Πρέπει να φιλάμε το χέρι του παπά;

Πέθανε ο γέροντας ιερέας σας. Στη θέση του ήρθε ένας νεαρός ιερέας, που μόλις αποφοίτησε από την ιερατική σχολή. Με χαρά φιλούσατε το χέρι του γέροντα ιερέα. Αλλά τώρα σας ήρθε ένας νεαρός! Πως να του φιλήσετε το χέρι αφού είναι πολύ νεότερός σας;

Θα σας διηγηθώ μια ιστορία για τον σέρβο βασιλιά Μίλος. Κάποτε θα λειτουργούσε ένας όχι ηλικιωμένος, αλλά πολύ νέος ιερέας. Ο γερο - βασιλιάς ήταν πολύ ευσεβής.

Η Θεία Λειτουργία δεν άρχιζε, αν δεν είχε ακόμη πάει και αυτός στην Εκκλησία. Και όταν επήγε, στάθηκε στη μέση στο θρόνο του, και προσευχόταν όπως όλοι.

Όταν τελείωσε η Λειτουργία, ο βασιλιάς πήγε να φιλήσει το χέρι του παπά και να πάρει αντίδωρο. Μα εκείνος από σεβασμό έδωσε το αντίδωρο, και τράβηξε γρήγορα το χέρι του, για να μην το φιλήσει ο γερο – βασιλιάς. Τότε ο βασιλιάς Μίλος τον κοίταξε αυστηρά και του είπε:

-Δος μου το χέρι σου. Δεν φιλάω το δικό σου χέρι, πάτερ. Την ιερωσύνη σου προσκυνώ, που είναι πιο μεγάλη και από μένα και από σένα!

Τώρα το καταλαβαίνεις το νόημα. Ο γερο – βασιλιάς μίλησε στην εκκλησία θεόπνευστα.

 Ο ιερέας σας μπορεί να είναι μόλις 25 χρονών. Μα η ιερωσύνη του είναι από καταβολής κόσμου. Όταν λοιπόν του ασπάζεσθε το χέρι, προσκυνάτε την ιερωσύνη του, που φθάνει διαδοχικά από τον Χριστό και τους Αποστόλους μέχρι τον ιερέα σας. Όταν φιλάτε το χέρι του παπά σας, φιλάτε ολόκληρη την αλυσίδα των Οσίων και αγίων ιερέων και Ιεραρχών, από τους Αποστόλους μέχρι σήμερα.

Ασπάζασθε και προσκυνάτε τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, τον άγιο Νικόλαο, τον άγιο Βασίλειο, τον άγιο Σάββα και “όλους τους επιγείους αγγέλους και ουρανίους ανθρώπους”, που όταν ήταν στη γη εκοσμούσαν την Εκκλησία και τώρα στολίζουν τον ουρανό!

Το φίλημα που κάνουμε στο χέρι του παπά δεν είναι φίλημα φυσικό. Είναι φίλημα άγιον, όπως γράφει στους Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος.

 Να το ασπάζεσθε λοιπόν το χέρι του ιερέα που σας ευλογεί. Είναι ευλογημένο από τον Θεό. Με τη χάρη της ιερωσύνης. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

 Να το φιλάτε το χέρι του ιερέα σας. Όσο νέος και αν είναι. Και να τον ακούτε.

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Πηγή  

μεταφορά απο...

+ ΚΟΙΜΗΣΗ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ...

πηγή

( από μία ομιλία τού Αγίου Λουκά τού ιατρού, Αρχιεπισκόπου Κριμαίας )

 

Η Κοίμηση τής Θεοτόκου μέσα από μία αρχαία τοιχογραφία...

"Αγαπητοί αδελφοί. 

Τον καθένα από ε μάς, τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει μέ εμάς, και τι μάς περιμένει μετά το θάνατο; 

Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό. 

Μας το αποκαλύπτουν επίσης το απολυτίκιο και το κοντάκιο της μεγάλης αυτής γιορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι που ψάλλονται σ' αυτή τη γιορτή.

Θέλω όλοι σας να καταλάβετε, γιατί ο θάνατος της Υπεραγίας Θεοτόκου και Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. 

Ο μέγας απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος, στο 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεωςμιλάει για τον πρώτο και το δεύτερο θάνατο.  

Ο πρώτος μόνο θάνατος, ο οποίος είναι αναπόφευκτος για όλους τους ανθρώπους, περιμένει και τους αγίους και τους δικαίους. 

Αλλά ο δεύτερος, ο φοβερός και αιώνιος θάνατος, περιμένει τους μεγάλους και αμετανόητους αμαρτωλούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται αιωνίως σε κοινωνία με το διάβολο και τους αγγέλους του.

Στο Ευαγγέλιο του ίδιου μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού, τα οποία είναι πολύ στενά συνδεδεμένα με όσα γράφει η Αποκάλυψη: 

«αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24).

Το ακούτε, το καταλαβαίνετε; Νομίζω ότι ακόμα και θα πρέπει να σας κινήσει την περιέργεια το γεγονός ότι όλοι όσοι υπακούουν στο λόγο του Χριστού και πιστεύουν στον Ουράνιο Πατέρα του, ο οποίος τον έστειλε, αμέσως μετά το θάνατο τους θα περάσουν στην αιώνια ζωή. 

Δεν υπάρχει λόγος να δικαστούν αυτοί που έχουν ζωντανή πίστη στο Θεό και υπακούουν στις εντολές του.

Και στους μεγάλους δώδεκα αποστόλους είπε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός: «αμήν λέγω υμίν ότι υμείς οι ακολουθήσαντές μοι, εν τη παλιγγενεσία, όταν καθίσει ο Υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε και υμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ» (Ματθ. 19, 28).

Δικαστές και κατήγοροι θα είναι κατά την Φοβερά Κρίση του Θεού οι Απόστολοι του Χριστού και, βεβαίως, είναι τελείως αδύνατο να φανταστούμε να δικάζονται η Υπεραγία Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία, ο Βαπτιστής του Κυρίου Ιωάννης, οι μεγάλοι προφήτες του Θεού, ο Ηλίας και ο Ενώχ τους οποίους ζωντανούς τους πήρε ο Θεός στον Ουρανό, όλο το αμέτρητο πλήθος των μαρτύρων του Χριστού, οι δοξασμένοι από τον Θεό άγιοι αρχιερείς και θαυματουργοί με επί κεφαλής τον άγιο Νικόλαο, αρχιεπίσκοπο Μύρων της Λυκίας.

Είναι αδύνατον ακόμα και να περάσει από το μυαλό μας η σκέψη πως θα δικαστούν αυτοί, οι όποιοι άκουσαν από το στόμα του Χριστού: «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λκ. 17, 21). 

Σ' αυτούς τους μεγάλους αγωνιστές του Χριστού, σαν σε πολύτιμους ναούς κατοικούσε το Άγιο Πνεύμα. Ακόμα και ζώντας στη γη, αυτοί βρισκόταν στην άμεση κοινωνία με τον Θεό, επειδή έτσι είπε ο Κύπριος μας Ιησούς Χριστός: «Εάν τις αγαπήση με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αυτώ ποιήσομεν» (Ίωάν. 14, 23).

Ή Υπεραγία Παρθένος Μαρία υπήρξε άχραντος ναός του Σωτήρος και σ' αυτήν κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα και από την αγιότατη μήτρα της έλαβε το ανθρώπινο σώμα ο Υιός του Θεού, ο Οποίος κατέβηκε από τους Ουρανούς. 

Γι' αυτό ο σωματικός της θάνατος δεν ήταν θάνατος αλλά Κοίμηση, δηλαδή ένα άμεσο πέρασμα από τη Βασιλεία του Θεού εντός της στη Βασιλεία των Ουρανών και την αιώνια ζωή.

Μού ήρθε τώρα στο μυαλό και κάτι καινούριο...

Σ' ένα από τα προηγούμενα κηρύγματα μου σάς έλεγα, ότι έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε, ότι και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου με τη δύναμη του Θεού έγινε άφθαρτο και ανελήφθη στους ουρανούς. Αυτό μάς λέει και το κοντάκιο της μεγάλης γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: «Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον».

Προσέξτε: «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν».

Σκεπτόμενοι αυτό, ας θυμηθούμε και τι γράφει η Αγία Γραφή για το θάνατο του μεγαλυτέρου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, του Μωυσή στο 34ο κεφάλαιο του βιβλίου του Δευτερονομίου, ότι πέθανε σύμφωνα με το λόγο του Θεού στο όρος Νεβώ και τάφηκε στη γη Μωάβ. 

Ο τάφος του μεγάλου αυτού προφήτη έπρεπε να είναι για πάντα τόπος προσκυνήματος για όλο το λαό του Ισραήλ. 

Όμως στη Βίβλο διαβάζουμε, ότι: «ουκ οίδεν ουδείς την ταφήν αυτού έως της ημέρας ταύτης» (Δευτ. 34, 6). 

Όμως κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ εμφανίστηκε ο Μωυσής στον Κύριο και Δεσπότη του τον Ιησού μαζί με τον προφήτη Ηλία, ο οποίος αρπάχτηκε ζωντανός στους ουρανούς.

Νομίζω ότι δεν θα είναι αμαρτία αν θα πούμε, ότι το σώμα του μεγάλου Μωυσή, όπως και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, με τη δύναμη του Θεού, έμεινε άφθαρτο. Γι' αυτό και ο τάφος του είναι άγνωστος.

Να σκεφτόμαστε, αδελφοί και αδελφές μου, την μακάρια Κοίμηση της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας και να θυμόμαστε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού:

«Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24).

Να μάς αξιώσει ο Θεός να γευθούμε και εμείς οι αμαρτωλοί τη μεγάλη αυτή χαρά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, καί Αυτού η δόξα και το κράτος συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω Αυτού Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.

"ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ
ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ..."
ΤΟΜΟΣ Γ', ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ" 

Ο Εφραίμ (;) σήκωσε το γάντι μετά την πρόκληση του Κουρδιστού Πορτοκαλιού και καταιγίδα έσβησε την φωτιά στο Άγιον Όρος.

.

Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Χθες το απόγευμα, το “Κουρδιστό Πορτοκάλι” δημοσιεύει προβοκατόρικο άρθρο που περνά γεννεές 14 τον Εφραίμ, το Άγιον Όρος, τα πάντα όλα.  (Εφραίμ, βγάλε την “Αγία Ζώνη” από το χρυσοποίκιλτο σεντούκι και σβήσε τη φωτιά στο Άγιο Όρος!)
Αυτό που ακολούθησε, ο καθείς μπορεί να το εκλάβει όπως θέλει.
Σε λιγότερο από δύο ώρες μετά το άρθρο, ξέσπασε από το πουθενά ισχυρή καταιγίδα που δεν άφησε ούτε εστία αναμμένη. Να σημειωθεί ότι η πυρκαγιά ήταν τόσο μεγάλη που δεν θα έσβηνε με ένα απλό 
μπουρίνι μετά βροχοπτώσεως.
Σήμερα λοιπόν τα κανάλια απλώς μετέδιδαν ότι “ισχυρή καταιγίδα έσβησε κάθε εστία στην μεγάλη πυρκαγιά του Αγίου Όρους”, κανείς όμως δεν τολμά να δώσει μεταφυσική διάσταση στο θέμα.


Άλλωστε οι ισχυρές καταιγίδες τον Αύγουστο είναι αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο στην Μανίλα, στην Κουάλα Λουμπούρ, όχι όμως στην Ελλάδα.
Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν ο Εφραίμ τα πήρε στο κρανίο από το άρθρο και έβγαλε στη μάχη την Αγία Ζώνη ή εάν η Κυρά του Όρους έδειξε στους Γεωργιανούς πυρομανείς και τους Έλληνες συναδέλφους του Χανιά ποιός κάνει κουμάντο.
Η ιστορία πάντως θυμίζει τις ειρωνίες των Φαρισαίων στον Εσταυρωμένο πάνω στον σταυρό. Όταν οι τότε “νταβατζήδες” κρατικοδίαιτοι ΠΑΣΟΚοι της εποχής, προκαλούσαν τον Χριστό να κατέβει από τον σταυρό. “Αφού είσαι υιός του Θεού, γιατί δεν σώνεσαι; Γιατί δεν κατεβαίνεις”;
Σήμερα η απάντηση είναι γνωστή σε όλους: “Μα επειδή ήταν Θεός δεν κατέβηκε από τον Σταυρό ρε ζώα. Εάν δεν ήταν Θεός δεν θα είχε ανέβει καν. Θα είχε υπογράψει δύο μνημόνια συνεργασίας μαζί σας, θα του έκανε και δύο αγιογραφίες ο Χασαπόπουλος της εποχής και θα τελείωνε εκεί το θέμα”.

http://olympia.gr/2012/08/12/
http://logia-tou-aera.blogspot.gr/2012/08/blog-post_2270.html

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2012/08/blog-post_3664.html#more

Γέροντας Παϊσιος: 'Η ταπείνωση είναι όπλο ισχυρό"

Μακάριοι είναι εκείνοι οι άνθρωποι που κατόρθωσαν να μιμηθούν την ταπεινή γη, η οποία, ενώ πατιέται από όλους, όμως όλους τους σηκώνει με την αγάπη της και τους τρέφει με στοργή σαν καλή μάννα, η οποία έδωσε και το υλικό για την σάρκα μας στην πλάση.

Δέχεται επίσης με χαρά και ο,τι της πετάμε, από καλούς καρπούς μέχρι ακάθαρτα σκουπίδια, τα οποία επεξεργάζεται αθόρυβα σε βιταμίνες και τις προσφέρει πλουσιοπάροχα με τους καρπούς της αδιακρίτως σε καλούς και κακούς ανθρώπους.

Ο ταπεινός άνθρωπος, όπως φαίνεται, είναι ο δυνατότερος του κόσμου, διότι και νικάει, αλλά και σηκώνει πολλά ξένα βάρη με ελαφριά την συνείδησή του. Ενώ ζει περιφρονημένος και αδικημένος για τα ξένα σφάλματα που οικειοποιείται από αγάπη, εσωτερικά νιώθει την μεγαλύτερη χαρά του κόσμου, γιατί είναι περιφρονημένος πια από αυτόν ο μάταιος τούτος κόσμος. Οι ύβρεις, οι αδικίες κλπ. είναι τα καλύτερα νυστέρια για όσους έφταιξαν, διότι με αυτά καθαρίζουν οι παλιές πληγές. Για εκείνους όμως που δεν έφταιξαν είναι μαχαίρια δημίου, και Μάρτυρες θεωρούνται αυτοί που τα δέχονται χαρούμενοι για την αγάπη του Χριστού.

Οι μεγάλοι στην ηλικία που δεν δέχονται ύβρεις και αυστηρές παρατηρήσεις, για να θεραπευθούν η για να λάβουν μισθό (όταν δεν φταίνε), είναι πιο ανόητοι και από τα μωρά παιδιά, που δεν θέλουν ούτε να ακούσουν τον γιατρό, διότι φοβούνται την ένεση (μην τους τρυπήσει με την βελόνα), και υποφέρουν τον πυρετό συνέχεια και τον βήχα.

Περισσότερη ευγνωμοσύνη οφείλουμε σ' αυτούς που μας κέντησαν και βγήκαν τα αγκάθια της ψυχής μας, παρά σ' εκείνους που θα έσκαβαν δωρεάν την περιοχή μας και θα μας φανέρωναν τον κρυμμένο μας άγνωστο θησαυρό.

Δεν ωφελεί να τρίβει κανείς τα γόνατά του με αμέτρητες μετάνοιες, εάν δεν τρίβει παράλληλα και την μούρη του με την ταπείνωση (την εσωτερική μετάνοια).

Εκείνος που ζητάει ταπείνωση από τον Θεό, αλλά δεν δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός, για να τον ταπεινώσει, δεν ξέρει τι ζητάει, διότι οι αρετές δεν αγοράζονται τα ψώνια στον μπακάλη (όσα κιλά θέλουμε), αλλά μας στέλνει ο Θεός ανθρώπους να δοκιμαστούμε, να εργαστούμε, να την αποκτήσουμε και να στεφανωθούμε.

Όποιος σκύβει ταπεινά και δέχεται τα χτυπήματα από τους άλλους, διώχνει τα δικά του εξογκώματα, ομορφαίνει πνευματικά σαν Άγγελος και έτσι χωράει από την στενή πύλη του Παραδείσου.

Μακάριος εκείνος ο άνθρωπος που έδωσε τα εξογκώματά του και βαδίζει την τεθλιμμένη οδό του Κυρίου με ξένο βάρος (συκοφαντίες κλπ) και αφήνει τους ανθρώπους να του πλέκουν αμαράντινα στεφάνια με τις κατηγορίες, διότι αυτό φανερώνει την γνήσια ταπεινοφροσύνη που δεν εξετάζει τι λένε οι άνθρωποι, αλλά τι θα πει ο Θεός την ημέρα της Κρίσεως.

Εκείνος που μιλάει λογικά σε φιλοκατήγορο, η σε ολιγόμυαλο και έχει την απαίτηση να βρει κατανόηση, φανερώνει ότι και ο ίδιος δεν είναι καλά, διότι ο κακότροπος είναι χειρότερος από τον ολιγόμυαλο, γιατί είναι σκοτισμένο το μυαλό του από την κακία και τον εγωισμό.

Όσοι όμως έχουν ταπείνωση, έχουν και καλοσύνη και θείο φωτισμό και δεν σκοντάφτουν ποτέ στη πνευματική τους πορεία από τα εμπόδια του πονηρού.

Τους περισσότερους πειρασμούς, τις περισσότερες φορές, τους δημιουργεί ο ίδιος μας ο εαυτός μας, όταν βάζουμε τον εαυτό μας στις συνεργασίες μας μαζί με τους άλλους, όταν δηλαδή θέλουμε να υψώνουμε τον εαυτό μας. Στον Ουρανό δεν ανεβαίνει κανείς με το κοσμικό ανέβασμα αλλά με το πνευματικό κατέβασμα. Όποιος βαδίζει χαμηλά, βαδίζει πάντα με σιγουριά και ποτέ δεν πέφτει.

Εκείνος που δεν συμβουλεύεται στην πνευματική του πορεία, μπερδεύει τους δρόμους και κουράζεται πολύ και καθυστερεί. Εάν δεν ταπεινωθεί να ρωτήσει έστω και αργότερα, δύσκολα θα φτάσει στον προορισμό του. Ενώ αυτοί που συμβουλεύονται βαδίζουν ξεκούραστα, με σιγουριά, και σκεπάζονται με την Χάρη του Θεού και φωτίζονται επειδή ταπεινώνονται.

Όσοι κινούνται όλο απλά με καλούς λογισμούς, και λένε όλους τους λογισμούς τους και πιστεύουν από πολλή ταπείνωση ότι δεν έχουν τίποτα το καλό, ενώ αγωνίζονται με φιλότιμο πολύ, αυτοί κρύβουν τον μεγαλύτερο πνευματικό θησαυρό μέσα τους, χωρίς να τον γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι ούτε οι άλλοι άνθρωποι, και έτσι δεν σπαταλιέται από τους ίδιους και δεν κλέβεται από τους άλλους.

Στον πολύ ταπεινό και ευαίσθητο άνθρωπο όταν ταπεινώνεται κανείς, βοηθιέται πολύ, ενώ στον άνθρωπο που αγνοεί την ταπείνωση, εάν ταπεινωθείς - τον συμβουλευθείς η πεις τα ελαττώματά σου-, τον κάνεις πιο περήφανο και αναιδή.

Ο άνθρωπος που δεν έχει ταπείνωση και καλούς λογισμούς, είναι γεμάτος από αμφιβολίες και ερωτηματικά. Κι επειδή θα βρίσκεται συνέχεια ζαλισμένος, έχει ανάγκη στις αρχές από Γέροντα με μεγάλη υπομονή, για να του δίνει συνέχεια εξηγήσεις, μέχρι να καθαρίσει ο νους και η καρδιά, για να μπορεί να βλέπει καθαρά.

Ο ταπεινός και καλοκάγαθος άνθρωπος, επειδή έχει την καθαρότητα και την εσωτερική και εξωτερική ηρεμία, έχει και βάθος πνευματικό και βλέπει βαθιά τα θεία νοήματα και βοηθιέται περισσότερο, και αυξάνεται και η πίστη του πιο πολύ, ζώντας τα μυστήρια του Θεού.

Ο υπερήφανος, εκτός που είναι σκοτισμένος, είναι και συνέχεια εσωτερικά και εξωτερικά ταραγμένος από την ελαφρότητα του εγωισμού στέκεται πάντα στην επιφάνεια των πραγμάτων και δεν μπορεί να προχωρήσει στο βάθος, όπου βρίσκονται τα θεία μαργαριτάρια, για να πλουτίσει πνευματικά.

Τυπικόν της 14ης Aὐγούστου 2012

Τρίτη: Προεόρτια τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας.  Τοῦ Ἁγίου Προφήτου Μιχαίου.  Τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Μαρκέλλου, Ἐπισκόπου Ἀπαμείας, καί  τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Συμεών τοῦ ἐκ Τραπεζοῦντος (1653).

Ἡ Ἀκολουθία κατά τήν ἐν τῷ Μηναίῳ τάξιν. ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια:  1.– Τό Προεόρτιον· «Λαοί, προσκιρτήσατε...» καί  2.– Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον:  Τό Προεόρτιον· «Τῇ ἐνδόξῳ μνήμῃ σου...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Τρίτης ια΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν  (Β΄ Κορ. β΄ 14-17, γ΄ 1-3). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Τρίτης ια΄ ἑβδομάδος Ματθαίου (Ματθ. κγ΄ 23-28). Εἰς τό Ἐξαιρέτως:  «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν:  Τῆς ἡμέρας· «Εἰς μνημόσυνον...». «Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ. Ἀπόλυσις.

Αν τον έστειλε η Παναγία, θα ξαναστείλει.....

Η απαίδευτη και απλή 

γυναίκα, που μαθητεύει 

στην Εκκλησία, γίνεται

 των  σοφών σοφωτέρα.

 Γνωρίζει το Ευαγγέλιο, 

χωρίς να ξεύρη να διαβάζη. 

Αφηγείται πανέμορφα τους

 βίους Αγίων. Ξεχωρίζει 

την καθημερινή από 

την σκόλη, την 

νηστεία από την 

κατάλυση. Του Γένους 

τις τυράγνιες και 

τα βάσανα διηγείται 

με καιόμενη καρδιά.

-         Σαν σήμερα, παι’άκια μου,

 οι Τούρκοι μας πήραν την

 Πόλη. Το αίμα έτρεξε

 ποτάμι στα λιθόστρωτα.

Γνωρίζει την διάκριση

 και παλεύει την ζωή με τις άγιες αρετές. Καμμιά 

κακοτυχία δεν την απελπίζει και καμμιά χαρά δεν

 την ξυπάζει. Προ πάντων, έχει ύφος αρχοντικό και

 ήθος υψηλό σαν κι αυτό των Αγίων. Και, συνελόντι 

ειπείν, η γυναίκα της Εκκλησίας δεν περνά 

μεσαίωνα, κι ας φορά τριμμένα συρτά και 

κουρελιασμένο λέντιο.

Τουναντίον η γυναίκα μακριά από την Εκκλησία , 

και μάλιστα αν τύχη να πλουτήση και ευημερήση, 

καταντά η πιο αλλόκοτη ύπαρξη πάνω στη γη. 

Αν κάτι στραβώση στην ευτυχισμένη ζωή

 της, πολύ γρήγορα καταβάλλεται, καταρρακώνεται

 η προ ολίγου υψηλά ισταμένη.

Η γυναίκα της Εκκλησίας δεν πιστεύει ευκαιριακά∙

 ποτέ δεν είναι καιροσκόπος στα πράγματα της πίστης.

 Έτσι και η κυρά- Μαρία η Σκαραμαγκά με τα πολλά 

παιδιά, όταν κάποια στιγμή δοκιμάστηκε η αγάπη της

 για την Παναγιά με την παρουσία ενός λαγού, έμεινε

 ακύμαντη.

Είναι αρχές Αυγούστου του 1942. Η πείνα χωρίζει ανδρόγυνα

 για μια ελιά και ένα κρεμμύδι. Όμως η νηστεία της Παναγίας

 τηρείται σ’ όλα τα σπίτια που φοβούνται τον Θεό. Κάπου 

η κυρά-Μαριώ εξοικονόμησε λίγο αλεύρι. Πρόσταξε 

τα παιδιά της να ανάψουν τον μικρό τους φούρνο. 

Ζύμωνε η μάννα το ψωμί στο σπίτι και στο 

φουρνόσπιτο τα παιδιά έπαιρναν από την

 γωνιά λίγα-λίγα τα στοιβαγμένα φρύγανα να κάψουν

 την κάμινο. Μέσα στα φρύγανα βρέθηκε να ‘χη τ

ρυπώσει ένας λαγός. Τα παιδιά πήραν φτυάρια και 

σκότωσαν το ζωντανό. Χαρούμενα έτρεξαν στην 

μάννα.

-         Θα φάμε λαγό σήμερα, μάννα∙ μας τον έστειλε η Παναγία.

-         Τι λέτε παιδάκια μου; Θα μαγαρίσω τα σκεύη, μαγειρεύοντας

 κρέας τώρα που σαρακοστεύουμε για την Παναγία; Αν 

είναι από την Παναγία, θα μας στείλη πάλι στην ώρα της 

κατάλυσης. Παρ’ τε το απ’ εδώ.

-         Μάννα, πεθαίνουμε της πείνας κι εσύ δεν δέχεσαι το δώρο

 της Παναγίας σε μας τα υστερημένα κάθε τροφής;

-         Καλά μου παιδιά, ας δώσουμε πρώτοι εμείς στην Παναγία

 την νηστεία, κι Εκείνη με την σειρά της πλούσια την Χάρη 

της. Όσα και να φάμε, αν Εκείνη δεν θέλη να ζήσωμε, θα 

πεθάνωμε.

Ο γείτονας πήρε τ0ον λαγό και, πίνοντας γλυκό 

κρασί, έφτιαξε πανηγύρια…

Πέρασε ο χρόνος της νηστείας με ελάχιστα κηπουρικά, 

που έδωσε η ξερική καλουριά. Είμαστε 14 Αυγούστου.

 Οι άνθρωποι γυρίζουν στ’ αμπέλια να βρουν κάποια

 σταφιδιασμένη ρώγα να ‘χη πέση στη γη, να την βάλουν

 στο στόμα τους, για να στυλώσουν.

-         Βρήκες Δημήτρη, ρώγες;

-         Βρήκα, μάννα, αλλά οι παλιοσφήκες είχαν τραβήξει

 όλο τον χυμό και ήταν κατάξερες.

-         Βλέπεις από τις αμαρτίες μας, παιδί μου, και αυτή η 

άλογη φύση οδυνάται και υποφέρει.

Η κυρά- Μαρία έχει πάλι λίγο αλευράκι συνάξει.

-         Παιδιά μου, της Παναγίας ξημερώνει. Ας ανάψωμε

 τον φούρνο να ψήσωμε λίγο άρτο, που είναι μόνον 

επιούσιος∙ δεν θα περισσέψη για την άλλη μέρα ούτε μπουκιά.

Τα παιδιά χαρούμενα μπήκαν στο φουρνόσπιτο.

 Άναψαν φωτιά και άρχισαν να ρίχνουν ξερόκλαδα 

στον κλίβανο. Φούντωσε η φωτιά και οι πύρινες 

γλώσσες γλείφουν λαίμαργα το στόμα του 

φούρνου. Τα φρύγανα  λιγοστεύουν στην γωνιά του

 φουρνόσπιτου. Και να πάλι στον ίδιο τόπο, στην ίδια

 θέση, ένας μεγάλος κούνελος έχει φωλιάσει, για να

 αποκρυβή από την μανία του πεινασμένου και γιατί

 όχι του καλοφαγά, που ονειρεύεται με στιφάδο 

φτιαγμένο με ξύδι παριανό και γλυκό κρασί να 

γιορτάση την Παναγία.

-         Παιδιά μου, φωνάζει η κυρά- Μαριώ, αυτό είναι από 

την Παναγία. Το προηγούμενο ζουλάπι ήταν από τον 

διάβολο. Ήταν από παραχώρηση Θεού, για να δοκιμασθή

 η πίστη μας στην Καταπολιανή, στην φρουρό και 

προστάτιδα του νομού μας. Εγώ θα σας τον φτιάξω με

 πολλή επιτηδειότητα, για να σας ευφράνω, κι εσείς 

σιγοψάλλετε: «Εν τη κοιμίσει Σου ουκ εγκατέλιπες 

τον κόσμον, Παναγία Παρθένε».

Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται 

στο σκάμμα της Εκκλησίας»

Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010

Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος

πηγή

Προσμένοντας τον Ιησού!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ανοίγοντας σήμερα το πρωί στην τύχη του Ευαγγέλιο διάβασα αυτά τα λόγια του Κυρίου, που απευθύνει στην Σαμαρείτιδα, τη στιγμή που της ζητεί να του δώσει νερό να πιεί: "Ει ήδεις την δωρεάν του Θεού, και τις εστιν ο λέγων σοι, δός πιείν, συ αν ήτησας αυτόν, και έδωκεν αν σοι ύδωρ ζων."

Διαβάζοντας καθημερινά το Ευαγγέλιο αποκομίζουμε αυτά τα δύο καλά: Πρώτον θέτουμε στον εαυτό μας την καλή ερώτηση του Ευαγγελίου και δεύτερον δεχόμαστε από αυτό την καλή και δημιουργική απάντηση.

Τί σημαίνει θέτω την καλή ερώτηση στον εαυτό μου. Για μένα αυτό σημαίνει ότι χάρις στο Ευαγγέλιο αποτιμώ τα πράγματα με πνευματικά κριτήρια.Χωρίς πνευματικά κριτήρια είναι αδύνατο να κατανοήσουμε το πνεύμα του Ευαγγελίου.

Αυτός είναι ο λόγος που ολιγογράμματοι κατανοούν το πνεύμα του Ευαγγελίου, διότι έχουν πνευματικά κριτήρια και πρώτα από όλα, την ταπείνωση και την συγχώρεση, ενώ πολυμαθείς, μη διαθέτοντας πνευματικά κριτήρια, αδυνατούν να το κατανοήσουν, με όλη τη σχολαστική γραμματική τους ερμηνεία.

Το Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων στο σημείο που αναφέρεται στον Απόστολο Βαρνάβα γράφει: "Και παρεκάλει (Ο Απόστολος) πάντας τη προθέσει της καρδίας προσμένειν τω Κυρίω, ότι ην ανήρ αγαθός και πλήρης πνεύματος Αγίου και πίστεως."

Προσμένουμε τον Ιησού πλήρεις πνεύματος Αγίου και πίστεως, τη προθέσει της καρδίας. Πώς μπορούμε να το νιώσουμε αυτό, αν δεν έχουμε την εμπειρία του; Είναι αυτό που σε άλλο σημείο λέει το Ευαγγέλιο, εκεί όπου είναι ο θησαυρός σας είναι και η καρδιά σας. Να προσμένουμε τον Κύριο ως το πολυτιμότερο αγαθό του κόσμου, ως τον πιο μεγάλο θησαυρό μας.

Αυτό σημαίνει ότι γνωρίζουμε την δωρεά του Θεού, καθώς και ποιος είναι Αυτός που μας λέει, Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρύ.

πηγή

Η πίστη δοκιμάζεται δια πυρός και σιδήρου!

πηγή

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Εάν έχητε πίστιν ωςκόκκον σινάπεως, ερείτε τω όρη τούτω μετάβηθι εντεύθεν εκεί και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατίσει υμίν." (Ματθ.ιζ,20)


Η πίστη που γεννιέται μέσα στις δοκιμασίες, η πίστη που νικάει τις αμφιβολίες, που είναι η ίδια μια διαρκής πάλη με το Θεό,αυτή η πίστη είναι θεραπεία. Ο κόσμος προσέτρεχε στους ανθρώπους που κατείχαν την πίστη που θεραπεύει, για να θεραπευτούν. Η πίστη ως θεραπεία θεράπευε και θεραπευόταν.

Για την πίστη που θεραπεύει μιλούν το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της σημερινής Κυριακής: Ο Ιησούς θεραπεύει το παιδί που σεληνιάζεται και αποδίδει την αδυναμία των μαθητών Του να το θεραπεύσουν στην απιστία. Από τα λόγια του Ιησού συνάγεται πως η πίστη που δεν θεραπεύει δεν είναι αληθινή πίστη. Η αληθινή πίστη είναι θεραπεία.

Ο Απόστολος Παύλος στην πρώτη επιστολή του στους Κορινθίους διακρίνει επίσης την αληθινή πίστη από την συναισθηματική πίστη και περιγράφει τις δοκιμασίες που περνάει η αληθινή πίστη:

"Ο Θεός ημάς τους αποστόλους εσχάτους απέδειξεν, ως επιθανατίους, ότι θέατρον εγεννήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις....Άχρι της άρτι ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν και κοπιώμεν εργαζόμενοι ταις ιδίαις χερσί. λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα ,βλασφημούμενοι παρακαλούμεν. ως περικαθάρματα του κόσμου εγενήθημεν. πάντων περίψημα έως άρτι."

Η πίστη των αποστόλων δοκιμάστηκε με φοβερές δοκιμασίες. Για σας, λέει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους δεν υπήρξα απλώς παιδαγωγός. Υπήρξα πατέρας. Εγώ σας γέννησα. Ως πατέρας τους παρακαλεί να γίνουν μιμητές του.

Ο π.Φιλόθεος Ζερβάκος δίνει οδηγίες για την λύση της βασκανίας

πηγή

12ΑΥΓ

Ξεμάτιασμα μικρών παιδιών

Όταν τα παιδιά τα μικρά συμβεί να πάθουν εκ βασκανίας, θα παίρνετε ολίγο βαμβάκι, θα το βουτάτε εις το κανδήλι πού έχετε εις τας εικόνας, θα αλείφετε το παιδί εις το μέτωπον και το πρόσωπον σταυροειδώς και θα λέγετε τα εξής τροπάρια:

Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης,

Σταυρός η ώραιότης της Εκκλησίας,

Σταυρός βασιλέων το κραταίωμα,

Σταυρός πιστών το στήριγμα,

Σταυρός Αγγέλων η δόξα καί των δαιμόνων το τραύμα.

Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου τω Σταυρώ προσηλωθείς και τη λόγχη κεντηθείς την αθανασίαν επήγασας ημίν Σωτήρ ημών Δόξα Σοι.

Ημπορείτε και με ένα Σταυρό μικρό να τα σταυρώνετε και να λέγετε τα ανωτέρω τροπάρια.

Όταν υπάρχει Ιερεύς να τα σταυρώνη εκείνος και να λέγη την εύχήν της βασκανίας.

Ο πατέρας ή η μητέρα, επειδή είναι πρόσωπα ιερά, και επειδή έχουν εξουσία στα παιδιά τους, μπορούν να «σταυρώνουν»τα παιδιά τους και μόνο τα παιδιά τους. Το ίδιο ισχύει και για τον παππού ή τη γιαγιά σε σχέση με τα εγγονάκια τους.

Η ΑΚΗΔΙΑ ΑΧΡΗΣΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

πηγή

Γέροντα,τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στην ακηδία και την ραθυμία;                         -Ακηδία είναι η πνευματική τεμπελιά,ενώ η ραθυμία αναφέρεται και στη ψυχή και στο σώμα.Καλύτερα όμως να λείψουν και τα δύο.Η ακηδία και9 η ραθυμία μερικές φορές κολλούν και σε ψυχές που έχουν πολλές προ'υ'ποθέσεις για πνευματική ζωή.,που έχουν ευαισθησία,φιλότιμο.                            Σε έναν αδιάφορο ο πειρασμός δεν κάνει τόσο κακό..Ένας ευαίσθητος όμως άνθρωπος,αν στενοχωρηθεί νοιώθει μετά ακηδία.Πρέπει να βρει τι τον στεναχώρησε και να το αντιμετωπίσει πνευματικά,για να ξαναβρεί το κουράγιο και να πάρει μπρος η μηχανή του..Να προσέχει να μην αφληνει αθεράπευτες πληγές,γιατί μετά κάμπτεται από τα τραύματά του.Το ψυχικό τσάκισμα,το οποίο στην συνέχεια φέρνει και το σωματικό,τον αχρηστεύει.Ο γιατρός δεν βρίσκει τίποτα,γιατί την βλάβη την έχει προκαλέσει ο πειρασμός.Πόσες ψυχές που έχουν φιλότιμο,ευαισθησία,τις βλέπω αχρηστευμένες.                       -Γέροντα αισθάνομαι εξάντληση και δεν μπορώ να κάνω καθόλου πνευματικά.Αυτό προέρχεται από κούραση ή μήπως είναι από ραθυμία;                                                                                          -''Aπό των πολλών μου αμαρτιών ασθενεί το σώμα,ασθενεί μου και η ψυχή''δεν λέει;Δεν είναι κούραση σωματική,ψυχικό τσάκισμα είναι.Αυτό είναι χειρότερο από την σωματική κούραση.Με το ψυχικό τσάκισμα ξεβιδώνεται κανείς και γίνεται σαν ένα όχημα που όλα τα εξαρτήματα του είναι καλά,αλλά η μηχανή του είναι διαλυμένη.                                                       -Γέροντα βλέπω ότι ενώ πρώτα αγαπούσα τα πνευματικά,τώρα δεν βλέπω να κάνω τίποτα.                                                                     -Γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα,δεν έχεις δυνάμεις;Εγώ βλέπω ότι έχεις.Δεν θυμάσαι παλιά όταν χτιζόταν το Μοναστήρι και δούλευες όλη μέρα στο γιαπί,πόσα πνευματικά έκανες;                   -Mήπως Γέροντα,φταίει που έδωσα όλον τον εαυτό μου στις δουλειές;                                                                                          -Πιό πολύ φταίει που άφησες τον εαυτό σου χαλαρό,κοίταξε να τον σκληραγωγήσεις,να αγαπήσεις την άσκηση.Εγώ που έχω μισό πνεύμονα,ξέρεις πόσες Μετάνοιες κάνω;Δεν μπορώ να σου πω.Μόνο για τα κομποσχοίνια,που κάνω σε μερικές Μετάνοιες σου λέω ότι ,όταν κουράζεται το ένα χέρι,κάνω τον σταυρό μου με το άλλο.Άλλοι δεν έχουν τις προ'υ'ποθέσεις και εσύ που έχεις που ξέρεις πως αγωνίζονται,πως παλεύουν,εσύ για λοκατζής κάνεις!Πως άφησες έτσι τον εαυτό σου;Εγώ θα προσεύχομαι για σένα,αλλά για να βοηθηθείς θα πρέπει  κι εσύ να κάνεις μία προσπάθεια.Κατάλαβες;Στα πνευματικά πρέπει να δώσεις όλον τον εαυτό σου,και τότε θα αποδώσεις και στην διακονία σου.         -Γέροντα μερικές φορές όταν είμαι στο κελλί με πιάνει ακηδία.      - Στο κελλί σου δεν προσεύχεσαι,δεν μελετάς;Όσο μπορείς να μην αφήνεις τον χρόνο να περνάει χωρίς να κάνεις τίποτα.Δεν μπορείς να προσευχηθείς;Ας μελετήσεις κάτι που σε βοηθάει εκείνη την ώρα.Διαφορετικά ο διάβολος μπορεί να εκμεταλλευτεί την άσχημη κατάστασή σου και να σε εξουθενώσει.  ΛΟΓΟΙ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑ'Ι'ΣΙΟΥ -ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.