Γιατί κρατά χαμηλούς (φιλικούς)τόνους προς την κυβέρνηση η Εκκλησία

«Η διοικούσα Εκκλησία αυτές τις ώρες θα έπρεπε να ήταν πιο κοντά στον δοκιμαζόμενο λαό και θα έπρεπε να ήταν απέναντι από την πολιτική του μνημονίου, αλλά αν το πράξει θα έχει απέναντί της την κυβέρνηση να την απειλεί με περικοπές των μισθών μας, με παύση διορισμών και ποιος ξέρει τι άλλο…Η Εκκλησία μας έχει δύναμη και επιπλέον αυτή την εποχή είναι η μοναδική που έμπρακτα στηρίζει τους αδυνάμους, κάτι που αδυνατεί να πράξει η πολιτεία…», ήταν το σχόλιο αρχιμανδρίτη, που διάβασε (και μάλλον συμφώνησε) τα όσα αναφέρει στο ιστολόγιό του ο μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος.

Το (πρόσφατο) ανακοινωθέν της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, «θα έπρεπε να καταδικάζει αφ’ ενός μεν τη μνημονιακή πολιτική της οικονομικής εξαθλιώσεως του Λαού και αφ’ ετέρου την υπονόμευση της εθνικής μας κυριαρχίας και της εδαφικής μας ακεραιότητος!», υποστηρίζει μεταξύ άλλων, ο μητροπολίτης Καλαβρύτων και το επέστρεψε ως απαράδεκτοστη Σύνοδο.
Ίσως η άποψη του ανώνυμου αρχιμανδρίτη να έχει βάση. Προφανώς η Εκκλησία επιθυμεί να τηρήσει αυτές τις ώρες χαμηλούς έως και φιλικούς τόνους προς την κυβέρνηση γιατί η Επιτροπή υπό την υπουργό Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου καραδοκεί… 
Ίσως λοιπόν να έχει δίκιο ο κ. Αμβρόσιος, ίσως όμως να έχει και άδικο. Ουδείς είναι σε θέση να αποφανθή με βεβαιότητα.
Πάντως οι υπόλοιποι μητροπολίτες μάλλον θα συμφώνησαν με το ανακοινωθέν της ΔΙΣ , αφού δεν υπήρχε άλλη φωνή, επαναστατική, παρόμοια με αυτήν του μητροπολίτη κ. Αμβροσίου. Εκτός και αν φοβούνται...
Το ζητούμενο βέβαια είναι πώς αποδέχθηκε το ανακοινωθέν ο λαός…  
Ας δούμε τι αναφέρει ο μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος:

Ας με συγχωρήσουν οι εν Χριστώ Αδελφοί μου, οι οποίοι συγκροτούν το ιερό Σώμα της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, το ανώτατο δηλ. Διοικητικό Όργανο της 'Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος για όσα ακολουθούν.
_______Σε μια εποχή, όπου - με τα ασύνετα καμώματα του αποκαθηλωθέντος πιά τέως Υπουργού Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου - η εθνική μας κυριαρχία έχει υποθηκευθή η οικονομία της Χώρας έχει καταρρεύσει και ο κόσμος με το σχήμα ' Αγανακτισμένοι Πολίτες" έχουν κατακλύσει την πλ. Συντάγματος, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να ομιλήσει. Εξέδωσε το Ανακοινωθέν της 15ης Ιουνίου ε.έ.και μας παρήγγειλε να το προωθήσουμε στις Ενορίες για να αναγνωσθή κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας της Κυριακής 19ης Ιουνίου 2011.
________Αναμενόταν λοιπόν νά ακουσθή η φωνή της Εκκλησίας ως βροντή, ώστε να στηρίξει τον πονεμένο Λαό μας, που έχει κυριευθή από αγανάκτηση κατά του συνόλου των παραγόντων που απαρτίζουν ολόκληρο τό πολιτικό φάσμα. Όλα τα πολιτικά σχήματα και κόμματα σήμερα είναι υπεύθυνα για τον εμπαιγμό του Λαού μας, κυρίως για την αιχμαλωσία του Λαού μας, ο οποίος τελεί πιά υπό ιδιότυπη κατοχή! Κατά την ταπεινή μας γνώμη το επίμαχο Ανακοινωθέν είναι κατώτερο των περιστάσεων! Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος δέν κατώρθωσε νά δώσει παρηγοριά στο Λαό μας! 'Ολοι μας και όλα τίθενται υπό τήν κρίση της Κοινωνίας, τη δική σας κρίση. Ελπίζω με την ενέργειά μου αυτή σήμερα να δώσω ένα νέο ερέθισμα στους Αδελφούς μου Συνοδικούς Ιεράρχες για μια νέα προσέγγιση του προβλήματος. Η Ελλάδα χάνεται! Ας τονώσει την ελπίδα στούς απελπισμένους χριστιανούς η Μητέρα Εκκλησία! Όσοι αμφιβάλλουν ακόμη, ας ανατρέξουν στο video: http://www.youtube.com/watch?v=gKsZFD-kt-o&feature=player_detailpage
_________΄Εάν με την κριτική και κυρίως με την επικριτική μου στάση στο συγκεκριμένο αυτό θέμα αποδειχθή, ότι  παραλογίζομαι, ζητώ την συγγνώμη από τόν Αρχιποίμενα Χριστό μας καί από τήν Ιερά Σύνοδο. 
 Αίγιον,  20 Ιουνίου 2011
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ  
ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
της 15/6/2011

Η Ιερά Σύνοδος παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις που συντελούνται στο εθνικό, κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι και οι οποίες καταπονούν τον Ελληνικό Λαό.
Αυτή την ώρα της ευθύνης, η Ιερά Σύνοδος αισθάνεται την υποχρέωση να απευθυνθεί με πατρική αγάπη προς τον Ελληνικό Λαό για να τονίσει και υπογραμμίσει ότι : 
Α. Στην κλίμακα των αξιών της ζωής, δεσπόζουσα θέση έχει η αγάπη προς την Πατρίδα. Γι’ αυτό η Ιερά Σύνοδος, εκφράζει την αποδοκιμασία της προς όσους έδρασαν εναντίον των συμφερόντων της Πατρίδος και της ευημερίας του Λαού της, της εθνικής αξιοπρέπειας και του φιλοτίμου των πολιτών.
H Εκκλησία δεν υπηρετεί κόμματα και παρατάξεις. Υπηρετεί με το πνευματικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο της τον Λαό, για τις ανάγκες του οποίου πάντοτε νοιαζόταν και τις οποίες και σήμερα, καθημερινά αγωνίζεται να ικανοποιήσει, στο μέτρο του δυνατού, κάτω από δύσκολες συνθήκες.
Αυτή την αξία της αγάπης προς την Πατρίδα πρέπει να υπηρετήσουμε όλοι, για να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα που προέκυψαν. 
Β. Ο Λαός μας στο παρελθόν συμπεριφέρθηκε με θαυμαστή ωριμότητα, επιδεικνύοντας κοινωνική αλληλεγγύη, σε δύσκολες φάσεις της ιστορίας του. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έχουμε ανάγκη από αυτή την αλληλεγγύη για να στηριχθούν οι αδύναμοι, να ανακουφισθούν οι άνεργοι και να μην ολιγοψυχίσουν οι εμπερίστατοι και οι παντοειδώς πληττόμενοι από αυτή την πρωτοφανή κρίση, και ιδίως οι νέοι. 
Γ. Οφείλουμε να ατενίζουμε προς το μέλλον με ελπίδα και αισιοδοξία. Όλοι, όσοι έχουν ευθύνη και αρμοδιότητα, επιβάλλεται να διαμορφώσουν τις συνθήκες εκείνες, που θα δώσουν όραμα και ελπίδα για το μέλλον, με τις αρχές της δικαιοσύνης, της αξιοκρατίας και αξιοποιήσεως όλου του υλικού και πνευματικού πλούτου του τόπου.

Δ. Ας μην λησμονούμε ότι Κύριος της ζωής και της ιστορίας είναι και παραμένει ο Ζων και Αληθινός Θεός. Αυτός δεν εγ­κα­τα­λεί­πει τον κό­σμο και κυ­ρίως αυτούς που ελ­πί­ζουν σε Αυ­τόν και του εμ­πι­στεύ­ον­ται τη ζωή τους. Προς Αυ­τόν στρε­φό­μα­στε, ζη­τών­τας προ­στα­σία και βο­ή­θεια.
Εκ της Δι­αρ­κούς Ιε­ράς Συ­νό­δου 
ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ ΜΑΣ

Εν Αιγίω τη 16η Ιουνίου 2011 
Προς
Την Διαρκή Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος
Ιω. Γενναδίου, 14
115 21 ΑΘΗΝΑΣ 
Μακαριώτατε άγιε Πρόεδρε,
Σεβασμιώτατοι εν Χριστώ Αδελφοί,

Δια του υπ’ αριθμ. Πρωτ. 3671, Διεκπ. 1654 από 15ης τρ. μηνός Συνοδικού εγγρά-φου διεβιβάσθη ημίν Ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου, προκειμένου να «αναγνωσθή επ’ Εκκλησίαις» κατά την προσεχή Κυριακήν 19ην Ιουνίου ε.ε. 
Μετά περισσής προσοχής ανέγνωσα το κείμενον τούτο. Επιτρέψατέ μοι να Σας ομολογήσω, ότι μία βαθεία θλίψις εκυρίευσε την ψυχήν μου! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να εξέρχεται εκ της κορυφαίας εκκλησιαστικής Αρχής της Εκκλησίας της Ελλάδος ένα τό-σον άνευρον, τόσον άχρουν και τόσον δυσερμήνευτον έγγραφον και μάλιστα εις περίο-δον εξόχως σοβαράς οικονομικής και πολιτικής κρίσεως, την οποίαν διέρχεται σήμερον η Χώρα μας. Δεν προσφέρει κάτι εις το πλήθος των «Αγανακτισμένων Ελλήνων», το ο-ποίον επί τρεις ήδη εβδομάδας κατακλύζει την πλ. Συντάγματος εις Αθήνας και ουχί μόνον. 
Έθεσα το Ανακοινωθέν τούτο υπό την κρίσιν κληρικών και λαϊκών της δικαιοδο-σίας μου, από τους οποίους εζήτησα να μου εκθέσουν ανεπηρεάστως τας κρίσεις των. Πανταχόθεν εισέπραξα μίαν πανηγυρικήν απόρριψιν του περιεχομένου του! 
Ιδού μερικαί από τας κρίσεις των: 
• «Το Ανακοινωθέν της ΔΙΣ είναι εκτός τόπου και χρόνου! Δεν πιάνει το σφυγ-μό της συγχρόνου πραγματικότητος! Δεν ανταποκρίνεται στις δύσκολες στιγμές, που περνάει το Έθνος μας. Δεν αγκαλίάζει το Λαό!» 
• «Θα έπρεπε να καταδικάζει αφ’ ενός μεν τη μνημονιακή πολιτική της οικονο-μικής εξαθλιώσεως του Λαού και αφ’ ετέρου την υπονόμευση της εθνικής μας κυριαρχίας και της εδαφικής μας ακεραιότητος!»  
• «Οι ήπιοι τόνοι του Ανακοινωθέντος δίδουν την εντύπωση, ότι προσπαθεί να καταπραΰνει το Λαό και τον οδηγεί να αποδεχθή μοιρολατρικά την ίδια του την καταδίκη!»
• «Δίδει την εντύπωση, ότι το Ανακοινωθέν προσπαθεί να πείσει το Λαό να υπομείνει τα μέτρα της Κυβερνήσεως!» 
• «Απηχεί το πνεύμα της γνωστής ρήσεως του κ Πάγκαλου: Μαζί τα φάγαμε!» 
«Τέλος, απηχεί το πνεύμα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου, όπως τούτο εκφράστηκε σε άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή» της Κυριακής 5ης Ιουνίου με τίτλο: «Που πάμε;» Εκεί ο Αρχιεπίσκοπος έγραψε το εξής απαράδεκτο: «Εφ’ όσον λιγότερο η περισσότερο υπήρξαμε όλοι μέρος της κρίσεως, μπορούμε να γίνουμε μέρος της αλλαγής»!  
Εθεώρησα χρέος μου να θέσω υπ’ όψιν Σας μερικάς μόνον από τας διατυπωθείσας κρίσεις και επικρίσεις, να δηλώσω δε ευθαρσώς προς Υμάς, Μακαριώτατε και Σεβασμιώτατοι εν Χριστώ Αδελφοί, ότι το περιεχόμενον του Ανακοινωθέντος Σας θα απογο-ητεύση τον Ελληνικόν Λαόν! Υπήρξε μέγα ολίσθημα της εκκλησιαστικής Διοικήσεως. Κατόπιν τούτου έχω την τιμήν να Σας το επιστρέφω με την δήλωσιν, ότι αδυνατώ να το προωθήσω προς ανάγνωσιν εις τας ενορίας της λαχούσης μοι Επαρχίας. 
Επί δε τούτοις διατελώ
Ελάχιστος εν Χριστώ Αδελφός 
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ 
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ:
Σεβ. Μητροπολίτας της Εκκλησίας της Ελλάδος
                                                   Εις τας έδρας των

Σκανδαλίζει τόν πιστό λαό µέ τίς θέσεις του, περί µεταµοσχεύσεων, ὁ µοναχός Μωυσῆς, ὁ Ἁγιορείτης.

Τοῦ Βασιλείου Κερµενιώτη, κατοίκου Πτολεµαΐδας
.
Μήπως θά πρέπει νά παρέµβει ἡ Ἱερά Κοινότητα τοῦ Ἁ. Ὅρους;
Κοινοποιεῖται στήν Ἱερά Ἐπιστασία καί στίς 19 µονές τοῦ Ἁγίου Ὅρους
Στενοχωρήθηκα πολύ διαβάζοντας το χθεσινό ἄρθρο τοῦ γνωστοῦ µοναχοῦ Μωυσῆ τοῦ Ἁγιορείτη, στήν ἐφηµερίδα «Μακεδονία» (19-06-2011). Ἐκεῖ, σχολιάζει τό νοµοσχέδιο πού κατατίθεται στή Βουλή γιά τίς µεταµοσχεύσεις1 και ἐµφανίζει ὡς «ἐπιστήµη ἐµπνεόµενη ἀπό τόν Θεό» ὅλο τό καθεστώς «σφαγῆς» ἀνυπεράσπιστων ἀνθρώπων! Ἐπίσης, µέ ἔµµεσο τρόπο, παραλληλίζει τούς ὀρθόδοξους χριστιανούς πού ἀντιτίθενται στίς µεταµοσχεύσεις, µέ τούς ψευδοµάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά! Ακόµη, γράφει: «Ὁ καθένας µπορεῖ νά ἔχει ἐπί τοῦ θέµατος τήν ἄποψή του, τή γνώµη του καί τήν ἰδέα του». Κι ὅµως, τό θέµα τῶν µεταµοσχεύσεων δέν εἶναι ἰδεολογικό οὔτε ὑποκειµενικό! Γι’ αὐτές, µίλησαν ξεκάθαρα Ἅγιοι ἄνθρωποι, ὅπως ὁ π. Παΐσιος καί ὁ Γέρων Σωφρόνιος. Ἦταν κάθετα ἀντίθετοι στίς µεταµοσχεύσεις, ἐκτός ἀπό ἐκεῖνες πού ἀφοροῦν τά δι-
πλά ὄργανα (λ.χ. τό ἕνα νεφρό). Οἱ θέσεις τους ἔχουν καταγραφεῖ σέ βιβλία2 καί τό γνωρίζει πολύ καλά αὐτό ὁ π. Μωυσῆς. Οἱ Πατέρες τίς Ἐκκλησίας γράφουν ὅτι ἡ ψυχή ἀναχωρεῖ ἀπό τό σῶµα µετά τήν ὁριστική παύση λειτουργίας τῆς καρδιᾶς. Κατά συνέπεια, κανείς δέν ἔχει τό δικαίωµα νά ἀφαιρέσει βίαια τή ζωή ἑνός ἀνθρώπου, ἐπικαλούµενος ἀνθρώπινα ἐπινοήµατα περί “ἐγκεφαλικοῦ θανάτου”. Κι ὅµως, ὁ π. Μωυσῆς ―µέ τρόπο πού δέν ταιριάζει σέ µοναχό― ἀποδίδει «µεγάλη σκληρότητα», «ἀσυγκίνητο» καί «ἀφιλάδελφο» στούς χριστιανούς πού, ὑπακούοντας στούς προαναφερθέντες ἁγίους καί Πατέρες, δέν ἀποδέχονται τίς µεταµοσχεύσεις. Ἀδικεῖ τούς ἀδελφούς πού ἀγωνιοῦν γιά τούς ἀνθρώπους πού παραδίδονται στήν προκρούστεια χειρουργική κλίνη, ἰσχυριζόµενος ὅτι «ὑποστηρίζουν τή θέση τους δίχως τεκµηρίωση, δίχως καλή γνώση καί εἰδική ἐνηµέρωση, χρησιµοποιώντας ἀκόµη καί παραποιήσεις λόγων κάποιων ἄλλων». Ἄς µᾶς ἐπιτρέψει ὁ σεβάσµιος µοναχός νά τόν ἐρωτήσουµε: Οἱ λόγοι τοῦ π. Παϊσίου ἔχουν «παραποιηθεῖ»; Καί τί ἀκριβῶς ἐννοεῖ ὅταν γράφει γιά «καλή γνώση καί εἰδική ἐνηµέρωση»; Αὐτή ποῦ µᾶς παρέχουν οἱ κοσµικοί ἄνθρωποι; Ἐν τέλει, ἐµεῖς οἱ Χριστιανοί ποιούς πρέπει νά ἀκούσουµε, τούς κοσµικούς ἐπιστήµονες ἤ τούς ἁγίους µας; Εἶναι ἀξιοσηµείωτο, πάντως, ὅτι µέ τίς ἀπόψεις τοῦ
π. Μωυσῆ, περί µεταµοσχεύσεων, συµφωνοῦν ἀπόλυτα οἱ Οἰκουµενιστές3! Γράφει, ἐπίσης, ὅτι καί αὐτός ὁ ἴδιος, ἐδῶ καί 14 χρόνια, ἔχει ὑποστεῖ µεταµόσχευση. Ἐγώ πού γράφω αὐτό τό ἄρθρο, ὁµολογῶ πώς ἄν κάποια στιγµή βρεθῶ σέ τραγική ψυχολογική κατάσταση ἐπειδή, λόγου χάρη, θά χρειάζονται µεταµόσχευση τά παιδιά µου, ἡ σύζυγός µου ἤ καί ἐγώ ὁ ἴδιος, µπορεῖ νά λυγίσω καί νά ἀποδεχτῶ αὐτό πού σήµερα ἐπικρίνω. Ἕνας µοναχός, ὅµως, πῶς µπορεί να κάνει κάτι τέτοιο; Οὔτε γυναίκα ἔχει πού θά τήν ἀφήσει χήρα, οὔτε παιδιά πού θά τά ἐγκαταλειψει ὀρφανά. ∆έν ἁρµόζει, ἕνα τέτοιου εἴδους καί τόσο σοβαρό ζήτηµα ὑγείας νά τό ἐναποθέσει ἀποκλειστικά στό Θεό; Εἶναι συνετό τό νά καταφεύγει ἕνας µοναχός σέ µία κλινική καί νά µπαίνει, µαζί µέ λαϊκούς, στή λίστα ἀναµονῆς περιµένοντας νά τραυµατιστεῖ βαριά ἕνας συνάνθρωπός του γιά νά πάρει τό µόσχευµα; Τί µήνυµα καί τί παράδειγµα δίνει µέ αὐτή τήν πράξη του; Εἶµαι πολύ ἁµαρτωλός καί ὀφείλω, πρωτίστως, νά ἀσχοληθῶ µέ τά δικά µου ἁµαρτήµατα. Συνεπώς, δέν γράφω τά παραπάνω γιά νά προκαλέσω τύψεις καί ἐνοχές στό λόγιο µοναχό, ἀλλά γιά νά ἐπισηµάνω, στήν ἀγάπη του, ὅτι ἀφοῦ, ἐν πάσει περιπτώσει, ἀποφάσισε τότε νά σώσει τή ζωή του κάνοντας µία πράξη πού βρίσκεται κάτω ἀπό τήν πνευµατική βάση, τουλάχιστον ἄς µήν προσπαθεῖ, σήµερα, νά παρασύρει καί ἄλλους χριστιανούς πρός τίς θέσεις του καί µάλιστα µέσῳ µιᾶς ἐφηµερίδας πανελλαδικῆς κυκλοφορίας. Ἐν συνέχειᾳ, γράφει: «Ὑπάρχουν ὁρισµένοι πού ἀντιτίθενται σφοδρά καί ἐµπαθώς θά ἔλεγα στίς µεταµοσχεύσεις ὀργάνων». Εἶναι φυσικό. Τό ἐρώτηµα
εἶναι γιατί αὐτός ὁ ἴδιος µετά τήν ἐπανειληµµένη ἀνασκευή τῶν ἐπιχειρηµάτων του ―ἀπό θρησκευτικά περιοδικά καί ἐφηµερίδες― ἐµµένει πεισµατικά, «σφοδρά καί ἐµπαθώς στίς µεταµοσχεύσεις»; Αὐτές τίς ἡµέρες ψηφίζεται ἕνα φρικτό νοµοσχέδιο πού καθορίζει ὅτι δέν θά ἀπαιτεῖται πλέον ἡ συναίνεση τῶν συγγενῶν γιά νά ἀφαιρεθοῦν τά ὄργανα ἑνός, δῆθεν, «ἐγκεφαλικά νεκρού» ἀνθρώπου. Σ’ αὐτή τήν ἄσχηµη συγκυρία, τό τελευταῖο πού θά χρειαζόταν θά ἦταν νά ἐµφανίζεται ἕνας µοναχός πού διαφηµίζει τίς µεταµοσχεύσεις! Καί µάλιστα, ὄχι ἕνας καλόγερος πού παραµένει στό κελάκι του κάνοντας κοµποσχοίνι, ἀλλά ἕνας µοναχός κύρους πού, ἀκαταπαύστως, ἀρθρογραφεῖ καί περιδιαβαίνει ἀπό µητρόπολη σέ µητρόπολη, ὁµιλώντας σέ συνέδρια, σέ ραδιοφωνικές καί τηλεοπτικές ἐκποµπές. Γι’ αὐτό ἐκτιµῶ πώς ἡ Ἱερά Κοινότητα θά πρέπει νά ἐξετάσει σοβαρά τό ἐνδεχόµενο νά τόν ἀπαλλάξει ἀπό τό διακόνηµα τῆς συγγραφῆς ἄρθρων καί ἐκφώνησης ὁµιλιῶν, ἀνά τήν Ἑλλάδα, γιά νά προληφθεῖ ὁ κίνδυνος σκανδαλισµοῦ τοῦ πιστοῦ λαοῦ.
Πτολεµαΐδα, 20-6-2011, Βασίλειος Κερµενιώτης Kermeniotis_b@yahoo.gr
1. http://aktines.blogspot.com/2011/06/blogpost_26.html 2. «Μαρτυρίες Προσκυνητῶν. Γέροντας Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης. 1924-1994", Ἐκδόσεις "ἁγιοτόκος Καππαδοκία"», Κεφ. ∆': Μαρτυρίες Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Η., σελ. 121-126 3 α) βλ. ὁµιλία τοῦ ὁµιλία τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριάρχη στό «Μεσογειακό Κέντρο Αἱµοκάθαρσης» τῆς Μεσσηνίας http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op =article&aid=1629 και Β) «Πατριάρχης Σερβίας Εἰρηναῖος: “Οἱ µεταµοσχεύσεις εἶναι ἀποδεκτές καί ἀπό τήν Ὀρθόδοξη καί ἀπό τήν Ρωµαιοκαθολική Ἐκκλησία”» http://aktines.blogspot.com/2011/04/blogpost_5304.html

Μια ακόμη "ιεραποστολική" εκστρατεία ενός προτεσταντικού σωματείου. Δελτίο Τύπου της Ιεράς Συνόδου (20-06-2011)

Μια ακόμη "ιεραποστολική" εκστρατεία ενός προτεσταντικού σωματείου

Για μία ακόμη χρονιά, σε συνέχεια προηγούμενων προσηλυτιστικών δραστηριοτήτων της, η νεοπροτεσταντική οργάνωση «Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση» προγραμματίζει μία ακόμη ευρείας κλίμακας προσηλυτιστική δραστηριότητα, με την ονομασία «Ιησούς του Ναυή 4», το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου 2011, στους νομούς Αχαΐας και Αργολίδας, με την διανομή και προσηλυτιστικών εντύπων.

Η «Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση» αν και ιδρύθηκε το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα θεωρεί την Ορθόδοξη πίστη ως «πνευματικά δεσμά αιώνων», όπως η ίδια έχει δηλώσει στο παρελθόν.

Υπενθυμίζουμε για μία ακόμη φορά ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ως μέλη του ενός και μοναδικού Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, δεν έχουν ανάγκη τις διάφορεςνεοφανείς αιρετικές κινήσεις, ούτε τους διάφορους αυτοχειροτονημένους «κήρυκές» τους από το εσωτερικό η το εξωτερικό.

Εκ της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠ. ΚΥΘΗΡΩΝ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ἐν Κυθήροις τῇ 9ῃ Ἰουνίου 2011

Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος
Κύριον κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΝ
Πρόεδρον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Ἰωάννου Γενναδίου 14
115 21 Ἀθήνας

Μακαριώτατε ἅγιε Πρόεδρε,
Ἅγιοι Συνοδικοί,

. Ἐν πρώτοις προάγομαι καί διά τοῦ παρόντος νά εὐχηθῶ ἅπαξ ἔτι ταχεῖαν ἀνάρρωσιν καί ἀποκατάστασιν τῆς ὑγιείας Ὑμῶν, τοῦ Μακ. Προέδρου, καί ἀκώλυτον συνέχισιν τῶν πολυευθύνων καθηκόντων Ὑμῶν ὥς τε Πρωθιεράρχου καί ὡς Προκαθημένου - Προέδρου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἑλλαδικῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας.
. Ἐν συνεχείᾳ ἄς μοῦ ἐπιτραπῇ, Μακαριώτατε καί Ἅγιοι Συνοδικοί, νά ἐπισημάνω ἀκροθιγῶς φλέγοντά τινα καί ἐπείγοντα καίρια ἐκκλησιαστικά θέματα, περί ὧν ἔγραψαν μέν πρεσβύτεροί τινες καί σεβάσμιοι Ἀδελφοί Συνεπίσκοποι, δέν ἠκούσθη ὅμως ἐπισήμως καί ἁρμοδίως ἡ φωνή τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Ἀνωτάτων Διοικητικῶν Ὀργάνων Αὐτῆς.
. 1. Τό καυτόν καί ἀγωνιῶδες διά ἑκατομμύρια χριστιανῶν θέμα τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτου, περί οὗ πολλαί κινητοποιήσεις καί πολλά δημοσιεύματα, ἐν οἷς καί τό προσφάτως ἀπευθυνθέν εἰς Ὑμᾶς σχετικόν ἔγγραφον τοῦ Σεβ.Μητροπολίτου Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ.Ἀμβροσίου. Τό ἐν θέματι νομοσχέδιον ἔχει κατατεθῆ πρός ψήφισιν εἰς τήν Βουλήν τῶν Ἑλλήνων, χωρίς προηγουμένως, συμφώνως πρός τήν ὑπόσχεσιν τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν κ.Ἰωάν. Ραγκούση, νά τεθῇ ἐν σχεδίῳ ὑπ' ὄψιν τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου διά τήν ἔκφρασιν καί διατύπωσιν τῶν ἐπ' αὐτοῦ θέσεων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἔλαβε σαφῆ θέσιν ἐπ' αὐτοῦ καί ἡμεῖς οἱ Ἐπίσκοποι οἱ συγκροτοῦντες τό Σῶμα τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας μας τηροῦμεν σιωπήν μέχρι στιγμῆς.
. 2. Τά πλήθη τῶν «ἀγανακτισμένων» συνανθρώπων μας προσβλέπουν ἐν πολλοῖς μέ ἐμπιστοσύνην εἰς τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν, ὅπου πολλοί καταφεύγουν διά τάς βιοτικάς ἀνάγκας των καί τόν ἐπιούσιον ἄρτον, ἀλλά καί διά τήν ποθητήν διέξοδον ἀπό τήν ἠθικήν καί πνευματικήν κρίσιν, καί δι' αὐτῶν ἀπό τήν διογκουμένην οἰκονομικήν τοιαύτην, παρά τά τυχόν ἀναφυόμενα ἐκκλησιαστικά σκάνδαλα καί θλιβεράς τινας περιπτώσεις. Προσβλέπουν δέ εἰς τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν, θεωροῦντες Αὐτήν ὡς τήν Κιβωτόν τῆς σωτηρίας, τήν Ταμειοῦχον τῆς Θείας Χάριτος, τήν Οἰκονόμον τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ καί τήν Θεματοφύλακα τῆς σῳζούσης Θείας Ἀληθείας, τήν κατέχουσαν τήν ἀσφαλῆ καί βεβαίαν ἄγκυραν τῆς πίστεως ἡμῶν. Ἀποτελεῖ αὕτη τήν μόνην ἐλπίδα καί καταφυγήν καί σωτηρίαν των. Διά τοῦτο ἡ εὐθύνη ἡμῶν τῶν Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι τρισμέγιστη καί ἀκεραία, ἐάν δέν τυγχάνωμεν ἄξιοι καί συνεπεῖς πρός τήν ἀποστολήν μας ἤ τό χειρότερον, ἐάν τυχόν σκανδαλίζωμεν τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας, μή φυλάσσοντες ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν ἁγίαν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί Παράδοσιν ἀνόθευτον ἤ παραθεωροῦντες τήν τήρησιν καί ὁμολογίαν τῆς ἀκραιφνοῦς δογματικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς διδασκαλίας της καί τά Εὐαγγελικά, ἠθικά καί πνευματικά διδάγματα καί μηνύματα Αὐτῆς. Ἐάν καί ἡμεῖς ἀπογοητεύσωμεν τούς «ἀγανακτισμένους» εἰς θέματα Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Παραδόσεως, εἰς θέματα ἁπτόμενα τῆς παραχαράξεως τῆς ἀληθείας καί τῆς νοθείας τοῦ Εὐαγγελικοῦ σωτηρίου μηνύματος καί εἰς θέματα ἐμπλοκῆς ἡμῶν εἰς τούς πλοκάμους τῆς αἱρέσεως, τῆς κακοδοξίας, τῆς πλάνης καί τῆς κοινωνίας μετά τῶν αἱρετικῶν καί ἀκοινωνήτων, τότε οὐαί καί ἀλλοίμονον, ἡ κατάστασις θά εἶναι ἄνευ προηγουμένου ζοφερωτάτη καί ἀθλιωτάτη καί θά φθάσωμεν εἰς τό ἀνθρωπίνως ἀδιέξοδον.. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ.Σεραφείμ διά προσφάτων πρός Ὑμᾶς ἐγγράφων ἐπεσήμανε : α) τήν καινοτόμον ἐκτροπήν τοῦ ὁμοδόξου Πατριαρχείου Σερβίας εἰς τήν τέλεσιν τοῦ Ἱεροῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος, οὐχί διά τοῦ παραδοσιακοῦ τρόπου τῆς τριπλῆς καταδύσεως καί ἀναδύσεως, ἀλλά διά τοῦ ραντισμοῦ (βάπτισμα Παπικῶν) ἤ δι' ἐπιχύσεως ὕδατος, ἥτις, οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων καθιστᾶ ἀτέλεστον τό Ὀρθόδοξον Βάπτισμα καί συνιστᾶ ἐκτροχιασμόν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, μεθ' ὅσων οὗτος συνεπάγεται, καί ὕφαλόν τινα διά τήν ἀκώλυτον ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετά τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὡς διεξοδικῶς ἀνέλυσε τό θέμα τοῦτο, καί β) τήν ἀντικανονικήν συμμετοχήν δι' ἀμφίων τῶν ἐκπροσώπων τῶν Παπικῶν καί τῶν Ἀρμενίων εἰς τόν Ἱερόν Πατριαρχικόν Ναόν τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κατά τόν Πατριαρχικόν Ἑσπερινόν τῆς Ἀγάπης, ὁπότε ἀμφότεροι οἰ ἐκπρόσωποι, ἐνδεδυμένοι μετά τῶν ἀμφίων των, ἀνέγνωσαν εἰς τήν γλῶσσαν των τό Εὐαγγέλιον τῆς Ἀγάπης, διελθόντες διά τῆς Ὡραίας Πύλης τοῦ Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, ὡς ἐάν ἦσαν κανονικοί Κληρικοί ἐν ἐκκλησιαστικῇ κοινωνίᾳ.
. Ἡ πρᾶξις αὐτή, ἀνεπίτρεπτος καί ἀσυγχώρητος ἀπό κανονικῆς ἀπόψεως, ἀφοῦ πρόκειται περί ἀκοινωνήτων ὡς πρός ἡμᾶς λειτουργῶν - ἐκπροσώπων, εἶναι ἀνωτέρα τῆς ἁπλῆς συμπροσευχῆς καί κατωτέρα τῆς συλλειτουργίας καί τῆς συμμετοχῆς εἰς τό κοινόν Ποτήριον. Καί ἐάν ἡ ἁπλῆ συμπροσευχή («εἴ τις ἀκοινωνήτῳ, κἄν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω» κατά τόν 10ον Ἀποστολικόν Κανόνα) ἐπισύρει τοιαύτην βαρεῖαν ποινήν, ἡ ἐν τῇ ἐπισήμῳ Θείᾳ Λατρείᾳ τῆς κορυφαίας τῶν Δεσποτικῶν ἑορτῶν συλλειτουργία, ὑπό τήν εὐρυτέραν ἔννοιαν, πῶς κανονίζεται, ἀφοῦ οὐδείς ἀπολύτως, οὐδέ οἱ Πρωθιεράρχαι καί Προκαθήμενοι τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἐξαιροῦνται τοῦ Ἀποστολικοῦ τούτου Κανόνος; Οὕτως δέ ἐχόντων τῶν πραγμάτων καί ἐνταῦθα παρακωλύεται ἡ ἐκκλησιαστική κοινωνία, ὅταν «μεταίρωνται ὅρια αἰώνια, ἅ οἱ Πατέρες ἔθεντο». Καί ὅταν τοῦτο, ἀντί νά συντελέσῃ εἰς τήν ἀληθῆ κατά Θεόν προσέγγισιν καί κοινωνίαν, μόνον προβλήματα συνειδήσεως καί ἐνοχάς ἐκ τῆς παραβιάσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἐπισωρεύει, κλονισμόν ἐμπιστοσύνης προξενεῖ καί σκανδαλισμοῦ πρόξενος γίνεται ἐπ' ἀπωλείᾳ ψυχῶν, «ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε».
. 3. Ἕτερος Ἀδελφός ἐν Κυρίῳ, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γλυφάδας κ.Παῦλος, παρακαλῶν διά τοῦ ὑπ᾽ ἀριθ. 484/12-4-2011 ἐγγράφου του πρός τήν Δ.Ι.Σ. «ὅπως αἱ ἀποφάσεις τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν Διορθοδόξων καί τῶν Διαχριστιανικῶν Σχέσεων α) περί τῆς συμμετοχῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν καί β) περί τοῦ Διαλόγου μετά τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, τῶν Διαμαρτυρομένων καί πάσης ἄλλης ὁμάδος ἐκτός Ἐκκλησίας, ἐγκεκριμέναι ἤδη ὑπό τῆς Δ.Ι.Σ., λόγῳ τῶν ἐν αὐταῖς ἐξαιρετικῶς σοβαρῶν διαλαμβανομένων θεμάτων καί πνευματικῶν συνεπειῶν, εἰσαχθῶσι πρός ἔγκρισιν εἰς τό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος...», ἀπεδοκιμάσθη ὑπό νεωτέρου συνεπισκόπου μας, ἐνῷ αἱ προτάσεις του εἶναι ὀρθαί καί ἐνδεδειγμέναι.
. 4. Αἱ ἐπίκαιροι καί ἐπείγουσαι προτάσεις τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ.Ἀμβροσίου καί Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κ.Ἀνδρέου διά τόν διορισμόν νέων Ἐφημερίων καί τήν μισθοδοσίαν τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου, δέον νά τύχουν ἰδιαιτέρας προσοχῆς καί
. 5. Ἡ πατερική τοποθέτησις τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως κ.Ἱερεμίου κατά τῆς «μεταπατερικῆς» θεολογίας καί τῶν «μεταπατερικῶν» θεολόγων, ὡς οὔσης βλασφημίας κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, (ἥτις καί κατ' οὐσίαν τοιαύτη τυγχάνει), εἶναι ὀρθή καί ἀξιοπρόσεκτος. Παρόμοιόν τι συμβαίνει καί μέ τήν συναφῆ ἀρχήν τῆς «μετανεωτερικότητας», προτεσταντικῆς ὑφῆς καί ἀφετηρίας οὐσῶν ἀμφοτέρων, ἐφ' ὅσον ἅπαντα τά θεολογικά θέματα ἐπαναπροσδιορίζονται διαρκῶς κατ' αὐτήν (ἀποκλειομένης οὕτω πως τῆς στερεᾶς καί ἀμεταθέτου Ὀρθοδόξου Παραδόσεως) ἐπί νεωτέρων βάσεων καί δεδομένων.

Μακαριώτατε, Ἅγιοι Συνοδικοί,

. Ταπεινῶς φρονῶ ὅτι δι' ἅπαντα τά ἀνωτέρω, δι᾽ ἃ τυγχάνω σύμψηφος μετὰ τῶν προειρημένων Σεβ. Μητροπολιτῶν καί ἐκθύμως συνυπογράφω τάς θέσεις των, δέον νά τοποθετηθῇ ἐπισήμως καί ὑπευθύνως ἡ Ἱερά ἡμῶν Σύνοδος, ἐφ' ὅσον αὐτά εἶναι λίαν σοβαρά θέματα καί ἀπασχολοῦν ἐναγωνίως τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας καί ἀκολούθως ἡ Σεπτή ἡμῶν Ἱεραρχία. Μή ἀφήσωμεν, πρός Θεοῦ, τά ὑπεράνω ὅλων ὕψιστα δογματικά καί ἐκκλησιολογικά θέματα «εἰς ... τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ», διότι ἔχομεν βαρυτάτας εὐθύνας. Δέν εἶναι ἰδιωτικαί ὑποθέσεις τῶν κατά τόπους ὁμοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἀλλά κοιναί, καθολικαί καί πανορθόδοξοι, διότι τά θέματα αὐτά ἐκπηγάζουν ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου καί τῆς καθόλου Ἁγίας Γραφῆς, ἐκ τῶν κοινῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν κοινῶν ἱερῶν δογμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας. Ὅταν π.χ. μία ὁμόδοξος Ἐκκλησία προβαίνει εἰς συμπροσευχάς μετά ἑτεροδόξων, αἱρετικῶν ἤ καί ἀλλοθρήσκων, ὅταν προσφέρῃ τά ἅγια Μυστήρια εἰς τούς, κατά τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀκοινωνήτους, ὅταν συλλειτουργῇ μετ' αὐτῶν, κατά κυριολεξίαν ἤ μέ τήν εὐρυτέραν ἔννοιαν τῆς λέξεως ἐν ὥρᾳ Θείας Λατρείας, καί ἄν τυχόν δεχθῇ, Θεός φυλάξοι, τόν γάμον ἤ τήν χειροτονίαν ὁμοφυλοφίλων ἤ τήν κατάργησιν τῶν κωλυμάτων Ἱερωσύνης κλπ, τότε αἱ λοιπαί ὁμόδοξοι Ἐκκλησίαι διά νά ἔχουν ἀκώλυτον τήν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετ' αὐτῆς ὑποχρεοῦνται νά ἀνακαλέσουν αὐτήν εἰς τήν τάξιν. Καί αὐτό δέν θά ἀποτελῇ τό παράπαν ἀνάμειξιν εἰς τά ἐσωτερικά πράγματα μιᾶς Τοπικῆς ὁμοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐάν λίαν προσφάτως διεκόπη ἡ ἐκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ δύο Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων διά τι θέμα κανονικῆς μέν τάξεως, ἀλλ' οὐχί καί δογματικόν, μετά πόσης εὐαισθησίας καί μεθ' ὁποίου φόβου Θεοῦ καί τρόμου πρέπει νά διαχειριζώμεθα τά ὡς ἄνω μείζονα θεολογικά καί δογματικά θέματα;

. Ἐξαιτούμενος τήν ὑμετέραν κατανόησιν καί τόν διακριτικόν χειρισμόν τῶν ὡς ἄνω φλεγόντων καί ἐπικαίρων θεμάτων ἐπ' ἀγαθῷ τοῦ Χριστεπωνύμου τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν Πληρώματος,

διατελῶ,

Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις

† Ὁ Κυθήρων Σεραφείμ

Ελληνισμός, παγανισμός και χριστιανισμός

 Ελληνισμός σημαίνει Οικουμενικός Πολιτισμός: η σύνδεση του με την Ορθοδοξία και η αποκήρυξη του παγανιστικού του παρελθόντος

ΟΟΔΕ

1. Προλεγόμενα

 

Αισθανθήκαμε την ανάγκη να τοποθετηθούμε, όταν διαβάσαμε μια σύντομη δημοσίευση περί Ελληνισμού και Ορθοδοξίας στην ιστοσελίδα του Ανδρέα Ανδριανόπουλου [1]. Όπως φαίνεται, το κείμενο γράφτηκε με αφορμή τα γεγονότα που προέκυψαν από το περιβόητο πλέον βίντεο του Κώστα Γαβρά (για το οποίο έχουμε δείξει με στοιχεία ότι ήταν μονομερές και ιδεολογικοποιημένο), όμως η πρόταση του πρώην βουλευτή περί αντιφατικότητας ανάμεσα στην Ορθοδοξία και στο περιεχόμενο της έννοιας Ελληνισμός, ελέγχεται για σοβαρά κενά και απουσία στήριξής της από ιστορικά δεδομένα.

2. Λέγοντας «Κλασική Ελλάδα», δεν είναι δυνατόν να περιορίζουμε το περιεχόμενο της μόνο στην ειδωλολατρική θρησκευτικότητα

Όσο μελετούσαμε το κείμενο του Κου Ανδριανόπουλου, τόσο περισσότερο η σκέψη μας προσανατολιζόταν στο συμπέρασμα ότι έμοιαζε σαν μια έκθεση που έχει «βγει» εκτός θέματος. Προσέξαμε δύο φράσεις:

·        «Είχα γράψει παλαιότερα μια ολόκληρη μικρή πραγματεία πάνω στην αντιφατικότητα των όρων ελληνισμός και ορθοδοξία», και

·        «Πότε ακριβώς περπάτησε χέρι - χέρι η ορθοδοξία με τον κλασσικό ελληνισμό;»

Θεωρήσαμε ότι μ’ αυτές τις διαπιστώσεις κάτι δεν πάει καλά…

Με δεδομένο ότι οι Ορθόδοξοι σίγουρα δεν αποτελούν κάποιο ξεχωριστό …έθνος, το οποίο βρέθηκε σε πόλεμο με τους Έλληνες, οι παραπάνω φράσεις έχουν διατυπωθεί με τέτοιο τρόπο, σα να δηλώνουν ένα πράγμα: ότι το περιεχόμενο της Κλασικής Ελλάδας και της έννοιας του Ελληνισμού περιορίζονται ΜΟΝΟ στην ειδωλολατρική θρησκευτικότητα των τότε πολιτών και έτσι προκύπτει η αντίθεση που προτείνει ο Κύριος Ανδριανόπουλος! Λες και η Κλασική Ελλάδα ήταν κενή παντός άλλου περιεχομένου, εκτός του παγανισμού της!

Είναι βέβαιο, ότι ο σημαντικός μελετητής της ύστερης αρχαιότητας Glen Warren Bowersock θα επεσήμαινε το άτοπο του περιεχομένου αυτού ως εξής: μα κύριε Ανδριανόπουλε πώς είναι δυνατόν να υπάρχει αντιφατικότητα ανάμεσα στον Ελληνισμό, και στην Ορθοδοξία που είναι μια έκφραση θρησκευτικότητας, όταν οι έννοιες…

«Παγανισμός και ελληνικός πολιτισμός εμφανώς ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ» [2]!

Οι ειδωλολατρικές πρακτικές ήταν ένα μόνο κομμάτι του αρχαίου ελληνικού κόσμου, το οποίο μάλιστα, οι ίδιοι οι πρόγονοί μας απέδειξαν ότι δεν ήταν διόλου αναγκαίο: γνωρίζουμε καλά ότι ο προσωκρατικός φιλόσοφος, ποιητής και ραψωδός Ξενοφάνης (6^ος-5^ος αι. π.Χ.), ιδρυτής της ελεατικής σχολής, ασκεί όχι μόνο «αυστηρή κριτική στη θρησκεία και την ηθική της εποχής του» αλλά  στην ουσία «παραμερίζει ή μάλλον συντρίβει […] την πολυθεΐα του Ομήρου και του Ησιόδου»[3] οι οποίοι «απέδωσαν στους θεούς όλα όσα ανάμεσα στους ανθρώπους επισύρουν όνειδος και ντροπή: την κλοπή, τη μοιχεία και την εξαπάτηση του ενός από τον άλλο’ (VS 21, Β 11)…[σε αυτά] Ο Ξενοφάνης αντιπαραθέτει μια κεκαθαρμένη αντίληψη του θείου: ένας μοναδικός θεός, ο μεγαλύτερος ανάμεσα σε θεούς και ανθρώπους, ούτε στο σώμα ούτε στη σκέψη όμοιος με τους θνητούς’ (Β 23). Όλος βλέπει, όλος σκέφτεται, όλος ακούει’ (Β 24)» [4].

Και φυσικά, ο Ξενοφάνης δεν ήταν ο μόνος ["Νεκρός": αναλυτικά δες:  Φιλόσοφοι & αρχαία θρησκεία].

Στην περίπτωση αυτή, θα λέγαμε άραγε με την ίδια ευκολία ότι η απόρριψη από φιλοσόφους και σοφιστές, του μυθικού ειδωλολατρικού παρελθόντος, σημαίνει ότι οι όροι «ελληνισμός» και «φιλοσοφία» εμπεριέχουν «αντιφατικότητα»; Μάλιστα, θα έλεγε κανείς ότι με βάση την πρόοδο της σκέψης τους στο ζήτημα αυτό, ο Χριστιανισμός όχι μόνο δεν κατέστρεψε την ελληνική θρησκευτικότητα, αλλά ίσα-ίσα, την έστρεψε προς τον Αληθινό Θεό που και εκείνοι αναζητούσαν.

Είναι προφανές για τους μελετητές, ότι ο Ελληνισμός είναι βασικά φορέας πολιτισμού, με κύριο χαρακτηριστικό του την οικουμενικότητα, την κατάργηση των συνόρων. Ακριβώς το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός μπορεί και απλώνεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, είναι η απόδειξη ότι περπάτησε χέρι - χέρι μαζί με τον Ελληνισμό [5]!

3. Το «Έλληνας» ασφαλώς και δεν περιορίζεται ΣΗΜΕΡΑ στην έννοια
του «ειδωλολάτρης»

Το γεγονός ότι το κείμενο του κου Ανδριανόπουλου δείχνει να υπηρετεί μια οπτική περιορισμού του εύρους της σημασίας του Αρχαίου Κλασικού πολιτισμού, φαίνεται επιπλέον και από ένα σύνολο ανάλογα ερμηνευμένων «αντιθέσεων»:

     Γίνεται λόγος από τον κύριο Ανδριανόπουλο, για αντίθεση μεταξύ «Ορθόδοξων ιερωμένων» και «κλασσικών μνημείων».
Πραγματικά παράδοξη ερμηνεία, ενώ  ταυτόχρονα αποσιωπάται η ουσία της αντίθεσης που υπήρξε, και ήταν αυτή ανάμεσα σε «ειδωλολατρικές θεότητες» και «Χριστιανισμό»! Διαφορετικά, πώς θα μετέτρεπαν οι Χριστιανοί τα κλασικότερα των αρχαίων μνημείων, όπως ο Παρθενώνας, σε Εκκλησίες, αν υπήρχε αντίθεση του Χριστιανισμού με τα «κλασικά μνημεία» γενικώς; Εύλογο νομίζουμε το ερώτημα…

        Γίνεται επίσης λόγος από τον κύριο Ανδριανόπουλο, για αντίθεση «Εκκλησίας» και Ιουλιανού ως «αναστηλωτή της κλασσικής αρχαιότητας».
Καταρχάς αποσιωπάται η μοναδική ουσιαστική αντίθεση που υπήρξε, και ήταν αυτή ανάμεσα στη χριστιανική Εκκλησία και στην προσπάθεια του Ιουλιανού να την καταργήσει, δημιουργώντας μια δική του, ειδωλολατρική «Εκκλησία» [6].
Και μάλιστα, η γενική ταύτιση «Ελληνισμού» και «ειδωλολατρίας» και η προβολή του επιχειρήματος περί αντίθεσης με τον Χριστιανισμό (που επικαλείται ο κύριος Ανδριανόπουλος), ήταν την εποχή εκείνη μια εφεύρεση του Ιουλιανού, ένα πρωτοφανές «κόλπο», το οποίο δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητο: όπως σημειώνει ο Bowersock, «o Ιουλιανός προσπάθησε στην πραγματικότητα να ΑΝΑΓΚΑΣΕΙ τους χριστιανούς να παραδεχτούν πως, αν αποκήρυσσαν τον ελληνισμό ως «παγανισμό», θα έπρεπε ταυτόχρονα να τον αποκηρύξουν και ως ελληνικό πολιτισμό. Ο Γρηγόριος [ο Ναζιανζηνός] διαμαρτύρεται: «[Ο Ιουλιανός] έχει ΔΟΛΙΑ μετατρέψει τον όρο κατά το δοκούν, ΣΑΝ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗ ΣΦΑΙΡΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και όχι της γλώσσας. Και γι’ αυτό, σαν να είμαστε κλέφτες ξένων αγαθών, μας στέρησε τον λόγο μας. Όπως θα συνέβαινε αν μας απέκλειε και από τις ΤΕΧΝΕΣ, όσες έχουν εφευρεθεί από τους Έλληνες, θεώρησε ότι και το συγκεκριμένο θέμα τον αφορά λόγω της χρήσης του ίδιου όρου (διά την ομωνυμίαν)» [7]. Είναι τουλάχιστον εκπληκτικό να διαπιστώνουμε ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας που με τόση ευκολία κατηγορούνται ως δήθεν «ανθέλληνες», έχουν απόλυτη συνείδηση ότι το όνομα «Έλλην» ταυτίζεται ΜΟΝΟ με έναν εκπληκτικό φορέα πολιτισμού τον οποίο τιμούν και υπερασπίζονται, και ο οποίος ουδεμία ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ σχέση οφείλει να έχει με την ειδωλολατρία, άποψη που σαφώς εκφράζουν και όσοι αρχαίοι φιλόσοφοι και σοφιστές την απέρριψαν! Και ενώ ο Κος Ανδριανόπουλος θεωρεί δεδομένη την αντίθεση Ορθοδόξων και «Κλασικών Μνημείων», ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θεωρεί αδιανόητη τη σκέψη να αποκλειστούν οι Ορθόδοξοι από τη μετοχή στο αγαθό της Τέχνης των Ελλήνων [8]!

Για να μην μακρυγορούμε, ανάλογο περιεχόμενο φανερώνεται άμεσα ή έμμεσα  και στις άλλες αντιθέσεις που περιγράφει ο κύριος Ανδριανόπουλος. Ο βασικός κορμός του κειμένου του, επικεντρώνεται σε μια μονοδιάστατη ερμηνεία του περιεχομένου του όρου «Ελληνισμός», η οποία είναι σαφώς λανθασμένη.

4. Η απόδοση της σημασίας «ειδωλολάτρης» στην λέξη «Έλληνας» στην εκκλησιαστική γραμματεία, είναι προϊόν ιστορικών συγκυριών που δεν ταυτίζονται με την εμφάνιση του Χριστιανισμού!

Δεν πρέπει να μας μπερδεύει το γεγονός ότι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η λέξη «Έλληνας» ταυτιζόταν σχεδόν απόλυτα με την έννοια του «Ειδωλολάτρης». Όχι μόνο αυτά τα δύο δεν ταυτίζονταν εξ αρχής, αλλά αντιθέτως, αυτό συνέβη για καθαρά ιστορικούς λόγους, και γι’ αυτό…

… «η λέξη ‘ελληνισμός’ αποκτά νέα σημασία ΣΤΗΝ ΥΣΤΕΡΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ […] Φαίνεται μάλιστα πως οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τη λέξη ‘ελληνικός’ με τη θρησκευτική της σημασία ήταν ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ. Οι παλαιότερες σαφείς μαρτυρίες προέρχονται από επιστολές που απευθύνονται στον νεοπλατωνικό φιλόσοφο Ιάμβλιχο στις αρχές του 4ου αιώνα. Φαίνεται να αντανακλούν την επιθυμία εκείνων που ασπάσθηκαν παγανιστικά δόγματα για μεγαλύτερη αυτοσυνειδησία και αδελφοσύνη» [9].

Στο ίδιο θέμα, τα συμπεράσματα του Παναγιώτη Χρήστου είναι παρόμοια ως ένα βαθμό:

«Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες το όνομα Έλλην άλλαξε ολοσχερώς έννοια. Οι περιστάσεις, υπό τις οποίες διατελούσε τότε ο βίος της χριστιανικής Εκκλησίας, υποβοήθησαν σ' αυτήν την μεταβολή, αλλά βέβαια ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΡΟΕΚΑΛΕΣΑΝ ΑΥΤΕΣ, όπως πολύ συχνά γράφεται, διότι αυτή είχε ξεκινήσει ενωρίτερα» [10].

Εντοπίζει μάλιστα ο καθηγητής τα πρώτα δείγματα της μετατροπής του ονόματος «Έλλην» από εθνικό σε θρησκευτικό, κατά την πρώτη ρωμαϊκή εποχή:

«Οι επιμεληταί των κοινών των Αχαιών και των Αμφικτυόνων κατά την περίοδο τούτη φέρουν συγχρόνως τους τίτλους του αρχιερέως και του ΕΛΛΑΔΑΡΧΗ, πράγμα που συνάπτει τις δύο έννοιες, δηλαδή την έννοια του θρησκευτικού θεσμού με την έννοια του εθνικού θεσμού. Μια αναμνηστική επιγραφή αναφέρεται στον ‘Τ. Φλαούϊον Κύλλου υιόν Ευβίοτον αρχιερέα και αγωνοθέτην των σεβαστών θεών επί τοις δύο στεφάνοις και αγωνοθέτην των μεγάλων Πυθίων και επιμελητήν του κοινού των Αμφικτυόνων και ελλαδάρχην και ευεργέτην’» [11].

Επιπλέον όμως απόδειξη της μή ταύτισης του Έλλην με το ειδωλολάτρης, βρίσκει όποιος ερευνήσει «ποια λέξη χρησιμοποιούσαν οι χριστιανοί για τους ειδωλολάτρες πριν η λέξη ‘ελληνικός’ αναδειχτεί σε πάγιο όρο», και τότε θα βρει ότι «η λέξη που χρησιμοποιείται πάγια για τον ‘ειδωλολάτρη’ είναι ‘ΕΘΝΙΚΟΣ’» [12]!

Κατά συνέπεια, η χρήση του «Έλληνας» είναι μεταγενέστερη και διόλου δεν ταυτιζόταν από την αρχή με την ειδωλολατρική θρησκευτικότητα.

Και βέβαια, την ίδια ακριβώς αντίληψη εκφράζει και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, όπως είδαμε πιο πάνω. Με δριμύτητα μάλιστα επικρίνει τον Ιουλιανό, ο οποίος κατά το «δοκούν» μετέβαλλε το όνομα «Έλλην» από πολιτιστικό σε θρησκευτικό, επειδή έτσι τον «βόλευε»:

«[Ο Ιουλιανός] κακούργως την προσηγορίαν μετέθηκεν επί το δοκούν, ώσπερ της θρησκείας όντα τον Έλληνα λόγον, αλλ' ου της γλώσσης» [13].

5. Ο ελληνικός πολιτισμός (πλην ειδωλολατρίας) ως βάση  του Βυζαντινού πολιτισμού σε όλη τη διάρκειά του

Οι Έλληνες Χριστιανοί όχι μόνο μπορούμε αλλά και ασφαλώς δικαιούμαστε να ονομαζόμαστε Έλληνες: όχι μόνο λόγω της παρουσίας μας σε εδάφη προαιώνια ελληνικά, όχι μόνο λόγω της Ελληνικής μας γλώσσας και παιδείας, όχι μόνο επειδή παρέμεινε το Βυζάντιο φορέας του Ελληνικού πολιτισμού (πλην φυσικά της ειδωλολατρίας), αλλά και επειδή είμαστε αυτοί που σταδιακά από τον 12^ο αιώνα, και κυρίως μετά την Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους στα 1204, επαναφέραμε και πάλι το «Έλληνας» σε πορεία μετατροπής του από όνομα πολιτιστικό και θρησκευτικό, σε όνομα εθνικό [14].

Στο θέμα της παιδείας, η διαπίστωση του Paul Lemerle είναι συγκλονιστική:

«Δεν έχουμε κανένα λόγο να πιστεύουμε ότι η εκπαίδευση ενός νεαρού Έλληνα του 5ου αιώνα διέφερε ριζικά από την εκπαίδευση ενός νέου του 2ου αιώνα» [15].

Δηλαδή, η παιδεία των νέων στην «ειδωλολατρική» εποχή του «αττικισμού» και της «δεύτερης σοφιστικής», είχε κατά βάση το ίδιο περιεχόμενο με την εποχή των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας! 

Και βέβαια, ο Paul Lemerle δεν είναι ο μόνος που το λέει. Τα ίδια επαναλαμβάνονται και στο κλασικό έργο των Reynolds & Wilson:

«Οι αντιλήψεις των Πατέρων του τέταρτου αιώνα δεν ήταν λιγότερο φιλελεύθερες. Ο Μέγας Βασίλειος έγραψε μια σύντομη πραγματεία όπου συμβουλεύει τους νέους ποια είναι η καλύτερη μέθοδος να προσποριστούν οφέλη από τη μελέτη της ελληνικής λογοτεχνίας [...] Γενικά, δεν έγινε καμιά απόπειρα να τροποποιηθεί το σχολικό πρόγραμμα και να καταργηθεί η διδασκαλία των κλασικών συγγραφέων [...] οι ειδωλολάτρες, όπως και οι χριστιανοί, εξακολούθησαν να χρησιμοποιούν το ίδιο εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς σοβαρές διενέξεις ή αντιγνωμίες. Ορισμένοι καθηγητές της ρητορικής ήταν χριστιανοί, δεν απέκλειαν όμως τους ειδωλολάτρες από τα μαθήματα τους. Τον τέταρτο αιώνα στην Αθήνα ο χριστιανός Προαιρέσιος κέρδισε το θαυμασμό του μαθητή του Ευναπίου, που ήταν πιστός ειδωλολάτρης. Το ίδιο και στη Γάζα, στις αρχές του έκτου αιώνα, κορυφαίες μορφές όπως ο Προκόπιος και ο Χορίκιος καλλιεργούσαν ταυτόχρονα και τις κλασικές και τις χριστιανικές σπουδές. Τα βασικά κλασικά κείμενα, καθώς κατείχαν σταθερή θέση στο σχολικό πρόγραμμα, διαβάζονταν το ίδιο και από πιστούς και από απίστους [...] Η στάση της Εκκλησίας παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη σε όλη τη διάρκεια της βυζαντινής εποχής. Οι κλασικοί συγγραφείς διατήρησαν τη θέση τους στα σχολεία. Διακεκριμένες προσωπικότητες που κατείχαν υψηλά εκκλησιαστικά αξιώματα δεν έπαψαν ποτέ να είναι ανάμεσα στους ικανότερους μελετητές των Ελλήνων κλασικών σε όλες τις εποχές. Δεν υπάρχει καμιά βάσιμη μαρτυρία ότι γινόταν λογοκρισία» [16].

Και θα άξιζε ίσως να αναφέρουμε ότι ο Κύριος Ανδριανόπουλος επιλέγει να διαφωνεί και με τον σπουδαίο Ostrogorsky, ο οποίος συμφωνεί φυσικά με τα όσα γράφτηκαν πιο πριν:

«Είναι εξίσου ορθό ότι το Βυζάντιο προσέφερε μια μεγάλη και ιστορική υπηρεσία με το να διατηρήσει με αγάπη τα αρχαία πολιτιστικά αγαθά, να καλλιεργήσει το ρωμαϊκό δίκαιο και την ελληνική παιδεία. Τα δύο μεγάλα μεγέθη και συνάμα οι δύο αντίποδες της αρχαιότητας, η Ελλάδα και η Ρώμη, αναπτύσσονται μαζί πάνω στο βυζαντινό έδαφος […] Το χριστιανικό Βυζάντιο δεν αποστρέφεται ούτε την εθνική τέχνη ούτε την εθνική σοφία. Όπως το ρωμαϊκό δίκαιο παρέμεινε πάντοτε η βάση του νομικού συστήματος και της νομικής συνειδήσεως των Βυζαντινών, έτσι και ο ελληνικός πολιτισμός παρέμεινε πάντοτε το θεμέλιο της πνευματικής τους ζωής. Η ελληνική επιστήμη και φιλοσοφία, η ελληνική ιστοριογραφία και ποίηση αποτελούν το μορφωτικό αγαθό και των πιο ευσεβών Βυζαντινών» [17].

Κατά συνέπεια, προβάλλει ως αυταπόδεικτο γεγονός ότι η πρόταση του κυρίου Ανδριανόπουλου περί δήθεν αντίθεσης «Εκκλησίας» και Ιουλιανού, επειδή ήταν γενικά «αναστηλωτής της κλασσικής αρχαιότητας» είναι κενή περιεχομένου.

Και βέβαια, αυτά επιβεβαιώνει και η πιο επίσημη θέση της Εκκλησίας, μέσα από τα δογματικά της κείμενα. Σύμφωνα με το «Συνοδικό της Ορθοδοξίας», η Εκκλησία, από την αρχαία φιλολογική παραγωγή, δεν απορρίπτει τίποτε άλλο παρά μόνο τη θεολογία και σωτηριολογία της [18]. Γι’ αυτό άλλωστε, ξεκάθαρα αποδέχεται όσους χρησιμοποιούν τα «ελληνικά μαθήματα […] για τη μόρφωση τους» διατύπωση η οποία απέκρουσε οριστικά «την περιφρόνηση των ζηλωτών […] προς τη 'θύραθεν' σοφία» [19].

Ο άγιος Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, ο «μάγιστρος των ρητόρων», ήταν τόσο σπουδαίος ελληνιστής (=αναλυτής των αρχαίων ελληνικών έργων), που, όταν τελείωνε το μάθημά του στην πατριαρχική σχολή της ΚΠολης, το πλήθος της νεολαίας που είχε συγκεντρωθεί να τον ακούσει έμοιαζε με σμήνος μελισσών, καθώς έφευγε.

6. Οι αρχαίοι ναοί των ειδωλολατρών ως τόποι ακραίων θρησκευτικών εκδηλώσεων: η περίπτωση των ανθρωποθυσιών

Μερικές φορές, οι περιγραφές της κατάστασης στην ύστερη αρχαιότητα είναι προβληματικές. Για παράδειγμα, οι αντιδράσεις ζηλωτών χριστιανών κυρίως κατά ειδωλολατρικών ναών, μερικοί δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται ότι γίνονταν από ανθρώπους οι οποίοι μεγάλωσαν με αληθινές ιστορίες θανάτου οι οποίες αφορούσαν τους πατεράδες τους, τους παππούδες και τους προγενέστερους αυτών. Τελικά «το περίεργο δεν είναι πως έγιναν αγριότητες, το περίεργο είναι πώς έγιναν μόνον τόσο λίγες μετά από τα μαρτύρια που είχαν υποστεί οι Χριστιανοί» [20].

Εκτός όμως αυτού, σημαντική παράμετρος είναι και η ποιότητα της θρησκευτικότητας η οποία διωκόταν κατά περίπτωση στην Ύστερη Αρχαιότητα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, οι αναφορές που συχνά βρίσκουμε σε διαδικτυακές συζητήσεις και αφορούν την ειδωλολατρική θρησκευτικότητα της εποχής, θεωρούν λανθασμένα, ότι ταυτίζονταν με την θρησκευτικότητα της ελληνικής Πόλεως-Κράτους του 5^ου αι. π.Χ.! Κάποιοι, όταν αναφέρονται στην ειδωλολατρία του 4^ου αιώνα μ.Χ., ονειρεύονται γαλήνιες πομπές λευκοφορεμένων παρθένων, με συνοδεία αυλών… Αυτά όμως είναι εκτός πραγματικότητας. Οι διώξεις και απαγορεύσεις που εφαρμόσθηκαν «ανεφέροντο σε ναούς ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ και […] κάλυπταν δε οπωσδήποτε περιπτώσεις, οι οποίες ΕΘΙΓΑΝ ΚΥΡΙΩΣ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΗΘΗ ή τη ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΑΞΗ» [21].

Όπως ακριβώς αβάσιμες γενικεύσεις απλώνονται ως φήμες κατά του Χριστιανισμού, με τον ίδιο τρόπο έχει υπάρξει φροντίδα να αποκρύπτονται πραγματικά αποκρουστικές εκδηλώσεις της ειδωλολατρικής θρησκευτικότητας.

Ένα από τα κλασικότερα παραδείγματα αυτής της κατηγορίας, αποτελεί η περίπτωση του περίφημου Λιβανίου, που είναι γνωστός ΜΟΝΟ ως ένας καλός ρήτορας, και ένας «αγνός» νοσταλγός της ειδωλολατρικής αρχαιότητας.

Πολλοί όμως αγνοούν ότι ο Λιβάνιος, έχει γράψει έναν ολόκληρο Λόγο, για κάτι αδιανόητα νοσηρό: να υπερασπιστεί το δίκαιο μιας ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑΣ ενός ΠΑΙΔΙΟΥ, προκειμένου να προστατευτεί μια πόλη από λοιμό! :

«Ο Λιβάνιος (314 ± 393 μ.Χ.) σε Λόγο του αναφέρεται στην επιλογή ΠΑΙΔΙΟΥ από τους κατοίκους της Αντιόχειας ως προσφορά θυσίας στον Απόλλωνα, όταν έπεσε λοιμός στην πόλη. Το παιδί που επιλέχθηκε έτυχε να είναι γιος μάγου. Αυτός, για να σώσει το παιδί του, υποσχέθηκε να σώσει την πόλη με άσκηση γοητείας και οι κάτοικοι δεν απέρριψαν την εναλλακτική αυτή λύση. Ο Λιβάνιος προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να τους πείσει ότι η αποτροπαϊκή ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑ ΕΠΡΕΠΕ να ΓΙΝΕΙ» [22]!

Και τα ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ αυτά γεγονότα, τα διηγείται ατάραχος ο ΙΔΙΟΣ ο Λιβάνιος:

«Λοιμός επείχε τήν πόλιν. έχρησεν ο θεός παύσασθαι τόν λοιμόν. ει ο δήμος ενός του τών πολιτών παίδα θύσειεν. έλαχεν ο τού μάγου. υπισχνείται παύσειν τον λοιμόν, ει απόσχοιντο τού παιδός βουλεύονται. Ου το τούτον, ώ πολίται, πάντα τρόπον εξαρπάσαι πειράσθαι τον υιόν τον εαυτού θαυμαστόν είναί μοι δοκεί, το δε υμάς τής πόλεως νοσούσης τοιούτων καθημένους ακροάσθαι λόγων. νουν μεν γαρ ήν εχόντων ανθρώπων και βουλομένων παύσαι το κακόν ευθύς υπακούσαι τοις παρά τού θεού και ηδέν παρά ταύτα μήτε λέγειν μήτε ακούειν μηδένα· […]» [23].

Οι Χριστιανοί της εποχής αντιδρούσαν σε ένα σύνολο από ακραίες λατρευτικές εκδηλώσεις οι οποίες περιελάμβαναν ανθρωποθυσίες [24] (μέρος των οποίων ήταν και η σπλαγχνομαντεία, δηλ. «αποσπώντας για παράδειγμα την κοιλιά (‘γαστέρα’) των θυμάτων τελούσαν ‘γαστερομαντεία’ παρατηρώντας μέσα σ' αυτή τα μελλούμενα»[25]), βασανιστήρια και αυτοβασανισμούς, τελετουργικά σεξουαλικά όργια, μυήσεις με χρήση φόβου και ναρκωτικών ουσιών [26], αυτοευνουχισμούς (όπως στην περίπτωση των λεγομένων «Γάλων», των ιερέων δηλ. του Άττη) [27] κ.λπ.

["Νεκρός": Δες και: Ωμοφαγία, κανιβαλισμός & ανθρωποθυσίες στην αρχαία ελλ. θρησκεία]
Συγχρόνως, ομολογούμενο από τους ίδιους τους ειδωλολάτρες και φέρουν ευθύνη γι’ αυτό, ήταν ότι τα αγάλματα που αναπαριστούσαν θεότητες ταυτίζονταν με την ίδια την θεότητα και αυτό ήταν φυσικό να έλκει την αποστροφή του λαού:

«Ουδέν δε διαφέρει την θεόν ιδείν οποίαν υπειλήφαμεν ή άγαλμα αυτής· εάν τε γαρ σάρκινοι οι θεοί φαίνωνται εάν τε ως αγάλματα εξ ύλης πεποιημένα, τον αυτόν έχουσι λόγον» [28]

(δηλ. «δεν έχει καμιά διαφορά αν βλέπουμε την ίδια τη θεά, όπως έχουμε φαντασθεί ότι είναι, ή κάποιο άγαλμα της. Γιατί οι θεοί, είτε εμφανίζονται αυτοπροσώπως είτε ως αγάλματα καμωμένα από κάποιο υλικό, έχουν το ίδιο νόημα»).

Ακόμη και σήμερα, λίγοι θα λυπόνταν αν έβλεπαν να γκρεμίζεται ένα κέντρο αποκρουστικών σατανιστικών τελετών στη γειτονιά τους, ακόμη κι αν ήταν αισθητικά καλοφτιαγμένο.

Και πάλι όμως, τα διατάγματα του Μ. Θεοδοσίου το 392, του Αρκαδίου το 399, του Θεοδοσίου του Β΄ για μετατροπή μνημείων σε Εκκλησίες με την προσθήκη Σταυρού, δείχνουν μια αντίληψη η οποία θα πρέπει να αποτελέσει σοβαρό επιχείρημα περί ανεκτικότητας, χωρίς αναχρονισμούς και απαιτήσεις να εφαρμοστούν στον 4^ο και 5^ο αιώνα νομοθεσίες περί …«διατηρητέων μνημείων», με τον τρόπο που αυτές ερμηνεύονται χίλια πεντακόσια χρόνια μετά! Τέτοιες αξιώσεις μας οδηγούν με βεβαιότητα σε κενά περιεχομένου συμπεράσματα, αν δεν προηγηθεί εμβάθυνση και μελέτη όλου του πλαισίου της εποχής.

(όσο για την αναφορά του κυρίου Ανδριανόπουλου σε «ερειπωμένους» ναούς επί Τουρκοκρατίας, δεν κατανοούμε το περιεχόμενό της… Προφανώς, αρχαίοι ναοί που δεν χρησιμοποιήθηκαν ως Εκκλησίες, ερειπώθηκαν από την φθορά του χρόνου. Εδώ ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του, βρίσκει την Ελλάδα ΓΕΜΑΤΗ ερειπωμένους ναούς και μιλάμε μόλις για τον 2^ο μ.Χ. αιώνα· δεν θα υπήρχαν μετά από 13-15 αιώνες;!)

Φυλαχτό της Εκάτης (από εδώ), θεάς της μαγείας και της Σελήνης

7. Η κατάργηση των «Ολυμπιακών Αγώνων» ισοδυναμούσε με πράξη ανθρωπισμού και πολιτιστικής ανωτερότητας, καθώς σταμάτησε οριστικά ένα αιμοχαρές, ανθρωποκτόνο «θέαμα»

Με δύο ακόμη ζητήματα που έθεσε ο κύριος Ανδριανόπουλος θα ασχοληθούμε στο παρόν άρθρο, ένα από τα οποία είναι αυτοί οι ταλαίπωροι, τελικά, Ολυμπιακοί Αγώνες ή καλύτερα, «Ολυμπιακοί Αγώνες», επειδή τους πρέπουν εισαγωγικά εξαιτίας της παρακμής στην οποία είχαν οδηγηθεί στα ρωμαϊκά χρόνια, όταν δηλαδή…

«οι αγώνες κατέληξαν να είναι μόνο μεγαλόπρεπα θεάματα, που έσπευδαν να τα παρακολουθήσουν από ανατολή και δύση οι υπήκοοι της αχανούς αυτοκρατορίας» [29].

Είναι άλλωστε γνωστό ότι η επικράτηση των Ρωμαίων, οδήγησε «αναπότρεπτα στον μαρασμό και τελικά στον θάνατο του αθλητισμού» όπως γινόταν αντιληπτός στην Αρχαία Ελλάδα, καθώς  «οι Ρωμαίοι έφερναν μαζί τους μιαν αντίληψη για τον αθλητισμό που είχε πολύ μικρή σχέση με το αθλητικό ιδεώδες των Ελλήνων […] Η αρνητική […] στάση ΟΛΩΝ ΣΧΕΔΟΝ ΤΩΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ απέναντι στον αθλητισμό, όπως ασκείται στην ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή, δεν ήταν τυχαία […] Οι επιπτώσεις του επαγγελματισμού στον αθλητισμό ήταν πολλές: […] Οι επαγγελματίες αθλητές για να επιτύχουν γρήγορα και θεαματικά αποτελέσματα, ιδίως στα βαριά αθλήματα, υποχρεώνονταν σε μια ιδιαίτερη και αναγκαστική διατροφή [...] Η υπερβολική αυτή ανάπτυξη του σώματος φαίνεται ότι συμπορευόταν με τη ΒΑΝΑΥΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΩΜΟΤΗΤΑ, που πολλές φορές προβαλλόταν δημοσία, ακόμη και στις μεγάλες αθλητικές εορτές. Στα αυτοκρατορικά χρόνια ο Γαληνός κατατάσσει τον επαγγελματικό αθλητισμό στις βάναυσες και χειρωνακτικές τέχνες. Άνδρες ευγενείς απαξιούν να συμμετάσχουν στους αγώνες και να συναγωνισθούν με ανθρώπους βάναυσους και αγροίκους» [30].

Οι Ρωμαίοι, «είχαν ιδιαίτερη προτίμηση όχι μόνο στα σκληρά αγωνίσματα […] αλλά και στα αιμοχαρή, όπως οι αγώνες μονομάχων και οι αγώνες με αντιπάλους άγρια ζώα» [31].

Είναι προσβλητικό ακόμη και να το λέμε, ότι αυτό που καταργήθηκε ονομαζόταν Ολυμπιακοί Αγώνες, όταν γνωρίζουμε ότι κατά την τέλεση τους «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ, μερικές φορές δωδεκάδες, άλλες φορές εκατοντάδες» [32]!

Άραγε, σε πόσο ακόμη ποιο ελεεινή κατάσταση θα έπρεπε να οδηγηθούν ώστε να γίνει κατανοητό πως ήταν καιρός για την κατάργησή τους, όταν ΗΔΗ στη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων του 165 μ.Χ. μπορούσε να γίνει ανεκτό ως θέαμα, ο κυνικός φιλόσοφος Περεγρίνος ο Πρωτεύς ΝΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ μπροστά στα μάτια των θεατών [33]…

8. Η δικαιολογημένη άγνοια για τους αρχαίους Έλληνες επί Τουρκοκρατίας από τους μη λόγιους

Ένα τελευταίο στο οποίο θα αναφερθούμε με συντομία, είναι το επιχείρημα του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ότι απόδειξη για την απόσταση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας, είναι η άγνοια των υπόδουλων επί τουρκοκρατίας Ελλήνων για τα επιτεύγματά των αρχαίων προγόνων τους.

Μάλλον όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και δεν χρειάζεται να κάνουμε ιδιαίτερες εμβαθύνσεις: η συνολική εξαθλίωση στην οποία είχαν οδηγήσει οι Τούρκοι τον πληθυσμό, είχε ως συνέπεια την αγραμματοσύνη του λαού. Όταν πασχίζεις για την επιβίωση, τα παιδιά γίνονται από νωρίς εργαζόμενοι για τις ανάγκες του σπιτιού και φυσικά, πρώτη έγνοια δεν είναι η μόρφωση.

Η κατάσταση που είχε δημιουργηθεί με ευθύνη των Τούρκων, είχε σοβαρά αποτελέσματα στο μορφωτικό επίπεδο. Αυτό αναγνωρίζουν ακόμη και οι υπεροπτικοί περιηγητές στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπως μας μεταφέρει ο Κυριάκος Σιμόπουλος:

«Στους Έλληνες δεν βρίσκει πια κανείς ούτε ίχνος από τη δύναμη του πνεύματος και τις ωραίες επιστήμες που τόσο τους δόξασαν άλλοτε. Απίστευτη αμάθεια κυριαρχεί εκεί πού άλλοτε ανθούσε η σοφία. Πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι δικαιολογούνται. Η τυραννία που τους καταπιέζει έσβησε τη φλόγα του πνεύματος. Αλλά και ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΕΘΝΟΣ αν βρισκόταν κάτω από την οθωμανική καταπίεση θα έχανε όλη τη λάμψη τou» [34]!

Δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε ότι οι Βυζαντινοί στους τελευταίους αιώνες ονόμαζαν τους εαυτούς τους Έλληνες, και αυτό μετά να …ξεχάστηκε! Απόδειξη άλλωστε γι’ αυτό, αποτελούν οι λόγιοι της εποχής της τουρκοκρατίας. Ο Μητροπολίτης Μυρέων (16ος-17ος αιώνας), ένας λόγιος ιεράρχης από την Πωγωνιανή της Ηπείρου, απελπίζεται από το χαμηλό γενικά πνευματικό επίπεδο των Ελλήνων και θρηνεί, έχοντας εμπρός στα μάτια του για σύγκριση την Αρχαία Ελλάδα:

«Από εσάς η φρόνησις και η σοφία όλη εβγήκε και εξάπλωσε στην οικουμένην όλη […] τώρα πως εξεπέσετε στου Τούρκου την σκλαβίαν;» [35]!

Η συνέχεια ανάμεσα στον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία υπήρξε σαφώς αδιάσπαστη, η γενική αμάθεια όμως ήταν αυτή που επέτρεψε οι φορείς της συνέχειας αυτής να είναι κυρίως οι λόγιοι, μεγάλο μέρος των οποίων ήταν κληρικοί.

Αυτό φυσικά δεν ισχύει για τους καθαρά δυτικόφρονες. Αυτοί, με πρακτικές που άγγιζαν το γελοίο, ήταν ικανοί να μεταβαίνουν από τον 19^ο αιώνα στην Ελλάδα του …Περικλή, πετώντας -ποιος τους έδωσε το δικαίωμα- όλο το ενδιάμεσο διάστημα, το οποίο ανήκε ΜΟΝΟ σε εκείνους που το έζησαν, το πόνεσαν και μάτωσαν γι’ αυτό, και όχι σε ψηλομύτες παριζιάνους, εγγλέζους ή σε καλοβολεμένους νεαρούς που έτρωγαν τα λεφτά του μπαμπά τους στην Ιταλία, όταν οι συμπατριώτες τους πέθαιναν από το σπαθί του Τούρκου…

Τα λόγια του αγωνιστή Μακρυγιάννη, της κλασικής αυτής μορφής του Ελληνορθόδοξου φρονήματος, είναι χαρακτηριστικά μιας ώριμης και νηφάλιας αυτοσυνειδησίας:

«Είναι τόσο φυσική στο Μακρυγιάννη η αδιατάρακτη συνέχεια του Έθνους, ώστε μιλώντας για την εποχή του να αναδύονται στη μνήμη του αβίαστα οι αρχαίοι. ‘Γοναίγοι προπατέρες’ μας είναι ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης, ο Λεωνίδας, ο ‘γέρο Σωκράτης και ο Πλάτων’ και όλοι ‘οι επίλοιποι γενναίοι άνδρες’ […] Οι νέοι Έλληνες είναι ‘απόγονοι των παλιών Ελλήνων’ και παιδιά των συνεχιστών της δικής τους ιστορικής παρουσίας, του Ρήγα, του Μάρκου Μπότσαρη, του Καραϊσκάκη, του Δυσσέα, του Διάκου, του Κολοκοτρώνη […] Δίπλα στο Σωκράτη επιβιώνει στη μακρυγιάννεια μνήμη ο Μ. Βασίλειος […] Οι νέοι Έλληνες δεν είναι μόνο απόγονοι των αρχαίων, αλλά παιδιά και των Αγίων της Ρωμηοσύνης, όλης δηλαδή της ελληνικής ιστορικής συνέχειας. Η μνήμη των προγόνων ενισχύει το αυτοσυναίσθημα του Μακρυγιάννη. ‘Απόγονοι αυτεινών των περίφημων ανθρώπων, όπου στόλισαν την ανθρωπότητα μ’ αρετή’ […] ‘μεγάλοι άνδρες του κόσμου’ […]» [36].

9. Επίλογος

Τα παραπάνω στοιχεία που παρουσιάσαμε, λίγα μπροστά σε αυτά που συνολικά υπάρχουν, νομίζουμε ότι μας δίνουν το δικαίωμα να κλείσουμε το άρθρο προτείνοντας στον κύριο Ανδριανόπουλο να ξαναδιαβάσει την πρόταση που ο ίδιος έγραψε:

«Το να αντικρίζουμε την ιστορική αλήθεια και να μην ζούμε με μύθους δεν κάνει κακό...».

Εμείς πάντως όχι μόνο το πιστεύουμε αλλά το αποδεικνύουμε κιόλας.

Σημειώσεις:

---

[1] Το κείμενο δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2009 στον ιστότοπο του Κου Ανδριανόπουλου (Βλ. http://www.andrianopoulos.gr/0010000439 κάτω από τον τίτλο «ΣΧΟΛΙΑ», είναι η 6η παράγραφος, με τίτλο «ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ»).

[2] Bowersock Glen Warren, «Ο ελληνισμός στην ύστερη αρχαιότητα», 2η έκδ., ΜΙΕΤ, Αθήνα 2000, σελ. 31 (τα κεφαλαία γράμματα, δικά μας).

[3] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. Β', «Αρχαϊκός ελληνισμός 1100-479 π.Χ.», Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Αθήνα 1971, σελ. 427-428.

[4] Nesselrath Heinz-Gunther, «Εισαγωγή στην Αρχαιογνωσία», τόμ. Α΄ - Αρχαία Ελλάδα, 2η έκδ., Παπαδήμας, Αθήνα 2003, σελ. 513.

[5] «Ο ελληνισμός στην ιστορία πάντα εμφανίστηκε ανοιχτός στο να προσλαμβάνει όλα τα υγιή στοιχεία του γύρω κόσμου, να τα μετουσιώνει και να τα μεταπλάθει σε πανανθρώπινες πολιτιστικές και πνευματικές αξίες και πανανθρώπινα ιδανικά […] Εδώ παρατηρείται η ουσιαστική διαφορετικότητα Ιουδαϊσμού και Ελληνισμού. Ο Ιουδαϊσμός με την κλειστή ιδιαιτερότητα και ενδοστρέφεια και ο Ελληνισμός με το οικουμενικό πνευματικό άνοιγμα του […] Μπορεί ο Χριστιανισμός να ξεκίνησε από το γεωγραφικό χώρο του ιουδαϊσμού […] αλλά […] εστράφη προς τον Ελληνισμό, διότι απ' αυτόν δέχθηκε την πρόκληση ενός οικουμενικού κηρύγματος» (Πατρώνος Π. Γεώργιος, «Ελληνισμός και Χριστιανισμός», Αποστολική Διακονία, 2003, σελ. 27-28).

[6] «Ο Ιουλιανός δεν επιχειρούσε να επιστρέψει στην ειδωλολατρία του παρελθόντος: προσπαθούσε να δημιουργήσει κάτι εντελώς καινούριο και μάλλον ανέφικτο: μια ειδωλολατρική εκκλησία» (Bowersock, «Ο ελληνισμός στην ύστερη αρχαιότητα», ό.π., σελ. 35).

[7] Bowersock, «Ο ελληνισμός στην ύστερη αρχαιότητα», ό.π., σελ. 34-35.

[8] Ο Γρηγόριος σημειώνει πως ο Ιουλιανός «κακούργως την προσηγορίαν μετέθηκεν επί το δοκούν, ώσπερ της θρησκείας όντα τον Έλληνα λόγον, αλλ' ου της γλώσσης […] ώσπερ αν ει ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ είρξεν ημάς, ΟΣΑΙ ΠΑΡ’ ΕΛΛΗΣΙΝ ΕΥΡΗΝΤΑΙ, και τούτο διαφέρειν αυτώ διά την ομωνυμίαν ενόμισεν» (PG 35,536Α).

[9] Bowersock, «Ο ελληνισμός στην ύστερη αρχαιότητα», ό.π., σελ. 31-32.

[10] Χρήστου Παναγιώτης, «Οι Περιπέτειες των Εθνικών Ονομάτων των Ελλήνων», 4η έκδ., Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 71.

[11] Χρήστου, «Οι Περιπέτειες…», ό.π., σελ. 71-72.

[12] Bowersock, «Ο ελληνισμός στην ύστερη αρχαιότητα», ό.π., σελ. 33.

[13] Γρηγόριος Ναζιανζηνός, PG 35, 536Α.

[14] Βλ. για το θέμα αυτό: 1. Καραγιαννόπουλος Ιωάννης, «Το Βυζαντινό Κράτος», τόμ. Β΄, Ερμής, Αθήνα 1988, σελ. 148,          2. Γλύκατζη-Αρβελέρ Ελένη, «Η Πολιτική Ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας», Ψυχογιός, Αθήνα 1988, σελ. 127,                3. Τωμαδάκης Νικόλαος, «Οι Λόγιοι του Δεσποτάτου της Ηπείρου και του βασιλείου της Νικαίας», Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 8, 4. Runciman Steven, «Η Τελευταία Βυζαντινή Αναγέννηση», Δόμος, Αθήνα 1991, σελ. 33-34, 5. Βακαλόπουλος Ε. Απόστολος, «Νέα Ελληνική Ιστορία (1204-1985)», 8η έκδ., Βάνιας, θεσσαλονίκη 1993, σελ. 12, 6. Καραμπελιάς Γιώργος, «1204. Η Διαμόρφωση του Nεώτερου Eλληνισμού», Eναλλακτικές Eκδόσεις, Αθήνα 2006, σελ. 21-23 και πολλά άλλα.

[15] Lemerle Paul, «Ο πρώτος Βυζαντινός Ουμανισμός. Εκπαίδευση και Παιδεία στο Βυζάντιο από τις αρχές ως τον 10ο αιώνα», 3η έκδ., ΜΙΕΤ, Αθήνα 2001, σελ. 50.

[16] Reynolds D.L. & Wilson G.N., «Αντιγραφείς και Φιλόλογοι», ΜΙΕΤ, Αθήνα 1981, σελ. 67-68.

[17] Ostrogorsky Georg, «Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους», τόμ. Α΄, 7η έκδ., Ιστορικές Εκδόσεις Στέφανος Δ. Βασιλόπουλος, Αθήνα 2002, σελ. 90.

[18] Νέλλας Π., «Ελληνική Φιλοσοφία και Χριστιανική Θεολογία», στο περιοδ. «Σύναξη», τεύχ. 12 (1984), Αθήνα, σελ. 67.

[19] Φειδάς Ιω. Βλάσιος, «Εκκλησιαστική Ιστορία. Από την Εικονομαχία μέχρι τη Μεταρρύθμιση», τόμ. Β΄, 3η έκδ., Αθήνα 2002, σελ. 289.

[20] Μεταλληνός Δ. Γεώργιος, «Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;», 3η έκδ., Αρμός, 2003, σελ. 163.

[21] Φειδάς, «Εκκλησιαστική Ιστορία…», ό.π., σελ. 338.

[22] Βακαλούδη Αναστασία, «Η μαγεία ως κοινωνικό φαινόμενο στο πρώιμο Βυζάντιο (4ος-7ος μ.Χ. αι.)»,  Ενάλιος, Αθήνα 2001, σελ. 162.

[23] Λιβανίου, Declamatio, 41.

[24] Τέτοιες περιπτώσεις περιγράφει και ο Πλούταρχος τον 2^ο αι. μ.Χ.: «Μέχρι και σήμερα ακόμα οι κάτοικοι του Ορχομενού έτσι ονομάζουν τις γυναίκες που κατάγονται από την οικογένεια αυτή. Κάθε χρόνο, στη γιορτή των Αγριωνίων, οργανώνεται αναπαράσταση της φυγής και της καταδίωξης τους από τον ιερέα του Διονύσου που κρατάει ξίφος. Αν πιάσει κάποια, μπορεί να τη σκοτώσει, και στη δική μου εποχή ο ιερέας Ζωίλος σκότωσε μια από αυτές. Τούτο όμως δεν ωφέλησε καθόλου τους κατοίκους» (Μετάφραση στο: Πλούταρχος, «ΗΘΙΚΑ», τόμ. 8 (σειρά 'Οι Έλληνες' #350), Κάκτος, Αθήνα 1995, σελ. 210-213).

[25] Βακαλούδη, «Η μαγεία ως κοινωνικό φαινόμενο…», ό.π., , σελ. 136.

[26] Βλ. Burkert Walter, «Μυστηριακές Λατρείες της Αρχαιότητας», 2η έκδ. διορθωμένη, Καρδαμίτσας, Αθήνα 1997, σελ. 124-133.

[27] Βλ. «Άττης», εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα», τόμ. 12, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 2004-2005 [CD-ROM].

[28] Αρτεμίδωρος, «Ονειροκριτικά»,  2.35.

[29] Πλακωτή Ελένη, «Το θρησκευτικό στοιχείο στους Ολυμπιακούς Αγώνες κατά την Αρχαιότητα» (διδακτ. διατριβή), Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 78.

[30] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ.  ΣΤ΄, «Ελληνισμός και Ρώμη 30 π.Χ.-324 μ.Χ.», Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., σελ. 486-488.

[31] Πλακωτή, «Το θρησκευτικό στοιχείο στους Ολυμπιακούς Αγώνες…», ό.π.

[32] Rodney Stark, «Η Εξάπλωση του Χριστιανισμού», Άρτος Ζωής, Αθήνα 2005, σελ. 324.

[33] Ernest Borneman, «Η Πατριαρχία», ΜΙΕΤ, Αθήνα 2001, σελ. 334.

[34] Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», τόμ. Α΄ (333-1700), 9η έκδ., Στάχυ, Αθήνα 1999, σελ. 782, υποσημ.#1.

[35] Βακαλόπουλος Ε. Απόστολος, «Ιστορία του Νέου Ελληνισμού», τόμ. Β΄. «Οι ιστορικές βάσεις της νεοελληνικής κοινωνίας και οικονομίας», έκδ. 2η, Θεσσαλονίκη 1976, σελ. 306-307.

[36] Μεταλληνός Δ. Γεώργιος, «Ο Ελληνισμός στη ζωή και το έργο του Μακρυγιάννη», άρθρο στο: «Ελληνισμός μετέωρος. Η ρωμαίικη ιδέα και το όραμα της Ευρώπης», Αποστολική Διακονία, Αθήνα 1992, σελ. 106-108.

Η Εμφάνιση της Παναγίας στον 8χρονο Θανασάκη.

Μονή Παναγίας Ξυνιάδας Δομοκού.
Αφηγείται ο Ιερομόναχος και ηγούμενος της Ι.Μ. Παναγίας Ξυνιάδος Δομοκού Αθανάσιος.



Ο μικρός Αθανάσιος, που αξιώθηκε να δει τη Θεοτόκο, υπηρετεί σήμερα τη Χάρη Της ως ηγούμενος στο Ιερό Προσκύνημα της «Παναγίας Ελεούσας» Γεννήθηκε 12 Δεκεμβρίου του 1946 στην Ξυνιάδα Δομοκού από ευσεβείς γονείς, το Νικόλαο και την Πολυξένη, οι οποίοι τον μεγάλωσαν με Χριστιανικές αρχές। Έτσι, από τη στιγμή που αξιώθηκε να δει τη Μεγαλόχαρη, αφοσιώθηκε με όλες του τις δυνάμεις στη Διακονία του Θεού Το 1965 έγινε μοναχός, το 1971 Διάκονος, και το 1976 ιερεύς άγαμος. Από τότε υπηρετεί την Παναγία και εξυπηρετεί τις πνευματικές ανάγκες των προσκυνητών.

΄΄Όσα θέλω να κάνω πριν χάσω τη μάχη με τον καρκίνο"

«Είμαι 15 και έχω καρκίνο τελικού σταδίου. Έφτιαξα μια λίστα με όλα όσα δεν έχω προλάβει να κάνω στη ζωή μου ... κάποια μπορεί και να τα κάνω, κάποια άλλα θα συνεχίσω να τα ονειρεύομαι. Το μπλογκ μου καταγράφει τις πολύτιμες αυτές στιγμές με την οικογένεια και τους φίλους μου και όλα αυτά που σκοπεύω να κάνω. You only have one life ... live it!»

Ποια είμαι: «Γεια, είμαι η Άλις, είμαι 15 χρονων και ζω με τους γονείς και την αδερφή μου στο Άλβερστον. Δίνω μάχη με τον καρκίνο τα τελευταία 4 χρόνια περίπου και τώρα πια ξέρω ότι με έχει μάλλον νικήσει και ότι δε φαίνεται να τα καταφέρνω.»

Το πρώτο ποστ / 6 Ιουνίου 2011

«Μου είναι λίγο περίεργο να γράφω στο δικό μου πλέον μπλογκ, όταν η μαμά μου ασχολιόταν μ’ αυτά, εγώ δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον. Οι περισσότεροι από σας γνωρίζετε ήδη ότι ο καρκίνος τώρα εξαπλώνεται σε όλο μου το σώμα. Είναι κρίμα, έχω τόσα πολλά που θέλω ακόμα να κάνω. Φαίνεται πως ο συγκεκριμένος καρκίνος είναι αήτητος (παρόλο που έδωσα με αποφασιστικότητα και σθένος όλο μου το είναι πολεμώντας τον).

Όπως και να 'χει, η μαμά μου έλεγε πάντα να ζω τη ζωή μου και αυτό πρόκειται να κάνω, έχω και ένα σωρό πράγματα που δεν έχω προλάβει να ζήσω ακόμα, κι η μαμά μου πρότεινε να βάλω όλες τις επιθυμίες μου σε μια λίστα. Ακόμα προσθέτω πράγματα στη λίστα. Δεν πρόκειται να τα κάνω όλα φυσικά. Κάποια από αυτά δεν μπορούν καν να γίνουν γιατί δεν μπορώ να ταξιδέψω εκτός Αγγλίας, είναι μεγάλο το ρίσκο, αλλά τα έχω στη λίστα γιατί τα είχα παντα απωθημένο.»

Διαβαζω στο Time.

Όταν η Άλις Πάιν έφτιαξε το μπλογκ της και ανέβασε τη λίστα με τις τελευταίες της επιθυμίες, δεν είχε την παραμικρή ιδέα ότι σύντομα άνθρωποι από όλο τον κόσμο θα μάθαιναν τι σκοπεύει να κάνει λίγο πριν πεθάνει. Η Άλις πάσχει από Hodgkin’s Lymphoma τελικού σταδίου. Ανέβασε το πρώτο της ποστ την περασμένη Δευτέρα κι από τότε το #alicebucketlist έχει κατασυγκινήσει το Twitter. Πολλοί αναδημοσίευσαν τη λίστα της Άλις, στην οποία υπάρχουν επιθυμιες όπως «να κάνω τους πάντες να γραφτούν για να γίνουν δωρητές μυελού των οστων», «να δω από κοντά φάλαινες στο φυσικό τους περιβάλλον», «να πάω στο Cadbury World και να φάω τόνους σοκολάτας», «να κολυμπήσω με καρχαρίες», «να πάω στην Κένυα», «να γίνω εκπαιδεύτρια δελφινιών», «να γνωρίσω τους Take That.» Αυτό το τελευταίο θα γίνει αληθινό χάρη σε όσους ανταποκρίθηκαν και βοηθούν την Άλις να καταφέρει να κάνει όσα περίσσοτερα μπορεί πριν φύγει.

Η Άλις λέει και ξαναλέει ότι δεν θέλει να της στείλουν λεφτά।

πηγή