«Φώναζε “κλέφτης – κλέφτης”, τι να έκανα;» – Eξοργιστική δικαιολογία του Αφγανού που δολοφόνησε τον 44 χρονο Καντάρη

 

«Φώναζε “κλέφτης κλέφτης”, τι να έκανα;». Αυτή την εξήγηση για τη στυγερή δολοφονία του 44χρονου οικογενειάρχη, Μανώλη Καντάρη, έδωσε σε αλλοδαπό καταστηματάρχη ο ένας εκ των δύο Αφγανών κατηγορουμένων για την υπόθεση, όταν εκείνος τον επέκρινε ότι σκότωσαν έναν άνθρωπο για μία βιντεοκάμερα. Το στοιχείο αυτό, όπως και άλλα που δεν είχαν γίνει γνωστά, περιέχεται στη δικογραφία για το φονικό στο κέντρο της Αθήνας, φονικό για το οποίο οι δύο κατηγορούμενοι έλαβαν σήμερα προθεσμία από τον ανακριτή για να απολογηθούν την Τετάρτη το πρωί.

Σύμφωνα με τη δικογραφία της υπόθεσης, προκύπτει πως οι τρεις δράστες -εκ των οποίων ο ένας καταζητείται- παρακολούθησαν τον άτυχο 44χρονο αμέσως μόλις κατέβηκε από το σπίτι του και ότι επίσης εκτός από την κάμερα τού πήραν και χρήματα από το πορτοφόλι, το οποίο έψαξαν όταν το θύμα ήταν ήδη αιμόφυρτο στο έδαφος.
Στα στοιχεία, που έχουν συγκεντρωθεί, περιλαμβάνεται υλικό από κάμερες ασφαλείας, που βρίσκονται σε επτά διαφορετικά σημεία στην περιοχή.
Τέσσερις μέρες μετά τη δολοφονία, στις 14 Μαϊου, λαμβάνοντας καταθέσεις από κατοίκους, οι αστυνομικοί εξέτασαν και έναν αλλοδαπό καταστηματάρχη, ο οποίος τους είπε πως μετά το τραγικό γεγονός ο ένας εκ των δραστών πήγε στο μαγαζί του την κάμερα του Καντάρη λέγοντάς του πως θα περνούσε κάποιος να την πάρει.
Όταν ο καταστηματάρχης τον επέκρινε πως αφαίρεσαν μία ζωή για την κάμερα, ο Αφγανός του είπε πως μαχαίρωσαν τον 44χρονο επειδή φώναζε «κλέφτης κλέφτης», προσθέτοντας: «Τι να έκανα;».
Στις 16 Μαϊου η Ασφάλεια δέχθηκε τηλεφώνημα αγνώστου, ο οποίος τους έδωσε τον αριθμό του κινητού ενός εκ των δραστών.
Για τη στυγερή δολοφονία του 44χρονου, ο Εισαγγελέας έχει απαγγείλει κατηγορίες για ανθρωποκτονία από πρόθεση, απλή συνέργεια σε αθρωποκτονία και ληστεία από την οποία προήλθε θάνατος, κατά συναυτουργία, καθώς και για παράνομη οπλοφορία, οπλοχρησία και οπλοκατοχή.

Οι απόγονοι των Ούνων και του Γ' ΡάϊΧ ξαναχτυπούν...

Οι απόγονοι των Ούνων και του Γ' ΡάϊΧ ξαναχτυπούν...

Γιάννης Πρεβενιός
Πολλοί αναρωτιόνται γιατί κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν απαντάει στις κατά καιρούς προκλήσεις εναντίων όλων των Ελλήνων από τους “εταίρους” μας Γερμανούς και ιδίως της καγκελαρίου κ. Μέρκελ.

Φίλες/οι μην περιμένετε απάντηση από τους εγχώριους μιζαδόρους και τα λαμόγια που δωροδοκήθηκα για να πληρώσει ο Ελληνικός λαός, υποβρύχια που γέρνουν, τρένα που δεν χωράνε στις γραμμές και γενικά προϊόντα και υπηρεσίες που μας χρέωναν τρεις και τέσσερεις φορές πάνω από την κανονική τους τιμή.
Για να καταλάβουν οι απόγονοι του Γ’ Ράιχ πρέπει να τους χτυπήσουμε εκεί που πονάνε δηλ. στο κέρδος!
Ας ανακοινώσουμε όλες τις εταιρίες Γερμανικών συμφερόντων όπως Lidi, IKEA, Prakticer και ας σαμποτάρουμε τα...πανάκριβα αυτοκίνητα (και ανταλλακτικά) που μας πουλάνε τόσα χρόνια.
Ανακοινώσεις και αναλύσεις σε όλα τα blogs για την ανάγκη του μποϊκοτάζ σε όλα τα Γερμανικά προϊόντα για να καταλάβουν ότι δεν μπορούν οι απόγονοι του Χίτλερ που αιματοκύλησαν την Ευρώπη δύο φορές να την ξανά υποδουλώσουν με τα οικονομικά τους τεχνάσματα.

Ας βρεθεί επιτέλους ένας Πολιτικός να τους πει να καθίσουμε να κάνουμε λογαριασμό στο τι μας οφείλουν από τις πολεμικές αποζημιώσεις για να δούμε ποιος χρωστάει σε ποιον!
Δυστυχώς όμως όσο οι πολιτικοί μας στερούνται “αντρικών οργάνων” θα ακούμε και θα βλέπουμε αυτό το “Γύναιο” να μας κουνάει το δάκτυλο εξαπολύοντας νουθεσίες και απειλές!!!

ΠΗΓΗ ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Από το υποτιθέμενο σκάνδαλο στη κατάρρευση της σκευωρίας

 

Όσοι παρακολουθήσαν την εκδήλωση με θέμα «Βατοπαίδι: Μύθοι και Αλήθειες», που οργάνωσε ο Σύλλογος Φίλων Μονής στην Αθηναΐδα, δεν χρειάστηκαν εξειδικευμένες γνώσεις Νομικής και Ιστορίας για να αντιληφθούν πως το ελληνικό Δημόσιο εξακολουθεί να διέπεται από στρουθοκαμηλισμό και επί της ουσίας να βάζει τα χέρια του και να βγάζει τα μάτια του όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά και σε κοινωνικό.
Αυτή στιγμή η μονή, πέρα από τον διασυρμό που έχει υποστεί, αντιμετωπίζει τη δέσμευση των λογαριασμών της με τη δικαιολογία από την πλευρά του κράτους πως υπάρχει ξέπλυμα μαύρου χρήματος, όταν η Τράπεζα της Ελλάδος έχει ερευνήσει την υπόθεση και δεν έχει εντοπίσει παράνομη διακίνηση ούτε ενός ευρώ.
Και φυσικά ουδείς κρατικός λειτουργός νοιάζεται για το αν αυτά τα χρήματα προορίζονται να απαλύνουν τον πόνο χιλιάδων συνανθρώπων μας, όπως για παράδειγμα των κρατουμένων και των οικογενειών τους στις Φυλακές Κομοτηνής, πολλοί εκ των οποίων έχουν αποφυλακιστεί επειδή η μονή πλήρωσε τις εξαγοράσιμες ποινές με συνολικά 500 χιλ. ευρώ.
«Και γιατί να νοιαστούν ακούστηκε να ψιθυρίζει κάποιος από το πλήθος. Εδώ δεν νοιάζονται που οδήγησαν την Ελλάδα στην καταστροφή...»
Οι άλλοι λόγοι...
Και προφανώς, όταν ένα κράτος αρνείται να αναγνωρίσει το αποδεδειγμένο και επιστημονικά πλέον τεκμηριωμένο λάθος του απέναντι στην Εκκλησία, τότε το μόνο που μπορούμε να υποθέσουμε είναι πως υπάρχουν άλλοι λόγοι, όπως για παράδειγμα πολιτικοί, ευθυνοφοβίας, ίσως ακόμα και πεποιθήσεως απέναντι στην Ορθοδοξία.
Κάποιους λόγους πάντως «φωτογράφισε» κατά την ομιλία του ο καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Θράκης Άρης Χαραλαμπάκης, όπως το αυτό έπραξε και ο καθηγητής Εκκλησιαστικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ιωάννης Κονιδάρης, που θύμισε πως υπάρχουν και τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, εξέλιξη που, αν συμβεί, θα αποτελέσει ένα ακόμα διεθνές ρεζιλίκι.
Ενώ τόσο οι δυο έγκριτοι επιστήμονες όσο και ο συντονιστής της εκδήλωσης, δημοσιογράφος Κώστας Τσαρουχάς, δεν χρειάστηκαν πάνω από δέκα λεπτά ο καθένας για να αποδείξουν πως το υποτιθέμενο σκάνδαλο του Βατοπαιδίου εντέχνως δομήθηκε από μύθους.
Που καταρρίφθηκαν ένας προς ένας την περασμένη Τετάρτη παρουσία πάνω από 2.000 ακροατών και του ιδίου του ηγούμενου της μονής, αρχιμανδρίτη Εφραίμ.
Το μήνυμα του Κ. Λούλη
Εξαιρετικό ενδιαφέρον είχε επίσης το μήνυμα του προέδρου του Συλλόγου Φίλων Μονής Βατοπαιδίου, Κωνσταντίνου Λούλη, που διευκρίνισε πως οι μοναχοί δεν έχουν τίποτε δικό τους ούτε προσωπική περιουσία και η διαχείριση των οικονομικών της μονής έχει γνώμονα την προσφορά στην κοινωνία.
Οι ιερές μονές , συμπλήρωσε, είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου.
Ο κάθε ηγούμενος δεν έχει μόνον ιερή υποχρέωση έναντι των ιερών κανόνων, αλλά είναι και τυπικά υποχρεωμένος έναντι του νόμου να προστατεύει την περιουσία της μονής, δηλαδή την περιουσία του Δημοσίου, γιατί αλλιώς θα κατηγορηθεί για απιστία, δηλαδή για κακοδιαχείριση δημόσιας περιουσίας.
Δημόσιο ατά Δημοσίου!
Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή κι συνοψίζοντας τα επιστημονικά συμπεράσματα που κατατέθηκαν, αυτό που προκύπτει είναι, πρώτον, πως είναι εντελώς παράδοξο και στα όρια της γελοιότητας το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με δικαστική διαμάχη ανταλλαγής εκτάσεων μεταξύ της μονής και του Δημοσίου.
Δηλαδή το Δημόσιο στρέφεται κατά του ίδιου του του εαυτού, μια και τα μοναστήρια είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, και αυτό νομικά δεν ευσταθεί.
Δεύτερον, αποδεικνύεται πια επίσημα, και μέσω εκθέσεων διεθνών οίκων αξιολόγησης ακίνητης περιουσίας, πως η μονή όχι μόνο δεν ωφελήθηκε από τις ανταλλαγές, αλλά το ακριβώς αντίθετο, όπως αναφέρεται διεξοδικά παρακάτω.
Τρίτον, όσον αφορά την αμφισβήτηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της λίμνης Βιστωνίδας, η απάντηση ήρθε από τον κ. I. Κονιδάρη, που ξεκαθάρισε πως είναι αδιατάραχτο πριν από την ίδρυση ακόμα του ελληνικού κράτους.
Τονίζοντας, μάλιστα, πως υπάρχουν τόσο αποφάσεις κυβερνήσεων όσο και της ελληνικής Δικαιοσύνης από το 1922 μέχρι σήμερα, με τις οποίες τρεις φορές η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί το καθεστώς ιδιοκτησίας της μονής.

Ηγούμενος Εφραίμ "Ποιο σκάνδαλο; Δεν έχω χάσει ούτε 5 λεπτά από τον ύπνο μου"

  

Δεν έχω μετανιώσει και δεν έχασα ούτε πέντε λεπτά από τον ύπνο μου για την υπόθεση της λίμνης Βιστωνίδας δηλώνει σε συνέντευξη του στο «ΘΕΜΑ» ο ηγούμενος  της Μονής Βατοπεδίου, Εφραίμ, λίγες μόνο ημέρες μετά την επίσημη αποκατάσταση του στην ηγεσία του αγιορείτικου μοναστηριού.
Υποστηρίζει ότι είναι θύμα πολιτικών αντιπαραθέσεων και ότι τον χρησιμοποίησαν οι πολιτικοί στις μεταξύ τους συγκρούσεις.
Ανοίγει όμως την... αγκαλιά του προς τους βουλευτές και τους υπουργούς δικαιολογώντας τους για το γεγονός ότι ακόμη τον αποφεύγουν: «Τώρα φοβούνται να έρθουν, θα  τους περάσει όμως».
Δεν ξεχνάει, τέλος, τον φίλο του κ. Θεόδωρο Ρουσόπουλο, αναφέροντας  χαρακτηριστικά ότι για τον πρώην υπουργό έχω πάντα ανοιχτή την πύλη της καρδιάς μου και την πύλη της Μονής μου…»
Πως πέρασαν τα δυόμισι χρόνια μακριά από τα καθήκοντά σας ως ηγούμενου της Μονής Βατοπεδίου;
Πάρα πολύ καλά. Ξέρετε, ο μοναχός τα βλέπει με άλλον φακό τα πράγματα, ούτε μοιρολατρικά ούτε κακομοίρικα. Ευκαιρία να ξεκουραστώ κιόλας.
Πως αντιμετωπίσατε την προσωπική σας περιπέτεια στην υπόθεση της  λίμνης Βιστωνίδας;
Πιστεύουμε πάντα στην πρόνοια και χάρη του Θεού. Λατρεύουμε τον Χριστό που μας προτρέπει σε αυτή τη ζωή.
Ένας μοναχός που δεν περιμένει κοινωνικές αναγνωρίσεις δεν τον πολυλυπεί αυτό το πράγμα.
Ποιο συμπέρασμα βγάλατε από όλη αυτή την ιστορία;
Είναι μια συκοφαντία πραγματική, μια δυσφήμηση του έργου της μονής, αλλά και εμού προσωπικά βέβαια.
Δεν άφησα την καρδιά μου να μνησικακήσει έστω και ένα δευτερόλεπτο, διότι ας πει ό,τι θέλει ο καθένας. Δεν κρατάω κακία σε κανέναν, ούτε έχω παράπονο από κανέναν.
Από ποιους παράγοντες πιστεύετε ότι προέρχεται αυτή η συκοφαντία;
Στην ουσία, εμείς είμαστε θύμα πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Το πιστεύετε αυτό, ότι υπήρξε δηλαδή πολιτική εκμετάλλευση της  υπόθεσης;
Οπωσδήποτε.
Από ποιους; Από την παρούσα κυβέρνηση;
Από τους πολιτικούς. Mας χρησιμοποίησαν. Αξιοποίησαν το θέμα το δικό μας. Εμείς όμως τους αμνηστεύουμε όλους.
Θεωρείτε δηλαδή ότι επωφελήθηκαν κάποιοι πολιτικοί;
Οπωσδήποτε.
Ύστερα από όλο αυτό το διάστημα υπάρχει κάτι για το οποίο αναθεωρείτε στην υπόθεση των ανταλλαγών, ώστε να μην προκαλούνταν το δημόσιο αίσθημα;
Εμείς δεν κάναμε κάτι για να προκαλέσουμε. Εμείς κάναμε ό,τι κάνει κάθε πολίτης και κάθε όργανο του κράτους.
Ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου πήγε να διεκδικήσει με δημοκρατικό τρόπο τα δίκαιά του. Δεν κάναμε τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.
Οπότε δεν έχετε μετανιώσει για κάτι σε αυτή την ιστορία;
Όχι, δεν έχω μετανιώσει και νομίζω ότι έκανα το καθήκον μου.
Κοιμάστε ήσυχος τα βράδια;
Δεν έχασα ούτε πέντε λεπτά από τον ύπνο μου.
Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την πνευματική σχέση που είχατε με μέλη της προηγούμενα κυβέρνησης...
Ακούστε, εγώ δεν είμαι ενταγμένος σε κανένα κόμμα. Έχω σχέση με όποιον με πλησιάζει και οι σχέσεις μου είναι πάντα πνευματικές. Δεν είναι με μέλη μόνο της προηγούμενης κυβέρνησης αλλά με μέλη όλων των κυβερνήσεων και αρκετοί ε αυτών αποκτούσαν μια πνευματική σχέση μαζί μου, διότι και οι πολιτικοί είναι ποιμενόμενοι άνθρωποι.
Και αυτοί είναι άνθρωποι που έχουν προβλήματα και θέλουν τον παρηγορητικό λόγο.
Πολλά έχουν γραφτεί και για τη σχέση σας με τον πρώην υπουργό Επικρατείας κ. Θεόδωρο Ρουσόπουλο. Σήμερα υπάρχουν μεταξύ σας σχέσεις;
Ακούστε, εγώ πάντα δέχομαι όποιον θέλει να με συναντήσει και έχω πνευματική σχέση μαζί του.
Με τον συγκεκριμένο πρώην υπουργό έχετε;
Αυτά είναι προσωπικά δεδομένα εξάλλου, εγώ έχω πάντα ανοιχτή την πύλη της καρδιάς μου και την πύλη της μονής μου.
Όλα αυτά τα χρόνια πρωθυπουργοί και υπουργοί επισκέπτονταν m μονή. Σήμερα στην εκδήλωση σας, εκτός του εκπροσώπου του ΛΑΟΣ κ. Κώστα Αιβαλιώτη, δεν ήταν κανείς από τους συγκεκριμένους πολιτικούς...
Τώρα φοβούνται να έρθουν, θα τους περάσει όμως!
Πολλοί έχουν μιλήσει τα τελευταία χρόνια για τις ικανότητές σας στον χώρο του real estate.
Το μόνο που δεν έχω. Ποτέ δεν με απασχολούν τα οικονομικά ζητήματα. Απλώς η μονή είναι μεγάλη σε μέγεθος και έχει μεγάλες ανάγκες και ανέθεσε τη διαδικασία αυτή σε ανθρώπους που την αγαπούν.
Για ποιον λόγο είχατε προτείνει την επιστροφή των δημόσιων εκτάσεων που ανταλλάχτηκαν με τη Βιστωνίδα, πράγμα που δεν δέχτηκε ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου;
Το είχαμε κάνει αυτό για να αποδείξουμε ότι εμείς δεν έχουμε κάποιον ανθρώπινο σκοπό στις ενέργειές μας.
Έγινε ντόρος. Κακώς έγινε ντόρος και τον έκαναν με επιτηδευμένο τρόπο. Η μονή πάντα τείνει χείρα βοηθείας και θέλει να πνίξει κάθε σκανδαλισμό που γίνεται ακόμα και με κόστος δικό της.
Δεν είμαστε εμπορικός οίκος όπως μας παρουσίασαν, είμαστε άμισθοι φύλακες και διαχειριστεί της μονής αυτής που μας έταξε η Θεία πρόνοια.
Θα υπάρξει κάποια άλλη διεκδίκηση της μονής σε δημόσια έκταση;
Ας τελειώσει αυτή... Δεν έχουμε άλλη. Το μοναδικό μετόχι που είχαμε ήταν αυτό και έπρεπε να τακτοποιηθεί και μάλιστα ήταν μια υποθήκη των προγενέστερων γερόντων.
Μου έλεγαν μόλις ανέλαβα τη μονή: "Εμείς είμαστε αγράμματοι και μας γέρασε το Κράτος εσύ που ανέλαβες και έχετε μορφωμένους μοναχούς να διεκδικήσετε την περιουσία της Μονής". Αυτό κάναμε.
Τελευταία αναφέρεστε σε αλλότριες δυνάμεις που επιβουλεύονται την πατρίδα μας. Πώς βιώνετε τις δύσκολες στιγμές που περνά ο ελληνικός λαός;
Προσευχόμαστε. Evτόνως προσευχόμαστε για τον λαό του Θεού. Θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, αν γυρίσουμε στη μετάνοια και προστρέξουμε στον Θεό.
Τι θα λέγατε στους Έλληνες πολιτικούς αυτή τη στιγμή;
Τους λέω να προστρέξουν στον Θεό και να αξιοποιήσουν τις ρίζες και τις πηγές και τις παραδόσεις του γένους. Αυτοί είναι θησαυροί μας.
Μια μεγάλη δύναμη της χώρας είναι οι πνευματικές μας πηγές, δηλαδή οι ορθόδοξες πηγές, και νομίζω ότι δεν αξιοποιούνται καταλλήλως από τους κυβερνώντες τους εκάστοτε άρχοντες του τόπου.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας ως ηγούμενου του Βατοπεδίου;
Εγώ θα κάνω ό,τι μπορώ να αναπαύσω τον πάσχοντα και πονεμένο άνθρωπο διότι η Μονή Βατοπεδίου είχε πάντα δύο πόδια.
Το ένα το είχε στον ησυχασμό και τον ασκητισμό και το άλλο στην προσφορά του έθνους.
Είμαι υποχρεωμένος να ακολουθήσω την παράδοση αυτή.
Δαχτυλογράφηση Romfea.gr

Το ΔΝΤ βάζει χέρι στους μισθούς των Κληρικών

 

 ΠΗΓΗ  Romfea.gr

  

Έντονο προβληματισμό έχει προκαλέσει το σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «ΒΗΜΑ της Κυριακής», το οποίο κάνει λόγο για «κούρεμα» μισθών στο δημόσιο.
Το ΒΗΜΑ αναφέρει: «ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ νέας αυστηρής λιτότητας εισέρχεται το Δημόσιο με περικοπές αμοιβών και επιδομάτων για όλους τους υπαλλήλους, ακόμη και «κούρεμα» του 50% των μισθών των κληρικών, τους οποίους θα αναλάβει να καλύψει με δικούς της πόρους η Εκκλησία.
Το νέο πακέτο μέτρων, το οποίο κατά τις πληροφορίες αποδέχθηκε η τρόικα και θα έρθει προς έγκριση στο Υπουργικό Συμβούλιο.»
Επίσης γράφει: «Σε 20 ημέρες θα κριθεί η τύχη μας για τα επόμενα 20 χρόνια» . Με τη δραματική αυτή επισήμανση για το μέλλον της οικονομίας, στελέχη του οικονομικού επιτελείου προετοιμάζουν το συνολικό πακέτο που θα έρθει προς έγκριση στο Υπουργικό Συμβούλιο την ερχόμενη εβδομάδα (πιθανότατα τη Δευτέρα).
Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Σεβ. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, την περασμένη Κυριακή από άμβωνος είχε αναφέρει, ότι «το επόμενο εικοσαήμερο θα είναι επικίνδυνο, για τις συνέπειες του γνωστού φρικτού ζητήματος της κλίσεως της οικονομίας της χώρας μας».
Κάτι ήξερε ο Άγιος Θεσσαλονίκης…..

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Μοναχισμός και κόσμος

 

Μοναχισμός και κόσμος

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Στις 14-5-2011 πραγματοποιήθηκε παμμοναστική σύναξη σε μία ενδιαφέρουσα και επιτυχημένη ημερίδα, στο ιερό ησυχαστήριο του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Κουφαλίων, ένα οργανωμένο γυναικείο κοινόβιο. Τη διοργάνωση είχε η ιερά μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, υπό την εποπτεία του φιλομονάχου μητροπολίτου Κιλκίς κ. Ιωήλ.

Η μοναστική ημερίδα ήταν η δεύτερη. Η πρώτη είχε πραγματοποιηθεί προ τριετίας και η επόμενη, όπως ανακοινώθηκε από τον σεβασμιότατο, θα πραγματοποιηθεί σε μία διετία. Την ημερίδα τίμησαν με την παρουσία τους έξι μητροπολίτες. Παρέστησαν εκπρόσωποι πενήντα μονών, κυρίως της Β. Ελλάδος.

Μοναχοί και μοναχές ήταν περί τους διακόσιους. Χαιρετισμούς απηύθυναν ο οικείος μητροπολίτης, ο εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ο εκπρόσωπος του αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου και η καθηγουμένη του φιλοξενούντος μοναστηριού γερόντισσα Ξένη.

Εισηγήσεις πραγματοποίησαν ο ηγούμενος της μονής Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου Καλάμου Αττικής αρχιμ. Χριστόδουλος, η ηγουμένη της μονής Αγίου Ιωάννου Μακρυνού Μεγάρων Μακρύνα, ο ιερομ. Εφραίμ της μονής Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, η ηγουμένη Μακρίνα της μονής Παναγία Έβρου - Μάκρης Αλεξανδρουπόλεως, ο ηγούμενος Εφραίμ της μονής Βατοπεδίου Αγίου Όρους και η ηγουμένη Θεοξένη της μονής Ζωοδόχου Πηγής Χανίων Κρήτης. Όλες οι εισηγήσεις ήταν καλά προετοιμασμένες, δομημένες και με στοιχεία ενδιαφέροντα. Υπήρξε γόνιμος διάλογος με τη συμμετοχή αρκετών συνέδρων.

Το γενικό θέμα ήταν “Μοναχισμός και κόσμος” και γύρω από αυτό περιστράφηκαν όλες οι εισηγήσεις. Ο μοναχισμός ζει, αναπτύσσεται και θάλλει μέσα στους κόλπους πάντοτε της Εκκλησίας. Στον μοναχισμό αφιερώνεται και αφοσιώνεται πλήρως ο μοναχός σε αυτό που πιστεύει ακράδαντα και ακολουθεί πιστά. Η ζωή τού μοναχού, κυρίως, διά της προσευχής είναι η μεγαλύτερη προσφορά στον κουρασμένο κόσμο. Η θεία λατρεία, η άσκηση, η διακονία, η φιλοξενία, η επικοινωνία με τους πολλούς προσκυνητές δίνει εμψύχωση, πνευματική ενίσχυση, αλλά και ελεημοσύνη.

Το βαθύ έργο του μοναχισμού δυστυχώς δεν είναι τόσο γνωστό στον κόσμο. Ο κόσμος θεωρεί ότι οι μοναχοί είναι αργόσχολοι, οκνηροί, χασομέρηδες, φιλόπονοι και μισάνθρωποι. Η ζωή των μοναχών έχει ένα άλλο τρόπο υπάρξεως. Προσεύχονται γι’ αυτούς που δεν προσεύχονται. Μνημονεύουν στις καθημερινές θείες λειτουργίες χιλιάδες ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων. Μιλούν, γράφουν, εξομολογούν, φιλοξενούν, παρηγορούν και συμπαρίστανται.

Ένα πλούσιο έργο το οποίο δεν είναι γνωστό και που δεν θέλουν οι μοναχοί να διαφημίζουν. Σε μία εποχή ευμάρειας και ανέσεως, ένας νέος ή μια νέα να αφήσουν μία καριέρα ηθελημένα για να υπηρετήσουν το “άκρως εφετόν της καρδίας” τους δεν είναι ασήμαντο, ούτε θα πρέπει να θεάται πρόχειρα και επιπόλαια.

Πλήθος κόσμου μεταβαίνει στις μονές για να λειτουργηθεί, να συζητήσει τα προβλήματά του, να βρει λύσεις. Αναζητά την ησυχία, την ιερότητα, την κατάνυξη και τη σεμνότητα. Ο κόσμος κουράστηκε με τα παχιά και δίχως βίωμα λόγια, και ψάχνει για τη σιγή, την ιλαρότητα της ταπεινώσεως. Όπως τονίστηκε στην επιτυχή ημερίδα, η ταπείνωση είναι η στολή της θεότητος, το ένδυμα του μοναχού, και θα πρέπει αυτή η ατμόσφαιρα να επικρατεί στην κάθε μονή, ώστε να επηρεασθεί και εμπνευσθεί και ο κάθε καλοπροαίρετος προσκυνητής.

Το ισόρροπο, υγιές και καθαρά φιλομόναχο πνεύμα πολλών πιστών φανερώνει όχι μόνο την αγάπη στον μοναχισμό, αλλά και την πρόσληψη από όλη την Εκκλησία ήθους και ύφους ήπιου, σεμνού, ταπεινού, νηφάλιου και διακριτικού. Ο μοναχός, αναχωρώντας για τις μονές, δεν μισεί κανέναν άνθρωπο, αλλά το κοσμικό πνεύμα.

Στη μόνωση δεν απομονώνεται, αλλά ενδιαφέρεται με αγάπη για τη βοήθεια των αδελφών του. Δεν εργάζεται για την ατομική του σωτηρία, που δεν υπάρχει, αλλά για τη σωτηρία όλων. Αξίζει να ξαναθεαθεί η ιστορία, η προσφορά και η ποικίλη αγάπη του μοναχισμού στον κόσμο, που συνεχίζει για γνησιότητα, ακρίβεια και αλήθεια.

«Μακεδονία»22/05/2011/

Θέμα κονκορδάτου με την Ελλάδα θέτει το Βατικανό

 

Μια πολύ σημαντική συζήτηση είχε την περασμένη εβδομάδα στο Βατικανό ο Έλληνας υφυπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δόλλης, αρμόδιος για τις σχέσεις του κράτους με τις εκτός Ελλάδος εκκλησίες, με τον καρδινάλιο που είναι επιφορτισμένος για τις πολιτιστικές υποθέσεις. Αντικείμενό της; Οι εκκρεμότητες που υπάρχουν στις σχέσεις της καθολικής Εκκλησίας με το ελληνικό κράτος και κυρίως το αίτημα των καθολικών να αποκτήσουν νομικά δικαιώματα ίσα με αυτά της ορθόδοξης Εκκλησίας με την υπογραφή συμφωνίας που θα έχει τη μορφή κονκορδάτου. Θυμίζουμε ότι η Αθήνα έχει από το 1979 διπλωματικές σχέσεις με το Βατικανό, στη χώρα μας υπάρχει ο παπικός πρέσβης (νούντσιος), ο 67χρονος Αμερικανός τιτουλάριος επίσκοπος Τζότζεφ Άνταμς, αλλά στην Αγία Έδρα θέλουν και το κάτι παραπάνω. Ένα ιδιαίτερο καθεστώς σαν αυτό που απολαμβάνουν στις χώρες με τις οποίες έχει υπογραφεί κονκορδάτο που αφορά και εκκλησιαστικά θέματα (το κονκορδάτο είναι μια συμφωνία ενός κράτους με την Αγία Έδρα που ρυθμίζει ζητήματα λειτουργίας της καθολικής Εκκλησίας μιας χώρας σε σχέση με το κράτος αυτό).

Στο ζήτημα αυτό υπάρχει αντίδραση της ορθόδοξης Εκκλησίας που επισημαίνει ότι συμφωνεί να υπάρχει ίδιο καθεστώς και για τις δυο Εκκλησίες, όχι όμως και να υπογραφεί κονκορδάτο που συνήθως υπογράφει το Βατικανό με χώρες που έχουν πληθυσμό κατά πλειοψηφίαν ρωμαιοκαθολικό. Με το κονκορδάτο λένε ουσιαστικά ότι θα αναγνωρίζεται η λειτουργία ενός κράτους μέσα σε ένα άλλο κράτος. Άλλωστε προσθέτουν ότι η ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένα κράτος μέσα σε άλλο, αλλά ένα θρησκευτικό σώμα που εκφράζει και συσπειρώνει τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Ανάλογη είναι και η θέση του υπουργείου Παιδείας. Πού βρίσκονται τα πράγματα αυτή τη στιγμή; Αναζητείται μέση λύση και νομική φόρμουλα που να καλύπτει και τις δυο πλευρές. Και ποιος θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά; Το καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργείο Παιδείας…

Αθήνα – Αγία Έδρα: μια δύσκολη σχέση

Για πολλά χρόνια οι σχέσεις της Ελλάδας με την Αγία Έδρα δεν ήταν καθόλου εύκολες. Αιτία; H αντίδραση της oρθόδοξης Εκκλησίας που επιμένει πως είναι απαράδεκτο ένας προκαθήμενος χριστιανικής Εκκλησίας όπως ο Πάπας της Ρώμης να έχει και κοσμική εξουσία ως αρχηγός κράτους και κατ’ επέκταση να έχει και πρέσβεις.

Τον Ιανουάριο του 1975 ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε αποφασίσει να προωθήσει τη σύναψη σχέσεων με την Αγία Έδρα στο πλαίσιο της πορείας για την είσοδο στην τότε ΕΟΚ και προσπαθούσε να πείσει τον τότε Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ πως δεν είναι δυνατόν η Τουρκία, μια μουσουλμανική χώρα, να έχει σχέσεις με το Βατικανό και η Ελλάδα, χώρα χριστιανική, να μην έχει. Όμως ο Σεραφείμ παρέμενε αμετάπειστος με τη στήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των μητροπολιτών. Παρ’ όλα αυτά ο Καραμανλής τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς αλλά και τον Οκτώβριο είδε τον Πάπα Παύλο ΣΤ’ στο Βατικανό. Ένα χρόνο μετά η Εκκλησία της Ελλάδος φάνηκε να «μαλακώνει» τη στάση της και ο Σεραφείμ δήλωσε πως «το ζήτημα της συνάψεως διπλωματικών σχέσεων μεταξύ ελληνικής πολιτείας και του Βατικανού ως κράτους είναι υπόθεση που αφορά την κυβέρνηση. Αρκεί μόνο εις την διπλωματικήν αυτήν σύμβασιν να μην υπάρχει σημείον που να θίγη τα ιερά συμφέροντα και την ζωήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος». Στις 3 Ιουλίου 1979 ο τότε υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Ράλλης δήλωνε ότι αποφασίστηκε η σύναψη διπλωματικών σχέσεων με το Βατικανό. Ακολούθησε η επίσημη ανακοίνωση στις 14 του ίδιου μήνα.

Παρ’ όλα αυτά η Εκκλησία της Ελλάδος επέμενε στις αντιρρήσεις της φοβούμενη επιπλέον ότι μια διπλωματική και πολιτικής φύσης συμφωνία (σύναψη διπλωματικών σχέσεων) θα μπορούσε να οδηγήσει και στη σύναψη κονκορδάτου. Όμως, τα πράγματα είχαν πάρει ήδη το δρόμο τους και στις 26 Οκτωβρίου 1979 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παρουσίαζε στον Πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β’ τον πρώτο πρέσβη της Ελλάδας στο Βατικανό, τον πρέσβη στο Παρίσι Σ. Σταθάτο. Όμως, η καχυποψία από την πλευρά της Ορθόδοξης Εκκλησίας ποτέ δεν εξαλείφθηκε. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β’ επισκέφθηκε την Ελλάδα το 2001 ως αρχηγός κράτους προσκεκλημένος του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου, αφού η Εκκλησία της Ελλάδος περιορίστηκε να δηλώσει ότι δεν έχει αντίρρηση για την επίσκεψη, φτάνει να έχει μόνο προσκυνηματικό χαρακτήρα.

«Παρασκευή +13»21/05/2011 & Ζωηφόρος

Προσπάθησαν να κάψουν ζωντανό Έλληνα μοναχό

Αποστολή στην Παλαιστίνη: Μαρία Γιαχνάκη
Η αδιαφορία του ελληνικού κράτους για τους έλληνες μοναχούς που βρίσκονται σε ιστορικά μοναστήρια στα Παλαιστινιακά εδάφη και στο Ισραήλ, ξεπερνά κάθε φαντασία.
Οι περισσότεροι από αυτούς, όπως έχουμε ξαναγράψει στο newsbomb.gr, ζουν τον εφιάλτη καθημερινά λόγω των επιθέσεων από φανατικούς μουσουλμάνους της περιοχής.
Παρόλα αυτά, το ελληνικό κράτος και το Υπουργείο Εξωτερικών δεν δίνουν καμία σημασία και δεν κάνουν καμία παρέμβαση στους εκεί αρμόδιους φορείς, αφήνοντας τους φύλακες της ελληνικής κληρονομιάς μόνους τους να παλεύουν με τα «θηρία».
Πριν από λίγες μέρες, για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι οι έλληνες μοναχοί είναι γυμνοί μπροστά στον κίνδυνο.
Στο ιστορικό μοναστήρι του Αγίου Τιμόθεου που βρίσκεται ανάμεσα στη Βηθλεέμ και την Ιερουσαλήμ, ο ηγούμενος του μοναστηριού, αρχιμανδρίτης Ιερόθεος, έζησε για άλλη μια φορά το σκληρό πρόσωπο της εγκληματικότητας. Φανατικοί μουσουλμάνοι, αφού τον ξυλοκόπησαν μέχρι λιποθυμίας, τον έδεσαν χειροπόδαρα και τον τοποθέτησαν πάνω σε ξύλα, βάζοντάς του φωτιά για να τον κάψουν. Αν δεν περνούσαν εκείνη την ώρα κάποιοι ξένοι επισκέπτες της περιοχής, θα τον είχαν κάνει κάρβουνο...
Το φοβισμένο βλέμμα του ηγούμενου λέει περισσότερα από ότι ο ίδιος με λόγια: «Δεν είναι η πρώτη η φορά που συμβαίνουν τόσο ακραία φαινόμενα, έχω χάσει το μάτι μου από την βία τους. Θέλουν να “βάλουν στο χέρι” το μοναστήρι γιατί είναι μεγάλης ιστορικής αρχαιολογικής αξίας. Τα εδάφη εδώ τριγύρω ανήκουν σε μας, σε αυτό το μοναστήρι, τα αγόραζαν οι μοναχοί με τις οικονομίες τους και τώρα θέλουν να μας τα πάρουν με το “έτσι θέλω”. Εγώ νιώθω μόνος μπροστά σε αυτήν την απειλή. Δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται κανείς γι’ αυτό που συμβαίνει. Εγώ όμως πολέμησα στην Κορέα και ήρθα εδώ μετά τον πόλεμο και έχω δυνάμεις μέσα μου να παλέψω γιατί έχω μάθει να πολεμώ».
Άλλη μία εγκληματική συμπεριφορά, αυτή τη φορά του Υπουργείου Πολιτισμού όμως, συντελείται στο ίδιο μοναστήρι.
Στον περίβολο του μοναστηριού υπάρχουν ψηφιδωτά, μωσαϊκά δάπεδα με ελληνικές επιγραφές, μαρμάρινα κιονόκρανα και κολώνες, καθώς επίσης στέρνες και ερείπια κτιρίων του 5ου αιώνα, τα οποία είναι εγκαταλελειμμένα και ασυντήρητα.

Το μόνο που κατάφερε ο έλληνας μοναχός ήταν να τα περικλείσει με συρματοπλέγματα για να μην κινδυνεύουν, περιμένοντας ακόμη το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού να τα φροντίσει.
Από ότι φαίνεται όμως, από την ως τώρα συμπεριφορά του υπουργείου και της ελληνικής κυβέρνησης, δεν θα ασχοληθούν με το θέμα, με αποτέλεσμα να χαθούν και αυτά, αφού στο τέλος ο ηγούμενος θα αναγκαστεί να δεχθεί τη βοήθεια της αραβικής πλευράς στη συντήρηση.

Το γεγονός αυτό όμως, θα σημαίνει ότι θα έχουν μετά και δικαίωμα σε αυτά, όπως συνήθως συμβαίνει στην περιοχή.
newsbo,b.gr

Η στάμνα της Σαμαρείτιδος - π. Χριστόδουλος Φάσσος

Αυτή η ευαγγελική περικοπή, αδελφοί μου, που διαβάσαμε, η συνομιλία του Κυρίου μας με τη Σαμαρείτιδα, είναι μία από τις ωραιότερες αλλά και διδακτικότερες σελίδες της ευαγγελικής διηγήσεως. Ο Κύριός μας αποκαλύπτει στη συνομιλία Του με τη γυναίκα αυτή αλή­θειες δογματικές, θεολογικές και λατρευτικές, τις οποίες για πρώτη φορά ακούμε και διαβάζουμε μέσα στο Ευαγγέλιο.

Όταν διάβαζα προ ολίγων ημερών για να προετοιμαστώ για τη Θ. Λειτουργία, στάθηκα σε μία φράση, η οποία με προβλημάτισε. Η φράση αυτή είναι στο τέλος της συνομιλίας του Κυρίου με τη Σαμαρείτιδα. Όπως θυμάστε, ο Κύριος ήρθε κουρασμένος και κάθισε στο πηγάδι. Οι μαθητές έφυγαν για να αγοράσουν τρόφιμα. Ο Ιωάννης φαίνεται ότι έμεινε μαζί Του΄ γι' αυτό και περιγράφει τόσο λεπτομερώς αυτή την υπέροχη συζήτηση μεταξύ του Κυρίου και της Σαμαρείτιδος. Και αφού ο Κύριος απεκάλυψε αυτές τις αλήθειες, που σας είπα, και έφερε τη γυναίκα αυτή σε συναίσθηση της καταστάσεώς της, δημιουργήθηκε εκεί με τη Χάρη του Θεού μία μεταβολή στον εσωτερικό της κόσμο, ώστε να καταλάβει την αμαρτωλή κατάστασή της και συγχρόνως να ανάψει μέσα στην καρδιά της ένας ζήλος για να μεταφέρει αυτό το μήνυμα: «Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν» (Ιω. Α', 42). Διότι της απεκάλυψε ο Κύριος ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας, πράγμα που δεν το είχε αποκαλύψει σε κανέναν. Και μόλις ήρθαν οι μαθη­τές, φέροντες τα τρόφιμα, αυτή έφυγε για να πάει να αναγγείλει το μήνυμα.

Στο σημείο αυτό ο Ευαγγελιστής έχει αυτή την πρόταση, που σας είπα ότι με προβλημάτισε. Λέει: «Αφήκεν ουν την υδρίαν αυτής η γυνή και απήλθεν εις την πόλιν, και λέγει, τοις ανθρώποις» (Ιω. Δ', 28). Οταν διαβάζει κανείς τα προηγούμενα, που είναι υψηλού θεολογικού περιεχομένου μηνύματα, και μετά έρχεται στη φράση: «Αφήκεν ουν την υδρίαν αυτής η γυνή...», ότι άφησε η γυναίκα τη στάμνα της εκεί πέρα και έφυγε, νομίζει ότι είναι αυτός ο στίχος μία ασήμαντη και ίσως περιττή λεπτομέρεια, την οποίαν αναγράφει ο Ευαγγελιστής. Αλλά σκέφτηκα υπάρχουν ασήμαντα και περιττά, λέξεις και φράσεις ασήμαντες και περιττές στην ευαγγελική διήγηση; Υπάρχουν;

Οι μαθητές είχαν μία εμπειρία τριών χρόνων που συνανεστράφησαν τον Κύριο κι έπρεπε να γράψουν λίγες σελίδες ευαγγελικές, με την πλούσια αυτή εμπειρία που είχαν. Έπρεπε να επιλέξουν τα πλέον σημαντικά. Μεταξύ, λοιπόν, των πλέον σημαντικών να βάζουν αυτή τη φράση, που εγώ τη θεωρώ ότι είναι ασήμαντη και κάπως περιττή; Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, συγκεκριμένα, ο οποίος γράφει το περιστατικό, λέει: «έστι δε και άλλα πολλά» (Ιω. ΚΑ', 24) από όσα έκαμε και δίδαξε ο Κύριος, τα οποία δεν είναι γραμμένα στο ευαγγέλιο και αν γραφόντουσαν, ούτε ο κόσμος δεν θα χώραγε τα γραφόμενα βιβλία. Όταν λοιπόν υπάρχει τέτοια στενότητα χώρου, σκέπτομαι, θα κατανάλωνε έναν στίχο για να γράψει μία περιττή φράση, μία ασήμαντη φράση; Δεν φαντάζομαι. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η φράση αυτή, ότι άφησε η γυναίκα την υδρία της και πήγε μέσα στην πόλη να φέρει το μήνυ­μα, δεν είναι ασήμαντη. Είναι πολύ σημαντική και από τη φράση αυτή αποκαλύπτονται πτυχές της ψυχολογίας, μυστικές πτυχές της ψυχολογίας της γυναίκας, με τις οποίες ολοκληρώνεται η προσωπικότητά της. Επί πλέον με αυτή τη φράση, ότι η γυναίκα άφησε τη στάμνα της, δίνει και σε μας κάποια μηνύματα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.

Ας την αναλύσουμε λοιπόν. Τί εξήγηση να δώσουμε; Γιατί άφησε τη στάμνα της; Θα μπορούσε να πει κανείς σαν πρώτη εξήγηση ότι την ξέχασε. Την ξέχασε, για να πάει να φέρει το μήνυμα. Αλλά κάθε μέρα, ή μέρα παρά μέρα, ερχότανε να πάρει νερό για τη λάτρα του σπιτιού και να πιει η πολυμελής οικογένεια, την οποίαν είχε. Τώρα λοιπόν γι' αυτό το λόγο ήρθε. Είναι δυνατόν να έφυγε με άδεια χέρια; Να μην πάρει τη στάμνα γεμάτη νερό για τη χρεία; Αλλά, αδελφοί μου, η σημερινή μέρα δεν είναι σαν τις άλλες. Σήμερα δεν είναι σαν τις άλλες μέρες που έπαιρνε νερό και πήγαινε στο σπίτι της. Σήμε­ρα συνέβη γεγονός, το οποίον είναι συγκλονιστικό γι' αυτή. Η συνάντησή της με τον Κύριο και η συνομιλία της μαζί Του έφερε μία μεταβολή και αναστάτωση και ανα­τροπή, θα έλεγα, σε ολόκληρο τον ψυχικό της κόσμο και στα όσα ως τώρα κυριαρχούσαν μέσα της. Αυτή η μετα­βολή δεν είναι δική μου κρίση, αλλά καταφαίνεται από τα λόγια τα οποία πήγε και είπε, μόλις συνάντησε τους συμπατριώτες της. Λέει: «Δεύτε ίδετε άνθρωπον (ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο) ος είπέ μοι πάντα όσα εποίησα» (Ιω. Δ', 29). Αυτές οι λέξεις «είπέ μοι πάντα όσα εποίησα...» δείχνουν έναν εσωτερικό κόσμο, ο οποίος έχει αναστατωθεί, ο οποίος έχει ανακαινισθεί. Ελάτε να δείτε κάποιον που μου φανέρωσε ό,τι έχω κάμει στη ζωή μου΄ «μήτι ούτός εστιν ο Χριστός;» (Ιω. Δ', 29). Αυτή έχει βεβαιωθεί ότι είναι ο Χρι­στός, διότι της το ομολόγησε ο Κύριος και το βεβαίωσε΄ αλλά το λέει έτσι για να κινήσει το ενδιαφέρον. Τα λόγια αυτά δείχνουν ότι σήμερα έγινε κάτι κοσμογονικό μέσα στην καρδιά της. Λέει ο I. Χρυσόστομος: «Ούτως υπό των ειρημένων ανήφθη, ώστε και την υδρίαν αφείναι και την χρείαν δι' ην παρεγένετο» . Από όσα της είπε ο Χριστός άναψε τέτοια φωτιά μέσα της, ώστε και τη στάμνα και τη δίψα να ξεχάσει. Το σκοπό για τον οποίο ήρθε, να ξεδιψά­σει αυτή και η οικογένειά της, τον ξεχνάει. Από τί; Από τη φωτιά που άναψε μέσα της.

Εν πάση περιπτώσει είναι δυνατόν να την ξέχασε τη στάμνα, αλλά είναι και δυνατόν να την άφησε εσκεμμένα εκεί. Γιατί να την άφησε εσκεμμένα; Διότι από αυτή την ημέρα και μετά, από αυτή τη συνομιλία, όπως είπα, ένας καινούργιος κόσμος έχει ανοιχθεί μπροστά της και με και­νούργια μέτρα μετράει τώρα τα πράγματα της ζωής. Λέει ένας ερμηνευτής: «Διατίθεται η γυνή προς το ύδωρ ως ο Ιησούς μετ' ολίγον εις τον άρτον» (Βλ. Τρεμπέλας Π. Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, εκδ. «Σωτήρ», σελ. 153). Ο Κύριός μας, όταν πήγαν οι μαθητές και του έφεραν το ψωμί, τους είπε: Εγώ έφαγα. Την ξέχασε τη σωματική Του πείνα με όσα είχε ειπωμένα με τη Σαμαρείτιδα. Όπως ο Κύριος ξέχασε την πείνα, έτσι ξέχασε κι αυτή τη δίψα. Έτσι ξέχασε τώρα και το σταμνί. Γιατί; Γιατί είναι δευτερευούσης σημασίας πράγματα. Διότι άλλα πράγματα τώρα πήραν την πρώτη θέση μέσα στη ζωή της και την πολιτεία της.

Αλλά ακόμα, αδελφοί μου, αυτή η στάμνα η εγκαταλελειμμένη είναι γι' αυτή τη γυναίκα μία ανάμνηση, αν θέλετε, αντιπροσώπευση της ζωής που έκανε ως τώρα. Δεν τη θέλει πια αυτή τη ζωή. Την εγκαταλείπει αυτή τη ζωή. Καινούργια ζωή αρχίζει και ως εκ τούτου μπορεί να εγκαταλείψει και τη στάμνα, διότι της θυμίζει την απο­γοήτευση που δοκίμασε ζώντας χωρίς το Χριστό. Δεν το έβλεπε πρώτα αυτό, τώρα το βλέπει. Γιατί τώρα γνώρισε το Χριστό. Τώρα άκουσε τη διδασκαλία Του. Τώρα άνοιξαν τα μάτια της τα πνευματικά και έτσι, ας πούμε, η στάμνα, σαν ένας αντιπρόσωπος εκείνης της παλιάς ζωής, της είναι πλέον περιττή. Λέει ένας ερμηνευτής: «Ούτως άρα ταχέως προετίμησε το ύδωρ του Χριστού της του Ιακώβ πηγής» (Βλ. Τρεμπέλας Π. Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, εκδ. «Σωτήρ», σελ. 153). Ξεχνάει τη δίψα. Προτιμάει το νερό που έδωσε ο Χριστός. Το ύδωρ το ζων, που όποιος πιει απ' αυτό, καθώς της είπε, δεν ξαναδιψάει. Προτιμάει αυτό το νερό παρά το νερό απ’ το πηγάδι του Ιακώβ. Και λέει ο Ι. Χρυσόστομος μία παρατήρηση, την οποίαν σας παρα­καλώ να την προσέξουμε, διότι από κει βγαίνει το δίδαγ­μά μας. «Ήλθεν υδρεύσασθαι (ήλθε για να πάρει νερό) και επειδή της αληθινής πηγής επέτυχε (και επειδή τώρα βρήκε την αληθινή πηγή με το ζωντανό νερό), κατεφρόνησε της αισθητής (κατεφρόνησε την πηγή την υλική) διδάσκουσα ημάς... (τί μας διδάσκει;) εν τη των πνευ­ματικών ακροάσει πάντων υπεροράν». Όταν έχουμε μπροστά μας τον καινούργιο πνευματικό κόσμο και ασχο­λούμεθα με αυτόν και τον μελετάμε, τον κόσμο που μας φανερώνει ο Χριστός και το Ευαγγέλιό Του, όλα πρέπει να τα περιφρονούμε. «Πάντων υπεροράν των βιοτικών και μηδένα λόγον αυτών ποιείσθαι» και δεν κάνουμε κουβέντα πλέον γι' αυτά τα πράγματα. Όλα όσα συζη­τούσε ως τώρα δεν την ενδιαφέρουν πλέον. Αλλες κουβέντες κάνει τώρα, που τις εμπνέει ο Χριστός και η διδα­σκαλία Του. Αυτό είναι το μήνυμα για μας.

Να κάνουμε ένα ερώτημα: Συμβαίνει αυτό με μας; Μήπως εξακολουθούμε να αντλούμε από δύο πηγάδια; Εμείς -όταν λέω εμείς το συγκεκριμενοποιώ- είμαστε μέλη μίας χριστιανικής ομάδας, που εδώ και πενήντα χρόνια ιδρύθηκε στην Πάτρα και ακούσαμε τόσα πολλά πράγματα από πατέρες πνευματικούς και διδασκάλους θεολόγους. Τί έγιναν αυτά τα πράγματα; Μας ανοίξανε πηγάδι τότε, το πηγάδι του Χριστού, οι πνευματικοί και διδάσκαλοί μας. Αντλούμε από αυτό το πηγάδι ή έχουμε ακόμα το μαγγανοπήγαδο του κόσμου και αντλούμε από αυτό και από το Χριστό και τα ανακατεύουμε; Και ασφαλώς δεν πετάξαμε αυτή τη στάμνα. Να κοιτάξουμε πλάι στο πηγάδι της ζωής μας εγώ, εσύ, ο καθένας. Υπάρχει κάποια εγκαταλελειμμένη στάμνα; Αφήκαμε κάποια πράγματα; Να το πούμε, αδελφοί μου, καθαρά, αφήκαμε κάποια πράγματα από την παλιά ζωή μας; Τη ζωή των αδυναμιών, της αμαρτίας, των παθών μας; Λέει ο μακαριστός Τρεμπέλας σχολιάζοντας αυτήν την περι­κοπή για την οποία μιλάμε: «Όσοι εγνώρισαν τον Χριστόν αποδεικνύουν τούτο δι' αγίας περιφρονήσεως προς τα μάταια αγαθά του κόσμου» (Βλ. Τρεμπέλας Π. Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, εκδ. «Σωτήρ», σελ. 154). Να προβληματιστούμε μ' αυτή τη φράση.

Υπάρχει και άλλος ένας λόγος, αδελφοί μου, που μπο­ρεί γι' αυτό να άφησε τη στάμνα. Αυτή ξεκινάει να τρέξει να φέρει ένα μήνυμα. Μήνυμα ιεραποστολής και σωτη­ρίας. Η στάμνα είναι βαριά. Η στάμνα είναι ένα βάρος. Αυτή θέλει να 'ναι εύζωνας. Δεν θέλει να 'χει βάρη επάνω της. Γιατί το έργο της ιεραποστολής του Χριστού δεν επι­δέχεται βάρη. Και την αφήνει τη στάμνα για να γίνει γνή­σια ιεραπόστολος. Και έγινε γνήσια ιεραπόστολος. Μας το λέει το ευαγγέλιο. Ήρθαν οι Σαμαρείτες και παρακαλούσαν τον Κύριο να μείνει. Αλλά μας το λέει και η εκκλησιαστική μας ιστορία με το βίο της και με το μαρτύ­ριό της. Λοιπόν, η στάμνα ήταν βάρος γι' αυτήν. Η ιερα­ποστολή θέλει εύζωνους στρατιώτες.

Τώρα προσέξτε κάτι. Ο κάθε πιστός, από την ώρα που συνειδητοποιεί την πίστη του και τη διδασκαλία του Χρι­στού μας, είναι ιεραπόστολος και πρέπει να φέρνει αυτό το μήνυμα κατά τον άλφα ή βήτα τρόπο στους συνανθρώπους του. Για να είναι ιεραπόστολος και να φέρνει αυτό το μήνυμα, δεν πρέπει να 'χει βάρη επάνω του. Πόσες βαριές στάμνες, υδρίες, κουβαλάμε εμείς, ρωτήστε τον εαυτόν σας. Γεμάτες με εγωισμό, δειλία, ασυνέπεια, ακόμα και με νόμιμες απαιτήσεις της ζωής... Τις κουβαλάμε και αυτό είναι εμπόδιο στην ιεραποστολή μας και στο έργο μας το ιεραποστολικό. Λέει ο ι. Χρυσόστομος: «Όταν γαρ πυρωθή ψυχή τω πυρί τω θείω, προς ουδέν των εν τη γη λοιπόν ορά..». Αμα ανάψει η φωτιά του Χριστού μεσ' την καρδιά, δεν βλέπει ο άνθρωπος τα γήινα πράγματα. «Ενός εστι μόνου, της κατεχούσης αυτήν φλογός» . Η ψυχή ένα πράγμα νιώθει και αισθάνεται, τη φλόγα που την καίει.

Αδελφοί μου, αυτοί οι πατέρες και αδελφοί μας, για τους οποίους τελούμε σήμερα για τρίτη χρονιά μνημόσυ­νο - τη μία χρονιά πήγαμε επάνω στον Ομπλό, την άλλη στον Άγιο Κωνσταντίνο, εφέτος εδώ - αποτελούν για μας ιεραποστολικά πρότυπα. Έχει πάρα πολλή σημασία το ότι ήρθαμε εδώ εφέτος. Δεν θα επεκταθώ σ' αυτό το θέμα. Θα δοθεί ευκαιρία όσοι θέλετε να πείτε και δικές σας σκέψεις επάνω, όταν θα ανέβουμε στο χώρο της Κατασκήνωσης. Αλλά εδώ που είμαστε, είμαστε κάτω από τη σκιά μίας βασιλικής δρυός. Και η βασιλική δρυς, αυτό το δένδρο το πλατύκλαδο και σκιερό, υπήρξε ο πατήρ Γερβάσιος. Υπήρξε ο πρώτος κατηχητής. Πριν έλθουν οι δικοί μας μεταγενέστεροι κατηχητές, ο π. Γερβάσιος ήταν κατηχητής εδώ και εβδομήντα και πλέον χρόνια στην πόλη αυτή. Και ήταν ιεραπόστολος, όπως η Σαμαρείτισσα. Και όσοι μετά κάτω από τη σκιά του και δροσίστηκαν και διδάχτηκαν, κληρικοί και λαϊκοί, τους θυμάστε και θα ακούσετε τα ονόματά τους στο μνημόσυνο που θα κάνου­με, όλοι αυτοί κάτω από τη σκιά του ετράφησαν και αναπαύθηκαν και αναζωογονήθηκαν. Όλοι αυτοί, με επικεφαλής τον π. Γερβάσιο, υπήρξαν ιεραπόστολοι χωρίς να κουβαλάνε πάνω τους στάμνες και βάρη. Θυμηθείτε τους έναν-έναν. Πόσο ανιδιοτελείς, πόσο αφιλοχρήματοι και πόσο άνθρωποι θυσίας υπήρξαν! Αληθινοί ιεραπόστολοι που μεσ' την καρδιά τους έκαιγε, όπως λέει ο Χρυσόστο­μος, αυτή η φλόγα, η οποία, άπαξ και άναψε, τους έκανε όλα τα άλλα να τα βλέπουν σαν δευτερεύοντα. Λοιπόν, αν θέλουμε να τους κάνουμε μνημόσυνο, να μην περιοριζόμα­στε στα κόλλυβα και στα κεριά, αλλά να είμαστε μιμητές όλοι της ζωής τους και του ιεραποστολικού τους έργου. Αυτά μας δίδαξε σήμερα η Σαμαρείτιδα. Αυτά μας διδά­σκει ο δίσκος με τα κόλλυβα. Αυτά μας διδάσκει η θρη­σκευτική ιστορία αυτής της πόλεως. Έχει μία ένδοξη ιστορία, θρησκευτική και εκκλησιαστική, αυτή η πόλη. Και μέσα σ' αυτή την ιστορία είμαστε γεννημένοι. Μέσα σ' αυτή την ιστορία είμαστε ποτισμένοι. Μέσα σ' αυτή την ιστορία είμαστε βαπτισμένοι.

Λοιπόν, γεννημένοι, βαπτισμένοι και ποτισμένοι μ' αυτή την ιστορία και μ' αυτά τα ιδανικά που και η Σαμαρείτιδα και οι πατέρες μας και οι λαϊκοί διδάσκαλοί μας, μας δίδαξαν, μ' αυτά να πορευόμαστε. Και αυτά να τα λέμε και στα παιδιά μας. Να τα διδάσκουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας. Και πιστεύω πως η ευχή όλων αυτών, οι προσευχές τους, που είναι μέσα στην αγκαλιά του Θεού και απολαμβάνουν τα αγαθά του παραδείσου, θα ευλογήσουν το έργο το δικό μας. Δε θέλω να επε­κταθώ. Εμείς μπήκαμε σ' ένα χωράφι που το έσπειραν αυτοί. Το είπε σήμερα το ευαγγέλιο. Άλλοι σπέρνουν και άλλοι θερίζουν. Άλλοι κοπίασαν και άλλοι μπήκανε και αναπαύονται στους κόπους αυτών. Εμείς είμαστε μέσα σ' αυτούς. Ας προσπαθούμε τουλάχιστον να φανούμε αντά­ξιοι των κόπων που έκαμαν για μας. Αμήν.

Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Φάσσος

ΠΗΓΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Κυριακή της Σαμαρείτιδος

Ημερομηνία εορτής:	22/05/2011
Τύπος εορτής:	Με βάση το Πάσχα. Εορτάζει 28 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα.
Άγιοι που εορτάζουν:  Κυριακη Της Σαμαρειτιδος

Μέγεθος γραμματοσειράς κειμένου:

Βιογραφία Έρχεται ο Κύριος σε μια πόλη της Σαμάρειας που λέγεται Σιχάρ. (Σαμάρεια ονομάσθηκε η πόλη που έκτισε το 880 π.Χ. ο βασιλιάς του Ισραήλ, Αμβρί, έπειτα το όρος Σομόρ που ήταν η ακρόπολή της και τέλος όλο το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ, που καταλύθηκε από τους Ασσυρίους το 721 π.Χ. και ο ηγεμόνας τους εγκατέστησε εκεί εθνικούς από πολλά μέρη). Εκεί ήταν η πηγή του Ιακώβ, το πηγάδι που εκείνος είχε ανοίξει. Κουρασμένος ο Κύριος από την οδοιπορία κάθισε μόνος του δίπλα από το πηγάδι και κάτω αφελώς, γιατί οι μαθητές του πήγαν να αγοράσουν τροφές. Έρχεται εκεί μια γυναίκα από τη Σαμάρεια να πάρει νερό και ο Κύριος διψώντας ως άνθρωπος, της ζήτησε νερό. Αυτή αντελήφθηκε από την εμφάνισή του ότι ήταν Ιουδαίος και θαύμασε πως ένας Ιουδαίος ζητά νερό από την εθνική Σαμαρείτιδα. Αν γνώριζες, της είπε, τη δωρεά του Θεού, ποιός είναι αυτός που σου ζητά να πιεί νερό, εσύ θα του ζητούσες και θα σου έδινε ζωντανό νερό. Ο Κύριος επιβεβαίωσε ότι αν γνώριζε θα γινόταν μέτοχος πραγματικά ζωντανού νερού, όπως έπραξε και απόλαυσε αργότερα όταν το έμαθε, ενώ το συνέδριο των Ιουδαίων που έμαθαν σαφώς, έπειτα εσταύρωσαν τον Κύριο της δόξης. Δωρεά του Θεού είναι, επειδή θεωρεί αγαπητούς όλους ακόμα και τους μισητούς από του Ιουδαίους εθνικούς και προσφέρει τον εαυτό του και καθιστά τους πιστούς σκεύη δεκτικά της Θεότητός του. Η Σαμαρείτιδα δεν κατάλαβε το μεγαλείο του ζωντανού νερού, απορεί που θα βρεί νερό χωρίς κουβά σε ένα βαθύ πηγάδι. Έπειτα επιχειρεί να τον συγκρίνει με τον Ιακώβ, που τον αποκαλεί πατέρα, εξυμνώντας το γένος από το τόπο και εξαίρει το νερό με τη σκέψη ότι δεν μπορεί να βρεθεί καλύτερο. Όταν όμως άκουσε ότι το «νερό που θα σου δώσω» θα γίνει πηγή που τρέχει προς αιώνια ζωή, άφησε λόγο ψυχής που ποθεί και οδηγείται προς τη πίστη και ζήτησε να το λάβει για να μη ξαναδιψήσει. Ο Κύριος θέλοντας να αποκαλύπτεται λίγο λίγο, της λέγει να φωνάξει τον άνδρα της, γνωρίζοντάς της πόσους άνδρες είχε και αυτόν που έχει τώρα δεν είναι δικός της. Εκείνη όμως δεν στενοχωρείται από τον έλεγχο, αλλά αμέσως καταλαβαίνει ότι ο Κύριος είναι προφήτης και του ζητά εξηγήσεις σε ψηλά ζητήματα. Βλέπετε πόση είναι η μακροθυμία και η φιλομάθεια αυτής της γυναίκας; Πόση συλλογή και γνώση είχε στη διάνοιά της, πόση γνώση της θεόπνευστης Γραφής; Και αμέσως τον ρωτά που πρέπει να λατρεύεται σωστά ο Θεός, εδώ σ' αυτό το τόπο ή στα Ιεροσόλυμα; Και τότε παίρνει τη απάντηση, ότι έρχεται η ώρα οπότε ούτε στο όρος αυτό ούτε στα Ιεροσόλυμα θα προσκυνήτε τον Πατέρα. Της γνωρίζει μάλιστα ότι η σωτηρία είναι από τους Ιουδαίους, δεν είπε θα είναι, στο μέλλον, γιατί ήταν αυτός ο ίδιος. Έρχεται ώρα και είναι τώρα που οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνούν το Πατέρα κατα Πνεύμα και αλήθεια. Γιατί ο ύψιστος και προσκυνητός Πατέρας, είναι Πατέρας αυτοαληθείας, δηλαδή του μονογενούς Υιού και έχει Πνεύμα αληθείας, το Πνεύμα το άγιο και αυτοί που τον προσκυνούν, το πράττουν έτσι διότι ενεργούνται δι' αυτών. Ο Κύριος απομακρύνει κάθε σωματική έννοια τόπο και προσκύνηση, λέγοντας: «Πνεύμα ο Θεός και αυτοί που τον προσκυνούν πρέπει να τον προσκυνούν κατα Πνεύμα και αλήθεια». Ως πνεύμα που είναι ο Θεός είναι ασώματος, το δε ασώματο δεν ευρίσκεται σε τόπο ούτε περιγράφεται με τοπικά όρια. Ως ασώματος ο Θεός δεν είναι πουθενά, ως Θεός δε είναι παντού, ως συνέχων και περιέχων το πάν. Παντού είναι ο Θεός όχι μόνο εδώ στη γη αλλά και υπεράνω της γης, Πατήρ ασώματος και κατά τον χρόνο και σε τόπο αόριστος. Βέβαια και η ψυχή και ο άγγελος είναι ασώματα, δεν είναι όμως σε τόπο, αλλά δεν είναι και παντού, γιατί δεν συνέχουν το σύμπαν αλλά αυτά έχουν ανάγκη του συνέχοντος. Η Σαμαρείτιδα καθώς άκουσε από το Χριστό αυτά τα εξαίσια και θεοπρεπή λόγια, αναπτερωμένη, μνημονεύει τον προσδοκώμενο και ποθούμενο Μεσσία, τον λεγόμενο Χριστό που όταν έρθει θα μας τα διδάξει όλα. Βλέπετε πως ήταν ετοιμότατη για την πίστη; Από που θα γνώριζε τούτο, αν δεν είχε μελετήσει τα προφητικά βιβλία με πολλή σύνεση; Έτσι προλαβαίνει περί του Χριστού ότι θα διδάξει όλη την αλήθεια. Μόλις την είδε ο Κύριος τόσο θερμή της λέγει απροκάλυπτα: Εγώ είμαι ο Χριστός, που σου μιλώ. Εκείνη γίνεται αμέσως εκλεκτή ευαγγελίστρια και αφήνοντας τη υδρία και το σπίτι της τρέχει και παρασύρει όλους τους Σαμαρείτες πρός το Χριστό και αργότερα με τον υπόλοιπο φωτοειδή βίο της (ως Αγία Φωτεινή) σφραγίζει με το μαρτύριο την αγάπη της προς τον Κύριο. (Απόσπασμα ομιλίας του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά)