ΡΗΣΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.

-Να προσεύχεσαι χωρίς αγωνία,ήρεμα με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού.   

-Δεν πρέπει να πολεμάτε τα παιδιά σας,αλλά τον Σατανά που πολεμά τα παιδιά σας.Να τους λέτε λίγα λόγια και να κάνετε πολύ προσευχή.       

 -Η προσευχή κάνει θαύματα.Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της,αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής. 

 -Η σωτηρία του παιδιού σας περνάει μέσα από τον δικό σας εξαγνισμό.  

-Ο αγιασμός δεν είναι ακατόρθωτο πράγμα,φθάνει εσείς να αποκτήσετε ταπείνωση και αγάπη.   

 -Οταν προσεύχεσαι να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια,να την αποδέχεσαι σαν κανόνα,σαν επιτίμιο,για την άφεση των αμαρτιών σου.      

 -Οι ασθένειες μας βγάζουν σε καλό,όταν τις υπομένουμε αγόγγυστα,παρακαλώντας τον Θεό να μας συγχωρέσει τις αμαρτίες και δοξάζοντας το όνομά του.        

-Η μεγάλη λύπη και η στεναχώρια δεν είναι από τον Θεό,είναι παγίδα του Διαβόλου.   

-Να γεμίσεις την ψυχή σου με Χριστό,με θείο έρωτα,με χαρά.Η χαρά του Χριστού θα σε γιατρέψει.  

  -Ο θεός φροντίζει ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας.Δεν αδιαφορεί για μας,δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο.    

 -Ο Θεός μας αγαπάει πολύ,μας έχει στο νου Του κάθε στιγμή και μας προστατεύει.Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό και να μην φοβούμαστε τίποτα.

πηγή

Ποιός εἶπε ὅτι ἡ ἱεραρχία καθεύδει ὅπως μέ τό Corpus Christi; Μὲ εὐθύνην τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου καὶ Ἱεραρχῶν ἀποκαθιστοῦν στὴν Ἀρχιερωσύνην τὸν μοναχὸν Παντελεήμονα Μπεζενίτην!

πηγή

Μὲ εὐθύνην τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου καὶ Ἱεραρχῶν. Πρός νέαν ἀναταραχήν ὁ πιστός λαός τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κηφισίας, Ἁμαρουσίου καί Ὠρωπού.

Ἀποκαθιστοῦν εἰς τὴν Ἀρχιερωσύνην τὸν μοναχὸν Παντελεήμονα Μπεζενίτην καὶ διὰ λόγους σκοπιμότητος προχωροῦν εἰς ἄρσιν τοῦ ἐπιτιμίου τῆς ἀκοινωνησίας διὰ τὸν πρώην Ἀττικῆς κ. Νικόδημον

Γεώργιος Ζερβός

Τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Πρακτορεῖον«amen» μετέδωσεν ὅτι ἡ Νομοκανονικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀπεδέχθη γνωμοδότησιν διὰ τὸν καθηρημένον εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ μοναχοῦ κ. Παντελεήμονα Μπεζενίτην νὰ ἐπανέλθη εἰς τὸ ἀξίωμα τῆς Ἀρχιερωσύνης ἄνευ ἕδρας.

Ἡ εἴδησις μετεδόθη μὲ τὴν προσθήκην μίας ἄλλης εἰδήσεως ὅτι ἐπιτροπὴ ἐξ Ἀρχιερέων θὰ μεταβῆ εἰς τὸν πρώην Μητροπολίτην Ἀττικῆς καὶ Μεγαρίδος κ. Νικόδημον διὰ νὰ τοῦ ἀνακοινώση ὅτι ἡ Ἱεραρχία προτίθεται νὰ προχωρήση εἰς ἄρσιν τοῦ ἐπιτιμίου τῆς ἀκοινωνησίας.
Αἱ εἰδήσεις εἶναι συγκλονιστικαί.Διότι ὁ καθαιρεθεὶς Μητροπολίτης Ἀττικῆς εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ μοναχοῦ εἶχε καταδικασθῆ εἰς φυλάκισιν διὰ ὑπεξαίρεσιν τοῦ παγκαρίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τοῦ Ὁσίου Ἐφραίμ.
Ἡ καταδίκη ἦτο ἀμετάκλητος καὶ εἶχε φιλοξενηθῆ καὶ εἰς τὰς φυλακάς.Τότε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας ἀπεφάσισαν νὰ ἐφαρμόσουν τὸν Καταστατικὸν Χάρτην τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος εἶναι νόμος τοῦ Κράτους, ψηφισθεὶς ἐπὶ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Σεραφεὶμ καὶ τεθεὶς εἰς ἐφαρμογὴν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του.

Ὁ καταστατικὸς χάρτης ὁρίζει τὴν καθαίρεσιν τοῦ Ἱεράρχου, ὁ ὁποῖος θὰ καταδικασθῆ ἀμετακλήτως ὑπὸ τῶν Ἑλληνικῶν δικαστηρίων. Αὐτὸ καὶ ἔγινε.Τότε πολλοὶ Ἱεράρχαι ἀνεκάλυψαν ὅτι κατὰ τὸ Ἐκκλησιαστικὸν δίκαιον ἦτο ἀθῶος καὶ δὲν θὰ ἔπρεπε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ὑπακούση εἰς τοὺς κοσμικοὺς νόμους.
Δηλώσεις ὅμως νομομαθῶν καὶ τοῦ τότε εἰσαγγελέως τοῦ Ἀρείου Πάγου ὑπεχρέωσαν τὴν Ἱερὰν Σύνοδον νὰ ἐφαρμόσουν τὸν Καταστατικὸν Χάρτην καὶ νὰ τὸν καθαιρέσουν. Ἡ καθαίρεσίς του προεκάλεσεν ἰκανοποίησιν εἰς τὴν συντριπτικὴν πλειοψηφίαν τοῦ λαοῦ, διότι ὁ συγκεκριμένος Μητροπολίτης μὲ τὸν μεγάλον πλοῦτον καὶ τὴν μὴ ἀκτημοσύνην του εἶχε προκαλέσει παντοιοτρόπως τοὺς πιστοὺς ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας πολίτας.
Ἡ ἀποκατάστασίς του ἀποτελεῖ πρόκλησιν διὰ τὸν πιστὸν λαὸν καὶ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία εὑρίσκεται μακρὰν τῶν ἀγωνιῶν τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Ἐν μέσῳ κρίσεως ἀποκαθιστᾶ –συμφώνως μὲ τὴν εἰδησεογραφίαν– εἰς τὴν Ἀρχιερωσύνην ἕνα καθαιρεθέντα εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ μοναχοῦ Μητροπολίτην.
Ἀνεκάλυψαν ἐκ νέου ὅτι ὑπερτερεῖ τὸ «Ἐκκλησιαστικὸν Δίκαιον», τὸ ὁποῖον τὸν εὑρίσκει ἀθῶον;
Καὶ ὁ νόμος τοῦ Κράτους,τὸν ὁποῖον ὁρκίζονται νὰ τηροῦν;Ποία εἶναι ἡ νομοκανονικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Συνόδου, ἡ ὁποία εἶναι ὑπεράνω τοῦ Νόμου, ἐπαναφέρει εἰς τὴν Ἀρχιερωσύνην ἕνα Μητροπολίτην, ὁ ὁποῖος καθηρέθη διὰ τὸ κακούργημα τῆς ὑπεξαιρέσεως, περιφρονοῦσα τὸν Νόμον καὶ σκανδαλίζουσα τὸν πιστὸν λαόν;
Πιστεύομεν ὅτι οἱ ὑπουργοὶ Παιδείας καὶ θρησκευμάτων κ. Κων. Ἀρβανιτόπουλος καὶ Δικαιοσύνης κ. Ἀντ.Ρουπακιώτης ὀφείλουν νὰ προειδοποιήσουν τὸν Ἀρχιεπίσκοπον,πώς ἐὰν ἀγνοηθῆ ὁ Νόμος τοῦ Κράτους, τὸν ὁποῖον προσυπέγραψε ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κυρὸς Σεραφείμ, τότε θὰ κινηθῆ ἡ ποινικὴ διαδικασία ἐναντίον του καὶ ἐναντίον τῶν μελῶν –Ἱεραρχῶν τῆς Νομοκανονικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.
Πρὶν φθάσωμεν ὅμως εἰς τοιαύτας ἐξελίξεις ἢ 1ον) ὀφείλουν νὰ ἀνακαλέσουν τὴν ἀπόφασίν των ἢ2ον) ὀφείλει νὰ παρέμβη ὁ ὑπουργὸς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων ὡς ἔχει ὑποχρέωσιν ἐκ τοῦ Νόμου,διὰ νὰ σταματήση ἕνα πραξικόπημα εἰς βάρος τοῦ Νόμου ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ ἀποτρέψη νέαν ἀναταραχὴν προερχομένην ἐκ τῶν πιστῶν, τῶν διαβιούντων εἰς τὴν νέαν Ἱερὰν Μητρόπολιν Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ.

Ἀναγνωρίζομεν ὅτι ὁ καθαιρεθεὶς Μητροπολίτης, ὅταν ἦτο εἰς τὴν ἐνεργὸν ὑπηρεσίαν εἶχεν ὑποδειγματικὴν διοικητικὴν καὶ ταμειακὴν τάξιν εἰς τὴν Ἱ. Μητρόπολιν, ὡς εἶχεν εἴπη δημοσίως ὁ τοποτηρητὴς Μητροπολίτης Λαυρεωτικῆς καὶ Μεσογαίας κ. Νικόλαος, ὁ ὁποῖος προσέλαβεν ὡς πρωτοσύγκελλον τὸν πρωτοσύγκελλον τοῦ καθαιρεθέντος Μητροπολίτου,ὅταν ἐχειροτονήθη νέος Μητροπολίτης εἰς τὴν Ἱ. Μητρόπολιν Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ.
Ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφασις ὅμως τῶν δικαστηρίων διὰ τὸ κακούργημα τῆς ὑπεξαιρέσεως τοῦ παγκαρίου τοῦ «Ὁσίου Ἐφραίμ» ὑπῆρξε μοιραία δι᾽ αὐτὸν καὶ λυτρωτικὴ διὰ τὸ ποίμνιον, διότι τὸν τελευταῖον καιρόν, πρὸ τῆς καταδίκης, πολλὰ ἠκούοντο (πραγματικὰ καὶ μή)ἐναντίον του, τὰ ὁποῖα δὲν ἠδύνατο νὰ ἀντικρούση, ἐπειδὴ ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κυρὸς Χριστόδουλος εἶχεν ἀποφασίσει νὰ τὸν θυσιάση.

Εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Νομοκανονικὴ Ἐπιτροπὴ καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπιμείνουν εἰς τὴν ἀπόφασιν καὶ δὲν ὑπάρξει παρέμβασις τῶν ἁρμοδίων ὑπουργῶν, τότε ὁ ἀποκατασταθεὶς θὰ δύναται νὰ χοροστατῆ εἰς θείας Λειτουργίας,νὰ τελῆ ἱερὰ Μυστήρια, νὰ κηρύττη τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ βεβαίως νὰ ἀπολαμβάνη εἰς τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τὴν φήμην του.
Λέγεται ὅτι αὐτὸ θὰ γίνεται μὲ τὴν ἄδειαν τοῦ κανονικοῦ Μητροπολίτου. Τί θὰ συμβῆ;
Ὁ κανονικὸς Μητροπολίτης θὰ ἔχη ἕνα δεύτερον Μητροπολίτην εἰς τοὺς πόδας του, ἐνῶ ἡ Μητρόπολις θὰ χωρισθῆ εἰς δύο στρατόπεδα: Τὸ ἕνα θὰ εἶναι ἐκεῖνο εἰς τὸ ὁποῖον οἱ κληρικοὶ καὶ ὁ πιστὸς λαὸς θὰ εἶναι (εἰς τὴν πλειοψηφίαν) μὲ τὸν κανονικὸν Μητροπολίτην καὶ τὸ ἄλλο (ἡ μειοψηφία)μὲ τὸν ἀποκατασταθέντα.
Ἴσως ὑπάρξει καὶ ἕνα τρίτο στρατόπεδο.Αὐτὸ μὲ τὸν πρώην Μητροπολίτην Ἀττικῆς καὶ Μεγαρίδος κ. Νικόδημον, εἰς τὸν ὁποῖον ἔχουν ἐπιβάλει αὐθαιρέτως, παρανόμως καὶ ἀντικανονικῶς τὸ ἐπιτίμιον τῆς ἀκοινωνησίας, ἐνῶ ἀπὸ ἐτῶν ἠρνοῦντο νὰ ἐφαρμόσουν τὰς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, αἱ ὁποῖαι τὸν ἐδικαίωναν καὶ μὲ βάσιν τὰς ὁποίας ἔπρεπε ἡ Ἱεραρχία νὰ τὸν ἀποκαταστήση εἰς τὸν θρόνον του ἢ νὰ εἶχε διασπασθῆ εἰς πολλὰς νέας Ἱερὰς Μητροπόλεις διὰ τὴν καλυτέραν διαποίμανσιν τοῦ πιστοῦ λαοῦ καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν δύναται νὰ ἐπανέλθη εἰς τὴν προηγουμένην κατάστασιν.

Τὴν ἄρσιν τῆς ἀκοινωνησίας τοῦ πρώην Ἀττικῆς καὶ Μεγαρίδος κ.Νικοδήμου ἀλλὰ καὶ ἄλλων ἕνδεκα μακαριστῶν Μητροπολιτῶν εἶχαν ὑπερασπισθῆ πολλοὶ Μητροπολῖται μὲ μεγάλο κῦρος καὶ ἐπιρροὴν εἰς τὸ Χριστεπώνυμον πλήρωμα, ὡς ἦτο διὰ παράδειγμα ὁ μακαριστὸς Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ἀλλὰ καὶ ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος.
Οὗτος εἶχεν ὑποσχεθῆ εἰς τὸν πρώην Ἀττικῆς καὶ Μεγαρίδος τόσον ἄρσιν τῆς ἀκοινωνησίας ὅσον καὶ ἀποκατάστασιν. Οὔτε τὸ ἕνα ἔπραξεν οὔτε τὸ ἄλλο. Τώρα,πονηρὰ σκεπτόμενος τόσον ὁ ἴδιος ὅσον καὶ τὰ μέλη Ἱεράρχαι τῆς Νομοκανονικῆς Ἐπιτροπῆς, ἀποστέλλουν ἀντιπροσωπίαν, διὰ νὰ ἀναγγείλη εἰς τὸν πρώην Ἀττικῆς καὶ Μεγαρίδος ὅτι θὰ προχωρήσουν εἰς ἄρσιν τῆς ἀκοινωνησίας, ἄνευ ἀποκαταστάσεως.
Μὲ ἄλλους λόγους θὰ τοῦ δώσουν εἰς τὰς δυσμὰς τοῦ Βίου του νὰ συλλειτουργῆ μὲ ὅλους τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ Ἐπισκόπους καὶ τὸν ἀποκατασταθέντα εἰς τὴν Ἀρχιερωσύνην μοναχὸν (σήμερον) κ. Παντελεήμονα Μπεζενίτην.
Πιστεύουν, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ τὰ μέλη τῆς Νομοκανονικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ὅτι δὲν θὰ προκληθοῦν ἀντιδράσεις ὑπὸ τοῦ πιστοῦ λαοῦ καὶ ὅτι ὅλοι θὰ εἶναι «εὐχαριστημένοι»,ἀφοῦ ἕκαστον στρατόπεδον θὰ ἔχη τὸν Ἀρχηγὸν (Ἐπίσκοπον) τῆς «παρατάξεώς» του.

Αἱ ἀποφάσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῆς Νομοκανονικῆς Ἐπιτροπῆς καταδεικνύουν ὅτι ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία δὲν σέβεται τὸν πιστὸν λαόν.

Εἰς μίαν φάσιν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ τμῆμα τῆς πρώην Μητροπόλεως Ἀττικῆς καὶ Μεγαρίδος, ἡ Ἱ. Μητρόπολις Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ εὑρίσκει τὸν ὁδὸν πνευματικῆς καὶ Ἐκκλησιαστικῆς ἠρεμίας καὶ πυξίδος ἔρχεται ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία νὰ διαταράξη ἐκ νέου τὸ κλῖμα μὲ τὰς ἀποφάσεις της.
Προσπαθοῦμεν νὰ ἀνεύρωμεν τὰ αἴτια αὐτῆς τῆς συμπεριφορᾶς.Αἱ σκέψεις μᾶς ὁδηγοῦν εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ κατέφευγεν ὁ καθαιρεθεὶς Μητροπολίτης μὲ τὸν μεγάλον χρηματικὸν πλοῦτον, τὸν ὁποῖον ἤθελε διὰ τὰ γεράματά του, ὡς εἶχεν ἀναγραφῆ εἰς τὸν τύπον.
Ἐὰν ὑπάχουν ἄλλαι σκοπιμότητες καὶ αὐτὰς θὰ τὰς ἐξετάσωμεν, διότι ἡ ἀπόφασις σκανδαλίζει τὸν πιστὸν λαὸν καὶ περιφρονεῖ τοὺς Νόμους τοῦ Κράτους. Ἡ Νομοκανονικὴ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ ὁμοιάζει μὲ τὴν ἐξεταστικὴν Ἐπιτροπὴν τῆς Βουλῆς, ἡ ὁποία ἠθώωσε τὸν κ. Ἀ.Τσοχατζόπουλον διὰ διάφορα ἐγκλήματα, ἀλλὰ οἱ οἰκονομικοὶ εἰσαγγελεῖς τὸν προεφυλάκισαν διὰ τὰ ἴδια ἐγκλήματα, διὰ τὰ ὁποῖα ἄλλοι εὑ ρίσκονται νεκροὶ καὶ ἄλλοι προφυλακίζονται.
Ἐλπίζομεν ὅτι τὰ μέλη τῆς Νομοκανονικῆς Ἐπιτροπῆς θὰ δώσουν εἰς τὴν δημοσιότητα τὰ ὀνόματά των. Καὶ δὲν θὰ τὸ πράξουν ὡς ἐκεῖνα τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τὰ ὁποῖα ἐζήτησαν ἀπὸ τὴν Ἀρχὴν Προσωπικῶν Δεδομένων (ἐπὶ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου κυροῦ Χριστοδούλου) νὰ γνωμοδοτήση, ἐὰν οἱ Ἐπίσκοποι ἔχουν τὸ δικαίωμα εἰς τὴν προσωπικὴν ζωὴν καί, ὅταν ἔγινε γνωστὸν τὸ αἴτημά των, ἐδήλωναν ὅτι αὐτοὶ δὲν ἐγνώριζαν τίποτα ἢ ὅτι εἶχον βάλει τὴν ὑπογραφήν των διὰ περιφορᾶς (τηλεφωνικῶς) χωρὶς νὰ γνωρίζουν τὸ περιεχόμενον τοῦ αἰτήματος.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1946 19 Ὀκτωβρίου 2012

μεταφορά από...

Παιδί μου, δός μου τὴν καρδιά σου

Ζητεῖ ὁ Κύριος τὰς καρδίας μας. Δὲν εἶναι λοιπὸν ἰδικαί του; Ἰδικαί του εἶναι. Διότι αὐτὸς μᾶς τὶς ἔδωκε. Δὲν μᾶς ἔπλασεν αὐτός; Καὶ δὲν ἔδωκεν εἰς τὸν καθένα μας ὅλα ὅσα ἔχει; Καὶ ὅπως ὁρίζει αὐτὸς τὰ πάντα, δὲν ὁρίζει λοιπὸν καὶ ἡμᾶς, καὶ δὲν ἔχει ἐξουσίαν καὶ δύναμιν, ὅταν θελήσῃ, μὲ ἕνα πάλιν λόγον νὰ μᾶς ἐκμηδενίσῃ καὶ νὰ μᾶς ἀφανίσῃ ὁλοτελῶς;

Ναί· ἔτσι εἶναι. Ἀλλὰ βλέπεις, ὅτι ὁ Ὕψιστος Θεὸς συγκαταβαίνει τόσον πολὺ εἰς τὴν μικρότητα τοῦ σκώληκος αὐτοῦ τῆς γῆς, ποὺ ὀνομάζεται ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τοῦ λέγῃ: Ἰδικά μου εἶναι ὅλα. Καὶ τίποτε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὸ κυρίαρχον θέλημά μου. Μὲ ὅλον δὲ ὅπου ὁρίζω καὶ σέ, ὅπως ὁρίζω ὅλα τὰ πλάσματά μου, σὲ ἀφίνω ἐλεύθερον. Καὶ μένει εἰς τὴν ἐξουσίαν σου καὶ εἰς τὴν διάθεσίν σου νὰ μοῦ δώσῃς ἢ νὰ μὴ μοῦ δώσῃς τὴν καρδίαν σου. Ἐγὼ σὲ ἀγαπῶ. Τόσον πολύ, ὥστε καὶ τὸν μονάκριβον Υἱόν μου παρέδωκα εἰς θάνατον διὰ σέ. Σὺ δὲν θὰ μὲ ἀγαπήσῃς; Καταδέχομαι νὰ ζητῶ τὴν καρδίαν σου. Δὲν θὰ μοῦ τὴν δώσῃς; Θὰ μοῦ τὴν ἀρνηθῇς; Εἰς τὴν ἐξουσίαν σου μένει. Δὲν σὲ ἀναγκάζω. Σοῦ τὴν ζητῶ, χωρὶς νὰ σὲ βιάζω.

Κύτταξε, ἀδελφέ μου, πόσον προνομιοῦχοι εἴμεθα! Ὁ Θεὸς ὁ ἄπειρος, ποὺ δὲν τοῦ λείπει τίποτε, ὁ ὁποῖος τὰ ἔχει ὅλα, ζητεῖ τὴν πτωχήν, τὴν ἀκάθαρτον, τὴν ρυπαρὰν καρδίαν μας! Μὲ ὅλην τὴν καρδίαν του ἕνας ἕκαστος Ἄγγελος τὸν λατρεύει καὶ τὸν ἀνυμνεῖ. Μὲ ὁλόκληρον τὴν ὕπαρξίν του εἶναι προσκολλημένος εἰς αὐτόν. Τὸ μεγαλεῖον δὲ καὶ ἡ ἁγιότης τοῦ Ὑψίστου ἔχει ἀπορροφήσει κάθε Ἄγγελον τόσον πολὺ καὶ τόσον βαθειά, ὥστε τίποτε ἄλλο δὲν τὸν ἀπασχολεῖ, παρὰ μόνον ὁ ὕμνος καὶ ἡ δοξολογία καὶ ἡ ἀπόλαυσις καὶ ὁ ἔρως τῆς ἀπείρου τοῦ Θεοῦ τελειότητος.

Οὕτω πως καὶ ἡμεῖς. Τὀ ὅτι πρέπει νὰ εἴμεθα εὐγνώμονες εἰς τὸν Θεόν, ἀναγνωρίζεται ἀπὸ κάθε συνετὸν ἄνθρωπον. Ὡσαύτως καθένας ποὺ σκέπτεται λογικὰ καὶ χωρὶς προκατάληψιν, θὰ εὕρισκεν ἐξ ὁλοκλήρου δίκαιον καὶ ἐπιβεβλημένον νὰ ἀποδίδῃ καὶ ὁ τόσον εὐεργετούμενος ἄνθρωπος εἰς τὸν εὐεργέτην του Θεὸν τὸν φόρον τῆς εὐχαριστίας του καὶ τῆς λατρείας του. Ἀλλὰ «τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων ὦν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν;» ἐρωτᾷ ὁ ψαλμῳδός.

Τόσον πολὺ μᾶς ἀγαπᾷ ὁ Κύριος, ὥστε λόγῳ τῆς πρὸς ἡμᾶς ἀγάπης του καὶ στοργῆς του τὰς ἀναριθμήτους δωρεὰς καὶ εὐεργεσίας, ποὺ μᾶς παρέχει, μᾶς τὰς ἀνταποδίδει σἂν νὰ μᾶς τὰς χρεωστῇ καὶ σἂν νὰ εἶναι ὁφειλή του καὶ χρέος του πρὸς ἡμᾶς. Τί λοιπὸν θὰ τοῦ ἀνταποδώσωμεν καὶ ἡμεῖς; Ποίαν θυσίαν ἀναγνωρίσεως καὶ εὐχαριστίας, ποῖον δῶρον λατρείας καὶ προσκυνήσεως θὰ τοῦ προσφέρωμεν;

Ἰδού, τί λέγει ὁ ἴδιος διὰ στόματος τοῦ Δαβὶδ πρὸς τὸν ἐκλεκτὸν λαόν του, τοὺς Ἰσραηλίτας. Δὲν θὰ δεχθῶ, λέγει, «ἐκ τοῦ οἴκου σου μόσχους οὐδὲ ἐκ τῶν ποιμνίων σου» τράγους. Ὅλα εἶναι ἰδικά μου. «Ἐμά ἐστι πάντα τὰ θηρία τοῦ δρυμοῦ», καθὼς καὶ τὰ ἥμερα «κτήνη», ποὺ βόσκουν «ἐν τοῖς ὄρεσι καὶ οἱ βόες». Ὁλόκληρος «ἡ οἰκουμένη καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς» ἰδική μου εἶναι. Καὶ ἐπὶ πλέον μήπως ἔχω ἀνάγκην ἐγὼ νὰ φάγω κρέατα ταύρων ἢ νὰ πίω αἵματα τράγων; «Υἱέ μου, δός μου τὴν καρδίαν σου». Ὅ,τι ἅλλο καὶ ἂν μοῦ προσφέρῃς, δὲν εἶναι ἰδικόν σου. Ἀπὸ τὸ βασίλειόν μου καὶ ἀπὸ τὴν δημιουργίαν μου θὰ τὸ πάρῃς. Ἐκεῖνο, ποὺ ἐγὼ ὁ Πλάστης σου ἀφῆκα εἰς τὴν ἐξουσίαν σου καὶ τὸ ἀνεγνώρισα ὡς ἰδικόν σου, εἶναι ἡ καρδία σου. Αὐτὴν σοῦ ζητῶ. Δὲν θὰ μοῦ τὴν δώσῃς;

Σοῦ τὴν ζητῶ. Ὄχι διὰ τὸν ἑαυτόν μου. Ὅχι διότι θὰ προσθέσῃς κάτι εἰς τὴν δόξαν καὶ εἰς τὸ μεγαλεῖον μου μὲ τὴν δοξολογίαν καὶ τὴν λατρείαν, ποὺ θὰ ἀποδώσῃς εἰς ἐμέ. Χίλια καὶ μύρια καὶ ἀναρίθμητα στόματα, ἐὰν ἀπὸ συμφώνου ὅλα μαζῆ μὲ ἀνυμνήσουν, δὲν θὰ προσθέσουν τίποτε εἰς τὴν δόξαν μου. Ὅπως δὲν θὰ ἀφαιρέσῃ τίποτε ἀπὸ τὴν μακαριότητά μου ἡ ἀδιαφορία ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἢ ἡ καταφρόνησίς των ἢ καὶ ἡ ἀγνωμοσύνη των, ἀκόμη δὲ καὶ ἡ ἀσέβειά των πρὸς ἐμέ. Αὐτούς, καὶ μόνον αὐτούς, θὰ βλάψῃ.

Ναί. Εἶναι γεγονός, ποὺ μόνον τυφλοὶ δὲν εἰμποροῦν νὰ τὸ ἵδουν, ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ δὲν λατρεύει τὸν Θεὸν καὶ δὲν ἐκδηλώνει τὴν εὐγνωμοσύνην του πρὸς αὐτόν, μένει ἀναίσθητος πρὸ τοῦ μεγαλείου του καὶ τῆς ἀγαθότητός του. Μὲ τὴν ἀσυγχώρητον δὲ αὐτὴν ἀδιαφορίαν του ἀποξενοῦται βαθμηδὸν τελείως ἀπὸ τὸν Κύριον. Καὶ ἀποδεικνύεται ἀνάξιον δημιούργημά του, ὕπαρξις δυστυχής, ποὺ θὰ ἐγκαταλειφθῇ ἀπὸ τὸν οὐράνιον Πατέρα, διότι εἰς μάτην καὶ χωρὶς ἀποτέλεσμα δεικνύεται πρὸς αὐτὸν ἡ τόση ἀγαθότης καὶ πατρικὴ στοργὴ τοῦ Ὑψίστου. Τί λέγεις, λοιπόν, ἀναγνῶστα μοῦ; Ἀφοῦ ὁ Θεὸς μᾶς τὰς ζητεῖ, δὲν θὰ τοῦ δώσωμεν καὶ ἡμεῖς τὰς καρδίας μας;



Ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον Λατρείαν μας
Παν. Ν. Τρεμπέλας

πηγή

επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος με ξενάγησε...

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε δίπλα δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη αγγέλους.
Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε:
«Αυτό είναι το τμήμα παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό, με την μορφή προσευχής».
Κοίταξα γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσους πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μετά προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στο δεύτερο σταθμό. Ο άγγελός μου είπε:
«Αυτό είναι το τμήμα συσκευασίας και παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν».
Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στην γη. Τέλος, στην άκρη ενός μακρινού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
«Αυτό είναι το τμήμα ευχαριστιών», μου είπε σιγανά ο άγγελος μου. Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.
«Πως γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.
«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια».
«Πως μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε;» ρώτησα πάλι.
«Πολύ απλά» απάντησε. «Χρειάζεται μόνο να πεις ευχαριστώ Θεέ μου!»
«Και γιατί ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε;»
«Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.
Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ' ένα πιατάκι είσαι το 8% των ανθρώπων που ευημερούν.
Αν ξύπνησες το πρωί με περισσότερη υγεία από ότι αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως αυτή τη μέρα.
Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.
Αν μπορείς να προσευχηθείς σε ένα ναό χωρίς τον φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης, θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.

Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι, είσαι σπάνιος. 
Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας, είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.
Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία, γιατί σου το έδωσε κάποιος που σ' αγαπάει και γιατί είσαι πιο τυχερός από δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν.
«Κατάλαβα. Και τώρα τι να κάνω; Πως μπορώ ν' αρχίσω;»
«Να πεις καλημέρα», μου χαμογέλασε ο άγγελος, «να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.
Και να μην ξεχάσεις να στείλεις το ευχαριστήριό σου». 

Περ. «Τόλμη», Αρχιμ. Δανιήλ Σάπικα, Ιατρού.

Τί εἶναι ἡ μαντεία; Τί εἶναι ἡ γοητεία; Τί εἶναι ἡ γητεία;. Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

πηγή

 Τί εἶναι ἡ μαντεία;

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

Δεύτερον εἷδος τῶν μαγικῶν εἷναι ἡ μαντεία, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνοι ὁποῦ μεταχειρίζονται ὀνομάζονται μάντεις· οὖτοι εἶναι ἐκεῖνοι, ὁποῦ ἀφιερώνουν τὸν ἑαυτόν τους εἰς τοὺς δαίμονας, καὶ διὰ μέσου τῆς παλάμης τῆς χειρός των, ἢ τῆς λεκάνης, ἢ τῶν θυσιῶν ἢ ἀπατηλῶν ἐμπλάστρων, ἢ ἄλλων τοιούτων σημείων, νομίζονται ὅτι προλέγουν ἐκεῖνα, ὁποῦ μέλλουν νὰ γίνουν, ὡς γράφει Ματθαῖος ὁ Βλάσταρις (στίχ. μ´).

Τί εἶναι ἡ γοητεία;

Τρίτον εἶδος εἶναι ἡ γοητεία, καὶ οἱ ταύτην ἐνεργοῦντες λέγονται γόητες· οἵτινες παρονομάζονται ἀπὸ τοὺς γόους καὶ θρήνους, ὁποῦ κάμνουσιν ἐπάνω εἰς τὰ μνήματα, ἐπικαλούμενοι τοὺς δαίμονας, διὰ νὰ κάμουν τινὰ παράλυτον καὶ κλινήρη εἰς ὅλην του τὴν ζωήν, ἢ τυφλόν, ἢ κωφόν, ἢ ἀσθενῆ· οἱ αὐτοὶ νομίζονται ὅτι εὐγάνουν καὶ τοὺς νεκροὺς ἀπὸ τὸν ᾅδην, καθὼς ἡ ἐγγαστρίμυθος τὸν Προφήτην Σαμουὴλ (α´ Βασιλ. κη´ 3)· μὲ τοὺς γόητας τούτους συναριθμοῦνται καὶ ἐκεῖνοι, ὁποῦ βλέπουν εἰς τοὺς τάφους φαντασίας τινάς· καὶ ἀνοίγοντες αὐτοὺς καίουσι τοὺς λεγομένους βρυκολάκους· μερικοὶ λέγουσιν ὅτι γόητες εἶναι οἱ αὐτοὶ μὲ τοὺς γητευτάς, καθὼς εἶπεν ὁ Ματθαῖος Βλάσταρις (στίχ. μ´)· ἄλλοι δὲ λέγουσιν ὅτι εἶναι ἄλλοι οἱ γητευταί.

Τί εἶναι ἡ γητεία;

Τέταρτον εἶδος εἷναι ἡ γητεία, καὶ οἱ ταύτην ἐργαζόμενοι λέγονται γητευταί, οἱ ὁποῖοι μαζὶ μὲ τὰς ἐπικλήσεις τῶν δαιμόνων, σμίγουσι καὶ τοὺς ψαλμοὺς τοῦ Δαβίδ, καὶ τὰ ὀνόματα τῶν Ἁγίων, καὶ τοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς Θεοτόκου, ὁποῖαι μάλιστα εἶναι αἱ κακογραῖαι, αἱ Ἀτσιγκάναι καὶ αἱ μεθύστριαι γυναῖκες.

Ἐρωτήματα εἰς ὦτα μή ἀκουόντων. Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

πηγή

Συχνές εἶναι πιὰ οἱ ἐπισκέψεις τοῦ Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου στὴν Ἑλλάδα. Φαίνεται ὅτι ἀνταποκρίνεται σὲ κάθε πρόσκληση, ποὺ λαβαίνει, ἰδίως ἀπὸ Μητροπολίτες. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ προκαλεῖ πολλὲς φορὲς σκανδαλισμὸ στοὺς πιστούς, γιατὶ κοντεύει νὰ γίνει ἐπιδημικό.
Κάθε λίγο καὶ λιγάκι τὸ ἴδιο θεατρικὸ σκηνικό. Ὁ Μητροπολίτης, ποὺ θὰ ὑποδεχτεῖ τὸν Πατριάρχη, κοπιάζει ἀφάνταστα. Προσεγγίζει τὰ ὅρια τοῦ παροξυσμοῦ ἡ ἀγχώδης προετοιμασία γιὰ τὴν ὑποδοχὴ καὶ φιλοξενία τοῦ Μεγάλου Ἐπισκέπτη.
Τὰ πράγματα θὰ ἦταν διαφορετικά, ἐὰν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀρνοῦνταν τὸν πολυδάπανο τρόπο ὑποδοχῆς καὶ φιλοξενίας καὶ ἀκολουθοῦσε τὸν ταπεινὸ Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος ποτὲ δὲν ἐπιβάρυνε κανένα, καθὼς ἀδιάκοπα ἐπισκεπτόταν πόλεις καὶ χωριά.
Θὰ μποροῦσε νὰ μείνει στὸ ἐπισκοπεῖο ἢ σὲ ἕνα μοναστήρι, χωρὶς νὰ ἔχει πολυμελῆ συνοδεία. Γιατὶ νὰ καταλύει στὸ πολυτελέστερο ξενοδοχεῖο τῆς πόλης, γιατὶ νὰ κινητοποιεῖται ἡ κοσμικὴ ἐξουσία (ἀλήθεια πόση σχέση εἶχε ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας τοῦ καιροῦ του;) καὶ προπαντός, γιατὶ νὰ δέχεται τὶς τιμητικὲς ἐκδηλώσεις καὶ τὶς διακρίσεις, ποὺ τοῦ ἀπονέμουν, ἀφοῦ γνωρίζει ὅτι ὅλα αὐτὰ δὲν ἔχουν καμιὰ πνευματικὴ ἀξία.
Ἐπίσης, γιατὶ νὰ συνωστίζονται στὶς ἐξέδρες τῶν ἐπισήμων τριάντα καὶ σαράντα Μητροπολίτες καὶ νὰ παίζουν τὸ ρόλο τοῦ ἄφωνου κομπάρσου; Δὲν ἔχουν νὰ κάνουν κάτι καλύτερο στὶς Μητροπόλεις τους;
Καὶ γιατὶ ἀγνοοῦν ὅτι ἡ συμμετοχή τους στὶς θορυβώδεις ὑποδοχὲς τοῦ Πατριάρχη σημαίνει ἔμμεση ἀποδοχὴ τῶν οἰκουμενιστικῶν δραστηριοτήτων του. Καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ σοβαρὸ θέμα.
Οἱ φιλοξενοῦντες Μητροπολίτες προσπαθοῦν νὰ ἐντυπωσιάσουν τὸν Πατριάρχη, νὰ τοῦ ἀποσπάσουν λόγους ἐπαινετικοὺς καὶ νὰ τροφοδοτήσουν τὴν ἐλπίδα τους ὅτι κάποτε θὰ τοὺς βοηθήσει, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν προσωπικές τους φιλοδοξίες.
Στέλνουν ἐγκυκλίους, πλήρη συμμόρφωση στὰ ὅσα τοὺς ζητοῦν, ἀπειλώντας ἐκείνους ποὺ δὲν θὰ ἀνταποκριθοῦν στὸ βαθμό ποὺ ἤθελαν ἢ θὰ ἀρνηθοῦν νὰ παραστοῦν στὶς ἐκδηλώσεις. Μετὰ τὸ πανηγύρι, κάθε ἀντιφρονῶν θὰ κληθεῖ νὰ δώσει ἐξηγήσεις καὶ ἐνδεχομένως θὰ τιμωρηθεῖ.
Ἔτσι μὲ τὶς Πατριαρχικὲς ἐπισκέψεις δοκιμάζονται οἱ σχέσεις μεταξὺ Μητροπολιτῶν καὶ κληρικῶν καὶ ἀποκαλύπτεται τὸ χάσμα, ποὺ πολλὲς φορὲς τοὺς χωρίζει.

Θὰ συνεχίσω τὸ θέμα μου μὲ τὴ διατύπωση μερικῶν εὔλογων ἐρωτημάτων πρὸς τοὺς Μητροπολίτες ἐκείνους, ποὺ διοργανώνουν φιέστες πρὸς τιμὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, ἀλλὰ καί πρὸς ἐκείνους, ποὺ συμμετέχουν σὲ αὐτές.
Δὲν περιμένω ὅτι θὰ μοῦ δώσει κανεὶς ἀπάντηση ἢ ὅτι κάτι θὰ ἀλλάξει. Πρὸς τὸ παρὸν ἡ ὁρατότητα εἶναι μηδενική! Ἴσως αὔριο νὰ ἀραιώσει ἡ ὁμίχλη καὶ κάτι νὰ φανεῖ.

α´. Στὴ βάση τοῦ δεσποτικοῦ θρόνου ὑπάρχουν λαξευτοὶ λέοντες, οἱ ὁποῖοι ὑπενθυμίζουν στοὺς Μητροπολίτες ὅτι πρέπει νὰ ἀγρυπνοῦν καὶ νὰ ὑπερασπίζονται τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος, καταπολεμώντας τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Δυστυχῶς πολλοὶ Μητροπολίτες ἀπὸ λέοντες ἔχουν γίνει ψοφοθεεῖς βάτραχοι! Γιατί;

β´. Γιατὶ εἶναι δειλοὶ καὶ αὐτά, ποὺ λένε μεταξύ τους, διαφωνώντας μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς δραστηριότητες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, διστάζουν νὰ τὰ ποῦν καὶ δημοσίως;

γ´. Γιατὶ ἔχουν χάσει τὴ φωνή τους; Τί φοβοῦνται; Δὲν γνωρίζουν ὅτι ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας ἔξω βάλλει τὸν φόβο;

δ´. Γιατί, ἐπιτέλους δὲν ἀντιδροῦν μὲ τὴν σιωπῶσα ἀπουσία τους ἀπὸ τὶς φιέστες;

ε´. Ἡ συμμετοχή τους στὶς φιέστες ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπω- λείας τῆς παρρησίας καὶ τὴν πνευματική τους αἰχμαλωσία. Ὅταν συμπανηγυρίζεις μὲ τὸν Πατριάρχη, μπορεῖ μετὰ νά τὸν ἐλέγξεις γιὰ τὰ οἰκουμενιστικά του φρονήματα.

στ´. Γιατὶ δὲν εἶναι σταθεροὶ στὶς ἀπόψεις τους. Γιατὶ ἀλλάζουν ἀνάλογα μὲ τὸν ἄνεμο, ποὺ πνέει;
 Γιατὶ ἄλλοτε εἶναι ἀντιπαπικοὶ καὶ ἀντιοικουμενιστὲς καὶ ἄλλοτε ὑποκλίνονται μπροστὰ στοὺς οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι στὶς μέρες μας ἔχουν ὑπερβεῖ κάθε ὅριο καὶ εἶναι προκλητικοί.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ φύλ. 1946  19 Οκτωβρίου 2012

"Όταν μου πειράζουν την Πατρίδα μου… θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάμουν".

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ 

Η χώρα διανύει την πλέον μελανή σελίδα του ελεύθερου βίου της… Η "Πέμπτη Φάλαγγα", εκ των ένδον άνοιξε τις κερκόπορτες με τα αλλεπάλληλα συνταγματικά πραξικοπήματα υπό την πλήρη ανοχή των "Φρουρών" της συνταγματικής τάξης. Και εκ των υστέρων οι "φρουροί", εκχέoυν, υποκριτικώς ("επιλαθείη, η γλώττα το λαρυγγί μου, αν σε απαρνηθώ, ω Σιών, Σιών…") "κροκοδείλια δάκρυα" για την εκχώρηση της εθνικής ανεξαρτησίας και την υπαγωγή της χώρας και του λαού της, σε προτεκτοράτο του γερμανικού δόγματος "Drang nach Osten" (πορεία προς Ανατολάς). Αλλά, "ενός κακού δοθέντος, μύρια έπονται". Ο πρώτος τη τάξει "φρουρός της συνταγματικής τάξης", κατά την εκχώρηση της εθνικής ανεξαρτησίας, κατέφυγε στην τακτική των παλαιών Αρσακειάδων: "Η σιωπή μου προς απάντησή σας"! Ο δεύτερος τη τάξει, ο ανεκδιήγητος και ανελλήνιστος, ο μοιραίος ΓΑΠ, ανεπιστρεπτί καταδικασμένος στην εθνική συνείδηση, ομού μετά του τρίτου στην πολιτειακή τάξη, "κηπουρού" του, του Φίλιππου Πετσάλνικου, απολαμβάνουν τα επίχειρα των ενεργειών τους… Ο μεν πρώτος, ως περιοδεύων, κατ’ απονομή "καθηγητής" του Χάρβαντ, ο δε δεύτερος επαναπαυόμενος στην παράνομη βίλλα του στην Κοζάνη. Ω, της καταισχύνης  Και ήλθε η "νέα τάξη πραγμάτων". Ο πρώτος τη τάξει "φρουρός της συνταγματικής τάξης", συνεχίζει την τακτική της "δακρυρροούσης Νιόβης". Ο Δεύτερος, μετά τα απειράριθμα "Ζάππεια", την "ώρα που ενδίδει και πηγαίνει για τα Σούσα για σατραπείες και άλλα τέτοια", καθ’ ομολογία του, "ουδείς αναμάρτητος", προσφέρει τα προσκυνήματά του, στην εκπρόσωπο των Νιμπελούγκεν. Και ο αδάμαστος λαός, διαγιγνώσκει: "Διεμοιράσατο τα ιμάτιά μου και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον". Ο τρίτος στην πολιτειακή τάξη, διακηρύσσει τις σεξουαλικές ικανότητές του στον δυστυχή καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο, στερούμενος της "έξωθεν καλής μαρτυρίας", ανάγει σε υπέρτατους Δικαιοκριτές, τον υπόδικο Ι. Καπελέρη και τον αμφιβόλου αξιοπιστίας Ι. Διώτηκαι ως άλλος Πόντιος Πιλάτος, επανέρχεται στην έδρα του Πραιτωρίου. "Λαέ μου, καλέ και ηγαπημένε, πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε", αναφωνεί στο διάβα των 187 χρόνων ο Εθνικός μας Ποιητής, Διονύσιος Σολωμός. Η ανιστόρητη "ηγεσία" αυτού του δύσμοιρου τόπου, ας εγκύψει, τούτες τις κρίσιμες στιγμές, στα θυμόσοφα λόγια εκείνων που κράτησαν γιαταγάνι για τη λευτεριά της δόλιας της Πατρίδας: "Τούτη την πατρίδα την έχουμε όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμε, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός "εγώ", ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς "εγώ"; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει "εγώ". Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί να φκιάνουν, τότε να λέμε "εμείς". Είμαστε στο "εμείς" κι όχι στο "εγώ". (Γιάννης Μακρυγιάννης: Απομνημονεύματα). Το θλιβερό θέαμα, του μεταπρατικού κεφαλαίου -ένιων μάλιστα, επιγόνων των μαυραγοριτών της γερμανικής κατοχής (1941-1944)- προχθές να δίνει "αναφορά" στην εκπρόσωπο των Νιμπελούγκεν, σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών, αναξέει στη μνήμη μας, τις πλέον μελανές σελίδες της Νεοελληνικής Ιστορίας. Ένα εράνισμα από την διεξοδική και απολύτως τεκμηριωμένη μελέτη του ιστορικούΔημοσθένη Κούκουνα: "Η Ελληνική Οικονομία κατά την Κατοχή. Εκδόσεις "Ερωδιός", σκιαγραφεί το πορτρέτο των Μαυραγοριτών του χθες και του Σήμερα: "Γεγονός είναι ότι παράπλευρα σε εκείνους που εκούσια περιόρισαν την επαγγελματική τους δραστηριότητα (Σ.Σ. κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής), κυρίως για λόγους αρχών, κάποιοι άλλοι αναζήτησαν ευκαιρίες υπέρμετρου πλουτισμού. Τρεις κύριες κατηγορίες επαγγελματιών θησαύρισαν: α) οι εργολήπτες οχυρωματικών, λιμενικών και άλλων κατασκευαστικών έργων, β) οι προμηθευτές των αρχών κατοχής, κατά κανόνα με ανάθεση, και γ) οι συντεταγμένοι ή ασύντακτοι μαυραγορίτες. Θα πρέπει να αναφερθεί ειδικά για τους τελευταίους, οι οποίοι ευθύνονται κατά ένα σημαντικό μέρος για την πείνα και τις στερήσεις στη διάρκεια της Κατοχής, ότι στην πραγματικότητα δεν τιμωρήθηκαν. Παρά τις κατά καιρούς απόπειρες ποινικοποίησης της δράσης τους… τελικά βγήκαν αλώβητοι και με καλά φυλαγμένους τους θησαυρούς που συγκέντρωσαν". Κάθε ομοιότητα με τις σημερινές καταστάσεις, οφείλεται, απλώς σε σύμπτωση.. Η ανιστόρητη "πολιτική ελίτ" και δη ο κομψευόμενος υπουργός Εξωτερικών κ. Δ. Αβραμόπουλος δεν ευδόκησε να εγχειρίσει στην "υψηλή φιλοξενούμενη" την Άνγκελα Μέρκελ, το από 7 Ιουνίου 1941, τηλεγράφημα του "κυνηγού θησαυρών" της Βέρμαχτ, προς το Βερολίνο, Κύνσμπεργκ, στο οποίο αποκαλύπτεται η λεηλασία από τις γερμανικές αρχές κατοχής στο Ηράκλειο της Κρήτης, από το εκεί υποκατάστημα της Τραπέζης της Ελλάδος, ενός τμήματος του Χρυσού της Ελλάδος. "Ενώ διαρκούσε η έρευνα για τα κρατικά αρχεία, η Ειδική Μονάδα του υπουργείου Εξωτερικών ανακάλυψε στις 5 Ιουνίου στο Ηράκλειο, στο θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας της Ελλάδος 91,502 κιλά χρυσού και 127,075 κιλά αργύρου σε νομίσματα, καθώς και ένα μεγάλο και πέντε μικρά κιβώτια γεμάτα χρυσό, άργυρο και κοσμήματα από τα αποθέματα που προορίζονταν για τις ελληνικές αμυντικές δαπάνες. Παραδόθηκαν προς φύλαξη στον στρατιωτικό διοικητή, ταγματάρχη Τρέεκ, μαζί με το κλειδί του θυσαυροφυλακίου. Προτείνω ο πληρεξούσιος του Ράιχ για την Ελλάδα να παραλάβει με αντιπρόσωπό του τα ευγενή αυτά μέταλλα". Ο θησαυρός αυτός ουδέποτε επεστράφη στη χώρα μας. Και αυτός ο λεηλατηθείς από τους Γερμανούς Ναζί θησαυρός δεν συνυπολογίζεται στο κατοχικό Δάνειο και τη λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας μας. Αλλά πού η λεβεντιά του Μπάρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη στη σημερινή εθελόδουλη "πολιτική ελίτ":  "Όταν μου πειράζουν την Πατρίδα μου… θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάμουν". πηγή

Ασκήσεις σχοινοβασίας για μητροπολίτες

πηγή

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗΣ 

Η θεολογία είναι σχοινοβασία, λέγανε οι παλιοί. Και μ’ αυτό εννοούσαν πως είναι εξαιρετικά δύσκολο για όποιον ασχολείται μαζί της, να διακρίνει τη βαθύτατη ουσία της και τις λεπτές της αποχρώσεις προκειμένου να εξάγει από αυτές, τις απαντήσεις εκείνες που έχει ανάγκη κάθε φορά (σε κάθε εποχή και κάθε τόπο) η δίψα της ανθρώπινης πολυπλοκότητας. Δύσκολο έργο, ναι. Μα αυτό είναι το έργο της Εκκλησίας. Άλλοι το φέρουν εις πέρας επιτυχώς, άλλοι όχι. Ο Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος προκειμένου να στιγματίσει τα κακώς κείμενα έξω από το θέατρο Χυτήριο, επικαλείται το ευαγγελικό περιστατικό της σύλληψης του Ιησού στον κήπο της Γεθσημανή: οι στρατιώτες πλησιάζουν και συλλαμβάνουν τον Ιησού. Ο μαθητής Του ο Πέτρος εξανίσταται, βγάζει μαχαίρι και κόβει το αυτί ενός από τους διώκτες του Κυρίου. Ο Διδάσκαλός του τον επιτιμά αυστηρά και αποκαθιστά τη σωματική βλάβη του διώκτη Του. Το καινοδιαθηκικό περιστατικό μάς θυμίζει ότι ο Κύριος δεν έχει ανάγκη από υπερασπιστές. Έπλασε τον άνθρωπο ελεύθερο και ελεύθερο τον θέλει. Ελεύθερο ακόμα και να συλλάβει, να ραπίσει, να εμπαίξει, να βασανίσει, και να σκοτώσει τον ίδιο του τον Δημιουργό. Για να το πούμε πιο απλοϊκά, ο Θεός μάς διδάσκει με το παραπάνω χωρίο ότι σέβεται περισσότερο την ελευθερία που ο Ίδιος δώρισε στον άνθρωπο, από τη δική Του θεϊκή “αξιοπρέπεια”. Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας έχει άλλη άποψη. Προκειμένου να εκθειάσει τις αντιδράσεις όσων συγκεντρώθηκαν έξω από το θέατρο Χυτήριο, προσκομίζει άλλα παραδείγματα. Επικαλείται μια ρήση του Ιερού Χρυσοστόμου, που επιτάσσει τη δυναμική επέμβαση ενάντια σε όποιον βλασφημεί κατά του Χριστού. Και επικαλείται ακόμη και το ράπισμα που έδωσε ο άγιος Νικόλαος στον αιρετικό Άρειο. Με άλλα λόγια, κατά τη δική του οπτική, οι χριστιανοί δικαιούμαστε να βιαιοπραγούμε, όποτε νιώθουμε να προσβάλλεται το όνομα του Χριστού. Ποιος έχει δίκιο; Ο Μητροπολίτης Σιατίστης και το ευαγγελικό περιστατικό που επιστρατεύει για να μας μιλήσει για την αγάπη; Ή ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και τα παραδείγματα που εκείνος προσκομίζει για να μας διδάξει θρησκευτικό νταηλίκι; Τι βαραίνει περισσότερο στην εκκλησιαστική συνείδηση, το περιστατικό στη Γεθσημανή ή ο ιερός Χρυσόστομος και ο άγιος Νικόλαος; Τέτοιες απορίες και διλήμματα προκύπτουν εξ αφορμής δύο διαμετρικά αντιφρονούντων μελών της ίδιας -παραδόξως!- ιεραρχίας. Όμως το δίλημμα είναι πλαστό. Η Εκκλησία προσπαθούσε πάντοτε στην ιστορική της διαδρομή να διασώζει (όχι ανέξοδα ή άκοπα, και ούτε πάντα επιτυχώς) μια βασική παράμετρο της αυτοσυνειδησίας της: τη συνείδηση των (δύσκολων και δυσδιάκριτων ενίοτε) ορίων της, τη συναίσθηση του εσωτερικού της χώρου. Αυτό σημαίνει ότι η Εκκλησία γνωρίζει μέλη εντός της (που τα ποιμαίνει) και κόσμο εκτός της (στον οποίο ευαγγελίζεται το μήνυμα της Αλήθειας). Εντός ποιμένει, εκτός ευαγγελίζεται. Τα δύο αυτά ρήματα σημαίνουν διαφορετικούς τρόπους επικοινωνίας και σχέσης. Να το πούμε αλλιώς: Η Εκκλησία είναι μια εξωστρεφής οικογένεια. Αλλιώς μιλάμε μέσα στην οικογένειά μας και αλλιώς εκτός αυτής. Αυτό δεν συνιστά διγλωσσία - είναι αυτονόητη συνθήκη της ζωής. Άλλες απαιτήσεις έχουμε από τα μέλη της οικογένειάς μας, με τα οποία μοιραζόμαστε κοινές συνθήκες, κανόνες και προϋποθέσεις βίου, και άλλη στάση τηρούμε απέναντι στα μέλη άλλων οικογενειών, που έχουν άλλες προϋποθέσεις. Τα μέλη της Εκκλησίας, μέσα στους κόλπους της μητέρας μας, παλεύουμε να τηρήσουμε αλώβητους τους όρους της αληθείας και άμωμο το όνομα του Κυρίου μας. Δεν ανεχόμαστε από τον εαυτό μας και από κανέναν αδερφό μας να διαστρεβλώνει την αλήθεια, να θολώνει τα θεολογικά μας κριτήρια, με κίνδυνο να παγώσει τη σχέση μας με τον Σωτήρα Χριστό. Κάτι τέτοιο αποτελεί βλασφημία και στην Εκκλησία οφείλουμε να είμαστε αυστηροί με τον βλάσφημο εαυτό μας. Αυτή την αυστηρότητα καθρεφτίζει ο λόγος του ιερού Χρυσοστόμου, που απευθύνεται στο “εντός” της Εκκλησίας. Αυτή την ιερή οργή αντικατοπτρίζει η πρωτοβουλία του αγίου Νικολάου να ραπίσει τον Άρειο (ένα μέλος της Εκκλησίας δηλαδή), επειδή ο τελευταίος διαστρέβλωνε την αλήθεια μας, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να νοσήσει ό,τι ιερότερο έχουμε: το σώμα της Εκκλησίας του Χριστού. Εμάς αφορούν οι ιερές αγανακτήσεις και οργές, εμάς και την ανικανότητά μας να καταλάβουμε το ήθος του Κυρίου. Εμείς, τα μέλη της εκκλησίας, οφείλουμε να ραπίζουμε τον εαυτό μας όταν διαπιστώνουμε ότι στρεβλώνουμε τα κριτήρια που ο Χριστός μάς δίδαξε με τη ζωή, τον θάνατο και την Ανάστασή του. Εμείς είμαστε υπόλογοι απέναντί Του. Όχι οι “άλλοι”, οι εκτός της Εκκλησίας… Έξω από το θέατρο Χυτήριο, η Εκκλησία αναμετριέται με την αυτοσυνειδησία της. Τι είναι η θεατρική παράσταση και οι συντελεστές της; Εργόχειρο των μελών της Εκκλησίας, ή ένας άλλος κόσμος, μια άλλη οικογένεια, με άλλους όρους και αλλότριες προϋποθέσεις από τις δικές μας; Και απέναντί τους πώς στεκόμαστε; Με την αυστηρότητα που έχουμε χρέος να δείχνουμε προς τον εαυτό μας και τα μέλη της Εκκλησίας, ή με το ήθος του σεβασμού της ανθρώπινης ελευθερίας που μας δίδαξε ο ίδιος ο Κύριος να επιδεικνύουμε απέναντι σε κείνους που Τον διώκουν; Η θεολογία είναι σχοινοβασία. Για όλους μας. Στις ασκήσεις σχοινοβασίας άλλοι επιτυγχάνουν και άλλοι όχι. Ο μητροπολίτης Σιατίστης ασκήθηκε με γενναίο φρόνημα και σύνεση. Τον ευχαριστούμε που μάς κρατά νηφάλιους…

Οι Ενάρετοι Κληρικοί και οι Κληρικοί που θέλουν κάποιοι χριστιανοί

Πηγή




Το μεγαλύτερο μέρος της κακοδαιμονίας που μαστίζει την εκκλησιαστική μας ζωή σήμερα οφείλεται στη διαστροφή της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως, που είχε σαν συνέπεια τη διαστροφή του ήθους του λαού μας. σαν αποτέλεσμα αυτής της διαστροφής, το τωρινό μας ήθος είναι έκφραση μιας θρησκευτικής παραδόσεως ξένης και συχνά αντίθετης προς τη δική μας εκκλησιαστική παράδοση.

Μία περιοχή της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως, της οποίας η διαστροφή έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στησημερινή κακοδαιμονία της εκκλησιαστικής μας ζωής, είναι η περί ιερωσύνης διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

Οι μισσιονάριοι, που έδρασαν πριν και μετά την Επανάσταση στο χώρο μας, σαν γνήσιοι προτεστάντες, πίστευαν ότι η προσφορά του κληρικού εξαρτάται αποκλειστικά από τις προσωπικές του ικανότητες. Με άλλα λόγια και σ’ αυτό το θέμα εφήρμοζαν, και συνεχίζουν βέβαια να εφαρμόζουν, τις ανθρωποκεντρικές τους πεποιθήσεις, που σε τελική ανάλυση είναι έκφραση μιας στυγνής ειδωλολατρίας, αφού καταργούν ουσιαστικά το Θεό και τον υποκαθιστούν με τον άνθρωπο.

Με βάση πάντως αυτές τις αντιλήψεις τους, οι προτεστάντες μισσιονάριοι, μετρούσαν την προσφορά των κληρικών με το μέτρο των προσωπικών τους ανθρωπίνων επιτευγμάτων, όπως η διαλεκτική σοφία, η εξωτερική ευσέβεια και πολύ συχνά η αγγλοσαξονική ευπρέπεια, που στο δικό τους σύστημα αξιών είχε πρωτεύουσα θέση.

Οι αντιλήψεις αυτές των προτεσταντών μισσιοναρίων επηρέασαν βαθειά το ήθος του λαού μας, επειδή κυρίως τις αποδέχτηκαν με φανατισμό οι διανοούμενοί μας. Αυτοί άρχισαν να ντρέπονται για τους κληρικούς μας που δεν μιλούσαν με το «σεις» και με το «σας», που έτρωγαν σκόρδο, που δεν χρησιμοποιούσαν το «μανδάμ» όταν απευθύνοντο στις….κυρίες και, προπαντός, που δεν ήξεραν να χρησιμοποιούν τη μάσκα της αγγλοσαξονικής ευπρέπειας για να κρύβουν την ανθρώπινή τους κατάντια.

Οι αντιλήψεις αυτές, που επιβάλλουν στην ανθρώπινη εμπειρία μία ολότελα ανυποψίαστη ειδωλολατρία, διαμόρφωσαν το ήθος μας έτσι, που τώρα οι πιο πολλοί από μας να έχουμε χάσει κάθε ελπίδα, επειδή τα είδωλα πια δεν πείθουν, και μερικοί «ευσεβείς» να αναζητούμε ακόμη κάποιον «καλό κληρικό» που κάνει «καλή λειτουργία», «καλό ευχέλαιο» ή που είναι «ενάρετος», για να βεβαιωθούμε ότι δεν έχουν χαθεί όλα και να αισθανθούμε ανακούφιση.

Μάλιστα, για την καλλιέργεια αυτού του κλίματος εδημιουργήθη ένα ολόκληρο κίνημα, που διέθετε, και ακόμη διαθέτει, διαπρεπείς και φλογερούς προφήτες, που, ευχαριστημένοι οι ίδιοι που περιελαμβάνοντο ή που περιλαμβάνονται στη χορεία των «καλών», προσέφεραν και συνεχίζουν να προσφέρουν με…ταπεινή αυταρέσκεια τον εαυτό τους, για να τον λατρέψουν τα πλήθη και εκφράζουν την ασυγκράτητη αποστροφή τους για όλους αυτούς, τους…ανάξιους κληρικούς, που η ύπαρξή τους αμαυρώνει τη λάμψη της δικής τους υπεροχής.

Η σωτηρία μας δεν οφείλεται ασφαλώς ούτε στα ανθρώπινα ούτε στους ανθρώπους. Τη Βασιλεία του Θεού τη δημιούργησε ο Θεός και Εκείνος την προσφέρει στον άνθρωπο. Δεν τη δημιουργεί και δεν την προσφέρει σ’ αυτόν ο κληρικός. Όμως ο κληρικός μπορεί να διευκολύνει ή να παρεμποδίσει την είσοδό του σ’ αυτήν, όπως έκαναν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι στους οποίους έλεγε ο Χριστός: «Κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων, υμείς γαρ ουκ εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφίετε εισελθείν» (Ματθ. 23,14).

Είναι επίσης γεγονός πως οι κληρικοί μπορούν περιστατικά να δυσχεράνουν την επικοινωνία μας με το Θεό, πως μπορούν να παρεμβληθούν ανάμεσα σε μας και σε Εκείνον, τόσο με την κακία τους όσο και με την «αρετή» τους.

Μάλιστα αν η κακία του κληρικού μπορεί να μας κρύψει περιστατικά τη θέα του Θεού, η «αρετή» του μπορεί να μας αποπροσανατολίσει τόσο, ώστε να βλέπουμε αυτόν ή κάποιον άλλο «ενάρετο» άνθρωπο αντί για το Θεό κι έτσι να βρεθούμε σ’ έναν πραγματικά πολύ μεγάλο πνευματικό κίνδυνο.

Ο πραγματικά ενάρετος κληρικός είναι αυτός που δεν κρύβει από τους ανθρώπους το Χριστό με τη δική του «αρετή». Η γνήσια αρετή δοξάζει το Θεό, στον οποίο πραγματικά οφείλεται, και όχι τον άνθρωπο, που μόνο γίνεται ο φορέας της.

Πάντως αυτό που τελικά έχει αποφασιστική σημασία είναι να βεβαιωθούμε ότι σωτήρας και λυτρωτής μας είναι ο Ιησούς Χριστός, που μπορεί να μας σώσει και όταν ακόμη έχει χαθεί κάθε ελπίδα απ’ την πλευρά των ανθρώπων. Γιατί «δύναται ο Θεός εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ» (Ματθ.3,9) και γιατί «παράκλητον έχομεν προς τον Πατέρα Ιησούν Χριστόν δίκαιον» (Ά Ιωάν. 2,1) ο οποίος «σώζειν εις το παντελές δύναται τους προσερχομένους δι’ αυτού τω Θεώ, πάντοτε ζων εις το εντυγχάνειν υπέρ αυτών» (Εβρ. 7,25).

Αν δεν αποκτήσουμε αυτή τη βεβαιότητα, θα διατρέξουμε οπωσδήποτε μεγάλο κίνδυνο, γι’ αυτό και η χριστιανική παράδοση ανέπτυξε μία θεολογία της ιερωσύνης, που μπορεί να μας προφυλάξει απ’ αυτόν.

Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτή τη θεολογία της ιερωσύνης, εφόσον ο λυτρωτής μας δεν είναι ένας άνθρωπος αλλά ο Χριστός και εφόσον ο κληρικός είναι φορέας της χάριτος που εκπηγάζει από το λυτρωτικό έργο του Χριστού, θα πρέπει να τιμούμε τον κληρικό με την πεποίθηση ότι τιμούμε τον Ιησού Χριστό και όχι το ανθρώπινο πρόσωπο του κληρικού και ότι από το Χριστό δια του κληρικού σωζόμεθα.

«Τίμα τους ιερείς με προσήλωση ως καλούς οικονόμους. Απόδωσε την οφειλομένη τιμή στο λειτούργημά τους και μην ερευνάς τις πράξεις τους. Όσον αφορά το λειτούργημά του ο ιερέας είναι ένας άγγελος, όσον αφορά τις πράξεις του είναι ένας άνθρωπος. Με το έλεος του Θεού έχει γίνει ένας μεσίτης ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο».


π. Φιλόθεος Φάρος

Σημεία Καιρών.ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΝ ΚΑΙ ΕΠΕΙΝΑΣΑΝ, ΕΚΖΗΤΟΥΝΤΕΣ ΟΜΩΣ TΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΟΥΚ ΕΛΛΑΤΩΘΗΣΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΑΓΑΘΟΥ.

ΟΤΑΝ Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ ΕΛΕΓΕ ΣΤΟΥΣ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΓΝΩΣΤΗ ΡΗΣΗ ΤΟΥ((πρώτα θαρθεί ένα ψευτορωμέικο, μην το πιστεύσετε θα φύγει πίσω)) ΗΤΑΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΑ ΒΑΣΑΝΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ.

ΠΡΩΤΑ –ΠΡΩΤΑ ΓΝΩΡΙΖΕ ΟΤΙ ΘΑ ΕΡΧΟΤΑΝ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΜΟΙΑΖΕ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΓΝΗΣΙΟ ΡΩΜΑΙΙΚΟ.

ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΡΟΕΤΡΕΠΕ  ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΜΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΟΡΦΩΜΑ. ΗΤΑΝ ΔΕ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΟΠΩΣ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΠΟΥ ΗΡΘΕ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΘΑ ΦΥΓΕΙ.

ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΓΙΟΥ, ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΟΡΦΩΜΑ ΘΑ ΦΥΓΕΙ  ΑΠΟ ΜΟΝΟ TOY  ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΚΑΠΟΙΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ Η ΚΑΠΟΙΟΥ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ. ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΕΜΑΣ.

 ΠΡΟΓΝΩΡΙΖΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΟΤΙ ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΨΕΥΤΟΡΩΜΕΙΚΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΨΥΧΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΣΘΕΝΟΣ ΝΑ ΤΟ ΔΙΩΞΟΥΝ.ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΞΗΓΟΥΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ

(( Θα σας ρίξουν παρά πολύ...)) ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΡΑΣ ΕΠΕΣΕ  ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙ ΤΟΝ ΡΩΜΗΟ ΕΛΛΗΝΑ  ΣΕ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ ΔΗΘΕΝ ΠΛΟΥΣΙΟ ΚΑΙ ΕΓΩΠΑΘΗ.ΦΥΣΙΚΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΙΣΧΥΕ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΑΞΗΣ ΤΟΥΣ , ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΤΟ ΨΕΜΑ ΠΟΥ ΕΙΣΩΡΜΗΣΕ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΖΩΕΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΩΞΟΥΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ?

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΓΕΜΙΖΑΝ ΤΣΕΠΕΣ ΑΛΛΑ ΑΔΕΙΑΖΑΝ ΑΠΟ ΨΥΧΗ. ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΑΝ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ KATA ΤΟ ΨΑΛΜΙΚΟ

((Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν)) ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΩΤΑ ΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕ ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΖΑΛΗ ΤΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ ΠΕΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΛΟΓΟ ΚΑΘΑΡΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΗΡΩΙΚΟ. ΤΙ ΑΠΟΖΗΤΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΛΟΙΠΟΝ?

((Οι δε εκζητούντες ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ούκ ελλατωθήσονται παντός αγαθού))

ΑΝΟΙΞΤΕ ΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ...

 ΕΔΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΛΥΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ.ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ TΕΤΟΙΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ

Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ ΤΑ ΗΞΕΡΕ,ΔΙΟΤΙ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΖΟΥΣΕ ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ, ΟΤΑΝ ΕΛΕΓΕ((θα σας βάλουν δυσβάστακτο φόρο...))ΕΠΙΣΗΣ ΣΑΝ ΓΝΗΣΙΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕ ((ότι πάσα παρακοή έλαβε ένδικο μισθαποδοσία)) ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΑΥΤΑ ΤΩΡΑ EΙΝΑΙ ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ.

ΣΗΜΕΡΑ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΔΥΣΒΑΣΤΑΚΤΟΙ ΦΟΡΟΙ ΠΟΥ ΣΚΛΑΒΩΝΟΥΝ ΒΙΑΙΑ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ , ΓΙΝΟΝΤΑΙ Η ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ  ΔΙΑΦΗΜΙΖΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ , ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΥΜΑΡΕΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ .ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΙΣΧΥΟΥΝ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΠΟΙΟΙ  ΠΕΦΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΧΟΥΝ ΣΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ.ΑΥΤΗ ΟΜΩΣ Η ΕΠΩΔΥΝΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΔΗΓΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ , ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟ ΕΛΕΟΣ  ΤΗΣ ,ΤΗΝ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΠΑΝΤΟΣ ΑΓΑΘΟΥ. ΑΥΤΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ ΜΑΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΕΙΜΕΡΙΑ ΝΑΡΚΗ του ψευτορωμέικου. ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΥΓΕΙ, ΟΛΟΙ ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΕΝΩΠΙΟΝ ΕΝΩΠΙΟΥ ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΑΜΕΣΕΣ ΛΥΣΕΙΣ.

Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ ΟΜΩΣ ΣΑΝ EΠΙΚΑΙΡΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΩΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ.Μας μιλάει για τα έξη ναυτικά μίλια ,την εμπλοκή μας με τους ((προαιώνιους φίλους μας)) εξ ανατολών, την παγκόσμια πολεμική αντιπαράθεση των συμφερόντων.ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΓΕΝΙΚΟ ΧΑΛΑΣΜΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΕΣ ΛΥΣΕΙΣ, να μην σφραγισθούμε από τα συστήματα εξυπηρέτησης και παρακολούθησης, να μην χάσουμε πίστη ΧΡΙΣΤΟΥ,έστω κι αν μας τα πάρουν όλα,ακόμα και την στάχτη από τα τζάκια μας.ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΕΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ  ΜΑΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΔΕΙΝΑ, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΟΤΑΝ ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ,αλλά δεν θα προφθάσουν...

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΟΚΙΝΗΤΟΣ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ  ΚΑΙ ΣΑΝ ΓΕΩΛΟΓΟΣ ΕΒΛΕΠΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΑΣ ΓΗΣ  ΚΑΙ ΕΠΕΣΗΜΑΙΝΕ ((ότι η γή θα ανοίξει τους θησαυρούς της και οι πτωχοί θα γίνουν πλούσιοι.))

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ ΔΙΑΒΑΖΑΝ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ?

ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΝ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΥΦΑΡΠΑΞΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΚΟΥΣ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΗΣ, ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΠΤΩΧΟΙ.

ΟΜΩΣ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΥΛΙΚΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ .ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΘΕΣΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ.

ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΕΛΙΚΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ. ΑΥΤΗ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΑ ΑΝΑΣΤΥΛΩΣΕΙ ΤΟ ΜΕΘΟΔΙΚΑ ΑΠΑΞΙΩΜΕΝΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙ ΠΑΛΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΟΝΤΙΑ ΤΟΥ...ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΤΙΓΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑΣ.

ΔΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΡΔΑΚΑΣ

Πηγή