ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΣΤΑ ΑΛΛΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

Άγαλμα του Σινχάρτα Γκαουτάμα του μετέπειτα Βούδα -φωτισμένου- ιδρυτή του Βουδισμού

Πολλοί πιστοί έχοντας την Χριστιανική παιδεία πιστεύουν, πως και οι άλλοι πιστοί των άλλων θρησκευμάτων έχουν τις ίδιες αντιλήψεις και την ίδια διδασκαλία για την Κόλαση και τον Παράδεισο. Όμως όπως θα διαπιστώσουν διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο, η γνώμη τους αυτή είναι λανθασμένη. Βέβαια το άρθρο μας επιδερμική μόνο αντιμετώπιση κάνει στο τόσο σπουδαίο αυτό θέμα. Πρόθεσή μας γράφοντας αυτό το άρθρο είναι, ο αναγνώστης να παρακινηθεί και να ψάξει μόνος του για να βρει περισσότερες λεπτομέρειες στο μεγάλο αυτό ζήτημα…

ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ
Ο Ινδουισμός είναι η παραδοσιακή θρησκεία της Ινδίας και υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε δεν αναφέρεται και ιδρυτής στην θρησκεία αυτή. Ο κόσμος για τους Ινδούς είναι χωρισμένος σε διάφορες βαθμίδες που αρχίζει από τις πιο κατώτερες μορφές π.χ. φυτά, ζώα και φθάνει μέχρι τους Θεούς. Ό άνθρωπος βρίσκεται κάπου ανάμεσα και μπορεί να ξαναγεννηθεί παίρνοντας διάφορες μορφές (μετενσάρκωση). Στη θέση της ψυχής έχουν το «άτμαν» που σημαίνει την βαθύτερη ουσία του κάθε όντος. Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος το άτμαν φεύγει από το φυσικό σώμα για να κατοικήσει κάπου αλλού. Που θα κατοικήσει εξαρτάται από αυτό, που οι Ινδοί ονομάζουν «κάρμα», δηλαδή τις πράξεις που έκανε εν ζωή το άτομο και του προσέδωσε ανάλογα θετική ενέργεια, αν έκανε καλές ή αρνητική ενέργεια, αν έκανε κακές. Έτσι μπορεί το άτμαν (η κατά κάποιον τρόπο ψυχή) να κατοικήσει σε φυτά, ζώα ή πράγματα και εκεί που κάποιος ήταν άνθρωπος τώρα να είναι φυτό ή ζώο. Η αλλεπάλληλη αυτή αλυσίδα των γεννήσεων, θανάτων και αναγεννήσεων στην οποία είναι καταδικασμένος ο άνθρωπος ονομάζεται «σαμσάρα». Δηλαδή η σαμσάρα για τους Ινδούς είναι αντίστοιχη με τη δική μας Κόλαση. Άρα το άτμαν πρέπει να ξεφύγει από τη «σαμσάρα». Η λύτρωση («μόξα») επέρχεται με τα έργα, τη γνώση και την αφοσίωση. Τα έργα που πρέπει να κάνει κάθε Ινδός για να λυτρωθεί, είναι οι θυσίες στους Θεούς και τελετουργικές πράξεις με ακριβή τήρηση του τυπικού. Όταν λοιπόν τα κάνει όλα αυτά τότε τον αποδέχονται οι Θεοί. Για την ινδική σκέψη αμαρτία είναι κυρίως η άγνοια. Ο Ινδουισμός δεν επιθυμεί να μεταμορφώσει τον κόσμο, αλλά να βοηθήσει τον πιστό να απομακρυνθεί από αυτό τον κόσμο, τον οποίο θεωρεί ως απάτη – ψευδαίσθηση («μάγια») και να βυθιστεί στο πραγματικό κόσμο που είναι ο κόσμος του απρόσωπου Θείου και ονομάζεται «Μπράχμα». Το ξεπέρασμα δηλαδή του κόσμου και η βύθιση στο «Μπράχμα», είναι αυτό που εμείς ονομάζομαι Παράδεισο.

ΤΖΑΪΝΙΣΜΟΣ

Ο Τζαϊνισμός ξεκίνησε ως κλάδος του Ινδουισμού, με το πέρασμα όμως του χρόνου απετέλεσε ξεχωριστή θρησκεία στην Ινδία. Όπως και ο Ινδουισμός δεν έχει και αυτός ιδρυτή. Το παράξενο με τον Τζαϊνισμό είναι πως, αν και είναι θρησκεία δεν δέχεται την ύπαρξη του Θεού. Για τον Τζαϊνισμό ο κόσμος διαιρείται σε «ντζίβα» (ψυχές) και «άντζιβα» (άψυχα). Το κάρμα (το σύνολο δηλαδή των πράξεων εν ζωή του κάθε ανθρώπου), θεωρείται ως λεπτή μορφή ύλης. Η ύλη εφοδιάζει το κάρμα με διάφορα σώματα. Όλα τα ενσώματα όντα έχουν δύο σώματα το πύρινο και το καρμικό, το οποίο προέρχεται από τις προηγούμενες πράξεις και προσκολλάται στη «ντζίβα» (ψυχή), καθορίζοντας την μορφή που θα πάρει η ψυχή: ανθρώπινη, θεία, ζωϊκή ή καταχθόνια.

Η σωτηρία («μόξα»), επιτυγχάνεται με διανοητική και ηθική πειθαρχία έτσι ώστε να απελευθερωθεί η ψυχή από τα υλικά δεσμά και να φθάσει στη «νιρβάνα», η οποία είναι μια κατάσταση μη σύνθεσης, από την οποία απουσιάζει ο πόνος και η ενσάρκωση (η δικιά μας Κόλαση) και είναι μια ζωή απόλυτης μακαριότητας ( ο δικός μας Παράδεισος). Επειδή για τους τζαϊνιστές είναι ανύπαρκτη η ιδέα του Θείου («Μπράχμα») όπως είπαμε, η ατομικότητα παραμένει αιώνια.

ΣΙΚΚΙΣΜΟΣ

Ο Σικκισμός («σίκκα» = μαθητής) είναι μία μονοθεϊστική θρησκεία που ξεπήδησε και αυτός από τον ο Ινδουισμό. Θεωρείται μια προσπάθεια – οι οπαδοί του όμως δεν το δέχονται αυτό – να συνθέσει στην διδασκαλία του, τον Ινδουισμό με τον Μωαμεθανισμό. Ιδρυτής του θεωρείται ο Γκουρού (δάσκαλος), Νάνακ (1469 – 1539 μ.Χ.). Ο Σικκισμός δέχεται θεό που δημιούργησε τον κόσμο και πιστεύει στην αδελφοσύνη των ανθρώπων. Δέχεται επίσης πως ο Θεός όχι μόνο είναι η αιτία του υλικού κόσμου αλλά και των ψυχών. Διδάσκει πως κάθε τι που υπάρχει είναι μια μορφή του Θεού, ένα κύμα μέσα στον θείο ωκεανό. Επειδή έχει επηρεαστεί από τον Ινδουισμό θεωρεί τον αντικειμενικό κόσμο σαν μια οφθαλμαπάτη. Παράδεισος και λύτρωση για τον Σικκισμό είναι, το να αντιληφθεί ο άνθρωπος πως ο Θεός επιθυμεί να επικοινωνήσει με τον άνθρωπο και να του φανερωθεί με το λόγο του. Όποιος καταλάβει την φωνή αυτή του Θεού και απαντήσει με υπακοή επιτυγχάνει τη λύτρωση απ’ αυτή τη ζωή, η οποία ολοκληρώνεται μετά θάνατον στην «νιρβάνα». Αντίθετα Κόλαση όπως και για τον Ινδουισμό είναι, να επανέλθει πάλι ο άνθρωπος στα βάσανα της ζωής μέσω της μετενσαρκώσεως.

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

Ο Βουδισμός ξεκίνησε ως αίρεση του Ινδουισμού. Ιδρυτής του θεωρείται ο Σινχάρτα Γκαουτάμα ( 6ος – 5ος αι. π.Χ.)που έγινε «Βούδας»δηλαδή «φωτισμένος». Σύμφωνα με αυτόν, η αιτία όλων των κακών και του πόνου στο άνθρωπο βρίσκεται στην επιθυμία. Όμως αυτή η στάση του ανθρώπου είναι λάθος, επειδή η φύση όλων των πραγμάτων είναι πρόσκαιρη και μεταβλητή. Το κακό βέβαια για τον άνθρωπο είναι πως δεν έχει επίγνωση αυτής της πραγματικότητας. Ο άνθρωπος μπορεί να υπερβεί την τραγικότητα της ζωής, εφόσον υπάρχει μια κατάσταση λυτρώσεως από τον πόνο η «νιρβάνα». Ο δρόμος που οδηγεί στην «νιρβάνα» βρίσκεται ανάμεσα στην εγωϊστική ικανοποίηση των παθών και την υπερβολική άσκηση. Γι’ αυτό καλείται και «μέση οδός». Η οδός αυτή οδηγεί στην επίγνωση που διαλύει την άγνοια, και αφού την διαλύσει κατευθύνει τελικά τον άνθρωπο στον «φωτισμό» που είναι μια κατάσταση απόλυτης γαλήνης και μακαριότητας. Και σ’ αυτό το σημείο αξίζει νομίζουμε να κάνουμε μία απαραίτητη διευκρίνιση. Ενώ όπως σημειώσαμε πιο πάνω ο Βουδισμός ξεπήδησε από τον Ινδουισμό, δεν ασπάστηκε όμως το κεντρικό σημείο του, που είναι το «άτμαν» κάτι αντίστοιχο με την δική μας έννοια της ψυχής. Ο Βουδισμός απορρίπτει τελείως την ύπαρξη αθάνατης ψυχής. Το εγώ είναι ένας συνεχώς μεταβαλλόμενος συνδυασμός φυσικών και διανοητικών δυνάμεων, που αποτελείται από πέντε σύνολα. Ένα ον έρχεται στην ύπαρξη όταν συναρτηθούν αυτά τα σύνολα. Για τον Βουδισμό, η «νιρβάνα» – ο δικός μας Παράδεισος – δεν δηλώνει εκμηδενισμό, σβήσιμο του εαυτού, εφόσον κατ’ αυτόν δεν υπάρχει εαυτός. Σημαίνει σβήσιμο της αυταπάτης του εαυτού και συγχρόνως την διάλυση των συνόλων που σχετίζονται μ’ αυτή τη ψευδαίσθηση.
Μετά το θάνατο του Βούδα, ο Βουδισμός διασπάστηκε στα δύο. Στον Μαχαγιάνα Βουδισμό και στον Χιναγιάνα Βουδισμό. Η διδασκαλία ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο δόγματα του Βουδισμού, που αφορά τη λύτρωση του ανθρώπου διαφοροποιήθηκε.
Ο Χιναγιάνα Βουδισμός καλλιέργησε το ιδεώδες πως λύτρωση πετυχαίνεται από τον «αραχάτι». Απ’ αυτόν δηλαδή που αξιώθηκε με δική του προσπάθεια – χωρίς την βοήθεια κανενός – να προχωρήσει στην γνώση και να πετύχει να λυτρωθεί από τη «σαμσάρα», τις αλλεπάλληλες δηλαδή γεννήσεις και μετενσαρκώσεις, αυτό που θεωρούν οι Ινδοί ως Κόλαση.
Αντίθετα στο Μαχαγιάνα Βουδισμό, την θέση του «αραχάτι» παίρνει ο «Μποτιτσάβα» αυτός δηλαδή που ενώ είχε γίνει «φωτισμένος» (Βούδας), αρνείται να μπει στην «νιρβάνα», γιατί θέλει να λυτρώσει τους ανθρώπους. Άρα όλοι οι άνθρωποι μπορούν και πρέπει να πετύχουν τη λύτρωση με τη βοήθεια ενός «Μποτιτσάβα». Ένας τέτοιος «Μποτιτσάβα» πιστεύουν πως ήταν ο Σινχάρτα Γκαουτάμα ο γνωστός σε μας ως Βούδας.

ΚΟΜΦΟΥΚΙΑΝΙΣΜΟΣ

Ιδρυτής του ο Κομφούκιος ( 551 – 479 π.Χ. ). Οι περισσότεροι άνθρωποι της Δύσης όταν ακούνε για τον Κομφούκιο πιστεύουν πως είναι Θεός ή κάτι ανάλογο. Ο Κομφούκιος όμως ποτέ δεν υποστήριξε κάτι τέτοιο, ούτε θέλησε να κηρύξει καμιά καινούργια θρησκεία ή κάποιο καινούργιο θρησκευτικό σύστημα. Απλώς όταν έγινε κυβερνήτης σε μια επαρχία στην Κίνα προσπάθησε να εφαρμόσει ένα είδους δικαιοσύνης, που θα βοηθούσε τους ανθρώπους να έχουν μεταξύ τους αρμονικές σχέσεις. Έτσι αποδέχτηκε την αρχαία παραδοσιακή θρησκεία της Κίνας, που ήταν πολυθεϊστική και ειδωλολατρική και τόνισε τον σεβασμό απέναντί της. Ο Κομφουκιανισμός διδάσκει πως μετά τον θάνατο όσοι είναι ενάρετοι εξακολουθούν να ζουν ως αγαθά πνεύματα στην ατμόσφαιρα, και μάλιστα στους τόπους που έμεναν όσο ήταν ζωντανοί, οι δε κακοί τιμωρούνται, με το να μην τους θυμάται κανένας, δηλαδή με την αιώνια λήθη.

ΤΑΟΪΣΜΟΣ

Ιδρυτής του ο Λάο – Τσε ( 6ος αιώνας π.Χ. ). Για τον Λάο – Τσε το σύμπαν δεν ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα και είναι αποστολή του ανθρώπου και του άρχοντα να βρει τρόπο εναρμονίσεώς του με το ρυθμό του σύμπαντος χωρίς να το παρεμποδίζει με προσπάθειες ανακαινιστικές. Επί δυναστείας των Χαν (206 π.Χ. – 220 μ.Χ.) η ταοϊστική θρησκεία παρουσιάζει στην Κίνα, τη μεγαλύτερη της ανάπτυξη. Βάζει για σκοπό της να οδηγήσει τους πιστούς στην αιώνια ζωή. Επειδή όμως ο άνθρωπος θεωρείται πως αποτελείται μόνο από ύλη, η αιώνια αυτή ζωή δεν εκλαμβάνεται ως πνευματική αθανασία της ψυχής, αλλά ως αθανασία υλική του σώματος. Με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό; Με διάφορες ασκήσεις αποφαίνεται ο Ταοϊσμός, οι οποίες προοδευτικά θα αντικαταστήσουν τα θνητά όργανα με όργανα αθάνατα. Έτσι κάποτε όλο το θνητό σώμα αντικαθίσταται με αθάνατο σώμα, του οποίου η σάρκα αποτελείται πλέον από πολύτιμες ύλες. Όταν φτάσει λοιπόν ο πιστός στο σημείο αυτό, γίνεται αθάνατος, ανέρχεται στον ουρανό και στην κορυφή κάποιου όρους πεθαίνει. Όμως ο θάνατος αυτός είναι μία ψευδαίσθηση και αποκαλείται «απελευθέρωση του σκηνής». Παίρνει πρόσκαιρα τη μορφή πτώματος, ενώ το αθάνατο σώμα απομακρύνεται για να ζήσει με τους άλλους αθανάτους. Αυτό επιτυγχάνεται με ασκήσεις γυμναστικές, αναπνευστικές, σεξουαλικές και αλχημικές. Γι’ αυτό και παρασκεύαζαν το ελιξίριο της «αθανασίας», με αποτέλεσμα πολλοί να δηλητηριάζονται. Δηλαδή για να συνοψίσουμε. Παράδεισος για του Ταοϊστές είναι η μετατροπή του θνητού σε αθάνατο ενώ Κόλαση η αδυναμία μετατροπής του.

Επί δυναστείας Τανγκ (618 – 907 μ.Χ.) επηρεάζεται ο Ταοϊσμός από τον Βουδισμό, και πλησιάζει την δυτική άποψη για την Κόλαση και το Παράδεισο. Έτσι το βιβλίο Τάο – τσανγκ γράφει ανταμοιβές για αγαθές πράξεις και ποινές για κάθε αμαρτία. Μια θεότητα σημείωνε κατά την διάρκεια της ζωής του ανθρώπου τις διάφορες ενέργειές του και αποφάσιζε μετά θάνατο αν θα τον κατατάξει στον Παράδεισο ή την Κόλαση.

ΙΣΛΑΜ

Ιδρυτής του ο Μωάμεθ( 570 – 632 μ.Χ.). Ο μωαμεθανισμός επειδή έχει επηρεαστεί από τον Ιουδαϊσμό και το Χριστιανισμό, έχει σχεδόν τις ίδιες αντιλήψεις για την Κόλαση και τον Παράδεισο. Πιστεύει στην ανάσταση των νεκρών, στην αιώνια ζωή και στην τελική κρίση. Όταν θα συμβεί αυτή οι αμαρτωλοί θα καταδικαστούν και θα σταλούν στην Κόλαση, ενώ οι δίκαιοι θα ανταμειφθούν με τον Παράδεισο. Ο Παράδεισος όμως για τον πιστό μουσουλμάνο, δεν έχει τον πνευματικό χαρακτήρα που έχει στον Χριστιανισμό. Λόγω των έρημων και άνυδρων τόπων της Αραβίας στις οποίες ζούσαν οι πρώτοι Μουσουλμάνοι, με αποτέλεσμα η ζωή τους να είναι πολύ λιτή, φαντάστηκαν ένα υλιστικό Παράδεισο με ατέλειωτες απολαύσεις και φαγητά τα οποία θα απολαμβάνει ο πιστός Μουσουλμάνος. Έτσι σε διάφορα σημεία του Κορανίου, του ιερού τους βιβλίου, μπορεί να διαβάσει κανείς για τον υλιστικό αυτό Παράδεισο. Ποταμοί από νερά και γάλατα θα υπάρχουν, καθώς και άφθονο και ατέλειωτο κρασί. Ομοίως ποταμοί με μέλι και άφθονους καρπούς θα απολαμβάνει ο πιστός Μουσουλμάνος. Οι απολαύσεις αυτές θα συνεχίζονται και με πανέμορφες παρθένες κοπέλες και νέους υπηρέτες σαν μαργαριτάρια τα γνωστά στους περισσότερους ως «ουρί» του παραδείσου. Ιδιαίτερη θέση στον παράδεισο θα έχουν αυτοί που σκοτώθηκαν για την πίστη και την εξάπλωση του Ισλάμ.

πηγή

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ, επί τη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 2013

Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Βρισκόμαστε στό μέσο τοῦ μηνός Αὐγούστου, γιά τήν Ἐκκλησία μας μήνας κάθ΄ὁλοκληρία­­­ ἀφιερωμένος στή Θεομήτορα Παναγία μας, μέ τήν δεκατετραήμερο ἐγκράτεια πρός τιμήν Της, τίς ἱερές Παρακλήσεις, τήν πάνσεπτο ἑορτή τῆς Κοιμήσεως καί Μεταστάσεώς Της τήν ὁποία ἑορτάζομεν σήμερον, καί σέ λίγες ἡμέρες τά «ἐνιάμερα τῆς Παναγιάς» ὅπως ὀνομάζει ὁ λαός μας τήν ἑορτή τῆς Ἀποδόσεως τῆς Κοιμήσεως.

«Ὢ θαύματος καινοῦ! ὢ τεραστίου ξένου! πῶς νέκρωσιν ὑπέστη, ἡ ζωηφόρος Κόρη, καὶ τάφῳ νῦν καλύπτεται;». Θαυμαστό γεγονός καί ἄρρητο θαῦμα ὅπως ἀκούσαμε στά προεόρτια νά ἀναρωτιέται ὁ ὑμνωδός.

Τῆς θεόπαιδος Κόρης, ἣν Ἄννα συνέλαβε,

Τῆς «τριετιζούσης δαμάλεως» ἡ ὁποία «ἐν ναῷ ἁγίῳ, ὡς ἁγία ἀφιερωθῆναι» «ἐν χερσί Ζαχαρίου»,

Τῆς δούλης Κυρίου, Κεχαριτωμένης Μαρίας, τῆς εὐλογημένης «ἐν γυναιξί»,

Τῆς Ἀσπόρως κυησάσης,

Τῆς ἐν Βηθλεέμ ἐγκυμονούσης,

Τῆς παρθενικῶς τεκούσης Μητρός τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ,

σήμερον ἑορτάζομεν τήν Κοίμηση!

Μποροῦμε νά προσεγγίσουμε ἀγαπητοί μου, μέσα ἀπό τήν ἱερή ποίηση καί θαυμάσια ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας αὐτό τό γεγονός πού γεννᾶ χαρμολύπη. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἷναι δίπλα στόν Κύριο ὡς βασίλισσα ὅπως λέγει ὁ Ψαλμός «Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου ἐν ἰματισμῷ διαχρύσω περιβεβλημένη πεποικιλμένη» (Ψαλμ. 44:10).

Αὐτό τό μαρτυροῦν καί οἱ «αὐτόπται τοῦ Λόγου καί ὑπηρέται» ἅγιοι Ἀπόστολοι καί ἅγιοι Ἱεράρχες οἱ ὁποῖοι συνήχθησαν ἀπό τά πέρατα τῆς γῆς ὅπου ἐκήρυτταν, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι πού εἶναι οἱ αὐτήκοοι καί αὐτόπτες μάρτυρες τοῦ μεγάλου καί θείου καί ἐξαισίου μυστηρίου τῆς θείας οἰκονομίας. Μέ χαρμολύπη ὑμνολογοῦν τήν Μητρόθεο Παναγία, ἡ ὁποία μεταβαίνει «ἐκ ζωῆς εἰς τήν Ζωήν» καί μετά «συγγενοῦς οἱκειότητος» στέκονται «περικυκλοῦντες τήν κλίνην» δίπλα στό σκήνωμα Της. Ἀφ'ἑνός μέ τήν χαρά τῶν ἁγίων τῶν προσμενόντων τόν Κύριο, ἀφ'ἑτέρου μέ τό θάμβος τῆς ἀνθρώπινης συγκίνησης στή θέα τῆς κεκοιμημένης Παναγίας. «Ὁ δέ Πέτρος σύν δάκρυσιν ἐβόα: Ὦ Παρθένε ὁρῶ σε τρανῶς ἡπλωμένην ὑπτίαν;» ὅπως ἀκούσαμε στόν Ὄρθρο τῆς ἑορτῆς.

Ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἐπίγειας ζωῆς τῆς Θεοτόκου, ἡ ὁποία πρόκειται νά ἀφεθῆ «ψυχῇ τε καί σώματι» στά χέρια τοῦ ἠγαπημένου της Υἱοῦ, ἀπαντᾶ τελικῶς σ' ἕνα ἐρώτημα, τό ὁποῖο ἔχει διατυπωθεῖ καί ἔχει μείνει ἀνοιχτό ἀπό τήν Ἁγία καί Μεγάλη Παρασκευή στό κοντάκιο τοῦ ἁγίου Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ ὅπου «Τόν ἴδιον ἄρνα ἡ ἀμνάς» Παναγία «θεωροῦσα» Τόν ρωτᾶ: «Συνέλθω σοι, τέκνον ἤ μείνω σοι μᾶλλον;». Νά ἔρθω μαζί σου παιδί μου ἥ καλύτερα νά μείνω;

Ἡ ἀπάντηση δίδεται σήμερα ἀπό τό Ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς: «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.»

Ἡ Παναγία μας γέννησε τόν Θεό ἀλλά καί ἔμεινε Παρθένος. Κοιμήθηκε καί ἀνεχώρησε γιά τόν οὐρανό ἀλλά καί δέν ἐγκατέλειψε τόν κόσμο γενόμενη Μεσίτρια. Γέννησε τήν Ζωή τοῦ κόσμου σάν μητέρα καί ἐπέστρεψε στό Ζωοδότη ἀλλά καί δέν ξεχνᾶ τούς ἀνθρώπους Της, αὐτούς πού ζητοῦν καί Τήν παρακαλοῦν γιά νά πρεσβεύει στόν Υἱό της τῇ βοήθειά Του γιά τήν σωτηρία τους.

Ἡ Ἀκοίμητος Θεοτόκος εἷναι ἡ ἀκοίμητος κανδύλα ἡ ὁποία ἀδιαλείπτως προστατεύει τούς οἰκείους της ταλαίπωρους, καί ἀγωνιζόμενους συνανθρώπους της.

Εἶναι προστάτης καί βοηθός ὡς μάνα τῶν παιδιῶν της. Στό Πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου βλέπουμε τήν μάνα τῆς σιωπῆς, τῆς σωφροσύνης καί τῆς ἐγκαρτέρησης, ἡ ὁποία σηκώνει τόν μεγάλο πόνο τοῦ Υἱοῦ της κατά τήν ἐπίγεια Παρουσία Του.

Εἷναι ἡ μάνα πού μαζί μέ τό παιδί της ζεῖ τόν διωγμό, τήν ἀδικία, τήν προδοσία, τήν ἄκρα ταπείνωση καί τό σταυρικό τέλος τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ της. Μόνο ἡ Ὑπεραγία Θετόκος μποροῦσε νά σηκώσει ἕνα τέτοιο σταυρό καί νά πορευθῆ ἕνα τέτοιο Γολγοθᾶ.

Εἶναι ὅμως ἀγαπητοί μου, καί ἡ μάνα πού ἔβλεπε τό μέγα Μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως στό Πρόσωπο τοῦ ἴδιου τοῦ παιδιοῦ της καί δέν ἐπαίρετο. Ἀκολουθοῦσε τόν Υἱό της καί στεκόταν ὡς δούλη Κυρίου. Ἔβλεπε τά γενόμενα καί τά κρατοῦσε μέσα της. Στεκόταν σιωπηλή ἀκόμη καί μπροστά στό σταυρό τοῦ ἀναμάρτητου Τέκνου της μέ τήν ἐπίγνωση τῆς ἱερότητας μπροστά στόν Ἐνανθρωπήσαντα καί Σταυρωθέντα Θεό.

Αὐτό λοιπόν τό Πρόσωπο τῆς τέλειας ὑπακοῆς, τῆς ἀπόλυτης ὑποταγῆς, τῆς σιωπηλῆς ἀγάπης, τῆς ἁγίας ὑπομονῆς καί τῆς ἱερότητας γίνεται στοργή, προστασία καὶ σκέπη τοῦ κόσμου, λιμένας τοῦ βίου, τροφός ἐμπιστοσύνης καί παράδειγμα ἱερότητος «ἀδικουμένων προστάτις, καὶ πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, καὶ βακτηρία τυφλῶν, ἀσθενούντων ἐπίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη καὶ ἀντίληψις, καὶ ὀρφανῶν βοηθός» καί πάνω ἀπό ὅλα Πύλη σωτηρίας γιά τόν πτωτικό ἄνθρωπο.

Πόση συντροφιά καί παρηγοριά καί παραμυθία, πόση χαρά καί ἀγαλλίαση ἔχουν νιώσει γεγεές ἀνθρώπων, πού παρακαλοῦν τήν Παναγία μας νά μεσιτεύσει στόν Κύριο, ὅπως ὁ βασιλέας Θεόδωρος Δούκας Λάσκαρις, ὁ ποιητής τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος Της, ὁ ὁποῖος ἐξόριστος ἀπό τήν ἁλωθεῖσα ἀπό τούς Λατίνους Βασιλεύουσα, «εὐγλώττως», ὅπως λέγει ὁ Παπαδιαμάντης «ἐκχέει τά παράπονά του, πρός τήν πολιοῦχον καί προστάτιδα:

«Πρὸς τίνα καταφύγω ἄλλην Ἁγνὴ; ποῦ προσδράμω λοιπόν καὶ σωθήσομαι; ποῦ πορευθῶ; Ποῖαν δὲ ἐφεύρω καταφυγήν; ποίαν θερμὴν ἀντίληψιν; ποῖαν ἐν ταῖς θλίψεσι βοηθόν; Εἰς σὲ μόνην ἐλπίζω, εἰς σὲ μόνην καυχῶμαι, καὶ ἐπὶ σὲ θαρρῶν κατέφυγον.»

Κάθε ἄνθρωπος ἀνεξαιρέτως, ἀδελφοί μου, σέ στιγμές καί περιόδους τῆς ζωῆς του, εἴτε λόγω βιοτικῶν μεριμνῶν, δυσκολιῶν καί περισπασμῶν, εἴτε ἐξαιτίας ἐξωγενῶν κοινωνικῶν δυσχερειῶν καὶ κρίσεων, ἔχει τήν ἀνάγκη ἀπό ἕνα πρόσωπο μακρόθυμο, ἀνεκτικό, ἀμνησίκακο, ὑπομονετικό, καρτερικό, τό ὁποῖο θά τόν καταλάβει, θά ἀναπαύσει τόν κόπο του, θά θεραπεύσει τήν ἀγωνία του, θά τόν «στέρξει». Ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἀγάπη, διότι «ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.» Καί αὐτό τό πρόσωπο εἷναι ἡ γλυκυτάτη Παναγία μας. Τό πιό οἰκεῖο καί ταυτοχρόνως τό πιό ἱερό Πρόσωπο, ἡ «Κυρά μας ἡ Παναγία» ὅπως λέγει ἕνας σύγχρονος γέροντας.

Νά παρακαλοῦμε λοιπόν ἀδελφοί μου καί να ἱκετεύουμε τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ὅπως κάνει αἰῶνες τώρα ἡ Ἐκκλησία μας.

Νά παρακαλοῦμε τήν «Κυρά μας τήν Παναγιά» ἀπό τά βάθη τῆς ὑπάρξεώς μας. Νά ἀνακουφίζουμε τήν ψυχή μας καταθετοντάς την «ἐν τῇ κραταιᾷ Της σκέπῃ». Οἱ ἁμαρτωλοί ἄνθρωποι, ἀδελφοί μου, ἔχουμε πάντοτε τή θέση μας «ἐν ἀγκάλες τῆς Μητρός». Γιατί ποιά μάνα δέν ἀνοίγει τήν ἀγκαλιά της στό πονεμένο καί τραυματισμένο καί κακουχούμενο παιδί της; Ποιά μάνα δέν αἰσθάνεται τό παιδί της, κληρονομιά καί συνέχειά της; Γι΄αὐτό μετά τήν Κοίμηση καί Μετάσταση τῆς Θεοτόκου πιστεύουμε καί ὁμολογοῦμε: «ἡ μετὰ τὸκον Παρθένος, καὶ μετὰ θάνατον ζῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε, τὴν κληρονομίαν σου.»

Νά παρακαλοῦμε τήν Παναγία μας νά μᾶς δέχεται στήν θερμή ἀγκάλη της, γνωρίζοντας ὅτι ἐκεῖ πού ἐβάσταξε τό Μέγα Μυστήριο τῆς Ἐνανθρωπήσεως, κι ἐμεῖς βρίσκουμε θέση. Ἐκεῖ πού «ἐκ μαζῶν ἐγαλουχήθη» ὁ «πάσης φύσεως τροφέας», κι ἐμεῖς ἀντλοῦμε τροφή καί δύναμη. Ἐκεῖ πού χώρεσε ὁ «Ἀχώρητος παντί» κι ἐμεῖς βρίσκουμε χῶρο. Ἐκεῖ πού ἀνετράπη ἡ πρώτη κατάρα τῆς Εὔας κι ἐμεῖς βρίσκουμε σωτηρία. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὡς ἔργα τῶν χειρῶν τοῦ Υἱοῦ της, Tόν ὁποῖο πῆρε στά χέρια της ὡς Bρέφος, ἔχουμε τήν τιμή νά μᾶς δέχεται στά χέρια Της Ἐκείνη, ἡ ὁποία σήμερα συναντᾶ καί παραδίδει στά χέρια τοῦ Κυρίου καί Υἱοῦ Της τήν ψυχή Της. ­

Νά παρακαλοῦμε τήν Θεοτόκο μητέρα μας τήν Παναγία νά σκορπίση τή χάρη της καί στούς ἀνθρώπους πού δοκιμάζονται. Κάθε ἐποχή, κάθε τόπος, κάθε ἄνθρωπος ἔχει τίς δοκιμασίες του καί τά μύρια βάσανα «τάς μυρίαις πημοναῖς» κατά τόν Αἰσχύλο. Καί ὅπως προσευχητικά, μέ ἀπέραντο πόνο καί μητρική στοργή παρεστάθη στήν βάση τοῦ σταυροῦ τοῦ Υἱοῦ της ἔτσι νά στέκεται σέ ὅλους ὅσους φορτωμένοι τόν σταυρό τοῦ προσωπικοῦ τους μαρτυρίου ἀνηφορίζουν τόν Γολγοθᾶ τους. Ὅταν πρυτανεύει ἡ πίστη στή Χάρη Της, ἡ Κυρία Θεοτόκος κάνει τό θαῦμα της. Τέτοια ἐποχή, Αὔγουστος τοῦ 626 ἦταν, ὅταν τῇ ἀρωγῇ Της σώθηκε ἡ Κωνσταντινούπολη ἀπό τούς Ἀβάρους καί σύμπας ὁ λαός νιώθοντας τό χρέος του πρός τή Παναγία ἔψαλε «ὀρθοστάδην» μπροστά στήν εἰκόνα της στό Ναό τῶν Βλαχερνῶν τόν Ἀκάθιστο Ὕμνο.

Σήμερα ἑπομένως στήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί Θεομήτορος Παναγίας μας ἄς πανηγυρίσουμε γιά τή Δωρεά πού ἐδόθη στόν κόσμο διά τοῦ Κυρίου.

«Δεῦτε τὴν παγκόσμιον Κοίμησιν, τῆς παναμώμου Θεοτόκου ἑορτάσωμεν· σήμερον γὰρ Ἄγγελοι πανηγυρίζουσι, τὴν σεπτὴν Μετάστασιν τῆς Θεομήτορος, καὶ πρὸς εὐωχίαν ἡμᾶς τοὺς γηγενεῖς συγκαλοῦσι τοῦ βοᾶν ἀσιγήτῳ φωνῇ· Χαῖρε, ἡ μεταστᾶσα ἀπὸ γῆς, καὶ πρὸς οὐρανίους μονὰς μετοικήσασα· Χαίροις ἡ τῶν Μαθητῶν τὸν χορόν, διὰ νεφέλης κούφης εἰς ἓν συναγαγοῦσα· Χαίροις ἡ ἐλπὶς καὶ προστασία ἡμῶν· Σὲ γὰρ Χριστιανῶν τὸ γένος, ἀπαύστως μακαρίζομεν.»

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Μέ ὅλη μου τήν ἀγάπη

Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

πηγή

ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ

Οι πρωτόπλαστοι έτοιμοι να γευτούν τον απαγορευμένο καρπό – με την προτροπή του Σατανά – από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού

Στο παρόν άρθρο θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε την Πατερική Θέση περί του κακού και του Αγαθού. Το θέμα είναι μεγάλο και δεν μπορεί να αναλυθεί σε ένα άρθρο. Σκοπός μας εδώ είναι να δώσουμε μια σφαιρική αντίληψη και επιλεκτική ανάλυση του κακού σε σχέση με το αγαθό αλλά και να τονίσουμε την απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου να επιλέξει όποιο από τα δύο θέλει να πράξει.
Το Αγαθό δεν είναι κάτι απρόσωπο όπως είναι το κακό αλλά είναι ο ίδιος ο Θεός και κατά συνέπεια η αρετή του ανθρώπου και η πράξη του αγαθού προκύπτει από τον Θεό. Υπάρχει πάντοτε το αγαθό σε σχέση με το Θεό επειδή αυτός είναι το πλήρωμα των αγαθών ενώ ο άνθρωπος που είναι κατ’ εικόνα Θεού είναι μέτοχος του πληρώματος αυτού[1]. Ο Θεός ως μόνος αγαθός[2] ή ως «το πρώτον και κυρίως αγαθόν» που έχει ως φύση την αγαθότητα[3] δεν βρίσκεται μόνο έξω από τον κόσμο αλλά και μέσα σε αυτόν. Προσφέρεται εξίσου το αγαθό σε όλους τους ανθρώπους γιατί όλοι είναι δημιουργήματα «κατ’ εικόνα» και «καθ’oμοίωσιν[4]» Θεού και η οικείωση του γίνεται αιτία για την ολοκλήρωση τους όπως επίσης και για τη σύνδεση μεταξύ τους… 
Ο άνθρωπος ως δημιούργημα του Θεού φέρει τη σφραγίδα της θείας αγαθότητας και έχοντας αρχή υπόκειται σε τροπή γιατί η ίδια η αρχή είναι η πρώτη τροπή[5α]. Αυτός «η των όλων αιτία (ο Θεός)» είναι και παραμένει κατά φύσιν ο μόνος άτρεπτος και αναλλοίωτος[5β] γιατί είναι αδημιούργητος ενώ ο άνθρωπος που είναι κτιστός και «φύσει τρεπτός[5γ]» μπορεί να μεταβάλλεται.
Ο Θεός ως ο μόνος αγαθός και πηγή κάθε αγαθού βρίσκεται πάνω από τη διάκριση αγαθού και κακού. Η φύση του Θεού είναι αγαθή[5δ]. Δεν υπάρχει τίποτε «εναντίον» στη φύση του Θεού όπως δεν υπάρχει τίποτε εναντίον στην αγαθότητά του.
Έτσι το αγαθό δεν είναι ιδέα αλλά πραγματικότητα.
Η απόδοση του όρου αγαθός στο Θεό έχει αποφατική έννοια και έτσι τοποθετείται πάνω από κάθε ανθρώπινη έννοια ή αγαθότητα του Θεού.
Το κακό κατά τον Ωριγένη[6] και κατά τους Πατέρες γενικότερα δεν είναι παράγωγο του αγαθού Θεού αλλά και δεν προέρχεται από κάποιον άλλο Θεό πονηρό επειδή η διαρχία δεν υφίσταται. Δεν έχουμε δύο Θεούς έναν αγαθό και έναν πονηρό αλλά έναν Θεό αγαθό. Αλλά και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει «Την δε κακίαν, ουκ ουσίαν αλλά συμβεβηκός φησιν, έννοιάν τινα και λόγον και πράξιν παρά τον νόμον του Θεού εν τω εννοείσθαι και λέγεσθαι και πράττεσθαι την ύπαρξιν έχουσαν και άμα τω παύσασθαι αφανιζομένην[7]»
Η επιθυμία του αγαθού είναι έμφυτη στον άνθρωπο[8]. Αυτό αποδεικνύεται από την αποστροφή που αισθάνεται κάποιος προς το κακό.
Το αγαθό είναι πάντοτε ωραίο ενώ το κακό είναι άσχημο[9].
Η άρνηση του αγαθού είναι το κακό. Η κακία δεν είναι κάποια ιδιαίτερη ουσία ή ιδίωμα ουσίας[9α] αλλά εναντίωση στη αρετή και εκτροπή από το «καταφύσιν» στο «παραφύσιν».
Αυτό υποστηρίζει και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός ότι η απομάκρυνση του ανθρώπου από την αρετή και το αγαθό που είναι ο Θεός τον οδηγεί στο παραφύσιν που δεν είναι άλλο από το κακό: «Διότι μία αρχή του αγαθού υπάρχει, η οποία είναι ελεύθερη από κάθε κακία. Αλλά, ρωτούν, αν συμβαίνει αυτό, από πού προέρχεται το κακό; Διότι είναι αδύνατο να δημιουργηθεί το κακό από το αγαθό. Λέμε, λοιπόν, ότι το κακό δεν είναι τίποτε άλλο παρά στέρηση του αγαθού και παρεκτροπή από τη φυσική κατάσταση στην παρά φύση· διότι κανένα κακό δεν αποτελεί φυσική κατάσταση. Όλα, δηλαδή, όσα ο Θεός δημιούργησε είναι πολύ καλά, σύμφωνα με το δημιουργικό τους σκοπό. Αν, λοιπόν, παραμένουν έτσι, όπως δημιουργήθηκαν, «είναι πολύ καλά»· αν όμως απομακρυνθούν με τη θέλησή τους από τη φυσική κατάσταση και έλθουν στο παρά φύση καταλήγουν στο κακό. [9β]
Ενώ το αγαθό ενοποιεί και συνέχει τα διηρημένα το κακό διαιρεί και φθείρει τα ενωμένα[10]. Το κακό με τη σειρά του κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας δεν έχει οντολογική αρχή δεν έχει υπόσταση[10α] αλλά είναι η έλλειψη του αγαθού. Αν και δεν έχει οντολογική αρχή προκαλεί όμως διάστροφες οντολογικές καταστάσεις επειδή εκτρέπει τα όντα στο μη ον. Το κακό όμως πολλές φορές εμφανίζεται στον κόσμο ως πιο δυνατό από το αγαθό και έτσι φαίνεται να παραμερίζεται το καλό και να θριαμβεύει το κακό. Κατά τον Άγιο Συμεών όταν όμως επιλεγούν τα αιώνια αγαθά το φως και η ζωή τότε το σκοτάδι υποχωρεί και εξαφανίζεται και κάνει το κακό να φαίνεται ανυπόστατο[10β]. Αυτός είναι και ο λόγος ότι δεν υπάρχει πουθενά από μόνο του αλλά πάντοτε παρουσιάζεται με το σώμα του αγαθού που διαβρώνει. Η εγκατάλειψη του αγαθού από τον άνθρωπο επιφέρει το κακό το οποίο είναι η έλλειψη του αγαθού και οφείλεται στην προαίρεση του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να πράξει είτε το αγαθό είτε το κακό. Το γεγονός λοιπόν ότι υπάρχει ο άνθρωπος ως αυτεξούσιο ελεύθερο ον με προαίρεση, του δίνει τη δυνατότητα να αρνηθεί το αγαθό. Έτσι το κακό που είναι ανύπαρκτο όσο ο άνθρωπος πράττει το αγαθό, τώρα με την άρνηση του αγαθού το κακό φανερώνεται και αποκτά ύπαρξη στα αυτεξούσια όντα.
Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός εξαίρει τη δύναμη του αυτεξουσίου θέλοντας να πει ότι η ελευθερία του ανθρώπου προξενεί και το κακό όπως δημιουργεί το καλό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μετά την ελεύθερη κίνηση προς την εκτροπή ο άνθρωπος δεν υποδουλώνεται στο Διάβολο και δεν γίνεται θύμα του όπως το δέχεται η γενική γραμμή της Πατερικής θεολογίας κατά την οποία άλλωστε η σατανική επιρροή εξασθενίζει τη βούληση και την αντίσταση του ανθρώπου.

Η πτώση του Εωσφόρου

Ο Διάβολος δεν ήταν κακός εξ αρχής όπως ξέρουμε αλλά έγινε έτσι λόγω της απομάκρυνσής του από το Θεό. Επομένως ο Θεός «εποίησε» και τον διάβολο αγαθό και αυτεξούσιο εξ’ αρχής. Κάθε αυτεξούσιο ον είναι και ένα λογικό ον. Αυτό δηλώνει και η φράση «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Έτσι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτο κακό ενώ η φράση «ουδέν καλόν αμιγές κακού» δεν αληθεύει. Μπορεί όμως να υπάρξει απόλυτο καλό και αυτό είναι ο Θεός. Απόλυτη εξουσία δεν έχει το κακό. Ο Διάβολος εν συνέχεια με δική του προαίρεση έγινε κακός και προξένησε ο ίδιος την τιμωρία του.

Η τιμωρία αυτή δεν κατανοείται σαν μια τιμωρία που επιβάλλει κάποιος άνθρωπος σε άλλο άνθρωπο αλλά είναι αυτοτιμωρία. Δεν είναι ο Θεός αυτός που τιμωρεί τον διάβολο εκδικητικά αλλά ο ίδιος ο διάβολος αυτοτιμωρείται αφού δεν θέλει να έχει σχέση – κοινωνία με το Θεό που είναι το όντως ον[11]. Έτσι η απομάκρυνση από το Θεό συνεπιφέρει την αυτοκαταδίκη. Αυτό συνέβη επειδή μόνος του ο διάβολος προτίμησε να εκθρονίσει το Θεό και να καταστεί ο ίδιος Θεός κατά τον προφήτη Ησαΐα. Αλλά και ο Κύριος στο κατά Λουκάν ευαγγέλιο λέγει «εθεώρουν τον σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα[12]». Ερμηνεύοντας αυτά τα λόγια ο Ωριγένης παρατηρεί ότι αυτό το γεγονός μάλλον έχει να κάνει με την πτώση του Εωσφόρου επειδή προκύπτει ότι ήταν άγγελος που μετείχε του Θείου φωτός[13].

Με τον άνθρωπο δεν έγινε έτσι. Δεν άφησε από μόνος του το αγαθό όπως ο σατανάς αλλά και δεν υπήρξε αφ’ εαυτού αίτιος της πτώσης του. Ο εισηγητής του κακού δεν είναι ο άνθρωπος.Ο εισηγητής του κακού είναι ο διάβολος. Ο άνθρωπος είναι θύμα του αρχέκακου διαβόλου επειδή ελεύθερα επέλεξε να δεχθεί αυτή ακριβώς την εισήγηση του διαβόλου να πράξει το κακό[13β]. Αυτή είναι η διδασκαλία της Αγίας Γραφής η οποία επιβεβαιώνεται και από την καθημερινή ζωή. Κανένας δεν επιλέγει το κακό ως κακό αλλά εξαπατάται και παρασύρεται από το αγαθό φαινομενικό – ψεύτικο στοιχείο που παρουσιάζει το κακό. Αυτό όμως δεν αποβάλλει την ευθύνη του ανθρώπου αλλά αντιθέτως ο καθένας μας πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του αρχηγό της κακίας που έχει μέσα του. Έτσι καταπολεμώντας την κακία που υπάρχει μέσα του καταπολεμάει την κακία στη ρίζα της.

Για το κατάντημα του σατανά ο Θεός δεν φέρει ευθύνη αφού τώρα και πάντοτε ο Θεός ως αγαθός παρέχει και προσφέρει το αγαθό στα όντα και τα καλεί προς μέθεξη. Θα μπορούσε ο Θεός να στερήσει το αγαθό από τα όντα του αλλά αυτό δεν το κάνει επειδή αντίκειται στη φύση του. Αυτής της αγαθότητας του Θεού κοινωνός μπορεί να γίνει και ο διάβολος αλλά δεν θέλει«ο Θεός και τω διαβόλω αεί παρέχει τα αγαθά αλλ’ εκείνος ου θέλει λαβείν». Τέλος ο Θεός «πηγή γαρ εστί των αγαθών βρύουσα την αγαθότητα έκαστος δε καθώς εαυτόν κατεσκεύασε δεκτικόν μετέχει του αγαθού[14]».

Ομοίως και τα πάθη του ανθρώπου δεν έχουν δική τους υπόσταση αλλά εμφανίζονται ως παραφύσιν καταστάσεις εξαιτίας της παραφθοράς της ψυχικής υγείας. Τα πάθη είναι αρρώστιες της ψυχής. Οι αρρώστιες αυτές όταν χρονίζουν στον άνθρωπο γίνονται δεύτερη φύση του και δεν απομακρύνονται. Ακόμα κι αν μετανοεί ο άνθρωπος δεν απαλλάσσεται δια μιας από τα πάθη αλλά όπως και στην περίπτωση της Μαρίας της Αιγυπτίας χρειάζεται να αφιερώσει κανείς χρόνο για την καταπολέμησή τους. Όσα χρόνια δούλευε στα πάθη η Μαρία η Αιγυπτία τόσα χρόνια χρειάσθηκε να αγωνιστεί για να εξαλείψει τις μνήμες των παθών.

 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. Γρηγορίου Παλαμά, Περί κατασκευής του ανθρώπου 16,PG 44,184B.

2. Ματθ 19,17.Μαρκ 10,18.O χαρακτηρισμός του Θεού ως αγαθού δεν ορίζει και δεν περιορίζει τον Θεό σε ανθρώπινες έννοιες αλλά ικανοποιεί την εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να σκεφτεί και να πει κάτι για το Θεό. Ο χαρακτηρισμός αυτός όπως και κάθε ανάλογος χαρακτηρισμός του Θεού αποτελεί μέσο αγαπητικής αναφοράς του ανθρώπου βλ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Περί θείων ονομάτων 13,3,PG 3,981ΑΒ.

3. Γρηγορίου Νύσσης, Εἰς τον βίον του Μωυσέως 1, PG 44, 301A.

4. Γεν 1,26. Η αιτία της δημιουργίας των πάντων δεν είναι καμία άλλη από την άπειρη αγαθότητά του «ο γαρ του κάλλους γενεσιάρχης έκτισεν αυτά·» Σοφ. Σολ 13, 3.

5. Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 22, PG 151,288B.

5β. Ιωάννου Δαμασκηνού, κατά Μανιχαίων Διάλογος, 68, PG 94, 1568 «Μόνον ουν φύσει άτρεπτον το Θείον, ως άκτιστον και αεί ον. Τα δε κτίσματα , όσα μεν λογικά εθελότρεπτα, τω θελήματι τρεπόμενα · τα δε λοιπά κατά το σώμα». Αλλά και ο Άγιος Συμεών σημειώνει σχετικά «έχει και μόνος εκείνος (ο Θεός) το άτρεπτον». Βλ. και Κατήχησις 19,SC 104,316. Ακόμη και οι Άγγελοι είχαν λάβει από την αρχή την τρεπτή φύση. Βλ. Ύμνος 2,SC 156,186. Σε άλλο ύμνο επισημαίνει ότι τίποτα στη ζωή δεν μένει άτρεπτο.

5γ. Ο άνθρωπος είναι φύσει τρεπτός «τρεπτής υπάρχων φύσεως ο προπάτωρ Αδάμ», Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Η βίβλος των θησαυρών, PG 75,336.

5δ. Ιω 4:8. Όταν ο άνθρωπος έρχεται σε σχέση με τα δημιουργήματα του Θεού ή μετέχει των άκτιστων ενεργειών του Θεού τότε έρχεται έμμεσα ή άμεσα σε σχέση με το αγαθό. Η γνώση αυτή του Θεού γίνεται αγάπη και η αγάπη γνώση. Βλ. Γρηγορίου Νύσσης, Περί Ψυχής και Αναστάσεως, PG 46,96D. Αρχιμ Σωφρονίου, Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι, σελ.260.

6. Ωριγένους, Περί της εις Θεόν ορθής πίστεως, 3,PG 11, 1805B.

7. Ιωάννου Δαμασκηνού, Προς τους διαβάλλοντας τας αγίας εικόνας,2,3,PG 94,1285C.Βλ. επίσης Έκδοσις Ακριβής της Ορθόδοξου Πίστεως κεφ.93 «Ότι ου δύο αρχαί .Ότι ου δύο αρχαί, μία αγαθή και μία πονηρά, εντεύθεν εισόμεθα ·εναντία γαρ αλλήλοις το αγαθόν και το πονηρόν και αλλήλων φθαρτικά και εν αλλήλοις ή συν αλλήλοις ουχ υφιστάμενα.»

8. Αριστοτέλους Νικομάχεια I,1,1094a1-3 «Πάσα τέχνη και πάσα μέθοδος , ομοίως δε πράξίς τε και προαίρεσις, αγαθού τινος εφίεσθαι δοκεί · διο καλώς απεφήναντο τα’ αγαθόν, ού παντ’εφίεται». Αλλά και ο Μ. Βασίλειος λέγει στο έργο του «Όροι κατά πλάτος» 2,1PG 31,912A. «Ούτω μεν ουν φυσικώς επιθυμητικοί των καλών οι άνθρωποι. Κυρίως δε καλόν και αγαπητόν το αγαθόν. Αγαθός δε ο Θεός · αγαθού δε πάντα εφίεται · Θεού άρα πάντα εφίεται».

9. Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Περί θείων ονομάτων 4,7,PG 3,701C.

9α. Ιωάννου Δαμασκηνού, Έκδοσις ακριβής Ορθόδοξου Πίστεως 93,Ε.Π.Ε τ.1, σελ 529. «Όταν ουν εκουσίως τι των κτισμάτων αφηνιάση και παρήκοον του ποιήσαντος αυτό γένηται, εν εαυτώ συνεστήσατο την κακίαν· κακία γαρ ουκ ουσία τις εστιν, ουδέ ουσίας ιδίωμα, αλλά συμβεβηκός, ητοι εκ του κατά φύσιν εις το παρά φύσιν εκούσιος παρατροπή, όπερ εστίν η αμαρτία. Πόθεν ουν η αμαρτία; Της αυτεξουσίου γνώμης του Διαβόλου εύρημα.»

9β. Ένθα ανωτέρω.

10. Μαξίμου Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον 16,PG 90,301A.

10α. Η αγαθή φύση του Θεού είναι και άτρεπτη και το κακό είναι το «μη ον». Σύμφωνα με την διδασκαλία της Ορθοδόξου Παραδόσεως το κακό είναι μη ον, είναι ανυπόστατο δεν έχει υπόσταση αλλά είναι «παρυπόστασις» είναι η στέρησις του αγαθού. Κατά τον Γρηγόριο Νύσσης η άρνηση του Θεού εκ μέρους του ανθρώπου είναι άρνηση και του εαυτού του της αυθεντικής υπάρξεώς του «Ο ουν εκβάλλων της εαυτού διανοίας του Θεού το είναι, εκ του εκείνον μη είναι λέγειν,εαυτού το είναι διέφθειρεν, έξω του όντος γενόμενος» Εις τας επιγραφάς των Ψαλμών 2, 13, PG 44, 565.

10β. Κατήχησις 17,SC 104,256 «Ώσπερ γαρ του Ηλίου κατά μικρόν ανατέλλοντος υποχωρεί το σκότος και αφανίζεται ούτω και της αρετής αυγαζούσης οία δη σκότος η κακία ελαύνεται και ανυπόστατος δείκνυται».

11. Ιωάννου Δαμασκηνού, Κατά Μανιχαίων 69,PG 94,1568Β.

12. Λουκ 10,18.

13. Ωριγένους, Περί της εις Θεόν ορθής πίστεως, 3,PG 11,1804D – 1805A. «Ο γαρ Σωτήρ βουλόμενος, το μεν πρότερον άγγελον υπό Θεού γενόμενον και φωτός μετέχοντα, ύστερον δε τη αυτεξουσιότητι τραπέντα επί το χείρον και πεσόντα από στάσεως, (ου γαρ ενδέχεται από πτώματος πίπτειν, αλλά από του εστάναι) λέγει το «ως αστραπήν» σαφώς δείξας ότι μετείχε φωτός,πριν ή τραπήναι και πεσείν, η γαρ αστραπή φωτός εστι δεκτική».

13β. Όταν κάποιος αμαρτάνει αποχωρίζεται από την Εκκλησία. Εκδύεται τη θεία ενδυμασία την οποία έχει ενδυθεί με το βάπτισμά του. Αυτό σημαίνει ότι τελικά εκδύεται τον ίδιο το Χριστό κατά τον Άγιο Συμεών «Και ώσπερ ο Αδάμ μετά την παράβασιν του παραδείσου και της τρυφής και της μετ’ Αγγέλων διαγωγής εκβάλλεται και γυμνούται και από όψεως γίνεται του Θεού, ούτω δη και ημείς της Εκκλησίας των αγίων δουλών αυτού χωριζόμεθα αμαρτάνοντες και της θείας καταστολής ην ενεδυσάμεθα οι βαπτιζόμενοι, αυτόν δηλαδή τον Χριστόν, ως πιστεύομεν, τούτον δια της αμαρτίας αποδυόμεθα…και των αιωνίων αγαθών, του αγιασμού και της υιοθεσίας στερούμεθα».Ηθικός 13,SC 129,414.

14. Ιωάννου Δαμασκηνού, ενθ. ανωτέρω.

Ιγνατίου Ε.Γ.

πηγή

‘‘Χρειάζεται αισιοδοξία’’ Υπό Αιδεσιμολ. Δημητρίου Λυμπεροπούλου Εφημερίου Ιερού Ναού Προφήτου Ηλιού Τριπόλεως.

Ευχαριστούμε πολύ τους  κυρίους  Ευάγγελο Μπουγιώτη και Γεώργιο Ρασσιά.

Ήδη βρισκόμαστε στο 2013. Η χρονιά που πέρασε ήταν μια χρονιά ανατροπών. Άλλαξε άρδην το σκηνικό της χώρας μας, με τα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων των μηνών Μαΐου και Ιουνίου 2012.

          Τα φαινόμενα που κυριάρχησαν, της διαφθοράς, και της διαπλοκής, σε όλην σχεδόν την περίοδον της εύθραστης μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας, φαίνεται να αποκαθηλώ-νονται από το βάθρο τους.

          Το παρελθόν έτος ως και τα προηγούμενα ήσαν τα έτη που κυριαρχούσε το ψέμα ασυστόλως από τους πολιτικούς μας ταγούς, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν την ευπιστίαν των Ελλήνων πολιτών.  

          Και το σημαντικό είναι, ότι κανείς δεν βγήκε από αυτούς τους Κυρίους, να ζητήσει συγνώμη για τα κατά συρροήν ψέματα.

          Δυστυχώς ζούμε με τα ψέματα.

          Εκείνο, το ‘‘λεφτά υπάρχουν’’, του αλήστου μνήμης Γιωργάκη Παπανδρέου, που το βάζετε; Όταν ανέλαβε Πρωθυπουργός, έθεσε το ερώτημα. Τι έγιναν τα λεφτά;

          Και ο ελληνικός λαός, αφού ήξερε ότι αυτά ήσαν ψέματα, εκεί, ψήφιζε χωρίς καμία συστολή και έρευνα. Ας μην διαμαρτύρεται τώρα.

Από την μια πλευρά το έτος 2012, ως και τα προηγούμενα ήσαν έτη οδυνηρά, αλλά από την άλλη πλευρά γόνιμα, γιατί άρχισε να συντελείται η ζύμωσις στον κοινωνικό χώρο, και αρχίζουν να αποκαλύπτονται αξίες και συμπεριφορές, όπως η ‘‘ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ’’ που οι περισσότερες ήσαν ξεχασμένες.

          Ζήσαμε δυστυχώς τα προηγούμενα χρόνια με την εικονικήν ευμάρειαν, (μια ψεύτικη καλοπέραση), με τις πλάνες παροχές, με το παραμύθι, με τους ξενόφερτους τρόπους ζωής.

          Μας φόρεσαν ‘‘αταίριαστα’’ για το ανάστημά μας κουστούμια. Όλα τα δεχθήκαμε χωρίς συγκρατιμό. Όλα αυτά απέβησαν παθητικά για τον Έλληνα, και τούτο γιατί μέσα στην  σύγχυση έχασε τις ρίζες του.

          Έχει απομείνει πια τίποτα από τον θεούφαντον χιτώνα της μαρτυρικής μας Ελλάδας, που να μην τον έχουν ξεφτίσει οι εκάστοτε ταγοί της Ελληνικής Κυβερνήσεως, αφού πάντοτε εξυπηρετούσαν ξένα συμφέροντα, και μας φθάσανε σε αυτό το χάλι;

          Ποιος φταίει; Ο Λαός, ο λαός που δεν έχει κρίση, αλλά ως απολωλότα πρόβατα χωρίς πνευματικόν ποιμένα, οδεύει προς την απώλειαν.

          Απωλέσθημεν; ΟΧΙ. Χρειάζεται αγώνας μεγάλος για να επανακάμψωμεν, να πάρει εμπρός η μηχανή, για να εύρωμεν τον σωστόν δρόμον. Μας πούλησαν στους αντίχριστους και τους ανθέλληνες Ευρωπαίους. Το πονηρό σύστημα της Μασονίας και του Σιωνισμού, και της απαισιοδοξίας, με την μεθοδευμένη οικονομικήν κρίσιν, μάλλον δε κρίσιν θεσμών και αξιών, προσπαθεί παντί τρόπω, να μας φορτώσει την αποθάρρυνση, τις ανατροπές, τα αλεπάλληλα σοκ σε όλους τους τομείς της κοινωνικής, οικονομικής και εθνικής μας ζωής.

          Το έτος που διανύομεν 2013, θα είναι μια χρονιά δύσκολη, και τούτο λόγω κυρίως των οικονομικών μέτρων που συνεχίζουν να μας πνίγουν. Όμως εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες, όπως μας διδάσκει η ιστορία μας, είμαστε αισιόδοξοι και αγωνιστικοί.

          Η φιλοσοφία και η λογική, αυτές οι δυο σπουδαίες επιστήμες μας λέγουν: ‘‘Ότι εάν πάνε, όλα καλά, δεν χρειάζεται να αισιοδοξούμε, χρειάζεται να αισιοδοξούμε όταν είναι όλα χάλια’’. Αυτή την ώρα, όσο ποτέ άλλοτε χρειαζόμαστε την ελπίδα και την αισιοδοξία.

          Τώρα όμως πιαστήκαμε όλοι προσγειωμένοι από το αγέρωχο δέντρο που λέγεται ‘‘ΕΛΛΑΔΑ’’. Τούτο το δέντρο που τόσους αιώνες:

‘‘Αγέρες δεν το ακούμπησαν

ούτε η βαρυχειμωνιά το λύγισε’’.

          Όλοι όσοι μας εμπαίζουν και μας λοιδορούν, έχουν πέσει έξω, γιατί λογαριάζουν με λάθος τρόπο τους υπολογισμούς τους. Οι Έλληνες είναι απόγονοι του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, και των άλλων ηρώων και μαρτύρων, ‘‘ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ’’.

          Ανεξίτηλα γραμμένα και διαχρονικά τα λόγια του γιγαντόσωμου, λεοντόκαρδου γενναίου Στρατηγού, και θρυλικού πολέμαρχου, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη:

‘‘Όπισθεν ολοταχώς εις τις

θέσεις σας και τα μετερίζια σας’’.

          Εδώ θα ήθελα να παραθέσω, και τούτο, σαν μια ένεση αισιοδοξίας, ως και αγωνιστικότητος, τα θεοφώτιστα λόγια του Αγίου Γέροντα Παϊσίου, από τον Β’ τόμον των λόγων του, που εξέδωσε στο μοναστήρι της Σουρωτής. Ας τα πάρουμε ως φυλαχτό.

‘‘Μπορεί να ξεράθηκε η ελιά, αλλά θα πετάξει νέα βλαστάρια. Υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων στους οποίους αναπαύεται ο Θεός. Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι του Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής. Και ο καλός Θεός μας ανέχεται, και πάλι θα οικονομίση τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της προσευχής μας δίδουν ελπίδα. Μην φοβάστε. Περάσαμε σαν Έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα που πάει να ξεσπάσει; Ούτε τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά. Ο άνθρωπος έχει κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα χρόνια. Μια μπόρα θα είναι’’.

          Επιτακτική ανάγκη λοιπόν να επιστρέψωμεν στην πνευματική μας παρακαταθήκη, την οποίαν μας άφησαν οι πατέρες μας, και εμείς την ξεχάσαμε θαμπωμένοι και αποχαυνομένοι, από την εικονικήν ευμάρειαν, της οικονομικής ακμής.  

§        Απομακρύναμε τον Χριστόν από την δημόσια ζωή, γιατί μας ενοχλεί η παρουσία του.

§        Βλασφημούμε το όνομά του, με παντός είδους θεατρικές και κινηματογραφικές παραστάσεις(Corpus Christi).

§        Χάσαμε την ανθρωπιά μας, και κλειστήκαμε στην φιλαυτία μας.

§        Χάσαμε τον προσανατολισμό μας, και γι’ αυτό γίναμε υποχείριοι των στυγνών δανειστών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

          Στην Δύση όπως γνωρίζομεν, και αποδεικνύει η πραγματικότητα, προόδευσε η έκλυση των ηθών, γενικώς η κοινωνική διάλυση (οικογένεια, σατανισμός, μαγείες, παγανισμός) πάσης φύσεως κοινωνικές ακαταστασίες.

          Είναι δείγμα αποκοπής των Δυτικών κοινωνιών από τις ηθικές αρχές και τους θρησκευτικούς κανόνες.

          Είναι δυνατόν να επιχειρούμε να στηρίξουμε το μέλλον του Έθνους μας στην Ευρώπη, και να περιφρονούμε τις δικές μας δυνάμεις;

          Σήμερα οι Νεοέλληνες, και ειδικά οι νέοι μας, να στερούνται ιδανικών; Το Έθνος μας συνεχώς να χάνει τους στόχους και τους σκοπούς του; Είναι δυνατόν να μιλάμε συνεχώς για την Ευρώπη, λες και είναι το σωστό ιδανικό;

          Ας προσέξουμε. Γιατί βιαζόμαστε και υπογράφουμε συνθήκες τις οποίες άλλες χώρες, όπως η Αγγλία δυσπιστούν να υπογράψουν;

          Η αποκλειστική μέριμνά μας πρέπει να είναι η Ελλάδα, και ότι το ελληνικό Έθνος πρέπει να ζήσει, και μετά την επερχόμενη έκρηξη και διάλυση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

          Η χρονική περίοδος του ευρώ ως νόμισμα έληξε, καθ’ ότι είχε κτισθή επάνω σε σαθρές βάσεις. Ήταν ένα πείραμα το οποίον δυστυχώς έφερε την χώρα μας στην δεινή αυτή θέση που ευρίσκεται.

          Τα λόγια του αειμνήστου Καθηγητού Νίκολα Σταύρου ομογενούς από την Βόρειο Ήπειρο, καθηγητού του Πανεπιστημίου του Howard της Νέας Υόρκης, σε συνέντευξή του, μεταξύ των άλλων είχε τονίσει: ‘‘Πάρτε τα ρόπαλα και κυνηγήστε την ΤΡΟΙΚΑ, το ΔΝΤ, την Μέρκελ, τον Σόϊμπλε, και γυρίστε στη δραχμή, επαληθεύθησαν’’.

          Όσο κι αν οι καιροί μας είναι χαλεποί και δυσχείμεροι, και τα λάθη μας και οι σπατάλες μας, φτώχειναν την Πατρίδα μας, και κλόνισαν την αξιοπρέπειά της, το φως το ελληνικό δεν έσβησε.

          Η Ελλάδα αν επανέλθη στις παλιές αρχές και αξίες της, αν εκτιμήση τον πνευματικόν πλούτο της, και βιώσει την Ορθόδοξη πίστη της, μπορεί να μπει δυναμικά στον Παγκόσμιο στίβο, και να φωτίζει ‘‘το όλον της γης’’. Το έχει αποδείξει αιώνες πριν.

          ‘‘Μακάριος ο λαός ο γινώσκων αλαλαγμόν’’, λέγει ο ψαλμωδός. Χαρά εις τον λαόν όστις γνωρίζει να εορτάζει τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας του, να μεθύσκεται η ψυχή του από εθνικήν υπερηφάνειαν, να κάμει άσμα και παιάνα τους ηρωισμούς και τις θυσίες της φυλής του, να διδάσκει την ανδρείαν και την φιλοπατρίαν των προγόνων, και να φρονιματίζει τας γενεάς αίτινες αναβαίνουν’’.

          ‘‘Ο λαός ούτος δεν χάνεται από το πρόσωπόν της γης, διότι έχει προορισμόν εις την ζωήν, και έχει να επιτελέσει έργον εις την ιστορίαν. (Δίπτυχα του Νέου Ελληνισμού, Αθήνα 1971)’’.

          Ο Ελληνισμός διετηρήθη και ανέζησεν εμβολιασθείς εις την καλιέλαιον Εκκλησίαν.

          Ούτως και ημείς οφείλομεν να ομολογήσωμεν ότι αν είμεθα και σήμερον Έλληνες, οφείλομεν τούτο εις την Ορθόδοξον πίστιν μας. Δι’ αυτής διεσώσαμεν και διατηρήσαμεν την Εθνικήν μας συνείδησιν, την Ελληνικήν μας γλώσσαν, και γενικώς τον ιδιαίτερον χαρακτήρα της φυλής μας.

          Αλλ’ αλοίμονον εις τον λαόν, όστις θα εκριζωθεί από τον τόπον του. Τόπον δε εν προκειμένω ενοούμεν, την πίστην προς την παράδοσιν του Γένους, την προσήλωσιν και τον σεβασμόν προς την Εκκλησίαν και το Έθνος.

          Είναι μέγα πράγμα να φρονώμεν και να αισθανόμεθα, ότι έχομεν ρίζες με το παρελθόν, ότι ιεροί και ισχυροί δεσμοί μας συνδέουν με το παρελθόν, και με τον τόπο μας, ότι είμεθα δαδούχοι ενός Ιερού πυρός, το οποίο παρελάβαμεν παρά των προγόνων μας, με το χρέος να το παραδώσωμεν εις τας επερχομένας γενεάς. Μέσα εις το υψηλόν τούτο φρόνημα, και την πίστην, θάλπονται και ζωογονούνται όλα τα αγαθά σπέρματα και οι δυνάμεις κοινωνικής και Εθνικής προόδου’’. Δίπτυχα Νέου Ελληνισμού. Έτος 1971.

          Προμετωπίδα λοιπόν όλων μας το τρίπτυχον.

         ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΠΑΤΡΙΔΑ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.

          Επίκαιρο το ποίημα της κ. Μαρίας Α. Λιόντα.

Ο Υπερήφανος Λαός μας

δεν σηκώνει άλλον ραγιά…

θέλει άξιους ηγέτες

όπως κάποτε παλιά.

Τον Ελληνισμό μη σβύσει

ας βοηθήσουμε, γιατί

πρέπει να γλιτώσει (μπόρα)

‘‘οι καιροί οι μενετοί’’.

Ενωμένοι με αγάπη

Φτιάχνουμε γερή γροθιά!

‘‘Η ισχύς εν τη ενώσει

θα αποδιώξει τα δενά’’.

Τα προβλήματα μεγάλα

κι είναι όλα τους καυτά.

Οι τροικανοί βρήκαν ευκαιρία

Και μας πέρασαν θηλιά.

          Βαθυστόχαστα τα λόγια του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, και τούτα διαχρονικά.

      Η γενεολογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνήσια κατά τους προγόνους.

      Η αργία εγέννησε την πενίαν.

      Η πενία εγέννησε την πείναν.

      Η πείνα εγέννησε την όρεξιν.

      Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν.

      Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν.

      Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν.

       « Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου. Τότε και τώρα, πάντοτε ή αυτή. Τότε διά της βίας, τώρα δια του δόλου…και δια της βίας. Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάτες ούτοι, οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί αυτοί πίθηκοι, (καλώ δι ούτω τους λεγομένους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς, κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς, εν τη βαθυσόφω σκοτία του αιώνιου εργαστηρίου τους». Από το διήγημα : ‘ Έμποροι των Εθνών ’. Άπαντα τομ. Α.

         Εις άλλα διηγήματα: ‘‘οι χαλασοχώρηδες’’, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γράφει : ‘‘η ηθική δεν είναι επάγγελμα’’. Και όστις ως επάγγελμα θέλει να την μετέλθη πλανάται οικτρώς, και γίνεται γελοίος.  Όστις πράγματι φιλοσοφεί, και αληθώς πονά τον τόπο του, και έχει την ηθικήν, όχι εις την άκραν της γλώσσας, ή εις την κωκήν (μύτη, άκρη) της γραφίδος, αλλά εις τα ενδόψυχα αυτά της ψυχής, βλέπει πολύ καλά ότι είναι αδύνατον να πολιτεθή.

        Τα πλούσια σε νόημα αυτά λόγια του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, να γίνουν κανόνας και δίδαγμα, να γίνουν οδοδείκτης και τηλαυγής Φάρος, στους σήμερον πολιτικούς της χώρας μας, και σε αυτούς που θα έλθουν αύριο.

        Μόνον έτσι θα ανακάμψει η Ελλάδα μας, και οι Έλληνες να ζήσουν ως άνθρωποι, και όχι ως αριθμοί, με ενώτια στα αυτιά σαν τα πρόβατα, τα γίδια, τις αγελάδες, τα γουρούνια, τα άλογα, τα μουλάρια, τα γαϊδούρια. Όχι πια σαν ραγιάδες κάτω από την βαριά μπότα, και την προτεταμένη σπάθη, της «ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ Δ.Ν.Τ – ΤΡΟΙΚΑ – ΜΕΡΚΕΛ –ΚΑΙ ΣΟΪΜΠΛΕ»

«ΚΑΟΥΡ ΕΚΑΜΑΤΕ» κ. Σόϊμπλε.

Καλώς ορίσατε κ. Σόϊμπλε, κατά την Τσακώνικην διάλεκτον.

          Να μας ζήσετε. Σας αγαπάμε πολύ. Πολλά τα έτη σας εφέντιμ.

          Με εκείνο όμως το κατοχικόν δάνειον και τις Γερμανικές αποζημιώσεις του 1940-1944 κ. Σόϊμπλε τι γίνεται; Γνωρίζετε ότι η υποχρεωτική αυτή οφειλή εκ μέρους της Γερμανίας ανέρχεται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ;

          Με όσα όμως δισεκατομμύρια ευρώ δεν εξαγοράζονται οι ψυχές των αθώων Ελλήνων θυμάτων από τους βάρβαρους απογόνους των Ούνων, Γερμανούς.

‘‘ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ’’

1η Αυγούστου 2013
πηγή

Μητροπολίτης Αιτωλίας Κοσμάς: «Ποτέ ο άνθρωπος δεν ήταν μηχανή για να εργάζεται επτά ημέρες την εβδομάδα»

Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη  07η  Αυγούστου  2013

ΔΕΛΤΙΟΝ  ΤΥΠΟΥ

Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς:

«Ποτέ ο άνθρωπος δεν ήταν μηχανή για να εργάζεται επτά ημέρες την εβδομάδα»

Επίσκεψη στο γραφείο του Αντιπεριφερειάρχη Αιτωλοακαρνανίας  κ. Βασιλείου Αντωνοπούλου πραγματοποίησε σήμερα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, μαζί με τους εκπροσώπους των Εμπορικών Συλλόγων του Νομού και του Επιμελητηρίου Αιτωλοακαρνανίας.

Το θέμα της επισκέψεως ήταν η προωθούμενη κατάργηση της αργίας της Κυριακής, υποβάλλοντας ομόφωνα προς τον Αντιπεριφερειάρχη το αίτημα να σεβασθεί η Κυβέρνηση την αργία της Κυριακής και να μην προχωρήσει η Περιφέρεια στο άνοιγμα των καταστημάτων.

Κατά την ευρεία σύσκεψη που ακολούθησε ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κοσμάς αναφέρθηκε στη σημερινή συγκυρία που διέρχεται η Πατρίδα μας και τόνισε ότι «ποτέ ο άνθρωπος δεν ήταν μηχανή για να εργάζεται επτά ημέρες την εβδομάδα».

Επίσης τόνισε την σπουδαιότητα της αργίας της Κυριακής η οποία είναι θεσμοθετημένη από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και αναφέρθηκε στο παράδειγμα του προστάτου της Ιεράς Μητροπόλεώς μας αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος παραδόθηκε στο μαρτύριο επειδή με το κήρυγμά του τάχθηκε ενάντια στην κατάλυση της αργίας της Κυριακής.

Εκ  του  Γραφείου  Τύπου  και  Επικοινωνίας

της  Ιεράς  Μητροπόλεως

πηγή