα, γίνεται μια διαρκής και επισταμένη χρήση των συμβολισμών αυτών, και μάλιστα σε αντιπαράθεση της θάλασσας με τη γη, όπως ακριβώς αντιπαρατίθεται συχνά ο ουρανός με τη γη.

Ας δούμε όμως πρώτα, ένα χωρίο που μας ξεκαθαρίζει τον συμβολισμό των "υδάτων":

Αποκάλυψις 17/ιζ: 1,15: "δεύρο δείξω σοι το κρίμα της πόρνης της μεγάλης της καθημένης επί υδάτων πολλών... Και λέγει μοι· τα ύδατα α είδες, ου η πόρνη κάθηται, λαοί και όχλοι εισί και έθνη και γλώσσαι".

Γνωρίζουμε λοιπόν πλέον σαφώς τον συμβολισμό, που είναι παρμένος από την προ της Αποκάλυψης προφητική γραμματεία της Αγίας Γραφής. Πρόκειται για τα έθνη, επί των οποίων "κάθεται" η Σιωνιστική Ιερουσαλήμ, ως πόρνη, που εγκατέλειψε τον αληθινό Θεό.

Επίσης, είναι σαφές, ότι όταν στο Αποκάλυψις 10/ι: 2, αναφέρεται ο άγγελος εκείνος που έβαλε το ένα του πόδι στη γη, και το άλλο στη θάλασσα, θέλει να μας δείξει την ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ, τόσο επί του Ισραήλ που είναι στη "γη της επαγγελίας", όσο και των Εθνών, που συμβολίζονται από τη θάλασσα.

Κατανοούμε ότι το θηρίο το πρώτο, ο πολιτικός Αντίχριστος, που εξέρχεται "εκ της θαλάσσης" στο Αποκάλυψις 13/ιγ: 1, είναι ένας πολιτικός ηγέτης που θα προέλθει ΑΠΟ ΤΑ ΕΘΝΗ. Και κατανοούμε επίσης, ότι το δεύτερο θηρίο, ο Ψευδοπροφήτης, που αναφέρεται στο Αποκάλυψις 13/ιγ: 11 ότι εξέρχεται "εκ της γης", είναι ο θρησκευτικός Αντίχριστος, ο οποίος θα είναι Εβραίος από τη φυλή του Δαν.

Κατανοούμε επίσης, (πέραν των κατά γράμμα εφαρμογών), ποιες από τις πολλές πληγές της Αποκάλυψης θα χτυπήσουν τα έθνη γενικά, δηλαδή ποιες πληγές θα έχουν παγκόσμιες συνέπειες, και ποιες θα έχουν τοπική ισχύ, μόνο στην περιοχή του Ισραήλ. Όπως για παράδειγμα, ο πόλεμος που έχει σχέση με την "γην" (Αποκάλυψις 20/κ: 8,9), και ενώ πολλοί νομίζουν ότι είναι παγκόσμιος, αυτός μιλάει ειδικά για τη γη του Ισραήλ, παρά τις παγκόσμιες συνέπειές του.

Όλα αυτά, και πολλά ακόμα, εξάγονται από την ορθή κατανόηση της έννοιας του ζεύγους "γη και θάλασσα" στην Αγία Γραφή, και ειδικότερα στην Αποκάλυψη. Όμως με αυτά τα ζητήματα, θα ασχοληθούμε σε άλλες σχετικές μελέτες, γιατί ξεφεύγουν από τη θεματολογία του άρθρου αυτού.

Ν. Μ.

πηγή

Ουρανός και Γη στην Αγία Γραφή

Τι εννοεί άραγε η Αγία Γραφή με τη φράση: "Ουρανός και γη"; Αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι συγγραφείς της τις λέξεις αυτές με τον ίδιο τρόπο όπως εμείς σήμερα; Η μελέτη αυτή, στοχεύει στην εξιχνίαση αυτού τού ερωτήματος, με συμπεράσματα χρήσιμα στην κατανόηση τής Αγίας Γραφής, και την ερμηνεία της.

Ο ουρανός και η γη ως περιβάλλον του ανθρώπου

Κατά τους κοσμολόγους, η δημιουργία τού Σύμπαντος, έγινε περισσότερο από 12.000.000.000 έτη πριν, ίσως και πολύ περισσότερο. Αντιθέτως, κάποιοι ερμηνευτές τής Αγίας Γραφής, θεωρούν ότι τα λεγόμενα τής Γένεσης στο κεφάλαιο 1/α΄ και εδάφιο 1,αναφέρονται σε αυτή ακριβώς τη δημιουργία. Εκεί όμως, μιλάει για εντελώς διαφορετικό πράγμα. Μιλάει για τη διαμόρφωση τής γης, ως κατοικία τού ανθρώπου, και όχι για τη δημιουργία τού σύμπαντος. Εκεί λέει: ΄΄Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην΄΄.
Στη συνέχεια, αναλύει τη διαμόρφωση τής γης σε 6 ΄΄ημέρες΄΄ ή φάσεις, για να δεχθεί τον άνθρωπο.

Ο Μωυσής όμως, στην Έξοδο 20/κ΄ 11, αναφέρεται στο ίδιο γεγονός ΄΄δημιουργίας ουρανού και γης΄΄, δείχνοντας ότι η αφήγησή του στη Γένεση, δε μιλάει για τη δημιουργία τού σύμπαντος, αλλά για την ΄΄εξαήμερη΄΄ διαμόρφωση τής γης για κατοικία τού ανθρώπου. (Και είναι λογικό ότι ο ίδιος ο Μωυσής γνώριζε τι εννοούσε όταν έγραφε τη Γένεση, καλύτερα από οποιονδήποτε κατοπινό ερμηνευτή).

Εκεί λέει τα εξής: ΄΄διότι εις έξ ημέρας εποίησεν ο Κύριος τον ουρανόν και την γην, την θάλασσαν και πάντα τα εν' αυτοίς...΄΄Αυτό σημαίνει, ότι το Γένεσις 1/α΄ 1, δεν είναι κάτι διαφορετικό, αλλά μια περιληπτική αναφορά για τα παρακάτω, όπου αναλύονται μία μία οι έξι δημιουργικές ημέρες.

Με αυτό, συμφωνούν και τα παρακάτω εδάφια τής Γένεσης, στο 1/α΄ 6 - 10, όπου ξεκαθαρίζεται ότι ο Μωυσής, με τη λέξη:΄΄ουρανός΄΄, δεν εννοεί το διάστημα, αλλά το χώρο που ορίζεται από την επιφάνεια τής θάλασσας, ως τα σύννεφα, και με τη λέξη:΄΄γη΄΄, εννοεί την ΄΄ξηρά΄΄, και όχι τον πλανήτη.

΄΄Και είπεν ο Θεός: ΄΄Γενηθήτω στερέωμα αναμέσον τών υδάτων, και ας διαχωρίζει ύδατα από υδάτων. Και εποίησεν ο Θεός το στερέωμα, και διεχώρησε τα ύδατα τα υποκάτωθεν τού στερεώματος, από τών υδάτων τών επάνωθεν τού στερεώματος. Και έγινεν ούτω. Και εκάλεσεν ο Θεός το στερέωμα: ΄΄Ουρανόν΄΄... (Γένεσις 1/α΄ 6 - 8). 
...και εκάλεσεν ο Θεός την ξηράν: ΄΄γην΄΄. Και το σύναγμα τών υδάτων εκάλεσε: ΄΄θάλασσας΄΄. (1/α΄ 10). 
Στα παραπάνω εδάφια είναι επίσης σημαντικό, ότι στη λέξη ΄΄γη΄΄ δεν περιλαμβάνει τη ΄΄θάλασσα΄΄, την οποία διαφοροποιεί. Δεν μιλάει λοιπόν για τον πλανήτη, τού οποίου μεγάλο μέρος είναι νερό.

Όταν λοιπόν στο πρώτο εδάφιο τής Αγίας Γραφής λέει: ΄΄Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην΄΄, μιλάει για τη διαμόρφωση τού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζει και κινείται ο άνθρωπος. Την ίδια έννοια έχουν οι λέξεις: ΄΄ουρανός και γη΄΄, όπου συναντώνται μαζί.

Τα παραπάνω είναι σημαντικά, για την κατανόηση Αγιογραφικών χωρίων, όπου αναφέρονται οι λέξεις: ΄΄ουρανός΄΄ και ΄΄γη΄΄, και που συχνά παρανοούνται. Για παράδειγμα, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε, ότι οι συγγραφείς τής Αγίας Γραφής, όταν μιλούσαν για τη ΄΄γη΄΄, δεν είχαν υπ' όψιν τους τον ΄΄πλανήτη΄΄, (όπως εμείς σήμερα που τον είδαμε από το διάστημα), αλλά το έδαφος που πατούσαν. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν μιλούσαν για τον ΄΄ουρανό΄΄, δεν φαντάζονταν το αχανές διάστημα που γνωρίζουμε εμείς λόγω τών διαστημοπλοίων και τών τηλεσκοπίων, αλλά τον ΄΄θόλο΄΄ που περιέβαλλε την ξηρά, με κορυφή τα σύννεφα. Πιθανώς μάλιστα, τόσο ο Μωυσής, (όσο και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς που ερμήνευσαν το έργο του), φαντάζονταν ότι η αρχή τού χρόνου, ξεκινούσε με τη δημιουργία τής γης, όπως αναφέρεται στη Γένεση. Αυτοί, δε γνώριζαν ότι για τη δημιουργία τής γης, έπρεπε να προηγηθεί η ζωή και η έκρηξη ενός άλλου άστρου παλαιότερου τού ηλίου, το οποίο θα μετέτρεπε το υδρογόνο του στα γνωστά και απαραίτητα για τη ζωή στοιχεία που αποτελούν τη γη.

Τα παραπάνω, σε καμμία περίπτωση δεν δικαιολογούν τις απόψεις τών Μανιχαίων.
Σε πείσμα τών Γνωστικών και τών Μανιχαίων, που υποστήριζαν ότι ο Θεός απλώς διαμόρφωσε το σύμπαν από προυπάρχουσα ύλη, και δεν το δημιούργησε από το μηδέν, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, γράφει στην αρχή τού πρώτου κεφαλαίου τού Ευαγγελίου του για τον Ιησού Χριστό: ΄΄Στην Αρχή ήταν ο Λόγος... Τα πάντα έγιναν δι' Αυτού, και χωρίς Αυτόν, δεν έγινε ούτε ένα από όσα έγιναν΄΄.Εδώ, μιλάει σαφώς για την αρχή τού χρόνου, (όποτε κι αν ήταν αυτή), και μας πληροφορεί, ότι τότε ΄΄ήταν΄΄, (υπήρχε), ο Λόγος, και έκανε τα πάντα. Προφανώς, και ο Μωυσής, αν γνώριζε τις λεπτομέρειες τής σημερινής επιστήμης, θα ξεκινούσε ίσως από εκεί την αφήγηση τής δημιουργίας τού Θεού. Επικεντρώθηκε όμως, στα όσα ενδιέφεραν τον επίγειο παρατηρητή, για την αρχή τής επιγείου δημιουργίας, ως τόπο κατοικίας τού ανθρώπου.

Μια άλλη συνηθισμένη έννοια τής λέξης: ΄΄γη΄΄ στην Αγία Γραφή, είναι κάποια συγκεκριμμένη τοποθεσία, που κάθε φορά η τοποθεσία της γίνεται κατανοητή από τα συμφραζόμενα τού εδαφίου. Κατ' αυτόν τον τρόπο, τα στρατεύματα τού Γωγ, κυκλώνουν τη ΄΄γη΄΄, την άγια γη τής Ιερουσαλήμ, και όχι τον πλανήτη, ο οποίος δεν θα μπορούσε να κυκλωθεί. (Αποκάλυψις 20/κ΄ 9).

Ο ουρανός ως κατοικία του Θεού

Η λέξη ΄΄ουρανός΄΄ όμως, έχει άλλη έννοια, όταν αναφέρεται ως περιβάλλον κατοικίας τού Θεού.
Όταν ο άνθρωπος παρατηρεί το περιβάλλον του, είναι αναπόφευκτο να συνειδητοποιεί τη μικρότητά του, και το πόσο ασήμαντος είναι σε σχέση με τα ουράνια φαινόμενα που παρατηρει. (Ιώβ 36/λς΄ 22 - 37/λζ΄ 13).
Είναι λοιπόν φανερό στον άνθρωπο, ότι η ύπαρξη τού Δημιουργού του χώρου στον οποίο ζούμε, η ύπαρξη τού Δημιουργού αυτών τών φοβερών φαινομένων, πρέπει να είναι ανώτερη από τη δική μας, και δεν μπορεί να περιορίζεται στη γη μας, που είναι δικό Του δημιούργημα. (Ιώβ 38/λη΄ 4 - 11).

Πού λοιπόν θα αναζητήσουμε ΕΚΕΙΝΟΝ τον μεγαλειώδη Δημιουργό; Μα πού αλλού; Κάπου πιο πάνω από εμάς, πιο πάνω απ' όσα έφτιαξε. Και πιο πάνω από εμάς, είναι ο ουρανός. Εκεί ο άνθρωπος έστρεψε το βλέμμα του, εκεί αναζήτησε τον ΄΄ψηλότερο΄΄ απ' αυτόν Δημουργό. (Ησαϊας 40/μ΄ 26. Ψαλμός 144/ρμδ΄ 3 - 5. 113/ριγ΄ 4 - 6).
΄Ετσι, ο ΄΄ουρανός΄΄, έφτασε να σημαίνει ακόμα, τον ΄΄τόπο΄΄ κατοικίας τού Θεού. (Ψαλμός 2/β΄ 4).

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι ο Θεός ζει κάπου στο διάστημα, ούτε ότι ζει σε κάποιο σημείο τού σύμπαντος που Αυτός δημιούργησε. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να έχει ανάγκη από τη δημιουργία του για να κατοικεί εκεί; Αν πάλι δεν την έχει ανάγκη, δεν μπορεί να κατοικεί στο διάστημα, το οποίο αυτός δημιούργησε.

Για να το καταλάβουμε αυτό, ας κάνουμε έναν συλλογισμό:
Η γη είναι στρογγυλή, και περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, και μαζί με τον ήλιο ταξιδεύει γύρω από το κέντρο τού γαλαξία μας. Αυτό σημαίνει ότι κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, ένα σημείο στην επιφάνειά της, αλλάζει συνεχώς θέση ως προς το σύμπαν. Ας υποθέσουμε λοιπόν, πως κάποιος στην Ελλάδα δείχνει ίσια πάνω στον ουρανό, και λέει: ΄΄Ο Θεός είναι εκεί στον ουρανό΄΄. Την ίδια στιγμή στην Αυστραλία, στο αντίθετο σημείο τής γης, ένας άλλος άνθρωπος δείχνει ψηλά στον ουρανό, και λέει και αυτός: ΄΄Ο Θεός είναι εκεί στον ουρανό΄΄.
Επειδή όμως η γη είναι στρογγυλή και αυτοί βρίσκονται στα δύο αντίθετα άκρα της, στην πραγματικότητα δείχνουν σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση ο ένας από τον άλλο, λέγοντας και οι δύο, πως ΄΄εκεί΄΄ κατοικεί ο Θεός. Τελικά λοιπόν, σε ποια από τις δύο κατευθύνσεις κατοικεί ο Θεός;

Γι' αυτό στην Αγία Γραφή, ο ίδιος ο Θεός ενέπνευσε τον σοφό βασιλιά Σολωμώντα να πει: μ΄΄Οι ουρανοί τών ουρανών δεν μπορούν να σε χωρέσουν΄΄ δείχνοντας την ΄΄πανταχού παρουσία΄΄ τού Θεού, αλλά και το ότι ο Θεός δεν κατοικεί σε συγκεκριμμένο τόπο.(Ιερεμίας 23/κγ΄ 24. Α΄ Βασιλέων 8/η΄ 27. Ψαλμός 139/ρλθ΄ 8). Ο Θεός είναι απλά ανώτερος από τον άνθρωπο, ΄΄όπως ο ουρανός είναι ανώτερος από τη γη΄΄. (Ψαλμός 113/ριγ΄ 4 - 6. 103/ργ΄ 11. 99/ θ΄ 1,2). Άλλωστε, δεν θα μπορούσαν οι συγγραφείς τής Αγίας Γραφής να εννοούν ως τόπο κατοικίας τού Θεού το διάστημα, μια και δεν το γνώριζαν, παρά μόνο ως κάτι ψηλότερο από αυτούς.

Όταν λοιπόν η λέξη ΄΄ουρανός΄΄ αναφέρεται ως τόπος κατοικίας τού Θεού, εννοεί την ανώτερη μορφή ύπαρξης τού Θεού. (Για περισσότερα, δες τη μελέτη τής ίδιας σειράς, με θέμα: ΄΄Η πανταχού παρουσία τού Θεού΄΄).

Ο απόστολος Παύλος, μας μιλάει για τρεις βαθμίδες ύπαρξης, στην Β΄ Κορινθίους 12/ιβ΄ 2 - 4, όταν μας αποκαλύπτει ότι΄΄μεταφέρθηκε ως τον 3ο ουρανό, στον Παράδεισο, και άκουσε πράγματα ανέκφραστα΄΄. Έχουμε δηλαδή βαθμίδες ύπαρξης, ψηλότερες από τη γήινη φθαρτή μορφή ύπαρξης.

Αυτό δείχνει και η έκφραση: ΄΄ουρανός τών ουρανών΄΄ (Α΄ Βασιλέων 8/η΄ 27). Δηλαδή, ότι και οι ουρανοί έχουν κάτι ψηλότερο και ανώτερο απ' αυτούς, έναν ψηλότερο ουρανό, που όμως και αυτός ΄΄δεν μπορεί να χωρέσει΄΄ τον ΄΄πανταχού παρόντα΄΄ Θεό, τον΄΄υψηλότερο τών ουρανών΄΄. (Εφεσίους 4/δ΄ 10).

Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και οι αναφορές τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όταν αναφέρεται στον ουρανό. Ο ίδιος έρχεται από αυτή την ανώτερη πραγματικότητα, τον δικό Του ανώτερο κόσμο, στο δικό μας, και σ' αυτόν επιστρέφει: ΄΄Ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν, ει μη ο εκ τού ουρανού καταβάς, ο Υιός τού ανθρώπου΄΄. (Ιωάννης 3/γ΄ 13. 6/ς΄ 26).

Πολίτες αυτής τής ανώτερης (ουράνιας) πραγματικότητας, είναι ήδη οι Χριστιανοί που με το άγιο βάπτισμα ενώθηκαν μαζί με τον Ιησού Χριστό. (Εφεσίους 2/β΄ 6). Ωστόσο, το έργο τού Ιησού συνεχίζεται, ώσπου να γίνει το θέλημά του, όπως στον ουρανό, και στη γη, (Ματθαίος 6/ς΄ 10), και να συνδιαλαγούν ΄΄τα πάντα δι' αυτού, είτε τα επί της γης είτε τα εν τοις ουρανοίς΄΄. (Κολοσσαείς 1/α΄ 20).

Ο ουρανός ως κατοικία των αγίων

΄΄Ημών (τών Χριστιανών) το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει΄΄, (Φιλιππισίους 3/γ΄ 20,21), αλλά δεν αρνούμεθα τη γη, την τωρινή μας κατοικία, όπως δεν την αρνήθηκαν και οι προ Χριστού πιστοί, ΄΄αν και περίμεναν την επουράνια πατρίδα΄΄. (Εβραίους 11/ια΄ 13 - 16). Η λειτουργική προσευχή, δίνει φωνή στη γη, σε ό,τι περιέχεται στη γη, και σε ό,τι παράγεται με την εργασία. Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος λειτουργεί ως ΄΄ιερέας΄΄ τής γης, κάνοντάς την να υψώνεται προς το Θεό. Ο άνθρωπος είναι ΄΄βασιλιάς και ιερέας τής γης΄΄ (Αποκάλυψις 5/ε΄ 10).

Περιμένουμε την ΄΄απελευθέρωσή της από τη φθορά΄΄, (Ρωμαίους 8/η΄ 19 κλπ), ούτως ώστε όταν ΄΄παρέλθει΄΄ η σημερινή της μορφή, να αντικατασταθεί από την καινούργια γη. Επειδή, ΄΄κατά την υπόσχεση του Θεού, καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη προσμένουμε, όπου σ' αυτό το νέο ανώτερο περιβάλλον κατοικίας μας, κατοικεί δικαιοσύνη΄΄. (Β΄ Πέτρου 3/γ΄ 13).

(Βιβλιογραφία: Λεξικό Βιβλικής Θεολογίας σελ. 206 - 211, 749,750).

πηγή

Οι δύο αναστάσεις

Το θέμα τής ανάστασης μπερδεύει πολλούς ανθρώπους που αγνοούν τη διδασκαλία τής Εκκλησίας. Διαβάζουν στην Αγία Γραφή για πρώτο και δεύτερο θάνατο, ή για πρώτη και δεύτερη ανάσταση, και οι απόψεις που διατυπώνονται είναι πολλές. Στο φυλλάδιο αυτό λοιπόν, θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε περιληπτικά αυτό το ζήτημα, σύμφωνα με τη διαχρονική εμπειρία των αγίων.

Πνευματικός Θάνατος και Πνευματική Ανάσταση

Όταν ο Θεός έκανε ΄΄καθ' ομοίωσιν΄΄ τον άνθρωπο, τον προειδοποίησε ότι δεν έπρεπε να φάει από ένα συγκεκριμένο δένδρο. Του είπε: ΄΄Τη μέρα που θα φας απ' αυτό, θα πεθάνεις εξάπαντος΄΄. (Γένεση 2/β΄ 17).

Κι όμως, ο Αδάμ έζησε πολλά χρόνια αφού έφαγε. (Γένεση 5/ε΄ 5). Τι έγινε λοιπόν; Ψέματα τού είπε ο Θεός; Ή μήπως μιλούσε για ένα άλλο είδος θανάτου, και όχι για το γνωστό μας βιολογικό θάνατο;

Στη Γένεση 2/β΄ 7, λέει για τη δημιουργία τού ανθρώπου: ΄΄Και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν΄΄.

Γιατί άραγε λέει: ΄΄ψυχήν ζώσαν΄΄; Υπάρχει και νεκρή ψυχή; Κι αν ναι, πότε μία ψυχή είναι νεκρή;

Οι άγιοι πατέρες, διδάσκουν ότι το παραπάνω εδάφιο δεν σημαίνει ότι ο Θεός έδωσε ζωή σε ένα νεκρό σώμα, αλλά ότι έδωσε στον Αδάμ το Άγιο Πνεύμα, που τον ζωοποίησε πνευματικά.

Όταν λοιπόν ο Αδάμ έφαγε από τον απαγορευμένο καρπό, έχασε το Άγιο Πνεύμα που τον ζωοποιούσε, και έγινε πλέον ΄΄Πνευματικά νεκρός΄΄, μια ΄΄νεκρή ψυχή΄΄.

Εκεί εντοπίζεται και το νόημα τού Χριστιανικού βαπτίσματος, που καθιστά τον άνθρωπο και πάλι ζωντανή ψυχή,όπως ήταν ο Αδάμ πριν από την πτώση του. Αυτό φαίνεται και στο χωρίο Εφεσίους 2/β΄ 5,6: ΄΄Και ενώ ήμασταν νεκροί για τα αμαρτήματα, μας ζωοποίησε με το Χριστό... και μας ανέστησε μαζί του...΄΄

Αυτά τα λόγια όμως, ο απόστολος Παύλος τα λέει χωρίς να έχει πεθάνει ακόμα σωματικά. Δε μιλάει λοιπόν για σωματική ανάσταση, αλλά για πνευματική.

΄΄΄Η αγνοείτε, ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; συνετάφημεν ουν (λοιπόν) αυτώ δια τού βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα (έτσι ώστε) ώσπερ ηγέρθει Χριστός εκ νεκρών δια τής δόξης τού Πατρός ούτως και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν.

Ει γαρ (επειδή εάν) σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι τού θανάτου αυτού, αλλά και της αναστάσεως εσόμεθα. Τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθει, ίνα καταργηθεί το σώμα τής αμαρτίας, του μηκέτι δουλεύειν ημάς τη αμαρτία... ει δε απεθάνομεν συν Χριστώ, πιστεύομεν ότι και συζήσωμεν αυτώ΄΄.(Ρωμαίους 6/ς΄ 3 - 8).

Με το Άγιο Βάπτισμα λοιπόν, ο άνθρωπος ανασταίνεται Πνευματικά. Αυτό φαίνεται και στο εδάφιο: Πράξεις 2/β΄ 38:΄΄Μετανοήσατε φησιν, και βαπτισθήτω έκαστος υμών επί τω ονόματι Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών υμών, και λήμψεσθε την δωρεάν τού Αγίου Πνεύματος΄΄.

Αυτό λοιπόν που έχασε ο Αδάμ όταν αμάρτησε, και τον κατέστησε Πνευματικά Νεκρό, μπορεί ο άνθρωπος να το λάβει με το Άγιο Βάπτισμα. Πρόκειται για ΄΄την δωρεάν τού Αγίου Πνεύματος΄΄, για ΄΄την αναγέννηση΄΄, για την οποία μίλησε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στο Νικόδημο, στο Ιωάννης 3/γ΄ 3 - 8: ΄΄εάν μη τις γεννηθεί εξ ύδατος και Πνεύματος ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν τού Θεού΄΄.

Πνευματικός Θάνατος λοιπόν είναι, όταν κάποιος χάνει το Άγιο Πνεύμα, και Πνευματική Ανάσταση όταν το ξαναπαίρνει.

Σωματικός Θάνατος, και Σωματική Ανάσταση

Για το σωματικό θάνατο δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, μια και τον γνωρίζουμε όλοι μας. Όπως λοιπόν ο Πνευματικός θάνατος είναι ο χωρισμός τής ψυχής από το Άγιο Πνεύμα, έτσι και ΄΄το σώμα χωρίς πνεύματος είναι νεκρόν΄΄. (Ιάκωβος 2/β΄ 26).

Η λέξη ΄΄ανάσταση΄΄, σημαίνει: ΄΄ξαναστήσιμο΄΄. Για να ξαναστηθεί όμως κάτι, πρέπει πρώτα να έχει πέσει.

Στην ανάσταση αυτή, εκείνο που πέφτει, και ΄΄επιστρέφει στη γη΄΄, είναι το σώμα. (Εκκλησιαστής 12/ιβ΄ 7). Αυτό είναι λοιπόν που ΄΄ξαναστέκεται΄΄ στην ΄΄ανάσταση΄΄. Γι' αυτό είναι λάθος το ότι κάποιες Προτεσταντικές (κυρίως) ομάδες περιμένουν κάτι που το λένε ΄΄ανάσταση΄΄, αλλά δεν πιστεύουν ότι θα λάβουν πάλι το σώμα τους. Μιλούν αόριστα για κάποιο ΄΄ουράνιο Παράδεισο΄΄, και για την άνοδό τους στον ουρανό, χωρίς ποτέ να εξηγούν τι είναι αυτό.

Οι Χριστιανοί όμως, δεν αρκούνται στην Πνευματική ανάσταση τού βαπτίσματος, αλλά περιμένουν ΄΄την απολύτρωση τού σώματός τους΄΄.

΄΄και αυτοί οίτινες έχομεν την απαρχήν τού Πνεύματος, και ημείς αυτοί στενάζομεν εν εαυτοίς, περιμένοντες την υιοθεσίαν, την απολύτρωσιν τού σώματος ημών. (Ρωμαίους 8/η΄ 23).

Οι Χριστιανοί δεν αρκούνται μόνο σε έναν παράδεισο ψυχών, αλλά όπως ο Θεός προέθετε από την αρχή τής δημιουργίας τού ανθρώπου, και τα σώματα τών ανθρώπων θα έχουν μέρος σ' αυτό τον παράδεισο. Δεν ταλαιπωρήθηκαν και δεν αγωνίστηκαν μόνο οι ψυχές, αλλά και τα σώματα τών Χριστιανών στον αγώνα τους. Ομοίως, δεν αμάρτησαν μόνο οι ψυχές, αλλά και τα σώματα τών ασεβών. Έτσι, ό,τι θα λάβει η ψυχή, θα πρέπει να λάβει και το σώμα, είτε αυτό είναι ευλογία, είτε κατάρα. Και όπως ο Θεός δημιούργησε τη γη για κατοικία τού ανθρώπου, σε αυτή την ίδια γη, αλλά ανακαινισμένη, θα κατοικήσει για πάντα ο άνθρωπος. (Αποκάλυψη 21/κα΄ 1,2).

΄΄Και αυτή η κτίση, θα ελευθερωθεί από τη δουλεία τής φθοράς, στην ελευθερία τού φωτός τών παιδιών τού Θεού΄΄. (Ρωμαίους 8/η΄ 21). ΄΄Κατά την υπόσχεση τού Θεού, καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη περιμένουμε΄΄ (Β΄ Πέτρου 3/γ΄ 13). 
Ομοίως με την κτίση, και το σώμα τής αναστάσεως θα είναι άφθαρτο: ΄΄οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι, και εμείς (οι ζώντες) θα μεταμορφωθούμε. (Α΄ Κορινθίους 15/ιε΄ 52).

Τότε, όπως ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήταν στη γη, αλλά ταυτόχρονα και στον ουρανό, (Ιωάννης 3/γ΄ 13), έτσι και οι αναστημένοι Άγιοι, ενώ θα βρίσκονται στη γη, θα ζούν ως πολίτες τού ουρανού, πράγμα που άλλωστε συμβαίνει από τώρα. (Εφεσίους 2/β΄ 6. Εβραίους 11/ια΄ 16. 12/ιβ΄ 22,23. Αποκάλυψις 20/κ΄ 4 - 6).

Πρώτη ανάσταση και δεύτερος θάνατος

Στην Αποκάλυψη 20/κ΄ 4 - 6, περιγράφει τρεις ομάδες ανθρώπων, να κάθονται σε θρόνους, και να βασιλεύουν με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Πρόκειται για εκείνους τους Χριστιανούς που πέθαναν σε διαφόρους διωγμούς, για όσους Χριστιανούς θα πεθάνουν από το θηρίο, και για μια ομάδα που αναφέρεται πρώτη, και που δεν περιγράφεται. Και οι τρεις αυτές ομάδες, αποτελούν το σύνολο τής Εκκλησίας, το οποίο λαβαίνει βασιλεία με τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Στα εδάφια αυτά γράφει:
΄΄4. Και είδα θρόνους. Και κάθησαν πάνω τους, και κρίση δόθηκε σ' αυτους, και τις ψυχές τών σφαγμένων για τη μαρτυρία τού Ιησού και για το λόγο τού Θεού, και εκείνους που δεν προσκύνησαν το θηρίο, ούτε την εικόνα του, και δεν έλαβαν το χάραγμα στο μέτωπο και στο χέρι τους, και έζησαν και βασίλεψαν μαζί με το Χριστό χίλια έτη. 5. Οι υπόλοιποι τών νεκρών δεν έζησαν μέχρι να τελειώσουν τα χίλια έτη.
Αυτή (είναι) η ανάσταση η πρώτη. 6. Ευτυχισμένος και άγιος όποιος έχει μέρος στην ανάσταση την πρώτη. πάνω σ' αυτούς, ο θάνατος ο δεύτερος δεν έχει εξουσία, αλλά θα είναι ιερείς τού Θεού και τού Χριστού και θα βασιλεύσουν μαζί του τα 1000 έτη΄΄.

Τα εδάφια αυτά δεν μιλούν φυσικά, για μία μελλοντική κατάσταση σε μία κατά γράμμα χιλιετή μεσοβασιλεία, όπως κακώς διδάσκουν κάποιες Χιλιαστικές θρησκείες. Το εδάφιο μιλάει για παρούσες καταστάσεις, ακόμα και στην εποχή που γραφόταν η Αποκάλυψη. Γι' αυτό λέει στο εδάφιο 6: ΄΄όποιος ΕΧΕΙ (Ενεστώτας) μέρος στην ανάσταση την πρώτη΄΄.

Πράγματι, γι' αυτή την ανάσταστη μιλούσε ο απόστολος Παύλος όπως είδαμε, όταν έγραφε στην επιστολή του προςΕφεσίους 2/β΄ 5,6:  ΄΄Και εμάς που ήμασταν νεκροί για τα παραπτώματα, μας ζωοποίησε μαζί με το Χριστό... και μας σήκωσε μαζί του και μας συνεκάθισε στα επουράνια εν Χριστώ Ιησού.΄΄

Ήδη ο απόστολος Παύλος και οι υπόλοιποι σαν κι αυτόν, είχαν μέρος στην πρώτη ανάσταση. Στην ίδια ανάσταση έχει μέρος, όποιος λαβαίνει το βάπτισμα τού Αγίου Πνεύματος, και ως νέος άνθρωπος περπατά σε νέα ζωή.

Η πρώτη ανάσταση λοιπόν, είναι η Πνευματική Ανάσταση, και είναι πρώτη, επειδή προηγείται τής σωματικής:

΄΄και αυτοί οίτινες έχομεν την απαρχήν τού Πνεύματος, και ημείς αυτοί στενάζομεν εν εαυτοίς, περιμένοντες την υιοθεσίαν, την απολύτρωσιν τού σώματος ημών. (Ρωμαίους 8/η΄ 23).

Συνεπώς, η δεύτερη ανάσταση είναι η σωματική.

Το εδάφιο Αποκάλυψις 20/κ΄ 6 όμως, λέει γι' αυτούς που μετέχουν στην 1η ανάσταση: ΄΄πάνω σ' αυτούς, ο θάνατος ο δεύτερος δεν έχει εξουσία΄΄.

Εδώ δε μπορεί να μιλάει για το σωματικό θάνατο, επειδή και ο απόστολος Παύλος, και πλήθος άλλοι που μετέχουν στην 1η ανάσταση έχουν πεθάνει σωματικά. Πρόκειται λοιπόν για τον Πνευματικο Θάνατο, για το θάνατο εκείνο που είδαμε ότι είναι ο χωρισμός από το Άγιο Πνεύμα, όπως συνέβη στον Αδάμ.

Όταν λοιπόν μιλάμε για την Πρώτη ανάσταση, εννοούμε την Πνευματική ανάσταση, που γίνεται όταν οι Χριστιανοί λαμβάνουν το Άγιο Πνεύμα. Δεύτερη ανάσταση είναι η Σωματική ανάσταση, που θα γίνει στην Παρουσία τού Κυρίου για όλους τους νεκρούς. (Α΄ Κορινθίους 15/ιε΄ 23). Τέλος, Πρώτος θάνατος είναι οΣωματικός, και Δεύτερος ο Πνευματικός, ο χωρισμός από το Άγιο Πνεύμα.

N. M.

πηγή

ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ ΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

ΔΗΛΑΔΗ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΔΙΑΚΟ ΠΑΤΕΡΑ ΤΡΙΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΑΝ ΕΝΤΟΜΟ, ΑΛΛΑ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΚΟΜΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΑΓΩΓΕΩΝ;O τηλεοπτικός σταθμός Αλ Μανάρ του Λιβάνου μετέδωσε χθες ότι οι δύο απαχθέντες μητροπολίτες στη Συρία κρατούνται από την εξτρεμιστική οργάνωση Ταξιαρχία Στρατιωτών του Ισλαμικού Χαλιφάτου στην ύπαιθρο του Χαλεπίου. 
Σύμφωνα με το «Παρατηρητήριο της Χριστιανοφοβίας» στη Γαλλία (11/05/13) “αν 
επιβεβαιωθεί αυτή η πληροφορία, είναι πολύ ανησυχητική γιατί αυτή η ένοπλη ομάδα χαρακτηρίζεται πιο ριζοσπαστική και από το ολέθριο Μέτωπο αλ Nούσρα”.
Η συριακή αντιπολίτευση επιμένει ότι πρόκειται για ομάδα πιο επικίνδυνη και από την Αλ Κάιντα. Ισχυρίζεται ότι κινητοποίησαν ειδικούς απεσταλμένους για να πληροφορηθούν για την τύχη των αγνοουμένων.
Η Συριακή Εθνική Συμμαχία και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός βεβαιώνουν ότι καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για επιτυχή έκβαση της υπόθεσης γιατί όπως ισχυρίζονται αυτό το γεγονός της απαγωγής ζημίωσε σε μεγάλο βαθμό την “επανάσταση”.
Ο Λιβανέζος σαλαφιστής κήρυκας Ομάρ Μπάκρι αρνήθηκε την ύπαρξη ένοπλης οργάνωσης με αυτήν την επωνυμία και κάλεσε τους τυχόν αρχηγούς της να γνωστοποιήσουν την ταυτότητά τους και να αναλάβουν την ευθύνη. 
Ωστόσο, η αυτοαποκαλούμενη Tαξιαρχία Στρατιωτών του Ισλαμικού Χαλιφάτου έγινε γνωστή στη Συρία τον περασμένο Ιανουράρι όταν και ανάρτησε βίντεο στο διαδίκτυο στο οποίο εμφανίζεται κάποιος Αμπού Αλί Αλ Moυχαγιέρ ως εκπρόσωπος τύπου της οργάνωσης εν μέσω ένοπλων μασκοφόρων μαχητών. 
Αυτός ανακοίνωσε ότι στόχος της ομάδας είναι να διαδώσουν το μήνυμα του Ισλάμ και να ιδρύσουν το χαλιφάτο στη Συρία. 
Όμως ανώνυμες πηγές κατονομάζουν ως ηγέτη της οργάνωσης τον Κουβετιανό σαλαφιστή Αμπού Ομάρ ο οποίος έφθασε στη Συρία προερχόμενος από τη Βοσνία μέσω Κωνσταντινούπολης και κινείται μεταξύ Χαλεπίου, Ιντλέμπ και Τουρκίας. 
Άλλες ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες που αναδημοσιεύει το Αλ Μανάρ, φέρουν τους δύο μητροπολίτες θύματα μιας ένοπλης συμμορίας που ηγείται ο Αμπντού Ζαμζάν ο οποίος μην έχοντας συνείδηση των συνεπειών της πράξης αυτής δεν ξέρει πως να τη διαχειρισθεί. 
Tις ίδιες πληροφορίες μεταδίδει και το λιβανέζικο ειδησεογραφικό Αλ Νάσρα.
πηγή

Η «Αραβική Άνοιξη» και ο Χριστιανικός Εφιάλτης Του π. Πέτρου-Μιχαήλ Πρέμπλε Ορθοδόξου Ιερέα της Ορθοδόξου Ρουμανικής Αρχιεπισκοπής στην Αμερική

Σε όλο τον κόσμο, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ετοιμάζονται να εορτάσουν την πιο ιερή απ’ όλες τις εβδομάδες του ημερολογίου της Εκκλησίας. Την Κυριακή, ξεκινούμε την εβδομάδα που οδηγεί στον εορτασμό της Αναστάσεως του Κυρίου Ημών και Σωτήρος Ιησού Χριστού.  Οι Λειτουργίες της εβδομάδας αυτής είναι από τις πλέον κατανυκτικές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς ακολουθούμε τον Ιησού στην οδό Του προς τον Σταυρό. Οι περισσότεροι από εμάς θα εορτάσουμε την Ανάσταση του Χριστού μαζί με οικογένεια και φίλους.  Μερικοί ίσως κατευθυνθούν στο προσφιλές τους εστιατόριο, και άλλοι θα μείνουν στο σπίτι, προτιμώντας ένα πιο χαλαρό γεύμα στο οικογενειακό τραπέζι.  Σίγουρα αυτά είναι στιγμιότυπα κατάλληλα ως θέματα για ένα λαϊκό ζωγράφο όπως ο Νόρμαν Ρόκουελ. Τα πράγματα όμως θα είναι εντελώς διαφορετικά για τους Χριστιανούς στην Αίγυπτο και την Συρία.  Τα ίδια μέρη που γέννησαν τον Χριστιανισμό και που στέγασαν τον Ιησού όταν η δική Του οικογένεια έφευγε από εκείνους που θα Τον δολοφονούσαν, έχουν τώρα γίνει πεδία σφαγής για Χριστιανούς. Στις 15 Ιουλίου του 2012, η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού όρισε τον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο ως μια «μη-διεθνής ένοπλη σύγκρουση» -- ο νομικός ορισμός ενός εμφυλίου πολέμου.  Το βρίσκω ενδιαφέρον, πως δηλώθηκε ως «μη-διεθνής», δεδομένου ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει στηρίξει τους αντάρτες με σχεδόν  3 εκατομμύρια δολάρια σε άμεση βοήθεια και εξοπλισμό. Οι ΗΠΑ εμπλέκονται σε αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο, και εθελοτυφλούν μπροστά στην δολοφονία των Χριστιανών και των άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων. Από την έναρξη του πολέμου τον Μάρτιο του 2011, περισσότεροι από 70.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους.  Μια εκτίμηση του Φεβρουαρίου θέλει οι εσωτερικά εκτοπισμένοι να φτάνουν τα 3,6 εκατομμύρια, και επί πλέον 1,3 εκατομμύρια να έχουν αναγκασθεί να φύγουν από την Συρία σε γειτονικές χώρες ως πρόσφυγες. Και σε όλο αυτό το διάστημα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ συνεχίζει να στηρίζει εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την σφαγή. Την Δευτέρα, δύο Ορθόδοξοι επίσκοποι της επισκοπής της πόλεως, ο Σύριος Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Yohanna Ibrahim, της επισκοπής του Αλέππο, και ο Έλληνας Ορθόδοξος ΜητροπολίτηςBoulos Yaziji, απήχθησαν (**). Η ειρωνεία της απαγωγής τους είναι στο ότι επέστρεφαν από μια συνάντηση που απέβλεπε στην προσπάθεια να ελευθερωθούν δύο Ιερείς, ο π. Michel Kayyal (Αρμένιος Καθολικός) και ο π. Maher Mahfouz (Ελληνορθόδοξος), οι οποίοι είχαν απαχθεί τον Φεβρουάριο και παραμένουν στα χέρια των απαγωγέων τους.  Ήσαν σε μια αποστολή ειρήνης για να φέρουν βοήθεια και ανακούφιση, και τους πήραν ομήρους, ως μέρος της συστηματικής εξόντωσης του Χριστιανικού πληθυσμού στην Συρία. Πρόσφατα η Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών για την Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία εξέδωσε ειδικό ανακοινωθέν για την επιδεινούμενη κατάσταση στην Συρία. Το ανακοινωθέν "Protecting and Promoting Religious Freedom in Syria"(*) αναφέρει αρκετές περιπτώσεις συστηματικής εξόντωσης του ντόπιου Χριστιανικού πληθυσμού.  Σαν παράδειγμα, η πόλη Χομς – που υπολογίζεται πως είχε ένα Χριστιανικό πληθυσμό περίπου 160.000 – έχει μειωθεί σε μόλις 1.000 στην τελευταία μέτρηση.  Ο Ελληνορθόδοξος Ιερέας π. Fadi Jamil Haddad είχε βρεθεί δολοφονημένος έξω από την Δαμασκό τον Σεπτέμβριο του 2012. Είχε αποπειραθεί να εξασφαλίσει την ελευθέρωση ενός ενορίτη που είχε απαχθεί.  Αυτά δεν είναι παρά ελάχιστα δείγματα των όσων συμβαίνουν καθημερινά στην Συρία και που υποστηρίζονται από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό που έχει ονομασθεί «Αραβική Άνοιξη» στην Συρία έχει γίνει ο Χριστιανικός Εφιάλτης και είναι καιρός πια η κυβέρνηση των ΗΠΑ να καταλάβει το ρόλο που έχει παίξει και που συνεχίζει να παίζει σε αυτή την εθνική κάθαρση – γενοκτονία – ολοκαύτωμα – ή όποια λέξη προτιμάτε που να περιγράφει αυτό που διαπράττεται στις θρησκευτικές μειονότητες στην Συρία και στην Αίγυπτο. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το Σάββατο προ της Κυριακής των Βαΐων έχει ορισθεί για την ανάμνηση της αναστάσεως του Λαζάρου από τον τάφο.  Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Ιησού, και μας λένε οι Γραφές πως ο Ιησούς δάκρυσε όταν έμαθε για τον θάνατο του φίλου Του.  Οι απανταχού Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουν ενωθεί σε προσευχή ώστε παρομοίως να ελευθερωθούν οι δυο επίσκοποι από τον δικό τους τάφο. Αρκετά δάκρυα έχουν ήδη χυθεί. *******************     (*) Το περιεχόμενο του Ανακοινωθέντος: Ειδικό Ανακοινωθέν: Συρία: Η Επιτροπή USCIRF εκδίδει Αναφορά με θέμα «Προστασία και Προώθηση της Θρησκευτικής Ελευθερίας στην Συρία», 22 Απριλίου, 2013. ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ 22 Απριλίου, 2013 | εκ της USCIRF Η Επιτροπή των Η.Π.Α. για την Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία (USCIRF), ένας ανεξάρτητος ομοσπονδιακός φορέας που δημιουργήθηκε για τον έλεγχο των παραβιάσεων θρησκευτικών ελευθεριών στο εξωτερικό και για να κάνει συστάσεις πολιτικής στον Πρόεδρο, τον Υπουργό Εξωτερικών και το Κογκρέσο, εξέδωσε σήμερα την σχετική Αναφορά “Protecting and Promoting Religious Freedom in Syria.” Η Επιτροπή ολοένα και περισσότερο ανησυχεί για τις συνθήκες θρησκευτικής ελευθερίας στην Συρία, και κατά την τρέχουσα κρίση, και κατά τα επακόλουθα αυτής.  Εξ αιτίας των αυξανόμενων συγκρούσεων ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και των υποστηρικτών του καθεστώτος του Bashar al-Assad και των αντικυβερνητικών στοιχείων που επιζητούν την ανατροπή του, ο Συριακός λαός έχει υποστεί στυγερές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας της θρησκείας ή των πιστεύω τους. Η αναφορά βρήκε πως η αυξανόμενα σεκταριστική φύση της σύγκρουσης έχει δημιουργήσει ένα κλίμα μέσα στο οποίο τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Συρίων, συμπεριλαμβανομένης και της θρησκευτικής ελευθερίας, έχουν παραβιασθεί.  Η σύγκρουση επίσης απειλεί και την θρησκευτική ποικιλότητα της Συρίας, καθώς τα μέλη των κοινοτήτων των μικρότερων μειονοτήτων ή φεύγουν βιαστικά από την χώρα, ή παραμένουν, με άγνωστο το μέλλον τους σε μια μετα-Αλ Ασσάντ Συρία. Η παρούσα Αναφορά παρέχει τα προκαταρκτικά ευρήματα και τις συστάσεις της Επιτροπής USCIRF.  Κατά τους επόμενους μήνες, η USCIRF θα συνεχίσει να ελέγχει την κατάσταση και αναμένει να εκδώσει και πρόσθετες Αναφορές και Συστάσεις. (**) Πρέπει να έχουμε υπόψιν ότι δεν είναι Σύριος και Έλληνας Ορθόδοξος επίσκοπος, αλλά Αντιχαλκηδόνιος (μονοφυσίτης) και ορθόδοξος. Συρορθόδοξη Εκκλησία λέγεται η (μονοφυσιτική) Συροϊακωβιτική, ενώ Ελληνορθόδοξη το πατριαρχείο Αντιοχείας. Ο Ορθόδοξος επίσκοπος Χαλεπίου απλά λέγεται Ελληνορθόδοξος γιατί αυτός είναι ο τίτλος του πατριαρχείου. 30-4-2013.

πηγή

Ὁ στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά ἀποφεύγη μέ ὅλη του τή δύναμι τίς ταραχές καί ἐνοχλήσεις, ἄν θέλη νά πολεμήση καλά τούς ἐχθρούς του

Ο Αόρατος πόλεμος 

ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Απόδοση στη νέα Ελληνική: Ιερομόναχος Βενέδικτος
Έκδοση Συνοδείας Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΣΤ΄  Ὁ στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά ἀποφεύγη μέ ὅλη του τή δύναμι τίς ταραχές καί ἐνοχλήσεις, ἄν θέλη νά πολεμήση καλά τούς ἐχθρούς του.
Όπως έχει υποχρέωσι αναπόφευκτη κάθε χριστιανός, όταν χάση την ειρήνη της καρδιάς του να κάνη το ό,τι μπορεί για να την ξαναποκτήση, έτσι πάλι πρέπει να γνωρίζη, ότι κανένα γεγονός που συμβαίνει στον

 

κόσμο, που θα του συνέβαινε, δεν είναι σωστό και φρόνιμο να του στερή ή να του κλονίζη την παρόμοια ειρήνη. Πρέπει ναί, να λυπούμαστε για τις αμαρτίες μας, αλλά με έναν πόνο ειρηνικό, κατά τον τρόπο, που προηγουμένως έδειξα σε πολλά σημεία· και έτσι, χωρίς ενόχλησι της καρδιάς, να συμπονάμε με ευλαβή διάθεσι αγάπης κάθε άλλο αμαρτωλό και να κλαίμε εσωτερικά το λιγότερο· δηλαδή, ας πενθούμε για τα σφάλματά του.Γιά τα άλλα που συμβαίνουν, τα βαρειά και βασανιστικά, που μας έρχονται, όπως ασθένειες, πληγές, θάνατοι των συγγενών μας, επιδημίες πείνας, πόλεμοι, φωτιές και άλλα παρόμοια κακά, αν και οι κοσμικοί τα αποστρέφωνται τις περισσότερες φορές, ως ενοχλήσεις της φύσεως, παρόλα αυτά, μπορούμε με την χάρι του Θεού, όχι μόνο να τα υποφέρουμε, αλλά και να τα θέλουμε και να τα αγαπάμε, σαν δίκαιη τιμωρία στους παράνομους και σαν αφορμές των αρετών στους καλούς· επειδή σε αυτόν το σκοπό αποβλέπουμε, και αυτό αρέσει ακόμη και σε αυτόν τον Κύριό μας και Θεό, που ας τα στέλνει· του οποίου το θέλημα ακολουθώντας εμείς, θα περάσουμε με καρδιά ήσυχη και αναπαυμένη όλες τις θλίψεις και τα βάσανα της τωρινής ζωής. 
Και να είσαι βέβαιος, ότι κάθε παρενόχλησις και ταραχή της καρδιάς μας, δεν αρέσει στα θεϊκά μάτια· γιατί όποια και νάναι αυτή, πάντα είναι συντροφιασμένη από ατέλεια και πάντα προέρχεται από κάποια κακιά ρίζα της φιλαυτίας.
Γι αυτό να έχης πάντοτε άγρυπνη μία σκοπιά παρατηρήσεως, η οποία αμέσως μόλις δεί κάτι που μπορεί να σε ενοχλήση και να σε ταράξη, ας σου κάνη νόημα, για να καταλαβαίνης για τι πρόκειται και να πιάνεις τα όπλα στο να διοικήσαι σκεπτόμενος, ότι όλα εκείνα τα κακά και άλλα παρόμοια πολλά, αν και φαίνονται εξωτερικά κατά την αίσθησι κακά, δηλαδή βλαβερά, όμως δεν είναι αληθινά κακά, ούτε μπορούν να μας αφαιρέσουν τα πραγματικά καλά και ότι όλα τα διατάζει και τα παραχωρεί ο Θεός, για τους σωστούς σκοπούς που είπαμε πριν και μας συμφέρουν και για άλλα, που δεν είναι γνωστά σε μας, αλλά πολύ δίκαια και πολύ άγια χωρίς αμφιβολία. Και, αν σε κάθε θλιβερό και αντίθετο γεγονός που συμβαίνει, παραμένη η καρδιά σου έτσι αναπαυμένη και ειρηνική, μπορεί να έχης πολύ κέρδος· αν όμως ταράζεται, γνώριζε ότι κάθε άσκησι που κάνεις, σου αποδίδει ή καμία ή πολύ μικρή ωφέλεια.
Επιπλέον λέω και αυτό, ότι όταν η καρδιά ενοχλήται και ταράσσεται, είναι πάντα κάτω από τα διάφορα χτυπήματα και τους πολέμους των εχθρών και το σπουδαιότερο, όταν είμαστε ταραγμένοι δεν μπορούμε να δούμε καλά και να διακρίνουμε τον ίσιο δρόμο και την ασφαλή πορεία της αρετής· ο εχθρός μας λοιπόν διάβολος που μισεί πολύ αυτήν την ειρήνη (επειδή είναι μέρος, που κατοικεί το πνεύμα του Θεού, για να ενεργήση μεγάλα πράγματα), πολλές φορές έρχεται σαν φίλος και δοκιμάζει να μας την πάρη, χρησιμοποιώντας διάφορες επιθυμίες (63), οι οποίες μας φαίνονται Πως είναι καλές· αλλά πόσο αυτές είναι απατηλές και ψεύτικες, μπορείς μεταξύ των άλλων στοιχείων να το γνωρίσης κι από αυτό· δηλαδή, επειδή μας κλέβουν την ειρήνη της καρδιάς.
Γι αυτό, αν θέλης να εμποδίσης την τόση μεγάλη ζημιά, όταν ο παρατηρητής, δηλαδή ο νους και η προσοχή του νού, σε προειδοποιήση ότι κάποια νέα επιθυμία κάποιου καλού ζητεί να μπή μέσα σου, μην της ανοίξης την είσοδο της καρδιάς, αν δεν ελευθερωθής πρώτα από κάθε θέλημα δικό σου και την παρουσιάσης στο Θεό και ομολογώντας την τυφλότητα και αγνωσία σου, να τον παρακαλέσης θερμά να σε φωτίση με το δικό του φως, για να δής, εάν αυτή η επιθυμία προέρχεται από αντίδικο εχθρό· και γι αυτό, τρέξε στον πνευματικό σου πατέρα και άφησέ το, όσο μπορείς, στην κρίσι εκείνου. Όμως, αν και η επιθυμία εκείνη είναι από τον Θεό, πρέπει εσύ, πριν να την επιχειρήσης, να ταπεινωθής και να θανατώσης την μεγάλη σου προθυμία και θερμότητα, που έχεις γι αυτή· διότι το έργο εκείνο, του οποίου προηγείται αυτή η δική σου ταπείνωσις, αρέσει πολύ περισσότερο στο Θεό, παρά να γίνη με την επιθυμία της φύσεως – μάλιστα καμιά φορά του αρέσει πολύ περισσότερο εκείνη η δική σου ταπείνωσις, παρά αυτό το ίδιο το έργο. Και με τον τρόπο αυτόν, αφού αποβάλλεις από τον εαυτό σου τις επιθυμίες, που δεν είναι καλές και μη κάνονας τις καλές, αν δεν καθησυχάσης πρώτα τις φυσικές σου κινήσεις, θα κρατήσης την ειρήνη και την ασφάλεια, την ακρόπολι της καρδιάς σου.
Γιά να διαφυλάξης ακόμη την καρδιά σου ειρηνική σε κάθε πράγμα, πρέπει να την ελέγχης και να την φυλάς από κάποιες επιπλήξεις και εσωτερικούς ελέγχους της συνειδήσεώς σου, οι οποίοι μερικές φορές είναι του διαβόλου, μολονότι φαίνονται ότι είναι του Θεού, με το να σε κατηγορούν για κάποιο λάθος· τους παρόμοιους ελέγχους, από τα αποτελέσματά τους θα τους αναγνωρίσης από που προέρχονται. Γιατί, αν σε ταπεινώνουν και σε κάνουν επιμελή στο να εργάζεσαι και δεν σου αφαιρούν την ελπίδα και εμπιστοσύνη που έχεις στον Θεό, πρέπει να τους δέχεσαι σαν από τον Θεό και να τον ευχαριστής· αν όμως σε συγχύζουν και σε κάνουν μικρόψυχο, δύσπιστο, αμελή και οκνηρό στο καλό, να είσαι βέβαιος Πως προέρχονται από τον εχθρό· και μη τους δίνης σημασία, αλλά ακολούθησε τον δρόμο σου και την εξάσκησί σου. Γιατί, και εκτός από όλα αυτά που σου είπα, πλέον από κοινού, γεννιώνται στη καρδιά μας οι παρενοχλήσεις και οι συγχύσεις, από τα περιστατικά των αντιθέτων πραγμάτων, που μας ακολουθούν σε αυτόν τον κόσμο.
Αλλά εσύ, για να προφυλαχθής από αυτά τα χτυπήματα της συγχύσεως, μπορείς να κάνης δυό πράγματα· το ένα είναι να σκεφθής σε ποιό είναι αντίθετα εκείνα τα περιστατικά· στο πνεύμα και την ψυχή; ή στην αγάπη του εαυτού μας και των επιθυμιών μας; Γιατί, αν είναι αντίθετα στις επιθυμίες σου και την αγάπη του εαυτού σου (ο οποίος είναι γενικά ο πρώτος εχθρός σου), δεν πρέπει να τα ονομάζης αντίθετα, αλλά να τα έχης για ευεργεσίες και βοήθεια του Υψίστου Θεού, οπότε και με χαρούμενη καρδιά και ευχαριστία να τα αποδέχεσαι· εάν όμως και είναι αντίθετα στο πνεύμα και την ψυχή, δεν πρέπει ούτε γι αυτό να χάνης την ειρήνη της καρδίας σου, όπως θα μάθης στο επόμενο κεφάλαιο· το άλλο είναι να υψώσης τον νού σου στο Θεό, και με μάτια κλειστά (χωρίς να θέλης να γνωρίζης κάτι άλλο), να δέχεσαι κάθε περιστατικό από το σπλαγχνικό χέρι της θείας πρόνοιάς του, σαν πράγμα γεμάτο από διάφορα αγαθά (64).
63. Γι αυτό και ο Αββάς Ισαάκ, όχημα και αμάξι του διαβόλου ονομάζει την σύγχυσι, πάνω στο οποίο καθήμενος εισέρχεται στη ταλαίπωρη ψυχή και την καταποντίζει (Λόγος λγ΄ ). και ο Πέτρος ο Δαμασκηνός λέγει· «Καμμία κακία δεν είναι τόσο εύκολη για την αμαρτία, όσο η σύγχυσις (Φιλοκαλία).
64. Γι αυτό, άξιο μνήμης είναι εκείνο, που συνήθιζε να λέγη πάντα ο θείος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σε κάθε περίστασι που του συνέβαινε, καλή και κακή, δυστυχή και ευτυχή· είναι δε το απόφθεγμα αυτό: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν ου γαρ παύσομαι τούτο επιλέγων αεί επί πάσί μοι τοις συμβαίνουσι» (εκ των προς την Διάκονον Ολυμπιάδα επιστολών ια΄)· το οποίο και ο Θεσσαλονίκης θείος Γρηγόριος μιμούμενος, αυτό το ίδιο συνήθιζε και έλεγε, όπως βλέπουμε στο βίο του.

πηγή /  αντιγραφή

Γιατὶ νὰ λατρεύω τὸν Θεὸ;

 

Πῶς τόν φαντάζεσαι τόν Θεό;

•Μήπως τόν βλέπεις σάν κάποιο ὁ ὁποῖος κάθεται σέ πανύψηλο θρόνο πού στραβομουτσουνιάζει καί θυμώνει ὅταν δέν τόν λατρεύεις καί δέν τόν δοξάζεις;


•Μήπως σάν κάποιο ὁ ὁποῖος χαίρεται καί εὐχαριστιέται μαζί σου ὅταν πηγαίνεις ἐκκλησία καί προσεύχεσαι;


•Μήπως ἔχεις τήν ἐντύπωση πώς ὁ Θεός εἶναι ἕνας καλωσυνάτος παππούς (γεροντάκος) πού δέν τοῦ καίγεται καρφί τό τί κάνεις μέ τήν ζωή σου, φτάνει σύ νά εἶσαι εὐχαριστημένος μέ τόν ἑαυτό σου;


Ἄν ἔτσι πιστεύεις γιά τόν Θεό, δέν θά καταλάβεις ποτέ:


•οὔτε γιατί ἔχεις χρέος νά Τόν λατρεύεις·


•οὔτε γιατί ὁ Θεός εἶναι καλός μόνο ὅταν σέ ἀφήνει νά κάνεις τά ὅποια θελήματά σου-ἐλεύθερο.


Ἄς ξεκινήσομε ὅμως μέ τό πρῶτο ἐρώτημα: γιατί ἔχομε χρέος νά Τόν λατρεύομε.


Ἡ λέξη λατρεία στήν ἀρχική της σημασία σημαίνει: ἀπονέμω ἀξία, τιμή καί σεβασμό σέ κάποιο ἤ σέ κάτι. Συνεπώς, λατρεία εἶναι ἡ ἐκδήλωση σεβασμού, τιμής, ἀξίας, ἀναγνώρισης. Π.χ. ὅταν χειροκροτῶ ἕνα ἠθοποιό ἐπάνω στήν σκηνή ἤ ἕνα ποδοσφαιριστή (ἀθλητή), τόν τιμῶ· τοῦ ἀναγνωρίζω κάποια ἀξία· τόν λατρεύω. Κάθε φορά πού ἕνας ἄνδρας -τήν παλαιότερη ἐπόχη- ἔβγαζε τό καπέλο του σέ μιά διερχόμενη γυναίκα, τό ἔκαμε εἰς ἔνδειξη τιμῆς (τιμητικά).


Γιά τόν Θεό, λατρεία εἶναι κάτι παραπάνω. Λατρεύω τόν Θεό σημαίνει: ἀναγνωρίζω τήν δύναμή Του, τήν καλωσύνη Του, τήν ἀξία Του, τήν μεγαλωσύνη Του, τήν κυριαρχία Του, τήν ἀλήθεια Του...


•Ἄν δέν λατρεύεις τόν Θεό, μάθε το, λατρεύεις κάτι ἄλλο ἤ κάποιον ἄλλο, πού 9 στίς 10 φορές θά εἶναι ὁ ἑαυτός σου!


•Ἄν δέν ὑπάρχει Θεός, θεός εἶσαι σύ! Καί ἄν ἐσύ εἶσαι θεός - ὁ νομοθέτης καί ὁ δημιουργός, τότε τί νά σοῦ εἰπῶ; Ἐγώ εἶμαι ἄθεος. Ὁ βασικός λόγος πού οἱ ἄνθρωποι σήμερα λατρεύουν λίγο τόν Θεό καί πολύ τόν ἑαυτό τους, εἶναι ὅτι δέν θέλουν νά τό «χωνέψουν» ὅτι εἶναι κτίσματα-δημιουργήματα καί ὄχι δημιουργοί!


Νά λοιπόν, γιατί ἔχεις χρέος νά λατρεύεις τόν Θεό.


Ὄχι γιατί ὁ Θεός τό ἔχει ἀνάγκη, ἤ διαφορετικά θά αἰσθανόταν δυστυχισμένος καί ἀτελής, ἀλλά ἐπειδή σύ θά εἶσαι δυστυχισμένος καί ἀτελής

πηγή

Η ΘΕΙΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

 Η ζωή τού Χριστού είναι και ζωή τής Εκκλησίας. 

Ό,τι συνέβη από τήν στιγμή τής συλλήψεως τού Χριστού στήν παρθενική μήτρα 

τής Παναγίας μέχρι τών παθών τού Σταυρού και τής Αναστάσεώς Του,

 αλλά και μέχρι τής εις ουρανούς Αναλήψεώς Του, όχι μόνο δεν έμειναν μια απλή

 ανάμνηση αλλά έγιναν πράξη τής Εκκλησίας. Από τήν ημέρα τής Πεντηκοστής

, με την ίδρυση τής πρώτης Εκκλησίας τών Αποστόλων μέχρι τής σημερινής μορφής

 τής Εκκλησίας και μέχρι τής συντελείας τού αιώνα, η παρουσία τής χάριτος τού 

Αγίου Πνεύματος ενώνει σε αρραγή θείο δεσμό τό σώμα τής Εκκλησίας με τήν

 κεφαλή τού σώματος που είναι ο Χριστός· «και αυτός εστιν η κεφαλή τού

 σώματος τής Εκκλησίας».

                Ο Χριστός είναι η κεφαλή τού θεόπλαστου σώματος τής Εκκλησίας. 

Και εμείς είμαστε μέλη του, όπως πάλι τονίζει ο Απόστολος, «ότι μέλη εσμέν τού

 σώματος αυτού, εκ τής σαρκός αυτού και εκ τών οστέων αυτού». Έχουμε δηλαδή

 εμείς οι πιστοί τής Εκκλησίας άμεσο δεσμό χάριτος με τόν Χριστό. 

Γινόμαστε κατά χάριν σάρκα από τήν σάρκα Του και οστά από τα οστά Του. 

Είναι τόσο μεγάλος και συγκλονιστικός ο δεσμός τών μελών τής Εκκλησίας με 

τόν Χριστό που μόνο ως ένα σώμα νοείται και υπάρχει.

                Τα θαύματα τών Αποστόλων είναι απόδειξη γνησιότητας και ενότητας.

 Το Πανάγιο Πνεύμα σόφισε τούς Αποστόλους για να κηρύττουν, να διδάσκουν

 και να ερμηνεύουν με θεόπνευστο τρόπο τήν ιερή παρακαταθήκη τού Ευαγγελίου 

τού Χριστού. Σε σημείο που να μην χωρά καμιά αμφισβήτηση ότι είναι γνήσιοι 

εντολοδόχοι τού ιδίου τού Χριστού. Προς επιβεβαίωση τής αληθείας τό κήρυγμά τους

 συνόδευαν πολλά θαύματα που θεράπευαν αρρώστους κει έδιωχναν δαιμόνια.

                Ο απ. Λουκάς γράφει ότι «εν ταίς ημέραις εκείναις διά τών χειρών τών

 Αποστόλων εγίνετο σημεία και τέρατα εν τώ λαώ πολλά». Δηλαδή σε όποιος άπλωναν

 τα χέρια τούς οι Απόστολοι γίνονταν πολλά θαύματα ανάμεσα στόν λαό τών 

Ιεροσολύμων που συνωστιζόταν μπροστά τους.

                Είναι η εκπλήρωση τής προφητικής υποσχέσεως τού Κυρίου μετά τήν

 Ανάστασή του: «σημεία τοίς πιστεύσασι ταύτα παρακολουθήσει· 

εν τώ ονόματί μου δαιμόνια εκβαλούσι… επί αρρώστους χείρας επιθήσουσι,

 και καλώς έξουσιν». Είπε στούς μαθητές Του ότι στό έργο τους θα τούς 

συνοδεύουν σημεία, θαύματα: θα εκδιώκουν δαιμόνια και με τήν επίθεση 

τών χειρών τους θα θεράπευαν ασθενείς. Λόγια που έγιναν πράξη και

 επιβεβαίωναν τήν γνησιότητα τού κηρύγματος τών Αποστόλων.

                Και όλα αυτά τα θεία και παράδοξα θαύματα εγίνοντο μέσα 

σε ένα πνεύμα αρμονίας και ενότητας μεταξύ τών πρώτων πιστών μελών

 τής Αποστολικής Εκκλησίας. Με τήν έκφραση «ομοθυμαδόν», 

που σημαίνει όλοι μαζί, αποτυπώνεται η θαυμαστή ενότητα τής πρώτης

 Εκκλησίας. Τούς ένωνε: 

α) μία πίστη σε ένα πρόσωπο, τον Χριστό,

 β) ένα βάπτισμα στό όνομα τού Πατρός και τού Υιού και τού Αγίου Πνεύματος, 

όπως αναφέρει ο απ. Παύλος στήν προς Εφεσίους επιστολή του: 

«Είς Κύριος, μία πίστις, έν βάπτισμα».

                Απορία και δισταγμός στήν γνησιότητα τού κηρύγματος.

 Μια τέτοια θαυμαστή κοινωνία αγίων προκαλούσε τήν απορία εκείνων

 που δεν μπορούσαν να περάσουν το κατώφλι τής πίστεως.

 Και έμεναν απ΄ έξω, διστακτικοί παρατηρητές στό φαινόμενο τής

 χάριτος τού Θεού, στήν ζωή τών Αποστόλων. 

«Ουδείς ετόλμα κολλάσθαι αυτοίς», γράφει ο απ. Λουκάς.

 Δεν τολμούσαν να πάνε μαζί με τούς Αποστόλους εκείνοι που 

δεν είχαν τό ηθικό σθένος και τόν φωτισμό να αναγνωρίσουν 

Εκείνον που με τήν Σταύρωση και τήν Ανάστασή Του κατήργησε 

τόν θάνατο και κατέκρινε τήν αμαρτία. Εκείνον που έστειλε τόν Παράκλητο 

για να βεβαιώσει με θαυμαστό τρόπο τήν αλήθεια τών λόγων Του και τών έργων Του.

                Αυτό συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους που βλέπουν τήν αλήθεια 

αλλά δεν τήν ακολουθούν, διότι φοβούνται μήπως παρεξηγηθούν ή χάσουν κάτι

 από τήν προσωπική τους ζωή ή μήπως κάνουν λάθος στην επιλογή τους και 

δεσμευθούν σε υποσχέσεις που απαιτούν πιστή τήρηση. Για όλους αυτούς που 

αμφιβάλλουν ή φοβούνται να αποδεχθούν τήν εν Χριστώ πίστη, δίνει μια ωραία απάντηση 

ο ίδιος ο Κύριος: «Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστί».

                Με άλλα λόγια ο Κύριος προτρέπει όσους διστάζουν να έλθουν κοντά 

του να στηριχθούν στήν καλοσύνη Του, τήν κατανόησή Του, τήν επιείκειά Του.

 Και Εκείνος θα τούς βοηθήσει να πιστέψουν σ’ Αυτόν. Το φορτίο τής πίστεως 

θα τό ελαφρύνει Αυτός γιατί όσα θεωρούν οι άνθρωποι αδύνατα να επιτευχθούν, 

Εκείνος ως Θεός είναι δυνατόν να τα κάνει πραγματικότητα.

                Οι αντιδράσεις εναντίον τού θείου κηρύγματος. Φανατισμός και φθόνος

 κατέλαβε τούς Αρχιερείς τού Νόμου τής Παλαιάς Διαθήκης και τήν αίρεση τών

 Σαδδουκαίων που δεν πίστευαν στήν ανάσταση, «μη είναι ανάστασιν». 

«Επιλήσθησαν ζήλου» γράφει ο απ. Λουκάς, δηλαδή κατελήφθησαν από

 ζηλοτυπία, επειδή θεωρούσαν τούς εαυτούς τους αυθεντικούς τηρητές τού Νόμου. 

Και αυτό τούς τύφλωνε πνευματικά, ώστε να θεωρούν τις θαυματουργικές ενέργειες

 τών Αποστόλων ως πλάνη και ύβρη.

                Ενώ η χάρη και η αλήθεια «δια Ιησού Χριστού εγένετο» λέει ο

 ευαγγελιστής Ιωάννης. Ό,τι ήταν να δώσει ο νόμος τού Μωυσή, τό έδωσε. 

Τώρα ο Νομοθέτης Χριστός παραδίδει τόν τέλειο νόμο, τόν νόμο τής χάριτος, 

το φώς τού Ευαγγελίου. Αυτό δεν τό δέχονταν οι άρχοντες τού Ιουδαϊκού 

λαού και «επέβαλον τας χείρας αυτών επί τών Αποστόλων». 

Ο διάβολος φθόνησε τήν δόξα τού Θεού και, όπου εμφανίζεται αυτή στόν κόσμο,

 προσπαθεί να τήν διαβάλει και να τήν εμποδίσει χρησιμοποιώντας και τις

 εγκόσμιες εξουσίας. Άλλωστε δεν υπάρχει πιθανότητα συμφωνίας μεταξύ 

Θεού και διαβόλου: «Τι ημίν και σοί, Ιησού Υιέ τού Θεού;» είπε ο δαιμονισμένος

 τών Γεργεσηνών. Όμως ο Θεός με θαυμαστό τρόπο και τότε άνοιξε τήν

 πόρτα τής φυλακής και ελευθέρωσε τούς Αποστόλους.

 Αλλά και πάντοτε ανοίγει τόν δρόμο για τήν διακονία τού Ευαγγελίου Του.

                Η στάση τών ανθρώπων τής εποχής μας στο κήρυγμα τών Αποστόλων.

 Στήν εποχή μας το Ευαγγέλιο κηρύσσεται ελεύθερα. Δεν παύουν όμως πολλοί να 

τό αντιμετωπίζουν με αδιαφορία ή δισταγμό και άλλοι με αγαθή διάθεση.

 Η αδιαφορία αποτελεί ευθύνη επιλογής, έλλειψη διάθεσης για τήν οποία

 θα απολογηθούμε. Οι δισταγμοί και η δυσπιστία μπορούν να ξεπεραστούν 

γιατί ο Θεός δίνει πολλές ευκαιρίες ώστε να εγείρει τήν προθυμία μας να 

γνωρίσουμε τήν αλήθεια.

                Για όσους αγωνίζονται να διατηρήσουν τήν πίστη τους στούς

 δύσκολους καιρούς που περνάμε, τα λόγια τού αγγέλου στούς Αποστόλους,

 ενώ τούς έβγαζε με θαυμαστό τρόπο από τήν φυλακή, είναι μήνυμα ενίσχυσης

 και ενθάρρυνσης: «Πορεύεσθε, και σταθέντες λαλείτε… πάντα τα ρήματα τής 

ζωής ταύτης». Να μην σταματήσουν αλλά να συνεχίσουν τήν πορεία τους και

 να κηρύττουν τα λόγια που οδηγούν στήν ζωή, την αληθινή ζωή, τήν ζωή τού

 Χριστού, στήν αιώνια ζωή. Είναι το μήνυμα τού Κυρίου σε όλους τούς αγωνιστές,

 σε όλα τα πιστά μέλη τής Εκκλησίας Του.

Αρχιμ. Χ.Ν. 

Συναξαριστης της 13ης Μαίου

Ἡ Ἁγία Γλυκερία

Γεννήθηκε στὴν Τραϊανούπολη τὸν 2ο αἰῶνα μ.Χ., ὅταν αὐτοκράτωρ ἦταν ὁ Ἀντωνῖνος. Ἡ Γλυκερία ἦταν χριστιανὴ καὶ τὸ ἔδειχνε μὲ ἔργα στὴ ζωή της.

Ὅταν τὸ ἔμαθε αὐτὸ ὁ ἡγεμόνας Σαβίνος, τὴν συνέλαβε καὶ μὲ ἐκβιαστικὸ τρόπο προσπάθησε νὰ τὴν κάνει νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ἡ Γλυκερία, ἀφοῦ προσευχήθηκε στὸ Χριστό, γκρέμισε καὶ συνέτριψε τὸ εἴδωλο τοῦ Δία. Τότε οἱ εἰδωλολάτρες τὴν λιθοβόλησαν μὲ μανία. Ἀλλὰ καμιὰ πέτρα δὲν ἄγγιξε τὴν Γλυκερία, καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ πιστέψουν στὴ χριστιανικὴ πίστη πολλοὶ εἰδωλολάτρες. Ἀφοῦ τὴν βασάνισαν μὲ πολλοὺς τρόπους, τελικὰ τὴν ἔριξαν τροφὴ σὲ ἕνα ἄγριο θηρίο, ποὺ ναὶ μὲν δὲν τὴν κατασπάραξε, ἀλλὰ τὸ δάγκωμα ποὺ κατάφερε σ᾿ αὐτὴ προκάλεσε μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες τὸ θάνατό της. Τὸ λείψανό της ἐνταφιάσθηκε στὴν Ἡράκλεια.

Ἔτσι ἡ Γλυκερία, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔμεινε πιστὴ χριστιανὴ μέχρι τέλους. Καὶ σὲ ὅλους ἐμᾶς, ὑπενθυμίζει τὰ λόγια του Θεοῦ, «γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοὶ τὸν στέφανον τῆς ζωῆς». Δηλαδή, φρόντιζε νὰ γίνεσαι πιστός, ἀποφασισμένος καὶ θάνατο ἀκόμα νὰ ὑποστεῖς γιὰ τὴν πίστη σου αὐτή. Καὶ θὰ σοῦ δώσω σὰν στεφάνι τῶν ἀγώνων σου τὴν αἰώνια ζωή.

---

Ὁ Ἅγιος Λαοδίκιος ὁ δεσμοφύλακας

Αὐτὸς ἦταν δεσμοφύλακας ὅταν ἡ Ἁγία Γλυκερία ἦταν στὴ φυλακή. Κατηχήθηκε ἀπ᾿ αὐτὴ στὴ Χριστιανικὴ πίστη, ἔγινε χριστιανός, ὁμολόγησε τὴν πίστη του καὶ μαρτύρησε διὰ ἀποκεφαλισμοῦ.

---

Ὁ Ὅσιος Σέργιος ὁ Ὁμολογητής

Καταγόταν ἀπὸ ἐπίσημη καὶ εὐσεβὴ οἰκογένεια. Ὁ τότε εἰκονομάχος αὐτοκράτορας Θεόφιλος, δὲν δίστασε νὰ συμπεριλάβει στοὺς διωγμοὺς ποὺ ἔκανε, μαζὶ μὲ τοὺς μοναχούς, καὶ οἰκογενειάρχες. Ἔτσι καὶ ὁ Σέργιος, καταγγέλθηκε σὰν ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς τῶν ἁγίων εἰκόνων.

Τὸν ἔφεραν λοιπὸν μπροστὰ στὸν αὐτοκράτορα, καὶ αὐτὸς προσπάθησε μὲ κάθε τρόπο νὰ ἀλλάξει τὸ φρόνημα τοῦ Σεργίου. Μάταια ὅμως. Ὁ Σέργιος μὲ σταθερότητα εἶπε, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ εὐχαριστήσει τὸν βασιλιά του, προδίδοντας τὸν μεγάλο Βασιλιὰ ὅλης της δημιουργίας, Ἰησοῦ Χριστό. Τότε ὁ Θεόφιλος, δήμευσε ὅλα τὰ ὑπάρχοντα τοῦ Σεργίου καὶ τὸν φυλάκισε. Κατόπιν ἐξορίστηκε μαζὶ μὲ τὴν γυναῖκα του Εἰρήνη καὶ τὰ παιδιά του.

Ὅλοι τους φτωχοὶ πλέον, ὑπέφεραν πολλὲς ταλαιπωρίες. Δὲν μετάνοιωσαν ὅμως, ἀλλὰ ἦταν εὐχαριστημένοι διότι δοκιμάζονταν καὶ ὑπέφεραν χάρη τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὸν Σέργιο βρῆκε ὁ θάνατος, μακριὰ ἀπὸ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά του.

Καὶ πέθανε μὲ τὴν πεποίθηση, ὅτι αὐτὸς ἔπρεπε νὰ πεθάνει καὶ ὅτι ἡ οἰκογένειά του ἦταν εὐτυχισμένη, διότι εἶχε νὰ ἐπιδείξει παθήματα χάρη τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Σωτῆρα Χριστό.

---

Ὁ Ὅσιος Παυσίκακος ἐπίσκοπος Συνάδων

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀπάμεια τῆς Βιθυνίας καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ βασιλιᾶ Μαυρικίου (582-602). Εἶχε γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ ἐπίσημους στὸ γένος. Ἀπὸ μικρὸς στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν εἰλικρινὴ πίστη του καὶ τὴν ἄμεμπτη ζωή του, σπούδασε ὄχι μόνο Θεολογία, ἀλλὰ καὶ ἰατρικὴ γιὰ νὰ τὴν ἐξασκήσει δωρεὰν ὑπὲρ τῶν φτωχῶν.

Ὅταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἦταν ὁ Κυριακός (595-606), ἐκτιμῶντας τὶς μεγάλες ἀρετὲς τοῦ Παυσίκακου, τὸν ἔπεισε νὰ καταταχθεῖ στὸν ἱερὸ κλῆρο καὶ ἔπειτα τὸν ἀνέδειξε ἐπίσκοπο Συνάδων. Ἀπὸ τὴν νέα του θέση ὁ Παυσίκακος ἐργάστηκε γιὰ τὴν καλύτερη στερέωση τῶν πιστῶν καὶ τὴν ἐξαφάνιση τῶν αἱρέσεων ἀπὸ τὴν ἐπαρχία του, χρησιμοποιῶντας τὴν εὐεργετικὴ καὶ θαυμάσια μάχαιρα τῆς διδασκαλίας τοῦ θείου λόγου.

Ὁ βασιλιὰς Μαυρίκιος τὸν εἶχε περὶ πολλοῦ, ἐπειδὴ τὸν θεράπευσε ἀπὸ σοβαρότατη ἀσθένεια, καὶ ἀπὸ εὐγνωμοσύνη καθιέρωσε γιὰ τὴν ἐπισκοπή του ἐτήσιο χρηματικὸ βοήθημα. Ἀπεβίωσε εἰρηνικά, μοχθῶντας γιὰ τὴν ἐπισκοπὴ του μέχρι τελευταίας του πνοῆς.

---

Ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος ἱερομάρτυρας, ἐπίσκοπος Τιβεριανῶν

Ἐδῶ γίνεται κάποια σύγχυση σχετικῶς μὲ τὰ βιογραφικὰ στοιχεῖα τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ.

Στοὺς Συναξαριστὲς εἶναι καταχωρημένος χωρὶς ὑπόμνημα. Ἀλλὰ μᾶλλον πρόκειται περὶ τοῦ Ἀλεξάνδρου, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Λαυριωτικὸς Κώδικας 1170 φ. 2386 λέει, ὅτι ὑπῆρξε στὰ χρόνια του βασιλιᾶ Ῥώμης Μαξιμιανοῦ καὶ ἦταν στρατιώτης στὸ στράτευμα τοῦ κόμη Τιβεριανοῦ, ποὺ βρισκόταν στὴν ἐπισκοπὴ Κεντουλλες ἢ Κεντουλίνες ἢ Κέλλες, ἀπὸ τὴν ὁποία καὶ καταγόταν.

Μὲ τὸ πέρασμα τῶν χρόνων, οἱ διάφοροι συγγραφεῖς βιογραφιῶν ἁγίων, τὸν μεταμόρφωσαν σὲ ἐπίσκοπο καὶ ἀπὸ τὸ τάγμα τῶν Τιβεριανῶν, ποὺ ἦταν καταταγμένος, πῆρε καὶ τὸν τίτλο τῆς ἀνύπαρκτης ἐπισκοπῆς (βλέπε 14 Μαίου).

---

Ὁ Ὅσιος Νικηφόρος ὁ Πρεσβύτερος

Ἦταν Πρεσβύτερος τῆς Μονῆς Ἔφαψεως καὶ ἀφοῦ ἔζησε ζωὴ ἀσκητικὴ καὶ ὅσια, ἀπεβίωσε εἰρηνικά. (Ὁρισμένοι Συναξαριστὲς μαζί του, ἀναφέρουν καὶ τὴν μνήμη κάποιου ὁσ. Ἀγαπίου).

---

Ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς Θεοτόκου Παντανάσσης στὸ νησὶ τῆς Ἁγίας Γλυκερίας (στὰ Τούζλα)

---

Ὁ Ὅσιος Εὐθύμιος, ὁ Νέος κτήτορας τῆς Μονῆς Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους

Ἔζησε στὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 10ου αἰῶνα καὶ ἀρκετὰ χρόνια του 11ου. Τὸ 965 ἦλθε καὶ κατοίκησε κοντὰ στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο τῆς Μονῆς Λαύρας, ὁ σύμβουλος τοῦ βασιλιᾶ τῆς Γεωργίας (Ἰβηρίας) Δαυὶδ Κουροπαλάτη, Ἰωάννης Βαρασβατσέ.

Μετὰ ἀπὸ λίγο ἔφερε καὶ τὸν γιό του Εὐθύμιο, καθὼς καὶ ἄλλους ἐπίσημους Γεωργιανοὺς καὶ ἔγιναν ὅλοι μοναχοί. Ἐπειδὴ ὅμως τοὺς εἶχε παραχωρηθεῖ μικρὸς χῶρος, ὁ πνευματικός τους προϊστάμενος Ἰωάννης Βαρασβατσὲ ἀνέλαβε τὴν πρωτοβουλία νὰ ἱδρύσουν ἀνεξάρτητο μοναστήρι. Πρᾶγμα ποὺ ἔγινε μὲ τὴν ἀρωγὴ τοῦ βασιλιᾶ Βασιλείου τοῦ Βουλγαροκτόνου, καὶ ὀνομάστηκε Μονὴ Ἰβήρων, διότι οἱ κτήτορές της ἦταν Ἴβηρες (Γεωργιανοί).

Τὸ 998 (κατ᾿ ἄλλους τὸ 1003), ποὺ πέθανε ὁ Ἰωάννης ὁ Ἴβηρας, τὸν διαδέχθηκε ὁ γιὸς καὶ συνεργάτης του Εὐθύμιος. Ὁ Ὅσιος αὐτὸς ἀσχολήθηκε μὲ ἐπιτυχία στὴ διοίκηση τῆς Μονῆς, ἐπίσης μὲ πολὺ ζῆλο καλλιέργησε τὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν ἀδελφῶν τῆς Μονῆς, δίνοντας αὐτὸς πρῶτος τὸν ἑαυτό του τέλειο ὑπόδειγμα σὲ κάθε ἀρετή.

Τόση ἦταν ἡ φήμη τῆς ἁγιότητάς του, ὥστε ὁ αὐτοκράτορας Βασίλειος τοῦ πρότεινε τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ τῆς Κύπρου, ἀλλὰ ὁ Εὐθύμιος προτίμησε τὸ ἀγαπημένο του Μοναστήρι καὶ ἔτσι δὲν δέχθηκε τὴν πρόταση τοῦ αὐτοκράτορα. Τὸ 1028 πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ Ἁγιορείτικες ὑποθέσεις, ὅπου καὶ πέθανε στὶς 13 Μαΐου, ὁ ἐνάρετος καὶ εὐσεβὴς αὐτὸς ἄνδρας.

---

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ἴβηρ

Ἦταν πατέρας τοῦ Ὁσίου Εὐθυμίου καὶ ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

Ὁ Ὅσιος Γεώργιος ὁ Ἴβηρ

Ἦταν συγγενὴς καὶ διάδοχος στὴ Μονὴ Ἰβήρων τοῦ Ὁσίου Εὐθυμίου. Ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

Ὁ Ὅσιος Γαβριήλ ὁ Ἴβηρ

Ὁ Ὅσιος αὐτὸς ἄκουσε θεία φωνὴ καὶ ἔβγαλε ἀπὸ τὴν θάλασσα τὴν θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας Πορταΐτισσας. Ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

---

Οἱ Ἅγιοι Μοναχοὶ Ἰβηρίτες Ὁσιομάρτυρες

Οἱ ὅσιοι αὐτοὶ ἀγωνίζονταν ἀσκητικὰ στὴν ἱερὰ Μονὴ Ἰβήρων κατὰ τὸ 1280, ὅταν βασιλιὰς ἦταν ὁ Μιχαὴλ Η´ Παλαιολόγος (1259-1289) καὶ Πατριάρχης ὁ Ἰωάννης ΙΑ´ ὁ Βέκκος (1275-1282). Τότε λοιπόν, οἱ Λατινόφρονες (παπικοί), γύριζαν τὰ διάφορα μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους γιὰ νὰ πείσουν τοὺς μοναχοὺς ν᾿ ἀκολουθήσουν τὴν πλάνη τους.

Ὅταν ἦλθαν καὶ στὴ Μονὴ Ἰβήρων, οἱ Πατέρες αὐτοὶ τῆς Μονῆς δὲν τοὺς δέχτηκαν καὶ τοὺς ἔδιωξαν. Ὁπότε οἱ Λατῖνοι, διέταξαν νὰ συλληφθοῦν ὅλοι. Καὶ τοὺς μὲν καταγόμενους ἀπὸ τὴν Ἰταλία κράτησαν σὰν σκλάβους, τοὺς δὲ ὑπόλοιπους ἔπνιξαν στὴ θάλασσα καὶ ἔτσι ἔλαβαν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

---

Ὁ Ἅγιος Μακάριος ἱερομάρτυρας, ὁ θαυματουργός, Ῥῶσος (+ 1653)