Μητροπολίτου Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιου -Ποιμαντορική Εγκύκλιος Δεκαπενταύγουστου 2011

Μέσα στην ζέστη του καλοκαιριού, ανατέλλει η ελπίδα της άνοιξης. Η μεγάλη Θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου την ονόμασαν Πάσχα του Καλοκαιριού, γιατί προαναγγέλλει την υπέρβαση του θανάτου, την μοναδική ελπίδα του ανθρώπου.
Εορτάζομε πανδήμως την εκ της εκ γης μετάσταση, την εκ του ουρανού ερχόμενη αληθινή χαρά, την εκ του προσκαίρου θανάτου ατελεύτητη ζωή. Γλυκυπνέει  κατά τις ζεστές τούτες αυγουστιάτικες ημέρες, η δροσοβόλος χάρις της Παναγίας μας.
O,τι πολυτιμότερο είχε νά επιδείξει ἡ ανθρωπότητα τόσους αιώνες εντοπίζεται ἀναμφισβήτητα στό πρόσωπο τῆς πανάμωμης Μητέρας τοῦ Χριστοῦ. Σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μας η Παναγιά είναι η "πηγή" της ελπίδας μας και της εκπλήρωσης των προσδοκιών μας.
Στη μεγάλη Μητέρα καταφεύγει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος των πιστών στις δύσκολες ώρες. Είναι η Αγία των αγίων, η καταφυγή των καταπονουμένων, Εκείνη της Οποίας η αγιότητα ξεπέρασε τα ανθρώπινα μέτρα και έφτασε ως τον ουρανό.
Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η θύρα της αγάπης προς τον Θεό και τον κόσμο, είναι η θύρα της αλήθειας, διότι η μοναδική αλήθεια είναι η κοινωνία με τον ένα Θεό, που, επειδή αγαπά, δεν μπορεί να ανεχθεί το όποιο ψεύδος. Είναι όμως και η θύρα της ζωής που υπερβαίνει το θάνατο, γιατί θάνατος είναι η απομάκρυνση από το Θεό. Θάνατος είναι ό,τι δεν μας δίνει ευτυχία, γιατί δεν διαρκεί.
Ἡ Παναγία, Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, εἶναι ὅ,τι πολυτιμότερο ἔχει νὰ παρου­σιάσει ὄχι μόνον ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη ἡ κτίση. Εἶναι ἀνωτέρα ἀκόμη καὶ τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων, «τιμιωτέρα τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ».
Σε μια εποχή όπου η οικονομία εχει υπερκυριαρχήσει της πολιτικής, η αγωνία γιά αποτροπή οικονομικής κατάρρευσης καί ο ανταγωνισμός γιά αύξηση των εσόδων απειλεί, όχι μόνον την ανθρώπινη αξιοπρέπεια αλλά καί αυτή καθ’ αυτή τή ζωή του ανθρώπου, σε μια εποχή μεγάλης αξιακής σύγχυσης καί παγκόσμιων τρομακτικών αλλαγών, σε μια εποχή όπου ένας κοινωνικός αποκλεισμός απειλεί καί πλήττει όλο καί περισσότερες κοινωνικές ομάδες, σε μια εποχή, τέλος, όπου η Πατρίδα, που όλοι πονάμε και αγαπούμε, γεύεται ποτήρια χολής και όξους, καταπληγωμένη από δικούς και ξένους, προς τίνα καταφύγωμεν άλλον, πού προσφύγωμεν, πού πορευθώμεν;
“Την δέησιν εκχεώ προς Κύριον και τη Μητρί Αυτού απαγγελώ μου τας θλίψεις”. Η γλυκιά μας Παναγιά είναι η μόνη ελπίδα και παρηγοριά μας. Σ΄ αυτή την ύστατη ώρα έρχεται η Παρθένος Μαρία να σηκώσει το βάρος και το σταυρό μας, να απαλύνει τις δυσκολίες και τις κρίσεις μας, να περιορίσει τα αδιέξοδα, να σπάσει τα δεσμά, να ελευθερώσει από τα δεινά.
«Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην Σου». Μπορούμε, λοιπόν, νά ελπίζουμε. Δεν είμαστε μόνοι. Εχουμε τήν Αγία μας Ἐκκλησία, έχουμε τήν Παναγία Μητέρα μας.
Γι' αυτό αναθέτουμε στήν Θεοτόκο ευλαβικά όλη μας τήν ελπίδα γιά τό αύριο, για τα παιδιά μας και την Πατρίδα μας, συνεχίζοντες μέ υπομονή τήν ζωή καί τόν αγώνα μας.

Μητροπολίτης Βεροίας ,Ναούσης και Καμπανίας Παντελήμων -Ποιμαντορική Εγκύκλιος για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (ΒΙΝΤΕΟ)

Ποιμαντορική Εγκύκλιος για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (ΒΙΝΤΕΟ)

Τα υπάρχοντα τού ανθρώπου είναι τριών ειδών. ( Συνομιλία του Αγ. Κασσιανού και του Αγ. Γερμανού με τον Αββά Παφνούτιο στην έρημο)

 

Ο όρος «πλούτη» έχει μέσα στην Αγία Γραφή, τρεις διαφορετικές σημασίες. Υπάρχει ο «καλός πλούτος», ο «κακός πλούτος», και αυτός που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Τα κακά πλούτη είναι αυτά για τα όποια έχει ειπωθεί: «Πλούσιοι σε φτώχεια ξέπεσαν και πείνασαν» (Ψαλμ. 33, 11) και «αλίμονο σ` εσάς τους πλούσιους, γιατί την αμοιβή σας την έχετε πάρει ήδη σ αυτόν τον κόσμο» (Λουκ. 6, 24). Το να απαρνηθεί κανείς αυτά τα πλούτη είναι ένδειξη πνευματικής τελείωσης. Απόδειξη της αλήθειας αυτού που λέω είναι το ότι οι αληθινοί φτωχοί είναι αυτοί τους οποίους ο Κύριος μακαρίζει στο Ευαγγέλιο, λέγοντας: «Μακάριοι όσοι νιώθουν τον εαυτό τους φτωχό μπροστά στον Θεό, γιατί δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5, 3). Τα ίδια λέει και ο Ψαλμωδός: «Φώναξε ο φτωχός και ο Κύριος τον άκουσε» (Ψαλμ. 33, 7). Και ακόμα λέει: «Ο φτωχός και ο ακτήμονας θα υμνήσουν το όνομά Σου» (Ψαλμ. 73, 21).
Υπάρχουν επίσης και τα καλά πλούτη. Η απόκτηση αυτών είναι σημάδι μεγάλης αρετής και σπάνιας αξίας. Ο Προφήτης Δαυίδ εγκωμιάζει τον δίκαιο που κατέχει αυτά τα πλούτη και λέει: «Ισχυροί και ακατάβλητοι θα είναι στη γη οι απόγονοι του, ως γενεά δικαίων και ειλικρινών ανθρώπων θα απολαύσει τις ευλογίες του Κυρίου. Δόξα και πλούτη θα πλεονάζουν στο σπιτικό του, η αρετή του θα εγκωμιάζεται από τους επιζώντες στους αιώνες» (Ψαλμ. 111, 2-3). Η Αγία Γραφή επίσης λέει: «Ο πλούσιος με τα πλούτη του μπορεί να γλιτώσει τη ζωή του» (Παροιμ. 13, 8). Γι’ αυτά τα πλούτη τα καλά γίνεται λόγος και στην Αποκάλυψη, η οποία επικρίνει τον φτωχό που στερείται αυτού του είδους τα αγαθά και τον επιτιμά για την ανέχεια του και για την γυμνότητά του και του λέει: «Θα σε αποβάλλω σαν εμετό από το στόμα μου». Διότι λες: “Είμαι πλούσιος, έχω αποκτήσει μεγάλη περιουσία, δεν έχω ανάγκη από τίποτα”. Ξεχνάς, φαίνεται, πως στην πραγματικότητα είσαι ταλαίπωρος και αξιοθρήνητος, φτωχός, τυφλός και γυμνός. Γι αυτό σε συμβουλεύω ν αγοράσεις από μένα χρυσάφι καθαρισμένο στη φωτιά, για ν’ αποκτήσεις πλούτη. Λευκά ρούχα για να ντυθείς και να μη ντρέπεσαι που φαίνεται η γύμνια σου»(Αποκ. 3, 16-18).
Υπάρχουν επίσης και πλούτη που μπορούν να είναι καλά ή κακά.
Των ανθρώπων θα είναι καλά ή κακά, εξαρτάται από την προαίρεση του κατόχου τους και από τον τρόπο της αξιοποίησης τους. Ο Απ. Παύλος γράφει γι’ αυτά τα πλούτη: «Στους πλούσιους αυτού εδώ του κόσμου να παραγγείλεις να μην υπερηφανεύονται ούτε να στηρίζουν τις ελπίδες τους σε κάτι αβέβαιο όπως είναι ο πλούτος, αλλά στο Θεό τον αληθινό, που μας τα δίνει όλα πλουσιοπάροχα, για να τα απολαμβάνουμε. Να τους παραγγείλεις να κάνουν το καλό, να γίνονται πλούσιοι σε καλά έργα, να είναι πρόθυμοι, να δίνουν και να μοιράζονται με τους άλλους ότι έχουν. Έτσι θα αποταμιεύσουν το θησαυρό τους και θα βάλουν ένα καλό θεμέλιο για το μέλλον, για να αποκτήσουν την αιώνια ζωή» (Α’ Τιμ. 6, 17-19). Αυτά ήταν επίσης τα πλούτη που εκείνος ο πλούσιος του ευαγγελίου φύλαγε ζηλότυπα για τον εαυτό του, τη στιγμή που ο φτωχός Λάζαρος, ξαπλωμένος μπροστά στην πόρτα του, επιθυμούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το πλούσιο τραπέζι του. Αυτή η σκληροκαρδία του όμως τον έριξε στο άσβεστο πυρ και στην αιώνια φωτιά.
( ΑΒΒΑ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ. ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Το πάθος ενος ιερέα και οι μνημονεύσεις

 

Ενας απλος ιερευς σε μια επαρχία τα παλια χρόνια ειχε τη συνήθεια να μνημονεύει χιλιάδες ονόματα. Κάθε φορα που λειτουργουσε, και μάλιστα πολυ τακτικα, σχεδον κάθε μέρα, μνημόνευε ολα τα ονόματα, που του ειχαν δώσει εδω και
εικοσι-πέντε – τριάντα χρόνια. Ολα ομως. Επειδη διάβαζε εκκλησιαστικη ιστορία τακτικα, επαιρνε ολα τα ονόματα των ορθοδόξων, απο κει, Πατριαρχων, Αρχιερέων, Αυτοκρατόρων, Βασιλισσων, στρατηγων, ολων. Τουδινες ενα ονομα, το μνημόνευε εικοσι χρόνια. Και ετσι κρατουσε ολα τα … Οσον κόσμο γνώριζε,
οποιο σηναντουσε, επαιρνε το λεωφορειο, να πάει απο το χωριοστην χώρα, επαιρνε ολα τα ονόματα που ησαν μέσα στο λεωφορειο.
Δεν ξέρω τι αλλο εκανε, οπου κι αν περπατουσε, οποιον κι αν συναντουσε, ζητουσε το ονομα του και το κρατουσε και ετσι τον μνημόνευε. Εκανε πάντοτε πρόθεση τρεις τρισίμιση  ωρες. Η συνήθης εναρξις της ακολουθίας ειναι 7, αυτος πήγαινε απ τις τρισίμιση- τέσσερεις, κι εκει πρόθεση και διάβαζε και μνημόνευε.
Κυριακη, γιορτη, καθημερινη, για πολλα χρόνια, ειπαμε 25-30.
Ειχε ομως ενα ελάττωμα. Επινε. Του αρεσε το κρασί. Κάποτε λοιπον σ΄ενα βραδινο γλέντι, σε μια γιορτη, ξημερώθηκε πίνοντας. Και ξεχνωντας οτι την επομένη μέρα ειχε Θεία Λειτουργία, και μάλιστα θα ηρχετο ας πουμε και ενα πούλμαν με εκδρομεις, οι οποιοι θα εκαναν δικη τους Θεία Λειτουργία, ειχαν ειδοποιήσει μια βδομάδα πριν, οτι τη συγκεκριμένη εκείνη μέρα θα ηρχοντο να λειτουργηθουν κοντα του, να κοινωνήσουν, να τους πει το Λόγο του Θεου να προσκυνήσουν και μια εικόνα που ειχαν εκει θαυματουργη.
Τώρα, το θυμήθηκε λοιπον στις πεντέμιση-εξι το πρωϊ, αλλα ητανε
τύφλα  στο μεθίσι. Τι θα κάνει τωρα.Χωρις να λέμε πολλα λόγια, ξεκίνησε τρικλίζοντας, και πηγε στην εκκλησία, πηρε καιρο, ντύθηκε, και σε λίγο ηρθαν οι προσκυνηται και αρχισε τη Θεία Λειτουργία. Κακην κακως, τα κατάφερε να κάνει και τη μεγάλη εισοδο, ετσι ωστε απο δω κοντα, εκανε τον καθαγιασμο, τρόμαξε να
κοινωνήσει, ολα πηγαν καλα μέχρι τη στιγμη που ηρθε η ωρα και ειπε :
- Μετα φόβου Θεου πίστεως και αγάπης προσέλθετε, αλλά πέφτει κάτω, μαζι με το Αγιον Ποτήριον τα χύνει ολα κάτω. Ετρεξαν οι ανθρωποι, φώναξαν, αυτος λες και ηταν ενας πάγος πάνω στο κεφάλι του, ξεμέθυσε αμέσως, να αρχίσει να κλαίει με λιγμους, να τα γλύφει να τα μαζεύει, δεν ξέρομε τι εγινε και πως εγιναν, δεν περιγράφονται αυτα ουτε λέγονται, τέλος πάντων κάψανε ο,τι κάψανε κι υστερα απο ωρες συντετριμμένος μαζεύτηκε σε μια γωνια κι εκει εκλαιγε, ωσπου το εμαθε ο Δεσπότης και τον ειδοποίησε, να ρθει.
Παρουσιάστηκε μπροστα του τρέμοντας. Τι να πει στο Δεσπότη τώρα. Τι να πει στο Δεσπότη. Τουπε λοιπον ο επίσκοπος, κρέμασε το πετραχείλι σου εδω, και πήγαινε στο χωριο, και σε τρεις μέρες θα ρθεις, μέχρι τότε θα κάνω προσευχη και θ΄αποφασίσω τι θα σου κάνω. Την τρίτη ημέρα, το βράδυ,ι ο επίσκοπος βλέπει στον υπνο του οτι καθόταν στον επισκοπικο θρόνο, εδω, με τα ράσα, αλλα φορουσε  το πετραχείλι και το ωμόφορο, τα σύμβολα της Αρχιεροσύνης. Και να” μαζεύονται λοιπον βασιλιάδες, αυτοκράτορες, Πατριάρχες, Δεσποτάδες, παπαδες, πρίγκιπες, προγκίπισσες, ολος αυτος ο κόσμος. Και να τον τραβανε απ το πετραχείλι, απ το ομόφορο, κι απ τα ράσα κι απ τα γένια και φωνάζανε : “Τον παπα μας”, κι εφυγαν αυτοι, και ηρθε ενα πληθος, ανδρες γυναικες, ανδρες γυναικες, χιλιάδες, χιλιάδες, χιλιάδες, χιλιάδες, κι ολοι τον τραβουσαν κι ολοι τον φώναζαν “τον παπα μας”, “τι θα γίνουμε εμεις, χωρις κάποιον να μας μνημονεύει τωρα”. Ξύπνησε ο Δεσπότης καταϊδρωμένος, μούσκεμα.
Κεινο το πρωι ομως θα ερχόταν ο παπούλης, ειχε πάρει ο Δεσπότης την απόφαση ομως να τον καθαιρέσει,… Να που ηρθε ο παπούλης,
-Για πες μου ρε παπα μου, τι κάνεις εσυ, ακουσα οτι κάνεις μνημονεύσεις εκει στη Λειτουργια. Ποτε πας στην εκκλησία, τι κάνεις, για πες μου ποια ειναι η διαγωγη σου εξω απ το κρασι;
Και ο παπούλης του ειπε την αλήθεια. Τ ακουσε ο Αρχιερευς και του ειπε:
-Κοίταξε, δωσε παπα μου τώρα ορκο, οχι βέβαια οπως τον τάζουμε εμεις. ;;; Υπόσχεση ενώπιον Θεου και του Αρχιερέως οτι δεν θα ξαναπιεις. Αν δώσεις αυτην την υπόσχεση οτι δεν θα ξαναβάλλεις στο στομα σου θα σε συγχωρέσω. Κι οχι μόνο θα σε συγχωρέσω αλλα θα σε παρακαλέσω, να συνεχίσεις την ιδια τακτικη μχρι που θα βαστουν τα χέρια σου. Μέχρι που θα πεθάνεις. Ειχα σκοπο σήμερα να σε καθαιρέσω, αλλα δεν μ αφήνουν οι ψυχες που μνημονεύεις. Συνέχισε οσο ζεις, ετσι να πορεύεσαι.
Από το Γεροντικό.

αν θα δείτε τις γυναίκες να περπατούν γδυτές στους δρόμους

Επισκέφθηκα την Ιερά Μονή Αγίου Αυγουστίνου και Σεραφείμ στο Τρίκορφο Φωκίδος -εκεί που είναι ηγούμενος ο γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης- και διαπίστωσα ότι σε δυο-τρία σημεία της Μονής έχει αναρτηθεί αυτή η ταμπέλα.

Φωτογράφησα την ταμπέλα έξω από την πόρτα του Ιερού Ναού και σας την γνωστοποιώ. Τι να πώ!!!!

Συγχαρητήρια
στον ηγούμενο, και λυπάμαι πολύ για εμάς τις γυναίκες που πολλές από εμάς ξεφτιλίζουμε τον εαυτό μας και καταντήσαμε να είμαστε σαν τα κρέατα που εκθέτουν προς πώληση οι κρεοπώλες!!! Ντροπή μας με τον τρόπο που ντυνόμαστε!

Είχε δίκιο ο Άγιος Κοσμάς που είπε ότι "Οταν θα δείτε τις γυναίκες να περπατούν γδυτές στους δρόμους, τότε θα είναι τα χρόνια που θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία”.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/08/blog-post_5952.html#ixzz1Ucmb0x9d

Χωρίς περιουσία έφυγε από τη ζωή ο Χριστόδουλος

Χωρίς περιουσία έφυγε από τη ζωή ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, σύμφωνα με την ιδιόγραφη διαθήκη του που δόθηκε την Τρίτη στη δημοσιότητα και φέρει ημερομηνία 15 Μαΐου 2007.

Ο μακαριστός Χριστόδουλος αφήνει "άπαντα τα άμφιά του" στην Αρχιεπισκοπή για να τοποθετηθούν στο υπό σύστασιν εκκλησιαστικό μουσείο. Τα βιβλία του στην αρχιεπισκοπή τα αφήνει για την υπό σύσταση Εκκλησιαστική Βιβλιοθήκη.
Όλα τα κινητά της κατοικίας του στην Πλάκα και στο Π. Ψυχικό, που ανήκουν στον ίδιον (εικόνες, αργυρά αντικείμενα κλπ), τα αφήνει, επίσης, στο υπό σύσταση εκκλησιαστικό μουσείο.
Τα ατομικά του είδη, ζητεί να κατανεμηθούν, όπως τονίζει, ανά ένα στους «καλούς συνεργάτες μου εις την διοίκησιν και την ιεραποστολήν». Τονίζει επίσης ότι η επίπλωση των δύο κατοικιών του ανήκει στην αρχιεπισκοπή και γνωστοποιεί ότι χρήματα δεν έχει.
Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος κάνει ιδιαίτερη μνεία στον πρωτοσύγκελο πατέρα Θωμά Συνοδινό, στον οποίο αφήνει ένα σετ εγκολπίου και σταυρού σημειώνοντας: «Υπήρξεν πιστός, έντιμος, αδέκαστος, δίκαιος, ισχυρός κατά θέλησιν».
Στον αδελφό του Ιωάννη δεν αφήνει τίποτα, διότι «έχει τα προς το ζήν αναγκαία εκ της συντάξεώς του» όπως χαρακτηριστικά λέει.
Για τον Μητροπολίτη Βρεσθένης Θεόκλητο λέει: «Εις τον αφοσιωμένο μέχρι τέλους διακονήσαντά με μετ΄ αυταπαρνήσεως παραδειγματικής Βρεσθένης Θεόκλητον αφήνω μίαν πλήρη στολήν. Και την ευχήν μου».
cosmo.gr

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/08/blog-post_1794.html#ixzz1UclQTjEs

Παράδειγμα προς μίμηση η θαυμαστή ζωή του φιλεύσπλαχνου και ελεήμονα μοναχού Σεραφείμ

Ποιὸς νὰ περιγράψει τὰ μεγαλεῖα σου, Παρθένε;

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Ἔγινες Θεομήτωρ, ἕνωσες τὸ νοῦ μὲ τὸ Θεό, ἕνωσες τὸ Θεὸ μὲ τὴ σάρκα, ἔκανες τὸ Θεὸ υἱὸ ἀνθρώπου καὶ τὸν ἄνθρωπο υἱὸ Θεοῦ, συμφιλίωσες τὸν κόσμο μὲ τὸν ποιητὴ τοῦ κόσμου.
Μᾶς δίδαξες μὲ ἔργα ὅτι τὸ θεωρεῖν δὲν προσγίνεται μόνο μὲ αἴσθηση ἢ καὶ λογισμὸ στοὺς πραγματικοὺς ἀνθρώπους (διότι τότε θὰ ἦσαν λίγο μόνο καλύτεροι ἀπὸ τὰ ἄλογα), ἀλλὰ πολὺ περισσότερο μὲ τὴ κάθαρση τοῦ νοῦ καὶ τὴ μέθεξη τῆς θείας χάριτος, κατὰ τὴν ὁποία ἐντρυφοῦμε στὰ θεοειδῆ κάλλη ὄχι μὲ λογισμούς, ἀλλὰ μὲ ἄυλες ἐπαφές.
Ἔκαμες τοὺς ἀνθρώπους ὁμοδίαιτους μὲ τοὺς ἀγγέλους, ἢ μᾶλλον ἀξίωσες καὶ μεγαλύτερων βραβείων, ἀφοῦ συνέλαβες ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα θεανδρικὴ μορφὴ καὶ τὴν γέννησες παράδοξα καὶ κατέστησες τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀπορρήτως συμφυῆ καί, θὰ λέγαμε, ὁμόθεη μὲ τὴ θεία φύση.
Ἂς φυλάττουμε ἑπομένως τὴ πρὸς τὸ Θεὸ καὶ πρὸς ἀλλήλους ἑνότητα, ποὺ ἔχει ἐντυπωθεῖ σ’ ἐμᾶς ἀπὸ τὸ Θεὸ θείως, διὰ τῶν δεσμῶν τῆς ἀγάπης.
Ἂς βλέπουμε πάντοτε πρὸς τὸν ἄνω γεννήτορα.
Ἂς ὑψώσουμε ἄνω πρὸς αὐτὸν τὴ καρδία μας.
Ἂς παρατηρήσουμε τὸ μέγα τοῦτο θέαμα, τὴ φύση μας νὰ συνδιαιωνίζει ἀΰλως μὲ τὸ πῦρ τῆς Θεότητος, καί, ἀποβάλλοντας τοὺς δερμάτινους χιτῶνες, ποὺ ἔχουμε ἐνδυθεῖ ἀπὸ τὴ παράβαση, ἂς σταθοῦμε σὲ ἁγία γῆ, ἀναδεικνύοντας ὁ καθένας μας τὴ δική του γῆ ἁγία διὰ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς πρὸς τὸ Θεὸ σταθερῆς ἀφοσιώσεως, νὰ φωτισθοῦμε καὶ φωτιζόμενοι νὰ συνδιαιωνίσουμε σὲ δόξα τῆς τρισήλιας Θεότητος ποὺ πρέπει κάθε δόξα, κράτος, τιμὴ καὶ προσκύνηση τώρα καὶ στοὺς ἀτέλειωτους αἰῶνες. Ἀμὴν

ΧΟΡΣΤ ΡΑΪΧΕΝΜΠΑΧ (Διοικητής των δυνάμεων κατοχής στην Ελλάδα)

Έρχεται στην Αθήνα για να αναλάβει τα καθήκοντά του Ανωτάτου Διοικητή της (κατακτημένης) χώρας, ο Χόρστ Ράϊχενμπαχ, του 4ου Ράϊχ.

Τα ανδρείκελα που παίζουν το ρόλο της Ελληνικής κυβέρνησης θα αποκτήσουν, επί τέλους, τον φυσικό τους προϊστάμενο.

Το καθεστώς του Ψεύδους που έχει φωλιάσει στην Ελληνική κοινωνία εδώ και χρόνια, με κάθετη έξαρση τα τελευταία, συνεχίζει (με μεγάλη επιτυχία) να παρουσιάζει τη νύχτα για μέρα.

Έτσι, η πτώχευση σερβίρεται ως «πιστωτικό γεγονός» (για το οποίο και θριαμβολογεί η κυβέρνηση), ο αφελληνισμός της κοινωνίας προτείνεται ως «πολυπολιτισμικότητα», ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός επιβάλλεται ως «πατριωτισμός» («για να σωθεί η πατρίδα»), η παράδοση του πλέον σημαντικού ζωτικού εθνικού χώρου προβάλλεται ως «σωτήρια λύση» και η καταδυνάστευση της κοινωνίας από μία , πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, περνά ως το ιδεώδες  της «Δημοκρατικής διαδικασίας».

Μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό των μεγάλων ψεμμάτων, που έχουν σκοτεινιάσει τον ορίζοντα της κοινωνίας, ο Χόρστ Ράϊχενμπαχ, του 4ου Ράϊχ, Διοικητής των δυνάμεων κατοχής, θα εγκατασταθεί στο στρατηγείο του  με κάποιον παραπειστικό τίτλο, που θα προσθέσει ακόμα ένα ψέμμα, στα τόσα άλλα.

Όσο προχωρεί η διαδικασία της κατοχής μας από τους δυνάστες μας, τόσο αρχίζει να φαίνεται καθαρά πως το μόνο που έχουμε να κάνουμε για να γλυτωσουμε το Αύριο, (το Σήμερα είναι οριστικά χαμένο), είναι η σθεναρή Αντίσταση.

Αδέρφια, οργανωθείτε.

Όθων Ιακωβίδης

activistika

Πηγή

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ

"Οίκοι αξιολόγησης": (σκόπιμα;)αποτυχημένοι ως προς την πρόβλεψη μεγάλων κρίσεων, όπως έγινε πριν από 4 χρόνια, όταν αποδείχθηκαν ψευδή τα πιστοποιητικά που έδιναν σε γκαγκστερικούς οίκους σαν τη Λίμαν Μπράδερ. Σήμερα , αντί να βρίσκονται στη γωνιά με βγαλμένα τα οδοντόνυχά τους, τα όρνια αυτά συνεχίζουν ασύδοτα το καταστροφικό παιχνίδι τους , μετέχοντας από κοινού με τις κερδοσκοπικές ύαινες στο τσιμπούσι από τις σάρκες των λαών.

*

Βλέποντας όλα αυτά τα ανδρείκελα των χρηματοπιστωτικών κύκλων που μας κυβερνούν παγκοσμίως, νοσταλγείς τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όταν τα ινία της πολιτικής βρίσκονταν στα χέρια πραγματικών πολιτικών και ο κάθε "οίκος" ασχολιόταν αποκλειστικά με τα του οίκου του.

*

Η φοβερή παραδοχή: η ευτυχία των πολιτών της μεταπολεμικής Δύσης στηρίζονταν έως το 1989 στη δυστυχία των λαών της Ανατολής.Από το 1989 έως σήμερα και εφεξής η δυστυχία όλων των λαών στηρίζει την ευτυχία των ολίγων κερδοσκόπων σ΄όλο τον πλανήτη.

*

Παρατηρούσε δύο ηλικιωμένες κυρίες να πίνουν τον καφέ τους στο προκήπιο ένος πολύ χαριτωμένου Καφέ. Στα πόδια τους ξάπλωναν τεμπέλικα δύο σκυλιά, ένα Γκόλντεν Ρεντρίβερ

και ένα Μπόξερ.Τα πρόσωπα των κυριών, που διατηρούσαν εμφανή τα ίχνη μιας αλλοτινής ομορφιάς,τού θύμισαν το περίφημο μότο της θρυλικής Μπε Μπε (Μπριζίτ Μπαρντό): "Έδωσα τα νιάτα και την ομορφιά μου στους άντρες. Τώρα θα δώσω τη σοφία και την πείρα μου στα ζώα".

*

Τελικά, ποιο ζώο μοιάζει περισσότερο στον άνθρωπο;Μη βιαστείτε να πείτε " Ο πίθηκος!". Σκεφθείτε , σας παρακαλώ, και την περίπτωση του γουρουνιού...

πηγή