Το άγιο ζευγάρι που έμεινε μαζί αιώνια

ΑΓΙΟΙ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΦΕΒΡΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΡΟΜ (25 Ιουνίου)
Το άγιο ζευγάρι που έμεινε μαζί αιώνια, προστάτες των έγγαμων ζευγαριών

Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, που αφορά δυο αγίους!...

ΠΗΓΗ

 

 

Ο κνέζης Πέτρος ήταν ο δευτερότοκος υιός του Γιούρι Βλαντιμίροβιτς, ηγεμόνος του Μούρομ, και διαδέχθηκε στο θρόνο τον πατέρα του, το 1203. Έζησε στο Μούρομ και έγινε ηγεμόνας το 1203. Όμως ο πρίγκιπας Πέτρος αρρώστησε από τη φοβερή νόσο της λέπρας και εθεραπεύθηκε μετά από όραμα από τη Φεβρωνία, θυγατέρα ενός απλοϊκού μελισσοκόμου πού ἐζούσε στο χωριό Λάσκοβα του Ριαζάν. Αν και δεν ήταν κνεζίνα αλλά προερχόταν από τα λαϊκά στρώματα, θέλησε να την παντρευτεί, όπως και έγινε.

 

Οι άρχοντες όμως δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με αυτή τη σκέψη έλεγαν συνεχώς πως έπρεπε να παντρευτεί με κάποια από την τάξη τους. Έφτασαν να του ζητήσουν να την παρατήσει και όταν αυτός αρνήθηκε την έδιωξαν από τη πόλη. 

Το νεαρό ζευγάρι έφυγε με μια βάρκα. Ο Πέτρος ήταν πολύ λυπημένος για όσα συνέβησαν όμως η Φεβρωνία τον παρηγορούσε και τον ενθάρρυνε. Σύντομα πολλές συμφορές βρήκαν τη πολιτεία του Μούρομ. Το πλήθος κατάλαβε πως οφειλόταν στην άδικη συμπεριφορά που είχαν επιδείξει προς το κνέζη και τη σύζυγό του. Μετανιωμένοι ζήτησαν από το κνέζη Πέτρο και τη σύζυγο του Φεβρωνία να γυρίσουν πίσω. 

 
Τα άφθαρτα λείψανα των Αγ.Πέτρου και Φεβρωνίας (www.curaev.ru)

Το άγιο ζευγάρι γύρισε στο Μούρομ και αφιερώθηκαν στις ελεημοσύνες και τις αγαθοεργίες. Προς το τέλος της ζωής τους έγιναν μοναχοί όντες γνωστοί και με τα μοναχικά τους ονόματα: Δαβίδ και Ευφροσύνη. 

Προσευχήθηκαν να πεθάνουν την ίδια μέρα και ζήτησαν να θαφτούν στο ίδιο φέρετρο με ένα μικρό χώρισμα ανάμεσα τους 

 
Το κουβούκλιο με τα λείψανα των αγίων

Εκοιμηθήκαν τις 25 Ιουνίου του 1228 και ανακυρήχθηκαν άγιοι από τη Ρωσική Εκκλησία το 1552. 

Θεωρούνται οι προστάτες των νέων έγγαμων ζευγαριών.

μεταφορά απο...

ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ ΙΩΣΗΦ: ΧΑΡΟΠΟΙΟΝ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ

Ο μητροπολίτης Προικοννήσου  Ιωσήφ στο Αγιορείτικο Βήμα
Τό τού Προδρόμου σήμερον χαροποιόν γενέθλιον τό σκυθρωπόν διαλύει τής τού πατρός αφωνίας καί τής τεκούσης στείρωσιν• μηνύει δέ τήν μέλλουσαν χαράν καί αγαλλίασιν• διό καί πάσα η κτίσις αυτό φαιδρώς εορτάζει.
Εξαποστειλάριον

Στίς 24 Ιουνίου η Εκκλησία τιμά τή γέννηση τού Τιμίου, Ενδόξου, Προφήτου, Προδρόμου καί Βαπτιστού Ιωάννου. Ο γιορτασμός γενεθλίων είναι ξένος πρός τήν Ορθόδοξη παράδοση. Γιορτάζουμε τά ονομαστήριά μας, πού μάς θυμίζουν τήν είσοδό μας διά τού Βαπτίσματος στήν Εκκλησία καί τήν ενσωμάτωσή μας στό αιωνίως ζών Σώμα τού Χριστού. Παράλληλα συνδεόμαστε καί μέ τόν Άγιο πού φέρουμε τό όνομά του, καθρεφτιζόμαστε στό παράδειγμά του καί ζητάμε τίς πρεσβείες του πρός τόν Θεό. Τρία μόνο Γενέθλια τιμούμε: Τού Θεανθρώπου Χριστού (Χριστούγεννα, 25 Δεκεμβρίου), τής Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) καί τού Προδρόμου (24 Ιουνίου). Τού Ήλιου τής Δικαιοσύνης, τής νοητής Σελήνης τής Χάριτος καί τού Αυγερινού πού προαγγέλλει τήν ανατολή τής Σωτηρίας μας καί τού κόσμου.

Ο Τίμιος Πρόδρομος βρίσκεται δεύτερος στήν ιεραρχία τής αγιότητος, μετά τήν Υπεραγία Θεοτόκο. Αυτό τό μαθαίναμε καί παλαιότερα μ’ ένα χαριτωμένο απλοϊκό τραγουδάκι τού Κατηχητικού: «Ένας είν’ ο Κύριος! Υμνούμεν καί ευλογούμεν Αυτόν! Δεύτερη είν’ η Παναγιά, μά ένας είν’ ο Κύριος! Υμνούμεν καί ευλογούμεν Αυτόν! Τρίτος είν’ ο Πρόδρομος, μά ένας είν’ ο Κύριος! Υμνούμεν καί ευλογούμεν Αυτόν!...». Έτσι καί στή λειτουργική ζωή τής Εκκλησίας οι εορτές τού Τιμίου Προδρόμου έρχονται μετά από τίς Δεσποτικές καί τίς Θεομητορικές εορτές καί τιμούνται καί αυτές, όπως καί οι Θεομητορικές, μέ αργία καί ιχθυοφαγία. Τρώμε δηλ. ψάρι, έστω κι άν είναι Τετάρτη ή Παρασκευή, ή Νηστεία τών Αγίων Αποστόλων. Εξαιρείται μόνο  η μνήμη τής Αποτομής τής Τιμίας Κεφαλής του (29 Αυγούστου), η οποία τιμάται μέ αυστηρή νηστεία (αλαδία).

Ακόμη, μέσα στούς ναούς μας πάντοτε βλέπουμε τόν Μέγιστο Ιωάννη πάνω στό τέμπλο. Στό ένα μέρος τής ωραίας πύλης βρίσκεται πάντοτε η εικόνα τού Χριστού, στό άλλο η εικόνα τής Υπεραγίας Θεοτόκου καί δίπλα στού Χριστού, υποχρεωτικά, η εικόνα τού Βαπτιστού. Ακόμη στήν Ορθόδοξη εικονογραφική παράδοση υπάρχει μιά εικόνα πού ονομάζεται «Δέησις» (ή Τρίμορφο). Στό κέντρο βρίσκεται ο Χριστός καθισμένος πάνω σέ θρόνο. Από δεξιά Του στέκεται η Παναγία καί από αριστερά Του ο Ιωάννης. Καί οι δυό στέκονται σκυφτά, μέ σεβασμό καί μέ ύφος παρακαλεστικό ικετεύουν τό Σωτήρα γιά τή σωτηρία τού κόσμου. Γιά τή συγχώρεση τών αμαρτιών μας. Γιά νά δώσει μέγα έλεος σ’ όλους όσοι επικαλούνται τή βοήθεια καί προστασία τόσο τής Παναγίας Μητέρας Του, όσο καί τού Προδρόμου καί Βαπτιστού Του. Γιά νά χαρίσει ειρήνη στήν οικουμένη καί νά παρατείνει τό έλεός Του σ’ όσους Τόν δέχονται καί Τόν προσκυνούν ως Σωτήρα καί Θεό τους.

Ξεχωριστή, λοιπόν, είναι πάντοτε η θέση τού Αγίου Ιωάννου στή ζωή τής Εκκλησίας καί πολλές είναι οι Προδρομικές εορτές. Κυριότερες είναι τό Γενέθλιον, η Αποτομή τής Τιμίας Κεφαλής καί η Σύναξις, πού τή γιορτάζουμε στίς 7 Ιανουαρίου, αμέσως δηλ. μετά τή μεγάλη Δεσποτική εορτή τών Θεοφανίων, τής Βαπτίσεως δηλονότι τού Χριστού, στήν οποία ο ίδιος είχε διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο. Υπάρχει ακόμη η εορτή τής Συλλήψεως τού Προδρόμου (23 Σεπτεμβρίου), η τής Α΄ καί Β΄ Ευρέσεως τής Τιμίας Κεφαλής (24 Φεβρουαρίου) καί εκείνη τής Γ΄ Ευρέσεως (25 Μαΐου), τήν οποία καί πανηγυρίζει τό ευλογημένο μεγάλο γυναικείο Κοινόβιο τού Μακρινού στά Μέγαρα. Έτσι, ο Ιανουάριος, ο Φεβρουάριος, ο Μάϊος, ο Ιούνιος, ο Αύγουστος κι ο Σεπτέμβριος, οι μισοί μήνες τού χρόνου, ευλογούνται κι αγιάζονται από τή χάρη τού Βαπτιστού, καί δίδεται η ευκαιρία στούς πιστούς νά εκφράσουν τό σεβασμό καί τήν ευλάβειά τους σ’ εκείνον πού υπήρξε σέ σχέση μέ τό Χριστο ό,τι τό πρωϊνό αστέρι, ο Εωσφόρος (Αυγερινός), σέ σχέση μέ τόν Ήλιο.

Όπως ο Αυγερινός εμφανίζεται νύχτα ακόμη κ’ η παρουσία του διακηρύττει πώς η νύχτα σβήνει καί τό σκοτάδι τελειώνει καί σέ λίγο θ’ ανατείλει τηλαυγής ο ήλιος καί τό φώς του θά πλημμυρίσει τόν κόσμο, θά τόν ζεστάνει καί θά τόν ζωογονήσει, έτσι κι ο γιός τού Ζαχαρία καί τής Ελισάβετ εμφανίστηκε μέσα στή ζοφερή νύχτα τής πλάνης, τής υποκρισίας, τής αποστασίας καί τής αγνωσίας τού Θεού καί η παρουσία του εσηματοδότησε τό οριστικό τέλος εκείνης τής ερεβώδους νύχτας καί τήν ανατολή τού νοητού Ηλίου τής Δικαιοσύνης. Δηλ. τού Χριστού, ο Οποίος μέ τήν επιφάνειά Του εφώτισε τά σύμπαντα, μάς εχάρισε τό Φώς τής Αληθείας, τής Θεογνωσίας, τής Ζωής καί τής Σωτηρίας. Γι’ αυτό καί στή Θεία Λειτουργία, όταν ο ιερεύς πραγματοποιεί τή Μικρή Είσοδο, κρατώντας στά χέρια του τό Ιερό Ευαγγέλιο, πού είναι η «διά χάρτου καί μέλανος» εικόνα τού Χριστού, προηγείται πάντοτε ένα παιδί πού κρατάει στά χέρια του ένα μονοβάμβουλο (εισοδικό), δηλ. μιά αναμμένη λαμπάδα, η οποία συμβολίζει τόν Τίμιο Πρόδρομο πού προηγήθηκε τού Χριστού, «ετοιμάσαι οδόν Κυρίου».

Οκτακόσια χρόνια, περίπου, ενωρίτερα, ο Μεγαλοφωνότατος Ησαΐας είχε πή: «Φωνή βοώντος εν τή ερήμω, ετοιμάσατε τήν οδόν Κυρίου, ευθείας ποιείτε τάς τρίβους Αυτού» (Ησ. 40, 3). Δηλαδή: -Ακούστε! Κάποιος φωνάζει μέσα στήν έρημο: -Ετοιμάστε δρόμο γιά τόν Κύριο! Ισιώστε τό δρόμο, στρώστε τον, γιά νά περάσει καί νάρθει!... Τά λόγια αυτά τού Μεγάλου Προφήτου αναφέρονται σαφώς στόν Πρόδρομο. Αυτός είναι η φωνή πού αντήχησε μέσα στήν έρημο τού Ιορδάνη, οκτώ αιώνες κατόπιν, ως κήρυγμα μετανοίας καί καθαρμού, γιά νάβρει δρόμο καθαρό ο Μεσσίας, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, νάρθει νά εγκαθιδρύσει τή Βασιλεία Του.

Έτσι, λοιπόν, ο προφητευθείς τόσο νωρίς από τόν Ησαΐα Ιωάννης, εγεννήθηκε από τό αγιασμένο ζεύγος τόν Ζαχαρία καί τήν Ελισάβετ, στά χρόνια τού αιμοσταγούς βασιλέα τών Ιουδαίων Ηρώδη, τού λεγομένου Μεγάλου. Ο πατέρας του Ζαχαρίας ήταν ιερεύς στό Ναό τών Ιεροσολύμων. Μάλιστα, σύμφωνα μέ τή γνώμη τού ιερού Χρυσοστόμου καί άλλων Πατέρων, δέν ήταν απλούς ιερεύς, αλλά αρχιερεύς (Cohen Gadol), ο οποίος είχε τό δικαίωμα νά εισέρχεται καί στά Άγια τών Αγίων. Τό σεμνό ζευγάρι ήταν περασμένης ηλικίας καί άτεκνο.

Η ατεκνία τότε εθεωρείτο μέγιστη συμφορά, κοινωνικό καί εθνικό όνειδος, εγκατάλειψη Θεού, σωστή κατάρα! Καί τούτο διότι εξ αιτίας της δέν υπήρχε περίπτωση νά γεννηθή από τή συγκεκριμένη συζυγία ο αναμενόμενος Μεσσίας. Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό ότι η θέση τού Ζαχαρία, λόγω τής ιερατικής του ιδιότητος ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Όμως οι προσευχές του καί τής συζύγου του Ελισάβετ έμεναν επί δεκαετίες αναπάντητες, παρά τό γεγονός ότι κ’ οι δυό τους ήταν δίκαιοι καί αγιασμένοι άνθρωποι: «Ήσαν δέ δίκαιοι αμφότεροι ενώπιον τού Θεού, πορευόμενοι εν πάσαις ταίς εντολαίς καί δικαιώμασι τού Κυρίου άμεμπτοι» (Λουκ. 1, 6).

Όμως ο Θεός είχε τούς λόγους Του νά σιωπά επί τόσα χρόνια! Όταν ήρθε η ώρα πού Εκείνος έκρινε, απήντησε στίς προσευχές τών Αγίων Του κατά τρόπο θαυμαστό: Κάποια μέρα πού ο Ζαχαρίας εφημέρευε στό Ναό καί εισήλθε στό θυσιαστήριο γιά νά προσφέρει στό Θεό τή Θυσία τού Θυμιάματος, ένας Άγγελος Κυρίου τού παρουσιάστηκε καί τού ανήγγειλε πώς οι προσευχές του εισακούσθηκαν από τό Θεό καί επιτέλους η σύζυγός του θά συλλάβει καί θά γεννήσει παιδί. Ένα αγόρι πού θά ονομασθή Ιωάννης καί θά γεμίσει από χαρά τό σπίτι του! Κι ακόμη πώς πολλοί θά χαρούν γι’ αυτή τή γέννηση. Τού υπογράμμισε επίσης ότι ο Ιωάννης θά είναι «μέγας ενώπιον τού Κυρίου, καί οίνον καί σίκερα ου μή πίη, καί Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, καί πολλούς τών υιών Ισραήλ επιστρέψει επί Κύριον τόν Θεόν αυτών.

Καί αυτός προελεύσεται ενώπιον αυτού εν πνεύματι καί δυνάμει Ηλιού, επιστρέψαι καρδίας πατέρων επί τέκνα καί απειθείς εν φρονήσει δικαίων, ετοιμάσαι Κυρίω λαόν κατεσκευασμένον» (Λουκ. 1, 15-17). Δηλαδή: Θά είναι σπουδαίος ενώπιον τού Θεού. Θά είναι μεγάλη η προσφορά του στό έργο τού Κυρίου. Κρασί καί δυνατά αλκοολούχα ποτά δέν θά πιεί. Θά είναι γεμάτος μέ Άγιο Πνεύμα, ήδη από τήν κοιλιά τής μάννας του καί θά κάμει πολλούς Ισραηλίτες νά επιστρέψουν στόν Κύριο καί Θεό τους.. Αυτός θά προπορευθή στό έργο τού Κυρίου μέ τό πνεύμα καί τή δύναμη πού είχε ο Προφήτης Ηλίας. Θά συμφιλιώσει πατεράδες μέ παιδιά καί θά κάμει τούς ασεβείς ν’ αποκτήσουν τή φρόνηση πού έχουν οι δίκαιοι. Κατ’ αυτό τόν τρόπο θά ετοιμάσει τό λαό γιά νά υποδεχθή τό Μεσσία!...

Ο Ζαχαρίας εσκίρτησε από χαρά αλλά εδυσπίστησε κιόλας! Η Ελισάβετ ήταν μιά στείρα γερόντισσα καί τού φαινόταν δύσκολο νά τεκνοποιήσει τώρα πιά. Τότε ο Αρχάγγελος Γραβριήλ (γιατί περί εκείνου επρόκειτο!) τού εδήλωσε πώς εξ αιτίας τής δυσπιστίας του θά μείνει άλαλος μέχρις ότου συντελεσθή τό θέλημα τού Θεού! Πραγματικά καί έτσι έγινε. Εξερχόμενος τού Ναού δέν μπορούσε νά μιλήσει πιά. Ήταν κωφάλαλος! (Τούτου ένεκεν ο Άγιος Ζαχαρίας θεωρείται σήμερα προστάτης τών κωφαλάλων). Μετά απ’ αυτά η Ελισάβετ πραγματικά έμεινε έγκυος. Επανελήφθη τό θαύμα τού Αβραάμ μέ τή Σάρρα (Ισαάκ) καί τού Ελκανά μέ τήν Άννα (Σαμουήλ).

Θεός όπου βούλεται, νικάται φύσεως τάξις! Πάνω στόν έκτο μήνα τής εγκυμοσύνης τής Ελισάβετ έγινε καί ο Ευαγγελισμός τής εξαδέλφης της Μαριάμ,  τής από τούδε Θεοτόκου, καί πάλι από τόν Αρχάγγελο Γαβριήλ. Από τό στόμα τού Γαβριήλ η Μαριάμ άκουσε ότι θά γεννήσει υπερφυώς τόν Υιό τού Θεού εκ Πνεύματος Αγίου, αλλά καί ότι η συγγενής της Ελισάβετ ευρίσκεται σέ ενδιαφέρουσα τώρα στά γηρατειά της, διότι αυτό ήταν τό θέλημα τού Θεού. Έφυγε, λοιπόν, βιαστικά καί πήγε νά τήν επισκεφθή στήν Ορεινή Ιουδαία. Εκεί, μόλις η Μαρία εχαιρέτησε τήν Ελισάβετ, «εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τόν ασπασμόν τής Μαρίας, εσκίρτησε τό βρέφος εν τή κοιλία αυτής• καί επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ καί ανεφώνησε φωνή μεγάλη καί είπεν: Ευλογημένη σύ εν γυναιξί καί ευλογημένος ο καρπός τής κοιλίας σου! Καί πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ τού Κυρίου μου πρός με; ιδού γάρ ως εγένετο η φωνή τού ασπασμού σου εις τά ώτα μου, εσκίρτησε τό βρέφος εν αγαλλιάσει εν τή κοιλία μου.

Καί μακαρία η πιστεύσασα ότι έσται τελείωσις τοίς λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου» (Λουκ. 1, 41-45). Μόλις άκουσε η Ελισάβετ τό χαιρετισμό τής Μαρίας, τό βρέφος πού είχε στά σπλάγχνα της εσκίρτησε δυνατά. Τότε η Ελισάβετ πλημμύρισε από τή χάρη τού Αγίου Πνεύματος κι εφώναξε δυνατά: -Ευλογημένη από τό Θεό είσαι Σύ περισσότερο απ’ όλες τίς γυναίκες! Ευλογημένο καί τό Παιδί πού έχεις στά σπλάγχνα Σου! Πώς καί μούγινε αυτή η τιμή νά μέ επισκεφθή η Μητέρα τού Κυρίου μου; Γιατί νά! Μόλις έφτασε στ’ αφτιά μου η φωνή τού χαιρετισμού σου, εσκίρτησε από αγαλλίαση τό παιδί πού έχω στή μήτρα μου καί μέ ειδοποίησε γιά τό ποιά είσαι καί Ποιόν κυοφορείς! Χαρά σ’ αυτήν πού πίστεψε πώς θά εκπληρωθούν τά λόγια πού τής είπε ο Κύριος!... Αυτό τό έκτακτο σκίρτημα τής χαράς ήταν η πρώτη μαρτυρία τού Ιωάννη γιά τό ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός τού Θεού, ο Μεσσίας πού περίμενε ο κόσμος! Γι’ αυτό καί η υμνογραφία τόν αποκαλεί Σκιρτομάρτυρα !. Αυτή η «σκιρτομαρτυρία» ήταν ταυτόχρονα η πρώτη προφητική του ενέργεια. Η πρώτη του προφητεία! Αργότερα οπωσδήποτε ακολούθησαν καί πολλές άλλες.

Τή γέννηση τού Προδρόμου υποδέχθηκε άφατη χαρά καί αγαλλίαση όχι μόνο τών γεννητόρων, μά καί όλων τών οικογενών καί φίλων: «Τή δέ Ελισάβετ επλήσθη ο χρόνος τού τεκείν αυτήν, καί εγέννησεν υιόν, καί ήκουσαν οι περίοικοι καί οι συγγενείς αυτής ότι εμεγάλυνε Κύριος τό έλεος Αυτού μετ’ αυτής, καί συνέχαιρον αυτή» (Λουκ. 1, 57-58). Μόνη παραχορδία η κωφαλαλία τού πατέρα. Όμως, όταν ήρθε η ώρα τής Περιτομής καί ονοματοδοσίας, τήν όγδοη ημέρα μετά τή γέννηση, όταν όλοι ήθελαν νά δώσουν στό παιδί τό όνομα τού πατέρα του Ζαχαρία, ο σεβάσμιος γέροντας πήρε ένα κεραμίδι κι έγραψε πάνω: Τό όνομά του είναι Ιωάννης. Όπως τού είχε πή ο Αρχάγγελος (Λουκ. 1, 13) . Τότε θαυματουργικά λύθηκε η γλώσσα του καί άνοιξαν τ’ αφτιά του «καί ελάλει ευλογών τόν Θεόν.

Καί εγένετο επί πάντας φόβος τούς περιοικούντας αυτούς, καί εν όλη τή ορεινή τής Ιουδαίας διελαλείτο πάντα τά ρήματα ταύτα, καί έθεντο πάντες οι ακούσαντες εν τή καρδία αυτών λέγοντες: Τί άρα τό παιδίον τούτο έσται; Καί χείρ Κυρίου ήν μετ’ αυτού» (Λουκ. 1, 64-67). Ο ύμνος τού Ζαχαρία συνδυάσθηκε καί από προφητεία τόσο περί τού Χριστού, όσο καί περί τού γιού του Ιωάννη. Έδωσε έτσι αμέσως τήν απάντηση στήν απορία Τί άρα τό παιδίον τούτο έσται; «Καί σύ, παιδίον, Προφήτης Υψίστου κληθήση• προπορεύσει γάρ πρό προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδούς Αυτού, τού δούναι γνώσιν σωτηρίας τώ λαώ Αυτού, εν αφέσει αμαρτιών αυτών διά σπλάγχνα ελέους Θεού ημών» (Λουκ. 1, 76-78). Προφήτης Θεού, Πρόδρομος τού Μεσσία, κήρυκας τής ερχόμενης από τά σπλάγχνα τού ελέους τού Θεού σωτηρίας, υποφήτης τής μετανοίας! Αυτό θά ήταν ο γιός του! Καί δέν τά έλεγε αυτά ο ίδιος, αλλά τό Άγιο Πνεύμα πού «βρύει προφητείας», αυτό εγέμισε τήν ψυχή καί τό στόμα του καί τά είπε! Καί μετά ταύτα, «τό παιδίον ηύξανε καί εκραταιούτο πνεύματι, καί ήν εν ταίς ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού πρός τόν Ισραήλ» (Λουκ. 1, 80).

Όταν αργότερα έλαβε ο Ιωάννης τή σχετική εντολή τού Θεού, «ανεδείχθη πρός τόν Ισραήλ» καί βγήκε στά περίχωρα τού Ιορδάνου κηρύσσοντας μετάνοια καί επιστροφή στό Θεό καί στήν αγία ζωή τού θελήματός Του. «Τότε εξεπορεύετο πρός αυτόν Ιεροσόλυμα καί πάσα η Ιουδαία καί πάσα η περίχωρος τού Ιορδάνου, καί εβαπτίζοντο εν τώ Ιορδάνη υπ’ αυτού εξομολογούμενοι τάς αμαρτίας αυτών» (Ματθ. 3, 5-6). Τότε εμαρτύρησε περί τού Χριστού: «Εγώ μέν βαπτίζω υμάς εν ύδατι εις μετάνοιαν• ο δέ οπίσω μου ερχόμενος ισχυρότερός μού εστιν, ού ουκ ειμί ικανός τά υποδήματα βαστάσαι• Αυτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω καί πυρί.

Ού τό πτύον εν τή χειρί Αυτού καί διακαθαριεί τήν άλωνα Αυτού, καί συνάξει τόν σίτον Αυτού εις τήν αποθήκην, τό δέ άχυρον κατακαύσει πυρί ασβέστω» (Ματθ. 3, 11-12). Εδώ καθαρά, πέραν τού τελείου Βαπτίσματος τού Χριστού καί τής δωρεάς τού Αγίου Πνεύματος, κηρύττει καθαρά τόν Ιησού ως τόν Δίκαιο Κριτή τών όλων «Έρχεται ο ισχυρότερός μου, ού ουκ ειμί ικανός λύσαι τόν ιμάντα τών υποδημάτων αυτού. Αύτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω καί πυρί» (Λουκ. 3, 16). Κι άλλοτε, μιλώντας γιά τόν Ιησού, έλεγε: «Ούτος ήν όν είπον, ο οπίσω μου ερχόμενος έμπροσθέν μου γέγονεν, ότι πρώτος μου ήν» (Ιωάν. 1, 15). Αυτός είναι γιά τόν Οποίο σάς είχα πή πώς εκείνος πού έρχεται μετά από μένα, στήν πραγματικότητα υπήρχε πρίν από μένα, γιατί είναι παλαιότερός μου! Καί πώς αλλιώς, αφού Αυτός είναι ο Παλαιός τών Ημερών, ο πρό πάντων τών αιώνων αφράστως γεννηθείς υπό τού Πατρός συναΐδιος Μονογενής Υιός καί Λόγος Του;

Καί πάλι, βλέποντας τόν Ιησού νά πλησιάζει, είπε: «Ίδε ο αμνός τού Θεού, ο αίρων τήν αμαρτίαν τού κόσμου!» (Ιωάν. 1, 29). Έτσι ακριβώς είχε ονομάσει τό Χριστό, οκτώ αιώνες πρίν, ο Ησαΐας: «Ούτος τάς αμαρτίας ημών φέρει καί περί ημών οδυνάται… Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη καί ως αμνός άμωμος εναντίον τού κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει τό στόμα αυτού» (Ησ. 53, 4 καί 7). Η μαρτυρία αυτή τού Προδρόμου, μέ τήν οποία επιγράφει στόν Ιησού όσα ο Ησαΐας λέει γιά τόν Μεσσία, είναι ξεχωριστής σημασίας, άν λάβουμε υπ’ όψιν ότι ο αρχαίος Ισραήλ περιμένει ακόμη σήμερα τό Μεσσία, αρνούμενος νά Τόν δεχθή στό πρόσωπο τού Ιησού Χριστού!

Αλλά καί ο Κύριος είπε γιά τόν Ιωάννη κάτι, μπροστά στό οποίο καταπλήττεται ο νούς μας: «Τι εξήλθετε ιδείν; Προφήτην; Ναί λέγω υμίν, καί περισσότερον Προφήτου. Ούτος γάρ εστι περί ού γέγραπται: Ιδού εγώ αποστέλλω τόν άγγελόν μου πρό προσώπου σου, ός κατασκευάσει τήν οδόν σου έμπροσθέν σου. Αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου τού Βαπτιστού» (Ματθ. 11, 9-11. Βλέπε καί Μαλαχίου 3, 1). Ο Ιωάννης, λοιπόν, δέν είναι απλώς Προφήτης. Είναι κάτι περισσότερο από Προφήτης. Είναι ένας επίγειος Άγγελος τού Θεού, τόν οποίο απέστειλε ο Ουράνιος Πατέρας γιά νά προετοιμάσει τό δρόμο τού Υιού Του, τού Μεσσία Χριστού, γιά τήν έγκαθίδρυση τής Βασιλείας!

Κι αυτός είναι ο λόγος πού κάποτε στή Βυζαντινή, τήν Ορθόδοξη Αγιογραφία εικονίζεται μέ φτερά. Δέν είχε, ασφαλώς, φτερά. Ήταν ένας απόλυτα φυσιολογικός άνδρας, αλλά προκειμένου νά παρουσιαστή εικαστικά η ιδιότητά του ως απεσταλμένου τού Θεού (Αγγέλου), αλλά καί η όντως αγγελική αρετή του, ζωγραφίζεται μέ φτερά! Αλλά αξίζει νά προσέξουμε καί τά υπόλοιπα: Μεγαλύτερος άνδρας δέν γεννήθηκε στόν κόσμο από τόν Ιωάννη! Ο σπουδαιότερος, ο αγιώτερος, ο αξιολογώτερος άνθρωπος πού πάτησε στή γή, μετά από τόν Θεάνθρωπο καί τήν Παναγία Μητέρα Του, είναι ο Πρόδρομος Ιωάννης. Οι δύο πρώτοι είναι εκτός υπολογισμού.

Ο Χριστος δέν είναι μόνο άνθρωπος, αλλά καί Θεός. Η Μακαρία Παρθένος είναι τό μεθώριον μεταξύ κτιστής καί Ακτίστου φύσεως, «μετά Θεόν η θεός, τά δευτερεία τής Τριάδος η έχουσα», όπως ψάλλει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης. Μυστήριο μέγα καί ανεξιχνίαστο, από τά βαθέα καί ιερώτατα τού Θεού! Άρα, στά πρώτα τών ανθρώπων μένει ο Ιωάννης! Μετά απ’ αυτόν ξεκινούν όλοι οι υπόλοιποι τής κορυφής: Μωυσής, Ηλίας, Προφήτες, Απόστολοι, Μάρτυρες, Ιεράρχες, Όσιοι κ.ο.κ. Είναι αξιοσημείωτο ότι ακόμη καί ο ακόλαστος εκείνος βασιλέας πού επρόκειτο αργότερα νά τόν αποκεφαλίσει γιά χατήρι τής μαχλάδος του Ηρωδιάδας, ο μοιχοπόρνος Ηρώδης Αντίπας ο Τετράρχης, η «αλεπού», όπως τόν είχε αποκαλέσει ο Χριστός («είπατε τή αλώπεκι ταύτη» Λουκ. 13, 32), ο κατά πάντα «άξιος» γιός τού αιμοσταγούς παιδοκτόνου Ηρώδη τού λεγομένου Μεγάλου, «εφοβείτο τόν Ιωάννην, ειδώς αυτόν άνδρα δίκαιον καί άγιον, καί συνετήρει αυτόν [δηλ. δέν αποφάσιζε νά τόν εκτελέσει] καί ακούσας αυτού πολλά εποίει καί ηδέως αυτού ήκουε» (Μάρκ. 6, 20). Ακόμη καί οι φαύλοι καί φαυλεπίφαυλοι αναγνώριζαν τήν αρετή καί αγιότητα τού Ιωάννου!

Αντιλαμβάνεται κανείς πόσο ευτυχείς είμαστε έχοντας στήν Ελλάδα, στό Άγιον Όρος, στήν πολυσέβαστη Βασιλική καί Πατριαρχική Μονή τού Διονυσίου, θησαυρό αρίφνητο καί πηγή ευλογίας καί χάριτος ανεξάντλητη τήν αγία δεξιά ενός τέτοιου διαμετρήματος Αγίου, τό δεξί εκείνο χέρι πού εχειροθέτησε τήν ακήρατη κεφαλή τού Δεσπότου Χριστού κατά τή Βάπτισή Του στόν Ιορδάνη! Γι’ αυτό καί ο υμνογράφος λέει, κι εμείς μαζί του: «Τήν χείρα σου τήν αψαμένην τήν ακήρατον Κορυφήν τού Δεσπότου, μεθ’ ής καί δακτύλω Αυτόν ημίν καθυπέδειξας, έπαρον υπέρ ημών, Βαπτιστά, ως παρρησίαν έχων πολλήν• καί γάρ μείζων τών Προφητών απάντων υπ’ Αυτού μεμαρτύρησαι. Τούς οφθαλμούς σου πάλιν δέ, τούς τό Πανάγιον Πνεύμα κατιδόντας ως εν είδει περιστεράς κατελθόν, αναπέτασον πρός Αυτόν, Βαπτιστά, ιλεων ημίν απεργασόμενος…» (Δοξαστικό τής Θ΄ Ώρας τών Θεοφανίων. Αυτό ήταν καί τό κύκνειο άσμα τού Παπαδιαμάντη. Αυτόν τόν ύμνο έψαλε καί παρέδωσε ο μακάριος τήν ψυχή του!).

Κατά τήν εορτή τού Γενεσίου τού Προδρόμου σέ διάφορα μέρη τής Ελλάδος συνηθίζουν κάποια έθιμα μέ φωτιές καί πηδήματα πάνω από τή φωτιά, «αμίλητα νερά», στάμνες μέ μήλα καί μαντείες, ίδίως σέ σχέση μέ τούς επιθυμητούς υμεναίους (γάμους) τών κοριτσιών (!) καί άλλους «γραώδεις ύθλους» (δηλ. σαχλαμάρες, εξ ού καί η γνωστή έκφραση: «Αύτά τά λέν οι γριές στόν Κλήδονα!»). Αυτά τά κάκιστα έθιμα, πού είναι γνωστά ως «Κλήδονας» καί πολλοί δημοτικοί άρχοντες καί τοπικοί παράγοντες αμιλλώνται νά τά αναστήσουν γιά λόγους τουριστικο-οικονομικούς, δέν έχουν, βεβαίως, καμμιά απολύτως σχέση μέ τόν Τίμιο Πρόδρομο καί τή γιορτή του, ούτε κάν μέ τήν ευσεβή παράδοση τής Εκκλησίας. Είναι δαιμονικές πομπές, κατάλοιπα τής ειδωλολατρίας, αφορμή λύπης τού Θεού καί θλίψεως τών Αγίων μεγάλης, όπως καί τά άξια θρήνου καί οιμωγής καί στεναγμών πολλών «Αναστενάρια», πού θεατρίζουν τούς Αγίους Κωνσταντίνο καί Ελένη καί χαροποιούν εκτάκτως τούς δαίμονες! Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης διδάσκει ότι οι Κλήδονες είναι Μαγεία.

Μάλιστα στό βιβλίο του «Χρηστοήθεια τών Χριστιανών», πού είναι Αλφαβητάριο τής Ορθοδόξου ευσεβείας, αριθμεί τόν Κλήδονα ως ενδέκατο είδος Μαγείας καί λέει: «11ο ειδος Μαγείας είναι οι κλήδονες, οίτινες είναι μία παρατήρησις τών μελλόντων …, οι οποίοι έως τής σήμερον γίνονται εις πολλούς τόπους καί μάλιστα εις τά νησία κατά τό Γενέσιον τού Προδρόμου, διά μέσου τών οποίων προμαντεύουσι τήν τύχην καί μοίραν καί ροιζικόν κάθε ανδρός ή γυναικός. Εις τούς κλήδονας συναριθμούνται καί οι πυρκαϊές όπου ανάπτουν τινές … καί τάς περνούν τόσον εις τάς πρωτομηνίας, όσον καί εις τό Γενέσιον τού Προδρόμου…» (σ. 198). Χρειάζεται πολλή προσοχή, μήπως μέ τή φόρα πού έχουν πάρει μερικοί τάχα μου γιά τά «πάτρια» καί τά «ήθη καί έθιμα» καί τίς «παραδόσεις τού λαού», εισαγαγουν από τήν πίσω πόρτα τό έρεβος τής πλάνης καί τής ειδωλολατρίας! 
ΠΗΓΗ

Ορθόδοξος ο μάρτυρας του βίντεο. Το ονομα του ΜΑΡΚΟΣ.

Επέτρεψε ο Θεός να λάβουμε, από φίλους, την πληροφορία ότι ο νεομάρτυρας που αποκεφαλίζεται στο αποτρόπαιο βίντεο που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες, επειδή μεταστράφηκε από το Ισλάμ στο χριστιανισμό, είναι ορθόδοξος χριστιανός.

 

Πρόκειται για ένα νέο από την Τυνησία (αντίθετα με τηνπληροφορία του μητροπολίτη, ότι ο αποκεφαλισμός έγινε σε άλλη χώρα), που βαφτίστηκε πριν 5 ή 6 χρόνια στο Ρέθυμνο της Κρήτης, από παλαιοημερολογίτες όμως, παίρνοντας το όνομα Μάρκος. Τον βάπτισε ο παλαιοημερολογίτης μητροπολίτης Κρήτης Αρέθας, που έχει έδρα το Ρέθυμνο.

Κατά τη βάπτισή του ο αδελφός μας ήταν περίπου 20 ετών, άρα μαρτύρησε σε ηλικία περίπου 25 ετών!

Για το νεομάρτυρα: ελπίζω, επιθυμώ και εύχομαι από καρδιάς ο Θεός της αγάπης και Κύριος του ελέους, που αναπληρώνει τις ελλείψεις με τη χάρη του Παναγίου Πνεύματός Του, να θεωρήσει έγκυρο το βάπτισμα που έλαβε ο αδελφός μας και να τον κατατάξει με τους αγίους Του! 
Ελπίζω ότι έχει ήδη γίνει αυτό και ότι έχουμε τις πρεσβείες του, και εμείς και οι ομοεθνείς του σε όλο το αραβικό έθνος, και οι φονιάδες του (για να μετανοήσουν και να συχωρεθούν) και οι ίδιοι οι παλαιοημερολογίτες αδελφοί μας.

 

Είναι φανερό ότι ο νεομάρτυρας αδελφός μας είχε κάθε ευκαιρία και χρόνο να αλλαξοπιστίσει και να σώσει το κεφάλι του (να χάσει όμως την αιώνια ζωή και το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου και της αγιότητας). Το μαρτύριό του θυμίζει εκπληκτικά το μαρτύριο αρχαίων αγίων μαρτύρων, όπως και άλλων ηρωικών μαρτύρων της εποχής μας!

Ανακούφιση στον προβληματισμό μου βρίσκω στα λόγια του μητροπολίτη Πειραιώς (όποια άποψη κι αν έχει κάθε μπλογκοναύτης για τις τοποθετήσεις του γενικότερα), που ΠΡΙΝ ακόμη γραφτεί ότι ο νεομάρτυρας είναι ορθόδοξος, ενώ θεωρούσαμε ότι μάλλον είναι προτεστάντης, έγραφε:

"Γονυπετείς και ένδακρεις προσκυνούμε και ασπαζόμεθα νοερώς το μαρτυρικό νεανικό λείψανο και τα τίμια και άχραντα αίματα του ανωνύμου νεομάρτυρος του 2012. Έκθαμβοι και μετ’ αφάτου συγκινήσεως κατορθώσαμε να παρακολουθήσωμε το φρικτό μαρτύριο του νεαρού Τυνησίου Χριστιανού μάρτυρος διαπιστώνοντες αυτά που διαβάζουμε στα μαρτυρολόγια να σφαγιάζεται «ως αμνός άμωμος εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ουκ ανοίγει το στόμα αυτού», να μην ταράσσεται το σώμα από τον αποκεφαλισμό, να μην αλλοιώνεται η μορφή και το πρόσωπο, να διατηρεί υπερκόσμια γαλήνη, ειρήνη και βεβαιότητα. Το γεγονός μας υπενθύμισε εντόνως και την ομοία μαρτυρική σφαγή του Αγίου ενδόξου Ρώσου νεομάρτυρος Ευγενίου (Ροντιόνωφ), 19 ετών τον οποίον Τσετσένοι Ισλαμιστές αποκεφάλισαν το 1996 γιατί αρνήθηκε να αφαιρέσει τον σταυρό που έφερε επάνω του."

Τα υπόλοιπα, ας τα φανερώσει ο Κύριος. Η καρδιά μας φωνάζει με αγάπη, πίστη και ελπίδα: άγιε του Θεού Μάρκο, πρέσβευε υπέρ ημών.

Αμήν.

Πηγή ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ποτέ μην αμφισβητήσεις όσα είναι από τον Θεό

Η ιστορία μιλάει για έναν ορειβάτη ο οποίος θέλησε να ανεβεί το ψηλότερο βουνό.
Ξεκίνησε, λοιπόν, την περιπέτεια του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας.
Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος.
Η νύχτα, λοιπόν, έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα.
Όλα ήταν μαύρα.Μηδενική ορατότητα.Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα.
Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα.
Ο ορειβάτης πού το μόνο πού έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκκίδες
είχε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά.Συνέχισε να πέφτει...
Και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του.
Σκεφτόταν, τώρα, το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά.
Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα.Μόνο το σκοινί τον κρατούσε ζωντανό.
Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε:
- Θεέ μου, βοήθησε με!
Ξαφνικά, μια βαθειά φωνή προερχόμενη από τον ουρανό απάντησε:
- Τί θέλεις να κάνω;
- Σώσε με, Θεέ μου!
- Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω;
- Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!
- Τότε, κόψε το σχοινί που είναι δεμένο στη μέση σου...
Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, είπε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος
Και το σώμα του κρεμόταν από ένα σκοινί.
Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το σκοινί ΜΟΝΟ 3 μέτρα μακριά από τη γη...
Κι εσύ;
Εγώ;
Όλοι μας;
Πόσο κολλημένοι είμαστε στο σκοινί μας, σε κάθετι που μας κρατά δέσμιους;
Ποτέ μην αμφισβητήσεις όσα είναι από τον Θεό.
Ποτέ δεν θα πρέπει να λες ότι σε έχει ξεχάσει ή σε έχει εγκαταλείψει.
Ποτέ μη νομίζεις ότι δεν σε φροντίζει.
Θυμήσου ότι σε κρατάει πάντα με το χέρι Του
Και η επιλογή να απλώσεις το δικό σου χέρι ...ανήκει σε εσένα. 

πηγή

& πηγή

Ὁ Γέροντας Παΐσιος, τὸ ἀεροπλάνο ποὺ κατέπεσε καὶ οἱ δύο ζωντανοὶ πιλότοι

Μεταφέρουμε τὸ σχετικὰ πρόσφατο συγκλονιστικὸ περιστατικὸ ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Χριστοδούλου "Σκεῦος Ἐκλογῆς"

Ἴσως κάποιοι νὰ θυμοῦνται ὅτι στὶς 22 Ἰανουαρίου τοῦ 1987, ἡμέρα Πέμπτη καὶ στὶς 7.10 χάθηκε ἕνα στρατιωτικὸ ἀεροπλάνο μὲ δύο πιλότους, τὸν (Β....Χ...) καὶ τὸν (Β....Α....). Στις 7.10 τὰ ραντὰρ τῆς ἀεροπορίας μας καὶ ὁ πύργος ἐλέγχου, μὲ τὸν ὁποῖο διὰ ἀσυρμάτου ἦταν συνδεδεμένοι, ἔχασαν κάθε ἴχνος ἐπικοινωνίας μαζί τους. Ἡ στρατιωτικὴ ἀεροπορία κινητοποιήθηκε μὲ διάφορα μέσα, γιὰ νὰ ἐντοπίσει τὸ ἀεροπλάνο καὶ τοὺς δύο πιλότους, ἀλλὰ ὅλες οἱ προσπάθειές της ἦταν μάταιες. Ἀπὸ τότε μυστήριο κάλυψε τὴν ἐξαφάνιση τοῦ ἀεροπλάνου καὶ τῶν δύο πιλότων. Οἱ συγγενεῖς τους πήγαιναν συνεχῶς καὶ ρωτοῦσαν τὴν ἀεροπορικὴ βάση μήπως εἶχαν κάποιο νέο γιὰ τὰ δύο χαμένα παιδιά. Κάποια φορᾶ, λοιπόν, οἱ ἁρμόδιοί τους εἶπαν ὅτι πρέπει νὰ τοὺς 'ξεγράψουν", γιατί ἂν κάποιο ἀεροπλάνο χαθεῖ καὶ στὶς δέκα μέρες δὲν βρεθεῖ, τότε εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ὑπάρχουν ἐλπίδες. Οἱ συγγενεῖς τῶν δύο πιλότων βρέθηκαν σὲ πολὺ δυσμενῆ θέση.

Στην Ἱερὰ Μονὴ Κουτλουμουσίου τότε, στὸ γραφεῖο γραμματέας ἦταν ὁ πατὴρ (Ν....) καὶ ταμίας, ὡς προϊστάμενος τῆς Μονῆς, γράφων. Κάποια μέρα, πῆραν τηλέφωνο οἱ συγγενεῖς του πιλότου (Β....Α....) ἀπὸ τὴν Ἀθήνα. Στὸ τηλέφωνο ἦταν ἡ κυρία (Α...). Μοῦ διηγήθηκε μὲ πόνο τί εἶχε συμβεῖ μὲ τὸ ἀεροπλάνο καὶ μοῦ ζήτησε νὰ πάω στὸν Γέροντα καὶ νὰ τὸν παρακαλέσω νὰ τοὺς βοηθήσει. Μοῦ εἶπε ἀκόμα ὅτι ἀπὸ τὸ περιβάλλον τοὺς τοὺς πίεζαν νὰ....

 πᾶνε "νὰ χτυπήσουν πόρτες" μάγων καὶ μέντιουμ καὶ ὅτι ἐκεῖνοι δὲν ἤθελαν νὰ ἐμπλακοῦν σὲ τέτοιες καταστάσεις.

 Κατέβηκα στὸν Γέροντα καὶ τοῦ διεβίβασα ὅσα ἡ κυρία (Α...) μοῦ εἶχε ἀναφέρει. Κι ἐκεῖνος μου εἶπε νὰ τῆς διαμηνύσω τὰ ἑξῆς: 

  -Πές της νὰ ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, νὰ κάνουν προσευχὴ καὶ νὰ μὴν στεναχωριοῦνται!

  Μὲ τὴ σειρά μου μετέφερα τὶς συμβουλές του στὴν κυρία (Α....), ποῦ ἀμέσως τὶς ἔβαλε σὲ ἐφαρμογή. Μάλιστα, ἔπαιρναν στὸ σπίτι τοὺς κάποια εἰκόνα ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, μαζευόντουσαν οἱ συγγενεῖς καὶ οἱ γνωστοὶ καὶ ἀγρυπνοῦσαν προσευχόμενοι.

  Ἀφοῦ πέρασαν δύο μῆνες περίπου, δηλαδὴ τὸν Μάρτιο τοῦ 1987, ξανατηλεφώνησε ἡ κυρία (Α....) καὶ μᾶς ρώτησε ἂν εἴχαμε κανέναν νέο ἀπὸ τὸν Γέροντα. Τῆς ἀπαντήσαμε ἀρνητικὰ καὶ μᾶς παρακάλεσε νὰ ξαναπᾶμε νὰ τοῦ τὸ ὑπενθυμίσουμε.

  Πῆγα κι ὁ Γέροντάς μου εἶπε ξανά, ὅπως καὶ τὴν προηγούμενη φορᾶ:

  -Νὰ ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, νὰ κάνουν προσευχὴ καὶ νὰ μὴν στενοχωριοῦνται!

  Ἡ κυρία (Α...) σχεδὸν κάθε ἕνα ἕως δύο μῆνες τηλεφωνοῦσε καὶ ρωτοῦσε ἂν εἴχαμε κάτι νεότερο ἀπὸ τὸν Γέροντα. Ἀπὸ ἐκεῖνον, ὅμως, ἔπαιρνε πάντα τὴν ἴδια ἀπάντηση: "Ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, προσευχὴ καὶ νὰ μὴν στενοχωριοῦνται!"

  Στὶς 21 Ὀκτωβρίου 1987, στὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Χριστοδούλου, κατὰ τὴν ὁποία ἔχει τὴν ὀνομαστικὴ ἑορτὴ ὁ σεβαστὸς γέροντας καὶ καθηγούμενος ἀρχιμανδρίτης Χριστόδουλος, εἶναι τοπικὴ παράδοση νὰ πηγαίνουν στὴ μονή, γιὰ εὐχηθοῦν στὸν καθηγούμενο κι ὅλοι οἱ ἑξαρτηματικοὶ πατέρες τῆς μονῆς. Κάθε χρόνο, λοιπόν, ἀνέβαινε κι ὁ γέροντας Παΐσιος. '

  Ἔτσι κι αὐτὴ τὴν φορά, στὶς 21 Ὀκτωβρίου 1987, ἦρθε ὁ Γέροντας. Μετὰ τὸ τέλος τῆς θείας λειτουργίας κι ἐνῶ ὅλοι βρισκόντουσαν στὸ συνοδικό, (κατὰ κάποιον τρόπο, σαλόνι) τῆς μονῆς κι ἔπαιρναν τὸ καθιερωμένο κέρασμα, λουκουμάδες, χτύπησε τὸ τηλέφωνο στὸ γραφεῖο. Ἀπαντήσαμε κι ἦταν πάλι ἡ κυρία (Α...). Τὴν πληροφορήσαμε ὅτι ὁ Γέροντας βρισκόταν, λόγω τῆς ἑορτῆς, ἐκεῖ καὶ πὼς μόλις θὰ εἴχαμε τὴν εὐκαιρία θὰ τὸν ρωτούσαμε. Τῆς ζητήσαμε νὰ τηλεφωνήσει πάλι ἀργὰ τὸ μεσημέρι, γιὰ νὰ τὴν ἐνημερώσουμε γιὰ ὅ,τι θὰ μᾶς ἔλεγε.

  Ὅταν τὰ κέρασμα τελείωσε κι ὁ Γέροντας κατέβαινε πρὸς τὸ μέρος ποὺ ὑπάρχει ἡ φιάλη, ὅπου γίνεται ὁ ἁγιασμός, τὸν ρωτήσαμε:

  -Γέροντα, τί θὰ γίνει μὲ τὴν κυρία (Α....) καὶ τοὺς πιλότους; Παίρνει τηλέφωνο συνέχεια καὶ ρωτᾶ. Καὶ νά, πρὸ ὀλίγου πῆρε ξανὰ καὶ θὰ τηλεφωνήσει πάλι τὸ μεσημέρι, τί νὰ τῆς ποῦμε; Σᾶς παρακαλεῖ πολὺ νὰ βοηθήσετε, γιατί οἱ συγγενεῖς τῶν παλικαριῶν ὅλη τους τὴν ἐλπίδα τὴν ἔχουν ἐναποθέσει πλέον στὸν Θεὸ καὶ σὲ σᾶς.

  Τότε ὁ Γέροντας εἶπε χαμογελώντας:

  -Πέστε, στὴν κυρία (Α....) ὅτι ἔχω καλὰ νέα: Τὰ παιδιὰ εἶναι καλά. (Ὁ Γέροντας εἶχε πληροφορία ἀπὸ τὸν Θεὸ) Νὰ συνεχίσουν νὰ προσεύχονται, γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσει ὁ Θεός!

  Αὐτὰ μας εἶπε ὁ Γέροντας καὶ τὸ μεσημέρι τὰ διαβιβάσαμε στὴν κυρία (Α....), ἡ ὁποία χάρηκε πάρα πολὺ καὶ συνέχιζε πλέον τὴν προσευχή της μὲ ἀναπτερωμένη τὴν ἐλπίδα. 

  Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη πέρασε ἕνας χρόνος, χωρὶς κανένα νέο. Ὁ Γέροντας τὸ μόνο ποὺ συνιστοῦσε ἦταν προσευχή. Ὥσπου τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1988 ἦρθαν τὰ πρῶτα νέα: Οἱ δύο πιλότοι ἦταν καλὰ καὶ μάλιστα ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο, ὂ (Β....Χ...), ἔστειλε καὶ ἰδιόχειρο γράμμα τοῦ ἐνημερώνοντας γιὰ τὸ πὼς ἦταν καὶ ποὺ βρισκόντουσαν.

  Ἐπειδὴ τὸ θέμα εἶναι πολὺ λεπτό, δὲν θὰ προχωρήσω σὲ πιὸ πολλὲς λεπτομέρειες, γιατί εἶναι πιθανὸ νὰ προκληθεῖ διπλωματικὸ ἐπεισόδιο ἢ νὰ ὑπάρξουν σοβαρὲς ἐπιπτώσεις στὴν κατάσταση τῶν δύο πιλότων. Τὸ μόνο ποὺ ἔχω νὰ πῶ εἶναι ὅτι ἐμεῖς γνωρίζουμε τὸ τί ἔγινε καὶ χάθηκε τὸ ἀεροπλάνο, πού, σὲ ποιὰ γειτονικὴ χώρα ἔπεσε, σὲ ποιὲς στρατιωτικὲς φυλακὲς αἰχμαλώτων κρατοῦνται οἱ δύο Ἕλληνες πιλότοι μας, πῶς μπορεῖ νὰ ἔρθει σὲ ἐπικοινωνία ἡ κυβέρνηση ἢ ὁ στρατὸς μαζί τους. Οἱ συγγενεῖς τῶν πιλότων ἔκαναν φιλότιμα ὅ,τι ἦταν ἀνθρωπίνως δυνατόν. Καιρὸς τώρα εἶναι νὰ εὐαισθητοποιηθεῖ ἡ κυβέρνηση καὶ τὰ ἁρμόδια ὑπουργεῖα Ἀμύνης καὶ Ἐξωτερικῶν.

ΠΗΓΗ

Ερμηνεία του ονόματος “ΙΩΑΝΝΗΣ”

24ΙΟΥΝ

Λόγος του Νικηφόρου Θεοτόκη εις την Γέννηση του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου(Απόσπασμα)

«…το όνομα Ιωάννης, άνωθεν υπό του Παναγίου Πνεύματος του εδόθη από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, προς τον Ζαχαρία λέγοντας: «και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην…

Αν στοχασθείς τούτο το όνομα Ιωάννης, θα το βρεις να είναι από επτά στοιχεία συγκείμενο: Ι.Ω.Α.Ν.Ν.Η.Σ. για να πληρωθεί εκείνο που η Προφήτιδα Άννα είπε: «ότι στείρα έτεκεν επτά», ένα για την του επτά αριθμού τιμή, ο οποίος είναι στην θεία Γραφή ιερός και σεβάσμιος, και άλλο ότι και τα επτά αυτά στοιχεία, το ι, το ω, το αν, το ν, το η, και το ς, αν κάποιος τα θεωρήσει κατά βάθος, θα βρει να έχει το καθένα ξεχωριστά κάποια μυστική και απόκρυφο έννοια…

…Τούτο το Ι, που είναι στην αρχή του ονόματος Ιωάννης, περιέχει πολλά και ανέκφραστα πράγματα… Φαίνεται σε πολλά μέρη της θείας Γραφής, ότι ο Θεός πρώτον δημιούργησε τις Αγγελικές Δυνάμεις, τις οποίες διαιρεί ο Αρεοπαγίτης Διονύσιος σε τρεις Ιεραρχίες, και αυτές πάλι τις υποδιαιρεί σε εννέα τάγματα: α΄ σε Σεραφείμ, β΄ σε Χερουβείμ, γ΄ σε Θρόνους, δ΄ σε Κυριότητες, ε΄ σε Δυνάμεις, στ΄ σε Εξουσίες, ζ΄ σε Αρχές, η΄ σε Αρχαγγέλους και θ΄ σε Αγγέλους. Είναι δε και το τάγμα του Εωσφόρου, που ουρανόθεν έπεσε για την έπαρση και υπερηφάνειά του.

Ιδού ότι όλα τα Αγγελικά τάγματα, όσα εξ’ αρχής δημιούργησε ο Θεός, είναι δέκα. Το δέκατο ξεπεσμένο τάγμα, έχει να αναπληρωθεί και να γεμίσει από τους Μοναχούς. Γι’ αυτό και η Καλογερική λέγεται Αγγελικό σχήμα και είναι κατά αλήθεια, διότι αν οι Άγγελοι παρθενεύουν, αλλά και η καλογερική με παρθενία σεμνύνεται. Αν οι Άγγελοι αγρυπνούν, αλλά σε αγρυπνίες και η καλογερική καταγίνεται. Αν οι Άγγελοι ανώτεροι τροφής για το άϋλο, αλλά και η καλογερική με νηστείες διάγει. Αν έργο Αγγέλων είναι η ακατάπαυστος προς τον Θεό δοξολογία, αλλά τούτο είναι ίδιο και των Μοναχών. Αν για το κούφο της φύσεως με πτερά ζωγραφίζονται οι Άγγελοι, αλλ’ ιδού πτερά και στους Μοναχούς. Ποια; το επανοκαλύμμαυχο. Γι’ αυτό Αγγελικό σχήμα είναι η καλογερική, από την οποία έχει να αναπληρωθεί το ξεπεσμένο τάγμα του Εωσφόρου. Γι’ αυτό, φθόνο κινούμενος πολύ πολεμάει ο διάβολος την καλογερική, διότι αυτή θα καταλάβει τον τόπο του φωτισμού και της δόξης του Εωσφόρου, την οποία είχε αυτός προ του ξεπεσμού… Παχώμιος, Αντώνιος, Ονούφριος, Ευθύμιος, Αθανάσιος και πάντες οι Όσιοι, από τον Τίμιο Πρόδρομο έλαβαν το παράδειγμα της καλογερικής, σ’ αυτού τα ίχνη περπάτησαν, τούτου την ερημική ζωή μιμήθηκαν, και σε τούτο δεν είναι κανείς που να αντειπεί, ώστε ο Τίμιος Πρόδρομος είναι ο πρώτος και αρχηγός του Μοναχικού τάγματος, το οποίο μαζί με την ανατολή της λαμπροτάτης αυτού και χαρμοσύνου γεννήσεως και αυτό συνανέτειλε.

Το Ι τούτο πόσα σημαίνει κατά τον αριθμό; Δέκα. Ιδού ο δέκατος τούτος αριθμός του Ι, που μας παρασταίνει φανερώτατα τον ανακαινισμό και την ανόρθωση του ξεπεσμένου δεκάτου τάγματος, το οποίο ο Πρόδρομος με την ισάγγελο ζωή του έμελλε να ανακαινίσει, και αυτά μεν περί του Ι, το οποίο είναι μόνο σύμβολο φανερό του Τιμίου Προδρόμου.

Περί του Ω. Το δε κατόπιν Ω προεικονίζει φανερά την πρώτη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού παρουσία, και στοχάσου για να δεις την αλήθεια. Είπαμε ανωτέρω, πως το Ι προεικονίζει τον Τίμιο Πρόδρομο. Πρώτον λοιπόν το Ι, κατόπιν από το Ι ακολουθεί το Ω. Τούτο το Ω, κατά τους γραμματικούς, από πού σύγκειται; Από δύο ΟΟ. Όταν σμίξεις δύο ΟΟ, κάνεις ένα Ω. Τούτο το Ω, και κατά την φωνή και κατά την σύνθεση, προεικονίζει τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, διότι μέγας Θεός είναι ο Χριστός, και ότι εκ δύο φύσεων σύγκειται ασυγχύτως Θεότητος και Ανθρωπότητος ο Χριστός, καθώς και το Ω εκ δύο ΟΟ, αυτά τα δύο ΟΟ δεν είναι άλλο παρά δύο σφαιροειδείς κύκλοι. Ο δε κύκλος ούτε αρχή έχει ούτε τέλος. Γι’ αυτό και ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός ούτε αρχή έχει ούτε τέλος, διότι αν τον στοχασθείς ως Θεό, τον βρίσκεις να είναι άναρχος και ατελεύτητος κατά την Θεότητα. Αν τον στοχασθείς ως άνθρωπο, όπου συνελήφθη ασπόρως μέσα στην άμωμο γαστέρα της αειπαρθένου Μαρίας, άναρχος ως από μέρους κατά τι και κατά την σάρκα, διότι αρχή της σαρκός των μετά τον Αδάμ επιλοίπων ανθρώπων είναι η σπορά τους ανδρός. Αν τον στοχασθείς σαν να μην υπέστη διαφθορά μέσα στον τάφο η αυτή παναγία Του σάρκα, υπάρχει και ατελεύτητος, μη διαλυθείσα εις χούν, που είναι των ανθρωπίνων σωμάτων η αρχή και το τέλος… Θαυμαστή λοιπόν παρομοίωση του Ω με τον Χριστό…

Περί του ΑΝ, και του ετέρου Ν. …Πρώτον λοιπόν το Ι (ο Πρόδρομος), κατόπιν τούτου το Ω (ο Χριστός), ιδού πρώτη παρουσία του Χριστού, κατόπιν δε από Ω (τον Χριστό) τι ακολουθεί; το ΑΝ. Τούτο το ΑΝ τι θέλει να πει; Ανάσταση! Τίνος; του ετέρου Ν. Τι θέλει να πει τούτο το δεύτερο Ν; Νεκρών! Προσδοκώ ανάσταση νεκρών. Ιδού και η Δευτέρα του Χριστού παρουσία, όπου μέλλουν να αναστηθούν οι νεκροί.

Περί του Η. Κατόπιν του ΑΝ και του ετέρου Ν (που λέγεται Ανάσταση Νεκρών), τι έπεται; το Η. Τούτο το Η πόσα σημαίνει κατά τον αριθμό: Οκτώ! Ιδού λοιπόν όγδοος αριθμός. Τι εικονίζει αυτός ο όγδοος αριθμός; Τον όγδοο αιώνα της μακαρίας και τρισολβίου ζωής: «προσδοκώ ανάσταση νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».

Περί του Σ. …Τούτο το Σ, πόσα δηλώνει κατά τον αριθμό; Διακόσια! Αυτά τα διακόσια από πού αμέσως σύγκεινται; Από δύο εκατοντάδες. Διότι δίς εκατό, διακόσια. Ο εκατοστός αριθμός στη θεία Γραφή πως ονομάζεται; Τέλειος, αλλ’ επειδή ο εκατοστός αριθμός τέλειος, άρα ο δις εκατοστός υπερτέλειος. Ιδού λοιπόν ο υπερτέλειος αυτός αριθμός, που εικονίζει το υπερτέλειο, το απέραντο και ατελεύτητο της αιωνίου και μακαρίας ζωής.

Αλλ’ ω διαυγέστατο Ι, και του εκ του δύο ΟΟ συντεθειμένου Ω, πανέκλαμπρε Πρόδρομε, ευκταιότατε και πανευφρόσυνε του ΑΝ, του εν τω Άδη κειμένου Ν, προσκυνητά κληρονόμε του ΗΣ, αγιώτατε επτά αριθμέ, επτάφωτε λύχνε της Τρισηλίου Θεότητος, κρυφιώτατε μύστα και κατ’ αυτό μόνο το επτάστοιχο Ι.Ω.Α.Ν.Ν.Η.Σ, όνομα των απορρήτων του Θεού Μυστηρίων, χάρισέ μου παρακαλώ σε του Ν της αθλίας ψυχής μου το ΑΝ, τη απαύστω προς το Ω και ακοιμήτω πρεσβεία σου, και αξίωσον του ΗΣ πάντας ημάς τους ευλαβώς την σην πανένδοξο εορτάζοντας γέννηση”.

ΠΗΓΗ.ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΜΑΤΘ.ΛΑΓΓΗ.ΤΟΜΟΣ ΣΤ.(ΙΟΥΝΙΟΣ)

πηγή

Ομιλία στο Γενέθλιο του Τιμίου Προδρόμου (Λουκ. α΄, 1-25, 57-68, 76, 80) του μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κυρού Μελετίου

«Ἐπί τῇ γεννήσει αὐτοῦ πολλοί χαρήσονται».

                        Ὅταν ἕνας νέος ἄνθρωπος ἔρχεται στόν κόσμο, ὅλοι γεμίζομε χαρά καί τρέχομε νά συγχαροῦμε τούς γονεῖς του. Χαιρόμαστε, γιατί δύο ἄνθρωποι ἔγιναν συνδημιουργοί τοῦ Θεοῦ. Λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος:

Ἀπό τόν Πατέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέ τό θέλημά Του, μέ τήν εὐλογία Του, δύο ἄνθρωποι γίνονται γονεῖς, καί δημιουργοῦν ζωή ( Ἐφ. 3:14-15).

Δέν εἶναι τυχαῖο, πού ἡ Ἐκκλησία μας μόνο δύο ἁγίων γιορτάζει τά γενέθλια-τήν γέννηση.

Τῆς Παναγίας καί τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου.

Γιατί;

Ἐπειδή ἡ εἴσοδός τους στόν κόσμο ἀποτελεῖ εὐλογία γιά ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα. Καί ἀξίζει νά ἀγωνίζεται κανείς νά μιμεῖται, ὅσο μπορεῖ, τήν ἁγιότητά τους πού φαίνεται ἀπό τήν βρεφική τους ἡλικία.

Βέβαια, ὁ Ἰωάννης, ἦταν χοϊκός, ἁπλός ἄνθρωπος, ἀλλά ταυτόχρονα ἦταν κολοσσός ἁγιότητος. Τόσο ἅγιος, πού ἡ Ἐκκλησία μας αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη παντοῦ καί πάντοτε, ὅπου τόν ζωγραφίζει, νά τόν φτιάχνει μέ φτερά.

Ὄχι πώς εἶχε φτερά ὁ Τίμιος Πρόδρομος στήν ἐπίγεια ζωή του, ἀλλά γιά νά μή ξεχνᾶμε ἐμεῖς πού βλέπομε τήν εἰκόνα του, ὅτι παρ’ ὅτι εἶχε σάρκα ὅμοια μέ μᾶς, δέν ἔζησε τή ζωή πού κάνουμε ὅλοι ἐμεῖς.

Ἀλλά ἔζησε ἐπάνω στή γῆ πραγματικά ἀγγελική ζωή.

Ἅμα μελετήσομε τήν προσωπικότητά του καί δοῦμε μερικές πτυχές ἀπό τό ἔργο του, τότε καταλαβαίνομε, ὅτι τό νά τόν λέμε «ἄγγελο», εἶναι ἕνα τίποτε. Γιατί ὁ Ἰωάννης πέρασε τή ζωή του μέ ὑπερβολική νηστεία, μέ ἐγκράτεια, μέ ἀδιάλειπτη προσευχή καί μέ ὁλόψυχη ἀφοσίωση στό Θεό.

Δέξου μέ πίστη ὅτι λέει ὁ Θεός

            Ἄς ἔλθομε ὅμως στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα.

Τί φοβερό πράγμα ἕνας ἄνθρωπος, ὄχι τυχαῖος, ἀλλά ἅγιος καί μάλιστα ἱερέας νά δέχεται ἐπίπληξη, ἐπιτίμιο, τιμωρία ἀπό ἕνα ἀρχάγγελο!

Τό εὐαγγέλιο καί ἡ σημερινή γιορτή αὐτό μᾶς ὑπενθυμίζουν.

Ὁ Ζαχαρίας, ἦταν ἕνας ἅγιος ἱερέας.

Μπῆκε στό ναό τοῦ Θεοῦ, γιά νά προσφέρει θυμίαμα.

Καί ἐκεῖ, μέσα στό ναό τοῦ Θεοῦ, βρέθηκε στήν πιό τραγική θέση πού μπορεῖ ποτέ νά βρεθῆ κανείς. Εὑρέθη ἐλεγχόμενος ὄχι ἀπό ἄνθρωπο ἀλλά ἀπό ἄγγελο. Καί μάλιστα ἀπό ἄγγελο, πού ὅπως τοῦ τό εἶπε ὁλοκάθαρα, «Ἐγώ εἰμί Γαβριήλ ὁ παρεστηκώς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου».

Εἶμαι ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ πού στέκω συνεχῶς μπροστά στόν Κύριο.

Τί εἶχε συμβεῖ; Ὁ ἅγιος καί δίκαιος Ζαχαρίας μέ τήν σύζυγό του, τήν ἁγία Ἐλισάβετ, δέν εἶχαν τήν χαρά νά ἔχουν παιδιά.

Καί νά τώρα, ἦρθε μία λαμπρή γιορτή. Καί τυχαίνει νά μπῆ ὁ ἅγιος Ζαχαρίας στό ναό, νά θυμιάση ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Γιά μᾶς, δέν ἔχει κάποια ἰδιαίτερη σημασία τό νά ἀκοῦμε ὅτι κάποιος παπᾶς μπῆκε στήν ἐκκλησία καί θυμίαζε. Γιατί κάθε μέρα μπαίνει στήν ἐκκλησία καί κάθε ἡμέρα θυμιάζει.        Ἀλλά γιά τούς Ἑβραίους αὐτό ἦταν σπάνιο. Ἦταν πολλοί ἱερεῖς. Στά Ἅγια τῶν Ἁγίων ἔμπαιναν δυό-τρεῖς φορές τό χρόνο νά θυμιάσουν. Καί τότε ἔμπαινε μόνο ἕνας.

Ἐκεῖνος πού τοῦ τύγχαινε, νά προσφέρει θυμίαμα στόν Κύριο, τό θεωροῦσε τή μεγαλύτερη εὐλογία πού μποροῦσε νά τοῦ ἔλθει ὄχι μόνο ἀπό τόν οὐρανό, ἀλλά καί ἀπό τούς ἀνθρώπους.

Τό θυμίαμα συμβολίζει τήν προσευχή τοῦ ἱερέως καί ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ.

Ἐκεῖ, μέσα στό ναό, ἐμφανίσθηκε στό Ζαχαρία ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ καί τοῦ εἶπε:

-Μή φοβᾶσαι Ζαχαρία. Ἦρθα νά σοῦ φανερώσω ὅτι θά ἀποκτήσεις υἱό καί θά τόν ὀνομάσεις Ἰωάννη. Θά συλλάβει ἡ γυναίκα σου ἡ Ἐλισάβετ καί θά γεννήσει.

Ὁ Ζαχαρίας ὅταν τό ἄκουσε τά ἔχασε.

Ἐξέφρασε αὐτό πού εἶχε στήν καρδιά του ἀμφισβητώντας τό λόγο τοῦ ἀγγέλου.

-Μά, πῶς εἶναι δυνατόν τέτοιο πρᾶγμα; Ἐγώ εἶμαι πιά γέρος καί ἡ Ἐλισάβετ γριά. Δέν ὑπάρχουν οἱ προϋποθέσεις. «Πῶς ἔσται τοῦτο»;

Πῶς εἶναι δυνατόν νά γίνει ἕνα τέτοιο πρᾶγμα;

Ἀπάντησε ὁ ἀρχάγγελος:

-Ἐγώ εἶμαι ὁ Γαβριήλ, πού στέκομαι πάντοτε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καί ἦρθα νά σοῦ τό πῶ. Ἀλλά τί εἶναι αὐτά πού λές Ζαχαρία; «Ἀδυνατήσει παρά τῷ Θεῷ πᾶν ρῆμα»; Εἶναι δυνατόν νά πεῖ κάτι ὁ Θεός καί νά μήν γίνει; Ποιά εἶναι ἡ πίστη σου; Ἐάν δέν κατόρθωσες τό «ἄλφα», τί κάνεις τόσο καιρό;

Τό «ἄλφα» εἶναι νά πιστεύομε ὅτι «οὐκ ἀδυνατήσει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου πᾶν ρῆμα». Τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατο γιά τό Θεό.

Ἐρώτημα: Γιατί δέν πίστεψε ὁ Ζαχαρίας τό μήνυμα τοῦ ἀγγέλου; Γιατί ξέχασε τόσα ἀνάλογα θαύματα πού ἀναφέρει ἡ Παλαιά Διαθήκη;

Ἡ ζημιά πού παθαίνομε

            Ἀπάντηση: Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι παθαίνουμε μία ζημιά.          Μία ὑποστατική ἀλλοίωση, θά λέγαμε. Παθαίνουμε μιά διανοητική ἀλλοίωση. Ἐπηρεαζόμαστε ἀπό αὐτά πού γίνονται γύρω μας. Καί διαμορφώνομε τή λογική μας, ἀπό αὐτά πού βλέπομε νά γίνονται μέσα στόν κόσμο.

Ἀλλά ὅσα γίνονται στόν κόσμο, δέν γίνονται ἀπό μόνα τους, ἀλλά ἐπειδή τό θέλησε ὁ Θεός. Ὁ Θεός εἶναι πάνω ἀπό ὅλους τούς νόμους τῆς φύσεως, πού εἶναι δημιουργήματά Του καί λειτουργοῦν κατά τό θέλημά Του. Ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ δέν περιορίζεται ἀπό τά ἔργα Του, ὅπως καί ἡ δική μας δύναμη δέν περιορίζεται ἀπό ἐκεῖνα πού φτειάξαμε. Ἔχομε τή δυνατότητα νά κάνομε καί ὁτιδήποτε ἄλλο θέλομε.

Κάποια ἄλλη φορά, εἶχε παρουσιασθεῖ ὁ Θεός σ΄ ἕναν ἀκόμα πιό γέρο ἀπό τόν Ζαχαρία. Τόν Ἀβραάμ, πού ἦταν 100 χρονῶν. Τοῦ εἶπε.

-Τοῦ χρόνου τέτοιο καιρό, θά ἔλθω καί θά ἔχει ἡ γυναίκα σου παιδί.

Τό ἄκουσε ἡ Σάρρα, 90 χρονῶν γρηά καί γέλασε. Συλλογίστηκε:

-Βρέ γιά φαντάσου. 100 χρονῶν ὁ ἄνδρας μου, 90 χρονῶν ἐγώ. Εἶναι καιρός εἶναι τώρα νά ἀποχτᾶμε παιδιά. Τί ἀστεῖα εἶναι αὐτά πού ἀκούω.

Μά ὁ Θεός εἶπε:

«Τί ὅτι ἐγέλασες Σάρρα»; Τί πράγματα εἶναι αὐτά; Μέ ποιόν γελάει ἡ Σάρρα; Τίνος τά λόγια θεωρεῖ ἀνόητα, ἐξωπραγματικά, λανθασμένα, λόγια τοῦ ἀέρα;

Καί ἐπανάλαβε ὁ Θεός στόν Ἀβραάμ:

-Τοῦ χρόνου τέτοιο καιρό θά περάσω πάλι νά σέ δῶ, νά σέ ἐπισκεφθῶ. Καί ἡ Σάρα θά κρατάει στήν ἀγκαλιά της παιδί, διότι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι ἀπολύτως τίποτε ἀδύνατο.

Καί στή μία περίπτωση καί στήν ἄλλη, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πραγματοποιήθηκε.

Ἐπιτίμιο ἀπό τόν οὐρανό

            Ὁ Θεός ἔβαλε στόν Ζαχαρία ἕνα ἐπιτίμιο γιά τήν ἀπιστία του.

Τοῦ εἶπε ὁ ἀρχάγγελος:

«Ἰδού ἔσῃ σιωπῶν καί μή δυνάμενος λαλήσαι,… ἀνθ’ ὧν οὐκ ἐπίστευσας τοῖς λόγοις μου» (Λουκ. 1, 20)

-Ἐπειδή δέν ἐπίστεψες τό λόγο τοῦ Θεοῦ, θά μείνεις σιωπῶν, μέχρι πού θά γεννηθεῖ τό παιδί.

Βγῆκε ὁ Ζαχαρίας ἀπό τήν Ἐκκλησία καί δέν μποροῦσε νά μιλήσει. Καί ἔκανε νοήματα στόν κόσμο, ὅπως κάνουν οἱ κωφάλαλοι. Πραγματικά, ἔμεινε ἄφωνος-ἄλαλος μέχρι τήν ἡμέρα πού ἐγέννησε ἡ ἁγία Ἐλισάβετ τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο.

Γιατί τοῦ ἔβαλε ὁ Θεός αὐτή τήν τιμωρία;

Τό πρῶτο ἦταν γιά νά τόν παιδαγωγήσει στήν πίστη.         Γιατί 9 ὁλόκληρους μῆνες ὁ Ζαχαρίας ἔβλεπε τόν ἑαυτό του σιωπῶντα, κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Κατά διαταγή καί ἐντολή τοῦ Θεοῦ.

Καί ἄρχισε νά μαθαίνει καλύτερα τήν ὑπακοή στό Θεό.     Νά μαθαίνει, νά μή προσέχει τήν ἀνθρώπινη λογική, ἀλλά νά προσέχει περισσότερο τή λογική τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν ὁ Ἰωάννης γεννήθηκε, ὁ Ζαχαρίας καί ἡ Ἐλισάβετ ἐπέμεναν, ὅτι πρέπει νά τοῦ δώσουν τό ὄνομα Ἰωάννης, πού σημαίνει «Θεόδωρος» -δῶρο Θεοῦ- γιατί εἶπαν· δῶρο Θεοῦ καί θέλημα Θεοῦ ἦταν αὐτό τό παιδί.

Ὁ Ζαχαρίας ἀμέσως μόλις λύθηκε ἡ γλώσσα του, εὐλόγησε τόν Θεό: «εὐλογητός Κύριος ὁ Θεός τοῦ Ἰσραήλ πού μᾶς ἐπισκέφθηκε καί ἔδωσε λύτρωση στόν λαό Του. Γιατί αὐτό τό παιδί θά γίνει προφήτης καί θά προπορευθῆ πρό προσώπου τοῦ Κυρίου, νά ἑτοιμάση τήν ὁδόν Του καί νά φωνάξει σέ ὅλο τόν κόσμο «Μετανοεῖτε ἤγγιγεν γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

Τά δυό διδάγματα

            Σήμερα πού ἑορτάζομε τή γέννηση τοῦ Τιμίου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ μεγαλυτέρου Προφήτου καί τοῦ ἁγιωτέρου ἀνθρώπου πού πέρασε ἀπό τόν κόσμο, ἄς φροντίσομε νά μάθωμε τά δύο αὐτά διδάγματα.

Πρῶτο, ὅτι δέν μποροῦμε νά συγκρίνουμε τή λογική τοῦ Θεοῦ, τό λόγο καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, μέ τή λογική τή δική μας πού εἶναι διαμορφωμένη ἀπό τά δεδομέμα τοῦ κόσμου τούτου.

Σέ ὅσα σημεῖα ἡ λογική μας ἔρχεται σ΄ ἀντίθεση μέ τό λόγο καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, θέλει διόρθωση, γιατί διαφορετικά εἶναι λογική διεστραμμένη. Εἶναι λογική ἀλλοιωμένη. Εἶναι λογική τυφλωμένη ἀπό τήν ἐνέργεια τοῦ διαβόλου.

Καί τό δεύτερο εἶναι, ὅτι πρέπει νά φροντίζομε νά ἀποκτᾶμε ὅσο τό δυνατόν μεγαλύτερη ἐμπιστοσύνη στό Θεό καί στό λόγο του, πού μᾶς λέγει:

«Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι κοντά σας».

Ἀπό τότε πού ἦλθε ὁ Χριστός στό κόσμο, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι κοντά μας. Ὅποια ὥρα θέλουμε ἁπλώνομε τά χέρια μας καί τήν πιάνομε.

«Ἤγγιγεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν· μετανοεῖτε», διορθωθεῖτε, τρέξτε νά τήν ἀπολαύσετε.

Πῶς θά τήν ἀπολαύσομε;

πηγή