Ξένος ήμην και συνηγάγετέ με...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!
             ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

Από το ωραίο ιστολόγιο Της Σταυρούλας αντλούμε την παρακάτω ανάρτηση, που ασφαλώς θ' ανάψει φωτιές:

Ξένος ήμην και συνηγάγετέ με... 

       

     

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τη μεταναστευτική πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης. Μεταφέρονται οι δυστυχείς λαθρομετανάστες από τα νησιά, όπου "ξεβράζονται" θαλασσοπνιγμένοι από τους δουλέμπορους, στον Πειραιά κι από εκεί με λεωφορεία στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια. Εκεί αφήνονται στην τύχη τους. Μήπως, λέει, μπορέσουν και βρουν δικούς τους ανθρώπους που θα τους φιλοξενήσουν ή κάπως θα τους διευκολύνουν. Πάντως για έξι μήνες δεν θα τους ενοχλήσει η αστυνομία, δεν θα απελαθούν κτλ.

Στο μεταξύ περίπου εκατό χιλιάδες πρόσφυγες-μετανάστες υπολογίζεται πως βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα τουρκικά παράλια και αναζητούν τρόπο να περάσουν απέναντι στα νησιά μας και να τύχουν αυτής της φιλόξενης πολιτικής (!!!).

Οι κάτοικοι των νησιών αποδεικνύοντας καθημερινά την ανθρωπιά τους και τιμώντας την ελληνική φιλοξενία και τη χριστιανική αγάπη ξεπερνούν τις δυνάμεις τους και ανταποκρίνονται προσφέροντας τρόφιμα και σκεπάσματα και μια ανοιχτή αγκαλιά. Αλλά τι μέλλει γενέσθαι; Υπάρχει κάποιο πιο σοβαρό και μακροπρόθεσμο σχέδιο δράσης εκ μέρους των αρχών; Τα στρατόπεδα ενοχλούσαν και τα άδειασαν (και σίγουρα δεν ήταν ό,τι καλύτερο για τους ταλαίπωρους μετανάστες και πρόσφυγες), αλλά τώρα υπάρχει το τίποτα. 

Απλές ερωτήσεις: πού αφοδεύουν; πού πλένονται; πού ακουμπούν τα λιγοστά έστω υπάρχοντά τους; τι τρώνε; σε τι ελπίζουν; πώς δεν θα γίνουν ενοχλητικοί στους περιοίκους κατά ποικίλους τρόπους; τι εικόνα παρουσιάζει πλέον το κέντρο της Αθήνας;

Δεν ισχυρίζομαι ότι το πρόβλημα είναι εύκολο ή ότι δεν υπήρχε και τώρα μας προέκυψε. Είναι δυσκολότατο με πολλές παραμέτρους και σίγουρα υπερβαίνει και τις δυνάμεις και την αρμοδιότητα της όποιας ελληνικής κυβέρνησης. Έχει τεράστια ευθύνη όλη η Ευρώπη, η οποία κλείνει τα μάτια της και νίπτει χείρας, ως άλλος Πόντιος Πιλάτος. Είναι διεθνές πρόβλημα και πρέπει να πάρει θέση η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο ΟΗΕ κι άλλες διεθνείς οργανώσεις.

Κάτι όμως πρέπει να κινηθεί. Κάποιοι πρέπει να κάνουν το θέμα ενοχλητικά γνωστό και να πιέσουν  τους "βαρήκοοους" τρανούς αυτής της γης. 

Αλήθεια τι κάνει ο Ευρωπαίος επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών υποθέσεων και Ιθαγένειας, ο δικός μας κ. Αβραμόπουλος; Είχαμε πανηγυρίσει όταν ανέλαβε αυτό το πόστο.

Μια πρόταση: Να αναλάβουν οι Μητροπόλεις όλης της Ελλάδας τη φιλοξενία τουλάχιστον των προσφύγων από τη Συρία, οι οποίοι είναι στην πλειονότητά τους Χριστιανοί κι έχουν γίνει στον τόπο τους στόχος των φανατικών μουσουλμάνων. Νομίζω πως πολλοί  Έλληνες Χριστιανοί όχι απλά θα δέχονταν, αλλά θα ήθελαν να φιλοξενήσουν Σύριους αδελφούς στα σπίτια τους. 

Δεν έχει μόνο η πολιτεία ευθύνη. Για όλους μας είναι μια προσωπική πρόκληση αγάπης ο "ξένος, ός ουκ έχει πού την κεφαλήν κλίνη".

"Ν": Το σχόλιό μας:

Το μεταναστευτικό πρόβλημα είναι οξύτατο. Η Ελλάδα έχει καταντήσει αποθήκη ανθρώπων, που καταφτάνουν ανεξέλεγκτα και αφήνονται εδώ στην τύχη τους, ενώ υπάρχουν και φωνές που λένε - και ίσως έχουν δίκιο - ότι η μεταναστευτική αυτή εισροή είναι αποτέλεσμα σχεδίου καταστροφής της κοινωνίας μας.

Οπωσδήποτε η μόνη πραγματική λύση του προβλήματος είναι να φύγουν όσο το δυνατόν περισσότεροι μετανάστες (δηλ. περισσότερες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, γιατί με τέτοια μεγέθη πλέον μιλάμε), με προορισμό είτε τις πατρίδες τους είτε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στις μεν πατρίδες τους όμως ίσως πεθάνουν αμέσως, λόγω πολέμου, πείνας ή πολιτικών & θρησκευτικών διώξεων, η δε Ευρώπη δεν τους θέλει κι εμείς υποτασσόμαστε στο θέλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (με υπογραφές προφανώς) και τους κρατάμε εδώ.

Πραγματική λύση επίσης, σε διεθνές επίπεδο, θα ήταν μια σειρά πολιτικών και κοινωνικών παρεμβάσεων που θα βοηθούσε στη βελτίωση των συνθηκών ζωής στον τρίτο κόσμο (όπου διεφθαρμένες κυβερνήσεις ή σκληρά ισλαμικά καθεστώτα κρατούν εξαθλιωμένες τις κοινωνίες, συχνά όμως σε συνεργασία μεδυτικούς φορείς εξουσίας, οικονομικής και πολιτικής), ώστε οι άνθρωποι αυτοί να γυρίσουν στο σπίτι τους. Τέτοια προοπτική όμως δεν διαφαίνεται, καθώς είναι κοινό μυστικό (ή μάλλον δεν είναι καν μυστικό) πως οι διεθνείς δυνάμεις "παρεμβαίνουν" μόνο όταν πρόκειται ν' αυξήσουν τους θησαυρούς τους...

Σε καμία περίπτωση δεν είναι χριστιανικά σωστό να τους αντιμετωπίζουμε σαν σκουπίδια, αλλά ούτε και απλώς ν' αφήνουμε να συσσωρεύονται στον τόπο μας. Το πρόβλημα απαιτεί ισχυρή πολιτική βούληση και σχεδιασμό, που δυστυχώς δεν τα βλέπουμε, όχι μόνο στο θέμα αυτό, αλλά σε όλα τα θέματα...

Και τώρα, για την πρόταση της όντως αγαπητής συναδέλφου ν' αναλάβει δράση η Εκκλησία, για την οποία την ευχαριστώ. Αυτή η πρόταση ίσως πιο πολύ απ' όλα με έκανε να αναδημοσιεύσω την ανάρτηση.

Η Εκκλησία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, έχει πρωτίστως ευθύνη ιεραποστολικού ανοίγματος στους αδελφούς μας αυτούς, μήπως κάποιοι βρουν το Φως του Χριστού, το φωτίζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον.
Πιστέψτε με, αν η Εκκλησία αναλάβει τη φιλοξενία τους, η κοινή γνώμη, που απλώς ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ τους μετανάστες, θα αγανακτήσει εναντίον της! Αν είναι δικαιολογημένη αυτή η αγανάκτηση και σε ποιο βαθμό, δε θα το συζητήσω εδώ. Αυτό πάντως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να κάνει κάτι η Εκκλησία, ό,τι μπορεί με τη δύναμη του Θεού.
Θεωρώ όμως αναγκαίο, με τη βοήθεια κοινωνιολόγων και πολιτικών επιστημόνων, να εξηγήσει στο λαό μας τους λόγους, που κάνουν μετανάστες αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι - ας μην το παραβλέπουμε - είναι αληθινοί άνθρωποι, όπως εμείς, όχι κινούμενα σχέδια, ούτε σκουπίδια. Οι "πολλοί", οι "εκ του κόσμου", και πάλι δε θα συγκινηθούν. Οι χριστιανοί όμως, νομίζω, ναι.

Φιλοξενία σε σπίτια απλών χριστιανών; Όχι (αν και ίσως θα υπήρχαν μερικοί εθελοντές και ας είναι ευλογημένο). Υπάρχουν οι κατοικίες των επισκόπων, που συνήθως είναι ευρύχωρες, υπάρχουν τα μοναστήρια με τις αυλές τους και άλλους χώρους, αλλά και κατοικίες αρχιμανδριτών που μένουν στις πόλεις. Ας κατασκηνώσουν εκεί οι αδελφοί (ανεξαρτήτως θρησκείας), ας τους συναγάγουν οι επίσκοποι και οι μοναχοί μας και ας τους δώσουν άσυλο εκεί. Κι ας στοιβάζονται - καλύτερα εκεί παρά στην Ομόνοια ή όπου αλλού.
Βέβαια και οι όποιες δυνατότητες της Εκκλησίας είναι περιορισμένες. Δε μπορεί να περιθάλψει εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια μετανάστες (και συγχρόνως να βαστάζει το βάρος του ανθρωπιστικού αγώνα της για τους Έλληνες αναξιοπαθούντες).
Εκεί όμως, όχι μόνο υλική τροφή, ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ. Άμεσο και επείγον φυσικά είναι το πρόβλημα της σίτισης και της υγείας τους, όπως και για τους λαούς της Ιεραποστολής σε άλλες χώρες και ηπείρους. Όμως (σε χριστιανούς το λέω) εξίσου ανάγκη έχουν από πνευματική τροφή! H κατάσταση που επικρατεί στις χώρες της Ορθόδοξης Ιεραποστολής έρχεται τώρα στη χώρα μας. Έρχεται, για να γίνουμε ιεραπόστολοι χωρίς να φύγουμε από τον τόπο μας, όπως είχε επισημάνει κάποιος αδελφός.
Δόξα τω Θεώ, στο Διαδίκτυο υπάρχουν αραβικές ορθόδοξες ιστοσελίδες, μητροπόλεων και πατριαρχείων, απ' όπου μπορεί κάποιος, με στοιχειώδη έρευνα και με τη βοήθεια της αυτόματης μετάφρασης (αν δεν ξέρει καθόλου τη γλώσσα και δεν υπάρχει αγγλικό κείμενο), να αντλήσει ορισμένα κείμενα που θα βοηθήσουν τους μετανάστες να γνωρίσουν τι είναι η Ορθοδοξία (*). Όμως θα μπορούσε η Εκκλησία (ή κάποιες μονές, ιεραποστολικές αδελφότητες κ.τ.λ.) να αξιοποιήσει τους αραβόφωνους ορθόδοξους χριστιανούς που ξέρει ότι ζουν στη χώρα μας ή ακόμη και να ζητήσει από τα πατριαρχεία Αντιοχείας και Ιεροσολύμων την αποστολή ορισμένων στελεχών, κληρικών ή λαϊκών, που θα βοηθούσαν!
Τα ίδια ισχύουν και για τους πληθυσμούς των μεταναστών που δε μιλούν αραβικά, αν και νομίζω πως οι πληθυσμοί αυτοί είναι μικρότεροι. Σε όποια γλώσσα κι αν χρειάζεται, με τη βοήθεια του Θεού, θα βρεθεί ορθόδοξος να μιλήσει.

Δεν εννοώ να προσηλυτιστούν καταναγκαστικά οι μετανάστες ή να συρθούν στο χριστιανισμό για να επιβιώσουν (πράγμα που θα ήταν και αναποτελεσματικό, αλλά κυρίως ανήθικο και φυσικά μη χριστιανικό), μόνο ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ. Και μετά, έχει ο Θεός.
Αν δεν το κάνουν οι μητροπόλεις, ας το κάνουν οι μονές. Αλλά παρακαλώ το Θεό και ΙΚΕΤΕΥΩ τους μοναχούς, ηγουμένους, αρχιμανδρίτες, κληρικούς γενικά, αλλά και τις ιεραποστολικές αδελφότητες και όποιον άλλο μπορεί, να βρεθεί ΕΣΤΩ ΕΝΑΣ που να κάνει ΕΛΕΟΣ για τους αδελφούς μας και να τους μιλήσει ή να τους δώσει κάτι να διαβάσουν για τον αληθινό Θεό!
Τα ζώα τα τρέφουμε μόνο υλικά. Αν αυτούς τους θεωρούμε ανθρώπους, πώς αντέχει η συνείδησή μας να μην τους μεταδίδουμε το λόγο του Χριστού, όπως ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΤΟΛΗ απ' Αυτόν;
Χιλιάδες αδελφούς μάς στέλνει στην πόρτα μας ο Θεός για ιεραποστολή. Θα δεχτούμε την πρόσκληση και την ευκαιρία που μας δίνει;

Το είδαμε εδώ

«ΕΘΙΜΑ» Ή ΓΡΑΦΙΚΟΤΗΤΕΣ;

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!
                   ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!
 Γράφει ο Μιχάλης Τζανάκης

Μήπως πρέπει να προσδιορίσουμε ποια είναι τελικά «έθιμα» και ποιες εντυπωσιοθηρίες;
 Πριν μερικούς μήνες παρακολουθήσαμε τον «αγιασμό» των υδάτων σε κωμόπολη της Κρήτης, όπου ο ιερέας «μπουγέλωνε» μανιωδώς τους πιστούς με κλαδιά ενός μέτρου, οι οποίοι υπέμεναν την υδάτινη ψυχρολουσία στ’ όνομα της «παράδοσης»!
 Το θέαμα τις τελευταίες ημέρες από τις Μεγαλοβδομαδιάτικες λειτουργίες ανά την Ελλάδα, προκαλεί θυμηδία!!! 
Παρακολουθήσαμε ενεοί από τους τηλεοπτικούς δέκτες ιερέα να σπριντάρει στο διάδρομο του ναού, για να δώσει- προφανώς ταχύτατα- το «Άγιο φως», άλλους να σπάνε πήλινα βάζα μέσα στους ναούς, νεωκόρους να τραμπαλίζουν ευμεγέθεις πολυελαίους για να μεταφέρουν το «Αναστάσιμο» μήνυμα και άλλους να χτυπούν θορυβωδώς τα στασίδια για την «εμπέδωση» του θείου δράματος!!!
 Αυτά διαδραματίζονταν εντός των ναών, ενώ εκτός η κατάσταση θύμιζε κάτι σε «Κομπανί» αλλά στο πιο ευτράπελον!!! 
Η ανταλλαγή βεγγαλικών δημιουργούσε τη συνήθη Αναστάσιμη άμιλλα των «πιστών», ρουκετοπόλεμοι και πάσης φύσεως μπουμπουνητών, ενίσχυαν το συναίσθημα κατάνυξης των χιλιάδων πιστών που συνέρεαν στους ναούς για να προσευχηθούν για το δράμα του Θεανθρώπου!!!  
Οι «Ιούδες» κάηκαν, κατά το έθιμο με εξαιρετικά πρωτότυπους τρόπους και σε διαφορετικούς «τόπους», όπως σε λόφους, λιμάνια, λιμνοθάλασσες, σπηλιές, φαράγγια κλπ. Η πρωτοτυπία βέβαια δε σταμάτησε εκεί, αφού ο Ιούδας εκσυγχρονίστηκε και πήρε τη μορφή των πρώην συγκυβερνώντων, Σαμαρά και Βενιζέλου!!! 
Αν και δεν τρέφω τα καλύτερα αισθήματα και συναισθήματα για το δίδυμο της συμφοράς για τη χώρα δε νομίζω ότι ενδείκνυται να μετατρέπονται οι ιεροί ναοί μεγαλοβδομαδιάτικα σε «καρναβάλια» με τελετουργικά ανάλογα της καύσης του «βασιλιά» Καρνάβαλου-Ιούδα!!! 
 Ακόμα και η εικόνα απ’ το ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα με τρόμαξε, βλέποντας αλαλάζοντες πιστούς να τσαλαπατιούνται για να λάβουν άμεσα το Άγιο φως απ’ την «πηγή» του, δημιουργώντας στο ναό εικόνα της Γουόλ Στρίτ σε στιγμές μαζικών πωλήσεων!!! Καμία κατάνυξη, καμία θρησκευτικότητα, ακόμα και μέσα στο ναό της Αναστάσεως!!!  
 Τελικά, δε μας έφταναν τα τηλεοπτικά υπερ-θεάματα, έχουμε και τα «εκκλησιαστικά» ενδεδυμένα το μανδύα της «παραδόσεως»!!!   
Ο Χριστός μάλλον γεννήθηκε και αναστήθηκε φέτος στη Γαύδο, παρά σε-κάποιους- ιερούς ναούς που επιδόθηκαν σε εντυπωσιακά «δρώμενα» που ουδεμία σχέση έχουν με τη σεμνότητα, την ταπεινότητα και την προσήνεια του Χριστού!!!
 πηγή
Το είδαμε εδώ

«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»!…

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

                                                                                              ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Ο Θωμάς συγκλονίστηκε από το γεγονός της σταύρωσης του Χριστού. Τόσο ώστε, όταν οι συμμαθητές του είπαν ότι είδαν τον αναστημένο Χριστό, δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να τους πιστέψει. Τόσο ώστε να ζητήσει τις χειροπιαστές, όπως γνωρίζουμε αποδείξεις. Με αποτέλεσμα να συγκλονιστεί ακόμη περισσότερο, όταν είδε με τα ίδια του τα μάτια το Χριστό και να αναφωνήσει: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»!
Περισσότερα σχετικά με την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Θωμά μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

Επίσης παραθέτουμε και ην ηλεκτρονική διεύθυνση του κηρύγματος της πολύ ενδιαφέρουσας γιορτής της Ζωοδόχου πηγής:

Και όπως πάντα την ηλεκτρονική διεύθυνση του συνόλου των «απαγορευμένων» απ’ τον Σ/το Μητροπολίτη Αιτ/νίας κηρυγμάτων μου:

https://www.youtube.com/channel/UCNoHI5MVnPZbqszIfoqBozg

Ευχαριστώ για την ακρόαση

παπα-Ηλίας

https://papailiasyfantis.wordpress.com
e mail: papailias6391@gmail.com

Είμαστε γένος επιλεγμένο από τον Τριαδικό Θεό και γι’ αυτό προορισμένο να Αναστηθεί!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!
                 ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Αδελφοί εν Χριστώ χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε.

Για να αναπτύξω και τεκμηριώσω το θέμα μου, θα προτάξω τον θαυματουργό, αλλά και σοφό Θεολόγο μαθητή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως και μετά το Θεάνθρωπο γλυκύ μας Ναζωραίο.

Ο Άγιος Νεκτάριος μετά από ενδελεχή θεολογική σκέψη και αποκάλυψη κατέληξε σε συμπέρασμα που επιδαψιλεύει μεγάλη τιμή, αλλά και μεγάλες ευθύνες για το γένος ημών των Ελλήνων. Είπε: «Ναι, ο Έλληνας εγεννήθηκε από θέληση της θείας πρόνοιας διδάσκαλος της ανθρωπότητος».

Προς επιβεβαίωση παραθέτω δυο αποσπάσματα από τη μελέτη του Αγ.Νεκταρίου «Περί αθανασίας της ψυχής»  (σελ.80*): «Η εκπλήρωση του έργου του (του γένους των Ελλήνων) ήταν αναγκαία κι ο Θεός παίρνει ενεργό μέρος. Παρουσιάζει το Μέγα Αλέξανδρο τον Μακεδόνα ως άλλον Ιησού του Ναυή, ώστε να υποτάξει πνευματικά τα έθνη και να τα προετοιμάσει με τη σοφία και την επιστήμη μεταδίδοντας σε αυτά το ελληνικό πνεύμα».Στην ίδια σελίδα λίγο παρακάτω: «Το ελληνικό έθνος έγινε ο δάσκαλος του κόσμου, που επιδεχόταν τη σοφία. Αν κάποιος θελήσει να φιλοσοφήσει πάνω στην ιστορία του ελληνικού έθνους, θα ομολογήσει ότι το ελληνικό έθνος φάνηκε, ώστε με τη φιλοσοφία να βοηθήσει και συντελέσει στην εκπλήρωση της θείας βουλής για την αναμόρφωση και ανάπλαση του ανθρώπινου γένους. Γιατί όλη του η ζωή κατευθυνόταν προς αυτόν τον σκοπό».

Μετά το σοφό μαθητή ο Πάνσοφος Διδάσκαλος Ιησούς Χριστός μας, λέγει για το γένος των Ελλήνων από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, κεφάλαιο ΙΒ’, στίχοι 20-25:

Έλληνες ζητούν να δουν τον Ιησού

20. ῏Ησαν δέ τινες ῞Ελληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. 

21. οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· κύριε, θέλομεν τὸν ᾿Ιησοῦν ἰδεῖν. 

22. ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ ᾿Ανδρέᾳ, καὶ πάλιν ᾿Ανδρέας καὶ Φίλιππος λέγουσι τῷ ᾿Ιησοῦ· 

23. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. 

24. ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει. 

25. ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ μισῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, εἰς ζωὴν αἰώνιον φυλάξει αὐτήν. 

20. Ήταν τότε μερικοί Έλληνες από εκείνους που ανέβαιναν για να προσκυνήσουν στην εορτή (Πάσχα). 

21. Αυτοί λοιπόν πλησίασαν το Φίλιππο, που ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, και τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού». 

22. Έρχεται ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα. Έρχονται ο Ανδρέας και ο Φίλιππος και το λένε στον Ιησού. 

23. Τότε ο Ιησούς τούς αποκρίνεται λέγοντας: «Έχει έρθει η ώρα να δοξαστεί ο Υιός του ανθρώπου. 

24. Αλήθεια, αλήθεια σας λέω, αν δεν πεθάνει ο κόκκος του σίτου όταν πέσει στη γη, αυτός μόνος μένει. Αν όμως πεθάνει, φέρει πολύ καρπό. 

25. Εκείνος που αγαπά τη ζωή του τη χάνει κι εκείνος που μισεί τη ζωή του στον κόσμο τούτο θα τη φυλάξει σε ζωή αιώνια. 

Σχολιασμός των παραπάνω στίχων:

Η Πάνσοφος Τριαδική Θεότις, από καταβολής κόσμου, εσχεδίασε αυτή την πάρα πολύ σημαντική για το γένος των Ελλήνων και της ανθρωπότητας συνάντηση της Ιερουσαλήμ.

Η ευλογημένη μικρή ομάδα των αρχαίων προγόνων ημών καθοδηγούμενη από το Πνεύμα το Άγιον, το οποίο έχει σχεδιάσει την χωρίς καμία δυσκολία ή φόβο συνάντηση των Ελλήνων μετά του Θεανθρώπου αφού και το αίτημα ακόμα για την ποθητή συνάντηση απευθύνεται σε δυο Αποστόλους (Φίλιππο και Ανδρέα) που έχουν ελληνικά ονόματα.

Η ροη των νοημάτων των στίχων 20-23 είναι βατή, επιδαψιλεύει μεγάλη τιμή για τους Έλληνες αλλά οι ευθύνες ακολουθούν στους στίχους 24 και 25.

Ευθύνες πολύ μεγάλες, που πρέπει να τις επωμιστούμε και για τις όποιες δε μας μίλησε ιδιαίτερα κανείς θεολογικός νους. Τώρα όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.

Θείο δώρο οι παρακάτω αποκαλύψεις

Πριν προχωρήσουμε στο σχολιασμό πρέπει να συμφωνήσουμε εδώ, ότι ο Θεάνθρωπος Ιησούς δεν αλλάζει θέμα από το στίχο 23 προς τον 24. Αλίμονο, θα ήταν μεγάλη δυσσέβεια ακόμη κι ο λογισμός αυτός. Ο Ιησούς είναι στο ίδιο θέμα και μας αποκαλύπτει στον στίχο 24, τον τρόπο της μετανοίας και την ποιότητα της αναστάσεως των Ελλήνων για να φέρει πολύ καρπό. Εννοεί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τον πολύ και ποιοτικά άριστο καρπό της Αναλαμπής της Ορθοδοξίας, στην οποία το γένος των Ελλήνων θα πρωταγωνιστήσει, ως διδάσκαλος της ανθρωπότητας στον επανευαγγελισμό της.

Η μία πνευματική έκπληξη διαδέχεται την άλλη και στον στίχο 25 ο Κύριος φωτογραφίζει το σαρκικό σύγχρονο Έλληνα της νεοεποχίτικης αποστασίας, ο οποίος «φιλά, αγαπά» τη ψυχή του προσδοκώντας νέα περίοδο (παχέων αγελάδων), από την όποια βεβαίως απουσιάζει και πάλι ο Χριστός.

Διαρκής η αμετανοησία των Ελλήνων

Δεν βλέπουμε να υπάρχει καμία κίνηση μετανοίας των Ελλήνων. Αυτή είναι θράσος, εμμονή στην πολυποίκιλη αμαρτία, προκαλεί τον Πνευματικό Νόμο, ο οποίος θα ενεργήσει επ ευδοκία για να σωθεί και λάμψει το γένος των Ελλήνων και έτσι θα πραγματοποιηθεί το σχέδιο από καταβολής κόσμου.

Πρέπει να κατανοήσουμε αδελφοί μου, ότι «η επ ευδοκία ενέργεια του Πνευματικού Νόμου», σημαίνει πολυποίκιλα βαριά επιτίμια, με τα οποία θα βοηθηθεί ο Έλληνας Χριστιανός να θάψει τον παλαιό εαυτό του, για να φέρει πολύ και νέο καρπό ΜΕ ΧΡΙΣΤΟ!!

Ας ευχηθούμε εις αλλήλους ειλικρινή και αναστάσιμη μετάνοια ΤΩΡΑ. Δεν έμεινε χρόνος για νέες αναβολές μετανοίας. Μη γογγύσουμε κατά του Αγίου Θεού μας, ό,τι πάθουμε το προκαλέσαμε. 

Η Ανάσταση του Κυρίου να γίνει η αρχή του τέλους του εθνικού μας Γολγοθά. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός

και η Υπεραγία Μητέρα Του

η επονομαζομένη

Παναγία Αρβανίτισσα

να σας ευλογούν.

Γέρων Νεκτάριος ο Αγιορείτης

Το είδαμε εδώ

Ανάσταση, η μοναδική επανάσταση!…

                  ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!

                  ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Κάποιος αριστερός, με τον συνήθη ανατρεπτικό λόγο και τρόπο των αριστερών, μου είπε: «Πάτερ για μας τους αριστερούς η αληθινή ανάσταση είναι η επανάσταση»! Κι όμως η πραγματικότητα φωνάζει ότι ισχύει το τελείως αντίθετο: Ότι, δηλαδή, η αληθινή και μοναδική επανάσταση είναι η Ανάσταση. Ισχύει, δηλαδή, και εδώ ο, τι και στο «δος μοι πα σρω και ταν γαν κινάσω» του Αρχιμήδη. Που σημαίνει «δώσε μου ένα στήριγμα, για να σταθώ έξω από τη Γη και θα τη μετακινήσω». Και το , σχετικό με τους μοχλούς, απόφθεγμα αυτό, μεταφερόμενο στον πνευματικό χώρο, ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση της Ανάστασης. Η οποία είναι το μοναδικό έξω από τη Γη βάθρο, που αν στηριχτούμε πάνω του μπορούμε να λύσουμε όλα τα γήινα προβλήματα.
Κι αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε, αν λάβουμε υπόψη μας ότι, κατά κανόνα, οι κοσμικές επαναστάσεις αποβλέπουν στο να επικρατήσει κάθε φορά η μία κοινωνική ή πολιτική παράταξη σε βάρος της άλλης. Επιβάλλοντας επαχθή κοινωνικά, νομικά, οικονομικά, κλπ μέτρα και βάρη. Πραγματικότητα, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διαλεκτική της ανακυκλούμενης βίας. Η οποία συνιστά ακριβώς το φαύλο κύκλο της αδιέξοδης γήινης πραγματικότητας. Ενώ η επανάσταση του Ευαγγελίου αποβλέπει στο να επικρατήσει για χάρη όλων των ανθρώπων το δίκιο και η αλήθεια, που οδηγούν στην ειρήνη, την ευημερία και την ευτυχία. Κι όχι μόνο την επίγεια αλλά-σύμφωνα με τη χριστιανική μας πίστη- και την αιώνια. Δεδομένου ότι η οριστική νίκη του ανθρώπου απέναντι στο κακό είναι η νίκη του απέναντι στον έσχατο εξευτελισμό του θανάτου.
Αξίζει όμως να υπογραμμιστεί ότι η ευαγγελική επανάσταση δεν είναι-όπως κοινά πιστεύεται-απλά και μόνο μεταφυσική. Με αποτέλεσμα να κινείται στα πλαίσια του πνευματικού και μόνο χώρου. Αλλά αγκαλιάζει το σύνολο των ανθρώπινων προβλημάτων. Από τα πλέον υλικά, μέχρι τα πλέον πνευματικά. Δεδομένου ότι, σε τελική ανάλυση, ο απώτερος στόχος της ευαγγελικής επανάστασης είναι να νικήσει το θάνατο σε όλα τα επίπεδα.
Όταν, για παράδειγμα, έκαμε ο Χριστός το πρώτο του κήρυγμα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Ναζαρέτ, είπε στους συμπατριώτες του ότι σκοπός της δικής του επανάστασης ήταν να αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματα της ανθρώπινης κοινωνίας και ύπαρξης: Τη φτώχεια, δηλαδή, την αρρώστια, τη σκλαβιά και συνολικά την αμαρτία, που είναι η μητέρα όλων των ανθρώπινων δεινών. Και σε τελική ανάλυση του ίδιου του θανάτου.
Όταν στην έρημο χόρτασε το λαό με την διδασκαλία του, οι μαθητές του τού υπενθύμισαν ότι οι άνθρωποι εκτός από το νου και την καρδιά έχουν και στομάχια, που χρειάζονται τροφή. Και ο Χριστός τους αποκρίθηκε πως και τα στομάχια τους «εσείς πρέπει να τα χορτάσετε»! Για να επιβεβαιώσει τα λεγόμενά του με το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δυο ψαριών. Και να τους δείξει ότι η ευαγγελική πολιτεία δεν είναι μονοφυσιτική και μονόπλευρη, αλλά, όπως προαναφέραμε, αγκαλιάζει το σύνολο των ανθρώπινων προβλημάτων.
Αλλά και με τη συνολική διδασκαλία του ο Χριστός καταπολέμησε τη διαστροφή και την αφροσύνη του πλούτου και την μαμωνολατρεία του φαρισαϊκού κατεστημένου. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι οχτακόσια και περισσότερα χρόνια πριν απ’ το Χριστό τον ίδιο αγώνα είχαν κάμει και οι θαυμάσιοι προφήτες. Και λέω θαυμάσιοι, γιατί δύσκολα θα συναντήσει κανείς στις μέρες μας κοινωνικούς επαναστάτες της εμβέλειας ενός Ωσηέ ή ενός Αμώς. Παρότι με τα δεδομένα της εποχής εκείνης δεν ήταν τίποτε περισσότερο από γεωργοκτηνοτρόφοι. Που όμως η διδασκαλία τους βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση και ασύγκριτη υπεροχή σε σύγκριση με την τοκογλυφική διαστροφή των τωρινών σιωνιστών απογόνων τους. Άλλωστε και ο λόγος της σταυρικής καταδίκης του Χριστού δεν ήταν βέβαια το ότι τάχα βλασφήμησε, επειδή είπε ότι είναι γιος του Θεού, αλλά το γεγονός ότι ήρθε σε μετωπική σύγκρουση με τα ωμά συμφέροντα του φαρισαϊκού κατεστημένου.
Μέσα στα πλαίσια της ευαγγελικής επανάστασης κινήθηκε και η πρώτη χριστιανική κοινότητα. Όπου ήταν όλα για όλους κοινά και δεν υπήρχε κανένας φτωχός ανάμεσά τους. Βέβαια το καθεστώς αυτό δεν διατηρήθηκε για πολύ. Δεδομένου ότι οι χριστιανοί προϊόντος του χρόνου αλλοτριώθηκαν και συγχρωτίσθηκαν με το ειδωλολατρικό κατεστημένο, αλλά και το καθεστώς της μαμωνολατρίας των φαρισαίων. Με θαυμαστές εξαιρέσεις τις μοναστικές πολιτείες και τους μεγάλους Πατέρες της εκκλησίας. Οι οποίοι και αυτοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με το κατεστημένο της εποχής τους και είχαν τις ανάλογες δυσάρεστες συνέπειες.
Γεγονός που σημαίνει ότι η ευαγγελική επανάσταση δεν επιτυγχάνεται με τη ραστώνη και την αδιαφορία για την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε. Γιατί, αν φτάσαμε εδώ, που μας κατάντησαν σήμερα, αν γίναμε «άλας μωρόν»(Ματθαίου: 5,13), με αποτέλεσμα να μας ποδοπατούν οι τοκογλύφοι, οι ναζί και οι ντόπιοι δωσίλογοι, είναι γιατί, όχι μόνο δεν επωμιστήκαμε, αλλά και ποδοπατήσαμε το σταυρό της δικαιοσύνης. Κι όχι μόνο οι κοσμικοί αλλά και εμείς οι κληρικοί. Οι οποίοι μπορεί στις εκκλησιές να ζητούμε από το Θεό «τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών», αλλά η πραγματικότητα φωνάζει ότι αυτό, που περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο επιδιώκουμε είναι τα καλά και συμφέρονται για τις τσέπες μας και την καλοπέρασή μας.
Που σημαίνει ότι το «Χριστός Ανέστη», που θ’ ακούσουμε το βράδυ της αναστάσιμης ακολουθίας και που κάποιοι το επαναλαμβάνουν για σαράντα-μέχρι της αναλήψεως- μέρες είναι οπωσδήποτε πρωταρχικά η ιαχή του θριάμβου της Ανάστασης του Χριστού απέναντι στην τραγωδία του θανάτου. Αλλά παράλληλα είναι και ένα δριμύ κατηγορώ, ένα αδυσώπητο «ουαί» για τους, λεγόμενους, χριστιανούς, που επιμένουν να προδίδουν την ωραιότερη και ωραιότερη και μοναδική επανάσταση, που είναι η Ανάσταση.
Την επανάσταση της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Που κάποιοι επιμένουν να τη συμβιβάζουν με την επαίσχυντη σκλαβιά του ψεύδους και της αδικίας. Όπως το τωρινό κατεστημένο την έχει μεθοδεύσει, προκειμένου να οδηγηθεί η πατρίδα μας στην καταστροφή και ο λαός μας στην αργή αλλά νομοτελειακή γενοκτονία….

παπα-Ηλίας

Ἡ πασχάλια χαρά

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

                ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!  

Τό Πάσχα, ἡ γιορτή τῆς Ἀνάστασης τοῦ Σωτῆρος, εἶναι, πάνω ἀπ’ ὅλα μιὰ γιορτή μεγάλης χαρᾶς. Ὅταν ὁ ἀναστημένος Χριστός συναντᾶ τίς μυροφόρες καθώς φεύγουν ἀπό τό μνῆμα, τό πρῶτο πράγμα πού τούς λέει εἶναι ἡ λέξη «Χαίρετε». Ὅσον ἀφορᾶ σ’ αὐτή τήν πασχάλια χαρά, τρία σημεῖα ἔχουν ἰδιαίτερη ἀξία: εἶναι χαρά προσωπική, εἶναι χαρά συμπαντική καί εἶναι χαρά εὐχαριστιακή.

Τό Πάσχα εἶναι μιὰ χαρά προσωπική. Ἔτσι καταπῶς τό βεβαιώνουμε στόν πασχάλιο κανόνα τῆς ἀναστάσιμης ἀκολουθίας: «Χθές συνεθαπτόμην σοι, Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον ἀναστάντι σοι». Ὁ θάνατος τοῦ Σωτῆρος, ἡ Ταφή καί ἡ Τριήμερος Ἀνάστασή Του, δέν ὑπάρχουν γιά νά τά ἀτενίζουμε ἁπλά ὡς συμβάντα τοῦ ἀπώτερου παρελθόντος, ἀλλά γιά νά τά βιώνει ὁ καθένας μας ὡς τεκταινόμενα μέσα στήν ἴδια του τή ζωή. Ὑπάρχουν γιά νά εἶναι ἄμεσα καί προσωπικά. Ἐγώ σταυρώνομαι μέ τό Χριστό, ἐγώ θάβομαι μαζί Του καί εἶμαι ἐγώ πού ἀνασταίνομαι ἐκ νεκρῶν μαζί μέ Ἐκεῖνον. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ταυτόχρονα καί ἡ ἀνακαίνιση ἡ δική μου, ἡ ἐπαναδημιουργία μου. Εἶναι εὐλογημένοι ὅσοι τό αἰσθάνονται αὐτό στήν καρδιά τους τή νύχτα τῆς Ἀναστάσεως!

Τό Πάσχα εἶναι μιὰ χαρά συμπαντική. Οἱ ἀκτίνες τοῦ ἀναστάσιμου φωτός διεισδύουν σ’ ὁλόκληρη τήν κτίση. Μέσα ἀπό ἐμᾶς, τούς ἀνθρώπους, ἡ πασχάλια χαρά κοινωνεῖται στό κόσμο τῆς φύσης – στά ζῶα, στόν ἀέρα, στό νερό, σέ καθετί πού ἔρχεται στή ζωή τήν ἄνοιξη. Καί πάλι, ὁ ἀναστάσιμος κανόνας τονίζει ἐμφατικά αὐτό τό στοιχεῖο• «Οὐρανοί μέν ἐπαξίως εὐφραινέσθωσαν, γῆ δέ ἀγαλλιάσθω, ἑορταζέτω δέ κόσμος, ὁρατός τε ἅπας καί ἀόρατος• Χριστός γάρ ἐγήγερται». Στήν Ὀρθόδοξη Ρωσία, ὑπῆρχε κάποτε τό ἔθιμο -μπορεῖ καί νά ἐπιβιώνει μέχρι σήμερα σέ κάποιες περιοχές- νά σταματᾶνε οἱ ἀγρότες, γυρίζοντας ἀπό τήν ἀναστάσιμη ἀκολουθία καί κρατώντας τό ἅγιο φῶς, στούς στάβλους τῶν ζώων, καί νά ψέλνουν τόν ἀναστάσιμο ὕμνο στά ἄλογα καί τά κοπάδια – «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν…». Δέν ὑπῆρχε τίποτα τό γλυκερό σ’ αὐτό• ἦταν μία ἀναγνώριση τῆς ζωντανῆς ἀλήθειας. Οἱ ἄνθρωποι δέν σώζονται ἀπό τόν κόσμο, ἀλλά μαζί μέ τόν κόσμο. Εὐλογημένοι εἶναι αὐτοί πού κατά τή διάρκεια τῆς ἀναστάσιμης νύχτας εἰσέρχονται σέ ἕνα μεταμορφωμένο κόσμο!


 

Τό Πάσχα εἶναι ἐπίσης μιὰ χαρά εὐχαριστιακή. Ὁ Κύριος δέν ἀποσύρθηκε ἀπό ἀνάμεσά μας κατά τήν Ἀνάληψη, ἀλλά μᾶς ἄφησε τή Θεία Εὐχαριστία ὡς ἕνα διαρκῆ δεσμό. Τρώγοντας τόν οὐράνιο Ἄρτο καί πίνοντας ἀπό τό Ποτήριο τῆς ζωῆς, ἑνωνόμαστε, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, μέ τόν ἀναστημένο καί δοξασμένο Χριστό. Γιά νά παραπέμψουμε γιά μία ἀκόμη φορὰ στόν ἀναστάσιμο: «ὦ Πάσχα τό μέγα, καί ἱερώτατον Χριστέ, ὦ σοφία καί Λόγε, τοῦ Θεοῦ καί δύναμις, δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον, σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ Ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου ». Ἡ πασχάλια χαρά σχετίζεται ἄμεσα μέ τή χαρά τῆς Κοινωνίας. Δεχόμενοι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ στήν Εὐχαριστία, συμμετέχουμε ἀπό τώρα στό Μεσσιανικό Δεῖπνο, πού θά γευτοῦμε «ἐκτυπώτερον» κατά τήν «ἀνέσπερη ἡμέρα» τῆς οὐράνιας Βασιλείας.

Τό Πάσχα εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀφετηρία, ὁ διαφανής καί ἀμετάθετος ἐγκαινιασμός αὐτῆς τῆς «ἀνέσπερης ἡμέρας». Κι εἶναι πραγματικά εὐλογημένοι ἐκεῖνοι πού, καθώς λαμβάνουν τή Θεία Κοινωνία τό βράδυ τῆς Ἀναστάσεως, βιώνουν τήν παρουσία τῆς ἐρχόμενης Βασιλείας!

Πραγματική κι ὅμως παράδοξη!

Τό Πάσχα, ἡ νίκη τοῦ Σωτήρα καταπάνω στό θάνατο, εἶναι τό κέντρο ὅλης μας τῆς λατρείας, τό θεμέλιο ὅλης τῆς ἐλπίδας καί τῆς χαρᾶς μας. Ἄν ὁ Ἰησοῦς δέν ἀναστήθηκε πραγματικά ἀπό τούς νεκρούς, τότε, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅλη μας ἡ πίστη εἶναι «ματαία» (Α’ Κόρ. 15,17) κι ἐμεῖς οἱ χριστιανοί «ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων» (Α’ Κόρ. 15,19). Χωρίς τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ζωντανή Χριστιανοσύνη.

Οἱ εὐαγγελικές ἀναφορές στήν Ἀνάσταση ἐπιμένουν ἰδιαίτερα σέ δύο σημεῖα. Καταρχάς, τονίζουν ἐμφατικά τήν πραγματικότητά της. Μετά τήν Ἀνάστασή Του, ὁ Χριστός δέν ἐμφανίστηκε ἁπλά, σάν σέ ὅραμα, στούς μαθητές Του, ἀλλά τούς κατέστησε ὁλότελα σαφές ὅτι ἦταν παρών γιά μία ἀκόμη φορὰ μέ τό πραγματικό -φυσικό Του σῶμα – τό ἴδιο σῶμα πού προσηλώθηκε καί πέθανε πάνω στό Σταυρό. Ἐκεῖνο τό δειλινό τῆς πασχάλιας ἡμέρας, τό πρῶτο πράγμα πού κάνει, ἀφοῦ τούς ἀπευθύνει τόν χαιρετισμό Του, εἶναι νά τούς δείξει τίς πληγές στά χέρια καί τήν πλευρά Του. Μιὰ ἑβδομάδα μετά, ξαναεμφανίζεται καί λέει στό Θωμᾶ: «φέρε τόν δάκτυλόν σου ὧδε καί ἴδε τάς χεῖράς μου, καί φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου, καί μή γίνου ἄπιστος, ἀλλά πιστός» (Ἰωάν. 20,27). Οἱ μαθητές καλοῦνται νά μήν ἔχουν τήν παραμικρή ἀμφιβολία πώς τό σῶμα τοῦ Πάθους στό Γολγοθᾶ καί τό σῶμα τῆς Ἀνάστασης, πού τώρα ἀντικρίζουν μπροστά τους, εἶναι ἕνα καί τό αὐτό. Ὁ ἀναστημένος Σωτήρας δέν εἶναι ἄσαρκο πνεῦμα• «ψηλαφήσατέ με καί ἴδετε», τούς λέει, «ὅτι πνεῦμα, σάρκα καί ὀστέα οὐκ ἔχει καθώς ἐμέ θεωρεῖτε ἔχοντα… καί λαβὼν ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγε» (Λουκ. 24, 39-43). Τά Εὐαγγέλια δέν ἀφήνουν χῶρο γιά καμιά ἀμφισημία: ἡ Ἀνάσταση εἶναι πραγματική.

Ὅμως τήν ἴδια στιγμή, ὑπάρχει μιὰ παραδοξότητα, ἕνα μυστήριο γύρω ἀπό τό σῶμα τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ. Περνᾶ μέσα ἀπό κλειστές θύρες (Ἰωάν. 20,19). Μετά τήν Ἀνάσταση, οἱ μαθητές δέν ἀναγνωρίζουν ἀμέσως τόν Ἰησοῦ στή λίμνη τῆς Τιβεριάδας (Ἰωάν. 21,4)• οὔτε ὁ Λουκᾶς καί ὁ Κλεόπας στό δρόμο πρός Ἐμμαούς (Λουκ. 24,16). Ἔχει τό ἴδιο σῶμα πού εἶχε καί πρίν, κι ὡστόσο εἶναι διαφορετικό, διότι τώρα εἶναι «σῶμα πνευματικόν» (Α’ Κόρ. 15,44),

Αὐτό δέν σημαίνει πώς τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ μετά τήν Ἀνάσταση εἶναι, ὑπό μία ἔννοια, μή πραγματικό ἤ ἐξαϋλωμένο. Ὄχι: παραμένει ἕνα ὁλότελα φυσικό σῶμα, ἀποτελούμενο ἀπό ὕλη. Ὅμως ἡ ὑλικότητά του ἔχει πλέον μεταμορφωθεῖ ἀπό τή δύναμη τοῦ Πνεύματος, καί ὑπ’ αὐτή τήν ἔννοια, ἔχει ἀπελευθερωθεῖ ἀπό τούς περιορισμούς πού ὑφίστανται συνήθως τά σώματά μας. Διαθέτει ἐλαφράδα, ἄνωση καί ἐλευθερία – ἰδιότητες πού τά σώματα τῶν δικαίων θά ἀποκτήσουν κατά τή γενική ἀνάσταση τῶν ἐσχάτων, ἀλλά πού ἐμεῖς πρός τό παρόν δυσκολευόμαστε νά φανταστοῦμε. Ὅμως, παρότι θαυμαστά μεταμορφωμένο, παραμένει τό ἴδιο μέ πρίν, ἕνα φυσικό σῶμα.

Ἄς μήν χάνουμε τήν εὐκαιρία, σέ κάθε πασχάλια γιορτή, νά ἐκδηλώνουμε τήν πίστη μας στήν πραγματικότητα τῆς ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασης τοῦ Σωτῆρος, νά ἀνοίγουμε κάθε φορὰ τά μάτια μας ἐκστατικά ἐνώπιον τοῦ ἀναστημένου σώματός Του, καί νά κοιτᾶμε μπροστά προσδοκώντας τή δική μας μελλοντική ἀνάσταση τῶν ἐσχάτων.

 

Τρία δῶρα καί μία ἀποστολή

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Κύριός μας, εἰσέρχεται μετά τήν Ἀνάσταση, κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, καί ἐμφανίζεται, «οὔσης ὀψίας», στούς μαθητές Του. Κομίζει στούς Ἀποστόλους τρία δῶρα, καί σέ ἀνταπόδοση τούς δίνει τήν ἐντολή ἤ τούς παραγγέλλει νά φέρουν εἰς πέρας μία ἀποστολή. Ποιά εἶναι αὐτά τά τρία ἀναστάσιμα δῶρα καί ποιά ἡ ἀποστολή ποὺ τά συνοδεύει;

Τό πρῶτο δῶρο εἶναι τό δῶρο τῆς Εἰρήνης; «Ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καί ἔστη εἰς τό μέσον, καί λέγει αὐτοῖς• εἰρήνη ὑμῖν» (Ἰωάν. 20,19). Ἡ εἰρήνη σημαίνει μία αἴσθηση κατεύθυνσης: Ὄχι τήν ἀπουσία πειρασμῶν καί ἀγώνα -αὐτά συνεχίζονται μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μας- ἀλλά τήν ἀπουσία ἐκείνης τῆς σύγχυσης, τῆς παραζάλης καί τῆς ἀβεβαιότητας, πού κάνουν τόν ἄνθρωπο νά παραλύει. Τέτοια ἦταν ἡ κατάσταση τῶν μαθητῶν. Ὅταν εἶδαν τόν Κύριό τους νά πεθαίνει στό Σταυρό, ἀπογοητεύτηκαν βαθιά καί τράπηκαν σέ φυγή, ὅπως τά πρόβατα χωρίς ποιμένα. Δέν εἶχαν ἰδέα τί θά ἔπρατταν στή συνέχεια. Ὅμως τώρα πού συνάντησαν τόν ἀναστημένο Σωτήρα, ἔχουν πλέον μέσα τούς εἰρήνη. Ἔχουν μία αἴσθηση προσανατολισμοῦ καί ξέρουν πού πηγαίνουν.

Τό δεύτερο δῶρο εἶναι τό δῶρο τῆς Χαρᾶς: «ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον» (Ἰωάν. 20,20). Ἡ ἀπόγνωση πού ἔνιωσαν οἱ μαθητές ὅταν εἶδαν τόν Χριστό σταυρωμένο μετατράπηκε τώρα σέ ἀγαλλίαση. Συντετριμμένοι προηγουμένως, ζαρωμένοι ἀπό τό φόβο πίσω ἀπό κλειδωμένες πόρτες, μεταμορφώνονται ἔξαφνα ἀπό μία μεγάλη χαρά.

Τό τρίτο δῶρο εἶναι τό σημαντικότερο ὅλων, εἶναι ἡ δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «Ἐνεφύσησε καί λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον» (Ἰωάν. 20,22). Προεξοφλώντας τήν πληρέστερη ἀποκάλυψη κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὁ ἀναστημένος Χριστός καθιστᾶ τοὺς Ἀποστόλους «πνευματοφόρους». Αὐτό, ἀπό μία ἄποψη, μπορεῖ κανείς νά τό δεῖ ὡς τό πλήρωμα τοῦ σκοποῦ τῆς Ἐνσάρκωσης: ὅπως βεβαιώνουν οἱ Πατέρες, «ὁ Λόγος ἐνσαρκώθηκε γιά νά μπορέσουμε ἐμεῖς νά ἀξιωθοῦμε τό Ἅγιο Πνεῦμα». Ὅπως λέει καί ὁ Βλαδίμηρος Λόσκυ: «Ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα μας -προσωπική καί ἀναφαίρετη στόν καθένα μας- εἶναι τό θεμέλιο ὅλης τῆς χριστιανικῆς ζωῆς».

Αὐτό εἶναι τό τριπλό δῶρο τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ: Εἰρήνη, Χαρά καί Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅμως τά δῶρα ὑπάρχουν πάντα γιά νά μοιράζονται μέ τούς ἄλλους καί νά γίνονται χρήσιμα γιά τό καλό τῶν ἄλλων γι’ αὐτό καί τό τριπλό δῶρο κουβαλᾶ μαζί του καί μία πρόσκληση ἀποστολῆς. «Καθώς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς» (Ἰωαν. 20, 21): ἡ Εἰρήνη, ἡ Χαρά καί ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνεπάγονται τό στάλσιμο τῶν Ἀποστόλων σέ μία ἀποστολή. Πρέπει νά προεκτείνουν τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ στό χρόνο καί τό χῶρο, φέρνοντας τό δικό Του μήνυμα συγχωρήσεως στούς ἀπεγνωσμένους καί ἐξουθενωμένους. Ἐνδυναμώθηκαν διά τοῦ Πνεύματος γιά νά κομίσουν μαρτυρία: «ὑμεῖς δέ ἐστε μάρτυρες τούτων» (Λουκ. 24,48).

Κι ὡστόσο, ὁ Κύριος, καθώς προσφέρει τά τρία δῶρα Του καί ἐμπιστεύεται στούς Ἀποστόλους ἕνα ἔργο, κάνει καί κάτι ἄλλο: «Ἔδειξεν αὐτοῖς τάς χεῖρας καί τήν πλευράν» (Ἰωάν, 20,20). Γιατί; Δέν χωρᾶ καμία ἀμφιβολία πώς νά τούς διαβεβαιώσει πώς αὐτός πού στέκεται μπροστά τους εἶναι πράγματι Ἐκεῖνος ὁ Ἴδιος, ἀναστημένος ἀπό τούς νεκρούς μέ τό ἴδιο φυσικό σῶμα πού ὑπέφερε πάνω στό Σταυρό. Ὅμως ὑπάρχει σίγουρα κι ἕνας βαθύτερος λόγος. Ἄν ὁ Σωτήρας τούς δείχνει τά πέντε στίγματα τῶν πληγῶν τοῦ Πάθους, νωπά ἀκόμα στή σάρκα Του, εἶναι γιά νά τούς καταστήσει σαφές πώς μόνο ἕνας τρόπος ὑπάρχει νά ἐκπληρώσουν μέ ἐπιτυχία τήν ἀποστολή πού τούς παρέδωσε. Κι αὐτός ὁ τρόπος εἶναι νά Τόν ἀκολουθήσουν στό δρόμο τοῦ Σταυροῦ, νά μοιραστοῦν μαζί Του τήν οὐσιαστική αὐτοπροσφορά Του, νά βαστάξουν «ἐν τῷ σώματι, τά στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ» (Γαλ. 6,17). «Ὑμεῖς ἐστε μάρτυρες τούτων» (Λουκ. 24,48): ὅσο ὁ καθένας μας γίνεται μάρτυρας, δηλαδή σύν-πάσχει καί σύν-μαρτυρεῖ μαζί μέ τό Χριστό, ὅσο εἴμαστε ἐκτεθειμένοι, ἀνοιχτοί στό πόνο τῶν διπλανῶν μας, τόσο θά μποροῦμε κι ἐμεῖς νά εἴμαστε ἀληθινοί ἀπόστολοι.

Στίς βιτρίνες τῶν γραφείων κηδειῶν ὑπάρχει κάποιες φορές ἡ ἐπιγραφή «Δεχόμαστε παραγγελίες στεφάνων ἤ σταυρῶν». Ὅμως στή πραγματικότητα δέν ὑπάρχει δυνατότητα ἐπιλογῆς μεταξύ τῶν δύο: δέν μποροῦμε νά φορέσουμε τό στεφάνι τῆς ἀναστάσιμης νίκης, ἄν δέν σηκώσουμε μαζί μέ τό Χριστό τό Σταυρό. Κατά τό Μεσαίωνα, τά «πασχάλια μνήματα», οἱ κατασκευές δηλαδή ἐκεῖνες πού ἑτοιμάζονταν γιά νά στολίσουν κάθε Πάσχα τούς ἀγγλικούς ναούς, ἔφεραν πάνω τους τήν ἐπιγραφή «Vincit qui patitur» – «Αὐτός πού πάσχει νικᾶ». Αὐτό συνέβη μέ τό Σωτήρα μας καί αὐτό πρέπει νά συμβεῖ καί μέ μᾶς. Ἄς βαστάξουμε λοιπόν στό σῶμα μας τά στίγματα τοῦ σταυρωθέντα Ἰησοῦ, καί στή συνέχεια, μέ τή δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θά μοιραστοῦμε μαζί μέ τούς ἄλλους τήν Εἰρήνη καί τή Χαρά τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ!
Πηγή