"ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΙΑ" (ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ)

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΖΕΙ ΜΟΝΟ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΑΓΡΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΠΟΛΕΜΟΙ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η ΣΑΡΚΟΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΝΣΕΞΟΥΑΛΙΣΜΟΣ ΓΙΝΟΥΝ ΝΟΜΟΙ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΝΟΜΟΙ ...

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟΥΣ ΠΟΝΗΡΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ, ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΧΟΡΤΑΓΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΤΩΝ ΣΑΡΚΙΚΩΝ ΜΕΙΞΕΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΦΑΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΕΣΕΩΝ, ΤΗΝ ΕΞΙΛΕΩΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟ, ΔΙΑΡΚΕΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ, ΕΙΔΙΚΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΕΣ ΤΡΟΦΕΣ, ΟΙ ΠΡΟΣΜΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΝΕΡΟ ΤΩΝ ΟΥΣΙΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΟΓΕΙΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΟΡΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΥΔΡΟΦΟΡΩΝ ΟΡΙΖΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑΣ ΑΠΟ ΒΑΡΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΣΚΟΠΟ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΟΥΝ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ...

Η ΟΣΙΑ ΕΔΩΣΕ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΤΡΩΓΑΝ ΤΟΝ ΝΟΥ ΤΗΣ, ΜΑΥΡΙΖΑΝ ΤΗ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΚΙΑΖΑΝ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ...

ΕΠΕΦΤΕ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΙΖΕ ΜΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΣΤΕΡΕΥΕ ...

ΜΕΡΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΞΑΠΛΩΜΕΝΗ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΡΑΜΜΕΝΑ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟ ΕΚΛΙΠΑΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΗΣ ΔΩΣΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΗ ΓΑΛΗΝΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 17 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ...

ΜΟΛΙΣ Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΕΠΕΔΡΑΣΕ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ, ΑΝΑΔΟΜΗΣΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ...

ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΝΟΜΟΣ, ΟΧΙ Ο ΦΥΣΙΚΟΣ, ΠΟΥ ΤΗΝ ΒΟΗΘΗΣΕ ΝΑ ΑΠΕΞΑΡΤΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΥΛΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΖΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ...

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΙΟΡΔΑΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΖΩΣΙΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Ο Ο ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΡΥΣΕ ΝΑ ΥΠΕΡΙΠΤΑΤΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ...

 ΕΚΕΙΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΑΚΡΙΘΗΚΕ ΗΤΑΝ Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΚΟ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗ ...

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΟΛΑ ΤΟΥ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΗΣ ΔΙΑΙΩΝΙΣΕ ΤΙΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΤΩΝ ΣΑΡΚΙΚΩΝ ΠΑΘΩΝ, ΤΗΣ ΠΑΡΑΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΑΓΝΕΙΑΣ ...

Η ΙΔΙΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ΟΤΙ ΠΡΟΕΒΕΙ ΣΕ ΑΝΗΚΟΥΣΤΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΣΕΛΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΡΗΣΕ ΠΩΣ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΝ ΑΝΕΧΤΗΚΕ ...

ΑΥΤΕΣ ΟΜΩΣ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ, ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟ ΑΣΚΗΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΓΩΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ, ΣΑΝ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΣΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ, ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΝ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΛΑΜΠΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ...
Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΦΩΤΕΙΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΦΟΒΕΡΟ ΟΠΛΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ "ΚΑΚΟ" ...
ΣΤΗ ΘΥΜΙΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ, ΑΥΤΟ ΘΑ ΥΠΟΧΩΡΕΙ ΜΕ ΤΡΟΜΟ, 

ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΑ ΙΕΡΑ ΤΗΣ ΛΕΙΨΑΝΑ ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΝ, (ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΓΡΙΜΙΟΥ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ) ΚΑΙ ΘΑ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ ΣΕ ΛΑΙΚΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ, ΩΣΤΕ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΙΤΙΑ ΑΛΛΗΣ ΜΙΑΣ ΝΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ "ΚΑΚΟΥ" ...

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ...

ΕΧΘΕΣ ΠΕΘΑΝΕ ΤΟ ΠΕΝΤΑΧΡΟΝΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΠΟΥ ΒΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ ΠΡΟΣΘΕΤΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΘΥΜΑ ΣΤΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΜΕ ΜΟΡΦΗ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ...

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΟΤΙ ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΜΙΑ ΑΝΕΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΒΙΑΣΤΩΝ, ΤΩΝ ΚΤΗΝΟΒΑΤΩΝ ΠΟΥ ΗΔΗ ΕΧΟΥΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΩΝ ΠΟΥ ΕΠΙΣΗΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΑ !!!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ, ΟΠΩΣ ΤΑ ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ:

      

<<Ἀπὸ τὰ δώδεκα χρόνια της πέρασε στὴν Αἴγυπτο μία ζωὴ ἀσωτίας, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν μικρὴ αὐτὴ ἡλικία διέφθειρε τὴν παρθενία της καὶ εἶχε ἀσυγκράτητο καὶ ἀχόρταγο τὸ πάθος τῆς σαρκικῆς μείξεως. Ζώντας αὐτὴν τὴν ζωὴ δὲν εἰσέπραττε χρήματα, ἀλλὰ ἁπλῶς ἱκανοποιοῦσε τὸ πάθος της. Ἡ ἴδια ἐξαγορεύθηκε στὸν Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ ὅτι διετέλεσε: «δημόσιον προκείμενη τῆς ἀσωτίας ὑπέκκαυμα, οὐ δόσεώς τινος, μὰ τὴν ἀλήθειαν, ἕνεκεν», κάνοντας δηλαδὴ τὸ ἔργο της δωρεάν,«ἐκτελοῦσα τὸ ἐν ἐμοὶ καταθύμιον». Καὶ ὅπως τοῦ ἀπεκάλυψε, εἶχε ἀκόρεστη ἐπιθυμία καὶ ἀκατάσχετο ἔρωτα νὰ κυλιέται στὸ βόρβορο ποὺ ἦταν ἡ ζωή της καὶ σκεπτόταν ἔτσι ντροπιάζοντας τὴν ἀνθρώπινη φύση.

Λόγω τῆς ἄσωτης ζωῆς καὶ τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας ποὺ εἶχε, κάποια φορὰ ἀκολούθησε τοὺς προσκυνητὲς ποὺ πήγαιναν στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸν Τίμιο Σταυρό. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔκανε, ὄχι γιὰ νὰ προσκυνήσει τὸν Τίμιο Σταυρό, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἔχει πολλοὺς ἐραστὲς ποὺ θὰ ἦταν ἕτοιμοι νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ πάθος της. Περιγράφει δὲ καὶ ἡ ἴδια ρεαλιστικὰ  καὶ τὸν τρόπο ποὺ ἐπιβιβάστηκε στὸ πλοιάριο. Καί, ὅπως ἡ ἴδια ἀποκάλυψε, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ της δὲν ὑπῆρχε εἶδος ἀσέλγειας ἀπὸ ὅσα λέγονται καὶ δὲν λέγονται, τοῦ ὁποίου δὲν ἔγινε διδάσκαλος σὲ ἐκείνους τοὺς ταλαίπωρους ταξιδιῶτες. Καὶ ἡ ἴδια ἐξέφρασε τὴν ἀπορία της γιὰ τὸ πῶς ἡ θάλασσα ὑπέφερε τὶς ἀσωτίες της καὶ γιατί ἡ γῆ δὲν ἄνοιξε τὸ στόμα της καὶ δὲν τὴν κατέβασε στὸν ἅδη, ἐπειδὴ εἶχε παγιδεύσει τόσες ψυχές. Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ αὐτοῦ δὲν ἀρκέστηκε στὸ ὅτι διέφθειρε τοὺς νέους, ἀλλὰ διέφθειρε καὶ πολλοὺς ἄλλους ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως καὶ τοὺς ξένους ἐπισκέπτες. Καὶ στὰ Ἱεροσόλυμα ποὺ πῆγε κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, περιφερόταν στοὺς δρόμους «ψυχὰς νέων ἀγρεύουσα».

Αἰσθάνθηκε ὅμως, βαθιὰ μετάνοια ἀπὸ ἕνα θαυματουργικὸ γεγονός. Ἐνῷ εἰσερχόταν στὸ ναὸ γιὰ νὰ προσκυνήσει τὸ Ξύλο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, κάποια δύναμη τὴν ἐμπόδισε νὰ προχωρήσει. Στὴν συνέχεια στάθηκε μπροστὰ σὲ μία εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἔδειξε μεγάλη μετάνοια καὶ ζήτησε τὴν καθοδήγηση καὶ βοήθεια τῆς Παναγίας. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς Θεοτόκου εἰσῆλθε ἀνεμπόδιστα αὐτὴ τὴν φορὰ στὸν ἱερὸ ναὸ καὶ προσκύνησε τὸν Τίμιο Σταυρό. Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὴν Παναγία, ἄκουσε φωνὴ ποὺ τὴν προέτρεπε νὰ πορευθεῖ στὴν ἔρημο, πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Ἀμέσως ζήτησε τὴν συνδρομὴ καὶ τὴν προστασία τῆς Θεοτόκου καὶ πῆρε τὸν δρόμο της πρὸς τὴν ἔρημο, ἀφοῦ προηγουμένως πέρασε ἀπὸ τὴν ἱερὰ μονὴ τοῦ Βαπτιστοῦ στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ καὶ κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Στὴν ἔρημο ἔζησε σαράντα ἑπτὰ χρόνια, χωρὶς ποτὲ νὰ συναντήσει ἄνθρωπο.

Κατὰ τὰ πρῶτα δεκαεπτὰ χρόνια στὴν ἔρημο, πάλεψε πολὺ σκληρὰ γιὰ νὰ νικήσει τοὺς λογισμοὺς καὶ τὶς ἐπιθυμίες της, οὐσιαστικὰ γιὰ νὰ νικήσει τὸν διάβολο ποὺ τὴν πολεμοῦσε μὲ τὶς ἀναμνήσεις τῆς προηγούμενης ζωῆς.

Ἡ Ὁσία ζοῦσε δεκαεπτὰ χρόνια στὴν ἔρημο «θηρσὶν ἀνημέροις ταῖς ἀλόγοις ἐπιθυμίαις πυκτεύουσα». Εἶχε πολλὲς ἐπιθυμίες φαγητῶν, ποτῶν καὶ «πορνικῶν ᾀσμάτων» καὶ πολλοὺς λογισμοὺς ποὺ τὴν ὠθοῦσαν πρὸς τὴν πορνεία. Ὅμως, ὅταν ἐρχόταν κάποιος λογισμὸς μέσα της, ἔπεφτε στὴν γῆ, τὴν ἔβρεχε μὲ δάκρυα καὶ δὲν σηκωνόταν ἀπὸ τὴ γῆ «ἕως ὅτου τὸ φῶς ἐκεῖνο τὸ γλυκὺ περιέλαμψεν καὶ τοὺς λογισμοὺς τοὺς ἐνοχλοῦντας μοι ἐδίωξεν». Συνεχῶς προσευχόταν στὴν Παναγία, τὴν ὁποία εἶχε ἐγγυήτρια τῆς ζωῆς τῆς μετανοίας ποὺ ἔκανε. Τὸ ἱμάτιό της σχίσθηκε καὶ καταστράφηκε καὶ ἔκτοτε παρέμεινε γυμνή. Καιγόταν ἀπὸ τὸν καύσωνα καὶ ἔτρεμε ἀπὸ τὸν παγετὸ καὶ «ὡς πολλάκις με χαμαὶ πεσοῦσαν ἄπνουν μεῖναι σχεδὸν καὶ ἀκίνητον».

Ὕστερα ἀπὸ σκληρὸ ἀγῶνα, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν συνεχὴ προστασία τῆς Παναγίας, ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς καὶ τὶς ἐπιθυμίες, ὁπότε μεταμορφώθηκε τὸ λογιστικὸ καὶ παθητικὸ μέρος τῆς ψυχῆς της, καθὼς ἐπίσης ἐθεώθηκε καὶ τὸ σῶμα της.

Λόγω τῆς μεγάλης πνευματικῆς της καταστάσεως στὴν ὁποία ἔφθασε ἡ Ὁσία Μαρία, ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ διορατικὸ χάρισμα.

Ἦταν γυμνὴ ἀλλὰ τὸ σῶμα της ὑπερέβη τὶς ἀνάγκες τῆς φύσεως. Λέγει ἡ ἴδια: «Γυνὴ γὰρ εἰμί, καὶ γυμνή, καθάπερ ὁρᾷς, καὶ τὴν αἰσχύνην τοῦ σώματός μου ἀπερικάλυπτον ἔχουσα». Τὸ σῶμα τρεφόταν μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ: «Τρέφομαι γὰρ καὶ σκέπτομαι τῷ ῥήματι τοῦ Θεοῦ διακρατοῦντος τὰ σύμπαντα». Στὴ περίπτωσή της, ὅπως καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις Ἁγίων, παρατηροῦμε ὅτι ἀναστέλλονται οἱ ἐνέργειες τοῦ σώματος. Αὐτὴ ἡ ἀναστολὴ τῶν σωματικῶν ἐνεργειῶν ὀφειλόταν στὸ ὅτι ἡ ψυχή της δεχόταν τὴν ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὴ ἡ θεία ἐνέργεια διαπορθμευόταν καὶ στὸ σῶμα της: «Ἀρκεῖν εἰποῦσα τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος, ὥστε συντηρεῖν τὴν οὐσίαν τῆς ψυχῆς ἀμίαντον».

Ἐκείνη τὴν περίοδο ἀσκήτευε σὲ ἕνα μοναστήρι ὁ Ἱερομόναχος Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς († 4 Ἀπριλίου), ποὺ ἦταν κεκοσμημένος μὲ ἁγιότητα βίου. Ἔβλεπε θεία ὁράματα, καθὼς τοῦ εἶχε δοθεῖ τὸ χάρισμα τῶν θείων ἐλλάμψεων, λόγω τοῦ ὅτι ζοῦσε μέχρι τὰ πενήντα τρία του χρόνια μὲ μεγάλη ἄσκηση καὶ ἦταν φημισμένος στὴν περιοχή του. Τότε, ὅμως, εἰσῆλθε μέσα του ἕνας λογισμὸς κάποιας πνευματικῆς ὑπεροψίας, γιὰ τὸ ἂν δηλαδὴ ὑπῆρχε ἄλλος μοναχὸς ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ τὸν ὠφελήσει ἢ νὰ τοῦ διδάξει κάποιο καινούργιο εἶδος ἀσκήσεως. Ὁ Θεός, γιὰ νὰ τὸν διδάξει καὶ νὰ τὸν διορθώσει, τοῦ ἀποκάλυψε ὅτι κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ φθάσει στὴν τελειότητα. Καὶ στὴν συνέχεια τοῦ ὑπέδειξε νὰ πορευθεῖ σὲ ἕνα μοναστήρι ποὺ βρισκόταν κοντὰ στὸν Ἰορδάνη ποταμό.

Ὁ Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς ὑπάκουσε στὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ πῆγε στὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, ποὺ τοῦ ὑποδείχθηκε. Ἐκεῖ συνάντησε τὸν ἡγούμενο καὶ τοὺς μοναχούς, καὶ διέκρινε ὅτι ἀκτινοβολοῦσαν τὴ Χάρη καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ζώντας ἔντονη μοναχικὴ ζωὴ μὲ ἀκτημοσύνη, μὲ μεγάλη ἄσκηση καὶ ἀδιάλειπτη προσευχή.

Στὸ μοναστήρι αὐτὸ ὑπῆρχε ἕνας κανόνας. Σύμφωνα μὲ αὐτόν, τὴν Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς, ἀφοῦ οἱ μοναχοὶ κοινωνοῦσαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, προσεύχονταν καὶ ἀσπάζονταν μεταξύ τους, καὶ ἔπειτα ἐλάμβαναν ὁ καθένας  τους μερικὲς τροφὲς καὶ ἔφευγαν στὴν ἔρημο πέραν τοῦ Ἰορδάνου, γιὰ νὰ ἀγωνισθοῦν κατὰ τὴν περίοδο τῆς Τεσσαρακοστῆς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀσκήσεως. Ἐπέστρεφαν δὲ στὸ μοναστήρι τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων, γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὰ Πάθη, τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Εἶχαν ὡς κανόνα νὰ μὴν συναντᾶ κανεὶς τὸν ἄλλο ἀδελφὸ στὴν ἔρημο καὶ νὰ μὴν τὸν ἐρωτᾶ, ὅταν ἐπέστρεφαν, γιὰ τὸ εἶδος τῆς ἀσκήσεως ποὺ ἔκανε τὴν περίοδο αὐτή.

Αὐτὸν τὸν κανόνα ἐφάρμοσε καὶ ὁ Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς. Ἀφοῦ ἔλαβε ἐλάχιστες τροφές, βγῆκε ἀπὸ τὸ μοναστήρι καὶ πορεύθηκε στὴν ἔρημο, ἔχοντας τὴν ἐπιθυμία νὰ εἰσέλθει ὅσο μποροῦσε πιὸ βαθειὰ σὲ αὐτή, μὲ τὴν ἐλπίδα μήπως συναντήσει κάποιον ἀσκητὴ ποὺ θὰ τὸν βοηθοῦσε νὰ φθάσει σὲ αὐτὸ ποὺ ποθοῦσε. Πορευόταν προσευχόμενος καὶ τρώγοντας ἐλάχιστα. Κοιμόταν δὲ ὅπου εὑρισκόταν.

Εἶχε περπατήσει μία πορεία εἴκοσι ἡμερῶν ὅταν, κάποια στιγμὴ ποὺ κάθισε νὰ ξεκουραστεῖ καὶ ἔψελνε, εἶδε στὸ βάθος μία σκιὰ ποὺ ἔμοιαζε μὲ ἀνθρώπινο σῶμα. Στὴν ἀρχὴ θεώρησε ὅτι ἦταν δαιμονικὸ φάντασμα, ἀλλὰ ἔπειτα διαπίστωσε ὅτι ἦταν ἄνθρωπος. Αὐτὸ τὸ ὂν ποὺ ἔβλεπε ἦταν γυμνό, εἶχε μαῦρο σῶμα – τὸ σῶμα αὐτὸ προερχόταν ἀπὸ τὶς ἡλιακὲς ἀκτῖνες – καὶ εἶχε στὸ κεφάλι του λίγες ἄσπρες τρίχες, ποὺ δὲν ἔφθαναν πιὸ κάτω ἀπὸ τὸν λαιμό. Ὁ Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς ἔβλεπε τὴν Ὁσία Μαρία, τὴν ὥρα ποὺ προσευχόταν. Ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία ἀσκοῦσε τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ μάλιστα ὁ Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς τὴν εἶδε ὅταν ἐκείνη ὕψωσε τὰ μάτια της στὸν οὐρανὸ καὶ ἅπλωσε τὰ χέρια της καὶ «ἤρξατο εὔχεσθαι ὑποψιθυρίζουσα· φωνὴ δὲ αὐτῆς οὐκ ἠκούετο ἔναρθρος». Καὶ σὲ κάποια στιγμή, ἐνῷ ἐκεῖνος καθόταν σύντρομος, «ὁρᾷ αὐτὴν ὑψωθεῖσαν ὡς ἕνα πῆχυν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ τῷ ἀέρι κρεμαμένην καὶ οὕτω προσεύχεσθαι».

Ὁ Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς προσπάθησε νὰ πλησιάσει, γιὰ νὰ διαπιστώσει τί ἦταν αὐτὸ ποὺ ἔβλεπε, ἀλλὰ τὸ ἀνθρώπινο ἐκεῖνο ὂν ἀπομακρυνόταν. Ἔτρεχε ὁ Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς, ἔτρεχε καὶ ἐκεῖνο. Καὶ ὁ Ἀββᾶς κραύγαζε μὲ δάκρυα πρὸς αὐτὸ ὥστε νὰ σταματήσει, γιὰ νὰ λάβει τὴν εὐλογία του. Ἐκεῖνο ὅμως δὲν ἀνταποκρινόταν. Μόλις ἔφθασε ὁ Ἀββᾶς σὲ κάποιο χείμαρρο καὶ ἀπόκαμε, ἐκεῖνο τὸ ἀνθρώπινο ὂν ἀφοῦ τὸν ἀποκάλεσε μὲ τὸ μικρό του ὄνομα, πρᾶγμα ποὺ προκάλεσε μεγάλη ἐντύπωση στὸν Ἀββᾶ, τοῦ εἴπε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ γυρίσει καὶ νὰ τὸν δεῖ κατὰ πρόσωπο, γιατί εἶναι γυναῖκα γυμνὴ καὶ ἔχει ἀκάλυπτα τὰ μέλη τοῦ σώματός της. Τὸν παρακάλεσε, ἂν θέλει, νὰ τῆς δώσει τὴν εὐχή του καὶ νὰ τῆς ρίξει ἕνα κουρέλι ἀπὸ τὰ ροῦχα του, γιὰ νὰ καλύψει τὸ γυμνὸ σῶμα της. Ὁ Ἀββᾶς ἔκανε ὅτι τοῦ εἶπε καὶ τότε ἐκείνη στράφηκε πρὸς αὐτόν. Ὁ Ἀββᾶς ἀμέσως γονάτισε γιὰ νὰ λάβει τὴν εὐχή της, ἐνῷ τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ ἐκείνη. Καὶ παρέμειναν καὶ οἱ δυὸ γονατιστοὶ «ἕκαστος ἐξαιτῶν εὐλογῆσαι τὸν ἕτερον».

Ἐπειδὴ ὁ Ἀββᾶς ἀναρωτιόταν μήπως ἔβλεπε μπροστά του κάποιο ἄυλο πνεῦμα, ἐκείνη διακρίνοντας τοὺς λογισμούς του, τοῦ εἶπε ὅτι εἶναι ἁμαρτωλή, ποὺ ἔχει περιτειχισθεῖ ἀπὸ τὸ ἅγιο Βάπτισμα καὶ εἶναι χῶμα καὶ στάχτη καὶ ὄχι ἄυλο πνεῦμα.

Ἡ Ὁσία Μαρία κατὰ τὴν συνάντηση αὐτή, ἀφοῦ ἀποκάλυψε ὅλη τὴν ζωή της, ζήτησε ἀπὸ τὸν Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ νὰ ἔλθει κατὰ τὴν Μεγάλη Πέμπτη τῆς ἑπόμενης χρονιᾶς, σὲ ἕναν ὁρισμένο τόπο στὴν ὄχθη τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ, κοντὰ σὲ μία κατοικημένη περιοχή, γιὰ νὰ τὴν κοινωνήσει, ὕστερα ἀπὸ πολλὰ χρόνια μεγάλης μετάνοιας ποὺ μεταμόρφωσε τὴν ὕπαρξή της. «Καὶ νῦν ἐκείνου ἐφίεμαι ἀκατασχέτῳ τῷ ἔρωτι», τοῦ εἶπε, δηλαδὴ εἶχε ἀκατάσχετο ἔρωτα νὰ κοινωνήσει τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς ἐπέστρεψε στὸ μοναστήρι χωρὶς νὰ πεῖ σὲ κανένα τί ἀκριβῶς συνάντησε, σύμφωνα ἄλλωστε καὶ μὲ τὸν κανόνα ποὺ ὑπῆρχε σὲ ἐκείνη τὴν ἱερὰ μονή. Ὅμως, συνεχῶς παρακαλοῦσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν ἀξιώσει νὰ δεῖ καὶ πάλι «τὸ ποθούμενον πρόσωπον» τὴν ἑπόμενη χρονιὰ καὶ μάλιστα ἦταν στεναχωρημένος γιατί δὲν περνοῦσε ὁ χρόνος, καθὼς ἤθελε ὅλος αὐτὸς ὁ χρόνος νὰ ἦταν μία ἡμέρα.

Τὸ ἑπόμενο ἔτος ὁ Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς ἀπὸ κάποια ἀρρώστια δὲν μπόρεσε νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ μοναστήρι στὴν ἔρημο, ὅπως ἔκαναν οἱ ἄλλοι πατέρες στὴν ἀρχὴ τῆς Σαρακοστῆς καὶ ἔτσι παρέμεινε στὸ μοναστήρι. Καὶ τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων, ὅταν εἶχαν ἐπιστρέψει οἱ ἄλλοι πατέρες τῆς Μονῆς, ἐκεῖνος ἑτοιμάσθηκε νὰ πορευθεῖ στὸν τόπο ποὺ τοῦ εἶχε ὑποδείξει ἡ Ὁσία, γιὰ νὰ τὴν κοινωνήσει.

Τὴν Μεγάλη Πέμπτη πῆρε μαζί του σὲ ἕνα μικρὸ ποτήρι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, πῆρε μερικὰ σύκα καὶ χουρμάδες καὶ λίγη βρεγμένη φακὴ καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸ μοναστήρι γιὰ νὰ συναντήσει τὴν Ὁσία Μαρία. Ἐπειδὴ ὅμως ἐκείνη ἀργοποροῦσε νὰ ἔλθει στὸν καθορισμένο τόπο, ὁ Ἀββᾶς προσευχόταν στὸν Θεὸ μὲ δάκρυα νὰ μὴν τοῦ στερήσει λόγω τῶν ἁμαρτιῶν του τὴν εὐκαιρία νὰ τὴ δεῖ ἐκ νέου.

Μετὰ τὴν θερμὴ προσευχὴ τὴν εἶδε ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τοῦ Ἰορδάνη ποταμοῦ, νὰ κάνει τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, νὰ πατᾶ πάνω στὸ νερὸ τοῦ ποταμοῦ «περιπατοῦσαν ἐπὶ τῶν ὑδάτων ἐπάνω καὶ πρὸς ἐκεῖνον βαδίζουσαν». Στὴν συνέχεια ἡ Ὁσία τὸν παρακάλεσε νὰ πεῖ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ τὸ «Πάτερ ἡμῶν». Ἀκολούθως ἀσπάσθηκε τὸν Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ καὶ κοινώνησε τῶν ζωοποιῶν Μυστηρίων. Ἔπειτα ὕψωσε τὰ χέρια της στὸν οὐρανό, ἀναστέναξε μὲ δάκρυα καὶ εἶπε: «Νῦν ἀπολύεις τὴν δούλην σου, ὦ Δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου».

Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ τὸν παρακάλεσε νὰ ἔλθει καὶ τὸ ἑπόμενο ἔτος στὸ χείμαρρο ποὺ τὴν εἶχε συναντήσει τὴν πρώτη φορά, ζήτησε τὴν προσευχή του. Ὁ Ἀββᾶς ἄγγιξε τὰ πόδια τῆς Ὁσίας, ζήτησε καὶ αὐτὸς τὴν προσευχή της καὶ τὴν ἄφησε νὰ φύγει«στένων καὶ ὀδυρόμενος», διότι τολμοῦσε «κρατῆσαι τὴν ἀκράτητον». Ἐκείνη ἔφυγε κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἦλθε, πατώντας δηλαδὴ πάνω στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ.

Τὸ ἑπόμενο ἔτος, σύμφωνα καὶ μὲ τὴν παράκληση τῆς Ὁσίας, ὁ Ἀββᾶς βιαζόταν νὰ φθάσει «πρὸς ἐκεῖνο τὸ παράδοξο θέαμα». Ἀφοῦ βάδισε πολλὲς ἡμέρες καὶ ἔφθασε στὸν τόπο ἐκεῖνο, ἔψαχνε «ὡς θηρευτὴς ἐμπειρότατος» νὰ δεῖ «τὸ γλυκύτατο θήραμα», τὴν Ὁσία τοῦ Θεοῦ. Ὅμως δὲν τὴν ἔβλεπε πουθενά. Τότε ἄρχισε νὰ προσεύχεται στὸν Θεὸ κατανυκτικά: «Δεῖξόν μοι, Δέσποτα, τὸν θησαυρόν σου τὸν ἄσυλον, ὃν ἐν τῇδε τῇ ἐρήμῳ κατέκρυψας· δεῖξόν μοι, δέομαι, τὸν ἐν σώματι ἄγγελον, οὗ οὐκ ἔστιν ὁ κόσμος ἀπάξιος». Γιὰ τὸν Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ ἡ Ὁσία Μαρία ἦταν ἄθικτος θησαυρός, ἄγγελος μέσα σὲ σῶμα, ποὺ ὁ κόσμος δὲν ἦταν ἄξιος νὰ τὸν ἔχει. Καὶ προσευχόμενος μὲ τὰ λόγια αὐτὰ εἶδε «κεκειμένην τὴν Ὁσίαν νεκράν, καὶ τὰς χεῖρας οὕτως ὥσπερ ἔδει τυπώσασαν καὶ πρὸς ἀνατολὰς ὁρῶσαν κειμένην τῷ σχήματι». Βρῆκε δὲ καὶ δική της γραφὴ ποὺ ἔλεγε: «Θάψον, ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ τῆς ταπεινῆς Μαρίας τὸ λείψανον, ἀποδὸς τὸν χοῦν  τῷ χοΐ, ὑπὲρ ἐμοῦ διὰ παντὸς πρὸς τὸν Κύριον προσευχόμενος, τελειωθείσης, μηνὶ Φαρμουθὶ (κατ’ Αἰγυπτίους, ὅπως ἐστὶ κατὰ Ρωμαίους Ἀπρίλιος), ἐν αὐτῇ δὲ τῇ νυκτὶ τοῦ πάθους τοῦ σωτηρίου, μετὰ τὴν τοῦ θείου καὶ μυστικοῦ δείπνου μετάληψιν». Τὴν βρῆκε δηλαδὴ νεκρή, κείμενη στὴν γῆ, μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα καὶ βλέποντας πρὸς τὴν ἀνατολή. Συγχρόνως βρῆκε καὶ γραφὴ ποὺ τὸν παρακαλοῦσε νὰ τὴν ἐνταφιάσει.

Ἡ Ὁσία κοιμήθηκε τὴν ἴδια ἡμέρα ποὺ κοινώνησε, ἀφοῦ εἶχε διασχίσει σὲ μία ὥρα ἀπόσταση τὴν ὁποία διήνυσε τὸ ἑπόμενο ἔτος ὁ Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς σὲ εἴκοσι ἡμέρες. Γράφει ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος: «καὶ ἥνπερ ὤδευσεν ὁδὸν Ζωσιμᾶς διὰ εἴκοσι ἡμερῶν κοπιῶν, εἰς μίαν ὥραν Μαρίαν διέδραμεν, καὶ εὐθὺς πρὸς τὸν Θεὸν ἐξεδήμησεν». Τὸ σῶμα της εἶχε ἀποκτήσει ἄλλες ἰδιότητες, εἶχε μεταμορφωθεῖ.

Στὴν συνέχεια ὁ Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς, ἀφοῦ ἔκλαψε πολὺ καὶ εἶπε ψαλμοὺς κατάλληλους γιὰ τὴν περίσταση, «ἐποίησεν εὐχὴν ἐπιτάφιον». Καὶ μετὰ μὲ μεγάλη κατάνυξη, «βρέχων τὸ σῶμα τοῖς δάκρυσι» ἐπιμελήθηκε τὰ τῆς ταφῆς. Ἐπειδή, ὅμως, ἡ γῆ ἦταν σκληρὴ καὶ ὁ ἴδιος ἦταν προχωρημένης ἡλικίας, γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦσε νὰ τὴν σκάψει καὶ βρισκόταν σὲ ἀπορία. Τότε«ὁρᾷ λέοντα μέγαν τῷ λειψάνῳ τῆς Ὁσίας παρεστῶτα καὶ τὰ ἴχνη αὐτῆς ἀναλείχοντα», δηλαδὴ εἶδε ἕνα λιοντάρι νὰ στέκεται δίπλα στὸ λείψανο τῆς Ὁσίας καὶ νὰ γλείφει τὰ ἴχνη της. Ὁ Ἀββᾶς τρόμαξε, ἀλλὰ τὸ ἴδιο τὸ λιοντάρι «οὐχὶ τοῦτον τοῖς κινήμασι μόνον ἀσπαζόμενον, ἀλλὰ καὶ προθέσει», δηλαδὴ τὸ ἴδιο τὸ λιοντάρι καλόπιανε τὸν Ἀββᾶ καὶ τὸν παρακινοῦσε καὶ μὲ τὶς κινήσεις του καὶ μὲ τὶς προθέσεις του, νὰ προχωρήσει στὸν ἐνταφιασμό της. Λαμβάνοντας ὁ Ἀββᾶς θάρρος ἀπὸ τὸ ἥμερο τοῦ λιονταριοῦ, τὸ παρακάλεσε νὰ σκάψει αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸν λάκκο, γιὰ νὰ ἐνταφιασθεῖ τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς Ὁσίας Μαρίας, ἐπειδὴ ἐκεῖνος ἀδυνατοῦσε. Τὸ λιοντάρι ὑπάκουσε. «Εὐθὺς δὲ ἅμα τῷ σώματι θαπτόμενο», δηλαδὴ μὲ τὰ μπροστινά του πόδια ἔσκαψε τὸ λάκκο, ὅσο ἔπρεπε, γιὰ νὰ ἐνταφιασθεῖ τὸ σκήνωμα τῆς Ὁσίας Μαρίας.

Ὁ ἐνταφιασμὸς τῆς Ὁσίας ἔγινε προσευχομένου τοῦ Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ καὶ τοῦ λιονταριοῦ «παρεστῶτος». Μετὰ τὸν ἐνταφιασμὸ ἔφυγαν καὶ οἱ δύο, «ὁ μὲν λέων ἐπὶ τὰ ἔνδον τῆς ἐρήμου ὡς πρόβατον ὑπεχώρησε. Ζωσιμᾶς δὲ ὑπέστρεψεν, εὐλογῶν καὶ αἰνῶν τὸν Θεὸν ἡμῶν».

Καὶ ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ἱεροσολύμων, καταλήγει ὅτι ἔγραψε αὐτὸ τὸ βίο «κατὰ δύναμιν» καὶ «τῆς ἀληθείας μηδὲν προτιμῆσαι θέλων».

Ὁ βίος τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, δείχνει πῶς μία πόρνη μπορεῖ νὰ γίνει κατὰ Χάριν θεός, πῶς ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γίνει ἄγγελος ἐν σώματι καὶ πῶς ἡ κατὰ Χριστὸν ἐλπίδα μπορεῖ νὰ ἀντικαταστήσει τὴν ὑπὸ τοῦ διαβόλου προερχόμενη ἀπόγνωση. Στὸ πρόσωπο τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας βλέπουμε τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀναζητᾶ τὴν ἡδονὴ καὶ κυνηγᾶ τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν ἱκανοποίησή τους, ἀλλὰ ὅμως μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ ἐξαγιασθεῖ τόσο πολύ, ὥστε νὰ φθάσει στὸ σημεῖο νὰ τὴν κυνηγοῦν οἱ Ἅγιοι γιὰ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία της καὶ νὰ ἀσπασθοῦν τὸ τετιμημένο της σῶμα, καθὼς ἐπίσης νὰ τὴ σέβονται καὶ τὰ ἄγρια ζῶα.

Ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία μὲ τὴν μετάνοιά της, τὴν βαθιά της ταπείνωση, τὴν ὑπέρβαση ἐν Χάριτι τοῦ θνητοῦ καὶ παθητοῦ σώματός της, ἀφ’ ἐνὸς μὲν προσφέρει μία παρηγοριὰ σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ταπεινώνει ἐκείνους ποὺ ὑπερηφανεύονται γιὰ τὰ ἀσκητικά τους κατορθώματα. Δὲν ἡμέρωσε μόνο τὰ ἄγρια θηρία ποὺ ὑπῆρχαν μέσα της, δηλαδὴ τὰ ἄλογα πάθη, ἀλλὰ ὑπερέβη ὅλα τὰ ὅρια τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καὶ ἡμέρωσε ἀκόμη καὶ τὰ ἄγρια θηρία τῆς κτίσεως.

Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς καὶ ὁ πλοῦτος τῆς ἐνανθρωπίσεως τοῦ Χριστοῦ, ποὺ φυλάσσεται μέσα στὴν Ἐκκλησία. Μὲ τὴν ἀποκαλυπτικὴ θεολογία καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ζωῇ ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ μεταμορφωθεῖ ὁλοκληρωτικά.>>

πηγή

«Μικρὰ ἐν πετεινοῖς μέλισσα» (Σοφ. Σειρὰχ ια´ 3)

Ποιός θὰ πρόσεχε πότε τὴν µέλισσα; Φαίνεται τόσο ἀσήµαντη µέσα στὸν κόσµο τῶν φτερωτῶν!
  Μέσα στὶς χιλιάδες ποικιλίες τῶν ἐντόµων καὶ τῶν πτηνῶν εἶναι σχεδὸν ἕνα τίποτα. «Μικρὰ ἐν πετεινοῖς µελισσα», λέει ἁπλὰ ὁ σοφὸς Σειρὰχ (ια´ 3). Μπῆτε σ᾽ ἕνα κῆπο τώρα τὴν ἄνοιξη. Περπατῆστε σ᾽ ἕνα λειβάδι τὸ καλοκαίρι. Ἂν ὑπάρχουν ἔντοµα, ποὺ θὰ τραβήξουν τὴν προσοχή σας, αὐτὰ θὰ εἶναι οἱ πεταλοῦδες. Πολύχρωµες, πετοῦν ράθυµα, χαριτωµένα, ἔτσι ποὺ φαίνονται σὰν νὰ ἐπιδιώκουν νὰ προσελκύσουν τὸ βλέµµα. Ἐνῶ οἱ µέλισσες; Ἔρχονται καὶ φεύγουν βιαστικά. Οὔτε κὰν προφθαίνει κανεὶς νὰ τὶς κοιτάξει. Μικρά, ἄσχηµα, ἴσως, ἀσήµαντα ἔντοµα. Μικρά; Ἀσήµαντα; Καὶ ὅµως … «Μικρὰ ἐν πετεινοῖς µέλισσα». Ἀλλά: «ἀρχὴ γλυκασµάτων ὁ καρπὸς αὐτῆς», λέει ἡ Σοφία.
. Καρπὸς αὐτοῦ τοῦ µικροῦ ἐντόµου, ποὺ «δὲν µᾶς γεµίζει τὸ µάτι» εἶναι τὸ µέλι. Γλυκύτατος καρπός, ἀρχὴ καὶ βάση γλυκισµάτων, φτιαγµένος ἀπὸ τὴν καρδιὰ τῶν ἀνθέων. Ἕνα ἀπὸ τὰ ὡραιότερα καὶ εὐγενικότερα προϊόντα τῆς Δηµιουργίας. Αὐτὸ τὸ ἑλκυστικότατο µὲ τὸ λεπτὸ ἄρωµα µέλι µᾶς τὸ δίνει πρόσχαρα, δουλεύοντας ἀκαταπόνητα, ἡ µικρή, ἡ ἀσήµαντη µέλισσα. Ποιός θὰ πρόσεχε ποτὲ µία µέλισσα; Δὲν διαθέτει προσόντα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ κολακεύουν τὸ µάτι, ποὺ προσελκύουν τὸ βλέµµα …

«Μικρὰ ἐν πετεινοῖς µέλισσα … » Πόσες φορὲς ἀντικρίζοντας τὸν α´ ἢ β´ ἄνθρωπο µέσα στὴν καθηµερινὴ ζωὴ δὲν περνᾶµε σηκώνοντας ἀδιάφορα τοὺς ὤµους! Γιατί αὐτὸς ὁ α´ ἢ β´ εἶναι «µικρὸς ἐν ἀνθρώποις». Εἶναι ἀσήµαντος, φτωχός, ἄσχηµος, ἄσηµος. Περνάει ἀπαρατήρητος, γιατί δὲν ἔχει τίποτα ποὺ νὰ αἰχµαλωτίζει τὴν προσοχή µας. Ἴσως ἴσως περνάει ὄχι ἁπλῶς ἀπαρατήρητος, ἀλλὰ προκαλεῖ καὶ τὴν περιφρόνηση ἢ τὴν δυσφορία µας.
 Συµβαίνει συχνὰ δίπλα σ᾽ αὐτὸν τὸν ἀσήµαντο ἄνθρωπο νὰ εἶναι κάποιος σπουδαῖος, κάποιος ἀξιοπρόσεκτος. (Στὸν ἴδιο κῆπο δὲν πετοῦν οἱ ὄµορφες πεταλοῦδες καὶ οἱ µικρὲς µέλισσες;) Μᾶς σταµατοῦν τὰ ὄµορφα καλοπεριποιηµένα ροῦχα του. Ἡ κοµψότητά του, ἡ λάµψη του, τὸ στὺλ τοῦ ντυσίµατός του. Μᾶς µαγεύει ἡ ὡραιότητα τοῦ προσώπου του, οἱ χαριτωµένοι καὶ ἁβροὶ τρόποι του, ὁ ἀέρας τοῦ βαδίσµατος, τὸ χαµόγελό του. Μπροστὰ σ᾽ αὐτὸν τὸν τύπο, ποὺ µᾶς κάνει νὰ στεκόµαστε µἐ ἀνοιχτὸ τὸ στόµα ἀπὸ θαυµασµό, ὁ ἄλλος, ὁ «µικρὸς καὶ ἀσήµαντος ἐν ἀνθρώποις», µᾶς φαίνεται ἀκόµη πιὸ µικρός. Μᾶς φαίνεται ὄχι πιὰ σὰν κάποιος, ἀλλὰ σὰν κάτι, µἐ τὸ ὁποῖο δὲν ἀξίζει τὸν κόπο νὰ ἀσχοληθεῖ κανείς.
.Σ᾽ αὐτή µας τὴν κατάσταση, σ᾽ αὐτὴ τὴν στάση, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ µᾶς λέει ξεκάθαρα: Κάνετε λάθος, διότι ἐµπιστευόσαστε µόνο στὰ µάτια σας. Κρίνετε µὲ βάση αὐτὸ ποὺ βλέπετε. Νὰ τὸ σφάλµα σας! Γι᾽ αὐτό, λέει ὁ Θεός, µὴ βιαστεῖτε νὰ ἐνθουσιαστεῖτε µὲ κάποιον ποὺ παρουσιάζει ὀµορφιὰ καὶ κάνει ἐντυπωσιακὴ ἐµφάνιση. Καὶ µὴ σπεύσετε νὰ ἐκδηλώσετε τὴν δυσφορία σας γιὰ τὸν ἄλλο, ποὺ φαίνεται µικρὸς καὶ ἀσήµαντος (Σοφία Σειρὰχ ια´ 2).

. «Μικρὰ … µέλισσα». Μικρὸς καὶ ἀσήµαντος σοῦ φάνηκε, ὁ ἄνθρωπος ποὺ συνάντησες χθές. Ἔτσι σοῦ τὸν παρουσίασαν τὰ µάτια σου. Ὅµως ποιὸς ξέρει, ἂν αὐτὸς δὲν εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ὑποφέρει γεµάτος ὑποµονή! Καὶ ἔτσι δίνει στὸ σπίτι του, στὴν γειτονιά του, στὸν κόσµο τὸ µέλι τῆς ὑποµονῆς καὶ τῆς καρτερίας, τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς παρηγορίας! Ἐνῶ τὴν ἴδια ὥρα ἄλλοι φανταχτεροὶ κύριοι χύνουν παντοῦ ὅπου σταθοῦν τὸ φαρµάκι τῆς ἀπογοητεύσεως καὶ τῆς γκρίνιας.
. Νόµισες ὅτι δὲν εἶναι τίποτε ὁ α´ ἢ ὁ β´, ποὺ εἶδες σήµερα τὸ πρωὶ πηγαίνοντας στὴν δουλειά σου. Τὸ παρουσιαστικό τους ἦταν τόσο φτωχό! Ἆραγε ὅµως γνωρίζεις τί γίνεται παραπέρα; Ξέρεις ἂν ὁ α΄ ἢ ὁ β´ εἶναι ἄνθρωποι τίµιοι, ἂν εἶναι ἕνας πατέρας, ποὺ ἀποτελεῖ καύχηµα γιὰ τὴν οἰκογένειά του, µια µητέρα ἡρωική, ἕνας ἀδελφὸς ποὺ κρατάει τὸ βάρος µιᾶς ὁλόκληρης οἰκογένειας;
. Καθὼς ἤσουν προχθὲς στὸ λεωφορεῖο, χωρὶς νὰ τὸ θέλεις, ἔριξες ἕνα βλέµµα στὸν ἄνθρωπο ποὺ καθόταν κοντά σου. Ἀδύνατος, µικροκαµωµένος, ἀσθενικός, ἀρκετὰ δειλὸς καὶ ἀδέξιος. «Ἀνθρωπάκι», ψιθύρισες µέσα σου. Ἔτσι σὲ πληροφοροῦσαν τὰ µάτια σου. Αὐτὸ τὸ ἀνθρωπάκι, ποὺ δὲν τὸ λογαριάζεις, µπορεῖ νὰ εἶναι µιὰ µέλισσα. Μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας παράγων καλοσύνης στὸ περιβάλλον του, µιὰ ψυχὴ ποὺ σκορπίζει τὸ ἄρωµα τοῦ καλοῦ Θεοῦ στοὺς κύκλους τῶν γνωστῶν της.
. Σήµερα, αὔριο, ὅταν θὰ ἀνταµώσεις αὐτοὺς τοὺς ἀναρίθµητους ἀνθρώπους, ποὺ θὰ σοῦ φανοῦν µικροὶ καὶ ἀνάξιοι λόγου, µὴ στρέψεις ἀλλοῦ περιφρονητικὰ τὸ κεφάλι. Θυµήσου τὸν σοφὸ καὶ αἰώνιο λόγο: «Μικρὰ ἐν πετεινοῖς µέλισσα» καὶ ὄµως «ἀρχὴ γλυκασµάτων ὁ καρπὸς αὐτῆς». Θυµήσου καὶ προσευχήσου:
* * *
. Κύριε, µὴ ἐπιτρέψεις στὰ µάτια µου νὰ µὲ ξεγελάσουν καὶ νὰ µὲ κάνουν νὰ θεωρῶ µικρὸ καὶ ἀσήµαντο ἔστω κι ἕναν ἄνθρωπο. Κύριε, κάνε µε νὰ σέβοµαι καὶ νὰ ἀγαπῶ βαθιὰ τοὺς ταπεινοὺς καὶ καταφρονεµένους.
. Κύριε, ἀξίωσε τοὺς ταπεινοὺς καὶ ἀσήµους ἀνθρώπους νὰ εἶναι οἱ µέλισσες τῆς κοινωνίας µας. Νὰ τοὺς γλυκαίνεις µὲ τὴν ἐλπίδα, τὴν ὑποµονή, τὴν ἀγάπη, τὴν τιµιότητα. Ἀµήν.

Από το περιοδικό. «ΖΩΗ»
ἀρ. τ. 4280, Ἰούν. 2014

Το είδαμε εδώ

Αββάς Κασσιανός: Οι τρεις λόγοι των πειρασμών.

Πρέπει νά πιστεύουμε ἀκράδαντα ὅτι κανείς δέν πειράζεται ἀπό τούς δαίμονες χωρίς τήν παραχώρηση τοῦ Θεοῦ καί, ἐπιπλέον, ὅτι καθετί, τό ὁποῖο πρός στιγμήν μᾶς φαίνεται θλιβερό ἤ δυσάρεστο, μάς ἔχει σταλεῖ ἀπό ἕναν στοργικό Πατέρα, ἀπό ἕναν σπλαχνικό Γιατρό. Κι αὐτό, ἀποκλειστικά καί μόνο γιά τήνὠφέλεια μας.  

Ἔτσι, οἱ πειρασμοί συμβαίνουν στούς ἀνθρώπους:

α) γιά νά δοκιμαστοῦν, ὥστε νά λάμψει ἡ ἀρετή τους, ὅπως συνέβη μέ τούς πειρασμούς τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰώβ καί πολλῶν ἄλλων δικαίων·

β) γιά νά καθαριστοῦν ἀπό ὅλα τά στίγματα τῶν ἁμαρτιῶν τους ἤ, ὅπως λέει ὁπροφήτης Ἡσαΐας, ἀπό ὅλες τίς σκουριές πού ὁ Θεός βλέπει ὅτι ὑπάρχουν μέσαστό βάθος τῆς ψυχῆς τῶν παιδιῶν του (βλ. Ἡσ. 1:25), ὥστε τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως νά ἐμφανιστοῦν μπροστά Του σάν καθαρό χρυσάφι·

γ) γιά νά “τιμωρηθοῦν” παιδαγωγικά ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν τους, ὅπως διαβάζουμε στούς Ψαλμούς: «Πολλές εἶναι οἱ συμφορές, μέ τίς ὁποῖες μαστιγώνειὁ Κύριος τόν ἁμαρτωλό» (Ψαλμ. 31:10).

πηγή το είδαμε εδώ

Ὅταν, Γέροντα, εἶναι χαλασμένα τὰ νεῦρα;

ΚΑΛΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙΟΤΑΝ, ΓΕΡΟΝΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΑΣΜΕΝΑ ΤΑ ΝΕΥΡΑ;

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου
Λόγοι Α´- Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο,

ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος»,
Σουρωτὴ Θεσ/νίκης 1998, σελ. 185-186

-Ὅταν, Γέροντα, εἶναι χαλασμένα τὰ νεῦρα;

- Χαλασμένα τὰ νεῦρα; Τί θὰ πῆ αὐτό; Μήπως εἶναι χαλασμένος ὁ λογισμός; Τὸ πιὸ καλὸ ἀπ’ ὅλα εἶναι ὁ καλὸς λογισμός.
.             Κάποιος κοσμικὸς εἶχε φτιάξει σπίτι σὲ ἕνα ἥσυχο μέρος. Ἀργότερα ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ἔγινε γκαράζ, ἀπὸ τὴν ἄλλη δρόμος καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἕνα κοσμικὸ κέντρο. Μέχρι τὰ μεσάνυχτα νταούλια. Δὲν μποροῦσε ὁ καημένος νὰ κοιμηθῆ· ἔβαζε ὠτασπίδες στ’ αὐτιά, ἄρχισε νὰ παίρνη καὶ χάπια. Κόντευε νὰ τρελλαθῆ. Ἦρθε καὶ μὲ βρῆκε. «Γέροντα, αὐτὸ καὶ αὐτό, μοῦ λέει, δὲν μποροῦμε νὰ ἡσυχάσουμε. Τί νὰ κάνω; Σκέφτομαι νὰ φτιάξω ἄλλο σπίτι».
.           Νὰ βάλης καλὸ λογισμό, τοῦ λέω. Νὰ σκέφτεσαι, ἂν γινόταν πόλεμος καὶ στὸ γκαρὰζ ἔφτιαχναν τὰ τάνκς, δίπλα ἦταν νοσοκομεῖο καὶ ἔφερναν τὰ ἀσθενοφόρα τοὺς τραυματίες καὶ ἐσένα σοῦ ἔλεγαν: “Κάθησε ἐδῶ. Σοῦ ἐξασφαλίζουμε τὴν ζωή, δὲν θὰ σὲ πειράξουμε. Μπορεῖς νὰ βγαίνης ἀπὸ τὸ σπίτι σου ἐλεύθερα μόνο στὴν ἀκτίνα ποὺ εἶναι κτισμένα αὐτά, γιατί ἐκεῖ δὲν θὰ πέση σφαίρα” ἢ “νὰ μείνης στὸ σπίτι σου καὶ δὲν θὰ σὲ ἐνοχλήση κανείς”, μικρὸ πράγμα θὰ ἦταν αὐτό; Δὲν θὰ τὸ θεωροῦσες εὐλογία; Γι’ αὐτὸ τώρα νὰ πῆς: «Δόξα σοι ὁ Θεός, δὲν γίνεται πόλεμος, ὁ κόσμος εἶναι καλὰ καὶ κάνει τὶς δουλειές του. Στὸ γκαρὰζ ἀντὶ τὰ τάνκς φτιάχνουν τὰ αὐτοκίνητά τους οἱ ἄνθρωποι. Δόξα σοιὁ Θεός, δὲν ὑπάρχει νοσοκομεῖο, τραυματίες κ.λπ. Δὲν περνοῦν τάνκς· αὐτοκίνητα περνοῦν καὶ οἱ ἄνθρωποι τρέχουν στὶς δουλειὲς τους”. Ἂν φέρης ἔτσι καλὸ λογισμό, θὰ ἔρθη ἡ δοξολογία μετά».
.               Κατάλαβε ὁ καημένος ὅτι ὅλη ἡ βάση εἶναι ἡ σωστὴ ἀντιμετώπιση καὶ ἔφυγε ἀναπαυμένος. Τὰ ἀντιμετώπισε σιγὰ-σιγὰ μὲ καλοὺς λογισμούς, πέταξε καὶ τὰ χάπια καὶ κοιμόταν χωρὶς δυσκολία. Βλέπεις μὲ ἕναν καλὸ λογισμὸ πῶς τακτοποιεῖται κανείς;
.           Μιὰ φορὰ ταξίδευα μὲ τὸ λεωφορεῖο καὶ ὁ εἰσπράκτορας ἔβαλε τὸ ράδιο δυνατά. Μερικοὶ νεαροὶ ποὺ θρήσκευαν, εἶπαν ὅτι εἶναι καὶ ἕνας μοναχὸς καὶ τοῦ ἔκαναν ἐπανειλημμένως νόημα νὰ τὸ κλείση. Μιὰ-δυό, τίποτε αὐτός· τὸ ἔβαλε πιὸ δυνατά. «Ἀφῆστε τον, τοὺς εἶπα, δὲν πειράζει· μοῦ κάνει ἰσοκράτημα στὴν ψαλμωδία μου». Μὲ τὸν λογισμό μου ἔλεγα: «Ἄν, Θεὸς φυλάξοι, γινόταν ἕνα ἀτύχημα λίγο πιὸ πέρα καὶ ἀναγκάζονταν νὰ βάλουν στὸ δικό μας αὐτοκίνητο ἀνθρώπους σακατεμένους, ἄλλος νὰ εἶναι μὲ σπασμένο πόδι, ἄλλος μὲ σπασμένο κεφάλι, πῶς θὰ ἄντεχα αὐτὴν τὴν σκηνή; Δόξα σοι ὁ Θεός, οἱἄνθρωποι εἶναι καλὰ καὶ τραγουδοῦν κιόλας».
.       Ἔτσι ταξίδευα μιὰ χαρὰ ψάλλοντας…!!!

πηγή

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ (Γ. Παπαθανασόπουλος) «Ὁ ἔμπιστος τοῦ Ἀθηνῶν ἢ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως;… »!

Οἱ ἐκλογὲς ἀρχιερέων

Ὁ Μητροπολίτης Θηβῶν κ. Ἱερώνυμος πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 Καίριες ἐπισημάνσεις. Δυστυχῶς ἡ “πραγματικὴ” πραγματικότητα εἶναι πολὺ διαφορετική. Ἔτσι ὁμολογεῖται καὶ ἀποδεικνύεται. Καὶ ἀποκαρδιωτική. Δὲν ἀλλάζει, γιατὶ οἱ ἀγκυλώσεις ἔχουν στραγγαλίσει τοὺς «διαύλους τοῦ Οὐρανοῦ». Ἐκτὸς κι ἄν μιλήσει ὁ Οὐρανός!
Υ. Γ. Πάντως ὁ Θεὸς τὴν δουλειά Του τὴν κάνει οὕτως ἢ ἄλλως! Ἐμεῖς δὲν τὴν κάνουμε ὅπως θέλει ἡ Ἐκκλησία ἀλλὰ ὁ κόσμος καὶ τὸ φρόνημά του. 

.             Οἱ ἐκλογὲς τῶν Ἀρχιερέων διέπονται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ εἶναι σύμφωνες μὲ τοὺς Νόμους τοῦ Κράτους. Πρὸ τῆς συνεδρίασης τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὴν 25η τρέχοντος μηνὸς Ἰουνίου 2014, μὲ μοναδικὸ θέμα τὴν πλήρωση τῶν κενῶν ἑδρῶν τῶν Μητροπόλεων Ἰωαννίνων, Φωκίδος, Ἐλασσῶνος καὶ Θεσσαλιώτιδος, ὁ Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεὼν σὲἄρθρο του ζήτησε ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὰ μέλη τῆς ΙΣΙ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ συστήματος ἐκλογῆς τῶν ἀρχιερέων, ὥστε, ὅπως γράφει, «νὰ ἀποκαταστήσουμε τὴν ἱερότητα καὶ τὸ κύρος τῶν ἐπισκοπικῶν ἐκλογῶν μας». Ἐξ ἄλλου τὴν ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν Ἀρχιερέων εἶχε ζητήσει, μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο κυρὸ Χριστόδουλο ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, τὴν 7η Ἰανουαρίου 2000.
.             Σήμερα φέρνουμε στὴν ἐπικαιρότητα συνέντευξη τοῦ Μητροπολίτου Θηβῶν κ. Ἱερωνύμου, τὴν ὁποία εἶχε δώσει στὴν ἐφημερίδα «Βραδυνὴ» καὶ στὸν δημοσιογράφο κ. Κωστὴ Δήμτσα, τότε διευθυντὴ τῆς ἐν λόγῳ ἐφημερίδας καὶ σήμερα Γενικὸ Διευθυντὴ τῆς Ἀστικῆς Μὴ Κερδοσκοπικῆς Ἑταιρείας τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ τοῦ Γενικοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου «Ἀποστολή». Ἡ συνέντευξη δημοσιεύθηκε στὶς 26 Ἰανουαρίου τοῦ 2003, δηλαδὴ 4 χρόνια, 8 μῆνες καὶ 25 ἡμέρες μετὰ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ μακαριστοῦ Χριστοδούλου. Εἶπε τότε ὁ κ. Ἱερώνυμος (Σημ. Οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ γράφοντος):
.             «Ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος φέρει βαρεία τὴν εὐθύνη ποὺ δὲν προχώρησε, παρὰ τὶς προτάσεις, μέχρι σήμερα, στὴν ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶνἀρχιερέων. Φαινόμενα ὅπως ἡ σχεδὸν ἐπικύρωσις ὑπὸ τῆς ἱεραρχίας ἐπιλογῶν συγκεκριμένων προσώπων, ὅπως φαίνονται καὶ σὲ δημοσιεύματα ἐφημερίδων μῆνες πρὸ τῆς ἐκλογῆς των, ὅπως ἐπίσης τὸ νὰ ψηφίζει ὁ κάθε ἱεράρχης μὲ τὸγραφικό του χαρακτήρα, ἀφοῦ ὑποστεῖ προηγουμένως τὸ βάσανο τῶν πιέσεων, πρέπει, ἐπιτέλους, νὰ τελειώσουν! Ἀλλιῶς, θὰ συνεχίζουμε νὰ ἐμπαίζουμε τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους! Τελικά, δὲν εἶναι ὑπερβολικὸ τὸ λεχθὲν ὅτι, δὲν πρόκειται γιὰ ἐκλογὲς ἱεραρχῶν, ἀλλὰ γιὰ διορισμό!».
.             Στὴ συνέχεια ὁ κ. Δήμτσας ἐρωτᾶ: «Σεβασμιώτατε, μοῦ λέτε ὅτι ἡ ἐπιλογὴ τῶν ἀρχιερέων δὲν γίνεται διὰ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;» Καὶ ὁ τότε Μητροπολίτης Θηβῶν καὶ σήμερα Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος ἀπαντᾶ:
.             «Θὰ σᾶς πῶ κάτι ποὺ εἶπε ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: “Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα πάντας χειροτονεῖ, ἀλλ’ οὐ πάντας ἐκλέγει”. Δυστυχῶς… θὰ πρόσθετα».
.             Ὁ κ. Δήμτσας ἐπιμένει: «Ἔχω τὴν ἐντύπωση, μὲ ὅσα λέτε, ὅτι τελικὰ ἡ ἐκλογὴ νέων ἀρχιερέων ἀποσκοπεῖ μόνο στὴ δημιουργία προσωπικοῦ στρατοῦ τοῦἈρχιεπισκόπου…» καὶὁ κ. Ἱερώνυμος ἀπαντᾶ:
.             «Αὐτὸ ἀκριβῶς ἐννοῶ μὲ αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα παραπάνω: ὅτιἀπουσιάζει ἡ θεολογικὴ καὶ ἐκκλησιολογικὴ βάση. Δυστυχῶς τὸ ἴδιο ἔκαναν καὶ οἱμακαριστοὶ Ἀρχιεπίσκοποι Ἱερώνυμος καὶ Σεραφείμ»..             Ἐπὶ τῶν ὅσων ἐπισημαίνει ὁ τότε Μητροπολίτης Θηβῶν κ. Ἱερώνυμος σημειώνονται τὰ ἀκόλουθα:
.             Ἡ κριτικὴ πρὸς τὸν μακαριστὸ κ. Χριστόδουλο γιὰ τὴ μὴ ἀλλαγὴ τοῦ συστήματος ἐκλογῆς τῶν ἀρχιερέων γίνεται περίπου στὰ 4 χρόνια καὶ ἐννιὰ μῆνες μετὰ τὴν ἐκλογή του. Στὴν ἀρχιεπισκοπία τοῦ κ. Ἱερωνύμου ἔχουν ἤδη παρέλθει ἕξι καὶ μισὸ περίπου χρόνια καὶ δὲν ἔχει ὑπάρξει ἀλλαγὴ τοῦ συστήματος ἐκλογῆς τῶν ἀρχιερέων.
.             Ἡ ἐπικύρωση τῆς ἐκλογῆς ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία τῶν ἐπιλογῶν τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἰσχύει πάντα. Καὶ γιὰ τὶς τέσσερις Μητροπόλεις ποὺ θὰ γίνουν ἐκλογὲς στὶς 25 Ἰουνίου τὰ ὀνόματα τῶν ὑποψηφίων ποὺ θὰ ἐκλεγοῦν εἶναι πρὸ πολλοῦ γνωστά. Ἔχουμε δηλαδὴ οὐσιαστικά, κατὰ τὸν πρώην Μητροπολίτη Θηβῶν καὶ σημερινὸἈρχιεπίσκοπο, διορισμὸ καὶ ἐμπαιγμὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων.
.             Τὰ περὶ ἐλλείψεως «ἐκκλησιολογικῆς καὶ θεολογικῆς βάσης» στὰ τῆς ἀρχιερατικῆς ἐκλογῆς ἰσχύουν ἀπὸ τὴν πρώτη ἐκλογὴ Ἀρχιερέως καὶ γιὰ τὸν σημερινὸἈρχιεπίσκοπο. Εἶναι δηλαδὴ θέμα Ἀρχῆς καὶ Ἐκκλησιαστικῆς Συνείδησης ἡ ἱκανοποίηση ἢ ὄχι τοῦ αἰτήματος τῶν ἄμεσων συνεργατῶν καὶ τῶν κοντινῶν ἢ εὐνοούμενων προσώπων… Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι μεταξὺ αὐτῶν δὲν ὑπάρχουν καὶ ἄξια τῆς ἀρχιερωσύνης πρόσωπα, ποὺ γιὰ τὸ καλό τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ προαχθοῦν. Ὅμως ὑπάρχουν περιπτώσεις συνεργατῶν ποὺ ἰσχύει ὁ νεποτισμὸς καὶ ἡ εὐνοιοκρατία. Καὶ βεβαίως θὰ πρέπει νὰ τίθενται στὴν κοινὴ συνείδηση τὰ προσόντα τοῦ καθενὸς ὑποψηφίου, τὸ ἔργο ποὺ ἔχει προσφέρει καὶ βεβαίως ὄχι στὸ βιογραφικό του νὰ ἀναφέρονται μόνο οἱ θέσεις ποὺ ἔχει καταλάβει μὲ ἀρχιερατικό του προϊστάμενο τὸν ἑκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπο…
.             Πάντα ἡ ψῆφος στὶς ἐκλογὲς ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι μὲ τὸ χέρι τοῦ Ἀρχιερέως καὶ πολλοὶ Μητροπολίτες πάντα ψηφίζουν μὲ βάση τὴν ἐκπεφρασμένη, διὰ διαρροῆς ἢ προσωπικῆς ἐνημέρωσης, βούληση τοῦἈρχιεπισκόπου.
.             Ἤδη κοντινὰ πρόσωπα τοῦ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἔχουν προαχθεῖ σὲ Μητροπολίτες καὶ ἀναμένεται ἡ ἐκλογὴ ἑνὸς ἀκόμη στενοῦ του συνεργάτη, στὴν ἱστορικὴ Μητρόπολη Ἰωαννίνων. Ἡ ἐν λόγῳ Μητρόπολη γράφτηκε ὅτι ἔχει κινήσει τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τοῦ Φαναρίου, ποὺ προωθεῖ δικό του ἄνθρωπο. Ὅπως οἱ ἐπαΐοντες εἶχαν ἐντυπωσιαστεῖ ἀπὸ τὸ ὅτι ὁἈρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος ἀνέλαβε τὴν τοποτηρητεία τῆς ἐν λόγῳ Μητροπόλεως, τὸ ἴδιο ἐντυπωσιάζονται μὲ τὸ ἐνδιαφέρον ὄχι μόνο τοῦ Ἀθηνῶν, ἀλλὰ καὶ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως γιὰ τὴν ἐν λόγῳ Μητρόπολη. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι δὲν συζητεῖται ποιὸς εἶναι ὁ ἰκανότερος, ὁ ἁγιότερος, ὁ ἱεραποστολικότερος κληρικὸς ποὺ νὰ ἀναλάβει τὴν ἱστορικὴ αὐτὴ Μητρόπολη μὲ τὰ τόσα προβλήματα, ἀλλὰ ἁπλῶς τὸ ποιὸς κληρικὸς θὰ ἐκλεγεῖ, ὁ ἔμπιστος τοῦ Ἀθηνῶν ἢ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως!…
.             Ἡ Μητρόπολη Ἰωαννίνων συζητεῖται περισσότερο γιὰ τὸν πλοῦτο της καὶ γιὰ τὰ ὑπ’ αὐτὴν ἀγαθοεργὰ καταστήματα τῆς πόλεως τῶν Ἰωαννίνων, γιὰ τὶς προστριβὲς ποὺὑπάρχουν μὲὅσους ἐπιδιώκουν νὰ τὰ θέσουν ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους, γιὰ τὶς μετοχὲς τῆς Μητρόπολης στὴν Ἐθνικὴ Τράπεζα. Ὅμως σὲ μία ζωντανὴ καὶ πνευματικὴ Ἐκκλησία αὐτὰ τὰ «προσόντα» τῆς ἐν λόγῳ Μητρόπολης εἶναι ἐλάσσονα. Τὰ μείζονα εἶναι ὅτι ἔχει ἀπὸ καιρὸ πνευματικὴξηρασία, ὅτι ἔχει 249 ἐνορίες (πρὸς σύγκριση: ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν ἔχει 145), στὶς ὁποῖες ὑπάρχουν 57 κενὰ ἐφημερίων καὶ ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες 192 ἐνορίες, τὶς 68 ποιμαίνουν κληρικοὶ Δ´ βαθμολογικῆς κατηγορίας (ἀπόφοιτοι στοιχειώδους Ἐκπαίδευσης) καὶ ἄλλες 63 ποιμαίνουν κληρικοὶ Γ´ κατηγορίας (ἀπόφοιτοι στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως μὲ παρακολούθηση κάποιας ἱερατικῆς σχολῆς). Ὅλοι αὐτοὶ ἐκτελοῦν τὰ στοιχειώδη λειτουργικὰ καθήκοντα καὶ τίποτε ἄλλο.

.             Ὅταν στὸν σημερινὸ Ἀρχιεπίσκοπο εἶχε τεθεῖ ὑπ’ ὄψη του ἡἐπιστολὴ στὸν ἀείμνηστο Χριστόδουλο, μὲ τὴν ὁποία τοῦ ζητοῦσε τὴν ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν ἀρχιερέων, εἶχε ἀπαντήσει ὅτι ἀλλιῶς ἔβλεπε τὰ ζητήματα ὡς Μητροπολίτης καὶ ἀλλιῶς τὰ βλέπει ὡς Ἀρχιεπίσκοπος. Ὅμως αὐτὰ ποὺ ἔλεγε δὲν ἦταν ἁπλῶς μία ἄποψη ποὺ μπορεῖ νὰ ἀλλάξει, ἀνάλογα μὲ τὴ θέση. Ὅλα ὅσα ἔλεγε τὰ στήριζε σὲ Ἀρχές, σὲ Κανόνες, σὲ λόγια Πατέρων καὶ ἦταν ἰδιαίτερα αὐστηρὸς πρὸς τοὺς προκατόχους του, ποὺ δημιουργοῦσαν «προσωπικὸ στρατό». Ἐκεῖνο λοιπὸν ποὺ ἐπισημαίνει ὁ Μητροπολίτης Θηβῶν Ἱερώνυμος στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο εἶναι οὐσιαστικὰ τὸ «Ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσι».-

πηγή

Tι βρήκε ιερέας ανοίγοντας το παγκάρι!

Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τις προσφορές των πιστών προς την Εκκλησία… 

Ιερέας στην  Ήπειρο, ανοίγοντας το παγκάρι, βρέθηκε μπροστά σε μια έκπληξη. Βρήκε μέσα σε αυτό αρκετές μεταλλικές ροδέλες, αυτές που χρησιμοποιούνται για το κάρφωμα με πρόκες. Κάποιοι ενορίτες βρέθηκαν, φαίνεται, σε αδυναμία να ρίξουν τον οβολό τους στο παγκάρι και σκέφτηκαν αυτό τον τρόπο, ώστε οι άλλοι

 να βλέπουν ό,τι κάτι ρίχνουν μέσα σε αυτό. Βέβαια τέτοιες συμπεριφορές αποτελούν εμπαιγμό προς τον ίδιο τον εαυτό μας, ωστόσο δείχνει σαφέστατα ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τις προσφορές των πιστών.

 Σε άλλη  ενορία της Ηπείρου, ο ιερέας βρήκε στο παγκάρι μόνο μονόλεπτα και δίλεπτα.   

  Πηγή   το είδαμε εδώ