ΑΠΑΘΕΙΑ

 ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ

          Κάποιος ασκητής είχε ζήσει πενήντα χρόνια στην έρημο χωρίς να τρώγει ψωμί και να βάλει κρασί στο στόμα του κι’ έλεγε πως είχε νεκρώσει εντελώς τα πάθη της σαρκός καθώς και τη φιλαργυρία και την κενοδοξία.

          Σαν τα’ άκουσε ο Αββάς Αβραάμ, πήγε μια μέρα να βεβαιωθεί.

Είπες τέτοιο λόγο, αδελφέ, τον ρώτησε.

Ναι, αποκρίθηκε με πεποίθηση εκείνος.

Ας υποθέσουμε, του είπε τότε ο Γέροντας, πως, μπαίνοντας ξαφνικά στο κελλί σου, βρίσκεις μια γυναίκα στο στρώμα σου. Έχεις την δύναμη να σκεφθείς πως δεν είναι γυναίκα;

Όχι βέβαια, αναγκάστηκε να ομολογήσει ο Ερημίτης. Μα αγωνίζομαι να διώξω την κακή επιθυμία.

Βλέπεις πως ζη ακόμη μέσα σου το πάθος; Δεν έχει νεκρωθεί, μόνο που το έχεις περιορίσει. Ας πούμε τώρα πως στο δρόμο που πηγαίνεις, βλέπεις λιθάρια και όστρακα κι’ ανάμεσα τους χρυσάφι. Είσαι σε θέση να το περιφρονήσεις σαν εκείνα;

Όχι, αποκρίθηκε πάλι ο Ερημίτης. Αντιστέκομαι μόνο στο λογισμό μου και δεν το εγγίζω.

Να που κι’ η φιλαργυρία ζη ακόμη μέσα σου, αλλά κι’ αυτή είναι δεμένη.

Υπόθεσε τώρα πως δύο άνθρωποι έρχονται να σε επισκεφτούν και ξέρεις, πως ο ένας σ’ επαινεί διαρκώς, ενώ ο άλλος σε κακολογεί. Μπορείς να έχεις και τους δύο το ίδιο;

-Καθόλου, είπε πάλι με ειλικρίνεια ο Ασκητής. Θα προσπαθήσω όμως να φερθώ με καλοσύνη και σ’ εκείνον που με κακολογεί.

-Τότε, αδελφέ μου, τον συμβούλεψε ο Αββάς, πάψε να νομίζεις και να λες πως έφτασες σε απάθεια. Ζουν μέσα σου τα πάθη, γι’ αυτό χρειάζεσαι αγώνα ως το τέλος της ζωής σου

Ιστορική στιγμή για την Ορθοδοξία η τιμητική διάκριση στον Αυστρίας

 

Ιστορική στιγμή για την Ορθοδοξία στην Αυστρία και ένα νέο σταθμό στις σχέσεις της με το επίσημο αυστριακό κράτος, αποτελεί η σημερινή απονομή στον Ελληνορθόδοξο Μητροπολίτη Αυστρίας-Έξαρχο Ουγγαρίας και Μεσευρώπης Μιχαήλ, από τον ομοσπονδιακό πρόεδρο της Αυστρίας Χάιντς Φίσερ, της ανώτατης τιμητικής διάκρισης, του Ανώτερου Χρυσού Ταξιάρχη μετά Αστέρος του Τάγματος Αξίας της Αυστριακής Δημοκρατίας.

Η επίδοση των διασήμων του παρασήμου έγινε στο προεδρικό μέγαρο στα ιστορικά ανάκτορα Χόφμπουργκ στη Βιέννη, προσωπικά από τον ομοσπονδιακό πρόεδρο Χάιντς Φίσερ, ο οποίος έπλεξε το εγκώμιο του τιμώμενου ιεράρχη στην επιβλητική εκδήλωση, παρουσία δεκάδων προσωπικοτήτων της δημόσιας ζωής της Αυστρίας.

Παρόντες στην τελετή απονομής ήταν, μεταξύ άλλων, ο πρώην καγκελάριος της Αυστρίας, Βόλφγκανγκ Σιούσελ, ο Ούγγρος υφυπουργός Θρησκευμάτων και Πολιτισμού Τίμπορ Φαέντορ, ο Έλληνας πρέσβης Παναγιώτης Ζωγράφος, οι επικεφαλείς ή εκπρόσωποι των άλλων Εκκλησιών στην Αυστρία, ο ελληνικής καταγωγής βουλευτής και δημοτικός σύμβουλος Βιέννης Χάνες Χάρβανεκ.

Προσφωνώντας τον τιμώμενο ιεράρχη και αναφέροντας σταθμούς της ζωής και του έργου του, ο ομοσπονδιακός πρόεδρος Χάιντς Φίσερ τόνισε πως ο Μητροπολίτης Μιχαήλ αποτελεί μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Ορθόδοξης Εκκλησίας που χαίρει μεγάλου σεβασμού και αναγνώρισης όχι μόνον στην Αυστρία αλλά και παντού στο εξωτερικό, προσωπικότητας της οποίας ο ίδιος γνωρίζει και τιμά το έργο και την προσφορά, ιδιαίτερα στον Οικουμενικό Διάλογο.

Με συγκίνηση ο Αυστριακός πρόεδρος, ο οποίος συνοδευόταν από τη σύζυγό του Μάργκιτ, αναφέρθηκε στη δοκιμασία που αντιμετωπίζει με "σθένος και πίστη" τους τελευταίους μήνες με την περιπέτεια της υγείας του ο Μητροπολίτης Μιχαήλ, εκφράζοντας θερμές ευχές για πλήρη και ταχεία ανάρρωσή του.

Για την προσωπικότητα, την πορεία, το έργο του Μητροπολίτη Μιχαήλ και το αιτιολογικό απονομής της ανώτατης τιμητικής διάκρισης, μίλησε ο γνωστός Αυστριακός συγγραφέας, εκδότης και δημοσιογράφος Χάιντς Νούσμπαουμερ.

Ο ομιλητής αναφέρθηκε στην προσφορά του τιμωμένου "πρότυπου αρχιερατικής προσωπικότητας" στην Ορθοδοξία, ως ιερωμένου επί 40 χρόνια, ως Επισκόπου επί 25 χρόνια και ως Μητροπολίτη και Εξάρχου του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί 20 χρόνια, για τη συμβολή του στην ανάδειξη της Ορθοδοξίας σε Εκκλησία μισού εκατομμυρίου πιστών στην Αυστρία, αλλά και στο σημαντικό ρόλο του στην αναβίωση της Ορθοδοξίας στην Ουγγαρία.

Ο ίδιος τόνισε ακόμη πως στο σκεπτικό απονομής του παρασήμου, επισημαίνεται ότι με την ανώτατη αυτή τιμητική διάκριση τιμάται η μακρά υπηρεσία του Μητροπολίτη Αυστρίας ως Εξάρχου του Οικουμενικού Πατριαρχείου και ως προέδρου της Επισκοπικής Διάσκεψης στην Αυστρία και ιδιαίτερα η συμβολή και συνδρομή του στην ενσωμάτωση των Ορθοδόξων στην αυστριακή κοινωνία.

Ευχαριστώντας για την ανωτάτη αυτή διάκριση που απονεμήθηκε ποτέ σε ορθόδοξο ιεράρχη από την Αυστριακή Δημοκρατία, ο Μητροπολίτης Μιχαήλ επισήμανε πως αυτή δικαιώνει και αναγνωρίζει το έργο του υπεύθυνου του ορθόδοξου έργου στην Αυστρία, αποτελώντας ταυτόχρονα τιμή για όλη την Ορθόδοξη Εκκλησία που είναι αναγνωρισμένη με νόμο και επίκειται νομική αναγνώριση της Ορθόδοξης Επισκοπικής Συνόδου.

Ιδιαίτερα συγκινημένος ο Έλληνας ιεράρχης και απευθύνοντας τις ευχαριστίες του προς τον πρόεδρο Φίσερ, τόνισε πως η απονομή της διάκρισης του έδωσε προσωπική χαρά και τιμή, ειδικότερα στο δύσκολο αυτό χρόνο της ασθένειάς του, όπου τέτοια γεγονότα αποτελούν μια νέα ώθηση για την άντληση δυνάμεων.

Ο ίδιος, όπως σημείωσε, αισθάνεται την Ελλάδα χώρα προέλευσης του και χώρα των πατέρων του, αλλά εφόσον ζει εδώ σχεδόν 50 χρόνια η Αυστρία είναι μια δεύτερη πατρίδα, από πλευράς χώρου γεωγραφικού και πολιτιστικού, πιστεύοντας, όπως σημείωσε, ότι το θέμα ενσωμάτωσης των ξένων δεν διευθετείται με νόμους και προδιαγραφές από πολιτικούς, κόμματα και κυβερνήσεις αλλά είναι θέμα που πρέπει κανείς να ζει και να βιώνει.

Ο Μητροπολίτης Μιχαήλ ευχήθηκε στην Αυστριακή Δημοκρατία πρόοδο και συνέχιση της μακραίωνης παράδοσής της στην ενσωμάτωση μειονοτήτων εθνικών και εκκλησιαστικών και διατήρησή της ως πρότυπου προς μίμηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ευχήθηκε ακόμη να ξεπεραστούν τα εμπόδια που τη φέρουν αντιμέτωπη αυτή τη στιγμή λόγω οικονομικής κατάστασης και κρίσης στην Ελλάδα, ώστε και με αυτόν τον τρόπο να μπορέσει η χώρα μας να ξεπεράσει τις δυσκολίες και να ευημερήσει όπως της ταιριάζει.

Η σημερινή απονομή της ανώτατης τιμητικής διάκρισης, βρίσκει τον Μητροπολίτη Μιχαήλ ως Έξαρχο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, να προεδρεύει της Ορθόδοξης Επισκοπικής Διάσκεψης ως ο πρώτος τη τάξει των ορθοδόξων αρχιερέων οι οποίοι ποιμαίνουν ορθόδοξες κοινότητες και εκπροσωπούν ορθόδοξες αυτοκέφαλες εκκλησίες στην Αυστρία.

Συγχρόνως είναι ιστορικό το γεγονός ότι ο αριθμός των ορθοδόξων στην Αυστρία έχει αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια, ούτως ώστε σήμερα να φτάνει τις 500.000 και να είναι η δεύτερη αριθμητικά Εκκλησία μετά τη Ρωμαιοκαθολική

Στο νοσοκομείο του Ρίου ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων

O Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος, στα πλαίσια προληπτικής ιατρικής φροντίδας, αύριο Τρίτη 24 Μαΐου θα εισαχθεί στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίου για μια σειρά παρακλινικών εξετάσεων, δηλαδή για ένα γενικό προληπτικό ιατρικό έλεγχο.
Όπως αναφέρει το aigialeianews υπολογίζεται, ότι θα παραμείνει εκεί για ένα διήμερο.
Σε σχετική ανακοίνωση της Ιεράς Μητρόπολης επισημαίνονται τα εξής: «Καθώς τα χρόνια περνούν η φροντίδα για την υγεία μας γίνεται όλο και πιο επιτακτική!
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ, Αμβρόσιος ανέλαβε τα ποιμαντικά του καθήκοντα στην ηλικία των σαράντα (40) ετών και ήδη διανύει το εβδομηκοστό τρίτο (73ο) έτος της ηλικίας του.
Με τη Χάρη του Κυρίου μας δεν αντιμετωπίζει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα υγείας. Εν τούτοις μια προληπτική φροντίδα για την υγεία του τώρα πια είναι αναγκαία».

Απίστευτο! Ο ΓΑΠ σε κάρτα Illuminati;

(Συνωμοσίες,συμπτώσεις ή ζούμε μια παγκόσμια φάρσα;)

Πολύ συζήτηση τελευταία για το γνωστό παιχνίδι με τις κάρτες Illuminati,που κυκλοφόρησε στα μέσα της δεκαετίας του ’90, μιας και ο μεγάλος σεισμός της Ιαπωνίας με το πυρηνικό ατύχημα είχε προβλεφθεί και απεικονισθεί κατά πολλούς σε κάποια από αυτές τις κάρτες.Στο παιχνίδι αυτό επίσης
είχε προβλεφθεί η επίθεση στους δίδυμους πύργους,άλλα και μερικά ακόμη γεγονότα με εκπληκτική ακρίβεια.Μια κάρτα του παιχνιδιού όμως φαίνεται πως αποτυπώνει κάτι ακόμη πιο παράδοξο, που έχει σχέση και με την χώρα μας.

Στην κάρτα λοιπόν που παρουσιάζεται ένα υποτιθέμενο ανώτατο διευθυντήριο των Ιlluminati,(πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)συμμετέχει και κάποιος που παρουσιάζει πραγματικά εντυπωσιακή ομοιότητα με τον σημερινό πρωθυπουργό μας.Τον άνθρωπο που κατά κοινή παραδοχή πλέον έχει “φυτευθεί” να εκτελέσει ένα “πιλοτικό” πρόγραμμα της Ν.Π.Τ(Νέας Τάξης Πραγμάτων)με αντάλλαγμα μιας υψηλής θέσης στα διεθνή κέντρα αποφάσεων της.

Διαβάζουμε στο σχετικό άρθρο του περιοδικού “Τρίτο Μάτι”(Τεύχος 190)“Το προφητικό “παιχνίδι” που φαίνεται να το ζούμε στην πραγματικότητα”:

Η συγκεκριμένη κάρτα που υπαινίσσεται την ύπαρξη ενός ανώτατου διευθυντηρίου το οποίο θα εναρμονίζεται απόλυτα με τους σκοπούς των Ιλλουμινάτι,αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα,αφού η ομοιότητα του κάτω δεξιά μέλους του “Ανωτατου Δικαστηρίου” με τον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδος Γ.Παπανδρέου,είναι εμφανής!Βέβαια η πιθανότητα σύμπτωσης είναι ομολογουμένος μεγάλη στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Όμως η παρουσία του του πατέρα Μπους στην ίδια κάρτα(που σίγουρα δεν είναι σύμπτωση),καθώς και οι φήμες ότι ο ΓΑΠ προορίζεται για υψηλές θέσεις στην ιεραρχία της ΝΤΠ,προβληματίζουν..(Τ.Μ)

Εάν τελικά πρόκειται για απλές συμπτώσεις ή ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα και μια καλοστημένη παγκόσμια φάρσα,αφήνεται στην κρίση του καθενός…

Από τον Βισάλτη

(Παρακάτω 2 ακόμη πολυσυζητημένες κάρτες με την επίθεση της 9/11.Οι κάρτες του παιχνιδιού και.. τα πραγματικά γεγονότα μερικά χρόνια αργότερα!! WELCOME TO THE MATRIX!)

πηγή

Αγωνιστικό μήνυμα του μητροπολίτη Κονίτσης για το Βορειοηπειρωτικό

Με κεντρικό σύνθημα την ενότητα των Βορειοηπειρωτών τελέσθηκαν και φέτος οι εορταστικές εκδηλώσεις για την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου στο Δελβινάκι. Τις εκδηλώσεις εορτασμού της Αυτονομίας πρωτοκαθιέρωσε ο αοίδιμος Σεβαστιανός.
 Μετά την αρχιερατική Θεία Λειτουργία, εψάλη το Μνημόσυνο των πρωτεργατών της Αυτονομίας, καθώς και των κατά καιρούς αδίκω θανάτω θανατοθέντων Βορειοηπειρωτών και κατετέθη στέφανος στον τάφο του αοιδίμου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ που βρίσκεται στον περίβολο του Μητροπολιτικού Ναού. Ακολούθησε η ομιλία του Σεβασμιωτάτου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ και η ειρηνική πορεία μέχρι το ηρώον της κωμοπόλεως. 

Το Δελτίο Τύπου της Ι.Μ. Κονίτσης έχει ως εξής:
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ
Αριθ. Πρωτ.49....................................................................................Εν Δελβινακίω τη 22α Μαΐου 2011
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Την Κυριακή, 22 Μαΐου 2011, πραγματοποιήθηκε στο ηρωϊκό Δελβινάκι η καθιερωμένη εκδήλωση για την Επέτειο του Αυτονομιακού Αγώνος της Βορείου Ηπείρου και για την υπογραφή του «Πρωτοκόλλου της Κερκύρας» (Φεβρουάριο και Μάϊο αντίστοιχα), κατά το έτος 1914.
Ο ΠΑΣΥΒΑ , οι νέοι της ΣΦΕΒΑ, Βορειοηπειρώτες και λαός πολύς προσήλθε στο προσκλητήριο της Ιεράς Μητροπόλεως. Μετά την αρχιερατική Θεία Λειτουργία, εψάλη το Μνημόσυνο των πρωτεργατών της Αυτονομίας, καθώς και των κατά καιρούς αδίκω θανάτω θανατοθέντων Βορειοηπειρωτών και κατετέθη στέφανος στον τάφο του αοιδίμου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ που βρίσκεται στον περίβολο του Μητροπολιτικού Ναού. Ακολούθησε η ομιλία του Σεβασμιωτάτου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ και η ειρηνική πορεία μέχρι το ηρώον της κωμοπόλεως. Μετά το τρισάγιο και τον Εθνικό Ύμνο εγκρίθηκε δια βοής το ακόλουθο
Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α
« 1)Ζητούμε να μην επισκιασθή το εθνικό θέμα της Βορείου Ηπείρου από την οικονομική κρίση των τελευταίων καιρών.
2)Απαιτούμε να γίνη σαφής και δυναμική η πολιτική της Ελλάδος για το θέμα της Βορείου Ηπείρου. Να αποδοθή η εκκλησιαστική περιουσία και να κατοχυρωθούν τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών.
3)Να ληφθή μέριμνα για το θέμα των «Τσάμηδων», που εποφθαλμιούν την Θεσπρωτία και αυτό να λήξη άπαξ δια παντός.
4)Οι Βορειοηπειρώτες αδελφοί να αποβάλουν την αδιαφορία και να σπεύσουν να απογραφούν, όταν έλθη ο καιρός, στην ιδιαίτερη πατρίδα τους. Να δηλώσουν Έλληνες και Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
5)Να υπάρξη κινητοποίηση για τους Ελληνοβλάχους, οι οποίοι πρέπει να δηλώσουν Έλληνες και όχι απλώς «Βλάχοι» όπως επιδιώκουν οι Αλβανοί. Τέλος,
6)Απαιτούμε από τους Βορειοηπειρώτες αδελφούς να μονοιάσουν και να ομονοήσουν, γιατί η διχόνοια είναι σύμβουλος κακός και ολέθριος. Ο Ελληνισμός έχει πληρώσει ακριβά τις κατά καιρούς διχόνοιες. Σ’ αυτήν την κρίσιμη ώρα προέχει η ενότητα και η σωτηρία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού».
  

«Αν η Εκκλησία αναλάβει τη μισθοδοσία των κληρικών τότε το Κράτος θα πρέπει να επιστρέψει την περιουσία της Εκκλησίας»

Ανώτατη κυβερνητική πηγή, ανέφερε προς το «ierovima», ότι «δεν πρόκειται  να υπάρξει περικοπή των μισθών των κληρικών ή να αναλάβει η Εκκλησία μέρος της μισθοδοσίας τους, αλλά ό,τι θα ισχύσει για το σύνολο των Δημοσίων υπαλλήλων θα ισχύσει και για τους κληρικούς. Αν η Εκκλησία αναλάβει τη μισθοδοσία των κληρικών τότε το Κράτος θα πρέπει να επιστρέψει την περιουσία της Εκκλησίας». 
Η διευκρίνιση αυτή έγινε με αφορμή δημοσίευμα στο «Βήμα της Κυριακής», σύμφωνα με το οποίο: «Σε περίοδο νέας αυστηρής λιτότητας εισέρχεται το Δημόσιο με περικοπές αμοιβών και επιδομάτων για όλους τους υπαλλήλους, ακόμη και «κούρεμα»του 50% των μισθών των κληρικών, τους οποίους θα αναλάβει να καλύψει με δικούς της πόρους η Εκκλησία. Το νέο πακέτο μέτρων, το οποίο κατά τις πληροφορίες αποδέχθηκε η τρόικακαι θα έρθει προς έγκριση στο Υπουργικό Συμβούλιο,προβλέπει πάγωμα κάθε πρόσληψης ως και το 2015, μείωση του αριθμού των εισακτέων στις αστυνομικές και στρατιωτικές σχολές από το 2012, σταδιακή αποχώρηση όλων των συμβασιούχωνως το 2015, κατάργηση μονίμων θέσεων στο Δημόσιο και κλείσιμο των ΔΕΚΟ και των ΝομικώνΠροσώπων Δημοσίου Δικαίου που δεν θα κριθούν «βιώσιμα». (Το Βήμα της Κυριακής –Ζ. Τσώλης) 

Μητροπολίτης Σύμης, Χρυσόστομος :«Το Καστελλόριζο δέν είναι «ιπτάμενο νησί» και οι κάτοικοί του δέν είναι αποδημητικά πτηνά του Αιγαίου».

Η ομιλία του Μητροπολίτη Σύμης, υπερτίμου και εξάρχου Νοτίου Αιγαίου Πελάγους, Χρυσοστόμου, κατά την εορτή των Αγίων Κων/νου και Ελένης στο ακριτικό Καστελλόριζο.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, Χριστός Ἀνέστη.

Μεγάλη ἑορτή καί πανήγυρη ἄγει σήμερα τό ἀκριτικό Καστελλόριζο, ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τῶν πολιούχων του Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης τῶν θεοστέπτων Βασιλέων καί ἰσαποστόλων. Αὐτοί οἱ μεγάλοι Ἅγιοι, συγκαλοῦν τήν ἱερά λειτουργική μας σύναξη, στόν μεγαλοπρεπῆ τοῦτο ἱστορικό Ναό, ὁ ὁποῖος τιμᾶται καί τιμᾶ τό σεπτό τους ὄνομα, δοξάζοντας τόν ἀντιδοξάζοντα αὐτούς Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος γεννήθηκε στίς 22 Φεβρουαρίου περί τό 280 στήν Νίσσα τῆς σημερινῆς Σερβίας. Πατέρας του ἦταν ὁ Κωνστάντιος Χλωρός πού καί μητέρα του ἡ Ἁγία Ἑλένη. Ὑπῆρξε γενναῖος πολεμιστής μέ πολλά προσόντα, καί ἡρωικό φρόνημα. Τό 305, μετά τήν παραίτηση τοῦ Διοκλητιανοῦ καί τοῦ Μαξιμιανοῦ, ὁ πατέρας του ἀνακηρύχθηκε Αὔγουστος στήν Δύση. Ὅταν ἐκεῖνος πέθανε, ὁ στρατός μέ τήν σύγκλητο ἀνεκήρυξαν τόν Κωνσταντῖνο Καίσαρα τῆς Δύσεως.

Τό 313 ἐκδίδεται τό περιβόητο διάταγμα τῶν Μεδιολάνων, τό ὁποῖο παρεῖχε ἐλευθερία λατρείας καί ἔπαυσε τούς διωγμούς κατά τῶν Χριστιανῶν. Ὁ Λικίνιος Καίσαρας τῆς Ἀνατολῆς, τό ἔτος 321 ἀθετεῖ τό διάταγμα καί ἐπαναφέρει τούς διωγμούς κατά τῶν χριστιανῶν. Ὁ Κωνσταντῖνος μή ἀνεχόμενος τήν ἐγκληματική αὐτή ἐνέργεια τοῦ Λικινίου, ἐκστρατεύει κατά τῶν στρατευμάτων του καί ὁ Κύριος τοῦ παρέχει τήν θεία ἐνίσχυση, φανερώνοντας στόν οὐρανό τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέ τήν ἐπιγραφή «Ἐν τούτῳ νίκα». Μέ τό ἀήττητο αὐτό ὅπλο, κατατρόπωσε τά στρατεύματα τοῦ τοῦ Λικινίου. Τελικά τό 324 γίνεται μονοκράτορας, ἑνοποιώντας τήν ἀχανῆ Αὐτοκρατορία, πού ἐκτεινόταν ἀπό τήν σημερινή Ἰρλανδία, μέχρι τήν Περσία καί τήν Ἰνδία.

Ἀπό τό 326 ἀρχίζει τήν ἀναζήτηση πόλεως ὡς νέας πρωτεύουσας, διότι δέν τόν ἱκανοποιοῦσε τό παρηκμασμένο λατινόφωνο καί εἰδωλολατρικό περιβάλλον τῆς Δύσεως. Μέ τό θεϊκό φωτισμό κατενόησε ὅτι ἡ τύχη τῆς αὐτοκρατορίας ἔπρεπε νά μεταφερθεῖ στήν ἀνατολή. Εἶναι πλέον ὁ πρῶτος Ρωμιός αὐτοκράτορας, δηλαδή ὀρθόδοξος αὐτοκράτορας στήν ἱστορία, μέ τήν ἔννοια, ὅτι εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος χτίζει τή Νέα Ρώμη, τή νέα πρωτεύουσα. Ἐκεῖ στό ἑξῆς ὁ Ἑλληνισμός θά διατηρήσει καί διατηρεῖ μέχρι σήμερα τήν οἰκουμενικότητά του συνδεδεμένος πνευματικά μέ τήν μητέρα Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως. Τό 325 λοιπόν συγκαλεῖ τήν χορεία τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων πού συγκροτοῦν τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας καί καταλάμπουν διά τῶν ἀκραιφνῶν τους θεολογικῶν δογμάτων τήν νέα οἰκουμενική Αὐτοκρατορία. Τό 330 ἐγκαινιάζει τή νέα πρωτεύουσα τήν Κωνσταντινούπολη, πού ἔγινε ἡ Νέα Ρώμη.

Τό ἔργο του ὑπῆρξε σπουδαῖο καί ἀνεπανάληπτο. Μεταξύ ἄλλων ἀπέστειλε τήν μητέρα του στούς Ἁγίους Τόπους, ὅπου καί εὐρῆκε τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Κυρίου. Παράλληλα χρηματοδότησε τήν ἀνέγερση τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καί ἄλλων Ναῶν στά Ἱεροσόλυμα, στή Βηθλεέμ, στό Σταυροβούνι τῆς Κύπρου κ. ἀ. Ἡ μητέρα του ἦταν αὐτή ἡ ὁποία ἔδωσε στόν Μ. Κωνσταντῖνο τήν πρέπουσα διαπαιδαγώγηση. Ἄλλωστε, καί ὁ ἴδιος ἀναγνώρισε τήν σπουδαία συμβολή της καί τήν τίμησε, ὅταν στήν μεγάλη πλατεία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἔκτισε δυό στῆλες, μία δική του καί μία τῆς Ἁγίας Ἑλένης, πού ἔφερε τήν ἐπιγραφή: «Εἷς Ἅγιος εἷς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός, Ἀμήν».

Στίς 21 Μαΐου τοῦ 337 ὁ Κωνσταντῖνος σέ ἡλικία περίπου ἑξήντα ἐτῶν φεύγει ἀπό τό μάταιο αὐτό κόσμο, εὑρισκόμενος στό Δρέπανο τῆς Βιθυνίας. Λίγο νωρίτερα δέχεται τό ἅγιο Βάπτισμα ἐνδεδυμένος λευκή ἐσθήτα, διότι μέχρι τότε θεωροῦσε τόν ἑαυτό του κατηχούμενο. Ἡ σωρός του μεταφέρθηκε καί ἐτάφη στή νέα πρωτεύουσα. Ἐκεῖ κατά τόν ἱερό ὑμνογράφο «ἡ λάρναξ ἰάσεις βρύει» καί πολλά θαύματα παρέχει στούς πιστούς. Γιά νά κατανοήσει κανείς ἀκόμα πληρέστερα τήν ἁγιότητα τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, ἀρκεῖ νά μελετήσει τήν ἱερά ἀκολουθία του, τά τροπάρια πού ἀναφέρονται σ΄ αὐτόν καί τήν μητέρα του ἁγία Ἑλένη. «Ὡς ὁ Παῦλος οὐρανόθεν τήν κλῆσιν ἐδέξατο.» Αὐτό εἶναι σημαντικότατο, ἀφοῦ ὑποδηλώνει τήν σκέπουσα αὐτόν Θεία Χάρη, πού αἰσθητά ἐκδηλώθηκε μέ τήν ἐμφάνιση τοῦ θεοπτικοῦ βιώματος πού ἔζησε κατά τήν ὅραση τοῦ ἐν οὐρανῷ φανέντος Τιμίου Σταυροῦ καί τά ὅσα ἐπακολούθησαν στόν μυστικό κόσμο τῆς ψυχῆς του.

Στήν Ὀρθοδοξία ἀδελφοί μου δέν ὑπάρχει ἁγιοποίηση, ὑπάρχει ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητος. Ὁ Θεός μέ ἔκτακτες ἐπεμβάσεις, μέ λείψανα πού εὐωδιάζουν καί θαυματουργοῦν, μέ θεοσημεῖες καί θαύματα, ἀποδεικνύει τήν ἐπέμβασή Του, ὅπως στή συγκεκριμένη περίπτωση. Τότε οἱ πιστοί τιμοῦμε τόν ὑπό τοῦ Θεοῦ ἀναγνωρισθέντα ἅγιο, γεγονός τό ὁποῖο σήμερα ἐδῶ πραγματοποιοῦμε μέ εὐλάβεια μεγάλη καί πίστη θερμή πρός στούς τιμωμένους Ἁγίους.

Δυστυχῶς ὅμως, ἡ πνευματική λαμπρότητα καί εὐφροσύνη τοῦ ἑορτασμοῦ σκιάζεται ὑπό τῆς ἀγωνίας καί ἀβεβαιότητος, πού μεγενθύνεται καθημερινῶς, παρακολουθώντας τά τεκταινόμενα στά ἐθνικά μας θέματα, τά ὁποῖα ἰδιαίτερα τό τελευταῖο διάστημα ἔχουν λάβει ἀβέβαια τροπή καί ἐξέλιξη. Ὡς Ποιμενάρχης καί πνευματικός Πατήρ τοῦ ἱστορικοῦ Καστελλόριζου, συνεχόμενος ἐκ μεγίστης ποιμαντικῆς ἀγωνίας διά τό μέλλον τῆς νήσου, κρούω ἀπό τήν ἐσχατιά αὐτή τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου καί κάμνω ἔκκληση εἰς τούς ἁρμοδίους κυβερνητικούς φορεῖς νά ἐπιδείξουν ὑψίστη ἐθνική μέριμνα καί εὐαισθησία στούς χειρισμούς τοῦ καιρίου τούτου ζητήματος τῆς καθ’ ἠμᾶς εὐλογημένης, θεοσώστου καί θεοστηρίκτου ἀκριτικῆς Ἐπαρχίας, ἡ ὁποία ἀντανακλᾶ σ’ ὁλόκληρη τήν Πατρίδα μας. Διατρανώνουμε πρός κάθε κατεύθυνση:Τό Καστελλόριζο δέν εἶναι «ἱπτάμενο νησί» καί οἱ κάτοικοί του δέν εἶναι ἀποδημητικά πτηνά τοῦ Αἰγαίου.

Ὅλοι ἐσεῖς ἐδῶ εἶστε οἱ περήφανοι ἀκρίτες καί θεματοφύλακες πού φυλάσσετε αἰῶνες τώρα τίς θερμοπύλες τοῦτες τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί προσωπικῶς ἐσεῖς κ. Δήμαρχε, γνωρίζετε καλῶς ὅτι οὔτε ὑπερβάλλουμε οὔτε κινδυνολογοῦμε. Χιλιάδες εἶναι οἱ ἐπιστολές συμπαράστασης πού λαμβάνετε καθημερινῶς ἀπό κάθε γωνιά τῆς ὑφηλίου ὅπου ὑπάρχουν Ἕλληνες, συμμεριζόμενοι τόν ἀγώνα καί τήν ἀγωνία μας νά κρατηθεῖ ἑλληνικός τοῦτος ὁ περήφανος τόπος. Στίς κρίσιμες ἱστορικές συγκυρίες πού βιώνομε ὡς Ἔθνος τούτη τήν περίοδο, εἶναι ἀνάγκη ὅσο ποτέ ἄλλοτε ὁ ἀναβαπτισμός τοῦ Λαοῦ μας στίς διαχρονικές ἀκατάλυτες ἀξίες, πού ὕφαναν στούς ἀργαλειούς τῶν αἰώνων τήν ἐθνική μας ταυτότητα καί κρατοῦν ζωντανά τά ἀντανακλαστικά τῆς ψυχῆς μας. Ἔχουμε ἀνάγκη ὅσο ποτέ ἄλλοτε ἀπό ἐθνική ὁμοψυχία καί φιλοπατρία, ἀπό σύμπνοια καί φιλαδελφία, ἀπό ὁμόνοια καί ἀγάπη.

Ἄς προσευχηθοῦμε εὐχόμενοι, τήν σημερινή ἐποχή πού ἡ Πατρίδα μας δοκιμάζεται καί ἡ Ἐκκλησία μας βάλλεται, νά ἀφυπνιστοῦμε καί νά ἀναγεννηθοῦμε μέ τίς θεόδεκτες πρεσβεῖες τῶν Μεγάλων Βασιλέων καί ἰσαποστόλων Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, ἔτσι ὥστε νά ἐπανακτήσουμε τό ἀντιστασιακό πνεῦμα τῆς Ρωμιοσύνης καί νά κρατήσουμε ἐλεύθερη καί Ἑλληνορθόδοξη, τήν δοκιμαζόμενη Χώρα μας.

Ἄς παρακαλέσουμε, λοιπόν, ὅλοι μαζί τούς σήμερα ἑορταζόμενους αγίους, νά σκεπάζουν μέ τίς Θεόδεκτες προσευχές καί πρεσβεῖες τους ὁλόκληρο τό γένος τῶν Ὀρθόδοξων καί νά μᾶς ἀξιώνουν, νά τούς τιμᾶμε μέ καθαρή καρδιά –ὄχι μόνο ἐμεῖς, ἀλλά καί τά παιδιά μας, καί τά παιδιά τῶν παιδιῶν μας– κάθε χρόνο τέτοια ἡμέρα εδώ στό Καστελλόριζο, ἐδῶ πού χτυπᾶ ἡ καρδιά τῆς Ἑλλάδας «εἰς αἰώνας αἰώνων».

Χριστός ἀνέστη, χρόνια πολλά καί εὐλογημένα.

Δελτίο Τύπου του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων για την κατάθεση σχεδίου νόμου για τις μεταμοσχεύσεις

Δελτίο Τύπου για την κατάθεση σχεδίου νόμου για τις μεταμοσχεύσεις

23 | 05 | 11

Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (Ε.Ο.Μ.) εξέτασαν τη διαμορφούμενη κατάσταση μετά την κατάθεση του σχεδίου νόμου για τις μεταμοσχεύσεις στη Βουλή.

Ο Ε.Ο.Μ., ο κατά νόμο σύμβουλος της Πολιτείας σε θέματα μεταμοσχεύσεων, ουδέποτε εκλήθη να συμμετάσχει στη σύνταξη του νομοσχεδίου αυτού. Με το παρόν κοινοποιεί ευρύτερα τις θέσεις του, μετά την έγκαιρη γνωστοποίηση τους στον Υπουργό Υγείας.

Συγκεκριμένα, τρία σημεία του Νομοσχεδίου μας βρίσκουν αντίθετους:

1. Η διεύρυνση του κύκλου των δοτών προκειμένου για ζώσες μεταμοσχεύσεις που προβλέπεται στο άρθρο 8, ενέχει τον ορατό κίνδυνο της εμπορευματοποίησης των. Είμαστε αντίθετοι με την επέκταση της δωρεάς σε άτομα με συναισθηματικό δεσμό, διότι θεωρούμε ότι είναι αδύνατον με οποιοδήποτε τρόπο να κριθεί με αξιοπιστία η ύπαρξη του.

2. Η εικαζόμενη συναίνεση που προβλέπει το άρθρο 9, ακόμα και σε χώρες που είναι νομοθετημένη, όπως στην Ισπανία, στην πράξη δεν χρησιμοποιείται και δεν αφαιρούνται ποτέ όργανα χωρίς την σύμφωνη γνώμη των συγγενών. Με δεδομένες τις αντιρρήσεις που έχουν ήδη εκφρασθεί από τη κοινωνία, θα επηρεαστεί αρνητικά η δωρεά οργάνων.

3. Η δημιουργία Οργανισμών Αφαίρεσης Οργάνων δεν έχει καμία θέση. Η αφαίρεση των διεθνώς γίνεται από τις ομάδες των Μεταμοσχευτικών Κέντρων και σε καμία περίπτωση από τρίτους, οι οποίοι μάλιστα εργάζονται σε ιδιωτικά νοσηλευτήρια.

Επισημαίνουμε ότι η αύξηση των μεταμοσχεύσεων, που αποτελεί το κύριο μέλημα του Ε.Ο.Μ., μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ενίσχυση του Οργανισμού και των δομών που στηρίζουν τη μεταμόσχευση στο πλαίσιο του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Ο Πρόεδρος του Ε.Ο.Μ. :

Ι. Γ. Βλαχογιάννης

Τα Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Ε.Ο.Μ. :

Ν. Χατζηνικολάου, Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

Π. Αλιβιζάτος

Ι. Μπολέτης

Μ. Σταθόπουλος

Φ. Κλούβα-Μολυβδά

Γ. Λεοντόπουλος

Α. Ινιωτάκη

Η. Μπροκαλάκη

Ν. Μαγκίνα

ΕΟΜ

Δείτε σχετικά και:

-Κατατέθηκε στη Βουλή, το νομοσχέδιο για τη δωρεά και τις μεταμοσχεύσεις οργάνων

-Ανοιχτή επιστολή καθηγητών Ιατρικής: ΟΧΙ στην εικαζόμενη συναίνεση για την αφαίρεση οργάνων σώματος

-Και έντυπο για δωρεά οργάνων θα λαμβάνουν οι πολίτες κατά την απογραφή

-Γαλάτεια Αλεξάκη, Αντισυνταγματικό το προσχέδιο νόμου για τη δωρεά οργάνων

-Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου, Λεηλασία και των πεθαμένων!

-Ηχηρό ΟΧΙ του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαου στο νομοσχέδιο περί δυνάμει δοτών οργάνων

-Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος , Εικασία χωρίς ηθική βάση

-Ολοι εν δυνάμει δότες οργάνων, σύμφωνα με προσχέδιο νόμου του Υπουργείου Υγείας

πηγη ΑΚΤΙΝΕΣ

Το όνομα του γέλιου

Προχωρημένη ώρα. 12:00π.μ. Στο κρατικό κανάλι προβάλλεται για πολλοστή φορά η εξαιρετική ταινία «Το όνομα του Ρόδου».

Την έχω δει αρκετές φορές. Έχω ξεχάσει πόσες. Ωστόσο αυτό δεν με εμποδίζει να την δω ακόμη μια. Είναι τόσο σπουδαία ταινία που με χαρά την ξαναβλέπω όσο χρειαστεί η ψυχή μου. Βέβαια όπως όλες οι κινηματογραφικές μεταφορές βιβλίων, υστερεί από την μελέτη του βιβλίου. Ωστόσο ως ταινία είναι σημαντική.

Ο Μεσαιωνικός κόσμος, η μεσαιωνική κοινωνία, ο άνθρωπος της. Φόβος, ενοχές, ανασφάλεια, μυστικοπάθεια, δεισιδαιμονία, προκατάληψη και πολύ σκοτάδι σε όλα τα επίπεδα. Ένας άνθρωπος δίχως πρόσωπο. Δίχως αυτοαξία. Ένας Θεός τιμωρός, δυνάστης και δικαστής, χαιρέκακος και εκδικητικός που αρέσκεται να κολάζει ανθρώπους. Μια εκκλησία εξουσιαστική, ληστρική, μισάνθρωπη, δεκανίκι των κοσμικά ισχυρών.

Βρισκόμαστε στον 14^ο αιώνα, εποχή όπου αρχίζει και αχνοφέγγει το πάθος της γνώσης, της επιστήμης, του ορθολογισμού (που εκπροσωπείται στο βιβλίο από το Δάσκαλο και το μαθητή-αφηγητή), αλλά βέβαια η εποχή δεν είναι έτοιμη ακόμα να δεχτεί τέτοια ανοίγματα, εφόσον η κυρίαρχη ιδεολογία είναι η θρησκεία, οι αιρέσεις, η φανατισμοί, η ιερά εξέταση κ.λ.π. Βρισκόμαστε λοιπόν σ’ ένα μεταίχμιο, βρισκόμαστε επίσης σ’ ένα ιταλικό μοναστήρι όπου υπάρχει μια από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της εποχής εκείνης. Μοναστήρι Βενεδικτίνων που συμβαίνουν φοβεροί φόνοι. Ο ένας μετά τον άλλο μοναχοί δολοφονούνται. Στην προσπάθεια να υπάρξει ερμηνεία, εξήγηση του φαινομένου, συγκρούονται δυο πραγματικότητες που τον μεσαίωνα έδωσαν πραγματικές μάχες, με θύματα ανθρώπινες ζωές. Η λογική, ο νους του ανθρώπου και η θρησκευτική δεισιδαιμονία. Ο εγκλωβισμός σε παρωχημένα μοντέλα ερμηνείας και το άνοιγμα σε νέες κατανοήσεις. Μοναχοί που πιστεύουν οτι οι φόνοι πραγματοποιούνται από τον σατανά. Άρα η λύση θα επέλθει με εξορκισμούς στην μονή και κάψιμο στην πυρά των αιρετικών μάγων μοναχών και από την άλλοι μοναχοί που πιστεύουν οτι οι φόνοι διαπράττονται από κάποιο μοναχό που θέλει να κρύψει με κάθε τρόπο κάποιο μυστικό.

Σκέφτομαι πολλές φορές οτι εαν στην Δύση απολυτοποιήθηκε η λειτουργία της λογικής αποκλείνοτας απο τον πολιτισμό της ποικίλες διαφορετικές δυνατότητες του ανθρώπινου προσώπου, οφείλεται αποκλειστικά στην χρόνια βάναυση και δια αίματος φίμωσης της.

Εκείνο όμως που κάθε φορά με συγκλονίζει όσες φορές κι αν έχω δει την ταινία, είναι η αιτία όπου ο γηραιός μοναχός της Μονής θέλει να κρατήσει μυστικό το περιεχόμενο από το κείμενο του Αριστοτέλη. Μάλιστα φτάνει στο σημείο να εμποτίζει τις σελίδες του βιβλίου με δηλητήριο έτσι ώστε όποιος το διαβάζει ξεφυλλίζοντας να δηλητηριάζεται μέσω του σάλιου.

Τι θέλει όμως να κρύψει ο μοναχός; Τι γράφει ο Αριστοτέλης το οποίο δεν πρέπει να μάθουν οι μοναχοί;

Εκείνο που αναφέρει το «σατανικό» βιβλίο είναι οτι οι άνθρωποι πρέπει να γελάνε. Ότι οι άνθρωποι μέσα από το γέλιο και την διακωμώδηση θα πρέπει να ασκούν κριτική στις εξουσίες, στους φαντασμένους, στον εαυτό τους όταν νιώθει ότι έχει πάρει ψηλά τον αμανέ ή πολύ σοβάρεψε. Το γέλιο για τον Αριστοτέλη είναι ελευθερία από τα δεσμά της εξουσίας.

Για τον γηραιό όμως μοναχό του έργου, αλλά και πολλούς χριστιανικούς συγγραφείς των μεσαιωνικών χρόνων το γέλιο ήταν αμαρτία. Μάλιστα πολύ εκκλησιαστικοί συγγραφείς για να στηρίξουν τις κωμικοτραγικές απόψεις τους, έλεγαν ότι ο Χριστός δεν γέλασε ποτέ. Αλλά είναι αδύνατον ότι πιο γλυκό, ότι πιο όμορφο, αγνό, παρθενικό και αθώο υπήρξε στην ιστορία του κόσμου, να συνόδευε την ύπαρξη του από βλοσυρότητα και σωματικό σκοτάδι. Ωστόσο και αυτό το είπαν.

Εκείνη την εποχή αλλά και σήμερα, αρκετοί άνθρωποι πάσχοντες από την αρρώστια που λέγεται θρησκεία, πίστευαν και συνεχίζουν να πιστεύουν, ότι το γέλιο υπονομεύει την πίστη. Ότι σπέρνει την αμφιβολία. Ότι δεν ταιριάζει στους «σοβαρούς» και ηθικούς. Το κυριότερο ότι σκορπάει τον φόβο, την ντροπή, την ενοχή. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι εξουσίες και μάλιστα οι θρησκευτικές θέλουν ανθρώπους φοβισμένους και έντονα ενοχικούς. Ανίκανους να χαρούν το δώρο της ζωής. Αδύναμους και φοβισμένους που θα νιώθουν ένοχοι γιατί γεννήθηκαν. Γιατί είναι άνθρωποι. Γιατί έχουν σώμα, ορμές και συναισθήματα. Γιατί υπάρχουν.

Αμαρτία, κόλαση, διάβολος κ.α πολλά ήταν και παραμένουν μέχρι σήμερα μορφές ελέγχου και εξουσιαστικά εργαλεία στα χέρια της θρησκείας.

Πάνω σε αυτό στο ανθρώπινο μοντέλο στήνεται ο μεγαλύτερος έλεγχος και η μεγαλύτερη υποταγή. Η εξουσία της θρησκείας βασίζεται σε ότι πιο απάνθρωπο και ειδεχθές ανακαλύφθηκε ποτέ, στην μεταφυσική απειλή. Σε αυτή πάνω στήνεται καθημερινά η κατασυκοφάντηση του Θεού που φανερώθηκε στο πρόσωπου του Χριστού.

πηγη  π.Λίβυος

Ο .....ΝΕΡΩΝ ΣΤΕΦΑΝΩΝΕΤΑΙ

Ιδού η καταντια των Οικουμενιστικων Θεολογικων Σχολων του Ουνιτικου Πατριαρχειου.
Να στεφανωνουν τους Νερωνες και τους Καλιγουλες της Εκκλησιας.
Τους υβριστας των Αγιων.
Οπως εν προκειμενω τον διαβοητο Γιανναρα, τον χυδαιο αμετανοητο υβριστη ενος κολοσσου αγιου, του Νικοδημου του Αγιορειτου.
Τον υμνητη των γυναικειων .....κρινοδακτυλων!!!
Τον εγκωμιαστη του Νεονικολαϊτισμου.
Η λεγομενη Θεολογικη σχολη της Βοστωνης τον ανακηρυξε επιτιμο διδακτορα της.
Να τον χαιρονται τον ξεπλυμενο Γιανναρα.
Ο Αμερικης Δημητριος εκτος των αλλων προσθεσε και αλλη μια σκοτεινη σελιδα στο βιογραφικο του.
Και η αναδειξι σε επιτιμο διδακτορα αυτου του υποκειμενου του υβριστου των συντηρητικων χριστιανων που δειχνει οτι τον ενοχλουν αφανταστα αποτελει ενδειξι οτι ολα τα ιδρυματα του οικουμενικου πατριαρχειου εχουν αλωθει τελειως απο τους Πανθρησκειαστας Οικουμενιστας και Λατινοφρονας.
Απολαυστε, λοιπον, τις νεες χυδαιολογικες κορωνες του διαβοητου γελοιου Γιανναρα εναντιον των ευσεβων που αντιδρουν στην αλωσι της Αγιας μας Ορθοδοξιας.

"Ο καθηγητής Γιανναράς, ο οποίος έγινε δεκτός στη Θεολογική Σχολή και στη Βοστώνη γενικότερα με ξεχωριστή εκτίμηση και ενθουσιασμό από διδάσκοντες και διδασκομένους, ανέπτυξε το θέμα «Η σχέση Ορθοδοξίας και Δύσης, ορθόδοξης εκκλησιαστικής παράδοσης και δυτικού νεωτερικού βίου», χαρακτηρίζοντας «οξύ το πρόβλημα του νεοσυντηρητισμού και φονταμενταλισμού που ταλαιπωρεί σήμερα την πρακτική του βίου των περισσότερων Ορθόδοξων Εκκλησιών».

Ο καθηγητής Γιανναράς είπε ότι «οι ʽΖηλωτέςʼ της Ορθοδοξίας, όπως ονομάζονται στα καθʼ ημάς οι φονταμενταλιστές, είναι, κατά κανόνα, φανατικά αντιδυτικοί: αντιμετωπίζουν τις χριστιανικές Εκκλησίες και ομολογίες της Δύσης σαν το αντίπαλο της Ορθοδοξίας στρατόπεδο, πραγματική απειλή. Διακηρύσσουν ότι είναι βυθισμένη στην πλάνη η Δύση και ταυτόχρονα επιβουλεύεται την Ορθοδοξία. Γιʼ αυτό και κάθε απόπειρα ʽδιαλόγουʼ των Ορθοδόξων με τους Δυτικούς Χριστιανούς, κάθε συμμετοχή στη λεγόμενη ʽοικουμενική κίνησηʼ σημαίνει για τους ʽΖηλωτέςʼ προδοσία της Ορθοδοξίας, ενδοτισμό στην πλάνη, παραίτηση από την πίστη ότι η Εκκλησία είναι μόνο Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική».

Ο κ. Γιανναράς είπε ακόμα, πως «αυτή η βεβαιότητα των ʽΖηλωτώνʼ δεν συνιστά υπεράσπιση συνοδικής απόφανσης, δεν συνάγεται από συνοδική έκφραση της καθολικής εκκλησιαστικής εμπειρίας. Είναι ατομική επιλογή και πεποίθηση ή στηρίζεται συνήθως στη γνώμη κάποιου επίσης ατομικά επιλεγμένου ʽγέρονταʼ που του προσδίδει ʽαντικειμενικήʼ εγκυρότητα ή αγιορείτικη ή όποια άλλη μοναστική του προέλευση...

Ετσι ο ατομοκεντρικός χαρακτήρας του Ζηλωτισμού-Φονταμενταλισμού και η συνακόλουθη ειδωλοποίηση του φορμαλισμού (ʽδογμάτωνʼ και ʽΚανόνωνʼ αυτονομημένων από την εκκλησιαστική εμπειρία) εξομοιώνουν την ʽΟρθοδοξίαʼ των συντηρητικών Χριστιανών με κάθε άλλη ιδεολογική ʽορθοδοξίαʼ: των συντηρητικών Μαρξιστών, των συντηρητικών Φροϋδιστών, κ.ά.».

Δηλαδη μας λεει, ο ανοητως ανοηταινων ΖΗΖΙΟΥΛΟ-ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ, οτι οι Αντιδυτικες και οι Αντιλατινικες αντιδρασεις των σημερινων ευσεβων στα Οικουμενιστικα ανοιγματα των ξεπουπουλιασμενων ρασοφορων του αθεου και μηδενιστικου και Παναιρετικου Οικουμενισμου, δεν ησαν υγιεις αντιδρασεις, σαν τις ανα τους αιωνες αντιδρασεις των Προφητων, των Αποστολων, των Πατερων, των Αγιων, που ήταν συνεχεις και ασταματητες στην ιστορια της Εκκλησιας και ιδιαιτερα απο τον α΄αιωνα μεχρι και σημερα, αλλα καποιων μεμονωμενων επιλεγμενων γεροντων και - μαλιστα σημερα - αγιορειτων.

Και καταφερεται αναιδεστατα και κατα των Ιερων Κανονων (συνακολουθη ειδωλοποιησι του φονταμενταλισμου αποκαλει τα δογματα και τους Κανονες) ο αγιομαχος κουλτουριαρης υβριστης.

Αυτα αποφαινεται η μωρα και η διεστραμμενη κεφαλη του.

Ειναι ιδια και απαραλλακτη με τις διεστραμμενες θεωριες του πατρωνα του Ζηζιουλα Ιωαννου του νεοφανους φωστηρος και νεοπατρος του εσβευσμενου θεωρητικου του Φαναριου.

Δεν λησμονει με τιποτα ο χρεωκοπημενος αυτος και ξεφτυσμενος ψευτοθεολογος, το ψυχογραφημα που επιτυχεστατα του κατασκευασε ο αειμνηστος πατηρ Θεοκλητος Διονυσιατης και μενει εις τον αιωνα.

Και χωρις να εχη σημερα την αντιπαλο γραφιδα του κοιμηθεντος Γεροντος, ξεσπα και εμετει αφοβα εναντιον ολων των σημερινων αγωνιστων της Πιστεως, τους οποιους απεχθανεται ο αλιτηριος και αναισχυντος.

Σχόλιο: Φυσικά κανένας μας δεν καταλαβαίνει ακόμη πως η θεολογία έχει αυτονομηθεί από την εκκλησία. Δεν ανήκει σε καμία ομολογία. Ένα λογικό αποτέλεσμα του Ιστορικισμού. Για αυτό και ο Γιανναράς, ενώ δεν πιστεύει σε τίποτε, δοξάζεται σαν θεολόγος όπως και πολλοί άλλοι ακόμη και υπεράνω πάσης υποψίας. Η μεγαλύτερη ύβρις του Γιανναρά είναι εναντίον της Θεοτόκου.