Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως - Οι κατά σάρκα πρόγονοι του Χριστού. (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Οἱ κατὰ σάρκα πρόγονοι τοῦ Χριστοῦ

(Ομιλία του †Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Λίγα ἁπλᾶ λόγια θὰ σᾶς πῶ, ἀγαπητοί μου,καὶ παρακαλῶ νὰ τὰ προσέξετε. Ἀκούσατε ὅλοι τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο.Τί εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο; Τὸ πιὸ ὡραῖο βιβλίο τοῦ κόσμου. Δὲν ὑπάρχει ἄλλο ἀνώτερο. Γι᾽ αὐτὸ πρέπει ὅλοι καθημερινῶς νὰ τὸ διαβάζουμε. Ὅπως δὲν περνάει μέρα χωρὶς φαΐ, ἔτσι δὲν πρέπει καὶ νὰ περνάῃ χωρὶς νὰ διαβάσου- με ἕνα μέρος ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο. Καὶ ὅμως δὲν τὸ διαβάζουμε δυστυχῶς. Μόνο μιὰ φορὰ τη βδομάδα τὸ ἀκοῦμε στὴν ἐκκλησία. Εἶνε σὰν μιὰ φορὰ τὴ βδομάδα νὰ τρῶμε ψωμί! Ποιόςφταίει γι᾽ αὐτό; Φταῖνε οἱ μανάδες κ᾽ οἱ πατεράδες, ποὺ δὲν ἔμαθαν τὰ παιδιά τους νὰ τὸ μελετοῦν, ὅπως γινόταν τὰ παλιὰ τὰ εὐλογημένα χρόνια. Κι ὅσοι δὲν πατοῦν στὴν ἐκκλησία, δὲν τ᾿ ἀκοῦνε ποτέ στὴ ζωή τους.Ἄλλοι πάλι τὸ Εὐαγγέλιο τὸ βλέπουν μόνο στὸ δικαστήριο ὅταν ὁ πρόεδρος τοὺς λέει«Βάλε τὸ χέρι στὸ Εὐαγγέλιο νὰ ὁρκιστῇς» κι αὐτοὶ τὸ βάζουν καὶ καίγονται. Γιατὶ προτιμότερο νὰ βάλῃς τὸ χέρι σου στὴ φωτιὰ παρὰ νὰ ὁρκιστῇς στὸ Εὐαγγέλιο. Τὸ Εὐαγγέλιο λέει νὰ μὴν κάνουμε ὅρκο καθόλου (βλ. Ματθ. 5,34).

Ὁ ὅρκος, ἀκόμα κι ὁ ἀληθινός, εἶνε ἁμαρτία, μεγάληἁμαρτία.Στὴ Φλώρινα βρέθηκα ὅταν μαζεύτηκαν πεντακόσοι νέοι δήμαρχοι καὶ πρόεδροι κοινοτήτων ὅλου τοῦ νομοῦ. Κάθησα καὶ τοὺς μίλησα μὲ ἀγάπη· ἀλλὰ στὴν ὁρκωμοσία τους δὲν ἔμεινα.Ἔφυγα, διότι ὁ ὅρκος ἀπαγορεύεται. Εἶπα μάλιστα στοὺς βουλευτὰς τοῦ νομοῦ, νὰ συμβάλουν νὰ ψηφιστῇ ἀπὸ τὴ Βουλὴ νόμος ποὺ θὰ καταργῇ τὸν ὅρκο· κανείς νὰ μὴν ὁρκίζεται. Δυστυχῶς τόσοι ἀντίθεοι νόμοι ψηφίστηκαν, καὶ ἕνας τέτοιος εὐλογημένος νόμος, 100% σύμφωνος μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, δὲν ψηφίστηκε ἀκόμη.Ἂς δοῦμε ὅμως τί λέει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο. Ἡ Κυριακὴ αὐτὴ λέγεται Κυριακὴ πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως . Διότι τὴν ἑβδομάδα αὐτὴ θὰ ἑορτάσουμε τὴ Γέννησι τοῦ Κυρίου γιὰ μία ἀκόμη φορά, ἴσως τελευταία.

―Γιατί λὲς «ἴσως τελευταία φορά»; ἐδῶ ὅλοι λέμε «χρόνια πολλά»… Δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ μᾶς ἀλλ᾽ ἀπὸ τὸ Μεγαλοδύναμο ποὺ κυβερνάει τὸν κόσμο.

Πέρυσι τέτοιες μέρες πόσοι ἦταν μαζί μας! Σήμερα ζοῦν; Δὲ ζοῦν. Πέθαναν μέσα στὸ ἔτος αὐτό. Ἴσως αὐτὲς νά ᾽νε καὶ γιὰ μᾶς οἱ τελευταῖες γιορτές.

Γι᾿ αὐτὸ ἂς εἴμαστε πάντα ἕτοιμοι γιὰ τὸ αἰώνιο ταξίδι.

Κυριακή, λοιπόν, πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως. Παράξενο τὸ εὐαγγέλιο· εἶνεὅλο ὀνόματα , πενήντα περίπου. Εἶνε ὀνόματα ἑβραϊκά, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ποὺ ἔζησαν στὰ πρὸ Χριστοῦ χρόνια. Κ᾽ ἔχουν σημασία τὰ ὀνόματα; Μεγάλη. Στὸ Εὐαγγέλιο καὶ μιὰ τελεία κ᾽ ἕνα κόμμα ἔχει σημασία . Ἔτσι καὶ τὰ ὀνόματα αὐτά. Ποια σημασία ἔχουν; Διδάσκουν μερικὲς σπουδαῖες ἀλήθειες.

Τ᾽ ἀκοῦμε τώρα καὶ δὲ μᾶς κάνουν ἐντύπωσι. Στὴν ἐποχή τους ὅμως ἔκαναν μεγάλο θόρυβο,ὅπως σήμερα τὰ ὀνόματα τῶν ἀρχόντων. Παντοῦ ἀκούγεται τὸ ὄνομα τοῦ πρωθυπουργοῦ ἢ τοῦ προέδρου τῆς δημοκρατίας. Ὕστερα ὅμωςἀπὸ ἑκατὸ χρόνια ποιός θὰ θυμᾶται ποιος ἦταν πρόεδρος δημοκρατίας καὶ ποιός πρωθυπουργὸς καὶ ποιός δεσπότης;

Περνοῦν, φεύγουν,σβήνουν. Ἔτσι καὶ τὰ ὀνόματα ὅλων αὐτῶν. Ἄλλος ἀπ᾽ αὐτοὺς ἔζησε πεντακόσα, ἄλλος χίλια χρόνια πρὸ Χριστοῦ. Μερικοὶ ἦταν πλού- σιοι, πολὺ πλούσιοι καὶ ἔνδοξοι. Ὡρισμένων τὸ ὄνομα ἔγινε γνωστὸ σ᾿ ὅλο τὸν κόσμο. Τέτοιος

π.χ. ἦταν ὁ Σολομῶν. Εἶχε δόξα καὶ πλούτη, στέρναγεμάτη χρυσᾶ νομίσματα. Ἀπήλαυσε ὅ,τι θαυμάζει ὁ κόσμος, καὶ ἔζησε χρόνια πολλά.Ὅλα τὰ δοκίμασε· καὶ γυναῖκες, καὶ λεπτά, καὶ φήμη, καὶ δόξα. Ἂν κάποιος τὸν ρωτοῦσε ὅταν πλέον γέρασε, «Τί κατάλαβες στὴ ζωή σου ἀπ᾽ ὅλα ὅσα γεύθηκες;», θὰ ἔλεγε· Ἔμαθα ἕνα πρᾶγμα, τὸ πιὸ δύσκολο μάθημα· ὅτι « ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης»(᾿Εκκλ. 1,2· 12,8).

Εἶνε αὐτὸ ποὺ τραγουδᾷ ποιητὴς τοῦ λαοῦ μας·«Δακρύζω μὲ παράπονο, μὲ πόνο συλλογοῦμαι πὼς εἶνε ὅλα μάταια στὸν κόσμο αὐτὸ ποὺ ζοῦμε». Ματαιότης τὰ πλούτη, ματαιότης οἱ δόξες, ματαιότης οἱ ἡδονές, ματαιότης οἱ γυναῖκες, ματαιότης τὰ πάντα. Ἕνα μόνο ἀξίζει καὶ μένει αἰώνιο· νά ᾽χῃς φόβο Θεοῦ καὶ νὰ τηρῇς τὶς ἐντολές του (ἔ.ἀ.. 12,13) . Αὐτὰ συλλογιζόμαστε κ᾽ ἐμεῖς στὶς κηδεῖες ὅταν ψάλλουμε· «Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον…» .Πῆγα στὰ μνήματα καὶ τί εἶδα; Κόκκαλα γυμνά.

Καὶ ρώτησα· Τί νά ᾽ταν ἆραγε ὁ ἄνθρωπος αὐτός, βασιλιᾶς ἢ στρατιώτης, πλούσιος ἢ φτωχός, δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός;… (νεκρ. ἰδιόμ. γ΄ καὶ πλ. α΄ ἤχ.) .

Τὰ ὀνόματα αὐτὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὴ ματαιότητα διδάσκουν καὶ τὴν ἁμαρτωλότητα . Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἀκούσαμε κατάγονται ἀπ᾽ τὸν Ἀδὰμ κ᾽ εἶνε ἄνθρωποι μὲ ἀδυναμίες, κλαδιὰ καὶ καρποὶ ἑνὸς δέντρου ποὺ ἡ ῥίζα του εἶνε σάπια. ῾Ρίζα τοῦ δέντρου τῆς ἀνθρωπότητος εἶνε ὁ Ἀδὰμ ποὺ ἁμάρτησε, κι ὅσοι κατάγονται ἀπ᾽ τὸν Ἀδὰμ φέρουν ἐντός τους τὸ σπέρμα τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι, ὅπως τοῦ Χριστοῦ ἔτσι καὶ οἱ δικοί μας πρόγονοι , ἄλλος περισσότερο ἄλλος λιγώτερο, ἦταν ἄνθρωποι ἁμαρτωλοί.

Δὲ γεννηθήκαμε ἀπὸ βράχο· μιὰ μάνα μᾶς γέννησε, καὶ τὴ μάνα τὴ γέννησε ὁ παπποῦς μας,καὶ τὸν παπποῦκάποιος ἄλλος, καὶ οὕτω καθ᾽ ἑξῆς. Ἂν μπορούσαμε νὰ μάθουμε ποιοί ἦταν οἱ πρόγονοί μαςπρὶν ἑκατὸ χρόνια!… Ἄλλοι θά᾿ταν κλέφτες, ἄλλοι φονιᾶδες, ἄλλοι πόρνοι ἢ μοιχοὶ καὶ λοιποὶ ἐγκληματίες. Τρομακτικὸ γιὰ ὅλους τὸ παρελθόν. Ἦρθε στὴ μητρόπολι κάποιος καὶ μοῦ λέει· –Πάτερ, σὲ παρακαλῶ, ἄλλοτε, ὅταν γράφῃς τὴν ἱστορία τοῦ τόπου στὸ περιοδικό σου, μὴ γράφεις τὸ ὄνομά μας. –Γιατί; τοῦ λέω. –Μὴ γράφεις τὸν πατέρα μου, γιατὶ στὰ χρόνια ἐκεῖνα σκότωσε, καὶ ντρέπομαι!…

Ὁ Χριστὸς εἶνε Θεὸς καὶ δὲ μοιάζει μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Ἀλλ᾽ ἀφοῦ ἀποφάσισε νὰ ἔρθῃ νὰγεννηθῇ ὡς ἄνθρωπος, ἔχει καὶ αὐτὸς μητέρα,τὴν Παναγία Παρθένο. Δὲν ἔχει ὅμως πατέρα.Ὅλοι ἔχουν πατέρα· ἔτσι ὥρισε ὁ Θεός, νὰ σμίγῃ τὸ ἀντρόγυνο καὶ νὰ γεννάῃ παιδιά.

Ὁ Χριστὸς ὅμως γεννήθηκε χωρὶς πατέρα, χωρὶς σπέρμα ἀνδρός. Γεννήθηκε ὄχι κατὰ φυσικὸ τρόπο,ποὺ γεννώμεθα ὅλοι ἐμεῖς, ἀλλὰ κατὰ τρόπο ὑπερφυσικό. «Ἰδοὺ ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν»(Ἠσ. 7,14). Ἔτσι λοιπὸν καὶ ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος εἶχε προγόνους κατὰ σάρκα –εἶνε τὰ ὀνόματα ποὺ ἀκούσαμε–, ποὺ ἦταν ἄνθρωποι ἁμαρτωλοί. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς δὲ ντρέπεται νὰ δηλώνῃ τοὺς προγόνους του, ποὺ πολλοὶ μάλιστα ἀπ᾽ αὐτοὺς ἦταν πολὺ ἁμαρτωλοί.Γιατί; Διότι ἦρθε νὰ σώσῃ τοὺς ἁμαρτωλούς.

Τὰ ὀνόματα λοιπὸν αὐτὰ μᾶς διδάσκουν τὴ ματαιότητα καὶ ἁμαρτωλότητα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως κι ὅτι ὁ Χριστὸς δὲ ντράπηκε νὰ ἔχῃ τέτοιους προγόνους. Τὸ σπουδαιότερο ὅμως εἶνε ὅτι περιέχουν προφητεία. Γιατὶ ὅλοι αὐτοί, τόσους αἰῶνες, ὅλοι ζοῦσαν μὲ μιὰ λαχτάρα.Ἄχ, ἔλεγαν, πότε νὰ τελειώσῃ ἡ νύχτα, πότε νὰ ξημερώσῃ νὰ βγῇ τ᾽ ἀστέρι! ὤ νὰ προλάβουμε νὰ δοῦμε τ᾽ ἀστέρι, νὰ δοῦμε τὸ Χριστό! Ὅλοι τους, ἀπ᾽ τὸν Ἀδὰμ μέχρι τὸν τελευταῖο,αὐτὸ περίμεναν. Καὶ δὲν τὸ εἶ δαν. Μόνο ὁ γέρων Συμεὼν πρόλαβε, κι ὅταν πῆρε στὴν ἀγ-καλιά του τὸ Χριστὸ εἶπε· «Νῦν ἀ πολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, …ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου…» (Λουκ. 2,29-30) · σ᾽ εὐχαριστῶ,Θεέ μου, ποὺ μ᾿ ἀξίωσες νὰ δῶ τ᾿ ἀστέρι, νὰ δῶ τὸ Χριστὸ ποὺ γεννήθηκε. Σήμερα λοιπὸν ἡ προφητεία ἐκπληρώνεται.

Αὐτὸ ποὺ προσδοκοῦσε ὁ Ἀδάμ, ὁ Ἀβραάμ, ὁ Δαυΐδ, ὅλοι οἱπροπάτορες, πραγματοποιεῖται . Κι αὐτοὶ ποὺδὲν τὸν εἶδαν ἐδῶ, τὸν εἶδαν κάτω στὸν ᾅδη.Γιατὶ ὅταν πεθαίνει ὁ ἄνθρωπος τὸ κορμὶ σα-πίζει καὶ τὸ τρῶνε τὰ σκουλήκια, ἡ ψυχὴ ὅμως ζῇ σ᾿ ἕναν ἄλλο κόσμο. Ἐκεῖ λοιπὸν στὸν κόσμο τοῦ ᾅδου εἶδαν κι αὐτοὶ τὸ ἀστέρι. Ὁ Χριστὸς εἶπε· Ὁ «Ἀβραὰμ …ἠγαλλιάσατο ἵνα ἴ δῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμήν, καὶ εἶδε καὶ ἐχάρη»(Ἰω. 8,56).Κι ἀκόμα πιὸ λαμπρὸ εἶδαν τὸ ἀστέρι –πότε;Κατὰ τὴν Ἀνάστασι, ὅταν μετὰ τὴν Σταύρωσικαὶ τὴν Ταφὴ ὁ Χριστὸς κατέβηκε στὸν ᾅδη.

Μὲ τὴ Γέννησι τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶνε τὸ πιὸ σημαντικὸ γεγονός, ἡ ἱστορία, ἀγαπητοί μου,χωρίζεται στὰ δύο, στὴν πρὸ Χριστοῦ καὶ στὴ μετὰ Χριστόν. Ἐμεῖς ζοῦμε μετὰ Χριστόν. Καὶ πρέπει μ᾿ ὅλη τὴν καρδιά μας νὰ εὐχαριστοῦμε τὸ Θεὸ γι᾽ αὐτό.Ἂν ζούσαμε πρὸ Χριστοῦ, δὲν θὰ λατρεύαμε–ἀλλοίμονο–τὸν ἀληθινὸ Θεό, ἀλλὰ τὰ εἴδωλα, ψεύτικους θεοὺς καὶ ζῷα. Ἀλλὰ ἦρθε τὸ ἀστέρι καὶ μᾶς δίδαξε, ὅτι «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀμήν» (Φιλ. 2,11 καὶ θ. Λειτ.) .

Νὰ εὐχαριστοῦμε τὸ Θεὸ ποὺ γεννηθήκα- με μετὰ Χριστόν, ἀπὸ γονεῖς Χριστιανοὺς καὶ σὲ ὀρθόδοξη πατρίδα. Ἀλλὰ καὶ νὰ προσέξουμε νὰ ζοῦμε χριστιανικά . Πολλοὶ εἶνε Χριστιανοί, ἀλλὰ ζοῦν σὰν εἰδωλολάτρες. Πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα. Ἂς προετοιμαστοῦμε. Νὰ ἔρθουμε ὅλοι τὴν ἅγια νύχτα, νὰ δοῦμε τ᾽ ἀστέρι, νὰ προσκυνήσουμε τὸν Σωτῆρα, νὰ δοῦμε τὴν Παναγία καὶ τοὺς ἀγγέλους. Κι ἂς θυμηθοῦμετὶς περασμένες γενεὲς ποὺ αἰῶνες περίμεναν τὸ Χριστό, τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ ὑμνοῦμε καὶ νὰ δοξολογοῦμε σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες· ἀμήν

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Νικολάου Παπαγιάννη - Φλωρίνηςτὴν 21-12-1986

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ 18.12.2011 ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΕΡΟΥ ΚΑΛΥΜΝΟΥ ΚΩ ΚΑΙ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ κ.κ. ΠΑΙΣΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ 18.12.2011
«και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησού, αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτώ»
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Τα θεόπνευστα αυτά λόγια, τα οποία ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, λόγια προφητικά, καταγράφει στην προφητεία του, ο μεγαλοφωνώτατος των Προφητών και Πέμπτος Ευαγγελιστής, ο Προφήτης Ησαΐας, οκτακόσια χρόνια προ του να εκπληρωθεί στην γη η παρουσία του Θεανθρώπου Ιησού.
Ο Υιός του Θεού γίνεται άνθρωπος, όμοιος με τον άνθρωπο, εκτός της αμαρτίας και γεννιέται στην φάτνη των αλόγων, ο αχώρητος υπό της Παρθένου Μαρίας και σπαργανούται υπ’ αυτής, της Κυρίας των Αγγέλων. Το μέγα του Μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως, το οποίον έγινε η αιτία της σωτηρίας του ανθρώπου, υπερβαίνει την αντίληψη και αγγέλων και ανθρώπων.
Το θαύμα των θαυμάτων, το μέγα και υπερφυές τούτο θαύμα και ύψιστο Μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας του Θεού Λόγου, που οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης προανήγγειλαν προ χρόνων αιωνίων, λαμβάνει σάρκα και οστά σήμερον στην Πόλη Βηθλεέμ της Ιουδαίας.
«Ω ! βάθους πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού, ως ανεξερεύνητα τα κρίματα αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού».
Μόνο δια της πίστεως γίνεται κατανοητό το μέγα τούτου θαύμα, των πάλαι θαυμάτων, γιατί ο άναρχος έρχεται, ο άσαρκος σαρκούται, ο άπειρος Θεός λαμβάνει μορφή δούλου και γίνεται άνθρωπος.
Αλλά ποίος είναι ο σκοπός της ενανθρώπησης του Θεού και της παρουσίας του στην γή, ποίος ο σκοπός, δια τον οποίον ο Υιός και Λόγος του Θεού έκλινε ουρανούς και κατέβη και έλαβε «μορφή δούλου» ποιος, η σωτηρία του ανθρωπίνου γένους από την αμαρτία η οποία ως απαίσιος όφις, δηλητηρίασε την ψυχή και το σώμα του ανθρώπου, εκείνο το δειλινό «εν τω παραδείσω».
Ο Θεός Πατέρας, ο ποιητής του ουρανού και της γης, στον ελεύθερο άνθρωπο θέτει νόμο, η τήρηση του οποίου θα χάριζε την ζωή, ενώ αντίθετα η παρακοή και παράβαση θα επέφερε τον θάνατο. Ο άνθρωπος, όμως, δεν άκουσε την φωνή του Θεού Πατρός, αλλά «φθόνω διαβόλου απατηθείς, της βρώσεως μετέσχε, των εντολών σου παραβάτης γεγονώς».
Αποτέλεσμα της παρακοής και της μη τήρησης του πρώτου νόμου του Θεού, ήταν η καταδίκη του ανθρώπου στον διπλό θάνατο, ήτοι στον πνευματικό θάνατο, που ήταν η απομάκρυνσή του από τον Παράδεισο και από την αγκαλιά του Θεού Πατέρα, και στον σωματικό θάνατο, που είναι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα.
Έκτοτε, οι άνθρωποι, από της καταδίκης και έξωσης των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο, παραδόθηκαν – εκτός κάποιας εξαίρεσης μερικών εκλεκτών ανδρών – στην κακία, στην ασέβεια, στην παρακοή και σ’ όλες εκείνες τις παγίδες του αρχέκακου δράκοντος, του διαβόλου, και αμαύρωσαν, εξαχρείωσαν, αλλοίωσαν και σκότισαν την ψυχή τους.
Ω, ποία φρικώδης κατάσταση του ανθρωπίνου γένους! «Πάντες εξέκλιναν, άμα ηχρειώθησαν». Και το γένος των Εβραίων, δια την παράβαση του Μωσαϊκού νόμου· τα δε έθνη, δια την μωρία και την ασύνετη καρδιά τους. «Φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν, ως λέγει ο θείος Παύλος, και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου».
Αυτή ήταν η πνευματική και ηθική κατάσταση του ανθρωπίνου γένους, του καταγωμένου από τον πρώτο άνθρωπο, τον χοϊκό Αδάμ, όλοι δούλοι της αμαρτίας και όλοι καταδικασμένοι στον θάνατο.
Αλλά ο Θεός Πατέρας – αν και δεν αφήκε τον εαυτό του χωρίς μαρτυρία, γιατί πάντοτε ευεργετούσε το ανθρώπινο γένος στέλνοντας βροχή από τον ουρανό και εποχές καρποφόρους και γέμιζε με τρόφιμα, και χαρά τις καρδιές των ανθρώπων – τώρα, κάνει το μέγα θαύμα των θαυμάτων, εκπληρώνει το πρωτευαγγέλιο, εκείνους τους λόγους που είπε στον Αδάμ κατά την έξοδό του από τον Παράδεισο, ότι θα έλθει Εκείνος που θα συντρίψει την κεφαλήν του δράκοντος, ο δε δράκων θα του κεντήσει την πτέρνα.
Και ήλθε Εκείνος – όταν έφθασε το πλήρωμα του χρόνου – ανέτειλε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, δια να φωτίσει με το ανέσπερο Φως Του την εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένη ανθρωπότητα.
Γεννιέται από την Παρθένο Μαρία – κατά τις ρήσεις των Προφητών – ο νέος Αδάμ, ο Λυτρωτής του κόσμου, με σκοπό να αναγεννήσει πνευματικά τον χοϊκό άνθρωπο, να τον επαναφέρει στην αρχαία μακαριότητα, να διαγράψει την αρχαία κατάρα, να σχίσει το χειρόγραφο των αμαρτιών και τέλος να ενώσει τα διεστώτα, να ενώσει Θεό και άνθρωπο και να θεώσει τον ανθρώπινο γένος.
Ο προαιώνιος Λόγος του Θεού λαμβάνει δούλου μορφή, σαρκούται ο άσαρκος εκ Πνεύματος Αγίου και χωρεί ο αχώρητος στην κοιλιά της Παρθένου Μαρίας – από την οποία προήλθε ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο Σωτήρας του κόσμου, και ο Οποίος κατά το ανθρώπινο φέρει την αρχή του από τον Αβραάμ και τον Δαβίδ, καθώς σαφέστατα περιγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος στην σημερινή ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε, «Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού υιού Δαβίδ, υιού Αβραάμ».
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Πλάστη και Δημιουργό Του κατ’ εικόνα Αυτού και ομοίωση και προικίστηκε με πνευματικές και ηθικές δυνάμεις, με τις οποίες μπορούσε να τελειωθεί και να γίνει ένας μικρόθεος. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για την αλήθεια, το αγαθό, την ευτυχία, δυστυχώς όμως παρέβηκε ελευθέρως την εντολή του Θεού, και άκουσε την σαγηνευτική φωνή του Σατανά, και αυτή η παράβαση έφερε την αμαρτία, ήτοι τον χωρισμό του ανθρώπου από τον Θεό.
Ο σκοπός, λοιπόν, της ενσάρκου οικονομίας εκπληρώθηκε με την έλευση του Θεανθρώπου Ιησού στη γη. Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης ανέτειλε μια για πάντα. Ένας Ήλιος που δεν θα σβήσει ποτέ, γιατί ο Χριστός είναι «χθές και σήμερα ο αυτός και εις τους αιώνας» και ο Οποίος θα φωτίζει πάντοτε με το αληθινό φως Του τα σκοτάδια, που έφερε το ζοφερό εκείνο δειλινό στον Παράδεισο, την παρακοή, την αμαρτία, τον θάνατο.
Ας επωφεληθούμε, λοιπόν, και εμείς τον ερχομό του Θείου Λυτρωτή. Ο Υιός και Λόγος του Θεού γεννήθηκε στην Φάτνη της Βηθλεέμ και ταπεινώθηκε για να υψωθούμε εμείς οι άνθρωποι και να ζήσουμε την μακαρία ζωή, εδώ στη γη, αλλά και επάνω στους ουρανούς.
«Αυτός γάρ σώσει τον λαόν Αυτού από των αμαρτιών αυτού».Ας προσφέρουμε και εμείς, αδελφοί μου , ως οι Μάγοι στον Δεσπότη Χριστό, αντί λίβανο, χρυσό και σμύρνα, «θυσίαν αινέσεως», ας προσφέρουμε και εμείς στον Δεσπότη Χριστό την καρδιά μας με το να πράξουμε αυτές τις άγιες ημέρες έργα αγάπης.Χριστούγεννα έρχονται και πάλιν! Και ας προετοιμαστούμε να υποδεχθούμε Εκείνον που θα κλίνει ουρανούς και θα έλθει στη γη, για να μας συναντήσει με σκοπό τη σωτηρία της ψυχής μας.
Ας μη κωφεύσουμε και ας του ανοίξουμε τις καρδιές μας να εισέλθει για να τις φωτίσει με το Φώς Του το αληθινό, να τις αγιάσει με την θεϊκή Του αγιότητα, να τις καθαρίσει από το πλήθος των αμαρτιών, και τέλος να τον παρακαλέσουμε θερμά να χαρίσει και σ’ εμάς τους αμαρτωλούς τα δώρα της αγάπης Του, που θα φέρει εδώ στη γη, ήτοι χαρά, ειρήνη, σωτηρία και λύτρωση.
«Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστός εξ’ ουρανών απαντήσατε, Χριστός επί γης υψώθητε, άσατε τω Κυρίω πάσα η γη και εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται». ΑΜΗΝ O.Λ.Κ.Α.Π.

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως

***

(Ματθ. α, 1-25)

κήρυγμα επί του Ευαγγελίου

του Ιωάννη Δήμου

Θεολόγου - Φιλολόγου

από την ιστοσελίδα του: www.sostikalogia.com

Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου. Πριν όμως ο Λόγος του Θεού γίνει άνθρωπος, οι άγιοι άνδρες, οι οποίοι με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος ερευνούσαν σε ποιο καιρό θα πραγματοποιείτο η υπόσχεση του Θεού προς τους πρωτοπλάστους, είχαν μέσα τους μεγάλη προσδοκία για την έλευση του Μεσσία.

Έτσι το Άγιο Πνεύμα τους καθοδηγούσε και αυτοί με τη σειρά τους ενημέρωναν τον κόσμο, γραπτώς και προφορικώς για το ότι η έλευση του Χριστού επρόκειτο να γίνει οπωσδήποτε. Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, γιατί η υπόσχεση του Θεού όχι μόνο δόθηκε απ' αρχής στους πρωτόπλαστους αλλά επαναλαμβανόταν συνεχώς κατά διαστήματα στους αγίους άνδρες της Παλαιάς Διαθήκης.

Καθένας απ' αυτούς σάλπιζε και ειδοποιούσε τους συγχρόνους του για την έλευση του Λυτρωτή. Ο Αβραάμ πληροφορεί ότι με την έλευση του Μεσσία θα καταστεί πατήρ πολλών εθνών. Και πράγματι, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος τέκνα του Αβραάμ δεν είναι οι κατά σάρκα γεννηθέντες απ' αυτόν αλλά αυτοί που έχουν την πίστη του Αβραάμ. Ο Πατριάρχης Ιακώβ καταγγέλει την έλευση του θριαμβευτού, ο οποίος αποτελεί την προσδοκία των εθνών. Ο μέγας Μωϋσής προλέγει στον περιούσιο λαό ότι «προφήτην μέγαν θα αναστήσει ο Θεός εν τω μέσω του λαού» και συνιστά υπακοή στα λόγια του, γιατί όποια ψυχή δεν θα σεβασθεί τον προφήτην εκείνον θα εξολοθρευθεί και θα διαγραφεί από τις σελίδες του βιβλίου των ζώντων. Ο προφητάναξ Δαυίδ ομιλεί περί του απογόνου του τού οποίου η ρίζα θα βρίσκεται στην οσφύν του οίκου και πατριάς Δαυίδ. Ο μέγας προφήτης Ησαΐας, προβλέπει την γέννηση του Εμμανουήλ εκ της Παρθένου, ο οποίος θα κατασκηνώσει μεταξύ των ανθρώπων με σκοπό να σώσει τους πιστεύοντες σ' Αυτόν. Ο τραγικός Ιερεμίας ομιλεί περί της Νέας Διαθήκης ενώ ο Αββακούμ βλέπει το Χριστό να κατέρχεται εξ όρους πυκνοφύτου. Άλλη προφητεία βεβαιώνει ότι ο Θεός θα τοποθετήσει στη Σιών «λίθον ακρογωνιαίον εκλεκτόν έντιμον και όποιος πιστεύει σ' αυτόν δεν πρόκειται να ντροπιαστεί. Όποιος δε θα πολεμήσει τον λίθον εκείνον θα συντριβεί»

Η διδασκαλία του Χριστού στην αρχή σε μικρή έκταση επρόκειτο να εξελιχθεί σε ορμητικό ποταμό που παρέσυρε κάθε ειδωλολατρικό μόλυσμα και οδοστρωτήρα που ισοπέδωσε τους λόφους της πλάνης και της απάτης. Σκοπός της ήταν και είναι να συγκεντρώσει τα σκορπισμένα ανά τον πλανήτη και πλανώμενα τέκνα του Θεού σε μία οικογένεια που θα κατοικεί στον ουρανό.

Η βασιλεία του Θεού είπε ο Χριστός μοιάζει με ζύμη την οποίαν έβαλε μία γυναίκα στο αλεύρι και ζυμώθηκε όλο. Έτσι και η χριστιανική διδασκαλία αρχικά εμφανίζεται ως ζύμη. Αυτή η ζύμη στην αρχή ζύμωσε τους μαθητές του Κυρίου έπειτα τους γύρω απ' Αυτόν και έπειτα τις τρεις χιλιάδες κατά την ημέραν της Πεντηκοστής. Ύστερα το κήρυγμα των Αποστόλων και ιδιαίτερα του Παύλου ζύμωσε και συνεχίζει να ζυμώνει μέχρι σήμερα όλη την οικουμένη, αφού το έργο του Χριστού και των Αποστόλων συνεχίζει δια μέσου των αιώνων η Εκκλησία του Χριστού.

Σ' αυτό το έργο της Εκκλησίας καλούμαστε όλοι να εργασθούμε ο καθένας στον τομέα που βρίσκεται είτε στην οικογένεια, στο περιβάλλον, στην εργασία, στην καθημερινή ζωή. Κανένας δεν περισσεύει. Αμήν.

Γιατί εγεννήθη ο Χριστός -ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ (18/12/2011) ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ (18/12/2011)

Γιατί εγεννήθη ο Χριστός

Μία, μόλις, εβδομάδα μάς χωρίζει, αδελφοί μου, από το μέγιστο

ιστορικό και Θεολογικό γεγονός της Ενανθρωπίσεως του Υιού και

Λόγου του Θεού, τα Χριστούγεννα της Εκκλησίας. Όλη η λειτουργική

και υμνολογική ατμόσφαιρα των ημερών δρομολογεί τη σκέψη και τις

καρδιές μας στην υποδοχή του υπερφυούς αυτού γεγονότος, που

συνιστά την εκπλήρωση των επαγγελιών του Θεού στην ανθρωπότητα

και την αναγέννηση της ελπίδας στο πρόσωπο του Χριστού.

Την ίδια στιγμή και ο κόσμος ετοιμάζεται να γιορτάσει τα

Χριστούγεννα, μ’ ένα τρόπο, όμως, που δείχνει ότι η πλειοψηφία των

ανθρώπων δεν έχει κατανοήσει το μέγεθος και το περιεχόμενο των

όσων πρόκειται να εορτάσουμε. Το πνεύμα του κόσμου επενδύει τα

Χριστούγεννα με ένα εφήμερο εορταστικό περιτύλιγμα, με σκοπό να

απαλλάξει, για λίγο, τους ανθρώπους από την τετριμμένη

καθημερινότητα, περιορίζοντας την εορτή σε μία συγκεκριμένη

ημέρα. Το πνεύμα της Εκκλησίας μάς καλεί, όμως, να διεισδύσουμε

στα ενδότερα της εορτής, να την προσεγγίσουμε με τρόπο πνευματικό

και να την βιώσουμε, αφού πρώτα συνειδητοποιήσουμε τον λόγο της

Γεννήσεως του Χριστού. Αυτός ο λόγος, όταν γίνει αντιληπτός, είναι

ικανός να μετατρέψει τη ζωή μας σε διαρκή γιορτή, να κάνει

Χριστούγεννα την κάθε μας ημέρα.

Γιατί ο λόγος της ενανθρώπισης του Υιού και Λόγου του Θεού

είναι η σωτηρία του κόσμου, η θέωση του ανθρώπου. Το αποκάλυψε ο

Ίδιος κηρύσσοντας την σωτηρία του Ζακχαίου:

ήλθε ο Υιός του

ανθρώπου ζητήσαι και σώσαι το απολωλός

1

Το διεκήρυξε ο Απόστολος

των εθνών Παύλος, ευγνωμονώντας τον Θεό για το έλεός Του:

Πιστός ο

λόγος και πάσης αποδοχής άξιος, ότι Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον

κόσμον αμαρτωλούς σώσαι

2 «Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι πράγματι ο

Σωτήρας μας, γιατί μόνος Αυτός ένωσε στην Υπόστασή Του, την

Υπόσταση του Θεού Λόγου, την Θεία και ανθρώπινη φύση, ατρέπτως,

ασυγχύτως, αδιαιρέτως και αχωρίστως

3 και έτσι, ως τέλειος Θεός και

τέλειος άνθρωπος, έσωσε την βαριά άρρωστη ανθρώπινη φύση και μάς

χάρισε την αιώνια ζωή»

4

Μόνο που η σωτηρία της ψυχής από τον ρύπο της αμαρτίας και

η αποκατάστασή της στο παραδείσιο προπτωτικό κάλλος δεν χαρίζεται,

αλλά κερδίζεται. Δεν προσφέρεται, με τρόπο μαγικό, αλλά κατακτάται

με αγώνα πνευματικό. Με την ταπεινή αγάπη του Ιωάννου, με την

1

Λουκ. 19,10

2

Α΄ Τιμ. 1,15

3

Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος

4

Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, «Θεός εφανερώθη εν σαρκί», σελ. 115

δύναμη της πίστης του Πέτρου, με τον ζήλο της αφοσίωσης του

Ιακώβου, με την θαυμαστή διάκριση της Θεοτόκου. Κυρίως, όμως και

πρωτίστως, με την βίωση της μετανοίας του Παύλου. Άλλωστε, στο

πλαίσιο της σωτηριώδους αποστολής Του, ο Χριστός ήλθε στη γη

καλέσαι αμαρτωλούς εις μετάνοιαν

5.

Θα επιμείνουμε στο γεγονός της μετανοίας γιατί νιώθουμε ότι

είναι η διήκουσα έννοια της Ορθόδοξης πνευματικής ζωής. Θεωρούμε

ότι γύρω της περιπλέκεται όλο το σύστημα της εν Χριστώ ζωής, ενώ

πάνω της νοηματοδοτούνται και οικοδομούνται οι αρχές της σωτηρίας,

για την οποία

επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών6 Άραγε, είναι

οι αρετές, πρωτίστως ή μήπως η μετάνοια που θα μάς καταστήσει

μετόχους της ευεργετικής, ως προς τη σωτηρία μας, ελεύσεως του

Χριστού στον κόσμο; Θεωρούμε ότι οι αρετές απογυμνώνονται και

αποστεώνονται όταν δεν είναι καρπός έμπονης και διαρκούς

μετανοίας, καθώς κινδυνεύουν να κυλιστούν στον πειρασμό της

αυτοδικαίωσης και της δήθεν πνευματικής αυτάρκειας. Έτσι, από

τρόποι σωτηρίας εκπίπτουν σε παγίδες απωλείας. Πιστεύουμε ότι

ταπείνωση χωρίς μετάνοια είναι θεατρινισμός, ελεημοσύνη χωρίς

μετάνοια είναι εγωπαθής αυτοπροβολή, νηστεία χωρίς μετάνοια είναι

ξερός και ανούσιος θρησκευτικός τύπος, προσευχή χωρίς μετάνοια

είναι περιττός διαλογισμός, κοινωνική αλληλεγγύη χωρίς μετάνοια

είναι συμβατικός κοινωνικός ακτιβισμός, παρθενία χωρίς μετάνοια

είναι συμπλεγματική μειονεξία, αγάπη δίχως μετάνοια είναι

μεγαλόστομο θεώρημα. Ο δρόμος για τη σωτηρία είναι χαραγμένος

πάνω στα ίχνη της μετανοίας του εις εαυτόν ελθόντος τελώνου, του

συσταυρωθέντος ληστού, του ένδακρυ Πέτρου.

Ο Χριστός, αδελφοί μου, γεννιέται και πάλι για να κηρύξει

κήρυγμα μετανοίας και ν’ ανοίξει δρόμους σωτηρίας. Γεννιέται για να

ξαναχαρίσει την ελπίδα και την αισιοδοξία σ’ ένα κόσμο που αναζητά

σανίδα σωτηρίας, για να βγει από το τέλμα που τον οδήγησαν τραγικές

επιλογές, που μετέβαλαν δραματικά τους δείκτες, όχι της οικονομίας

του, αλλά της Θεοειδούς υπόστασής του. Γεννιέται για να θυμίσει ότι

η επιστροφή στη δική Του ζωή, που ξεχάσαμε, λοιδορήσαμε,

υποτιμήσαμε, περιφρονήσαμε, είναι ικανή να μετριάσει τον πόνο, να

ειρηνεύσει τις καρδιές, να κάνει την αγάπη τρόπο ζωής, να εμπνεύσει

για την πνευματική αντίσταση που μπορεί να εδραιώσει την

ανάκαμψη. Και αυτή η επάνοδος, η νέα Γέννηση, η Θεία επίσκεψη

είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο η Εκκλησία μάς καλεί να

πανηγυρίσουμε σαν άλλοι ποιμένες, να δοξολογήσουμε σαν άλλοι

άγγελοι, να γονατίσουμε, με ευγνωμοσύνη, σαν άλλοι μάγοι μπροστά

στον Ήλιο της Δικαιοσύνης.

Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα!

5

Λουκ. 5,32

6

Εξαποστειλάριο Χριστουγέννων

Αρχιμ. Ε.Ο.

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως π. Χερουβείμ Βελέντζας

 

(Ματθ. 1, 1-25)

Το πρώτο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου που ακούσαμε σήμερα, Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως, περιλαμβάνει δύο ενότητες. Στην πρώτη, την εκτενέστερη, μας παρουσιάζει τη γενεαλογία του Χριστού, από τον Αβραάμ μέχρι τον Δαβίδ και τέλος μέχρι τον Ιωσήφ, τον μνήστορα της Παναγίας. Μέσα από αυτή την απαρίθμηση των προπατόρων του Ιησού, ο ευαγγελιστής Ματθαίος θέλει να μας δείξει ότι πρώτον, ο Χριστός είναι όντως ένα υπαρκτό πρόσωπο της ιστορίας, δίνοντας με τον τρόπο αυτό την δέουσα απάντηση σε όλους εκείνους που κατά καιρούς αμφισβήτησαν ή αμφισβητούν την ιστορικότητα του Ιησού. Δεύτερον, ότι όντως είναι υιός του Δαβίδ, καθότι σύμφωνα με τις υποσχέσεις του Θεού όπως αυτές εκφράστηκαν στις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, η σωτηρία του κόσμου και η λύτρωση επρόκειτο να προέλθει “εκ σπέρματος Δαυίδ”1. Και τρίτο, κάνοντας εκτενή αναφορά μέχρι τον Αβραάμ, για να δείξει ότι η γέννηση του Χριστού αποτελεί την κατάληξη του μακραίωνου σχεδίου του Θεού και της προετοιμασίας του ανθρώπινου γένους για τη σωτηρία και τη λύτρωση του κόσμου.
Στη δεύτερη ενότητα, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας αναφέρει εν συντομία τα γεγονότα σχετικά με τη γέννηση του Χριστού. Όντας ακόμα μνηστευμένος ο Ιωσήφ με την Παναγία, πριν δηλαδή κατοικήσουν μαζί, αντιλήφθηκε ότι η Μαρία ήταν έγκυος. Σκέψεις και αμφιβολίες τον περικύκλωσαν, και σκέφτηκε κρυφά να τη διώξει σε τόπο μακρινό. Τότε Άγγελος Κυρίου του παρουσιάστηκε και του είπε να μη διστάσει να πάρει ως σύζυγό του την Παναγία, γιατί το παιδί που κυοφορεί είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος και ότι το αγόρι που θα γεννηθεί είναι εκείνος που θα φέρει τη σωτηρία στον κόσμο από τα δεσμά της αμαρτίας. Έτσι ο Ιωσήφ παρέλαβε την Μαρία, και στη συνέχεια γεννήθηκε το παιδί που ο Ιωσήφ του έδωσε το όνομα Ιησούς, σύμφωνα με την εντολή του Αγγέλου.

Ο Ματθαίος παρεμβάλλει και ένα σχόλιο στη διήγησή του. Όλο αυτό έγινε, μας λέει, δηλαδή ο τρόπος της γενεαλογίας και η γέννηση του Χριστού από την Παρθένο Μαρία, ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία διά στόματος του προφήτη Ησαΐα ότι ιδού, η παρθένος θα κυοφορήσει και θα γεννήσει υιό και θα καλέσουν το όνομά του Εμμανουήλ, που σημαίνει ο Θεός είναι μαζί μας2.

Η γέννηση δηλαδή του Χριστού δε σηματοδοτεί απλά τη λύτρωση του ανθρώπου από την αμαρτία, αλλά την παρουσία του Θεού του ίδιου ανάμεσά μας. Η γέννηση του Χριστού και η επί γης παρουσία Του δεν αποτελεί απλά την απαρχή της αποκατάστασης της ανυπακοής των πρωτοπλάστων, που τους οδήγησε έξω από τον Παράδεισο, αλλά επίσης την αποκατάσταση της κοινωνίας και πάλι του ανθρώπου με το Θεό. Ο Μέγας Αθανάσιος μας λέει ότι μετά το προπατορικό αμάρτημα δεν αρκούσε απλά μια συγνώμη εκ μέρους των πρωτοπλάστων για να διορθωθεί το λάθος που έγινε. Ακόμα δηλαδή και αν ο Αδάμ και η Εύα είχαν ζητήσει συγνώμη από το Θεό, πάλι θα ήταν απαραίτητη η ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, για να αποκατασταθεί η διαρραγείσα κοινωνία. Ίσως να απαιτούσε λιγότερο χρόνο, αλλά πάλι ο Χριστός έπρεπε να γεννηθεί. Και τούτο, επειδή πέρα από τη συγχώρεση εκ μέρους του Θεού, την οποία θα λέγαμε ότι ως φιλάνθρωπος είχε δώσει από μόνος Του στον άνθρωπο, έπρεπε και ο ίδιος ο άνθρωπος να κινηθεί προς την κατεύθυνση του Θεού, να Τον ανακαλύψει και πάλι, πέρα και πίσω από τα ανθρώπινα πάθη και τις κακίες που σκιάζουν την ανθρώπινη καρδιά.

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο νόημα της γέννησης του Χριστού. Ένας νέος άνθρωπος, ξένος από την κακία του κόσμου, ξένος από κάθε αμαρτία, τέλειος κατά πάντα, γεννημένος με τρόπο όχι φυσιολογικό αλλά δημιουργημένος από τον Θεό, εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της παρθένου, έρχεται στον κόσμο για να οδηγήσει τον κάθε άνθρωπο στο δρόμο της επιστροφής στην αγάπη και την κοινωνία του Θεού. Και ως Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού, να μας διδάξει την Αλήθεια, τη Ζωή, το θέλημα του Θεού, την αγάπη, την καταλαγή και τη συμφιλίωση όχι μόνο του Θεού με τον άνθρωπο, αλλά και των ανθρώπων μεταξύ τους.

Από τότε έχουν περάσει δυο χιλιετίες. Και ίσως αναλογιστεί κανείς ότι τελικά τίποτα δεν άλλαξε στον κόσμο. Ότι η κακία του κόσμου δεν έχει εκλείψει, ότι τίποτα δεν έχει διορθωθεί. Αυτό όμως δεν οφείλεται στο Θεό, αλλά στον άνθρωπο. Όπως τότε, στην ταπεινή Βηθλεέμ, άλλοι αναγνώρισαν στο πρόσωπο του μικρού Ιησού τον Βασιλέα της κτίσεως και Θεό και Τον προσεκύνησαν, και άλλοι αδιαφόρησαν ή επιχείρησαν ακόμα και να τον φονεύσουν, όπως αργότερα άλλοι ασπάστηκαν το κήρυγμά Του και άλλοι Τον σταύρωσαν, έτσι γίνεται και θα γίνεται πάντα. Ο Χριστός ήλθε στη γη όχι για να μας αναγκάσει αλλά για να μας καλέσει σε κοινωνία με το Θεό, για να μας δείξει το δρόμο, για να μας διδάξει την Αλήθεια. Στη δική μας προαίρεση έγκειται να Τον ακολουθήσουμε και να Τον εντάξουμε στη ζωή μας και στην πορεία μας στον κόσμο. Σε λίγες μέρες θα εορτάσουμε και πάλι τη Γέννησή Του, με χαρές, με δώρα, με ύμνους και τραγούδια. Είθε αυτή η χαρά να μην είναι επιφανειακή, αλλά να μεταμορφωθεί σε μια κοσμογονία, πρώτα μέσα στις καρδιές μας και μετά για ολόκληρο τον κόσμο.

Πρωτότυπο κείμενο από Απλά & Ορθόδοξα - π. Χερουβείμ Βελέτζας: http://xerouveim.blogspot.com/2009/12/20-12-2009.html#ixzz1giA5P8g5

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ (Εβρ. ια’ 9 -10, 32-40) Ιερά Μητρόπολις Ταμασού και Ορεινής

«Καί οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διά τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τήν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περί ἡμῶν  κρεῖττόν τι προβλεψαμένου ἵνα μή

χωρίς ἡμῶν τελειωθῶσι».

          Σήμερα, Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως, η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη όλων εκείνων, οι οποίοι έχουν ευαρεστήσει στο Θεό στην προ του Χριστού χρονική περίοδο, δηλαδή από την εποχή του Αδάμ μέχρι και του Ιωσήφ, του μνήστορος της υπεραγίας Θεοτόκου.

          Είναι αυτή η εορτή και μια απάντηση στο ερώτημα που πολλές φορές προκύπτει και που αναφέρεται στους ανθρώπους, οι οποίοι έζησαν πριν από το Χριστό. Αν δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί έτυχαν σωτηρίας.

          Από τον ορισμό της εορτής αυτής, της επιτέλεσης της μνήμης των δικαίων ανθρώπων της προ Χριστού εποχής, η Εκκλησία μας απαντά θετικά και βεβαιώνει ότι, ναι, υπάρχουν άνθρωποι, δικαιωμένοι από τον Θεό και πριν από τον ερχομό του Χριστού. Αυτό, πάντως, μας το βεβαιώνει και με τη σημερινή περικοπή ο Απόστολος Παύλος.

          Ίσως, κάποιος εδώ να υποβάλει το ερώτημα: Ποιοι είναι οι άνθρωποι αυτοί και πώς σώθηκαν σε μια περίοδο, κατά την οποία  το έργο της οικονομίας του Θεού δια του Ιησού Χριστού δεν είχε επιτελεσθεί; Ο Απόστολος Παύλος είναι στο ερώτημα τούτο πολύ σαφής.

          Αν έχομε προσέξει, σχεδόν σε όλο το αποστολικό ανάγνωσμα σήμερα γίνεται μια εκτενής και μάλλον λεπτομερής αναφορά σε μια σειρά γεγονότων πίστεως, με τα οποία οι άνθρωποι τούτοι έμπρακτα αποδείχθηκαν αφοσιωμένοι στο Θεό. Αυτοί, με την πίστη τους στο Θεό, αντιστάθηκαν σε ασεβείς ανθρώπους και άδικους, αρνήθηκαν να δουλωθούν και να υπηρετήσουν την αμαρτία και κράτησαν μέχρι και της θυσίας της ζωής τους ακλόνητη την ομολογία της αγάπης τους προς τον Θεό. Αυτοί προτίμησαν να γίνουν τροφή των θηρίων, να αποβούν παρανάλωμα της φωτιάς, να δεθούν και να μαρτυρήσουν πάνω σε βασανιστικό τύμπανο, να δεχθούν τις φοβερές και οδυνηρές ποινές της μαστίγωσης, να καταδικασθούν σε  επώδυνες φυλακίσεις, να λιθοβοληθούν, να τους κόψουν τα μέλη του σώματός τους με πριόνι. Και άλλοι κατάντησαν περιπλανώμενοι, εξαιτίας των διωγμών τους, μέσα σε όρη, σε σπηλιές και σε τρύπες της γης. Υπέστησαν πολλές και κάθε είδους θλίψεις και ταλαιπωρίες οι άνθρωποι αυτοί.

          Και για να μη θεωρηθεί ότι γίνεται υπερβολικός με αυτά που γράφει ο Απόστολος και παραπλανά, παραπέμπει και σε ονόματά των δικαίων τούτων ανθρώπων. Ολόκληρο σχεδόν το 11^ο κεφάλαιο της προς Εβραίους Επιστολής του είναι μια επώνυμη μαρτυρία προσώπων δικαίων, οι οποίοι ξεκινούν από τον Αδάμ, προχωρούν στο δίκαιο Άβελ, καλύπτουν τον Ενώχ, διαλαμβάνουν το Νώε, εξαίρουν τον Αβράαμ, προβάλλουν το Μωϋσή, περιέχουν τους προφήτες και συγκαταλέγουν ακόμη και ονόματα προσώπων από τον εθνικό κόσμο, όπως τη Ραάβ. Με τον τρόπο τούτο, θέλει να διερμηνεύσει και να υπογραμμίσει ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος, να σημειώσομε, δεν ομιλεί από μόνος του, αλλά κατ’ έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, ότι πολλοί ευαρέστησαν στο Θεό με την όλη ζωή τους και που ανήκουν τόσο στον εβραϊκό, όσο και στον εθνικό κόσμο. Και επειδή όλοι τούτοι είναι αναρίθμητοι, διευκρινίζει ο Απόστολος, γι’ αυτό και «ἐπιλείψει με διηγούμενον ὁ χρόνος», λέγει.  Δηλαδή, «αν αποτολμήσω να τους κατονομάσω, δεν θα με αρκέσει ο χρόνος», σημειώνει. Είναι όλοι, λοιπόν, τούτοι οι δίκαιοι των προ του Χριστού χρόνων ένα «νέφος μαρτύρων», δηλαδή είναι αναρίθμητοι, τονίζει  ο Απόστολος Παύλος.

          Το ερώτημα, όμως, παραμένει: Πώς σώθηκαν οι άνθρωποι αυτοί; Για το θέμα αυτό πάλι μας πληροφορεί η Αγία Γραφή, με το στόμα του Αποστόλου Πέτρου αυτή τη φορά. Ότι δηλαδή ο Χριστός, κατεβαίνοντας ως θριαμβευτής στον Άδη, «καί νεκροῖς εὐηγγελίσθη» (Α’ Πέτρ. δ ’ 6). Που σημαίνει ότι ο Κύριος, κατά το διάστημα της παρουσίας του στον Άδη, κήρυξε στους «ἀπ’ αἰῶνος» εκεί κεκοιμημένους το Ευαγγέλιο της σωτηρίας. Έτσι, όσοι στην επί της γης ζωή τους έζησαν με τρόπο ενάρετο και θεοσεβή, αυτοί και μπόρεσαν να αναγνωρίσουν το Χριστό και να πιστεύσουν σ’ αυτό. Και, έτσι, να δικαιωθούν εν Χριστώ.

          Αυτοί, όμως, όλοι, δηλώνει ο Απόστολος Παύλος, παρά το γεγονός ότι υπήρξαν μάρτυρες της πίστεώς, όταν ζούσαν, τους προς το Θεό, «οὐκ ἐκομίσαντο τήν ἐπαγγελίαν». Δηλαδή, παρόλο που ευαρέστησαν στο Θεό, δεν έτυχαν της εξαιρετικής ευκαιρίας να ζήσουν την εκπλήρωση της οικονομίας του Θεού, η οποία έγινε στο πρόσωπο του Χριστού. Ενώ εμείς τώρα ζούμε την πραγματοποίηση αυτής της ευλογημένης συγκυρίας. Είμαστε μέσα στην Εκκλησία. Ζούμε την εποχή της χάριτος. Ο Θεός μας αξιώνει να απολαμβάνομε τις πλούσιες δωρεές του, ένα πλεονέκτημα, που δεν το είχαν και που το επιθυμούσαν οι προ του Χριστού άνθρωποι!

Ναι, ο Θεός προνόησε για μας τα καλύτερα! Σ’ αυτή  την αγάπη του Θεού, πώς εμείς ανταποκρινόμαστε;

           

Η γενεαλογία και η Γέννηση του Ιησού Χριστού Ιερά Μητρόπολις Κωνστάντιας και Αμμοχώστου

Η γενεαλογία και η Γέννηση του Ιησού Χριστού

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής πριν από τη μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων είναι παρμένο από την αρχή του ευαγγελίου του Ευαγγελιστή Ματθαίου και αναφέρεται στη γενεαλογία του Ιησού Χριστού και στη συνέχεια στην Οικονομία του Θεού για την εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου γέννησή Του. Η χρησιμοποίηση των γενεαλογιών κατά την εποχή των ιερών Ευαγγελιστών ήταν σύνηθες φαινόμενο. Στην παρούσα περίπτωση ο Ευαγγελιστής Ματθαίος δεν παραμένει σε μια απλή παράθεση της γενεαλογίας του Ιησού Χριστού, αλλά δίδει σε αυτήν θεολογική διάσταση.

Μέσα από την απαρίθμηση όλων αυτών των ονομάτων, που αποτελούν τον κατάλογο των προπατόρων του Ιησού Χριστού, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος καταδεικνύει, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι όντως ένα υπαρκτό πρόσωπο της ιστορίας. Έτσι δίδει μιαν απάντηση σε όλους εκείνους που κατά καιρούς αμφισβήτησαν ή ακόμα και σήμερα αμφισβητούν την ιστορικότητα του προσώπου του Ιησού Χριστού. Επιπλέον μέσα από τη διήγηση ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι ο Ιησούς Χριστός είναι όντως «υιός του Δαβίδ». Σύμφωνα με τις υποσχέσεις του Θεού, όπως αυτές φαίνονται μέσα στις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, η σωτηρία του κόσμου θα προερχόταν «εκ σπέρματος Δαυίδ». Σε τελική ανάλυση η Γέννηση του Ιησού Χριστού αποτελεί την κατάληξη του προαιώνιου σχεδίου του Θεού για τη σωτηρία και τη λύτρωση του κόσμου.

Μετά την παράθεση της γενεαλογίας, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας αναφέρει σε συντομία τα γεγονότα σχετικά με τη γέννηση του Ιησού Χριστού. Όταν ο Ιωσήφ ο μνήστωρ αντιλήφθηκε ότι η Παναγία, ήταν έγκυος, βασανιζόμενος από λογισμούς και σκέψεις, σκέφτηκε κρυφά να τη διώξει σε τόπο μακρινό. Τις αμφιβολίες του Ιωσήφ διαλύει άγγελος Κυρίου, που παρουσιάστηκε σ’ αυτόν και του είπε, ότι το παιδί που κυοφορεί η Μαρία είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος και ότι το αγόρι που θα γεννηθεί είναι εκείνος που θα φέρει τη σωτηρία στον κόσμο. Έτσι ο Ιωσήφ παρέμεινε με τη Μαρία και στη συνέχεια γεννήθηκε το παιδί και το ονόμασαν Ιησούν, σύμφωνα με την εντολή του Αγγέλου.

Στη συνέχεια ο Ευαγγελιστής Ματθαίος τονίζει ότι: «Τούτο δε όλον γέγονεν ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου δια του προφήτου λέγοντος· Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, ο εστί μεθερμηνευόμενον μεθ' ημών ο Θεός». Η ενανθρώπηση δηλαδή του Ιησού Χριστού δε σηματοδοτεί απλά τη λύτρωση του ανθρώπου από την αμαρτία, αλλά την παρουσία του ίδιου του Θεού ανάμεσά μας. Η γέννηση του Ιησού Χριστού και η επί γης δράση Του δεν αποτελεί απλά την απαρχή της αποκατάστασης της ανυπακοής των πρωτοπλάστων, αλλά και την καταλλαγή του ανθρώπου με τον Θεό, τη δυνατότητα δηλαδή της κοινωνίας και πάλι του ανθρώπου με το Θεό.

Στο σημείο αυτό έχουμε την εκπλήρωση της μεσσιανικής προφητείας του προφήτη Ησαΐα, ότι δηλαδή η γέννηση του Μεσσία Χριστού θα γίνει από γυναίκα Παρθένο. Η εκπλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης δε σημαίνει σε καμία περίπτωση τη δέσμευση του Θεού απέναντι στους ανθρώπους, αλλά αποτελεί ερμηνεία των θαυμαστών γεγονότων που επιτελούνται στον κόσμο και φανερώνουν την παρέμβαση του Θεού μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος δίδει ιδιαίτερη σημασία στο ότι ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε «εκ Πνεύματος Αγίου» και «εκ της Παρθένου Μαρίας», γεγονός που αποτελούσε αδιαμφισβήτητη πίστη και διδασκαλία της Αποστολικής Εκκλησίας. Προχωρεί μάλιστα και στη θεολογική θεμελίωση του γεγονότος αυτού, αναφέροντας την παρέμβαση του αγγέλου του Θεού προς τον Ιωσήφ, ότι ο Ιησούς Χριστός σαρκώθηκε στη μήτρα της Θεοτόκου «εκ Πνεύματος Αγίου», αλλά και την προφητεία του Ησαΐα, ότι θα γεννηθεί από γυναίκα Παρθένο.

Σημαντική είναι εξάλλου και η παρουσία του Ιωσήφ του μνήστορος. Η χρήση του όρου «άνδρας Μαρίας» προκάλεσε πολλές θεολογικές συζητήσεις και έδωσε τροφή σε αιρετικούς κύκλους, που αρνούνται την παρθενία της Θεοτόκου. Σύμφωνα όμως με τις Γραφές αλλά και το Εβραϊκό δίκαιο ο μνηστήρας αποκαλείται και άνδρας, διότι, παρά το ότι δεν έχει οποιανδήποτε σαρκική σχέση με τη μνηστή του, εντούτοις έχει όλα τα νομικά δικαιώματα, όπως ακριβώς και ο σύζυγος. Κατέχει τη θέση του αρχηγού της οικογένειας και μπορεί να εφαρμόσει το νόμο της τιμωρίας της γυναίκας, όταν διαπιστώσει παράπτωμα, ή να εκδώσει το λεγόμενο «αποστάσιον», δηλαδή να δώσει διαζύγιο στη μνηστή του. Ο Ιωσήφ καθώς ήταν δίκαιος και ευσεβής άνθρωπος, όταν διαπίστωσε, ότι η Μαρία ήταν έγκυος σκεφτόταν να εφαρμόσει τον Ιουδαϊκό νόμο και να εκδώσει το «αποστάσιον». Τις αμφιβολίες του όμως διαλύει ο άγγελος του Θεού, ο οποίος τον πληροφορεί για την αλήθεια της εγκυμοσύνης της Παρθένου Μαρίας. Παρά το γεγονός ότι ο Ιωσήφ δεν ήταν ο φυσικός πατέρας του Ιησού Χριστού, μετά την παρέμβαση του αγγέλου θέτει ο ίδιος τον εαυτό του στην υπηρεσία του σχεδίου του Θεού και καθίσταται ο θετός πατέρας του Ιησού Χριστού, μεταβιβάζοντάς του έτσι όλα τα νόμιμα δικαιώματα, να ανήκει δηλαδή και εκείνος στο γενεαλογικό δένδρο του Δαβίδ. Κατά τον τρόπο αυτό φανερώνεται για άλλη μία φορά η άκρα συγκατάβαση του Θεού, να υποτάσσεται δηλαδή στους ανθρώπινους νόμους με σκοπό τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

Η παρέμβαση αυτή του αγγέλου του Θεού, εκτός από την αποκάλυψη προς τον Ιωσήφ για το «εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματος εστίν Αγίου», περιγράφει και τον σκοπό της γέννησης του Ιησού Χριστού, «αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών». Αυτός είναι ο σκοπός της ενανθρώπησης του Ιησού Χριστού, η σωτηρία των ανθρώπων και η λύτρωσή τους από τη δουλεία της αμαρτίας. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αναμενόμενος ανά τους αιώνας Μεσσίας, ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου. Ο άνθρωπος μετά την πτώση και αποστασία του από τον Θεό, αναπόφευκτα υποδουλώθηκε στην αμαρτία, στη φθορά και στον θάνατο. Η λύτρωση και σωτηρία του δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτευχθεί με ανθρώπινες δυνάμεις. Αυτό λοιπόν που ήταν ακατόρθωτο για τον άνθρωπο, προσφέρεται τώρα από τον γεννηθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου. Η Γέννηση του Ιησού Χριστού, εκτός από ιστορικό γεγονός αποτελεί «το μέγα της ευσεβείας μυστήριον» (Τιμ.Α΄.3,16), το γεγονός δηλαδή ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο. Έτσι ο άνθρωπος αποκτά και πάλιν τη δυνατότητα της κοινωνίας με τον Θεό και της επιστροφής του στο «αρχαίον κάλλος», στην ωραιότητα και μακαριότητα του παραδείσου, τον οποίο απώλεσε, ένεκα της παρακοής στο θέλημα του Θεού. Αυτήν την ελπίδα και αισιοδοξία δίδει η Γέννηση του Ιησού Χριστού στο σύγχρονο κόσμο. Η καταλλαγή που επιφέρει η Γέννηση του Υιού του Θεού στον κόσμο μας, δεν αφορά μόνο τη σχέση του ανθρώπου προς τον Θεό, αλλά και τη σχέση του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του. Ο καθένας μας οφείλει να βλέπει τον συνάνθρωπό του σαν αδελφό του, για τον οποίο επίσης γεννήθηκε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Υιός του Θεού.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ -ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ

Απόστολος: Εβρ. ια΄,9-10, 32-40

Ευαγγέλιο: Ματθ. 1, 1-25

 

«Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιωσήφ τον άνδρα Μαρίας, εξ ής εγεννήθη Ιησούς ο λεγόμενος Χριστός» (Ματθ. Α, 16).

Πλησιάζουν και φέτος τα Χριστούγεννα, αγαπητοί μου αδελφοί, και οι καρδιές και οι σκέψεις μας, είναι προσανατολισμένες στο μεγάλο, το χαρμόσυνο αυτό γεγονός. Ο Υιός του Θεού παίρνει την φτωχή ανθρώπινη φύση και την εξαγιάζει. την εξυψώνει και την δοξάζει. Με το ιερό Ευαγγέλιο της Κυριακής προ της Χριστού Γεννήσεως, ο νους μας στρέφεται και πάλιν προς το μεγάλο και ασύλληπτο μυστήριο της ενανθρώπησης του Θεού. Έχουμε μπροστά μας το γενεαλογικό δέντρο του Μεσσία, από τον Αβραάμ μέχρι τον Ιωσήφ. Όλη αυτή η μακρά γενεαλογία του σημερινού Ευαγγελίου σ' ένα σκοπό αποβλέπει. Στο να καταδείξει ότι ο Ιησούς Χριστός, που γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία, είναι Υιός Δαβίδ και Υιός, απόγονος, δηλαδή του Αβραάμ. Περνούν λοιπόν ενώπιο μας, όλες οι μορφές των κατά σάρκα προγόνων του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που τον περίμεναν με πόθο σαν Λυτρωτή τους. Μια από τις εκλεκτές αυτές μορφές είναι και ο Ιωσήφ, με τον οποίο θα ασχοληθούμε σήμερα.

Ο Ιωσήφ ήταν ο εκλεκτός του Θεού που διάλεξε ο ίδιος ο Θεός, για την προστασία της Παναγίας και του Θείου βρέφους. Αυτό διάλεξε ο Θεός που «ετάζει καρδίας και νεφρούς» (Ψαλμ. Ζ', 10), μέσα από τα δισεκατομμύρια των ανδρών όλων των εποχών και του εμπιστεύθηκε την προστασία του αγιώτερου Προσώπου που υπήρξε και θα υπάρξει ποτέ στον κόσμο. Της Υπεραγίας δηλαδή και Υπερευλογημένης Θεοτόκου. Αυτό τον άγνωστο και άσημο ξυλουργό έκρινε άξιο, για να γίνει ο θετός« πατέρας» και προστάτης του Θείου Βρέφους. Αυτόν προσφωνούσε «πατέρα» κατά την παιδική του ηλικία ο Ιησούς. Και αυτό θεωρούσαν σα σύζυγο της Αειπαρθένου Μαρίας, οι Εβραίοι.

Ο Ιωσήφ δεν ήταν Φαρισαίος, αλλ'ούτε και Νομοδιδάσκαλος. Δεν ήταν Ραββίνος, άλλ' ούτε και Ιερέας ή Αρχιερέας. Ήταν ένας απλός άνθρωπος του λαού, ένας άσημος Ιουδαίος, που καταγόταν από τη φυλή του Ιούδα και το γένος Δαβίδ. Ήταν ένας αγνός και αφοσιωμένος στον Θεό άνθρωπος. Γι' αυτό και χρησιμεύει σαν σκεύος «εκλογής του Κυρίου» (Πράξ.Θ,15). Ήταν δίκαιος μας λέγει ακόμα ο Ευαγγελιστής. Και δίκαιος στη γλώσσα της Αγίας Γραφής σημαίνει ενάρετος, ευσεβής, θεοφοβούμενος άνθρωπος, άνθρωπος που βάζει πάνω απ' όλα το Νόμο και το θέλημα του Θεού. Άνθρωπος που είναι έτοιμος, χάρη της υπακοής στο πρόσταγμα του Θεού, να υποβληθεί και σε κόπους και σε θυσίες και σε κάθε ταλαιπωρία.

Όταν ο δίκαιος Ιωσήφ διαπίστωσε ότι η Παρθένος Μαρία, που είχε μνηστευθεί, βρισκόταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης, εξεπλάγη και ελυπήθη βαθύτατα. Είχε δικαίωμα από το Νόμο να την οδηγήσει στο Συνέδριο για ανάκριση και να απαιτήσει την τιμωρία της, που ήταν ο θάνατος με λιθοβολισμό. Αλλά ο Ιωσήφ δίκαιος ών, ενάρετος και αγαθός και άκακος άνθρωπος, εσκέφθη και εφέρθη με τρόπο ανώτερο. "Εβουλήθη λάθρα απολύσαι αυτήν" (Ματθ.Α, 19). Ούτε να την κρατήσει το έκρινε σωστό, συγκαλύπτοντας το υποτιθέμενο πταίσμα και γινόμενος συνένοχος σ' αυτό, αλλ' ούτε και να το καταγγείλει θέλησε. Αποφάσισε να απομακρύνει από κοντά του την Θεοτόκο κι έτσι να διαλύσει σιωπηρά την μνηστεία του. Με τον τρόπο αυτό εύρισκε ότι και την ηθική τάξη διαφύλασσε, αλλά και την σκληρότητα απέφευγε. Συνδύαζε άριστα την ακεραιότητα με τη επιείκεια. Και γι' αυτό ο Θεός με άγγελο του τον πληροφορεί πως είχαν τα πράγματα και τον καθοδηγεί για τα περαιτέρω.

Κι ενώ ο Ιωσήφ συλλογιζόταν αυτά και τα σχεδίαζε, εμφανίστηκε στο όνειρο του Άγγελος και του λέει: «Ιωσήφ, πιστέ απόγονε του Δαβίδ, μη διστάσεις και μη φοβηθείς να δεχθείς στο σπίτι σου, τη μνηστή σου Μαρία. Γιατί το παιδί που κυοφορείται μέσα της, προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα». Η Μαρία θα γεννήσει Υιό και συ που, κατά το Μωσαϊκό Νόμο, είσαι ο προστάτης του, θα πρέπει να το ονομάσεις Ιησού, που σημαίνει Σωτήρας. Γιατί Αυτός θα σώσει τον λαό του, το νέο Ισραήλ από την αμαρτία. Κι εκπληρώνεται έτσι το θαύμα της υπερφυσικής σύλληψης της Παρθένου Μαρίας, που προφήτευσε οκτακόσια χρόνια πριν ο Προφήτης Ησαΐας. Ο Προφήτης φωτιζόμενος από το Θεό, είχε προαναγγείλει: «Ιδού η Παρθένος θα μείνει έγκυος και θα γεννήσει Υιό και θα του δώσουν το όνομα Εμμανουήλ, που σημαίνει ο Θεός είναι μαζί μας». Ο Ιωσήφ όταν εσηκώθη από τον ύπνο, μετά το Θείο αυτό όνειρο, πειθάρχησε σ' όσα του ανακοίνωσε ο Άγγελος και παρέλαβε στο σπίτι του την Παρθένο Μαρία. Και όταν γεννήθηκε το παιδί, το ονόμασε Ιησού, που σημαίνει Σωτήρας.

Γιατί όμως ο Άγγελος έδωσε την εντολή στον Ιωσήφ να ονομάσει τον Υιό της Παρθένου, Ιησού, δηλαδή Σωτήρα. Η απάντηση είναι ότι με το όνομα αυτό ο Θεός θα αποκάλυπτε το Μέγα Μυστήριο που ήταν κρυμμένο μέσα στους αιώνες. Ότι ο Κύριος Ιησούς δεν θα ήταν ένας επίγειος βασιλιάς που θα λύτρωνε εθνικά και πολιτικά τον Ισραηλιτικό λαό, αλλά Σωτήρας που θα έσωζε την ανθρωπότητα από τη σκλαβιά της αμαρτίας, του διαβόλου και της φθοράς. Σωτήρας που θα σήκωνε πάνω του το βάρος των αμαρτιών της ανθρωπότητας και θα θυσιαζόταν προσφέροντας τη ζωή του για να απαλλάξει το ανθρώπινο γένος από την αμαρτία.

Είναι αλήθεια ότι μας προκαλεί θαυμασμό η σεμνή μορφή του Ιωσήφ. Μια μορφή που ο καθένας από μας θα πρέπει να την μιμηθεί. Με το σιωπηλό αλλά μεγαλόφωνο παράδειγμα του Ιωσήφ, το Πνεύμα του Θεού, μας καλεί σε ζωή ενάρετη και αγία. Μας καλεί να ακολουθήσουμε τα ίχνη του Ιωσήφ. Να ευθυγραμμίσουμε και ρυθμίσουμε τη στάση και συμπεριφορά μας σύμφωνα με τη διαγωγή του εκλεκτού μνηστήρα της Θεοτόκου. Η πνευματική αυτή στοίχιση είναι απόλυτα απαραίτητη για να συνάψουμε σχέσεις οικειότητας με τον Ιησού και να αναδειχθούμε πράγματι οικείοι του Θεού. Όλα αυτά σημαίνουν ότι πρέπει να γίνουν κτήμα μας οι αρετές του μνηστήρα της Θεοτόκου, του Ιωσήφ. Να αποκτήσουμε δηλαδή και εμείς το βαθύ σεβασμό προς το Νόμο του Θεού που είχε μέσα του εκείνος. Να γίνουμε άνθρωποι θεοφοβούμενοι και αφοσιωμένοι στον Κύριο. Να είμαστε ευγενείς απέναντι στους άλλους και να μη θέλουμε να εκθέσουμε κανένα. Να μάθουμε το μάθημα της υπακοής στο θέλημα του Θεού, οσοδήποτε και να κοστίζει τούτο.

Αδελφοί μου ! Το Άγιο Βρέφος που θα αντικρύσουμε σε μια εβδομάδα στη Φάτνη, είναι ο Ιησούς. Ο Σωτήρας μας δηλαδή. Εκείνος που έρχεται για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας. Εκείνος που θα γίνει «ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτία του κόσμου» (Ιωαν. Α, 29). Εκείνος που θα πάρει επάνω του τις αμαρτίες όλων μας και με τη Σταυρική του Θυσία θα τις εξαγοράσει. Μέχρι τότε οι άνθρωποι ζούσαν και πέθαιναν με το βάρος των αμαρτιών τους. Δεν υπήρχε κανένας για να τους σώσει. Ζούσαν και πέθαιναν ένοχοι αμαρτωλοί, φορτωμένοι την κατάρα του Θεού. Με τέρμα την αιώνια καταδίκη. Τώρα, με την γέννηση του Χριστού μπορούμε να απαλλαγούμε από το βάρος της αμαρτίας. Να αποφύγουμε την τιμωρία του Θεού, να μη πάμε στην κόλαση, αλλά στον Παράδεισο και την αιώνια ζωή. Όσοι λοιπόν θα Τον πλησιάσουμε, όσοι θα Τον πιστέψουμε, όσοι θα Του δώσουμε την καρδιά μας και όσοι θα γίνουμε λαός Του, να είμαστε βέβαιοι ότι θα κληρονομήσουμε την αιώνια Βασιλεία Του. Αμήν.

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος

Υποδοχή του θείου βρέφους “Αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών”.-Εκκλησία της Κύπρου

Υποδοχή του θείου βρέφους

“Αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών”.

Λίγες μόνο μέρες μας χωρίζουν από την κοσμοχαρμόσυνη ημέρα της Γεννήσεως του Θεανθρώπου. Οι χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες των ναών θ’ αντιλαλούν στα πέρατα της οικουμένης και θ’ ακούμε και πάλιν τους αγγέλους να δοξολογούν το μεγάλο και παράδοξο μυστήριο της σάρκωσης του άναρχου Θεού.

Για τον συνειδητό χριστιανό, που γνωρίζει τι πιστεύει και γιατί ζεί, το μυστήριο της σαρκώσεως είναι συγκλονιστικό όχι μόνο γιατί φανερώνει την άφατη κένωση του Θεού για το δικό μας πλουτισμό, αλλά κυρίως γιατί σαν διαρκές μέσα στην Εκκλησία γεγονός, δίνει την δυνατότητα στους ανθρώπους όλων των εποχών να το βιώσουν στην εποχή τους. “Σήμερον ο Χριστός εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου. Σήμερον ο άναρχος άρχεται και ο Λόγος σαρκούται”.

Αυτό το “σήμερον” δεν είναι λογοτεχνική έκφραση. Είναι μια πραγματικότητα. Σήμερα, μέσα στην Εκκλησία γεννάται ο Χριστός. Σήμερα μέσα σ΄ ένα κόσμο που μαστίζεται από τη βία και την τρομοκρατία, “ο ειρήνης πρύτανης προέρχεται Χριστός, ειρηνεύσαι τα σύμπανατα”.

Γιατί ενανθρώπησε

Γιατί ενανθρώπησε ο Θεός; Ο θεοφώτιστος ερμηνευτής των Γραφών ιερός Δαμασκηνός και όλοι οι πατέρες που εγκωμίασαν με ιερές συγγραφές το γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού καταλήγουν στην ακόλουθη απάντηση: “Ο Υιός του Θεού ενανθρώπησε για να χαρίσει ξανά στον άνθρωπο εκείνο για το οποιο δημιουργώντας τον, τον προώρισε. Τον δημιούργησε σύμφωνα με τη δική του εικόνα, λογικό και ελεύθερο, προορισμένο να είναι όπως και ο δημιουργός του, τέλεια ενάρετος, πράγμα κατορθωτό για την ανθρώπινη φύση. Ο Θεός, λοιπόν, δημιούργησε τον άνθρωπο σε πλήρη κοινωνία μαζί του για να μείνει άφθαρτος, τον ανέβασε στην αθανασία. Εμείς όμως αυτά τα γνωρίσματα της θείας φύσεως τα αλλοιώσαμε με την παράβαση της εντολής και περάσαμε στην παράταξη της κακίας με αποτέλεσμα να χάσουμε την κοινωνία με το Θεό.

Επειδή, λοιπόν, ο Θεός μας πρόσφερε το ύψιστο και δεν το διαφυλάξαμε, χρειάσθηκε να κατέβει αυτός στο χείριστο, δηλαδή να προσλάβει τη δική μας φύση, ώστε να μας ξαναδώσει τον αρχαίο προορισμό. Κι ακόμα να μας διδάξει το ενάρετο ήθος της βιωτής, αυτό το ήθος που ο ίδιος με την επίγεια ζωή του κατέστησε συγκεκριμένο. Κι ακόμα να μας ελευθερώσει από τη φθορά, φέρνοντάς μας πάλι σε κοινωνία με τη ζωή του, με τη δική του ανάσταση. Ποιός λοιπόν να μη θαυμάσει του Κυρίου την συγκατάβαση; Θαύμα πάσαν έννοιαν εκπλήττον και συνέχον είναι το μεγάλο αυτό γεγονός. Ο δημιουργός της κτίσεως πλάθεται μέσα στα σπλάχνα της αγίας κόρης. “Ο άναρχος άρχεται και ο Λόγος σαρκούται”.

Αγαπητοί, εδώ και αρκετές μέρες η Εκκλησία συνεχώς μας προτρέπει να υψωθούμε από τα γήινα στα ουράνια, να εγκαταλείψουμε τα μάταια και να ποθήσουμε τα αιώνια. “Χριστός γεννάται, δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε, Χριστός επί γης, υψώθητε...”. Ας μη μείνουμε, λοιπόν, μόνο στην εξωτερική προετοιμασία. Ας ευπρεπίσουμε την καρδιά μας με την αγάπη και τη μετάνοια. Ας ετοιμασθούμε κατάλληλα για να κοινωνήσουμε. Μακριά από την Εκκλησία, χωρίς θεία Λειτουργία και Θεία Κοινωνία, τα Χριστούγεννα είναι χωρίς Χριστό.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

Κυριακή προ Χριστού Γεννήσεως (Ματθ. 1, 25) Κυριακή προ Χριστού Γεννήσεως (Ματθ. 1, 25) Μητροπολίτου Αυγουστίνου Καντιώτου (+)

Κυριακή προ Χριστού Γεννήσεως (Ματθ. 1, 25)
«Το όνομα το υπέρ πάν όνομα»

«...Και εκάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν» (Ματθ. 1,25)

Το ευαγγέλιο πού ακούσαμε σήμερα, αγαπητοί μου, διαφέρει από τα ευαγγέλια όλου του χρόνου. Όπως είδατε, έχει πολλά ονόματα. Τα ονόματα είναι εβραϊκά, ονόματα ανδρών γυναικών παιδιών, ανθρώπων πού έζησαν στα παλιά τα χρόνια, προτού να έρθει ό Κύριος ημών Ιησούς Χριστός στον κόσμο.

Όλοι αυτοί οι προ Χριστού έζησαν με μια ελπίδα ότι θα έρθει ό Χριστός στη γη να σώσει τον κόσμο. Άλλοι άπ' αυτούς ήταν βοσκοί πού έβοσκαν τα πρόβατα στα λιβάδια και έπαιζαν τη φλογέρα, άλλοι ήταν γεωργοί πού έσκαβαν τη γη, άλλοι ήταν βασιλείς ένδοξοι πού νίκησαν σε διαφόρους πολέμους, άλλοι ήταν προφήται πού μπορούσαν να δουν τι θα συμβεί υστέρα από εκατό - διακόσα χρόνια, κι άλλοι άπ' αυτούς ήταν Πατριάρχαι όπως ό Αβραάμ, ό Ισαάκ, ό Ιακώβ.

Tι θα πει πατριάρχης;

Ακούμε ό πατριάρχης Αβραάμ τι θα πει πατριάρχης;

Τότε, τα παλιά εκείνα χρόνια, οι οικογένειες ήταν πολυμελείς. Αν πας σήμερα σ' ένα σπίτι, βλέπεις δύο τρεις τέσσερις ανθρώπους στα σπίτια ε κείνα τα παλιά, της αρχαίας εποχής, ξέρετε πόσοι ήταν; Διακόσοι τρακόσοι τετρακόσοι πεντακόσιοι!... Γεννούσαν παιδιά, και είχαν εγγόνια και δισέγγονα. Οι γενάρχες λοιπόν, οι αρχηγοί τέτοιων μεγάλων οικογενειών, ωνομάζοντο πατριάρχαι. Και μέχρι σήμερα, μια οικογένεια πού έχει πολλά παιδιά λέγεται πατριαρχική. Τέτοιες οικογένειες είναι σήμερα πολύ σπάνιες. Μία τέτοια βρήκα στην Πρέσπα. Τώρα ή οικογένεια έχει συνήθως τρία - τέσσερα μέλη, και τελείωσε. Τότε όμως τα σπίτια ήταν γεμάτα παιδιά εγγόνια και δισέγγονα, ευλογία Θεού. Όπως σ' ένα χωριό της περιφερείας μας. Είχε πεθάνει ένας γέροντας ενενήντα χρονών και πήγα στην κηδεία. Ή εκκλησία ήταν γεμάτη από την οικογένεια του. Είχε δέκα παιδιά, εικοσιπέντε - τριάντα εγγόνια, και καμιά πενηνταριά δισέγγονα. Αυτή είναι ή πατριαρχική οικογένεια, και σπανίζει πλέον.

Όλοι αυτοί βέβαια πού ακούσαμε τα ονόματα τους είναι σήμερα άγνωστοι στους πολλούς. Άλλοι-τώρα είναι γνωστοί στον κόσμο. Αν άνοιξης εφημερίδες τηλεοράσεις ραδιόφωνα, ακούς ονόματα νομαρχών, υπουργών, πρωθυπουργών, μεγάλων και υψηλών προσώπων. Ύστερα όμως από λίγα χρόνια όλα τα ονόματα αυτά θα σβήσουν. Σάς ερωτώ, μπορείτε να μου πείτε πριν από εκατό χρόνια ποιος ήταν ό πιο πλούσιος στην πόλη σας; Μπορείτε να μου πείτε ποιος κυβερνούσε τη χώρα; Μπορείτε να μου πείτε ποιος ήταν ό δεσπότης σας; Μπορείτε να μου πείτε ποια ήταν ή πιο ωραία γυναίκα και ποιος ήταν ό πιο λεβέντης νέος πού τους θαύμαζε ό κόσμος; Κανείς δέ' θυμάται. Μόνο τα κόκαλα τους μείνανε, κι αυτά σε λίγο θα λειώσουν. «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης» (Έκκλ. 1,2).

Λησμονούνται λοιπόν οι άνθρωποι, λησμονούνται τα ονόματα. Άλλα μέσ' στα δισεκατομμύρια ονόματα ένα δέ' λησμονείται. Θα περάσουν εκατό διακόσα τρακόσα χίλια χρόνια, θα σβήσει ό ήλιος καί τα άστρα, μα το όνομα αυτό θα μείνει αιώνιο καί αθάνατο. είναι το όνομα του Ιησού Χριστού. είναι το όνομα με το οποίο τελειώνει το σημερινό ευαγγέλιο. 'Αφού αναφέρει όλα τα ονόματα μικρών-μεγάλων, βοσκών-γεωργών, ανδρών - γυναικών, βασιλέων-προφητών, καταλήγει· «...καί κάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν» (Ματθ. 1,25).

τι σημαίνει το όνομα Ιησούς; είναι εβραϊκό. «Ιησούς» σημαίνει σωτήρ, λυτρωτής, ελευθερωτής. Μας έσωσε ό Χριστός. Από τι μας έσωσε; Θ' ακούσατε να λέει κάποιος· Αυτός ό άνθρωπος με έσωσε· ήμουν χρεωμένος, θα πήγαινα φυλακή, κι αυτός πήγε και πλήρωσε το χρέος μου Και τώρα είμαι ελεύθερος. Άλλος πάλι, πού ήταν άρρωστος, λέει Αυτός ό γιατρός με έσωσε- ήμουν για θάνατο, κι αυτός μου έκανε εγχείρηση Και ζω. Και άλλος πάλι λέει· Κινδύνευα να πνιγώ στο ποτάμι, και ό τάδε ρίχτηκε και μ' έσωσε.

Αυτές είναι μικρές σωτηρίες. Ό Χριστός από τι μας έσωσε; Αχ να μπορούσαμε να το καταλάβουμε! Μας έσωσε άπ' τον πιο μεγάλο κίνδυνο. Παραπάνω άπ' τον πνιγμό στο ποτάμι, παραπάνω άπ' το ναυάγιο στη θάλασσα, παραπάνω από την πυρκαγιά, παραπάνω από την πλημμύρα, παραπάνω άπ' τ' αστροπελέκια, παραπάνω άπ' το σεισμό, παραπάνω από ασθένειες, παραπάνω από κάθε άλλο κακό, το πιο φοβερό είναι κάτι πού δεν το υπολογίζουμε· γελάμε άμα τ' ακούσουμε. Ποιο είναι το φοβερότερο κακό άπ' όλα; Ή αμαρτία. Ή αμαρτία έχει πολλά ονόματα· είτε λέγεται αδικία Και κλεψιά, είτε λέγεται ψευδομαρτυρία (πας στο δικαστήριο και ξαπλώνεις το χέρι σου στο Ευαγγέλιο), είτε λέγεται πορνεία Και μοιχεία, είτε λέγεται φθόνος και κακία και μίσος, είτε λέγεται υπερηφάνεια και αλαζονεία, κ.τ.λ., ή αμαρτία είναι το φοβερότερο κακό. είναι θηρίο επτακέφαλο σαν εκείνο πού είδε ό Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Έχει ένα σώμα και ένα στομάχι, αλλά επτά κεφάλια όποιο κεφάλι κι αν σε φάει, στο ίδιο στομάχι θα πας. Από την αμαρτία λοιπόν μας έσωσε ό Χριστός. Και για αυτό ονομάζεται σωτήρας· διότι έσωσε τον κόσμο.

Το όνομα του Χριστού είναι δύναμις. Μέγα όνομα. Αν δέ' μπορείς να κάνης πολλές προσευχές, αρκεί να επικαλεστείς το όνομα του Χριστού. Γονάτιζε κάθε βράδυ, προτού να κοιμηθείς· προτού να σας πάρη ό ύπνος, γονείς και παιδιά γονατιστέ κάτω άπ' τις εικόνες και πέστε δυο λέξεις· «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησαν με τον αμαρτωλό». Αν πεις με την καρδιά σου το «Κύριε Ίησοϋ Χριστέ...», το όνομα αυτό κατεβάζει τα άστρα από τον ουρανό. Το είπε ό ίδιος ό Χριστός· Στο όνομα μου θα βγάλετε δαιμόνια, στο όνομα μου θα θεραπεύετε αρρώστιες, στο όνομα μου θα ανασταίνετε νεκρούς, στο όνομα μου θα μετακινείτε βουνά. Έχει δύναμη το όνομα του Χριστού, αρκεί να το αναφέρουμε με ευλάβεια Και με πίστη.

Για αυτό να μη φοβάται ό Χριστιανός τίποτα. Ήρθε στη μητρόπολη μια γυναίκα από ένα χωριό και έτρεμε. —τι έχεις; —Φοβάμαι. —τι φοβάσαι; —Να, εκεί στη γειτονιά μια κακιά γυναίκα μου έριξε μάγια στην αυλή. Κ' εγώ τώρα τρέμω μη μου συμβεί κανένα κακό, στον άντρα μου, στα παιδιά μου. Λέω· —Πιστεύεις στο Χριστό;—Πιστεύω. —Ποιος είναι πιο δυνατός, τη ρωτώ, ό σατανάς ή ό Χριστός; —Ό Χριστός. —Έ, αφού ό Χριστός είναι πιο δυνατός, μη φοβάσαι. Κάνε το σταυρό σου και την προσευχή σου, κι όπως ό λαγός φοβάται τη βροντή, έτσι και ό διάβολος φοβάται το σημείο του σταυρού. Όταν πιστεύεις, όλοι οι μάγοι κι όλοι οι διάβολοι να μαζευτούνε, δέ' μπορούν να σου κάνουν τίποτε απολύτως.

Το όνομα του Χριστού είναι το πιο γλυκύ, το όνομα πού πρέπει ν' αγαπούμε περισσότερο από κάθε άλλο. Στο Παρίσι ένας άρρωστος μπήκε στο νοσοκομείο. Είχε —Θεός φυλάξοι— καρκίνο, αυτή την αρρώστια πού σαρώνει τον κόσμο σαν τιμωρία από το Θεό (το λένε τα βιβλία, ότι θα έρθει μια αρρώστια πού θα σαρώνει τον κόσμο). Ό καρκίνος πιάνει σε ό λα τα μέλη του σώματος· ό άνθρωπος αυτός είχε καρκίνο στη γλώσσα. Ό γιατρός του είπε, ότι ήταν επιβεβλημένο να του κόψουν τη γλώσσα. Μετά την επέμβαση, του είπε, δεν θα μπορείς να μιλάς πλέον καθόλου· θα είσαι αμίλητος. Πες λοιπόν ποια λέξη θέλεις να είναι ή τελευταία πού θα προφέρεις;... Περίμεναν όλοι ν' ακούσουν τι θα πει. Μάνα μου, είπε; πατέρα μου, είπε; παιδί μου, είπε; τι είπε; Χριστέ μου, ελέησε με! Μακάρι, όταν πλησιάζει ή τελευταία ώρα μας, να μας δώσει ό Θεός δύναμη να πούμε κ' εμείς· «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου» (Λουκ. 23,42).

Τ' αγαπούμε, αδελφοί μου, εμείς το όνομα αυτό; Αγαπούμε το παιδάκι μας, τον άντρα μας, άλλα πρόσωπα· το Χριστό δεν τον αγαπούμε. "Η τον αγαπούμε λίγο, ψυχρά. Δέ' μας συγκινεί το όνομα του. Κι όχι μόνο δεν το τιμούμε, αλλά και το βλαστημούμε. Μέσα στην εκκλησία ψάλλουμε «Δόξα σοι ό Θεός»· και μόλις βγούμε έξω, όπου να σταθείς, σε δρόμους σε λεωφορεία σε σιδηροδρόμους σε καφενεία σε ταβέρνες σε νυχτερινά κέντρα, παντού, ακούς να βλαστημούν το όνομα του Χριστού μας.

Όχι έτσι! Είπαμε ότι όλα τα ονόματα θα σβήσουν, θα ξεχαστούν μετά εκατό χρόνια κανείς δέ' θα τα θυμάται. Άλλα ένα όνομα θα μείνει αιώνιο- το όνομα του Ιησού Χριστού. Αυτό το όνομα να τιμούμε με τα λόγια και με τα έργα μας, για να έχουμε την ευλογία του ουρανού· αμήν.

Επίσκοπος Αυγουστίνος

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, ή οποία έγινε στον Ιερό. ναό Αγίου Νικολάου Αμμοχωρίου - Φλωρίνης την 20-12-1981,

Καταγραφή και σύντμησης 19-12-2004