Κυριακή τῆς Τυροφάγου ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός  10

Κυριακή τῆς Τυροφάγου

17  Μαρτίου 2013

( Ρωμ..ιγ΄ 11 –  ιδ΄4)

«Ἀποθώμεθα οὖν τά ἔργα τοῦ σκότους

καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός»

Ἡ πιό μεγάλη ἀντίθεση, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, στή ζωή τῆς δημιουργίας εἶναι αὐτή πού παρατηρεῖται ἀνάμεσα στή μέρα καί τή νύχτα ۠ ἀνάμεσα στό φῶς καί στό σκοτάδι. Ἡ ἴδια καί, ἴσως, μεγαλύτερη ἀντίθεση παρατηρεῖται καί στήν πνευματική καί ἠθική ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Γιά τήν ἀντίθεση αὐτή, καθώς καί τήν ὑπέρβασή της κάνει λόγο ὁ ἀπόστολος Παῦλος στή σημερινή περικοπή.

Ἡ νύχτα δόθηκε ἀπό τόν Δημιουργό γιά νά ἀναπαύεται ὁ ἄνθρωπος καί νά διακρίνεται ἀπό τά ζῶα. Τήν περιγράφει πολύ ὡραῖα ὁ Δαβίδ στόν προοιμιακό ψαλμό (103, στ. 20-21). Ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος ἐργάζεται τή μέρα καί ἀναπαύεται τή νύχτα, τά ἄγρια κυρίως θηρία ἀναπαύονται τή μέρα καί τή νύχτα φροντίζουν γιά τή διατροφή τους.

Τή φυσική αὐτή τάξη στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου τή διαταράσσει ἡ ἁμαρτία. Οἱ ἄνθρωποι πού ὑποκύπτουν καί ὑποδουλώνονται στά διάφορα πάθη μοιάζουν πιά μέ τά ἄγρια θηρία ۠ ζοῦν καί κινοῦνται κυρίως  τή νύχτα. Περιμένουν νά πέσει τό σκοτάδι τῆς νύχτας γιά νά ἀρχίσουν τά ἄνομα καί ἁμαρτωλά ἔργα τους, τά «ἔργα τοῦ σκότους».

Πόσο εἰλικρινής εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ! Παρουσιάζει τά πράγματα καί τίς καταστάσεις τῆς ζωῆς ὅπως ἀκριβῶς εἶναι. Οἱ ἄνθρωποι συνήθως παραποιοῦν κάι διαστρέφουν τήν πραγματικότητα. Τή νύχτα τή λένε μέρα καί τή μέρα νύχτα. Γι’αὐτό  δέν εἶναι δύσκολο νά ἀκούσει κανείς, ὅτι ἡ χωρίς ἠθικούς φραγμούς ζωή εἶναι «ἐλευθερία», «πρόοδος» καί «ἐξέλιξη» ۠ ὅτι ἡ ἀπιστία, ἡ ἀθεΐα, ὁ ὀρθολογισμός κ.λ.π. εἶναι «φῶτα» τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ, ἐνῶ ἡ πίστη καί ἡ εὐσέβεια τῶν παλαιοτέρων ἐποχῶν ἦταν «σκοταδισμός»!

Ὅ,τι ὅμως καί νά λένε οἱ ἄνθρωποι, ἡ πραγματικότητα δέν ἀλλάζει. Τά ἔργα τῆς ἀπιστίας καί ἁμαρτίας εἶναι «ἔργα τοῦ σκότους».

Ἡ νύχτα ὅμως δέν διαρκεῖ παντοτεινά. Ἔρχεται ἡ στιγμή πού τό πιό πυκνό σκοτάδι τό διαδέχεται τό φῶς τῆς αὐγῆς. Τό φῶς τῆς μέρας. Ἡ μέρα νικάει τή νύχτα. Τό φῶς τῆς μέρας εἶναι ἡ νίκη καί ἡ ὑπέρβαση τῆς νύχτας.

Τήν εἰκόνα αὐτή μεταφέρει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν πνευματική ζωή καί λέει: «Ἡ νύχτα προχώρησε πολύ. Ἡ μέρα πλησιάζει». Καί ὅπως, κάθε πρωΐ, βγάζουμε τά νυχτερινά μας ροῦχα καί φορᾶμε τά ροῦχα της μέρας, ἔτσι ἄς ἐγκαταλείψουμε ὁριστικά τά «ἔργα τοῦ σκότους» καί ἄς φορέσουμε τά φωτεινά «ἔργα τῆς ἀρετῆς». Τό νόημα τῆς εἰκόνας αὐτῆς εἶναι ὅτι ἡ ἠθική καί πνευματική ζωή εἶναι μιά πλήρης καί ὁριστική μεταβολή καί ἀλλαγή ζωῆς. Εἶναι μιά τελείως διαφορετική ζωή ὅσο ἡ μέρα ἀπό τή νύχτα. Μιά κατάσταση πού τή χαρακτηρίζουν ἐντελῶς καινούργια στοιχεῖα, ὅπως εἶναι τό φῶς, ἡ ζωή, ἡ χαρά καί οἱ ἐκδηλώσεις τῆς ἀρετῆς.

Ἀλλ’ ὁ Ἀπόστολος γίνεται περισσότερο συγκεκριμένος. Λέγει: «Φορέστε σάν καθημερινό σας ροῦχο τόν Ἰησοῦ Χριστό». Καί μέ τή νέα αὐτή εἰκόνα θέλει νά μᾶς πῆ ὅτι ὁδηγός καί ἐμπνευστής τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ὁ Χριστός.

Ὅπως τά ροῦχα μᾶς συνοδεύουν σ’ ὅλες τίς ἐκδηλώσεις τῆς μέρας καί ὁλόκληρης τῆς ζωῆς μας, ἔτσι ἡ παρουσία, ἡ ἀγάπη καί ἡ σκέψη τοῦ Ἰησοῦ πρέπει νά μᾶς συνοδεύουν κάθε ὥρα καί κάθε στιγμή τῆς ζωῆς μας. Τότε ἀκριβῶς τά ἔργα μας παίρνουν ἄλλο νόημα. Γίνονται «ἐν Χριστῷ». Καί ὅταν λέμε «ἔργα» δέν ἐννοοῦμε μόνο τίς χριστιανικές ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς, ἀλλά καί τά ἔργα καί τίς ἀπασχολήσεις τῆς ἐπαγγελματικῆς καί κοινωνικῆς ζωῆς.

Τό τελικό συμπέρασμα τοῦ Ἀποστόλου: «Ἄς συμπεριφερώμαστε μέ εὐπρέπεια καί κοσμιότητα, ὅπως συμπεριφέρεται κανείς τή μέρα, κάτω ἀπό τά βλέμματα ὅλων». Ἡ ἠθικοκοινωνική ζωή τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι τέτοια, ὥστε νά ἀντέχει στό φῶς τῆς μέρας. Νά μή φοβᾶται τό φῶς τῆς δημιότητος ۠ νά κυλᾶ ὄμορφα, χωρίς καμμιά προσποίησι μπροστά στά μάτια ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί τῶν ἀγγέλων. Ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι τέτοια, ὥστε νά μποροῦν ὅλοι νά τήν βλέπουν καί νά δοξάζουν «τόν πατέρα ἡμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. ε΄ 16). ΑΜΗΝ!

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου

"Όταν δε νηστεύητε μη γίνεσθε ώσπερ οι υποκριταί..."

Αγαπητοί μου αδελφοί, βρισκόμαστε στο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, μπροστά στα πνευματικά αγαθά, τις «αἰώνιες αλήθειες» όπως τις ονομάζει η αγία μας Εκκλησία.Μας δίνει το χέρι Του, ο Κύριός μας, να διαβούμε την περίοδο της Σαρακοστής και να βγούμε από την έρημη γη των παθών μας, του φοβερού εγωισμού, της κάθε αμαρτωλής μας επιθυμίας, στην εύφορη γη της αγάπης και της ειρήνης του αναστημένου Χριστού, το Πάσχα.

Η Εκκλησίας μας έχει την εμπειρία να μας οδηγήσει σωστά, χωρίς ακρότητες, αναπτύσσοντας στον καθένα μας κατά το μέτρο του, τά χαρίσματα που έχει. Έτσι πρώτα μας μιλάει για τη Νηστεία, την οποία συνδέει με την υποκρισία και την επίδειξη, που είναι η πιο μεγάλη αμαρτία.

Είναι ψεύτικος ο αγώνας που γίνεται όταν θέλουμε να αρέσουμε στους άλλους ανθρώπους και ματαιοπονούμε διότι αποκτούμε και άλλες πνευματικές ασθένειες όπως ο θυμός και η κατάκριση, αν κάποιος για παράδειγμα δεν εκτιμήσει αυτόν τον «υποκριτικό μας αγώνα» τότε γινόμαστε θηρία, χωρίς ευσπλαχνία και συγχώρεση και προσθέτουμε μεγάλη πίκρα και στεναχώρια στην ψυχή μας.

Η νηστεία φαίνεται ότι δεν είναι σκέτη αλλαγή τροφής, αλλά ολοκληρωτικό δώσιμο στην υπακοή του Σωτήρος Χριστού.

Τι ωφέλησε αγαπητοί μου, τους πρωτοπλάστους η χωρίς κόπο και μέριμνες ζωή μέσα στον Παράδεισο, αφού έγιναν ράθυμοι και απίστησαν στον Θεό, και κατεφρόνησαν και παρέβησαν την εντολή Του· που ήταν βέβαια εντολή νηστείας;

Έτσι και σε εμάς η εντολή του Χριστού για Νηστεία, είναι στην ουσία της εντολή πίστης, ευλογίας και αγιασμού, είναι άρνηση του κακού μας εαυτού και παράδοση στην αγαθότητα του Θεού Πατέρα μας. Όλα είναι δυνατά σε αυτόν που αφήνεται στην πρόνοια του Κυρίου μας, γι΄ αυτό ο Ιερός Χρυσόστομος μας τονίζει: «Πές μου αδελφέ τι αποκομίζεις από τη νηστεία που κάνεις; Γιατι κι ο γεωργός, γι αυτό σπέρνει για να θερίση. Κι ο καραβοκύρης, γι αυτό σχίζει τα πέλαγα, για να γεμίσει το αμπάρι. Μη μου λες τόσες μέρες νηστεύω, κρασί δεν πίνω, δεν πηγαίνω σε διασκεδάσεις. Άλλά δείξε αν, ενώ ήσουν οξύθυμος, έγινες πράος. αν μεθάς με την οργή, τι σημασία έχει που δεν πίνεις; Αν φθονείς, τι ωφέλεια έχεις που νηστεύεις;

Δεν σε ρωτώ τι τραπέζι στρώνεις, αλλά αν άλλαξες ψυχή».

Κυριακή της Τυροφάγου-εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας

πηγή

Κυριακή της Τυροφάγου. Ἀδελφοί, «ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» (῾Ρωμ. 13,11) + Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος

Κυριακή της Τυροφάγου. Ἀδελφοί, «ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» (῾Ρωμ. 13,11) 

Ἀρχίζω τὸ κήρυγμα μὲ ἕνα παράδειγμα. Σᾶς ἐρωτῶ· ἔχετε δεῖ ποτέ σας ὑπνοβάτη; Εἶνε κάτι φοβερό. Ὁ ὑπνοβάτης σηκώνεται τὴ νύχτα καί, ἐνῷ κοιμᾶται, ἀνοίγει τὴν πόρτα, βγαίνει ἔξω καὶ περπατάει! Κι ἂν βοηθήσῃ ὁ Θεὸς καὶ δὲν πέσῃ σὲ κανένα πηγάδι ἢ ἀπὸ καμμιὰ ταράτσα, θὰ ἐπιστρέψῃ πάλι στὸ κρεβάτιτου. Τὸ πρωί, ὅταν ξυπνήσῃ καὶ τὸν ρωτοῦν τί ἔγινε τὴ νύχτα, δὲ θυμᾶται τίποτε. Αὐτὸς εἶνε ὁ ὑπνοβάτης. Ἕνα φαινόμενο, ποὺ καὶ ἡ ἐπιστήμη δὲν μπορεῖ καλὰ - καλὰ νὰ τὸ ἐξηγήσῃ.

Ὁ ὑπνοβάτης εἶνε ἕνα παράδειγμα· εἶνε εἰκόνα μιᾶς ἄλλης καταστάσεως γιὰ τὴν ὁποία μιλάει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Φωνάζει καὶ μᾶς λέει, ὅτι πρέπει νὰ ξυπνήσουμε ἀπὸ τὸν ὕπνο (βλ. Ῥωμ. 13,11) . Ποιόν ὕπνο; Δὲν πρόκειται γιὰ τὸν φυσικὸ ὕπνο. Αὐτὸς εἶνε ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ. Εἶνε ἀνάπαυσις τοῦ σώματος, ἀνανέωσις τῶν δυνάμεων, φάρμακο ζωῆς, ὑγεία καὶ εὐλογία· ὅπως ἀντιθέτως ἡ ἀϋπνία εἶνε μιὰ τιμωρία, μιὰ μάστιγα. Ὥστε ὅταν λέῃ ἐδῶ ὁ ἀπόστολος, ὅτι πρέπει νὰ ξυπνήσουμε, ἐννοεῖ ἀπὸ κάποιον ἄλλο ὕπνο, ὕπνο σὰν τοῦ ὑπνοβάτου, ὕπνο ἐπικίνδυνο καὶ θανατηφόρο, ὕπνο κατηραμένο. 

Εἶνε ὁ ὕπνος ποὺ ἔλεγε κι ὁ Δαυΐδ· Βοήθησέ με, Θεέ μου· «φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου, μήποτε ὑπνώσω εἰς θάνατον, μήποτε εἴπῃ ὁ ἐχθρός μου· Ἴσχυσα πρὸς αὐτόν»(Ψαλμ. 12,4-5). Καὶ ὁ ὕπνος αὐτός, ἀδελφοί μου, εἶνε ὁ ὕπνος ποὺ φέρνει στὴν ὕπαρξί μας ἡ ἁμαρτία· κάθε ἁμαρτία. Θέλετε παραδείγματα; Νά μία συγκεκριμένη ἁμαρτία, ποὺ τὴν ἀναφέρει σήμερα ὁ ἀπόστολος. Εἶνε ἡ μέθη (βλ.Ῥωμ. 13,13). Ὅταν ὁ ἄνθρωπος μεθύσῃ, ζαλίζεται, χάνει τὶς αἰσθήσεις του, δὲν κυριαρχεῖ πλέον στὸν ἑαυτό του.

Ὁ μέθυσος δὲν ἔχει φρένο. Ἀνοίγει τὸ στόμα του, μὰ τὰ λόγια του εἶνε ἀνοησίες, ἀστειολογίες, αἰσχρολογίες καὶ ὕβρεις, ποὺ ἐκτοξεύει ἐναντίον τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου. Τὰ λόγια του ἀκόμα εἶνε ἐκμυστηρεύσεις· τὰ πιὸ σοβαρὰ μυστικὰ τῆς ζωῆς του, ποὺ δὲν τὰ λέει οὔτε στὴ γυναῖκα του οὔτε στὸν πνευματικό του, τὰ λέει τότε μπροστὰ σὲ μικροὺς καὶ μεγάλους, καὶ γίνεται καταγέλαστος. Ἀκόμη χειρότερα, τὴν ὥρα τῆς μέθης κυριαρχεῖ ὁ σατανᾶς καὶ ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ μεθύσου βγαίνουν φρικτὲς βλασφημίες τῶν θείων. Κ᾿ ἐπειδὴ στὸ θολωμένο μυαλό του δὲν κυριαρχεῖ πλέον ἡ λογική, ὁδηγεῖται καὶ σὲ ἄλλες ἁμαρτίες, ποὺ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος. Ἡ μέθη ἔχει γειτόνισσα τὴν πορνεία, τὴ μοιχεία καὶ τὴν ἀκαθαρσία (ἔ.ἀ. 13,13). Βάκχος καὶ Ἀφροδίτη γειτονεύουν, ὅπως λέει καὶ ἡ μυθολογία. Ἄλλος γείτονας τῆς μέθης εἶνε ὁ θυμός, καὶ ἄλλος ἀκόμη χειρότερος ὁ φόνος. Διότι ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ ἀλκοὸλ καὶ ὁ πιὸ ἥσυχος ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ διαπράξῃ φρικτὰ ἐγκλήματα. Ὁ ἔνδοξος Μέγας Ἀλέξανδρος σὲ συμπόσιο, ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ ἀλκοὸλ ἐφόνευσε – ποιόν;

Τὸν Κλεῖτο, τὸν καλύτερό του φίλο! Ὑπνοβάτης ὁ μέθυσος. Θέλετε ἄλλον ὑπνοβάτη; Νά ὁ φιλάργυρος. Αὐτὸς πλέον δὲν μεθάει μὲ κρασί, ἀλλὰ μὲ τὸ χρῆμα. Ἀδικεῖ καὶ κλέβει, ἁρπάζει τὸ ψωμὶ τοῦ φτωχοῦ, τῆς χήρας καὶ τοῦ ὀρφανοῦ. Ἡ φιλαργυρία φτάνει ἀκόμη καὶ μέσα στὸν ἱερὸ ναό, ποὺ τὸν μεταβάλλει σὲ «οἶκον ἐμπορίου»(Ἰω. 2,16) . Ὁ φιλάργυρος ἐμπορεύεται ὅ,τι ἱερὸ καὶ ὅσιο, γίνεται καὶ χριστέμπορος καὶ θεοκάπηλος. Καὶ σὰν τὸν ὑπνοβάτη ἔχει τελεία ἀναισθησία.Ὑπνοβάτης ὁ μέθυσος, ὑπνοβάτης ὁ φιλάργυρος, ὑπνοβάτης καὶ ὁ φιλόδοξος. Αὐτὸς ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴ νόμιμη ὁδό, καὶ προσπαθεῖ μὲ κάθε θεμιτὸ καὶ ἀθέμιτο μέσο ν᾿ ἀναρριχηθῇ σὲ ἀξιώματα. Ἕνα τὸν ἐνδιαφέρει, πῶς θὰ καταλάβῃ τὴν ἐπίζηλη θέσι. Εἶνε κι αὐτὸς ἕνας φοβερὸς ὑπνοβάτης.

Ἀλλὰ θὰ μοῦ πῆτε· Ἐμεῖς μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ οὔτε μέθυσοι οὔτε φιλάργυροι οὔτε φιλόδοξοι εἴμαστε. Εἴμαστε φτωχαδάκια·μεροδούλι – μεροφάι.

Εἴμαστε ἐμεῖς ὑπνοβάτες; Καὶ ὅμως δὲν σᾶς ἀδικῶ. Ἀφήνω ὅλους αὐτοὺς ποὺ εἴπαμε, καὶ σᾶς λέω ὅτι κι ἀπὸ σᾶς, ποὺ ἔρχεστε στὴν ἐκκλησία, ἂν ἐξαιρέσω ἐλάχιστους, ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶστε ὑπνοβάτες

 –Ὑπνοβάτες ἐμεῖς; Ναί. Καὶ θὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω ἀμέσως μὲ μερικὰ παραδείγματα. Ἐὰν στὸ σχολεῖο, τὴν ὥρα ποὺ διδάσκει ἕνας σοφὸς δάσκαλος, κάποιον τὸν πάρῃ ὁ ὕπνος, τί θὰ γίνῃ ὅταν ξυπνήσῃ; Θ᾿ ἀκούῃ νὰ λένε οἱ ἄλλοι, «Μωρὲ τί σπουδαῖα πράγματα εἶπε ὁ δάσκαλος σήμερα!…», κι αὐτὸς δὲν θά ᾿χῃ ἰδέα. Καὶ ἂν σ᾿ ἕνα θέατρο , ὅπου παίζεται ἕνα σοβαρὸ ἔργο, κά-ποιον σὲ μιὰ γωνιὰ τὸν πάρῃ ὕπνος καὶ ῥοχαλίζῃ, τί θὰ καταλάβῃ; Μόλις τελειώσῃ τὸ θέατρο θ᾿ ἀκούῃ νὰ λένε, «Πολὺ ὡραῖα ἔπαιξανοἱ ἠθοποιοί, μᾶς ἔκαναν καὶ κλάψαμε…», αὐτὸς ὅμως δὲν θὰ καταλαβαίνῃ τίποτε. Καὶ ἂν σὲ μιὰ συναυλία, ὅπου ἐκτελεῖται τὸ καλύτερο μουσικὸ ἔργο, κάποιος ἀποκοιμηθῇ, ὅταν στὸ τέλος ξυπνήσῃ, οἱ ἄλλοι θὰ εἶνε ἐνθουσιασμένοι, ἀλλ᾿ αὐτὸς δὲν θά ᾿χῃ ἀκούσει τίποτε. Αὐτὸ παθαίνουμε κ᾿ ἐμεῖς, ἰδίως στὴν ἐκκλησία τὴν ὥρα τῆς λατρείας. Ἐδῶ εἶνε τὸ ὑψηλότερο σχολεῖο, ὅπου διδάσκει αὐτὸς ὁ Χριστός. Ἐδῶ εἶνε τὸ οὐράνιο θέατρο, ποὺ ἂν ζήσῃς τὰ τελούμενα, ἀνεβαίνεις στὰ οὐράνια. Ἐδῶ εἶνε ἡ ἀγγελικὴ συναυλία, ποὺ μπροστά της ὁ Μπετόβεν ὠχριᾷ. Ἐδῶ ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι κατεβαίνουν ἀπὸ τὰ οὐράνια καὶ σμίγουν μὲ τοὺς ταπεινοὺς ἱερεῖς. Ἂν τὰ πιστεύῃς αὐτά, νὰ ἔρχεσαι στὴν ἐκκλησία· ἂν δὲν τὰ πιστεύῃς, μὴν ἔρχεσαι. Ἄχ, Θεέ μου, ποῦ καταντήσαμε · νὰ μπαίνουμε στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ μὴ νιώθουμε τίποτε! Ὁ ἕνας κοιτάει τὸ ρολόι του, ὁ ἄλλος χασμουριέται, ὁ τρίτος κουβεντιάζει… 

Ποιός, σᾶς ἐρωτῶ, ἀπὸ τὸ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία…» μέχρι τὸ «Δι᾿ εὐχῶν…» ἔχει τὸ νοῦ του συγκεντρωμένο; Τελείως ἀφῃρημένοι εἴμαστε . Ἡ γυναίκα σκέπτεται τὴν κουζίνα καὶ τὸ σαλόνι της, ὁ ἄντρας τὸ μαγαζὶ ἢ τὸγ ραφεῖο του. Ὁ διάβολος φέρνει στὸ μυαλὸ ἀνεμοστρόβιλο καὶ τὰ παίρνει ὅλα. Παρόντες στὸ σῶμα, ἀλλ᾿ ἀπόντες στὸ πνεῦμα.Ὑπνοβάτες ὅλοι, ἀκόμα καὶ οἱ ἱερεῖς. Ποῦ εἶνε οἱ παπᾶδες ἐκεῖνοι οἱ ἀγράμματοι, ποὺ λειτουργοῦσαν καὶ κλαίγανε; Ποῦ οἱ πιστοὶ ἐκεῖ νοι, ποὺ μουσκεύανε τὰ πλακάκια τοῦ ναοῦ μὲ τὰ δάκρυά τους;… Νά λοιπόν, ἀγαπητοίμου, ὅτι εἴμαστε ὑπνοβάτες. Εἴμαστε ὅπως ὁ ὑπνωτισμένος, ποὺ βρίσκεται πάνω στὴ χειρουργικὴ κλίνη καὶ δὲ νιώθει τί κάνουν δίπλα του οἱ γιατροὶ καὶ οἱ νοσοκόμες.Ὅταν πᾶτε στὸ σπίτι σας ἐξετάστε , σὲ πόσες θεῖες λειτουργίες ἤρθατε στὸ ναὸ καὶ τὸ μυαλό σας ἦταν ἐκτὸς τῆς ἐκκλησίας ἢ σᾶς πῆρε ὁ ὕπνος σὰν τὸν Εὔτυχο (βλ. Πράξ. 20,8-12), χωρὶς συναίσθησι τοῦ μεγαλείου, τοῦ ὕψους καὶ τῆς λαμπρότητος τῶν ὅσων τελοῦνται.

Ἀδελφοί μου! Αὐτὰ ποὺ λέω σ᾿ ἐσᾶς, τὰλέω πρῶτα στὸν ἑαυτό μου. Ζοῦμε ὅλοι σὰνὑπνοβάτες. Ξέρετε πῶς μοιάζουμε; 

Εἶχα διαβάσει γιὰ ἕναν, ποὺ πῆγε πάνω στὸ βουνὸ τὸ Βεζούβιο καὶ κάθησε ἐκεῖ τὶς παραμονὲς τῆς ἐκρήξεως τοῦ ἡφαιστείου. Ὡραῖα, λέει, εἶνε ἐ- δῶ· ἡσυχία, δέντρα, σκιά… Ξάπλωσε στὸ χορτάρι καὶ πῆρε ἕνα θαυμάσιο ὕπνο. Ἀπὸ κάτω ὅμως τὸ ἡφαίστειο δούλευε. Ποιός νὰ τοῦ τό᾽λεγε, ὅτι σὲ λίγο, ἐνῷ αὐτὸς θὰ ῥοχαλίζῃ, θ᾿ἀνοίξῃ ὁ κρατήρας καὶ θὰ τὸν καλύψῃ ἡ λάβα;Ὀφείλω, ἀδέρφια μου, νὰ τὸ πῶ· κοιμώμαστε κ᾿ ἐμεῖς ἐπάνω σ᾿ ἕνα ἡφαίστειο. Ἂς γλεντοῦν, ἂς διασκεδάζουν, ἂς χορεύουν, ἂς ὀργιάζουν· τὸ ἡφαίστειο λειτουργεῖ, καὶ μιὰ μέρα θὰ ἐκραγῇ. Οὐαὶ κι ἀλλοίμονο σὲ ὅλους μας.Ὁ Βεζούβιος τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ (Ἰω. 3,36. ῾Ρωμ. 1,18· 9,22.Ἐφ. 5,6. Κολ. 3,6. Ἀπ. 19,15) θὰ μᾶς τινάξῃ. Τότε ὅλοι θὰ ξυπνήσουμε, μὰ θά ᾿νε ἀργά. Θὰ λέμε στὰ βουνά· Ἀνοῖξτε καὶ καλύψτε μας, κρύψτε μας ἀπὸτὴν ὀργὴ τοῦ Κυρίου (πρβλ. Λουκ. 23,30. Ἀπ. 6,16). Εἶνε αὐτὰ παραμύθια; Ὄχι, ἀδελφοί μου. Εἶνε γεγονότα, γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως,ποὺ ἔρχονται. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἐγώ, ἕνας μικρὸς σαλπιγκτὴς μέσα στὴν Ἐκκλησία, σαλπίζω καὶ λέγω·

Ξυπνᾶτε, ξυπνᾶτε! Αὐτὸ τὸ νόημα ἔχει ἄλλωστε καὶ τὸ τροπάριο ποὺ ἀκοῦμε τὴ Μεγάλη Σαρακοστὴ «Ψυχή μου ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;…».

Ξύπνα, ψυχή μου· σήκω, γιατί κοιμᾶσαι; «Τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι…». Τὸ τέλος πλησιάζει καὶ θὰ σὲ ζώσῃ ἡ ἀγωνία…Ἂς μὴ κοιμώμαστε, ἀδελφοί μου, γιὰ ν᾿ ἀκούσουμε τὸ «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός…»

 Ἂς ξυπνήσουμε καὶ ἂς γρηγοροῦμε, γιὰ ν᾿ ἀξιωθοῦμε τοῦ θείου νυμφῶνος, κ᾿ ἐκεῖ νὰ δοξάζουμε Πατέρα, Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.

+ επίσκοπος Αυγουστίνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Χρυσοσπηλαιωτίσσης Ἀθηνῶν τὴν 7-3-1965.

ΠΡΟΚΛΗΣΗ! ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 1054, ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΠΕΥΔΕΙ ΣΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΑΠΑ - ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗ!

ΜΗΠΩΣ ΕΝΩΘΗΚΑΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΗΡΑΜΕ ΕΙΔΗΣΗ;

Φαίνεται πως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει πάρει...

πολύ ζεστά το ζήτημα της "ένωσης των δύο Εκκλησιών" και 

φροντίζει να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση: 

Δεν εξηγείται αλλιώς πως, 

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ, 

Ορθόδοξος Πατριάρχης σπεύδει να παραστεί στην τελετή ενθρονίσεως

 του νέου Πάπα Ρώμης!!!

 πηγή

Γνωρίστε τον εχθρό σας - Οι Ιησουίτες

 

Δείτε το αποκαλυπτικό βίντεο...

Πηγή

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤO BLOG "ATTIKA NEA" ...!!!

Αργήσαμε να αντιληφθούμε το θέμα αλλά η συμπαράστασή μας είναι δεδομένη

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤO BLOG "ATTIKA NEA" ...!!!

πηγή

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ !‏ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ !

Η προδομένη Πατρίδα ματώνει…Θρηνεί σιωπηλά για το κατάντημα των παιδιών της. Όταν όμως οι αδικίες τους περισσέψουν και ο χαμός τους είναι βέβαιος, τότε παίρνει το φραγγέλιο και χτυπά φωνάζοντας:

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, άρχοντες και αλαζόνες κυβερνήτες , που φτιάχνετε και ψηφίζετε άδικους νόμους παίρνοντας ως αντάλλαγμα, χρήματα και αξιώματα! Σεις που εξαπατάτε τον λαό μου υφαρπάζοντας την εμπιστοσύνη του και εκμεταλλεύεστε τον φόβο και την απελπισία του! Εσείς που επιδιώκετε να ικανοποιήσετε μόνο το ατομικό σας συμφέρον, αλήθεια γνωρίζετε σε ποιους στρώνετε κόκκινα χαλιά και με παραδίδετε στα χέρια τους; Δεν ξέρετε ανόητοι, ότι αφού πάρουν ό,τι θέλουν και δεν σας έχουν πια ανάγκη, εσάς θα καταστρέψουν πρώτα; Δεν ξέρετε ότι οι σουλτάνοι σκοτώνουν πρώτα τους υποτακτικούς τους;

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ άνδρες της δικαιοσύνης, εισαγγελείς και δικαστές, που συμπράττετε με τους φαύλους άρχοντες, καλύπτετε τα ανόσια έργα τους και με τις άδικες αποφάσεις σας συμμετέχετε στο έγκλημα που συντελείται εναντίον μου! Εσείς που δώσατε όρκο να με προστατεύετε, κλείνετε τα μάτια και τα αυτιά, σωπαίνετε και δεν εκτελείτε το καθήκον σας! Σεις που συνεργείτε για να χάνουν άνθρωποι τις περιουσίες τους, φτωχοί να μπαίνουν φυλακή επειδή αδυνατούν να πληρώσουν δυσβάστακτους φόρους, πολίτες να διώκονται επειδή τολμούν να αντιδράσουν δημόσια ενάντια στην αδικία. Σεις που αφήνετε ελεύθερους τους εγκληματίες και ανοίγετε τη πόρτα της φυλακής σε απελπισμένους οικογενειάρχες που έχουν χάσει τα πάντα. Εσείς που βοηθάτε το άδικο να γίνει νόμος και το δίκιο να διώκεται! Είστε συνεργοί και συναυτουργοί στον φόνο εναντίον μου! Να θυμάστε ότι πάνω από τη ανθρώπινη δικαιοσύνη που χειρίζεστε για το συμφέρον σας, είναι η Θεία δικαιοσύνη, και σ’ αυτήν θα δώσετε λόγο για τις πράξεις σας!

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ σεις αξιωματικοί, ορκισμένοι στρατιώτες στο όνομά μου, με βλέπετε να παραδίδομαι σε χέρια εχθρικά και δεν μιλάτε! Φωνάζετε για τον μισθό σας αλλά μένετε βουβοί μπροστά στην υποδούλωσή μου! Σεις ορκιστήκατε να με φυλάξετε με την ζωή σας! ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ;

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ σεις άνδρες του κλήρου, φωτισμένοι Ποιμένες του λαού μου, που τον αφήσατε ξέσκεπο και μόνο μπροστά στους άρπαγες και τους τοκογλύφους! Εσείς που μιλάτε για την Αλήθεια και το δίκιο Του Χριστού, πώς σωπαίνετε, στα τόσα ψεύδη των αρχόντων οι οποίοι λογίζονται μόνο το κακό, παρά τους ευλογείτε και τους παρασημοφορείτε μέσα στους ναούς;

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ διανοούμενοι εσείς, δάσκαλοι του προοδευτισμού και της επίπλαστης ελευθερίας! Σεις που διδάσκετε στα παιδιά μου να μην με αγαπούν, να ντρέπονται για μένα, που θέλετε να γίνουν άνθρωποι χωρίς ταυτότητα, γιατί τάχα οι πατρίδες δεν είναι τίποτα και δεν αξίζει να πολεμά κανείς γι αυτές. Τυφλοί οδηγοί εσείς , καλλιεργείτε το φυτώριο των νέων δούλων, που δεν θα πιστεύουν σε τίποτα για να τους εκμεταλλεύονται οι αφέντες κατά πως θέλουν. Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΜΟΥ θα πέσει πάνω στα κεφάλια σας όταν τα φιλότιμα παιδιά μου με λευτερώσουν!

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ σεις Έλληνές μου, που σκύβετε το κεφάλι από ντροπή και απελπισία! Καταφεύγετε σε ξένους τόπους, ψάχνετε για καινούργιες πατρίδες. Εδώ είν’ η γη σας! Εδώ και ο ουρανός σας! Δεν ξέρετε ότι οι πατρίδες δεν αγοράζονται, ούτε πωλούνται; Δεν τις δίνουν χάρισμα, μήτε ελεημοσύνη; Και όσους τις επιβουλεύονται, εκείνες τους εκδικούνται; Πρέπει να πολεμάς και όχι να επαιτείς γι αυτές!
ΘΑΡΣΕΙΤΕ ! Ψηλά το κεφάλι! Ελεύθερους Έλληνες γέννησα εγώ, όχι ραγιάδες!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ (Νίκος Καζαντζάκης)

«Πηδά η φωτιά κι οι σούβλες έτοιμες
κι αυτός ολόρθος στέκει
πεθαίνει αρνούμενος το θάνατο
και λευτεριά φωνάζει

Ελευτεριά για 'σένα χάνομαι
μα θα 'ρθουν πίσω μου άλλοι
στρατοί οι γιοι μου και τα εγγόνια μου
και θα σ' ελευθερώσουν

A

Μην κλαις κυρά κι εγώ θα αναστηθώ
και θα σ' αρπάξω πάλε
θα σπω τις αλυσίδες της σκλαβιάς
θα καταλύω τα κάστρα

Λίγοι είμαστε κι αλίμονο στης γης
αν ξοφληθεί η γενιά μας
στρατοί οι γιοι μου και τα εγγόνια μου
και θα σ' ελευθερώσουν»

Θωμαή Στεφανοπούλου

ΠΗΓΗ

μεταφορά

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ

Το ιστολόγιο μας, συνεχίζει το αφιέρωμα τιμής στους κληρικούς που ποτέ δεν εμφανίστηκαν με την αλαζονεία της αρετής αλλά απόμειναν μέσα στην ταπείνωση της αμαρτολότητας που όλοι μας σέρνουμε πίσω μας. Και στάθηκαν δίπλα στο Λαό του Θεού και σε κάθε πονεμένο άνθρωπο. Το αφιέρωμα μας σήμερα είναι στον Π.Γερμανό Σταυροβουνιώτη.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ

(1906-1982)

Από την προφορική Διαθήκη του Γέροντος Γερμανού 

«Ποτέ σου μη ζήτησης αξιώματα. Ποτέ σου μη ζήτησης τιμές από τον κόσμο. Ποτέ σου μη ζήτησης να ακουστή το όνομά σου. Να 'σαι πάντα αφανής, άγνωστος στους πολλούς τόσο, ώστε, ει δυνατόν, να μη σε ξέρη κανένας. Και τότε θα σε ξέρη ο Θεός. Εάν ο Θεός θέλη να σε φανερώση, δεν ευθύνεσαι εσύ. Μόνο εσύ να μη φροντίζης να φανής ότι είσαι έτσι και έτσι, ότι τάχα δηλαδή έχεις αρετή, είσαι άξιος κ.λπ. Να ζης με αφάνεια, σαν ξένος και παρεπίδημος, 'ως ο αλλόγλωσσος εν ετερογλώσσοις εν γνώσει καθήμενος', όπως λέγει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Να μη αποκτήσης ποτέ σου παρρησία, να μη θέλης να φαίνεσαι πως κάτι είσαι. Και τέλος, να μη έχης ποτέ, μα ποτέ σου μνησικακία, ούτε ακόμη με τον χειρότερό σου εχθρό. Αλλά αντίθετα να παρακαλής τον Θεό να τους συγχωρήση όλους, να συγχωρήση όλο τον κόσμο».

Ο μακαριστός ηγούμενος της μονής Σταυροβουνίου Γερμανός
(† 31.8.1982)

(Σύντομη αναφορά στην ζωή του)

Γεννήθηκε στο χωριό Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου το 1906 από ευσεβείς γονείς, το Νικόλαο και τη Μαργαρίτα, το γένος Χατζηγιώργη. Διαβάζοντας, όταν ήταν μικρός, τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου, παρακινήθηκε στην απόφαση να ακολουθήσει το μοναχικό βίο.

Σε ηλικία 16 ετών εισήλθε στην Μονή Σταυροβουνίου. Επέδειξε υποδειγματικό  ζήλο  και αξιοθαύμαστη υπακοή σαν δόκιμος Μοναχός. Πήρε την ρασοευχή σε ηλικία 24 ετών και μετονομάστηκε από Γεώργιο σε Γερμανό μοναχό. Χειροτονήθηκε Διάκονος τον επόμενο χρόνο. Εκάρη Μεγαλόσχημος σε ηλικία 29 ετών και εχειροτονήθη Ιερομόναχος στην ηλικία των 38 ετών.

Στα χρόνια που ήταν υποτακτικός τον διέκρινε μεγάλη ταπείνωση, θαυμαστή αυταπάρνηση, ακούραστη εργατικότητα, ιώβεια υπομονή στις θλίψεις, μεγάλη πίστη στις πολλές του δοκιμασίες, ασυναγώνιστη εγκράτεια και απαράμιλλη νηστεία.

Η αγνότητα του βίου του, η αποδεδειγμένη του σύνεση και οι διοικητικές του ικανότητες απετέλεσαν την κύρια αιτία της εκλογής του σε ηγούμενο το έτος 1952, οπότε είχε κοιμηθεί ο προκάτοχός του στην ηγουμενία της μονής, ο αείμνηστος Γέροντας Διονύσιος ο Β’ (1948-1952). Σαν ηγούμενος αρεσκόταν στο να δίδει σ’ όλους τους τομείς πρώτος το καλό και άριστο παράδειγμα. Πρώτος στην ανεξικακία, στη συγχωρητικότητα, στην πραότητα, στην υπομονή, στην διακονία, στην εργατικότητα, στην σιωπή, στις ιερές ακολουθίες. Καλλιεργούσε με συνέπεια μέσα στην ψυχή του την αδιάλειπτη προσευχή.

Κορυφαίος καρπός της όλης αγίας βιοτής του και της συνεχούς προσευχής του ήταν ο θείος έρωτας προς τον Εσταυρωμένον Ιησούν. Απαύγασμα μάλιστα αυτού του θείου έρωτα και ξεχείλισμα συνάμα της ευγενέστατης ψυχής του ήταν και οι ωραιότατοι έμμετροι στίχοι με τους οποίους, από καιρού εις καιρόν, ήθελε να εκφράσει, κατά το δυνατόν, με ταπεινές εγκόσμιες λέξεις τα υπερκόσμια βιώματά του.

Κορυφαία αρετή του ήταν επίσης η ενσυνείδητη αφάνεια. Απέφευγε με κάθε τρόπο οποιαδήποτε προβολή του προς τον έξω κόσμο αλλά και προς τους ανθρώπους γύρω του. Φρόντιζε να κρύβει με κάθε επιμέλεια τις αρετές του, γι’ αυτό και ελάχιστοι μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τον ανεκτίμητο θησαυρό που κρυβόταν κάτω από την κατά κανόνα ευτελή του εμφάνιση. Όσο όμως κι αν ο ίδιος κρυβόταν, οι πλούσιοι καρποί του πνευματικού του αναστήματος ήταν φανεροί και αδιαμφισβήτητοι. Η μετά δακρύων αδιάλειπτη προσευχή του, η αγγελική παράστασή του ενώπιον του φρικτού θυσιαστηρίου του Κυρίου κατά την ώρα της θείας Λειτουργίας και το μοναδικό και ανεπανάληπτο παράδειγμα της όλης παρουσίας του απέδωσαν πλουσιώτατη καρποφορία, όχι μόνο στην ίδια τη Μονή του, αλλά και γενικότερα στον γυναικείο Μοναχισμό της Κύπρου, που άνθισε και στηρί­χθηκε χάρις κυρίως στους δικούς του αγώνες.

Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι για μεγάλο διάστημα ο Γέροντας Γερμανός υπήρξε η ουσιαστική καρδιά της αυθεντικής, της αληθινής ζωής ταπεινών και αγίων μορφών, που κοσμούσαν και στήριζαν πνευματικά το νησί μας. Υπήρξε μάλιστα άριστος Πνευματικός-Εξομολόγος και καθοδήγησε πλήθη του λαού μας στη μετάνοια και στη γνήσια πνευματική μεταστροφή προς τον Κύριο. Μόνο ο ουρανός γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις του τεράστιου πνευματικού του έργου, που με τόση επιμέλεια κι αφάνεια επετέλεσε.

Όλη του η ζωή ήταν μία ζώσα μαρτυρία του ζώντος Ιησού.

Η επίγειά του βιοτή επιστεγάστηκε με μαρτυρικό τέλος, κάτι που και ο ίδιος ενδόμυχα το ποθούσε και το επιζητούσε, όπως κάποτε το εκμυστηρεύθηκε σε πνευματικό του αδελφό. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτής της ιδιαίτερης χάριτος, να τύχουν δηλαδή οσιομαρτυρικού τέλους, αξιώθηκαν εκλεκτοί άγιοι της Εκκλησίας μας, όπως π.χ. ο Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης.

Το απόγευμα της 31ης Αυγούστου 1982, τελευταίας ημέρας του Εκκλησιαστικού έτους και ημέρας αφιερωμένης κατ’ εξοχήν στην Παναγία, που τόσον λάτρευε ο άγιος Γέροντας, ενώ επέστρεφε από ολοήμερη σκληρή εργασία στους ελαιώνες οδηγώντας το τρακτέρ της μονής, κατέπεσε σε απότομη χαράδρα, όπου βρήκε μόνος και αβοήθητος μαρτυρικό θάνατο. Έτσι, με το τέλος του εκκλησιαστικού έτους, ετελεύτησε ο μακαριστός Γέροντας, μια γνήσια εκκλησιαστική μορφή, του οποίου η όλη ζωή ήταν ουσιαστικά μια διαρκής θυσία, μία αδιάλειπτη λειτουργία. Και με την έναρξη της νέας εκκλησιαστικής περιόδου, μετατέθηκε, αναμφίβολα, εκεί όπου επιτελείται η αέναη Λειτουργία, στο άνω θυσιαστήριο! Οι μοναχοί, που τον αναζητούσαν επίμονα όλο εκείνο το απόγευμα, τον βρήκαν τελικά την άλλη μέρα σε νεκρική και προσευχητική στάση, με τα πόδια και τα χέρια του σταυρωμένα, ορατό σημείο της πνευματικής του εργασίας, ακόμη και κατά τις τελευταίες του εκείνες επώδυνες στιγμές του μαρτυρικού του θανάτου, που, σαν ωδίνες κάποιου άλλου τοκετού, τον εισήγαγαν στην αιωνιότητα.

Το νεκρό του σώμα παρέμεινε θαυματουργικά εύκαμπτο ακόμη και μετά παρέλευση περισσότερο από 24 ώρες, μέχρι την ώρα της ταφής του. Σημείο και αυτό που παρατηρείται κυρίως σε Οσίους της Εκκλησίας.

Το Ζωντανό του παράδειγμα παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένο στις καρδιές των Πατέρων του μοναστηριού του, που, με τις ευλογίες του, προσπαθούν να ενθυμούνται και να υπακούουν στις πατρικές του συμβουλές και υποθήκες. Αιωνία αυτού η μνήμη!

“ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΠΑΤΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΩΝ”
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2009

πηγή

Ο τ. Πάπας - με τον πιο ωραίο άντρα του Βατικανού!;;;

Κάτι παράξενο συμβαίνει στο Βατικανό, σύμφωνα με τον διάσημο μπλόγκερ Andrew Sullivan. Όπως παρατήρησε, το γεγονός ότι ο Πάπας δεν θα αποσυρθεί σε κάποια κατοικία, αλλά θα συνεχίσει να ζει στο Βατικανό μαζί με τον έμπιστο γραμματέα του Georg Gaenswein, τον κάνει να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Πάπας  δεν θέλει να αποχωριστεί τον σύντροφό του.
Ο αρχιεπίσκοπος Georg Ganswein και προσωπικός γραμματέας του Πάπα Βενέδικτου φημίζεται για την ομορφιά του! Μάλιστα πρόσφατα η ιταλική έκδοση του Vanity Fair κυκλοφόρησε με τον γραμματέα στο εξώφυλλο και τίτλο «Πατέρα Georg, δεν είναι αμαρτία να είσαι όμορφος!». Ο «Τζορτζ Κλούνεϊ του Αγίου Πέτρου» επιλέχθηκε από το περιοδικό λόγω της ολοένα και μεγαλύτερης δύναμης που αποκτά στο Βατικανό.




πηγή

Ορθοδοξία και Ελλάδα Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Δεν επιτρέπεται να ντρεπόμαστε που γεννηθήκαμε Έλληνες. Άλλοι θα πρέπει να ντρέπονται. Παρά τα λάθη συνανθρώπων μας δεν παύουμε να έχουμε μία πανάρχαιη ιστορία, έναν άφθαστο πολιτισμό, μία αγιοτρόφο ορθοδοξία.

Ο φιλοσοφικός στοχασμός, η ωραία γλώσσα, η τέχνη, η ποίηση έφθασαν στα ύψη. Η αγάπη για την ελευθερία, ο σεβασμός του άλλου, το φιλάρετο και φιλόκαλο χαρακτήριζαν τους Έλληνες. Η εδραίωση δημοκρατικών θεσμών, το άγιο φιλότιμο, η θεολογία του προσώπου, η πανευφρόσυνη ορθοδοξία. Ασφαλώς και δεν θα πρέπει να κομπορρημονούμε στις δάφνες του ιερού παρελθόντος, αλλά θα πρέπει να συνεχίζουμε την ηρωοτρόφο και αγιοτρόφο παράδοση.
Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία και η ορθόδοξη πίστη έδωσαν την αγαστή ελληνορθοδοξία. Ο Σωκράτης έλεγε πως τιμιότερο από τους γονείς είναι η πατρίδα. Ο στρατηγός Μακρυγιάννης στα αξιοθαύμαστα «Απομνημονεύματά» του έλεγε πως γλυκύτερο πράγμα από την πατρίδα και τη θρησκεία δεν υπάρχει. Αγάπη στην πατρίδα και την πίστη συμπορεύονται. Ποτέ η πίστη δεν υπερέχει της πατρίδας. Η ορθοδοξία δεν είναι ελληνική αλλά οικουμενική. Η αγάπη στην πατρίδα δεν γίνεται για τον χριστιανό σοβινισμός, εθνικισμός, ρατσισμός, φανατισμός και μισαλλοδοξία. Η ζωντανή ιερή παράδοση του έθνους οδηγεί σε συνέχιση ιερών και ωραίων αγώνων.
Η παράδοση αυτή είναι τίμια, εμπνευσμένη, αντιατομιστική, δημιουργεί ενότητα, ήθος και μόνιασμα. Η ορθοδοξία παρεξηγήθηκε πολύ και κακομεταχειρίστηκε. Η ορθοδοξία στην καθαρή της μορφή υπήρξε πάντοτε παράγοντας ισχυρής ενότητος, ειρήνης, αγάπης και συμφιλιώσεως. Η ορθοδοξία δημιουργεί ολοκληρωμένες προσωπικότητες, ηθικά αναστήματα, ώριμους ανθρώπους. Δίνει βαθύ νόημα ζωής, υπομονή, καρτερικότητα και ελπίδα. Το ορθόδοξο ήθος είναι υγιές, ισόρροπο, διακριτικό και νηφάλιο. Δεν αντιμάχεται βίαια, απειλητικά και εχθρικά. Η ελληνορθοδοξία είναι πηγή ανεφοδιασμού ανανεώσεως και μεταμορφώσεως. Οδηγεί σε ετοιμότητα, εγρήγορση και ηρωισμό.
Ελλάδα και ορθοδοξία είναι πολύτιμες δυνάμεις. Απομακρύνουν από τον πολύ και ψυχρό ορθολογισμό την ανιαρή ανία. Ο ελληνισμός έχει τη γενναιότητα της σκέψης και της ζωής του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ορθοδοξία προβάλλει τη σοφία των αγίων Τριών Ιεραρχών και των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας. Ελλάδα και ορθοδοξία σήμερα δέχονται ισχυρό πόλεμο να περιορισθούν, να απομονωθούν, να σωπάσουν. Δεν είναι καιρός για δειλή σιωπή και φυγή. Θα πρέπει να γίνουμε πιο συνειδητοί πιστοί. Να αυξηθούν οι φιλέλληνες. Να γίνουν φιλέλληνες οι ίδιοι οι Έλληνες. Στη σημερινή κρίση είναι απαραίτητες οι παρούσες σκέψεις και όχι σ’ επιστροφή στο μυθικό δωδεκάθεο. Ας αγαπήσουμε εγκάρδια την ορθοδοξία και την Ελλάδα.
Καλή Σαρακοστή!

πηγή

Την 17ην του μηνός Μαρτίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών Αλεξίου, του ανθρώπου του Θεού.

Την 17ην του μηνός Μαρτίου, 

μνήμη του Οσίου πατρός ημών Αλεξίου, 

του ανθρώπου του Θεού.

    Γεννήθηκε στη Ρώμη, στα χρόνια του Αρκαδίου και Ονωρίου, γιών του Μ. Θεοδοσίου. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ευφημιανός και η μητέρα του Αγλαΐα. Ήταν ευσεβέστατοι χριστιανοί και είχαν μεγάλη περιουσία, που διέθεταν στα ορφανά και στους φτωχούς με μεγάλη προθυμία και γενναιοδωρία.Την ίδια ακριβώς ανατροφή έδωσαν και στο γιο τους Αλέξιο. Με το δικό του χέρι μοίραζαν τα περισσότερα ελέη τους.

    Από μικρή ηλικία ο Όσιος ένοιωσε την επιθυμία να υπηρετήσει τον Κύριο. Όταν όμως έφτασε σε κατάλληλη ηλικία ο Αλέξιος, οι γονείς του θέλησαν να τον νυμφεύσουν. Πράγμα που ο ίδιος δεν επιθυμούσε. Αλλά στην επιμονή των γονέων του, ο Αλέξιος νυμφεύθηκε μια γυναίκα που και αυτή ήθελε να μείνει άγαμη. Οπότε συμφώνησαν να διατηρήσουν και οι δύο την παρθενία τους, γι' αυτό και την ώρα του γάμου έφυγε κρυφά από τη Ρώμη και κατέφυγε στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας όπου έζησε δεκαοκτώ έτη φορώντας φθαρμένα και παλαιά ενδύματα και τρεφόμενος από την αγάπη και την φιλευσπλαχνία των χριστιανών της περιοχής. Εκεί επιδόθηκε στη μελέτη του θείου λόγου και στις ασκήσεις. Αλλά και στη βοήθεια και φροντίδα των φτωχών.

   Μετά από 18 χρόνια, επέστρεψε στην πατρίδα του και βρήκε στη ζωή τους γονείς του και τη σύζυγό του. Αυτοί όμως δεν τον αναγνώρισαν. Έμεινε κοντά τους, συνεχίζοντας και καλλιεργώντας το θεάρεστο έργο του.

   Όταν πλησίασε το μακάριο τέλος του έγραψε σ' ένα κομμάτι χαρτί το όνομα του και την καταγωγή του. Μετά την κοίμησή του ο αυτοκράτορας Ονώριος διάβασε το σημείωμα και αποκαλύφθηκε ποιος ήταν. Αυτό στην αρχή λύπησε τους δικούς του, αλλά έπειτα χάρηκαν, διότι ο Αλέξιος μέχρι τέλους ήταν «άρτιος του Θεού άνθρωπος» . Δηλαδή, τέλειος άνθρωπος του Θεού.

Απολυτίκιον
Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἐκ ρίζης ἐβλάστησας, περιφανοῦς καί κλεινῆς, ἐκ πόλεως ἤνθησας, βασιλικῆς καί λαμπρᾶς, Ἀλέξιε πάνσοφε. Πάντων δ’ ὑπεφρονήσας ὡς φθαρτῶν καί ρεόντων, ἔσπευσας συναφθῆναι, τῷ Χριστῷ καί Δεσπότη. Αὐτόν οὔν ἐκδυσωπεῖ ἀεί, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

πηγή

Αδαμιαίος θρήνος Γράφει ο π. Βασίλειος Καλλιακμάνης

α) Στην υμνολογία της Κυριακής της Τυροφάγου κυριαρχεί ο «αδαμιαίος θρήνος», αφού «τη αυτή ημέρα ανάμνησιν ποιούμεθα της από του Παραδείσου της τρυφής εξορίας του Πρωτοπλάστου Αδάμ».
Ο Αδάμ, ο πατέρας της οικουμένης, γνώριζε στον Παράδεισο τη γλυκύτητα της θείας αγάπης. Έτσι μετά την έξωσή του από αυτόν για το αμάρτημά του, εγκαταλελειμμένος από την αγάπη του Θεού, θλιβόταν πικρά και οδυρόταν με βαθείς στεναγμούς, αναφέρει ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.
β) Σύμφωνα με τη βιβλικοπατερική παράδοση ο Αδάμ πριν από την πτώση μετείχε στη θεία δόξα. Ήταν προικισμένος με το διορατικό και προφητικό χάρισμα. Θεωρούσε ολόκληρη τη δημιουργία προφητικά. Ονομάτιζε τα όντα σύμφωνα με τις ιδιότητές τους. Μετείχε των πνευματικών χαρισμάτων, τα οποία απώλεσε με την παρακοή. Έτσι βρέθηκε γυμνός και γνώρισε την ασχημοσύνη του. Κυριεύτηκε από τον κολαστικό φόβο και το φρόνημά του έγινε γεώδες και πονηρό.
γ) Ο Θεός πριν από την παρακοή είχε προειδοποιήσει για τα επερχόμενα δεινά. Η προειδοποίηση μοιάζει με είδος απειλής, διδάσκει ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς και συνεχίζει λέγοντας ότι οι προπάτορες είχαν τη δυνατότητα να αποφύγουν την πτώση με τρεις τρόπους. Ή αγαπώντας το Θεό ή γνωρίζοντάς Τον ή φοβούμενοι την παντοδυναμία του. Η αποδοχή της νεκροποιού συμβολής του διαβόλου, η άγνοια και η λήθη του Δημιουργού και τέλος η απώλεια του θείου φόβου οδήγησαν στην παρακοή.
δ) Οι επιπτώσεις της παράβασης του Αδάμ ήταν καταλυτικές για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Οι άνθρωποι διακόπτοντας την κοινωνία με το Θεό ανατρέφονται εμπαθώς και εθίζονται στη ζωή της αμαρτίας. Σκοτίζεται ο νους και καλλιεργούνται τα πάθη. Κίνητρο της τήρησης των θείων εντολών δεν είναι η αγάπη του Θεού αλλά ο φόβος της τιμωρίας.
ε) Πολλοί καταλογίζουν ευθύνες στον Αδάμ, παρατηρεί ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, διότι αθέτησε τη θεία εντολή και εισήγαγε στον κόσμο τη φθορά και το θάνατο. Όμως ο Αδάμ δεν μπορεί να κατακριθεί τόσο, γιατί δεν είχε δοκιμάσει την εμπειρία της θανάσιμης ιδιότητας της παρακοής. Μεγαλύτερη ευθύνη φέρει καθένας από τους χριστιανούς, που, ενώ γνωρίζει τις συνέπειες της παράβασης των θείων εντολών, επιλέγει την ίδια οδό με αυτόν!
στ) Ενώ λοιπόν οι χριστιανοί γνωρίζουν ότι «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. 6,23), επιλέγουν την οδό του Αδάμ. Αυτό φαίνεται τόσο στην προσωπική όσο και στην κοινωνική ζωή. Για όλα τα δεινά φταίνε οι «άλλοι» και καταγγέλλονται ως διεφθαρμένοι, άρπαγες, πουλημένοι και άδικοι. Η ευθύνη μεταβιβάζεται στους απρόσωπους θεσμούς και τέλος στο Θεό. Δεν υπάρχει ίχνος αυτεπίγνωσης σε έναν λαό που διαχρονικά κολακεύεται από ανερμάτιστες πνευματικά ηγεσίες ότι ο καθένας στο μέτρο των δυνατοτήτων του φέρει ευθύνη τόσο για την παρακμή όσο και για την πρόοδο της κοινωνίας. Φτάσαμε στο τραγικό σημείο να εξορίζουμε από τη ζωή μας το πρόσωπο της Εσταυρωμένης Αγάπης, να μένουμε απορφανισμένοι και να διαμαρτυρόμαστε ότι άλλοι μας σκότωσαν τον πατέρα.
ζ) Όλα αυτά γράφονται με πόνο αλλά και μία νότα ελπίδας, που προκύπτει μέσα από τα λειτουργικά κείμενα και το συναξάρι της Κυριακής της Τυρινής. Διότι το θρήνο του παλαιού Αδάμ ήλθε να μετατρέψει σε ανεκλάλητη χαρά ο νέος Αδάμ, ο Χριστός, ο οποίος σήκωσε στους ώμους του το βάρος της αλλοτριωμένης ανθρωπότητας, δείχνοντας το δρόμο του Σταυρού και της Ανάστασης. Αντί να ελεεινολογούμε για την πολύμορφη κρίση και να θρηνούμε ως «νυκτικόρακες εν οικοπέδω» (βλ. Ψαλμ. 102,6), ας αναλάβει ο καθένας τη δική του ευθύνη μετανοώντας απέναντι στο Θεό και τους συνανθρώπους του. Τότε μπορεί να μη μετατραπεί η κοινωνία σε Παράδεισο, σίγουρα όμως θα αποτραπεί να γίνει κόλαση.
πηγή

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Ἡ εἴσοδός μας στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή σηματοδοτεῖ τήν ἔναρξη ἑνός ἐντονωτέρου πνευματικοῦ ἀγῶνoς, προκειμένου νά φτάσωμε νά προσκυνήσωμε τά σεπτά πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί νά τόν δοξάσωμε Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν.
Αὐτός ὁ ἀγώνας εἶναι δύσκολος, ἀφοῦ ἡ πορεία μας γιά συνάντηση μέ τόν Κύριό μας εἶναι «Γολγοθάς», τόν ὁποῖο ἀνεβαίνομε αἴροντες ὁ καθένας τόν σταυρό του. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἐνισχύει σ’ αὐτόν τόν ἀνηφορικό δρόμο, χαρίζοντάς μας τήν δυνατότητα νά βαδίζωμε ἔχοντας συνοδοιπόρο μας τόν ἴδιο τόν Κύριό μας Ἰησοῦν Χριστό, ὁ ὁποῖος κάθε φορά πού πέφτομε καί πληγωνόμαστε, μᾶς πιάνει ἀπό τό χέρι καί μᾶς δίδει οὐράνια χάρη καί δύναμη. Ὅμως ἔχομε καί τήν Παναγία μας, ἡ ὁποία μέ τίς πρεσβεῖες της γίνεται ἡ παραμυθία μας, ἡ παρηγοριά μας δηλαδή, καί μέ τό μητρικό γλυκύτατο βλέμμα της στηρίζει τά ἀδύναμα μέλη μας, ὥστε νά φτάσωμε στό εὐλογημένο τέλος. Τήν συνοδεύουν στήν ἱκεσία της οἱ Ἅγιοί μας, οἱ οποῖοι μέ τήν κατά Θεόν βιοτή καί πολιτεία τους, μᾶς ἐμπνέουν καί μᾶς στηρίζουν στήν πνευματική μας πορεία.
Σ’ αὐτό τόν δρόμο ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία μᾶς παρέχει καί τά σωτήρια φάρμακα, πού εἶναι, ὅπως ὅλοι καλῶς γνωρίζομε, ἀπαραίτητα γιά τήν θεραπεία τῶν «πληγῶν» μας. Εἶναι ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, ἡ νήψη, ἡ φυλακή τοῦ νοός, τό λουτρό τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως, καί τέλος ἡ συμμετοχή μας στήν Εὐχαριστιακή Τράπεζα, ὅπου γινόμαστε μέτοχοι τῆς οὐρανίου χαρᾶς καί μακαριότητος, γευόμενοι τοῦ Παναγίου Σώματος καί τοῦ Τιμίου Αἵματος τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Πρέπει ὅμως νά γνωρίζωμε λεπτομερῶς τίς δυσκολίες αὐτῆς τῆς πορείας καί τούς ἐχθρούς μας, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται, ὥστε νά μᾶς ἐμποδίσουν ,παντί τρόπῳ, νά φτάσωμε στό ἐπιθυμητό καί ἅγιο «τέλος», νά ἐπιτύχωμε δηλαδή τήν κατά Χριστόν Ἰησοῦν τελείωση, τήν θέωσή μας.
Ἄς δοῦμε λοιπόν, ἐν ὀλίγοις, αὐτούς τούς ἐχθρούς μας, ὥστε νά συντονίσωμε τόν ἀγῶνα μας πρός τελείαν καί βεβαίαν τήν νίκη.
· Ὁ πρῶτος ἐχθρός μας εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός μας, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ τά ἰδικά του, καί κάθε τόσο τό γαιῶδες, τό χαμαίζηλον φρόνημά μας ἐξέρχεται εἰς βοσκήν βορβορώδη, ὑπηρετώντας τίς σαρκικές ἡδονές καί ἐπιθυμίες μας. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος γράφει σχετικά μέ αὐτό τό θέμα: «Βλέπω δέ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου, ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καί αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου» (Ρωμ. ζ’.23).
Ὅ Ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς κάνει ἐπίσης λόγο γιά τίς σωματικές αἰσθήσεις, ἀφοῦ ἔχομε σῶμα, οἱ ὁποῖες πολλάκις ἐπαναστατοῦν ἐναντίον τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά κάνει λόγο καί γιά τήν ψυχική αἴσθηση, ἀφοῦ ἔχομε καί ψυχή.
Ὁ ἐμπαθής καί πεπτωκώς ἄνθρωπος, ἔχει φρόνημα σαρκικό καί ὑπηρετεῖ δουλικά τά ταπεινά ἔνστικτα. Ζεῖ γιά τήν εὐχαρίστηση τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, ἡ ὁποία εἶναι πρόσκαιρη καί καταστροφική. Ὅ ἂνθρωπος αὐτῆς τῆς κατηγορίας, «τόν ἀγῶνα πάντα πρός τά ὁρώμενα ἔχει... Σκοτεινός εἰσί τοῖς φρονήμασι καί τῶν ἀκτίνων τοῦ θείου φωτός πάντων ἀμέτοχος» (Νικήτας Στηθᾶτος).
Ὁ πλέον χαρακτηριστικός ὅμως λόγος γιά αὐτό τό εἶδος ἀνθρώπου, εἶναι ἐκεῖνος τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου: «Ὁ σαρκικῇ προαιρέσει ἄνθρωπος, ὁπόταν περί Θεοῦ ἀκούσῃ, ὡς ἀηδεῖ ὁμιλία περιοχλούμενος τόν νοῦν ἀηδιάζεται, καθώς καί ὁ προφήτης λέγει: “ἐγένετο αὐτοῖς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὡς ἔμετος”».
· Ὁ δεύτερος ἐχθρός μας εἶναι ὁ κόσμος, ὁ ὁποῖος μέ τό δικό του «κοσμικό», ἁμαρτωλό φρόνημα καί μέ τήν δύναμη πού διαθέτει, μᾶς ἑλκύει συνεχῶς πρός τά ἡδέα (εὐχάριστα) τῆς γῆς, τά ὁποῖα εἶναι φθαρτά καί παρέρχονται ἀνεπιστρεπτί. Μᾶς ξεγελάει λέγοντάς μας ὅτι ἡ εὐτυχία καί ἡ χαρά εὑρίσκονται ἐδῶ καί ὅτι ὅταν κλείσωμε τά μάτια μας ὅλα τελειώνουν, λές καί ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα ὄν χωρίς εἶδος καί πνευματικό κάλλος.
Ὁ κόσμος, μᾶς κινεῖ σέ ἐξωστρέφεια καί διασπᾶ τίς ἐσωτερικές μας δυνάμεις, ὥστε νά εὑρισκώμεθα συνεχῶς σέ πνευματική ραστώνη καί νά ζοῦμε ἁπλῶς στό «κατά φύσιν», χωρίς πνευματική πρόοδο καί ἀνάταση.
Θά ἀναφέρω δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα, τά ὁποῖα ἔχουν τήν φιλοσοφία τοῦ, «δέν πειράζει...».
- Συνήντησα μετά τήν Πρωτοχρονιά γυναῖκα, μεγάλης ἡλικίας, ἡ ὁποία μοῦ εἶπε «ἐν χαρᾷ» ὅτι ἦτο εὐτυχής, διότι ἐξεπληρώθη ἡ ἐπιθυμία της, πρίν πεθάνει νά πάῃ στό καζίνο. Βρέ γιαγιά, εἶπα, τί λές! Πῆγες ἐσύ στό καζίνο; Ναί Δεσπότη μου, εἶναι κακό; Μά ἐκεῖ εἶναι ναός τοῦ διαβόλου, τῆς εἶπα. Δέν ἔπαιξα λεφτά Δεσπότη μου, ἀλλά... εἶναι ὡραῖα... Θά πάω Δεσπότη μου νά ἐξομολογηθῶ γιά νά μέ συγχωρέσῃ ὁ Θεός.
Ἄχ αὐτή ἡ νοοτροπία, εἶπα μέσα μου, πόσους ἔχει ὁδηγήσει σέ καταστάσεις ὀδυνηρές! «Ἔλα βρέ ἀδελφέ, καί τί ἔγινε...;» Ἡ ἐξωστρέφεια, τό κοσμικό φρόνημα, τό ὁποῖο μᾶς μπερδεύει καί μᾶς ἀποπροσανατολίζει.
Δεύτερο παράδειγμα εἶναι ἡ συμμετοχή τῶν ἀνθρώπων στίς καρναβαλικές ἐκδηλώσεις, οἱ ὁποῖες εἶναι ξένες μέ τό ἦθος καί τά δεδομένα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς Ἐκκλησίας μας. «Ἔ, δέν πειράζει πού βγαίνομε γιά νά ξεφαντώσωμε...», λένε οἱ περισσότεροι. Αὐτό τό, «δέν πειράζει» τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος ὁδηγεῖ στό παντελές ξέφτισμα τῆς πνευματικῆς ζωῆς.
· Τρίτος ἐχθρός μας εἶναι ὁ μισόκαλος διάβολος, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται νυχθημερόν ἐναντίον τοῦ θείου θελήματος καί διαβάλλει συνεχῶς τόν Θεό στόν ἄνθρωπο, ὡς μιαρός ψυθιριστής. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος μιλάει μέ σαφήνεια καί προειδοποιεῖ: «Εἶδον τάς παγίδας τοῦ διαβόλου ἡπλωμένας ἐν τῇ γῇ». Καραδοκεῖ, ὁ πειραστής, σέ κάθε μας βῆμα καί έπιζητεῖ μανιακῷ τῷ τρόπῳ τίνα καταπίῃ.
Ὁ ἄνθρωπος, «πεσών ὑπό τήν ἐξουσίαν τοῦ διαβόλου κλονεῖται τῷ δεινῷ ἀνέμῳ τῆς ἁμαρτίας πνέοντι, καί σείονται ψυχαί καί λογισμοί καί νοῦς. Ὁμοιάζει δέ σίτῳ βεβλημένῳ τῷ σινίῳ τῆς γῆς ταύτης σινιαζόμενος ἐν ἀστάτοις λογισμοῖς τοῦ κόσμου τούτου καί σάλῳ ἀπαύστῳ τῶν γηίνων πραγμάτων, ἐπιθυμιῶν καί πολυπλόκων ἐννοιῶν, ὑλικῶν καί ἡδονῶν παντοδαπῶν καί ποικίλων» (Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος).
Τά τεχνάσματα τοῦ διαβόλου εἶναι ποικίλα καί φοβερά, ἀφοῦ κτυπάει στό σημεῖο ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀδυναμία τοῦ καθενός μας. Ὅπως τό πτηνό δρυοκολάπτης κτυπάει μέ τό ράμφος του τόν κορμό τοῦ δένδρου, προκειμένου νά εὕρῃ κούφιο σημεῖο καί νά κτίσῃ τήν φωλιά του ἤ νά κορέσῃ τήν πεῖνα του, ἔτσι καί ὁ διάβολος κτυπάει τόν ἄνθρωπο ἐκεῖ ὅπου εἶναι κούφιος καί κενός, προκειμένου νά ἐγκαταστήσῃ τό στρατηγεῖο του.
· Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας συνιστοῦν τήν συνεχῆ μνήμη καί ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πού γλυκαίνουν τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ στό βάθος τῆς καρδιᾶς μας εἶναι ἐγκαθιδρυμένη ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας, τήν ὁποία ἐλάβαμε μέ τό ἅγιο Βάπτισμα.
Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τίς γήινες μέριμνες καί «τότε αὐτῷ ὀχλεῖ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καθαρίζων αὐτόν ἐν αἰσθήσει πολλῇ καί πάσης τῆς γεώδους παχύτητος» (Ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς).
Πολλάκις αἰσθάνομαι λύπην βαθυτάτην στήν ψυχή μου, ὅταν σκέπτωμαι ὅτι λίγοι ἀγωνίζονται σωστά καί συνειδητά τόν καλόν ἀγῶνα κατά τήν διάρκεια τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀλλά καί καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τοῦ ἔτους καί ἀκόμη λιγότεροι φτάνουν στό τέρμα.
Εἶναι φανερό ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ζοῦν «βίον ἐπίπλαστον», χωρίς ἰδιαίτερο κόπο καί πνευματική ἄσκηση, καί γιά τοῦτο ἔχουν ἀδύναμες πνευματικές αἰσθήσεις καί δέν ἀντέχουν στούς δεινούς ἀνέμους τῶν φρικτῶν πειρασμῶν. Ἔτσι, ἐνῷ κάνομε λόγο γιά τήν πνευματική ζωή, πόρρω ἀπέχομε αὐτῆς, καί ἐνῷ ἑτοιμαζόμαστε γιά τόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα, οὐδέν ἐπιτυγχάνομε, ἀφοῦ δέν κατορθώνομε τό πέρασμά μας ἀπό τό σκοτάδι στό φῶς, ἀπό τά πρόσκαιρα καί τά βοσκηματώδη, στή χαρά τῶν τέκνων τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
· Ἡ δυνατότης ὑπάρχει καί ἡ χάρις πλουσία δίδεται παρά Κυρίου. Ἄς καταθέσωμε τήν θέλησή μας καί τήν ὑπομονή μας γιά τόν σωστό πνευματικό ἀγῶνα.
Μιά εὐχή καί προσευχή ἐπί τῇ ἀπαρχῇ τῆς κατανυκτικῆς καί Ἁγίας πνευματικῆς περιόδου ἄς κάνωμε ἐκ βαθέων:
«Νά φτάσωμε εἰς τόν ἐνυπόστατον φωτισμόν καί τήν τελειωτάτην διάκρισιν... πορευόμενοι ἐν πνευματικῇ μεσημβρίᾳ, ἡλιακαῖς ἀκτῖσι ἀοράτοις, φαιδρυνόμενοι» (Ἀδελφοί Κάλλιστος & Ἰγνάτιος Ξανθόπουλοι).
Ἀδελφοί μου, σᾶς εὔχομαι Καλή Τεσσαρακοστή καί καλή Ἀνάσταση.

πηγή