Ο ευρωπαικός τύπος για τους Επισκόπους : « ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΙ ».

Δολοφονήθηκαν στον τόπο εκδήλωσης της επίθεσης - απαγωγής ;

από Βρυξέλλες Πορφύρης Δημήτρης και Σταφυλά Πηνελόπη

Ενώ τα αραβόφωνα μέσα το ένα μετά το άλλο επιμένουν ν’αναφέρονται στον περιπετειώδη θάνατο ενός τουλάχιστον επισκόπου, η Ευρώπη επιχειρεί να παρακολουθήσει την υπόθεση μ’αλλεπάλληλα δημοσιεύματα στο ίδιο και πιο ανησυχητικό μοτίβο.
Σαρκ αλ Αούσσαντ και Gazire (13/06/13) , DamPress στις (14/06/13) και Syria Now (15/06/13) κ.α, μεταδίδουν την είδηση που βασίζεται στην κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα πρώην συγκρατουμένου τους στις φυλακές της οργάνωσης « Αμπού Μπανέτ » (ο πατέρας των κοριτσιών) ότι ο ένας επίσκοπος εκτελέστηκε. Πρόκειται για πληροφορία που διαρέει από καταθέσεις αξιωματούχου του « Ελευθερου Συριακού Στρατού » σε μια περίοδο όπου πολλοί αντικαθεστωτικοί μαχητές αλλάζουν στρατόπεδο αντιλαμβανόμενοι το αδιέξοδο , παρέχοντας πληροφορίες και για ανάμειξη ξένων μυστικών υπηρεσιών. Στην αντίστοιχη χρονική στιγμή η βρετανική The Tablet (14/06/13) θα φορτίσει το όλο κλίμα ακόμα περισσότερο αφού τιτλοφορεί το άρθρο της « οι επίσκοποι είναι πιθανότατα νεκροί ». Δεν αρκείται μόνο στον αναδιπλασιασμό των θανάτων αλλά επικαλούμενη τοποθετήσεις σε μια διάλεξη στην Οξφόρδη θέτει και μια επιπλέον εκδοχή ότι οι επίσκοποι δολοφονήθηκαν στο σημείο της απαγωγής.
Τα ελληνικά μέσα , μονοπώλησε εξ’ αρχής η μαρτυρία του αρχιμανδρίτη Ιγνάτιου Γιαμπιτζιόγλου ο οποίος εμφανιζόμενος ως στενός συνεργάτης του μητροπολίτη, δήλωσε ότι την ημέρα της απαγωγής ο Παύλος επικοινώνησε με πρόσωπο/πρόσωπα μέσω sms ενημερώνοντας ότι έχει απαχθεί . Kαθώς κανένα ευρωπαικό μέσο δεν αναμετάδωσε μια τέτοια πληροφορία, απευθυνθήκαμε στο Πατριαρχείο Αντιοχείας προς αξιολόγηση της μαρτυρίας του ιερέα. Μας ενημέρωσαν ότι ο ιερέας δεν υπηρετεί σε κάποιο ναό ή μονή της Μέσης Ανατολής ( είναι εφημέριος σε ιερό ναό των Βριλησσίων Αττικής) και ότι τον γνώριζαν ως αντιπρόσωπο της ΜΚΟ « Αλληλεγγύη » της Εκκλησίας της Ελλάδας για τη διαχείριση των κονδυλίων Συρίας και Λιβάνου. Βεβαίωσαν ότι δεν υπήρξε καμιά επαφή μεταξύ Γιαπιτζίογλου και Πατριαρχείου Αντιοχείας μετά την απαγωγή και ότι « ο καθένας σε αυτήν την υπόθεση μπορεί να λέει ό,τι θέλει ». Ως προς το προφίλ του « στενού συνεργάτη » του επισκόπου Παύλου , ο τουρκόφωνος ιερέας είχε αναλάβει τη διαχείρηση ορθόδοξου θρησκευτικού ιστολογίου στην τουρκική γλώσσα (επαρχίες της Τουρκίας υπάγονται στη διακαιοδοσία της Μητρόπολης Χαλεπίου) ενώ είχε συνοδεύσει τον Παύλο περίπου ένα μήνα πριν την απαγωγή, σε λειτουργία ενορίας στην Τουρκία.
Το πρόσφατο δυσοίωνο δημοσίευμα της Tablet θ΄αναπαραχθεί τόσο από το βελγικό θρησκευτικό ειδησεογραφικό kerk.net (17/06/13) όσο και το διεθνές καθολικό πρακτορείο Αpic την ίδια μέρα. Η καθημερινή εφημερίδα La Croix (17/06/13) αναφέρεται στην ανησυχία που εντείνεται για την τύχη των απαχθέντων αλλά και στην πληροφορία για τον πιθανότατο θάνατό τους όσο και στο γεγονός ότι αυτός επιτελέστηκε την ίδια εκείνη την ημέρα της απαγωγής (22/04/13).Παραθέτει τις σχετικές επιφυλάξεις της L’ Oeuvre d’ Orient « αυτό το σενάριο είναι πιθανό αλλά τίποτα δεν μας επιτρέπει ως τώρα να το επιβεβαιώσουμε » ενώ η La Croix αναρωτιέται με ηχηρό τρόπο για τον ρόλο του τετάρτου προσώπου .Tον θεωρεί καθαρά ελεγχόμενο μόνο που αμελεί να τον κατονομάσει. Αυτόν που τ’ αδελφό πρακτορείο του Βατικανού Fides αλλά και το έτερο The Vatican Today έχουν σπεύσει ν’ αποκαλύψουν από την μεθεπόμενη της απαγωγής .Τον ονοματίζουν Φουάντ Ελίας. Ο ευαγγελικός πρεσβυτεριανός της αντιπολίτευσης που συμμετείχε στην ανθρωπιστική αποστολή καταβολής λύτρων για την απελευθέρωση δυο κρατουμένων ιερέων. Ο μοναδικός διασωθέντας που η διεξοδική του μαρτυρία στις εκκλησιαστικές αρχές κατηύθυνε όλην την έρευνα της πολύκροτης απαγωγής σε τσετσένους ισλαμιστές.
« Ποιό ρόλο έπαιξε ο μοναδικός διασωθέντας της επίθεσης ; » αναφέρει χαρακτηριστικά η La Croix φωτογραφίζοντας τις ευθύνες του , κάνοντας λόγο για μια ακόμη σκοτεινή πτυχή. Αναφερόμενη στο μιντιακό φιάσκο της αναγγελίας της πρόωρης απελευθέρωσής τους, επισημαίνει ότι κάποιοι διατείνονται ότι οι επίσκοποι ελευθερώθηκαν και ύστερα αιχμαλωτίστηκαν από άλλη ένοπλη οργάνωση. Αντιπαραθέτει αυτήν την θέση με δήλωση του δικηγόρου κ.Carol Saba ανθρώπου του στενού περιβάλλοντος του Πατριάρχη Αντιοχείας και πάσης Ανατολής κ.Ιωάννη του 10ου ο οποίος αντιμετωπίζει με πολύ περίσκεψη αυτήν την εκδοχή. Ο κ. Carol Saba παραδέχεται την αδυναμία της Εκκλησίας να βεβαιώσει το παραμικρό .« H κατάσταση είναι τόσο σκοτεινή εδώ και δύο μήνες. Εμείς δεν έχουμε καμιά ένδειξη ζωής αλλά αυτό δεν στοιχειοθετεί ωστόσο απόδειξη θανάτου.»
Θα είναι το Aleteia (18/06/13) θρησκευτικό ειδησεογραφικό από τα πιο έγκριτα που θα συνθέσει πάνω στα όσα προηγήθηκαν. Ο τίτλος ενδεικτικός της θέσης του « Συρία : οι 2 επίσκοποι έχουν μάλλον σκοτωθεί » .Ανακεφαλαιώνει ουσιαστικά συμπεριλαμβάνοντας σε ιδιότυπη κατ΄αντιπαράσταση τις απόψεις δυτικού και ανατολικού τύπου. Χρησιμοποιεί προσεγμένες εκφράσεις όπως « τοπικοί ψίθυροι » ή « ψίθυροι ιδιαίτερα ανησυχητικοί για την τύχη των δύο επισκόπων κυκλοφορούν στον τοπικό τύπο » ή ότι « ο τοπικός τύπος φθάνει στο σημείο να ανακοινώνει ότι οι δύο επίσκοποι είναι νεκροί ». Παραθέτει επίσης δηλώσεις ενός σύριου κληρικού που ομολογεί ότι οι ελπίδες εξανεμίστηκαν. Διατείνεται ότι πολλοί υπευθύνοι ανθρωπιστικών οργανώσεων στον βορρά της χώρας διαβεβαίωσαν ότι οι απαγωγείς δεν απαίτησαν ούτε λύτρα ούτε ποτέ διαπραγματεύθηκαν, ούτε ανέλαβαν την ευθύνη . « Για μένα αυτό είναι πολύ ανησυχητικό σημάδι » , συμπεραίνει ο κληρικός.Ύστερα το ίδιο πρακτορείο παραθέτει την πληροφορία που διοχετεύθηκε στο Fides πριν από 15 ημέρες ότι « οι επίσκοποι κρατούνται από αγνώστους αλλά η χαοτική κατάσταση στην οποία βυθίζεται η Συρία με ολοένα και επιταχυνόμενους ρυθμούς δυσχεραίνει την δυνατότητα συλλογής πληροφοριών από σίγουρες πηγές ».
Αυτό το οδοιπορικό στα πρόσφατα δημοσιεύματα του Tύπου , ευρωπαικού και αραβικού, με τις όποιες παραλλαγές τους, καταδεικνύει ότι συγκλίνουν σ’έναν πεσιμισμό ως προς την έκβαση του γεγονότος, ενώ παράλληλα διαφαίνεται επιτέλους ο οφειλόμενος προβληματισμός στον αμφιλεγόμενο ρόλο του τετάρτου προσώπου,κ. Φουάντ Ελίας. Το World Watch Monitor βασιζόμενο και σε δημοσίευμα του Lebanon Star , εντοπίζει τις αντιφάσεις στις καθησυχαστικές δηλώσεις των ηγετών της συριακής αντιπολίτευσης περί της τύχης των επισκόπων σε αντιδιαστολή με την έκδηλη αγωνία κορυφαίων πολιτικών του Λιβάνου.

Σε όλη αυτήν την αλληλουχία ειδήσεων, προστίθενται και οι από 16/05/13 εξαγελλίες θανάτου των μητροπολιτών από τον ηγέτη της « Συριακής Ισλαμικής Ενότητας » (αλ Χιζμπ αλ Ταγουιντ αλ Ισλάμι) , σεïχη Ιμπράημ Αλ Ζάουμπι στο Lebanon Files που σόκαραν την κοινή γνώμη σε Λίβανο-Συρία ενσπείροντας τις πρώτες ανησυχίες περί τραγικής κατάληξης της υπόθεσης.

 πηγή

Οι βαρείς λύκοι,

Πολλοί ποιμένες, των οποίων βασική αποστολή είναι να διώκουν τους λύκους των αιρέσεων και των πλανών, όχι μόνον δεν βλέπουν να υπάρχουν λύκοι, για να τους εκδιώξουν, αφού θεωρούν, ότι ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός δεν είναι αιρέσεις, αλλά “σεβάσμιες εκκλησίες”, «αδελφές εκκλησίες» συνδιαχειρίστριες του αγιασμού και της σωτηρίας των πιστών, αλλά μεταβάλλονται και οι ίδιοι σε λύκους. Κατασπαράσσουν και αυτοί, επειρεασμένοι από τις αιρέσεις, τα υγιή δόγματα και μετ’ αυτών τα ανύποπτα ποίμνια, που δύσκολα, χωρίς επαρκή πληροφόρηση, μπορούν να καταλάβουν, ότι οι φύλακες και φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές.

(π. Θεοδ. Ζησης)

Εβραίοι και Χριστιανοί ηγέτες συναντώνται στην Ελλάδα.

Ραβίνοι, χριστιανοί ορθόδοξοι κληρικοί και επιστήμονες από όλο τον κόσμο συζητούν για το περιβάλλον, τις θρησκευτικές αξίες και την άνοδο του αντισημιτισμού. Κορυφαίοι ορθόδοξοι χριστιανοί και από την εβραϊκή μεριά  διαθρησκευτικοί υπάλληλοι, επιστήμονες και κληρικοί συζήτησαν την κρίσιμη σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος και των θρησκευτικών αξιών και καταδικάζουν τα περιστατικά στην καλλιέργεια του αντισημιτισμού και τις θρησκευτικές αντιλήψεις, σε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια του τριήμερου συνεδρίου στη Θεσσαλονίκη,στην   Ελλάδα για να συμβάλει στη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ αυτών των δύο αρχαίων  θρησκευτικών κοινοτήτων. 

             Συγχρηματοδοτείται από το Γραφείο Διασύνδεσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου,το  Γραφείο του διαθρησκευτικού και διαπολιτισμικού Υποθέσεων, καθώς και τη Διεθνή Εβραϊκή Επιτροπή για τις Διαθρησκευτικές διαβουλεύσεις (IJCIC), μια εβραϊκή ομάδα ομπρέλα, η συνάντηση ήταν η τελευταία σε μια συνεχή προσπάθεια για βελτίωση των σχέσεων και το διάλογο μεταξύ Ορθοδοξίας και Ιουδαϊσμού. Περίπου 40 Χριστιανοί Ορθόδοξοι κληρικοί, ραβίνοι και ακαδημαϊκοί από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, τη Γεωργία, τη Ρουμανία, το Ισραήλ, τη Γαλλία, την Ελλάδα, τη Φινλανδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, συναντήθηκαν με την τοπική αυτοδιοίκηση και τους θρησκευτικούς ηγέτες. 

              Ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, και Δαυίδ Σαλτιέλ, πρόεδρος της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, ήταν μεταξύ των ηγετών που συναντήθηκαν με τα μέλη της διαβούλευσης.

              Οι συμμετέχοντες επισκέφτηκαν επίσης την Συναγωγή Monastiriotes, το Μνημείο του Ολοκαυτώματος και το Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης. 

              Η Ορθόδοξη Χριστιανική αντιπροσωπεία είχε επικεφαλής τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, και η εβραϊκή αντιπροσωπεία IJCIC τον πρόεδρο καθηγητή Lawrence Schiffman. Το συνέδριο, με τίτλο «Η πνευματική και σωματικό Περιβάλλον: Σεβασμός στον  κόσμο μας, Σεβόμενοι ο ένας τον άλλο," ήταν η όγδοη τέτοια διάσκεψη μεταξύ της χριστιανικής Ορθοδοξίας και του Ιουδαϊσμού από τα συνέδρια αυτά θεσμοθετήθηκαν το 1976. 

                                                   Μακρά ιστορία, κοινές ρίζες 
              Ένα σημαντικό θέμα της συνάντησης ήταν για τον εορτασμό της αλληλεγγύης.Οι  Εβραίοι και οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι πολίτες της Θεσσαλονίκης  ,που εμφανίζονται κατά τη στιγμή του Ολοκαυτώματος ,στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, θα ανακαλύψουν ποιες διαδικασίες απαιτούνται για να διατηρηθεί αυτό το επίπεδο αλληλεγγύης στο σημερινό όλο και πιο αμφιλεγόμενο κόσμο. 

              Σημειώνοντας ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει δηλώσει το 2013 ,σαν το έτος της παγκόσμιας αλληλεγγύης, Ο Μητροπολίτης Εμμανουήλ, δήλωσε: «Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι οι Έλληνες που ζουν στη Θεσσαλονίκη κατά τη χρονική στιγμή του Ολοκαυτώματος συμπαραστάθηκαν στους Εβραίους γείτονες και τους φίλους τους. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να είμαστε ενωμένοι για να μαχόμαστε τα δεινά του αντισημιτισμού,τις  θρησκευτικές προκαταλήψεις και όλων των μορφών διακρίσεων. " 

           Ο Καθηγητής Schiffman, αντιπρόεδρος κοσμήτορας στο Πανεπιστήμιο Yeshiva στη Νέα Υόρκη, δήλωσε: «Αυτές οι συναντήσεις είναι εξαιρετικά σημαντικές τόσο για τον εβραϊκό λαό όσο και για την Ορθοδοξία, διότι μοιραζόμαστε μια μακρά ιστορία και κοινές ρίζες. Έχουμε δεσμευτεί για την οικοδόμηση του αμοιβαίου σεβασμού και κατανόησης μεταξύ των δύο θρησκειών μας ". 

             Ο Ραβίνος Chaim Weiner, Διευθυντής,στο  Ευρωπαϊκό Masorti Bet Din στο Λονδίνο, ο καθηγητής Shira Lander του Πανεπιστημίου Rice στο Χιούστον του Τέξας, και ο καθηγητής Γιώργος Πρεβελάκης, του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, στο Παρίσι, συζήτησαν για το πώς τα άτομα με θρησκευτικές αξίες μπορούν να επηρεάσουν και να αλληλεπιδρούν με την κοσμική κοινωνία. 

               Ο Petroniu της Ρουμανίας, και ο Ραβίνος Eric J. Greenberg, Διαθρησκειακός διευθυντής για την Anti-Defamation League, υπέβαλαν έγγραφα σχετικά με τα εμπόδια και τις προκλήσεις που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι Ορθόδοξο-εβραϊκές σχέσεις, ιδιαίτερα τα προβλήματα στο πώς κάθε πίστη διδάσκει και απεικονίζει το ένα και το άλλο, και πρόσφερε προτάσεις που θα βοηθήσουν στην προώθηση του διαλόγου.Από το  Ισραήλ ,ο Ραβίνος Julian Sinclair και η Φινλανδική αναθ. Heikki Huttumen συζήτησαν τη θρησκευτική υποχρέωση να φροντίζουν για τη γη, και πως με την πίστη των οπαδών πρέπει να λάβουν άμεσα μέτρα για να εργαστούν από κοινού για την προστασία των υδάτων, του εδάφους και του αέρα. 

                Ο Μπέττυ Ehrenberg, αντιπρόεδρος, IJCIC, παρουσίασε την κοινή δήλωση, η οποία εγκρίθηκε και δήλωσε ότι, "Λαμβάνοντας υπόψη τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο - περιβαλλοντικά, πολιτικά και κοινωνικά - η ανάγκη για διαθρησκευτικές διαβουλεύσεις, όπως αυτή είναι όλο και πιο σημαντική καθώς εργαζόμαστε μαζί ,για να σεβαστούμε τον κόσμο μας και να σέβονται ο ένας τον άλλο. "                   http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4392001,00.html        ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΟ YNET.NEWS:Corfiatiko.blogspot.com.   ΣΧΟΛΙΟ:Και μετά αναριωτιόμαστε γιατί ο τόπος πάει από το κακό στο χειρότερο....
Η είδηση δεν έγινε ευρεία γνωστή στην Ελλάδα,και δημοσιεύεται μάλλον για πρώτη φορά.Καλός ο διάλογος αλλά ας αναρωτηθούμε πρώτα ως Έλληνες που συνέχεια φωνάζουμε να μετανοήσουμε,ποιά Μετάνοια ζητάει Ο Θεός,και τι πράτουμε εμείς ως πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες του τόπου.Καλό είναι να λέμε στον λαό να μετανοήσει,αλλά ο δρόμος είναι στενός και δύσκολος.Εύχομαι αύριο ο Θεός να μας δώσει τις πολιτικές εξελίξεις που μας αξίζουν,ώστε να δούμε ποιοί θα είναι οι πιστοί και ποιοί οι προδότες αυτού του τόπου.

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΦΗΣΥΧΑΖΟΝΤΕΣ -ΕΝΥΠΝΙΟΝΤΕΣ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ NΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΗ ...ΤΩΡΑ ΑΓΙΟΣ Ο ...ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ!

ΕΝΑΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ΜΑΣ…ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ 

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ!..

Οι πολιτικοί κατάντησαν προδότες... 

Αφορμή για τα παρακάτω μας έδωσε ένα ένθετο βιβλιαράκι, της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ.

Μας άρεσε και αναδεικνύουμε τον ΠΑΠΟΥΛΑΚΟ, με άλλη διάσταση:
Είχε κάνει δύσκολη τη ζωή των Γερμανών (Βαυαρών) τότε κατακτήτων μετά την επανάσταση, με τα κηρύγματά στα χωρία της Πελοποννήσου…
Σπουδαία ασκητική φυσιογνωμία που ξεσήκωσε τους ορθοδόξους να αντισταθούν κατά της τότε Βαυαρικής εξουσίας που ήθελαν να εξαφανίσουν την ορθοδοξία και να επιβάλουν τον προτεταντισμό και καθολικισμό.
Ο Παπουλάκος όμως τους έκανε να αλληθωρίζουν με τη δημοτικότητα που απολάμβανε στην ελληνική ύπαιθρο.

 

ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ… ΑΓΝΩΣΤΟΝ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΕΙΣ ΑΓΙΟΝ ..ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟΣ ΟΣΙΟΣ.. 

Ναι τώρα θα τα βάψει …μαύρα…

ΑΛΛΑ ΛΕΜΕ …ΡΕ ..Αγιοποιητές Δεσπότες!

ΘΕΤΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΘΕΜΑ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΟΥ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΕΜΨΥΧΩΣΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΣΕ ΩΡΕΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΩΪΚΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΑΝΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΕΔΩ.

Σύμπτωση: Τον Παπουλάκο τον ανέδειξε, πρώτος ο μέγας λόγιος ΚΩΣΤΗΣ ΜΠΑΣΤΙΑΣ, με το ομότιτλο, μοναδικό βιβλίο του.

Συμπτωματικα λέμε πως υπήρξαμε συνεργάτες…του!!! 

Οπότε Τιμής ενεκεν προς τον Κωστή Μπαστιά, και θαυμαστές του απίστευτου και ηρωϊκου Παπουλάκου, ζητούμε ...αγρίως την άμεση ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ... και να σταματήσουν τα ...χαζά!

Ο μακαριστός Χριστόδουλος είχε προχωρήσει σε σχετικές διαδικασίες,αλλά δεν πρόλαβε. 

Τον πρόλαβε ο θάνατος.. 

Το Πατριαρχείο κάνει την πάπια ως συνήθως, την ώρα που ο Παπουλάκος, λατρεύεται στη Ρωσία ως Άγιος!

 

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ: Ο Παπουλάκος (όπως παπούλης, τό έλεγαν έτσι επειδή ήταν μικροκαμωμένος) είχε τεράστια απήχηση με τον λόγο του στους κατοίκους της Πελοποννήσου.

 Αντιστασιακός κατά των Γερμανικών πράξεων σε βάρος της ορθοδοξίας. 

Σκέτος τρομοκράτης με τα σημερινά κριτήρια. 

Ο Όθων (βασιλεύς) και οι Βαυαροί αποφάσισαν την εξόντωσή του, χρησιμοποιώντας δοτούς “συνεργάτες” τους. 

Την δοτή τότε ιεραρχία της Εκκλησίας, που στο μεταξύ πρόλαβαν να χωρίσουν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με πολλούς άλλους πράκτορές τους και με πρωταγωνιστή τον Γενναίο Κολοκοτρώνη, γιό του περίφημου Θοδωρή, άρχισαν με τα κυβερνητικά φουσάτα να τον κυνηγάνε…αλλά χωρίς αποτέλεσμα διότι ο περιφερόμενος καλόγερος , Κήρυξ του λόφου του Θεού , δεν κρυβότανε… ΄

Οπου κι αν εμφανίζονταν γινότανε χαμός… τον συνόδευαν χιλιάδες λαού.. 

Κι ο λαός όταν πληροφορήθηκε.. τα της εκστρατείας των Οθωνικής Κυβέρνησης, αντέδρασε και δεν επέτρεπε κανέναν να πλησιάσει τον Παπουλάκο, χώρια που αυτόματα συστήθηκε στρατιωτική ένοπλη δύναμη, από 500 πιστούς οπαδούς του… που τον ακολουθούσαν στα χωριά…
 

Ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, φιλαράκι του Όθωνα, που δεν επιθυμούσε να χυθεί αίμα, και επειδή συμπαθούσε τον Παπουλάκο, επινόησε μεθόδους κατασυκοφάντησης του καλόγερου, με πρακτοράκια του, αλλά ούτε αυτό το κόλπο πέρασε διότι ΟΛΟΙ ήξεραν ότι Παπουλάκος, ήταν ένας ταπεινός ρασοφόρος, λιτός και δεν ζητούσε τίποτε, παρά μονάχα να έχει τη δυνατότητα να τους μιλάει για την ελληνική ορθόδοξη πίστη…
 

**Τελικά κι εδώ , όπως και σε άλλες περιπτώσεις, βρέθηκε η κερκόπορτα. 

Τον κατέδωσε ένας Αρχιμανδρίτης, που εν συνεχεία κατά τα ειωθοτα..προήχθη εις Δεσπότην.
 

**Συνελήφθη ο Παπουλάκος, αλλά δεν υπήρχε τόπος να τον εμφανίσουν, διότι ο κόσμος καραδοκούσε, διαμαρτυρόμενος.

Οι Αθηναίοι που ήδη ήξερα τον γέροντα.. δε τους άφησαν να τον αποβιαβάσουν στο λιμλανι του Πειραιά.. γιατί θα τους κατασπάραζαν!
Έτσι οι κυβερνητικοί τον περιέφεραν από νησί σε νησί κι από λιμάνι σε λιμάνι…
Κάποτε έγινε μια δίκη φάρσα…στην Αθήνα… 

Αλλά δεν υπήρχαν μάρτυρες κατηγορίας! 

Αναβλήθηκε.. Ξανάγινε… και πανηγυρικώς ο φοβερός Παπουλάκος…αθωώθηκε…
Όμως, η Γερμανική κατοχή (τότε)-και να μην ξεχνάμε τη σημερινή…έτσι; 

Ήθελε την εξαφάνισή του… να μην αποτελεί πια κίνδυνο για την εξουσία…
Έτσι, μετά την αθώωση τον έσυραν σε ένα μοναστήρι της Άνδρου, τον απέκλεισαν με αυστηρούς όρους επικοινωνίας…όπου και ετελεύτησε!
Αθάνατη Ελλάς!
 

ΚΙ ΟΜΩΣ Ο ΠΑΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ…ΔΕΝ 

ΠΕΘΑΝΕ…ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΣ ΜΕ ΒΟΥΛΑ! 
 

Το καντύλι του συνεχίζει να καίει χάρις σε έναν άλλο παπά τον Αρχιμανδρίτη Νεκτάριο Πέππα, εφημέριο του ναού της Παναγίτσας στον Ταύρο Αθηνών, ο οποίος μάλιστα ως ερευνητής –μελετητής του φαινομένου Παπουλάκου, διαθέτει και την ιστοσελίδα www.paoulakos.gr , όπου μέσα από αυτό το βήμα δίνει τη μάχη για την τελική δικαίωση, ενός φλογερού καλόγερου. καταξίωση ενός σημαντικού ορθόδοξου μοναχού! , ..

Μέχρι και συνέδρια επιστημονικά κάνει ο πατήρ Πέττας Νεκτάριος. 

Να συνεχίσει!
Δεν είναι μόνο ο σπουδαίος Πατρο-Κοσμάς… (που άργησαν κι αυτόν να τον κάνουν Άγιο).. είναι και ο θαυμαστός Παπουλάκος!.. 

Μωρέ ..Δεσποτάδες το καταλαβαίνετε;.. 

΄Η θα αρπάξουμε …αγιαστούρα;…

ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΑΡΠΑΞΟΥΜΕ ..επειδή ξέρουμε…

Ὁ πανοσιολογιώτατος πρόεδρος τοῦ Ἰνστιτούτου «ΧριστοφόροςΠαπουλάκος» ἀρχιμ. Νεκτάριος Ν. Πέττας
Ο άνθρωπος αυτός ο παπα Νεκτάριος από τον Ταύρο Αθηνών, κ. Νεκτάριος Πέττας … δεν έχει γίνει ακόμη ταύρος και να τα κάνει λίμπα – στην Ιεραρχία, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, που θρασύτατα , με τα γνωστά φαναριώτικα τερτίπια τους,..κοροϊδεύουν, και δεν προχωρούν στην αγιοποίηση του Παπουλάκου…Ψηλά το κεφάλι …παπά του Ταύρου!
ΘΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ..ΘΕΛΟΥΝ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ.. ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟ!…

Το τάζουμε ΕΜΕΙΣ!


 

ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ 

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ΤΩΡΑ!!!
 

Διαβάστε ..τα ιστορικά του από τον πάτερ..Νεκτάριο Πέττα, από την ομώνυμη ιστοσελίδα για Παπουλάκο:
Παπουλάκος,σε αρκετούς Πελοποννησίους, και όχι μόνο, το όνομα του είναι χαραγμένο μέσα στη μνήμη μας, αν και έχει περάσει ενάμιση αιώνας από το πέρασμά του.
Ήταν μια προσωπικότητα που συγκλόνισε και ταρακούνησε μέσα σε μια δεκαετία το νεοελληνικό κράτος, με τις προτροπές και τις παρεμβάσεις του, κυρίως όμως με το άδολο κήρυγμά του. 

Έζησε και έδρασε στην εποχή της αντιβασιλείας και της βασιλείας του Όθωνα.
 

Η ύπαρξη ενός ελληνικού κράτους ήταν μία αναγκαία ιστορική πραγματικότητα. 

Η δημόσια διοίκηση προσπαθούσε να οργανωθεί κατά τα πρότυπα των λοιπών δυτικοευρωπαϊκών κρατών.
Ο λαός που κατοικούσε στον τότε ελλαδικό χώρο έπρεπε να δεχθεί μία νέα υπό διαμόρφωση εξουσία μέσα από δυτικά μοντέλα. 

Το κράτος παρεμβατικού τύπου σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής των πολιτών, δεν ήταν κάτι συνηθισμένο στους κατοίκους της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που άντεξε πολλά χρόνια.
Εξάλλου, ο αγώνας του 1821 για ελευθερία είχε επιδράσει στις ψυχές των ανθρώπων, καθόσον δεν ήταν αγώνας ελευθερίας μόνο σωμάτων, αλλά και ψυχών.
 

Στα πλαίσια αυτά, ο Παπουλάκος, δηλαδή ο μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος από τον Aρμπουνα των Καλαβρύτων, με την ζωή του και τον αγώνα του εξέφραζε μία αντίδραση του γαλουχημένου στην Ορθόδοξη παράδοση λαού, έναντι των αλλοιώσεων από το ισχυρό κοσμικό πνεύμα του διαφωτισμού, που με την υλική του λάμψη, άρχισε να εισέρχεται και να επιβάλλεται από το νεοσύστατο κράτος, θαμπώνοντας και ανατρέποντας συθέμελα στις ψυχές των ανθρώπων τις πατροπαράδοτες αξίες του ταλαίπωρου γένους μας.
 

Το αποτέλεσμα της βίαιης αυτής υιοθέτησης του ξενόφερτου τρόπου ζωής στον έλληνα, οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο. 

Την εποχή που άρχισε να επιβάλλεται με όλες τις μορφές της ζωής κάθε ανθρώπου αυτός ο νέος τρόπος ζωής, ωστόσο λίγοι κατάλαβαν τις παγίδες και τα επακόλουθα.
Οι λίγες αυτές προσωπικότητες άρχισαν να κηρύττουν όχι μόνο το λόγο του Θεού, αλλά και το λόγο του ανθρώπου. 

Οι σημαντικές αυτές μορφές που έκαναν την διαφορά ήταν επί το πλείστον ρασοφόροι, οι τελευταίοι εκφραστές του κινήματος των κολλυβάδων. 

Δυστυχώς όμως οι δυνάμεις εξουσίας ήταν ισχυρές και κατέπνιξαν αυτή την προσπάθεια

πηγή

«ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΩΣ;» «Καὶ δὸς ἡμῖν σήμερον τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον» (μιὰ διαφορετικὴ ἑρμηνεία στὸ σήμερα) (Πρεσβ. Ἀθανασίου Μηνᾶ)

«ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ, 
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΩΣ;»

«Καὶ δὸς ἡμῖν σήμερον τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον» 

(μιὰ διαφορετικὴ ἑρμηνεία στὸ σήμερα)

(Πρεσβ. Ἀθανασίου Μηνᾶ) 

Ὁ Τριαδικὸς Θεὸς καὶ ὁ Σωτήρας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι καὶ τὸ ἀντικείμενο τῆς ἐλπίδος μας καὶ ὁ Δημιουργός της.

Ἐλπίς, μὴ στηριζομένη ἐπὶ τοῦ Σωτῆρος Μεσσίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι πλάνη καὶ ἀπάτη. 

Ὁ ἅγιος γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, εἶχε προειδοποιήσει: «Ὅλα ὅσα λέγονται καὶ γίνονται στὶς ἡμέρες μας διέπονται καὶ διαποτίζονται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀπάτης». Ἀλλὰ καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη παροτρύνει ὁ Ἀπ. Παῦλος στὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή, κεφ. γ΄, 13: «ἀλλὰ παρακαλεῖτε ἑαυτοὺς καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν ἄχρις οὗ τὸ σήμερον καλεῖται, ἵνα μὴ σκληρυνθῇ ἐξ ὑμῶν τις ἀπάτῃ τῆς ἁμαρτίας». Ἐκτὸς τούτου καὶ στὸ μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ εἰσαγωγικοῦ ἀπαραιτήτου μυστηρίου γιὰ τὴ σωτηρία μας, κατὰ τὴν εὐχὴ ποὺ σφραγίζει ὁ ἱερεὺς τὸ νερό, λέει: «Ἐπιφάνηθι Κύριε τούτῳ· καὶ δὸς μεταποιηθῆναι τὸν ἐν αὐτῷ βαπτιζόμενον, εἰς τὸ ἀποθέσθαι μὲν τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον, τὸν φθειρόμενον κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης, ἐνδύσασθαι δὲ τὸν νέον, τον ἀνακαινούμενον κατ᾿ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν, ἵνα γενόμενος σύμφυτος τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου σου διὰ τοῦ Βαπτίσματος, κοινωνὸς και τῆς ἀναστάσεώς σου γένηται...».

Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ ὅλους τοὺς παραπάνω λόγους, χαρὰ καὶ ἀγάπη, εἰρήνη καὶ ἀνάπαυση, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει εἰ μὴ μόνον διὰ τῆς πρὸς ἀλλήλους ἐν Χριστῷ ὁμοφροσύνης καὶ ὀρθοδόξου βιοτῆς. Τελεία καὶ παῦλα!

Ἐν τούτοις, σήμερα βλέπουμε τὴν πανταχοῦ ἀποστασία ἀπὸ τὸν Χριστό, ποὺ ὁδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Νέας Ἐποχῆς εἰς παράλυσιν καὶ ψυχοσωματικὴν διαστροφήν, ὥστε ἀπὸ πρόσωπα νὰ παραμορφώνονται σὲ ἄτομα, κινούμενα χωρὶς Χριστό, χωρὶς ἐλπίδα. Εὔχομαι νὰ ὑπάρξει, παντοῦ καὶ ἐν πᾶσι, εἰλικρινὴς μετάνοια. Σὲ ἀντίθετη περίπτωση, τὰ πράγματα, ὁ κόσμος, θὰ ὁδηγοῦνται ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο, στὸ χείριστο καὶ τελικά, στὴν ἀπώλεια.

Παρακαλῶ, ἂς γνωρίζουμε καὶ τοῦτο. Πλησιάζει ἡ ὥρα ποὺ τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ θὰ μισεῖται καὶ θὰ διώκεται ἀπὸ ὅλους ὅσους εὑρίσκονται ἐκτὸς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι σαφής:

«Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει∙ ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν∙ οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν, εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν. ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με.» (Ἰω., κεφ.ιε΄, στ.18-21).

Ἐξ αὐτοῦ τούτου τοῦ λόγου, ὁ Κύριος, λίγο πρὶν τὴν φρικτὴν Σταύρωσιν καὶ τὴν εἰς Ἅδου κάθοδον, τὴν λαμπροφόρον Ἀνάστασιν, τὴν ἔνδοξον Ἀνάληψιν καὶ τὴν φοβερὰ καὶ Ἁγία Πεντηκοστή, προσευχήθηκε ἐκτενῶς πρὸς τὸν Οὐράνιο Πατέρα, ὄχι μόνον διὰ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, ἀλλὰ καὶ διὰ ὅλους ὅσους θὰ ἐπίστευαν δι’αὐτῶν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων[1]. Δηλαδὴ γιὰ ἐκείνους ποὺ μὲ ὑπομονὴ ἐργάζονται καὶ τηροῦν τὶς ἐντολές Του κατὰ πάντα.

Ἄς προσέξουμε ὅμως!!! Αὐτὸς ὁ τελευταῖος λόγος, δηλαδὴ τὸ νὰ ἐργαζόμαστε μὲ ὑπομονὴ εἰς τέλος[2]καὶ νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ νὰ πιστεύουμε, νὰ ὁμολογοῦμε καὶ νὰ διαλαλοῦμε ὅτι ὁ Χριστὸς Ἰησοῦς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς καὶ μοναδικὸς Σωτήρας τοῦ κόσμου, μετ’οὐ πολλὰς ἡμέρας, θὰ διώκεται στὴν πατρίδα μας ὡς ρατσιστικὸ ἔγκλημα. Λὲς καὶ δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ δίωξη ἡ κατ᾿ ἐξοχὴν πράξη τοῦ ρατσισμοῦ! Ὦ τοῦ παραλόγου!

Ἀγαπητά μου παιδιά, τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν εἶναι ἐμφανῆ.

Ὅλοι σχεδὸν οἱ νόμοι ποὺ ψηφίζονται στὴν πατρίδα μας ὅπως καὶ σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τοῦ κόσμου, σὲ ἕναν καὶ μόνο σκοπὸ ἀποβλέπουν. Νὰ ἀπομακρύνουν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν Ζωηφόρο Λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὸν δυσώδη καὶ βορβορώδη ἐπερχόμενο Ἀντίχριστο. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ χρησιμοποιοῦνται ὅλα τὰ μέσα (τηλεόραση, ραδιόφωνο, ἴντερνετ, ἔντυπος τύπος, ἀφίσσες, παιχνίδια), μὲ πρῶτο καὶ καλύτερο τὴν χωρὶς Θεὸ «ἐπιστήμη» - χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχουν κατὰ καιροὺς φωτεινὲς ἐξαιρέσεις. Ἡ ὁποιαδήποτε νεοεποχήτικη διδασκαλία, συζήτηση ἤ ἐνημέρωση προβάλλεται πανταχοῦ, δεικνύει καὶ κατευθύνει εὐθέως πρὸς τὸν Ἑωσφόρο καὶ ἔτσι ἑτοιμάζεται δικτατορικὰ ὁ δρόμος τοῦ «ἑνός», δηλαδὴ τοῦ ἀντὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ, ἀντιχρίστου!

Βλέπουμε ἤδη μὲ πόση λυσσώδη μανία πολεμοῦν τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς, τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.

Ἡ εἰδωλολατρεία καὶ ὁ σατανισμὸς διδάσκονται καθαρὰ καὶ ξεδιάντροπα, ἀκόμα καὶ σὲ τρυφερὲς ἡλικίες, σὰν μοναδικὴ καὶ ἀναγκαία τροφὴ τῶν ἀνθρώπων γιὰ ἀπόκτηση δύναμης καὶ κυριαρχίας. Ἀλλ᾿ εἰς μάτην! Ἔφθασαν, μάλιστα, οἱ ἄρχοντες τοῦ σκότους σὲ τέτοιο ζοφερὸ χάος καὶ ἀ-νοησία, ὥστε νὰ μὴν μποροῦν νὰ διακρίνουν τὸν Δημιουργό τους καὶ νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι κατάγονται ἀπὸ τοὺς πιθήκους. Ὦ τῆς βλασφημίας τὸ ὕψωμα!!! Καὶ δὲν τὰ κρατοῦν τουλάχιστον γιὰ τὸν ἑαυτό τους τὰ ὅσα πιστεύουν, ἀλλὰ παρασύρουν μαζί τους στὸ θάνατο, ἐκβιαστικὰ ἤ δελεαστικὰ μύριους χίλιους κακομοίρηδες. Ξεχνοῦν σαφῶς ἤ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸ Ἀποκ. ιγ΄, 10: «εἴ τις εἰς αἰχμαλωσίαν ἀπάγει, εἰς αἰχμαλωσίαν ὑπάγει· εἴ τις ἐν μαχαίρᾳ ἀποκτέννει, δεῖ αὐτὸν ἐν μαχαίρᾳ ἀποκτανθῆναι. ὧδέ ἐστιν ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν ἁγίων».(Ἄν κανεὶς παρασύρει ἄλλους σὲ αἰχμαλωσία, θὰ αἰχμαλωτισθεῖ καὶ αὐτός. Ἄν κανεὶς φονεύσει μὲ μαχαίρι πρέπει καὶ αὐτὸς σύμφωνα μὲ τὴ θεία δικαιοσύνη νὰ φονευθεῖ μὲ μαχαίρι. Ἐδῶ θὰ φανεῖ ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστη τῶν Χριστιανῶν).

Βιασμοὶ, βίαιοι θάνατοι, ληστεῖες, ἀσέλγειες, ἐκμετάλλευση ψυχῶν καὶ σωμάτων ἀνήκουν στὴν ἡμερησία διάταξη ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων. Ἀποτέλεσμα τούτων, εἶναι νὰ ὑπάρχει παντοῦ ἀνασφάλεια, δάκρυα, ἀπελπισία καὶ πολὺς πόνος.

Ἄς προσέξουμε ἀκόμη καὶ τοῦτο. Ὅτι καὶ ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐξανίσταται καὶ διαμαρτύρεται. Πρωτοφανῆ σημεῖα καὶ τέρατα συμβαίνουν συχνὰ-πυκνὰ σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τοῦ πλανήτη μας, ἀποδεικνύοντας καὶ διατρανώνοντας ἔτσι, μὲ αὐτοὺς τοὺς φοβεροὺς «γογγυσμούς», τὰ ἐπερχόμενα δεινὰ στὸν ταλαίπωρο κόσμο μας.

Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀρχὲς ὠδίνων[3]. Οἱ ὠδίνες ἕπονται.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Μακάριοι εἶναι ὅλοι ὅσοι πορεύονται αὐτὴν τὴν κρίσιμη ὥρα μὲ πραγματικὴ μετάνοια, συνεχῆ δάκρυα καὶ ἀδιάλειπτη προσευχή, γαντζωμένοι κυριολεκτικὰ στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Μακάριοι, ὅσοι βαπτισμένοι καὶ μυρωμένοι Ὀρθοδόξως ἐμπιστεύονται ἀπόλυτα τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ κοινωνοῦν ἀκατακρίτως τὸ Πανάχραντο Σῶμα Του καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα Του, ποὺ εἶναι τὸ φάρμακο τῆς ἀθανασίας καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς, ὁ Παράδεισος.

Ἄς μάθουμε τέλος, ὅτι ἀλάνθαστο κριτήριο Ὀρθοδόξου ἐλπίδος, αὐτὲς τὶς δύσκολες ὧρες, εἶναι ἡ καρδιακὴ εἰρήνη, χαρὰ καὶ ἀνάπαυση, ὅπως καὶ ἡ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι βεβαιότητα πὼς αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν, φανερώνουν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, ὅτι δηλαδὴ πλησιάζει ἡ ἀπολύτρωσις ἡμῶν ( Λουκ., κεφ.κα΄, στ.28.: «ἀρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι ἀνακύψατε καὶ ἐπάρατε τὰς κεφαλὰς ὑμῶν, διότι ἐγγίζει ἡ ἀπολύτρωσις ὑμῶν.» Ἀλλὰ καὶ Ἀποκ. ιγ΄, 6-8: «καὶ ἤνοιξε τὸ στόμα αὐτοῦ (τὸ θηρίον) εἰς βλασφημίαν πρὸς τὸν θεόν, βλασφημῆσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὴν σκηνὴν αὐτοῦ, ...καὶ προσκυνήσουσιν αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς...»).

Γένοιτο Κύριε Ἰησοῦ. Σὲ Σένα ἀνήκει ἡ Δόξα, ἡ Δύναμις καὶ τὸ Κράτος εἰς τοὺς αἰώνας. Ἀμήν.

[1] «Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας.» (Κατὰ Ἰωάν., κεφ.ιζ΄, 20-21)

[2] «...ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται.» (Κατὰ Ματθ., κεφ.κδ΄, στ.13)

[3] Ματθ., κεφ.κδ΄, στ.7-8 : « ...ἐγερθήσεται γὰρ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, καὶ ἔσονται λιμοὶ καὶ λοιμοὶ καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους∙ πάντα δὲ ταῦτα ἀρχὴ ὠδίνων»

πηγή

Γιατί γονατίζουμε τρεις φορές στον Εσπερινό της Πεντηκοστής;

Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ

«Θεέ μου…Είμαι πεσμένος… Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…»

Κατά την «έσχατη» και «μεγάλη» και «σωτήρια» ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την οποία μας αποκαλύφθηκε και προσκυνούμε και δοξάζουμε το μέγα μυστήριο της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου και Ασυγχύτου Τριάδας, του Ενός και Μοναδικού Θεού. του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αμέσως μετά την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, τελούμε τον «Εσπερινό της Γονυκλισίας», κατά τον οποίο ψάλλουμε ύμνους αφιερωμένους κατ’ εξοχήν στο Πανάγιο Πνεύμα, το τρίτο Πρόσωπο της Τρισηλίου Θεότητας, που είναι «φως και ζωή και ζώσα πηγή νοερά. Πνεύμα σοφίας, Πνεύμα συνέσεως, αγαθόν, ευθές, νοερόν, ηγεμονεύον, καθαίρον τα πταίσματα, Θεός και θεοποιούν, πυρ εκ πυρός προϊόν, λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τα χαρίσματα».

Αμέσως μετά την «Είσοδο» του Εσπερινού, κι αφού ψαλεί το «Φως ιλαρόν» και το πανηγυρικό Μέγα Προκείμενο «Τίς Θεός Μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος!» σε ήχο βαρύ, μεγαλόπρεπο, αντάξιο του νοήματος και του μηνύματός του, ο Διάκονος μας καλεί, κλήρο και λαό, να γονατίσουμε και ν’ απευθύνουμε στο Θεό γονυπετείς λόγο ικεσίας: «Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».

Από τη λαμπροχαρμόσυνη αγία ημέρα του Πάσχα μέχρι και σήμερα, η γονυκλισία ήταν απαγορευμένη. Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, και για να υπογραμμίζεται το χαρούμενο και σωτήριο μήνυμα των αναστάσιμων βιωμάτων της Εκκλησίας, η προσευχή των Ορθοδόξων γίνεται «ορθοστάδην». Σε όρθια δηλαδή στάση, και όχι με γονυκλισία. Όμως την ώρα τούτη το «ορθοστάδην» παραμερίζεται, όχι μόνο για να χαιρετίσουμε θεοπρεπώς το Πανάγιο Πνεύμα, «δι’ ου Πατήρ γνωρίζεται και Υιός δοξάζεται, και παρά πάντων γινώσκεται μία δύναμις, μία σύνταξις, μία προσκύνησις τής Αγίας Τριάδος», μα και για να πούμε κατά πως ταιριάζει σε παραστρατημένους, όπως είμαστε όλοι μας, χωρίς εξαίρεση, το «ημάρτομεν!», και να ζητήσουμε το έλεος του Θεού, την άφεση, την κάθαρση, τη συγγνώμη.

Τη γονυκλισία την ονομάζει ο λαός μας και «μετάνοια». Γιατί η στάση του μετανοούντος είναι το «κλίνειν τα γόνατα». Κάτω τα γόνατα, κάτω και το πρόσωπο.

σημαίνει απλούστατα: «Θεέ μου, βρίσκομαι κάτω. Είμαι πεσμένος. Έχω καταντήσει “γη και σποδός”. Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…». Έτσι, σήμερα που ήρθε στον κόσμο ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας το «καθαίρον(που καθαρίζει)  τα πταίσματα», καλούμαστε να πάρουμε στάση (όχι μόνο σώματος, μα και ζωής!) μετανοούντος:

«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεη­θώμεν».

Στην Κρήτη λένε οι παλαιότεροι: «Και στην κορυφή του βουνού να βρεθείς τούτη την ημέρα ολομόναχος, θα πρέπει να γονατίσεις και να κάμεις το σταυρό σου». Και κρύβουν τα λόγια τούτα την αίσθηση της πραγματικής μετοχής στη ζωή του Ενός Σώματος της Εκκλησίας, ανεξάρτητα από εξωτερικές συνθήκες. Την αίσθηση της εν Θεώ τω εν Τριάδι οργανικής ενότητας των πιστών, όπου κι αν οι συγκυρίες της ζωής τους θέλουν να βρίσκονται… Και γονατίζει ο πιστός όπου κι αν είναι: Στην εκκλησιά του· στο σπίτι του ή στο νοσοκομείο, αν είναι άρρωστος·· στο πλοίο του, αν θαλασσοπορεί· στο βουνό στον κάμπο· στη στάνη· στο δάσος· στην ξενιτιά· στο κάτεργο· στη φυλακή… Όπου βρίσκεται!

«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεη­θώμεν».

Η πρώτη Ευχή της Γονυκλισίας απευθύνεται στον «Άχραντο, αμίαντο, άναρχο, αόρατο, ακατάληπτο, ανεξιχνίαστο, αναλλοίωτο, ανυπέρβλητο, αμέτρητο, ανεξίκακο Κύριο», τον «Πατέρα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού» και Τον παρακαλεί, με μόνο συνήγορό μας τη δική Του «συμπάθεια», να μας δεχθεί καθώς προσπέφτουμε ενώπιον Του μετανοημένοι και φωνάζοντας το «ημάρτομεν!». Του θυμίζει πως από τη μήτρα της μητέρας μας ήδη, Αυτόν μονάχα είχαμε για Θεό μας, αλλά, επειδή τη ζωή μας τη χαραμίσαμε στη ματαιότητα, μείναμε γυμνοί από τη βοήθειά Του και δεν έχουμε λόγια για ν’ απολογηθούμε. Όμως παίρνουμε Θάρρος από τους οικτιρμούς Του και κράζουμε: «Αμαρτίας νεότητος ημών και αγνοίας μη μνησθής, και εκ των κρυφίων ημών καθάρισον ημάς».(Μη θυμηθείς τις αμαρτίες που κάναμε στα νιάτα μας, όταν είχαμε άγνοια των εντολών Σου, και από τα κρυφά και ανομολόγητα κρίματα της καρδιάς μας καθάρισέ μας).  Του ζητά, πριν βρεθούμε πίσω στο χώμα, σ’ Αυτόν να μας αξιώσει να επιστρέψουμε! Να ζυγομετρήσει τις αμαρτίες μας με τους οικτιρμούς Του και ν’ αντιπαραθέσει την άβυσσο των οικτιρμών και του ελέους Του στο πλήθος των πλημμελημάτων μας! Να μας ρύσει, να μας γλυτώσει από την αβάσταχτη τυραννία του διαβόλου! Ν’ ασφαλίσει τη ζωή μας μέσα στους άγιους και ιερούς Του νόμους και να μας συνάξει όλους στη Βασιλεία Του. Και καταλήγει ικετευτικά: «Δος συγγνώμη σε όσους ελπίζουν σε Σένα… καθάρισέ μας με την ενέργεια του Αγίου Σου Πνεύματος».

Πρόκειται για προσευχή «αντρίκια»! Εξομολογητική, χωρίς προσπάθειες άσκοπης δικαιολογίας ή αποποιήσεως ευθυνών. «Ημάρτομεν!» «Αμαρτίας νεότητος ημών και αγνοίας μη μνησθής!» «Εκ των κρύφιων ημών καθάρισον ημάς!» «Δος συγγνώμην τοις ελπίζουσιν επί Σε!» Δεν είναι λόγια αυτά! Είναι βέλη που σαϊτεύουν την πατρική καρδιά του Ανεξίκακου και Πολυέλεου και Φιλάνθρωπου Θεού!…

«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».

Η δεύτερη Ευχή απευθύνεται στο Κύριο ημών Ιησού Χριστό, το «απαύγασμα του Πατρός»( που πηγάζει από τον πατέρα), τον «της ουσίας και της φύσεως Αυτού απαράλλακτον και αμετακίνητον χαρακτήρα», την «πηγή της σωτηρίας και της χάριτος» και Του ζητά να μας ανοίξει Αυτός, ο «διδούς ευχήν τω εύχομένω»(αυτός που δίνει προσευχή στον προσευχόμενο), τα αμαρτωλά μας χείλη και να μας διδάξει «πώς δει και υπέρ ων χρή προσεύχεσθαι» – ρεαλιστική παραδοχή πως χωρίς Αυτόν, ούτε να Τον ζητήσουμε μπορούμε, ούτε να Του ζητήσουμε τα συμφέροντα ξέρουμε. Κι αφού Του δηλώσει με ταπείνωση πως περιμένουμε η ευσπλαχνία Του να νικήσει το άμετρο πλήθος των αμαρτιών μας. Του λέει πως με φόβο θείο στεκόμαστε μπροστά Του, έχοντας ρίξει την απελπισία της ψυχής μας μέσα στου ελέους Του το πέλαγος, και Του ζητάει για λογαριασμό μας: «Κυβέρνησε μου την ζωήν… και γνώρισέ μου το δρόμο που θα  πορευτώ». «Το Πνεύμα της Σοφίας Σου, χάρισε στη σκέψη μου. Πνεύμα συνέσεως δώρισε στην «αφροσύνη» μου. Τα έργα μου ας τα κατευθύνει πνεύμα θεοφοβίας. Πνεύμα ευθές και ηγεμονικό μη μου στερήσεις, για ν’ αξιωθώ, με του Αγίου Πνεύματος την καθοδήγηση, να εργάζομαι τις εντολές Σου και πάντοτε να νιώθω την παρουσία Σου». Και κορυφώνει: «Την Σην ικετεύω αγα­θότητα. Όσα ηυξάμην απόδος μοι εις σωτηρίαν»(την καλοσύνη Σου ικετεύω: Όσα σχετικά με τη σωτηρία μου Σου ζήτησα προσευχόμενος, χάρισέ μου), για να Του υπογραμμίσει πιο κάτω πως Αυτός είναι η μοναδική μας ελπίδα, παρά τις αμαρτίες μας: «Σε Σένα μόνο αμαρτάνουμε, αλλά και Σένα μόνο λατρεύουμε. Δεν ξέρουμε να προσκυνούμε άλλο  Θεό, ούτε να υψώνουμε ικετευτικά τα χέρια μας σε κάποιο άλλο Θεό ». Κι αυτός ο τονισμός ότι Αυτός είναι ο μοναδικός μας Θεός, το μοναδικό μας, δηλαδή, και έσχατο καταφύγιο, θέλει -αν μπορούμε να το πούμε έτσι (χωρίς, πάντως, άσεβη διάθεση)- να κινήσει το φιλότιμο του Θεανθρώπου να μας δώσει χέρι βοηθείας, να μας χαρίσει την άφεση και τα προς σωτηρία αιτήματα, δεχόμενος τη γονυκλισία και την προσευχή μας, «ως θυμίαμα δεκτό, αναλαμβανόμενο ενώπιον της υπεράγαθης Βασιλείας Του».

Είναι και τούτη η ευχή μια προσευχή τολμηρή. «Σοι μόνω αμαρτάνομεν, αλλά και Σοι μόνω λατρεύομεν». Δεν ξέρουμε να προσκυνούμε ξένο θεό, ούτε να υψώνουμε χέρια ικετευτικά σ’ άλλο θεό έξω από Σένα! Ομολογία πτώσεως, φθοράς, εξαχρειώσεως, έσχατου κινδύνου! Αλλά ταυτόχρονα και ομολογία πίστεως, θεοφοβίας, ζωντανής ελπίδας σ’ Αυτόν που είναι «η ελπίς πάντων των περά­των της γης» (Ψαλμ. 64: 6), και αγάπης λατρευτικής γι’ Αυτόν που «πρώτος ηγάπησεν ημάς» (Α’ Ίωάν. 4: 19). Προσευχή δίχως φαρισαϊσμούς και υποκρισίες. Σωστό ξέσπασμα αληθινά ορθόδοξης καρδιάς!…

«Έτι και έτι κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».

Ακολουθεί η τρίτη Ευχή, που απευθύνεται κι αύτη στο δεύτερο Πρόσωπο της Υπερουσίου Τριάδος, που είναι «η πηγή που πάντοτε και ασταμάτητα αναβλύζει ζωή και φως, η δημιουργική Δύναμη που είναι αιώνια όπως ο Πατέρας, Εσύ που εκπλήρωσες κατά τον καλύτερο τρόπο, πανέμορφα, ό,τι χρειαζόταν για τη σωτηρία των ανθρώπων», Ιησούς Χριστός, που έλυσε τους άλυτους δεσμούς του θανάτου και έσπασε του άδη τα κλειδιά και καταπάτησε τα πλήθη των πονηρών πνευμάτων, και πρόσφερε τον Εαυτό Του για χατίρι μας «άμωμον ιερείον»(αψεγάδιαστη θυσία) και θυσία άχραντη, και με θεόσοφο δόλωμα αγκίστρωσε τον «αρχέκακο και βύθιο δράκοντα» και τον δέσμευσε για πάντα, και τον κατέστησε αδύναμο κι ανίσχυρο, να περιμένει το «πυρ το άσβεστο» (Μάρκ. 9: 45) και το «σκότος το εξώτερο» (Ματθ. 25: 30). Απευθύνεται στον Υιό που είναι «η μεγαλώνυμος Σοφία του Πατρός», «αΐδιον φως εξ αϊδίου φωτός. Ήλιος δικαιοσύνης» και Τον καθικετεύει:. Συ που μας αξίωσες να φτάσουμε σ’ αυτή τη μεγάλη ήμερα της Πεντηκοστής, δέξου ακόμα μια ικεσία μας. Όχι για μας τους ίδιους τούτη τη φορά, μα γι’ αυτούς που έφυγαν πριν από μας. Για τους κεκοιμημένους συγγενείς μας κατά σάρκα και όλους τους «οικείους της πίστεως». Συ που και κατ’ αυτή τήν «παντέλεια» και «σωτηριώδη» εορτή μας αξίωσες να δέχεσαι «ιλασμούς ικεσίους» γι’ αυτούς που βρίσκονται στον Αδη, δίνοντας μας μεγάλες ελπίδες, άκουσε τη φωνή μας που αξιοσυμπάθητα Σου απευθύνουμε: «Ανάπαυσον τας ψυχάς των δούλων Σου των προκεκοιμημένων», εκεί που υπάρχει, το φως κ’ η δροσιά κ’ η αναψυχή, εκεί που δεν υπάρχει πόνος, λύπη ή στεναγμός. Ανάπαυσε τα πνεύματά τους με τους δικαίους, γιατί αυτοί που βρίσκονται στον Άδη δεν μπορούν να Σου ζητήσουν συγγνώμη, αλλά μονάχα εμείς που ζούμε Σε ευλογούμε και Σε ικετεύουμε και τις εξιλαστήριες ευχές και ιερουργίες Σου προσφέρουμε για τις ψυχές τους!

Κι επισυνάπτεται σ’ αυτή και δεύτερη Ευχή υπέρ των τεθνεώτων, των νεκρών, απευθυνόμενη σ’ Αυτόν που είναι «της αναστάσεως ημών Αρχηγός και των βεβιωμένων(όσων πράξαμε) αδέκαστος και φιλάνθρωπος Κριτής και της μισθαποδοσίας Δεσπότης και Κύριος», ικετεύοντας Τον: «Ανάπαυσον πάντας, τους πατέρας εκάστου και μητέρας και αδελφούς και αδελφάς και τέκνα, και ει τι άλλον ομογενές και ομόφυλον, και πάσας τας προαναπαυσαμένας ψυχάς επ’ ελπίδι αναστάσεως, ζωής αιωνίου, και κατάταξον τα πνεύματα αυτών και τα ονόματα εν βίβλω ζωής», στην αγκαλιά του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, στη Χώρα των Ζώντων, στη Βασιλεία των ουρανών, στον Παράδεισο. Και ανάστησε και τα σώματα όλων μας κατά την αγία ήμερα της επαγγελίας Σου. Γιατί είναι αλήθεια πως δεν υπάρχει θάνατος για τους δούλους του Θεού, μα φεύγουν απ’ το σώμα κι έρχονται σε Σένα, τον Κύριο. Φεύγουν από τα λυπηρά κι έρχονται «στα καλύτερα και τα πιο ευχάριστα», σε Σένα, που είσαι η ανάπαυση και η χαρά!

Ζητά γι’ άλλη μια φορά συγχώρηση αμαρτημάτων για όλους, ζώντες και κεκοιμημένους, από τον μόνο Αναμάρτητο: «Δος μας συγγνώμη, άφεση και συγχώρηση για τα παραπτώματά μας, τα θεληματικά και τα αθέλητα, αυτά που κάναμε ξέροντας πως είναι κρίματα, και αυτά που κάναμε έχοντας άγνοια, τα φανερά, τα κρυφά, όσα διαπράξαμε με έργα, με το λογισμό μας και με λόγια, κάθε συναναστροφή και σε κάθε κίνησή μας… » και καταλήγει: «Και στους μεν αποβιώσαντες δώρισε  ελευθερία και άνεση δώρισε, και εμάς που είμαστε εδώ ευλόγησε, χαρίζοντας μας  το τέλος της ζωής μας  καλό και ειρηνικό».

Λέει κάποιος Άγιος πως τίποτε δεν συγκινεί τόσο το Θεό, όσο η προσευχή υπέρ των κεκοιμημένων. Επειδή «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια», οι προαπελθόντες δεν έχουν πια τη δυνατότητα να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Έτσι, μοναδική φωνή γι’ αυτούς είναι η φωνή μας! Μοναδική ικεσία τους η δική μας ικεσία! Μοναδική προσευχή τους η προσευχή μας! Για το λόγο αυτό , αυτή η τρίτη Ευχή της Γονυκλισίας έχει ξεχωριστή βαρύτητα και σημασία! Είναι προσευχή αγάπης και ελεημοσύνης και φιλαδελφίας και ευγνωμοσύνης, για πρόσωπα που βρίσκονται πια στα χέρια του Θεού!

«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα…»

Τί να προσθέσει κανείς στην τριπλή αυτή γονυκλινή ευχή της Εκκλησίας; Τί επί πλέον να ζητήσει από το Θεό; Μονάχα έναν ύμνο εκκλησιαστικό που είναι ιερή υπόσχεση με την  ευκαιρία της Πεντηκοστής, ύμνο του Εσπερινού της παραμονής, διαλέγω σαν επίλογο καί επιστέγασμα των ταπεινών τούτων γραμμών:

«Εν ταις αυλαίς Σου υμνήσω Σε τον Σωτήρα του κόσμου, και κλίνας γόνυ προσκυνήσω Σου την αήττητον δύναμιν, έν εσπέρα και πρωί και μεσημβρία, και εν παντί καιρώ ευλογήσω Σε, Κύριε»! Που θέλει να πει: «Στις εκκλησίες Σου μέσα θα Σε υμνήσω, τον Σωτήρα του κόσμου, και θα γονατίσω να προσκυνήσω την αήττητη δύναμή Σου, και βράδυ, και πρωί, και μεσημέρι, και κάθε ώρα και στιγμή θα Σε ευλογήσω, Κύριε».

(Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ, «Οσμή ζωής», εκδ. Άθως)
πηγή