ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ, ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Γιορτάζουμε σήμερα 12 Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Μελετίου, του Αρχιεπισκόπου Αντιοχείας.

Ο Άγιος Μελέτιος γεννήθηκε περί το 310 μ.Χ. στην Μελιτηνή της Μικράς Αρμενίας. Η μαρτυρία περί της πρώτης εμφανίσεώς του στο προσκήνιο της ιστορίας, λίγο μετά το έτος 357 μ.Χ., τον καταδεικνύει ως αντίπαλο των αιρετικών Ομοιουσιανών και οπαδό του Επισκόπου Καισαρείας της Παλαιστίνης Ακακίου, ο οποίος δια Συνόδου, το έτος 358 μ.Χ., εκλέγει τον Άγιο Μελέτιο ως Επίσκοπο Σεβαστείας.

Λόγω όμως της σφοδράς αντιδράσεως των οπαδών του προηγουμένου Επισκόπου Σεβαστείας Ευσταθίου, παραιτείται και μεταβαίνει στη Βέροια της Συρίας. Το 360 μ.Χ. εκλέγεται Πατριάρχης Αντιοχείας, μετατεθέντος του Πατριάρχου Ευδοξίου στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν ο Άγιος έφθασε στην Αντιόχεια, όλοι οι πιστοί βγήκαν στους δρόμους, για να τον υποδεχθούν και να λάβουν την ευλογία του.

Στη νέα του όμως έδρα ο άγιος Μελέτιος παρέμεινε ένα μόνο μήνα, αφού οι αιρετικοί Αρειανοί έπεισαν τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο (337 - 361 μ.Χ.) να τον εξορίσει στην Αρμενία και να εκλέξει στη θέση του τον παλαιό συνεργάτη του Αρείου Ευζώιο. Τα ορθόδοξα φρονήματα του Αγίου, ως και η εξορία του και η αντικατάστασή του, συνετέλεσαν στη δημιουργία μεγάλης παρατάξεως των οπαδών του, που ονομάσθηκαν «Μελετιανοί».

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξαίρει τα αποτελέσματα της επιδράσεως του αγίου Μελετίου στους πιστούς της Αντιόχειας σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Και αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο άγιος Μελέτιος εθεμελίωσε τόσο και ενέβαλε τέτοιο ζήλο για την πίστη στους Χριστιανούς, ώστε, παρά τις αιρετικές δοξασίες και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν αργότερα, η διδασκαλία του παρέμεινε άσειστη.

Επίσης, ο ιερός Χρυσόστομος διηγείται το ακόλουθο επεισόδιο, το οποίο συνέβη κατά την απομάκρυνση του Αγίου από την Αντιόχεια: ο διοικητής της πόλεως οδηγούσε έξω από την Αντιόχεια με άμαξα τον Άγιο, για να τον θέσει στον δρόμο της εξορίας. Τα πλήθη των ορθοδόξων το επληροφορήθηκαν και αμέσως έτρεξαν, για να ζητήσουν την ευχή του.

Στη θέα όμως του διοικητού τόσο πολύ αγανάκτησαν για την άδικη εξορία του Αγίου, ώστε άρχισαν να λιθοβολούν τον αντιπρόσωπο του αυτοκράτορος. Και τότε ο Άγιος Μελέτιος, επειδή δεν μπορούσε να εμποδίσει με λόγια την παραφορά του λαού, εσηκώθηκε και επροστάτευσε με το σώμα του το διώκτη του.

Η εξορία του Αγίου ετερματίσθηκε στις αρχές του έτους 362 μ.Χ. δια του διατάγματος του νέου αυτοκράτορος Ιουλιανού του Παραβάτου (361 - 363 μ.Χ.) περί θρησκευτικής ελευθερίας όλων των υπηκόων. Ο Άγιος εξορίσθηκε και πάλι την άνοιξη του 365 μ.Χ. και το 371 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Ουάλη (364 - 378 μ.Χ.) στην περιοχή Γήτασα της Αρμενίας, κοντά στα σύνορα της Καππαδοκίας, και είχε συχνή επαφή και επικοινωνία με τον Μέγα Βασίλειο.

Επανήλθε στην Αντιόχεια το έτος 379 μ.Χ. Αμέσως συνεκάλεσε Σύνοδο, η οποία ομολογούσε την πίστη στις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και κατεδίκασε όλες τις αιρέσεις.

Όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας (379 - 395 μ.Χ.) συνεκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ. τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, ο Άγιος Μελέτιος εκλήθηκε να λάβει μέρος στη Σύνοδο και μάλιστα ως πρόεδρος αυτής. Δυστυχώς, ο Άγιος εκοιμήθηκε λόγω ασθενείας, πριν ολοκληρωθούν οι εργασίες της Συνόδου.

Στην κηδεία συμμετείχε και ο αυτοκράτορας, τον δε επικήδειο εξεφώνησε ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, ο οποίος ομίλησε για τον απορφανισμό της Εκκλησίας της Αντιοχείας, της Συνόδου και ολόκληρης της Ανατολής, για την γλυκύτητα και την υπομονή του Αγίου Μελετίου, ως και για τους διωγμούς τους οποίους υπέστη.

Το ιερό λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα με μεγάλη πομπή στην Αντιόχεια και εναπετέθη στον τάφο του Αγίου Μάρτυρος Βαβύλα, Επισκόπου, στον ομώνυμο ναό.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος γ'. Θείας Πίστεως.
Νόμον ένθεον, εμμελετήσας, την ουράνιον, γνώσιν εκλάμπεις, τη Εκκλησία Ιεράρχα Μελέτιε, την γαρ Τριάδα κηρύττων ομότιμον, αιρετικών διαλύεις τας φάλαγγας. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Β') «καθεύδοντες διατελοίτε αν...» Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Β')

                                                    «καθεύδοντες διατελοίτε αν...»

Εάν ποθούμε να βλέπουμε το φως για να χαιρόμαστε και όχι να κρύβουμε το πρόσωπο, ας ακούσουμε το «.Φύλαξον εμάς εντολάς, και βιώσεις, τους δε εμούς λόγους ώσπερ κόρας ομμάτων..»[1]. Κοίταξε να τηρείς τις εντολές μου και θα ζήσεις. Τη διδαχή μου να φυλάς καθώς την κόρη των ματιών σου.

Κάποτε, μια φλογερή καρδιά που είχε αγαπηθεί και αγαπήσει το Θεό όσο ελάχιστοι, που είχε καταδιώξει και υποτάξει τόσους και τόσους εχθρούς του λαού του, δεν πρόσεξε. Δεν πρόσεξε κάτι το ελάχιστο, ένα απλό του βλέμμα... Τι πιο ασήμαντο από αυτό. Και το αποτέλεσμα; «Ανέβη θάνατος διά των θυρίδων»[2]. Ο ένδοξος λοιπόν εκείνος Προφητάναξ (τον οποίον θα τον συναντήσουμε κι άλλες φορές στην πορεία μας προς το «βλέμμα του Θεού»), έπεσε στο διπλό αμάρτημα του φόνου και της μοιχείας.

Μετά το πάθημά του αυτό, και λουσμένος στις πηγές των δακρύων του, (αφού άφησε για το πάθημά του αλλά και τη βαθιά του μετάνοια, μνημείο αθάνατο τον Ν΄ ψαλμό), έγραφε μεταξύ των άλλων: «Απόστρεψον τους οφθαλμούς μου του μη ιδείν ματαιότητα...»[3] .

Αλλά χρειάζεται κανείς πρώτα να πάθει για να μάθει; Δεν αρκεί η πείρα και τα δάκρυα τόσων και τόσων που έπεσαν στο λάθος και που γεύθηκαν τον πικρό χυμό της «αψινθιάς»[4], και πικράθηκαν;

Να περάσουμε τώρα και στο χώρο της συγγραφής; Και να ρίξουμε μια σύντομη ματιά στην «πάλη των λέξεων» που ονομάζεται ποίηση; Ίσως εκεί, πολύ περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, βλέπουμε καθαρά τον μεγάλο πόνο που κρύβεται στα μάτια των «πεζών» ανθρώπων. Και αυτό, διότι όσοι διαθέτουν το χάρισμα να αποτυπώνουν με έμμετρο λόγο τους στοχασμούς που φέρουν στο νου οι νυγμοί της καρδιάς,  βλέπουν πολύ πιο καθαρά αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν ν' ανακαλύψουν.

Φυσικά, ο κάθε λαός ταξιδεύει στον χώρο και στο χρόνο, με τις ιδιαιτερότητές του και τις δικές του ιερές παραδόσεις. Όμως, παρ' όλα αυτά, διατηρείται ένα κοινό νήμα που συνδέει αδιάσπαστα όλους τους λαούς της γης. Μια βαθιά νοσταλγία και μια χρυσή ελπίδα...

Εάν πάρει κανείς το κόσκινο στα χέρια, θα διαπιστώσει με μεγάλη του έκπληξη, ότι τα ψήγματα του χρυσού που θα μείνουν στο τέλος, συναρμολογούν ένα αμφίπλευρο ψηφιδωτό. Την τραγική πρώτα όψη, διότι στα αμέτρητα βάθη των αιώνων, ο άνθρωπος έχασε αυτό που του έδινε νόημα στη ζωή, αλλά και την όψη της γλυκιάς και βεβαίας ελπίδας, ότι όχι μόνο θα ξαναβρεθεί η χαρά, αλλά αυτό που θα ατενίζουν τα μάτια και κυρίως θα χαίρονται οι οφθαλμοί της καρδιάς, θα είναι κάτι ανώτερο από αυτό που χάθηκε και τόσο μας πόνεσε!

Χρειάζεται να τονίσουμε ότι οι Έλληνες στον τομέα αυτό έδειχναν μια ιδιαιτερότητα και ότι οι αιώνες μας αποθησαύρισαν πλούτο ανεκτίμητο; Και δικαίως, αφού οι πρόγονοί μας υπήρξαν «δεισιδαιμονέστεροι» (ευσεβέστεροι) όλων των άλλων, όπως χαρακτηριστικά τους αποκάλεσε ο Απόστολος Παύλος[5], ο άνθρωπος αυτός που θρήνησε όσο ελάχιστοι τη χαμένη ευτυχία. Και θα βρισκόμαστε εκτός πραγματικότητας, εάν δεν επισημαίναμε ότι και αυτή η κτίσις «ένιωσε» την ανθρώπινη αστοχία και αγρίεψε από την αποστασία του βασιλέα της, γι' αυτό και «συστενάζει και συνοδίνει άχρι του νυν»[6].

Θεόπνευστη η Αποστολική γραφίδα, ως νυστέρι αποκαλύπτει τον πανανθρώπινο πόνο και συνάμα φανερώνει την γλυκιά ελπίδα και την πανανθρώπινη προσμονή

Αλλά και ο Αισχύλος; Τι πλούτο λυτρωμού από τα βάθη των αιώνων ανασύρει και τι πνοή λαμβάνει από Αυτόν που δεν άφησε τον Εαυτό του «αμάρτυρον» εις πάντα τα Έθνη[7]!

Τραγικοί Προμηθείς, δεμένοι στον Καύκασο των παθών τους οι άνθρωποι, παρά τις όποιες διαφορές τους, καρτερούσαν από κοινού τον Υιό της Παρθένου, Λυτρωτή και ελευθερωτή.

Σε «προφητική» διάσταση, και με δραματικές εκφράσεις, λες και στις χούφτες του κρατάει «τη σμίλη και το σφυρί»  του λόγου, χαράσσει τους ρωμαλέους του στίχους: «Τοιούδε μόχθου τέρμα μη τι προσδόκα, πριν αν θεών τις διάδοχος των σων πόνων φανή θελήση τ' εις αναύγητον μολείν. Αίδην κνεφαία τ' αμφί Ταρτάρου βάθη»[8].

Τέλος, δηλ. στους μόχθους σου μη καρτερείς, πριν κάποιος Θεός φανεί, να διαδεχθεί τους πόνους σου και να θελήσει (για σένα) να κατεβεί στον μαύρο Άδη και στα ζοφερά του Τάρταρου τα βάθη!

Αλλ' εάν θελήσουμε να δούμε από μια άλλη οπτική γωνία το δράμα του Προμηθέα και το φωτίσουμε μέσα από το δικό μας «φως το αληθινόν», θα διαπιστώσουμε ότι η όλη κατάσταση είναι  παραπάνω από τραγική. Ο «Προμηθέας» (άνθρωπος), αισθάνεται ότι πρέπει να κλέψει, διότι δεν γνώριζε ότι η φωτιά ήταν δική του. Ότι ο Θεός την είχε γι΄ αυτόν. Εάν όμως τη ζητούσε, και  συνάμα έδειχνε υπομονή και καρτερούσε, τελικώς ο Θεός θα του την έδινε, διότι ήταν κάτι που ο «ανενδεής Θεός» δεν είχε ανάγκη, και διότι επιτέλους, για τον ταλαίπωρο «Προμηθέα» και αυτή η φωτιά είχε δημιουργηθεί.

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Επειδή ο άνθρωπος δεν γνώριζε κανέναν «θεό» που να ήταν φίλος γνήσιος και πραγματικός. Όλοι οι «θεοί» που γνώριζε ήταν εχθροί, και τελικώς ήταν ελάχιστα πιο δυνατοί από αυτόν. Πολύ αργότερα θα ακουστεί στα αυτιά των ανθρώπων, η συγκλονιστική φράση «υμείς φίλοι μου εστέ»[9].

Έπρεπε λοιπόν να κλέψει την φωτιά από τους ανίσχυρους θεούς, που δεν μπορούσαν να αγαπήσουν το πρόσωπο του Προμηθέα και να του γαληνεύουν τη ματιά.

Εάν όμως  ο Προμηθέας είχε γνωρίσει τον ισχυρό Θεό της Αγάπης, εάν επικοινωνούσε με τον Υιόν Του, τότε όλα θα είχαν συμβεί διαφορετικά.

Θα συνεχίσει κατόπιν ο «ανδρών δ' απάντων σοφότατος», ο Σωκράτης, προς τους μελαγχολικούς νοσταλγούς, ότι «καθεύδοντες διατελοίτε αν, ει μη τινά άλλον υμίν ο Θεός επιπέμψειε κηδόμενος υμών»[10] , ώστε να «διδάξει ημάς ως δει προς θεούς και προς ανθρώπους διακείσθαι»[11].

«Θα κοιμάστε, δηλ., εκτός αν κάποιον άλλον ο Θεός σας στείλει από ευσπλαχνία», «για να μας διδάξει πώς πρέπει να φερόμεθα προς τους Θεούς και τους ανθρώπους»!

Και το μαγκάνι της Ιστορίας γύριζε... και η νοσταλγία ολοένα και φούντωνε βασανιστικά στις καρδιές. Αυτό όμως είχε και το καλό του. Να κάνει δηλ. τους ανθρώπους να βρίσκονται συνεχώς σε αναζήτηση. Να μην το βάζουν κάτω. Και οι γενναίοι στο τομέα αυτόν δεν το έβαζαν ποτέ κάτω. Όσο δε για τους δειλούς και τους συμβιβασμένους; Αυτοί, σε κάθε εποχή αποτελούν τα μηδενικά. «Αγαθοί γαρ τολμώσι τους πόνους, δειλοί δ' εισίν ουδέν ουδαμού»[12]. 

Τώρα πια οι βωμοί, διαδέχονταν ο ένας τον άλλον. Διψούσε ο άνθρωπος, όσο ο,τιδήποτε άλλο, ν' ατενίσει στα μάτια το Δημιουργό του και να ξαναμιλήσει μαζί του όπως εκείνα τα «δειλινά εν τω παραδείσω». Οι ικεσίες – θυσίες και οι σπαραγμοί είχαν φθάσει στο απροχώρητο, έως και αυτή την απόγνωση. Γι' αυτό και δεν έμενε τώρα παρά η κραυγή προς το «άγνωστο». 

Και να, στο πολιτισμικό κέντρο του κόσμου, «εν μέσαις Αθήναις», δεν έμενε παρά να στηθεί βωμός «τω αγνώστω Θεώ»[13].

Διηγείται ο ιερός Ευαγγελιστής Λουκάς, χαράσσοντας στο θεόπνευστο κείμενό του: «εν ταις Αθήναις παρωξύνετο το πνεύμα του Παύλου εν αυτώ θεωρούντι κατείδωλον ούσαν την πόλιν»[14] .

Είχαν κατακτήσει πράγματι τις απάτητες κορυφές την ανθρώπινης σοφίας οι πρόγονοί μας, και είχαν φθάσει στο απροχώρητο της σοβαρής και ευγενικής τέχνης που εξύψωνε τον άνθρωπο. Όμως, «ουκ έγνω ο κόσμος δια της σοφίας τον Θεόν»[15].

Μάλιστα. Δεν μπορεί ποτέ ο ανθρώπινος νους, όσο ισχυρός και αν είναι, να ανεβεί σε τέτοια ύψη, ώστε να ανακαλύψει από μόνος του τον άπειρο Θεό. Υπάρχει μεν πάντοτε ο πόθος και η δίψα για να δει τον Δημιουργό του, λαχταρά, ίσως και δίχως να το γνωρίζει σε κάποιες των περιπτώσεων, τη διασταύρωση των βλεμμάτων, πλην όμως, «ου του θέλοντος, ουδέ του τρέχοντος, αλλά του ελεούντος Θεού»[16].

Έτσι λοιπόν δεν έμενε παρά η «αίγλη της σιωπής...». Και το μυστήριο με την αγωνία του άγνωστου, που έφθανε στα κράσπεδα της Θεότητας.

Πόσο επιδερμικά, αλήθεια, ψαύουν την Ιστορία και το δράμα του ανθρώπου, ορισμένοι, όταν ισχυρίζονται πως δεν έχει ανάγκη η ανθρώπινη καρδιά τον Θεό; Και πώς λοιπόν εξηγούνται οι τόσοι και τόσοι βωμοί, σε όλους τους λαούς, για να τιμώνται, εκτός των «γνωστών» και αυτοί οι «άγνωστοι» ή αβέβαιοι ή και ανώνυμοι θεοί, όπως χαρακτηριστικά τους ονόμαζαν;

Ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος, κάνει λόγο για το δημιουργό θεό, σα να πρόκειται για «άγνωστο». Και τα ίδια συναισθήματα σε σκέψεις γι' αυτόν τον «άγνωστο θεό», καταγράφει και ο Οράτιος. Το δε συγκλονιστικό είναι ότι κάποιος βασιλεύς της ένδοξης Βαβυλώνας, ο οποίος έζησε επτά αιώνες π.Χ., σ' ένα ποίημά του, που μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε ως «ψαλμό μετανοίας», γράφει τούτα τα λόγια που συγκλονίζουν: «Έναντι θεού γνωστού ή αγνώστου, έχω διαπράξει σφάλματα. Έχω κάνει πολλές ανταρσίες. Φοβάμαι το βλέμμα της θεότητάς σου»!

Πράγματι, η ψυχή αυτή εκφράζει το φόβο του ξεπεσμένου ανθρώπου της χάριτος. Φοβάται να ατενίσει τα μάτια του Δημιουργού του. Και όπως καταλαβαίνει κανείς, σε μια τέτοια σχέση που ανάμεσα στο δημιούργημα και στο δημιουργό, παρεμβάλλεται ο φόβος, είναι αδύνατον ν' ανοίξει διάλογος εμπιστευτικός. Πνοή στοργής και εμπειρία αγάπης.

Αρκετά αργότερα, ο «μαθητής ον εφίλει ο Ιησούς»[17], και που είχε γνωρίσει όσο κανένας άλλος τα μυστικά της Θεϊκής αυτής αγάπης, θα μας αποκαλύψει πως, «ο φόβος κόλασιν έχει»[18]. 

Και μέσα στην ουράνια ατμόσφαιρα του Σώματος του Χριστού, θα εννοήσει ο άνθρωπος, ότι ο Θεός που «εκένωσεν εαυτόν»[19] για να μπορέσει επιτέλους ο άνθρωπος να δει το Πρόσωπό Του, δεν αποκαλύπτεται, παρά μονάχα σ' εκείνους που η συμπεριφορά τους συνίσταται σε μια εσωτερική εγκατάλειψη στα τρυπημένα του χέρια. Σε μια στροφή και αυτοεγκατάλειψη απόλυτη, γεμάτη όμως οικειότητα, τρυφερότητα και αγάπη.

Για να φθάσει όμως η ανθρωπότητα στο σημείο αυτό, θα χρειαστούν «καιροί και ενιαυτοί». Και για να βιώσει η ταλαίπωρη ανθρώπινη ύπαρξη την απέραντη αγάπη του Θεανθρώπου, χρειάζεται να «λαξευθεί». Είναι ανάγκη ν΄ αφήσει ελεύθερη τη «σμίλη του Σταυρού», ώστε να απαλείφει τα εξογκώματα των παθών και η Χάρις να θεραπεύει τα βαθουλώματα των αδυναμιών στον χώρο της καρδιάς.

(Συνεχίζεται).

---

[1]          Παροιμ. Ζ' 2

[2]          Ιερεμ.Θ΄21

[3]          Ψαλμ. ΡΙΗ' 37

[4]          Αποκάλ. Η΄11

[5]          Πράξ. Αποστ ΙΖ΄22

[6]          Ρωμ. Η΄22

[7]          Πράξ. Απ. ΙΔ΄17.

[8]          Αισχύλ. Προμ. Δεσμώτης 1026-1029

[9]          Ιωάννου ΙΕ΄ 14

[10]        Πλατ. Απολ. Σωκρ. 18

[11]        Πλατ. Αλκιβ. Β' 13

[12]        Ιφιγένεια εν Ταύροις, ΣΤ' 114

[13]           Πράξ. Απ. ΙΖ΄23

[14]        Πραξ. Απ. ΙΖ' 16

[15]        Α΄Κορ. 1. 21

[16]        Ρωμ. Θ΄16

[17]        Ιωάν. Κ' 2

[18]        Α΄Ιωάν. 4. 18

[19]        Φιλιπ. Β' 6

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΚΟΜΠΟΣΚΟΙΝΙ

01. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον όσους μας λύπησαν, όσους λυπήσαμε και τους εχθρούς μας, καθώς και όλα τα Έθνη που δε σε γνώρισαν ακόμη
02. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον την Εκκλησία μας και την Ορθοδοξία μας.
03. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τον Ιερέα, τον Επίσκοπο, τον Αρχιεπίσκοπο και τον Πατριάρχη μας.
04. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους απανταχού της γης Ορθοδόξους κληρικούς και λαϊκούς.
05. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους Πνευματικούς μας Πατέρες.
06. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τον Ελληνικό Στρατό και τα Σώματα Ασφαλείας.
07. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους άρχοντες του έθνους μας και φώτιζέ τους.
08. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους μισούντας, αγαπώντας και προσευχομένους υπέρ ημών.
09. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους γονείς, αναδόχους και διδασκάλους μας.
10. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους κατά σάρκα και κατά πνεύμα αδελφούς και συγγενείς μας.
11. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τα γηρατειά και τους μοναχικούς ανθρώπους.
12. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τα Βρέφη, τους απροστάτευτους και αδυνάτους.
13. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον την μαθητιώσα νεολαία μας, απομάκρυνέ την Κύριε από πάσης σατανικής επιρροής.
14. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους έφηβους νέους και νεανίδες μας, απομάκρυνέ τους Κύριε ομοίως από πάσης σατανικής επιρροής.
15. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους ναρκομανείς, αλκοολικούς και καπνίζοντες.
16. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τας συζυγίας των Ορθοδόξων οικογενειών.
17. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τις κυοφορούσες αδελφές μας, φώτιζέ τις να μην προβαίνουν σε εκτρώσεις.
18. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τις χήρες και τα ορφανά.
19. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους εν διαστάσει συζύγους και πειραζομένους αδελφούς και αδελφές μας, καθώς και τα τέκνα τους.
20. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους φυλακισμένους
21. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους παραβατικούς ανθρώπους
22. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους παραστρατημένους ανθρώπους
23. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους μουσουλμάνους και τους υπολοίπους αλληθρήσκους και τους αιρετικούς. Μετεστρεψέ τους στην Ορθοδοξία μας.
24. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους ασθενείς, ψυχής τε και σώματος.
25. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους αναπήρους
26. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους καρκινοπαθείς
27. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον και τους διακονούντας αυτούς
28. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους ελεούντας και εργαζομένους στίς Ί. Μονές και στίς ενορίες.
29. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους ευλαβείς προσκυνητάς των Ί. Μονών και Εκκλησιών.
30. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους πλέοντας, οδοιπορούντας, ιπταμένους, αιχμαλώτους και απελπισμένους και όσους κρατούν τιμόνι.
31. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους πενθούντας και θλιμένους αδελφούς μας.
32. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους σεισμοπαθείς και τους άστεγους
33. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους δικαστάς και πολιτικούς, φώτιζέ τους Κύριε να παίρνουν αποφάσεις φιλάνθρωπες, σύμφωνες με το θέλημά Σου.
34. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους πλανεμένους και βλασφημούντας την Ορθοδοξία μας.
35. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από το σφράγισμα του Αντιχρίστου και τους προδρόμους αυτού.
36. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την Παναίρεση του Οικουμενισμού
37. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την προδοσία του Έθνους και της Ορθοδοξίας μας
38. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από τις παντός είδους επιθέσεις των αλλοθρήσκων και ετεροδόξων εχθρών μας
39. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την αμαρτία
40. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την αιχμαλωσία των αμαρτωλών λογισμών
41. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την ιδιοτέλεια
42. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την αμετανοησία
43. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την κατάσχεση των σπιτιών μας
44. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από τους δανειστές μας και από όλους σε όσους χρωστάμε και δε μπορούμε να τους εξοφλήσουμε
45. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από τη διακοπή παροχής ηλεκτρικού, νερού και τηλεφώνου
46. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την ανεργία
47. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από τις χημικές ουρές των αεροπλάνων (Chemtrails) και τα τεχνητά νέφη που δημιουργούνται από αυτές
48. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από τη μόλυνση και καταστροφή του περιβάλλοντός μας.
49. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε τις μέλισσες από τον αφανισμό
50. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από τα μεταλλαγμένα και τα υπόλοιπα ακατάλληλα προς βρώση τρόφιμα
51. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από τα εμβόλια και τα υπόλοιπα επιβλαβή φάρμακα και τις παρενέργειές τους
52. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την εισροή και άλλων λαθρομεταναστών στην πατρίδα μας
53. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την παραμονή των ήδη υπαρχόντων στην ελληνική επικράτεια μουσουλμάνων μεταναστών και λαθρομεταναστών. Οδήγησέ τους Κύριέ μου πίσω στις πατρίδες τους
54. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την Ελληνοποίηση των ήδη υπαρχόντων στην ελληνική επικράτεια μουσουλμάνων μεταναστών και λαθρομεταναστών
55. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την οργανωμένη εξέγερση των μουσουλμάνων που κατοικούν στη χώρα μας εναντίον μας, καθώς και από δολιοφθορές σε υποδομές κοινής ωφέλειας
56. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από ασθένεια, οργή, κίνδυνο και φώτιζε τους γιατρούς και νοσοκόμους.
57. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από την πείνα, τη δίψα, την ανάγκη και τη δυστυχία.
58. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από παγωνιά/καύσωνα, πυρκαγιές και σεισμούς.
59. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από τον επικείμενο βιβλικό σεισμό των 9,5 (;)R και το τσουνάμι που θα προκληθεί από αυτόν.
60. Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από κατακλυσμό, καταποντισμό και παγετό.
61. Κύριε Ιησού Χριστέ ανάπαυσε και τις ψυχές των προκεκοιμημένων πατέρων, μητέρων, αδελφών, συγγενών, πάππων προς πάππων.
62. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν και μένα τον αμαρτωλόν και ανάξιο δούλο σου.
ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΜΗ ΤΟ ΕΜΟΝ,
ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΟΝ ΓΕΝΕΣΘΩ ΘΕΛΗΜΑ

πηγή

Οδηγός εξομολόγησης.Ποιές είναι οι αμαρτίες σε σχέση με το Θεό,τον πλησίον μας και τον εαυτό μας

 Πολλοί προσερχόμενοι στην εξομολόγηση, δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα ή δεν έχουμε κάτι να πούμε και φέρνουμε σαν δικαιολογία την αδύναμη μνήμη μας. Γι’ αυτό και ζητάμε από τον ιερέα να μας βοηθήσει. 
Όπως λέει και ο π. Αλέξανδρος Ελτσιανίνωφ, «η αδύναμη μνήμη και η ξεχασιά δεν αποτελεί πάντα δικαιολογία. Μπορεί να προέρχεται από έλλειψη σοβαρότητος απέναντι στην αμαρτία, από την πώρωσή μας. Η αμαρτία που βαραίνει τη συνείδησή μας δεν θα ξεχαστεί».
  Είναι απαραίτητο πριν προσέλθουμε στον πνευματικό, να καθίσουμε σ’ ένα ήσυχο μέρος, να προσευχηθούμε θερμά στον Θεό να μας δώσει αληθινή μετάνοια  να φωτίσει τα κρυπτά των καρδιών μας και να κάνουμε μια όσο το δυνατόν τίμια βυθοσκόπηση. 
  Ένας από τους κύριους σκοπούς αυτού του μικρού βιβλίου είναι να βοηθήσει σε μια καλύτερη προετοιμασία και σ’ ένα τίμιο αυτοέλεγχο. Στην προσπάθειά μας αυτή θα μας βοηθήσουν πολύ μερικά κείμενα της εκκλησίας μας, όπως π.χ. η ανάγνωση των δέκα εντολών και της επί του όρους ομιλίας του Κυρίου. Επίσης η ανάγνωση των ευχών της θείας μεταλήψεως κ.α. Όλ’ αυτά είναι ένας καθρέπτης μέσα από τον οποίο μπορούμε να δούμε τον εσωτερικό μας κόσμο, όπως επίσης και ποιες πράξεις ή και καταστάσεις είναι αμαρτωλές και τις αγνοούμε .Πόσοι από μας εξομολογούμαστε ασήμαντα πράγματα και αφήνουμε τα βαρύτερα του νόμου;
  Μια σημαντική μερίδα ανθρώπων νοιώθουν απόγνωση από το πλήθος ή το μέγεθος των αμαρτιών τους. Πιστεύουν πως δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας ή πως οι αμαρτίες τους είναι τόσο μεγάλες και φοβερές , που θα καταπλήξουν τον πνευματικό. 
 Αυτή η διαπίστωση είναι μια από τις αιτίες που πολλοί συγγραφείς – με κυριότερο εκπρόσωπο τον άγιο Νικόδημο τον αγιορείτη- καταγράφουν στα έργα τους τα σχετικά με την εξομολόγηση, όλων των λογιών τις ανθρώπινες αμαρτίες, τους τρόπους, δηλαδή, με τους οποίους απομακρύνεται ο άνθρωπος από τον Θεό. Πολλοί, π.χ. πιθανόν να σκανδαλίζονται από το «Εξομολογητάριον» του αγίου Νικοδήμου, όπου καταγράφονται λεπτομερέστατα και οι πιο απίθανες αμαρτίες. Ο άγιος Νικόδημος όμως, με την ποιμαντική ευαισθησία που τον διακρίνει, και ανταποκρινόμενος στις πνευματικές ανάγκες της εποχής του προσέφερε μια σπουδαιότατη υπηρεσία. Όχι μόνον βοηθάει σε μια γνήσια αυτοκριτική και σωστή προετοιμασία , αλλά παράλληλα δίνει θάρρος κι ελπίδα στον αμαρτωλό άνθρωπο, που βρίσκεται στα όρια της απόγνωσης. Του δείχνει, δηλαδή, ότι η εκκλησία, γνωρίζει καλά την ανθρώπινη αμαρτωλότητα∙ ότι οι δικές του «φοβερές» αμαρτίες δεν είναι άγνωστες για τη μητέρα μας εκκλησία∙ και ότι είναι λάθος να πιστεύει πως μόνον αυτός είναι κάποιο… τέρας!
Αυτή και μόνον η ανάγκη, που σήμερα με την άμβλυνση των συνειδήσεων γίνεται επιτακτικότερη, μας παρακινεί να καταγράψουμε μερικές από τις αμαρτίες, που πιστεύουμε ότι θα βοηθήσουν σε μια καλύτερη προετοιμασία.

Όπως γράφει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν, όλες οι αμαρτίες συνοψίζονται σε μια βασική αμαρτία: Στην έλλειψη αληθινής αγάπης προς τον Θεό, πίστεως σ’ Αυτόν και ελπίδας σ’ Αυτόν. Την εξαγόρευσή μας μπορούμε να την υποδιαιρέσουμε σε τρεις βασικούς τομείς:


Α΄. Η ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ
Έλλειψη ζωντανής σχέσης με τον Θεό.
Κλονισμός πίστεως κι εμπιστοσύνη στον Θεό και στην πρόνοιά Του , στις οποιεσδήποτε δυσκολίες .
Ζητήματα πίστεως, αδυναμίας, αμφιβολίας, ολιγοπιστίας.
Αδιαφορία για την προσευχή, νηστεία, θεία λατρεία, εκκλησιασμό, συχνή θεία μετάλειψη.
Αδιαφορία για τη μελέτη της αγίας Γραφής και πνευματικών βιβλίων.
Γογγυσμός κατά του Θεού, βλασφημία ή λογισμοί βλασφημίας.
Όρκος, επιορκία, ψευδορκία, ταξίματα.
Μαγεία, μαντεία, αστρολογία, κ.λπ., πίστη στις προλήψεις , στην τύχη, στα όνειρα.


Όλα αυτά τα αμαρτήματα έχουν το καθένα τη σοβαρότητά τους. Θα σταθούμε μόνον σε τρία από αυτά , στα οποία οι χριστιανοί δεν δίνουν τόση σημασία: 1) Το πρώτο είναι το θέμα της θείας μεταλήψεως. Η πλειοψηφία των χριστιανών ζουν μακριά από το ποτήριον της ζωής, πολλές φορές χωρίς λόγο. Θα σημειώσουμε στο τέλος πολλά για το θέμα αυτό. Εδώ θα αρκεστούμε μόνον να τονίσουμε πως η αποφυγή της θείας κοινωνίας είναι περιφρόνηση της θυσίας του Χριστού και βέβαια μεγάλη αμαρτία.

ΙΙ) Το δεύτερο είναι η προσευχή. Συνήθως στην εξομολόγηση μιλάμε σχολαστικά για τη νηστεία, ή για άλλα ασήμαντα πράγματα και δεν αναφέρουμε καθόλου το θέμα της προσευχής , με την οποία έχουμε πάρει διαζύγιο. Ούτε βέβαια για την αμέλειά μας κατά την ώρα της προσευχής. Κι έπειτα απορούμε για την κατάστασή μας . Πώς μπορούμε όμως χωρίς τη συχνή θεία κοινωνία και διαρκή επικοινωνία με τον Θεό να προχωρήσουμε; Έλεγε κάποιος ιερέας πολύ σοφά: «Αν θέλεις να δεις πόση αγιότητα και πνευματικότητα διαθέτει κάποιος, ρώτησε τον πόσο προσεύχεται!». Δεν είναι τυχαίο πως όλοι ανεξαιρέτως οι άγιοί μας ήταν άνθρωποι προσευχής. Το κυριότερο έργο τους ήταν η προσευχή, κάτι που για μας είναι πάρεργο.
ΙΙΙ ) Τέλος, το θέμα της μαγείας. Είναι μια μεγάλη πληγή. Χιλιάδες άνθρωποι τρέχουν σε μάγους, σε καφετζούδες, σε χαρτορίχτρες , σε αστρολόγους, ή σε «φωτισμένες» και οραματίστριες. Πηγαίνουν ελαφρά τη καρδία, αγνοώντας ότι αυτό αποτελεί τη χειρότερη βλασφημία κατά του Θεού , την άρνηση του βαπτίσματος , τη συνεργασία με τον σατανά.


Β΄. Η ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ
Έλλειψη αγάπης για τον πλησίον, αδιαφορία γι’ αυτόν, υποτίμηση, περιφρόνηση .
Μίσος, φθόνος, χαιρεκακία, έχθρα, μνησικακία, εκδικητικότητα, ανταπόδοση κακού, σκληρότητα, ασυγχωρησία, πικρία, ζήλεια.
Εριστικότητα, φιλονεικία, κατάρες, ύβρεις, ειρωνεία, εμπαιγμός, κοροϊδία, χειροδικία, φόνος .
Κατάκριση, καταλαλιά, ιεροκατηγορία, συκοφαντία, ραδιουργία, καχυποψία.
Ψεύδος, ανειλικρίνεια, ανεντιμότητα.
Κλοπή, κατάχρηση, καταστροφή ξένης περιουσίας, κακομεταχείριση της δημιουργίας του Θεού.
Αγνωμοσύνη, αχαριστία, αναίδεια, θρασύτητα, έλλειψη σεβασμού σε γονείς , προϊσταμένους, ιερείς, κ.λπ.
Σκανδαλισμός άλλων με την ζωή μας, τη συμπεριφορά μας , την προκλητική εμφάνιση.
Παράλειψη καλού κι ελεημοσύνης.


ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Έλλειψη αγάπης , πνεύματος θυσίας, υποχωρητικότητας κι αλληλοκατανόησης.
Έλλειψη ενδιαφέροντος , καλωσύνης και χρόνου για την σύζυγο και τα παιδιά.
Εριστικότητα, πείσμα, υπονόμευση συζύγου.
Αδιαφορία για την ανατροφή και χριστιανική αγωγή των παιδιών.
Παράλογες και εγωιστικές απαιτήσεις από σύζυγο και παιδιά.
Άκαιρες, πιεστικές και αδικαιολόγητες επεμβάσεις στη ζωή και στις αποφάσεις των παιδιών, ή στις οικογένειές τους. Υπονόμευση των προσπαθειών τους και του δεσμού τους.
Μοιχεία.


ΣΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ
Απάτη, νοθεία στην εργασία ή στο εμπόρευμα.
Αισχροκέρδεια, κατάχρηση, παρανομία, τοκογλυφία, απόκρυψη εμπορευμάτων, κλοπή.
Ανεντιμότητα στις συναλλαγές , δολιότητα επαγγέλματος.
Κακομεταχείριση, εκμετάλλευση, αδικία σε βάρος των υπαλλήλων, εργατών, υφισταμένων.
Προσωποληψία.

Κι εδώ αν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τη σοβαρότητα και τους καρπούς της κάθε αμαρτίας θα χρειάζονταν τόμοι ολόκληροι. Δίχως να θέλουμε να παραβλέψουμε ή να υποτιμήσουμε καμιά αμαρτία, θα σταθούμε και πάλι σε τρεις, που ταλαιπωρούν ιδιαίτερα τις ψυχές μας, αλλά δεν δίνουμε μεγάλη σημασία.
1) Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων έχουμε κάποιο μικρό ή μεγάλο πρόβλημα στιςδιαπροσωπικές σχέσεις. . Για ασήμαντες αφορμές πολλές φορές , ερχόμαστε σε προστριβές με τους άλλους. Μια αθώα κουβέντα, ή μια σπιθαμή γης, γίνεται αιτία συχνά να καταστραφούν φιλίες, ή συγγενικοί δεσμοί. Ο εγωισμός και η κακία μας κατακλονίζουν και δείχνουμε μια δαιμονική σκληρότητα, ένα σατανικό πείσμα. Έτσι φτάνουμε πολλοί στον πνευματικό , εξομολογούμαστε ένα σωρό ασήμαντες λεπτομέρειες και δεν θεωρούμε σημαντικό να ομολογήσουμε την έλλειψη αγάπης και τη σκληρότητά μας∙ ότι π.χ. έχουμε διακόψει την επικοινωνία με τον αδελφό μας , τον γείτονα, τον φίλο, τον συγγενή∙ ότι δεν του λέμε ούτε «καλημέρα» . Ή και αν τα εξομολογούμαστε, το κάνουμε ψυχρά και τυπικά, σαν να μην συμβαίνει τίποτα∙ περισσότερο για να δείξουμε πόσο άδικο έχει ο άλλος και πόσο δίκιο εμείς. Οι πνευματικοί πολύ συχνά είναι μάρτυρες μιας δαιμονικής κατάστασης. Μας συστήνουν, δηλαδή, να προσπαθήσουμε να συμφιλιωθούμε με τον πλησίον μας ή τον εχθρό μας και μεις απαντάμε αναιδέστατα: «Μέχρι να πεθάνω δεν θα του μιλήσω! Δεν θέλω να τον δω στα μάτια μου! Ούτε στην κηδεία μου θέλω νάρθει!». Είναι όμως αυτό εξομολόγηση; Υπάρχει σ’ αυτά τα λόγια υποψία μετανοίας; Κι έχουμε έπειτα την απαίτηση να μας επιτρέψει ο πνευματικός μας να συμμετάσχουμε στη θεία κοινωνία, τη στιγμή που αυτή τη θεία κοινωνία την αρνούμαστε και την υπονομεύουμε. Η αρρώστια αυτή είναι τόσο φοβερή, που απαιτεί θερμή προσευχή…
… Τέλος ας μην ξεχνάμε πως ο ίδιος ο Χριστός θεωρεί την αμαρτία αυτή ως το μόνο εμπόδιο για την συμμετοχή στη θεία κοινωνία: «Εὰν οὖν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθῇς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατὰ σοῦ, ἄφες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ ὕπαγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου». Δηλαδή, «όταν προσφέρεις το δώρο σου στο ναό κι εκεί θυμηθείς πως ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου, άφησε εκεί, μπροστά στο θυσιαστήριο του ναού το δώρο σου, και πήγαινε να συμφιλιωθείς πρώτα με τον αδελφό σου, και ύστερα έλα να προσφέρεις το δώρο σου» ( Ματθ. Ε, 23-24 ) . ..
…ΙΙ) ας σταματήσουμε και σε μιαν άλλη φοβερή αμαρτία, την κατάκριση, που ανθεί ιδιαίτερα στα «χριστιανικά» περιβάλλοντα. Ο λόγος του Ιησού είναι κατηγορηματικός: «Μή κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» ( Ματθ. Ζ, 1 ) . Εμείς όμως δεν χάνουμε ευκαιρία για να κατακρίνουμε. Λησμονούμε πως η κρίση ανήκει μόνο στον Θεό. Γι’ αυτό και η κατάκριση είναι αντιποίηση αρχής. Σήμερα έχει γίνει της μόδας να μιλάμε για τον αντίχριστο συνεχώς. Όλοι σχεδόν ψάχνουμε δεξιά κι αριστερά να εντοπίσουμε τα ίχνη του αντίχριστου∙ ανησυχούμε∙ αναζητάμε τρόπους για να προφυλαχθούμε∙ επισημαίνουμε «σημεία» και αναλύουμε προφητείες για τον επικείμενο ερχομό του∙ οργανώνουμε συλλαλητήρια εναντίον του∙ αναρωτιόμαστε ποιός είναι, πώς θα ‘ναι κ.λπ. Ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης ανατρέπει όλη αυτή την προβληματική μας, λέγοντας ένα φοβερό λόγο: «Εκείνος που κρίνει πριν από την παρουσία του Χριστού, είναι ο αντίχριστος, γιατί αρπάζει το αξίωμα του Χριστού!»…

… ΙΙΙ) Τέλος, ας θίξουμε με λίγα λόγια και το αμάρτημα του σκανδαλισμού, που σήμερα το θεωρούμε παρωνυχίδα. Σκανδαλίζουμε τους άλλους με χίλιους δυό τρόπους, με την ασυνέπεια λόγων και πράξεών μας, με τη γλώσσα μας, την απροσεξία , την ανεντιμότητα, την άστατη ζωή μας, την προκλητική εμφάνισή μας. Και εδώ ο Χριστός είναι κάτι παραπάνω από κατηγορηματικός. Ας θυμηθούμε τί είπε για τα σκάνδαλα και τους σκανδαλοποιούς. Ίσως να φαίνεται υπερβολικό , αλλά ο Χριστός μεταξύ μιας άλλης φοβερής αμαρτίας, της αυτοκτονίας , και του σκανδαλισμού, φαίνεται να προτείνει την πρώτη: «ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· οὐαὶ δὲ δι᾿ οὗ ἔρχεται. Λυσιτελεῖ αὐτῷ εἰ λίθος μυλικὸς περίκειται περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ ἔρριπται εἰς τὴν θάλασσαν». Δηλαδή, «Είναι αδύνατον να μην έλθουν τα σκάνδαλα∙ αλλοίμονον όμως σ’ εκείνον που τα προκαλεί. Είναι προτιμότερο γι’ αυτόν να κρεμάσει μια μυλόπετρα στον λαιμό του και να ριχτεί στη θάλασσα» ( Λουκ. ΙΖ, 1-2 ).

Γ΄. Η ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ
Αδιαφορία για την πνευματική ζωή και κατάρτισή μας.
Ανευθυνότητα, ραθυμία, ακηδία, αμέλεια.
Διασκεδάσεις , χαρτοπαιξία, γαστριμαργία, λαιμαργία, μέθη, ναρκωτικά.
Φιλαργυρία, απληστία, πλεονεξία, πλούτος, καταναλωτική μανία, πολυτέλεια, επιδίωξη βολέματος, ατομισμός.
Υποκρισία.
Αισχρολογία, αργολογία, φλυαρία.
Θυμός, οργή.
Υπερηφάνεια, οίηση, εγωισμός, υπεροψία, ματαιοδοξία, κενοδοξία, φιλαρχία, φιλοπρωτεία, μεγαλομανία, μεγαλοστομία, φιλαρέσκεια, επιδίωξη επαίνων, πείσμα, ισχυρογνωμοσύνη, δαιμονική αυτοπεποίθηση, ιδιοτροπία.
Αμαρτίες και πειρασμοί της σάρκας. Έλλειψη σεβασμού στο σώμα, που είναι ναός του Αγίου Πνεύματος.
Ανάγνωση ανήθικων περιοδικών, βιβλίων κ.λπ. ή θέαση ανήθικων κινηματογραφικών , θεατρικών, τηλεοπτικών έργων.
Ανήθικες σκέψεις, λογισμοί, φαντασίες.
Πορνεία, μοιχεία, αυνανισμός, κ.λπ. σαρκικά αμαρτήματα.
Έκτρωση.

Κι εδώ είναι αναγκαίο να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις.
 Πολλοί άνθρωποι που έχουν πέσει σε σαρκικές αμαρτίες, δεν μιλούν γι’ αυτές στην εξομολόγηση, γιατί τις θεωρούν «φυσικές». Μάλιστα πολλοί απ’ αυτούς προτείνουν στην εκκλησία να ..προσαρμοστεί στις σύγχρονες ανάγκες του ανθρώπου και να αλλάξει την ηθική της! Η ηθική όμως της εκκλησίας δεν είναι φούρνος του Χότζα για να αλλάξει σύμφωνα με τα βίτσια του καθενός. Η ηθική της εκκλησίας δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Δεν έχει ανάγκη η εκκλησία αλλαγής, αλλά εμείς.
Άλλοι πάλι αντίθετα, θεωρούν τις αμαρτίες της 7ης εντολής , δηλαδή τις σαρκικές αμαρτίες , σοβαρότερες από τις άλλες. Και έτσι ή ντρέπονται να εξομολογηθούν, ή όταν εξομολογούνται στέκονται με επιμονή μόνον σ’ αυτές αφήνοντας άλλες που μπορεί να είναι βαρύτερες στα μάτια του Θεού. Ας μην ξεχνάμε όμως, πως ο Χριστός, χωρίς να παραθεωρεί τη συγκεκριμένη αμαρτία, στάθηκε με ιδιαίτερη συμπάθεια και έδειξε μεγάλη ευαισθησία στους πόρνους. Δεν έκανε το ίδιο όμως με τους υποκριτές και τους φιλάργυρους. Στους πρώτους μάλιστα απηύθυνε τα φοβερά εκείνα «Οὐαὶ» και την φράση : «ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» ,δηλαδή, σας βεβαιώνω πως οι τελώνες και οι πόρνες θα μπουν πριν από σας στη βασιλεία του Θεού» ( Ματθ. ΚΑ, 31 ) . Γι’ αυτό και η εκκλησία έχει να επιδείξει ένα πλήθος αγίων, που το πάθος αυτό δεν μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο τους. Πολύ ωραία σημειώνει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος:
«Είδα ψυχές που έρρεπαν με μανία στους σαρκικούς έρωτες. Αυτές λοιπόν αφού έλαβαν αφορμή μετανοίας από την γεύσι του αμαρτωλού έρωτος, μετέστρεψαν αυτόν τον έρωτα σε έρωτα προς τον Κύριον. Έτσι ξεπέρασαν αμέσως κάθε αίσθημα φόβου και εκεντρίσθηκαν στην άπληση αγάπη του Θεού. Γι’ αυτό και ο Κύριος στην αγνή εκείνη πόρνη (Λουκ. ζ΄37-48) δεν είπε ότι εφοβήθηκε, αλλά «ότι ηγάπησε πολύ» και κατώρθωσε εύκολα να αποκρούση τον ένα έρωτα με τον άλλον.»
Από την άλλη πλευρά ο Χριστός δεν στέκεται στην αμαρτία που γίνεται μόνο με το σώμα, αλλά πάει πολύ βαθύτερα: «᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ.» ( Ματθ. Ε, 28 ) . Επομένως, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου, όλοι είμαστε παραβάτες της 7ης εντολής. Και για να είμαστε ειλικρινείς , αν θέλουμε να μετρήσουμε τις καθημερινές μας πορνείες, θα χρειαζόμασταν ..ηλεκτρονικό υπολογιστή!
Αν δούμε ευρύτερα το αμάρτημα αυτό, θα αντιληφθούμε ότι πορνεία είναι κάθε χρησιμοποίηση του άλλου ανθρώπου για δικό μας όφελος , για δική μας ικανοποίηση. Μ’ αυτή την έννοια αν θέλουνε να ψάξουμε πόσες φορές έχουμε , με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ,χρησιμοποιήσει τους άλλους (τους φίλους, τους συγγενείς, τα παιδιά μας, τους υφισταμένους μας κ.λπ. ) για τις δικές μας εγωκεντρικές επιθυμίες τότε θα χρειαζόμασταν οπωσδήποτε την βοήθεια των κομπιούτερς…!

Πέραν αυτού όμως, το σοβαρό μας σφάλμα είναι ότι σχεδόν όλοι μας πάμε κατευθείαν στην 7η εντολή , ενώ πριν υπάρχουν άλλες 6. Σημειώσαμε πιο πάνω το αμάρτημα της φιλαργυρίας. Ελάχιστοι νοιώθουμε την ανάγκη να πούμε κάτι γι’ αυτό. Μπορεί να λέμε , «δεν σκότωσα, δεν έκλεψα, δεν εμοίχευσα» και όμως να έχουμε 5-6 διαμερίσματα και αρκετές καταθέσεις, ή κι αν δεν έχουμε, αυτό είναι το όνειρό μας και ο στόχος της ζωής μας. Έτσι ,σαν διάθεση νάμαστε φιλοχρήματοι και άπληστοι. Λησμονούμε τον λόγο του Ευαγγελίου : «Ὁ ἔχων δύο χιτῶνας μεταδότω τῷ μὴ ἔχοντι…». Ξεχάσαμε πως αν ο Χριστός έδειξε συμπάθεια στους πόρνους, δεν έκανε το ίδιο με τον πλούσιο. Είναι τυχαίο ότι ο Χριστός κάνει την πιο τρομακτική περιγραφή της κόλασης στην παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου; Είναι τυχαίο ότι ο Χριστός είπε για τους πλούσιους την φοβερή φράση: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ραφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν.». Δηλαδή, «Σας διαβεβαιώνω πως δύσκολα θα μπει πλούσιος στη βασιλεία του Θεού. Και σας το επαναλαμβάνω. Είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα από την κλειδαρότρυπα παρά να μπει πλούσιος στην βασιλεία του Θεού» ( Ματθ. ΙΘ, 23-24 ). Γιατί ο φιλοχρήματος έχει μόνη του ελπίδα το χρήμα , που δεν τον αφήνει να δει τον διπλανό του. Και τόσο πολύ μεθάει απ’ αυτό το πάθος, που κάνει τα πάντα , πατάει επί πτωμάτων για να πλουτίσει. Κανείς δεν πλουτίζει δίχως αμαρτίες. Ο ίδιος ο μαθητής του Χριστού, ο Ιούδας , τον πρόδωσε για τριάκοντα αργύρια. Ένας άνθρωπος που πιστεύει στο χρήμα , δεν μπορεί να πιστεύει στον αληθινό Θεό…

Από το βιβλίο του π.Νεκταρίου Αντωνόπουλου Επιστροφή (Μετάνοια και Εξομολόγηση).Εκδ.''Ακρίτα''

πηγή

ΤΡΙΩΔΙΟ: ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΒΙΒΛΙΟ!

Τι Τριώδιον , τι Διόδιον !

Και το Τρι-ώδιον είναι ένα πνευματικό Δι-όδιο, το μοναδικό στο οποίο δεν πληρώνεις, αλλά πληρώνεσαι κιόλας με πνευματικά λεφτά και πνευματικούς καρπούς.
Είναι όμως και ένα «παράνομο» βιβλίο ! αφού βρίθει από διάφορες παραβατικές προσωπικότητες!
Ξεκινά με ένα Τελώνη (Αρχικλέφτη και λαμόγιο Εφοριακό της τότε εποχής) περνά μέσα από πασίγνωστες Ιερόδουλες του πεζοδρομίου ,(όπως η Μαρία η Αιγυπτία) και τελειώνει με έναν αρχισυμμορίτη Λήσταρχο, που δεν άφησε άνθρωπο απείραχτο.
Το Βιβλίο του Τριωδίου ξεκινά από έναν Τελωνικό αναστεναγμό «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» και λαμβάνει πέρας με ένα «Μνήσθητι μου Κύριε εν τη Βασιλεία Σου» ενός σεσημασμένου ληστή πάνω στον σταυρό.

Ως εκ τούτου παρέχει και ηθική αυτουργία για «παράνομες» δραστηριότητες , αφού προβάλει και προωθεί τον Νόμο της Αγάπης Του Θεού, ο οποίος λογίζεται ως παράτυπη και παράνομη συμπεριφορά στην δικονομική ανθρώπινη νοοτροπία, εκεί που λείπει η έννοια της Συγνώμης και της Μετανοίας.
Για τον κώδικα της ανθρωπίνης ποινικής δικονομίας ο Ληστής πάνω στον Σταυρό ήταν το χειρότερο απόβρασμα της καλής κοινωνίας. Για τον Χριστό όμως και την Βασιλεία Του ο πρώτος και επίσημος καλεσμένος του Παραδείσου.

Ας γίνει λοιπόν φέτος και σε εμάς το Τριώδιον , Διόδιον του Παραδείσου.

π.Διονύσιος Ταμπάκης-Ναύπλιον.

πηγή

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: ” Στις μοντέρνες αμαρτίες ο Θεός απαντά με μοντέρνα μέσα..”

Με ρωτάς , άνθρωπε του Θεού από που προέρχεται η σημερινή κρίση , και τι σημαίνει αυτή . Ποιος είμαι εγώ για να με ρωτάς για ένα τόσο μεγάλο μυστικό ;

” Μίλα όταν έχεις κάτι καλύτερο από τη σιωπή ” , λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Όμως παρόλο που θεωρώ, ότι η σιωπή είναι ώρα καλύτερη από κάθε ομιλία , και όμως λόγω αγάπης προς εσένα , θα σου εκθέσω εκείνα που σκέπτομαι περί αυτού που ρώτησες.

Η κρίση είναι ελληνική λέξη , και σημαίνει δίκη. Στην Αγία Γραφή αυτή η λέξη χρησιμοποιείται πολλές φορές . Έτσι ο ψαλμωδός λέει : “διά τούτο ουκ αναστήσονται ασεβείς εν κρίσει ” (Ψαλμ. 1,5). Σε άλλο μέρος πάλι λέει : ” έλεος και κρίσιν άσομαι σοι , Κύριε ” (Ψαλμ. 100,1) .Αντικατάστησε τη λέξη “κρίση” με τη λέξη “δίκη” και διάβασε : “διά τούτο ουκ αναστήσονται ασεβείς εν δίκη “.

Εώς τώρα οι ευρωπαϊκοί λαοί χρησιμοποιούσαν τη λέξη “δίκη” αντι για τη λέξη “κρίση” όποτε και να τους έβρισκε κάποια συμφορά. Τώρα η καινούρια λέξη αντικατέστησε την παλιά , και το κατανοητό έγινε ακατανόητο . Όταν γινόταν ξηρασία , πλημμύρα , πόλεμος , ή έπεφτε επιδημία , όταν έριχνε χαλάζι , γίνονταν σεισμοί , πνιγμοί και άλλες συμφορές , λέγανε «Θεία δίκη!» .

Και αυτό σημαίνει : κρίση μέσα από ξηρασίες , κρίση μέσα από πλημμύρες , μέσα από πολέμους , μέσα από επιδημίες κ.λπ. Και τη σημερινή χρηματο-οικονομική δυσκολία ο λαός την θεωρεί ως Θεία δίκη , όμως δεν λέει η δίκη αλλά η κρίση.

Έτσι ώστε η δυσκολία να πολλαπλασιάζεται με το να γίνεται ακατανόητη! Εφόσον όσο ονομαζόταν με την κατανοητή λέξη «δίκη» , ήταν γνωστή και η αιτία , λόγω της οποίας ήρθε η δυσκολία , ήταν γνωστός και ο Δικαστής , ο Οποίος επέτρεψε την δυσκολία , ήταν γνωστός και ο σκοπός της επιτρεπόμενης δυσκολίας. Μόλις όμως χρησιμοποιήθηκε η λέξη «κρίση» , λέξη ακαταλαβίστικη σε όλους , κανείς δεν ξέρει πια να εξηγήσει ούτε για ποιο λόγο, ούτε από Ποιον , ούτε ως προς τι ; Μόνο σ’αυτό διαφέρει η τωρινή κρίση από τις κρίσεις που προέρχονται από την ξηρασία ή την πλημμύρα ή τον πόλεμο ή την επιδημία ή τους πνιγμούς ή κάποιους άλλους πειρασμούς.

Με ρωτάς για την αιτία της τωρινής κρίσης , ή της τωρινής Θείας δίκης ! Η αιτία είναι πάντα η ίδια . Η αιτία για τις ξηρασίες , τις πλημμύρες , τις επιδημίες και άλλα μαστιγώματα της γενιάς των ανθρώπων , είναι η αιτία και για την τωρινή κρίση. Η αποστασία των ανθρώπων από τον Θεό . Με την αμαρτία της Θεό-αποστασίας οι άνθρωποι προκάλεσαν αυτή την κρίση , και ο Θεός την επέτρεψε , ώστε να ξυπνήσει τους ανθρώπους , να τους κάνει ευσυνείδητους , πνευματικούς και να τους γυρίσει προς Εκείνον . Στις μοντέρνες αμαρτίες -μοντέρνα και η κρίση. Και όντως ο Θεός χρησιμοποιήσε μοντέρνα μέσα ώστε να το συνειδητοποιήσουν οι μοντέρνοι άνθρωποι: χτύπησε τις τράπεζες, τα χρηματιστηρία, τις οικονομίες, το συνάλλαγμα των χρημάτων. Ανακάτωσε τα τραπέζια στις συναλλαγές σ’όλο τον κόσμο, όπως κάποτε στον ναό των Ιεροσολύμων. Προξένησε πρωτόγνωρο πανικό μεταξύ εμπόρων και αυτών που ανταλλάσσουν το χρήμα. Προκάλεσε σύγχυση και φόβο.

Όλα αυτά τα έκανε για να ξυπνήσουν τα υπερήφανα κεφαλάκια των σοφών της Ευρώπης και της Αμερικής , για να έλθουν εις εαυτούς και να πνευματικοποιηθούν. Και από την άνεση και το αγκυροβόλημα στα λιμάνια της υλικής σιγουριάς να θυμηθούμε τις ψυχές μας, να αναγνωρίσουμε τις ανομίες μας και να προσκυνήσουμε τον ύψιστο Θεό , τον ζωντανό Θεό.

Μέχρι πότε θα διαρκέσει η κρίση ; Όσο το πνεύμα των ανθρώπων μένει δίχως αλλαγή. Ώσπου οι υπερήφανοι υπαίτιοι αυτής της κρίσης να παραιτηθούν μπροστά στον Παντοδύναμο . Ώσπου οι άνθρωποι και οι λαοί να θυμηθούν , την ακαταλαβίστικη λέξη «κρίση» , να την μεταφράσουν στην γλώσσα τους , ώστε με αναστεναγμό και μετάνοια να φωνάξουν : «Θεία δίκη!».

Πες και εσύ τίμιε πατέρα , η Θεία δίκη , αντί η κρίση , και όλα θα σου γίνουν ξεκάθαρα.

Χαιρετισμούς και Ειρήνη.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς από το βιβλίο “Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται – Ιεραποστολικές Επιστολές Α’ 
πηγή