Αγιορείτικες Εμπειρίες

Αγιορείτικες Εμπειρίες

γέροντας Παϊσιος:«Στις θλίψεις ο Θεός δίνει αληθινή παρηγοριά»

Ο Θεός βλέπει από κοντά τις ταλαιπωρίες των παιδιών του και τα παρηγορεί σαν καλός Πατέρας. 

Γιατί, τι νομίζεις, θέλει να βλέπη το παιδάκι Του να ταλαιπωρήται; Όλα τα βάσανά του, τα κλάματά του, τα λαμβάνει υπ’ όψιν Του και ύστερα πληρώνει. Μόνον ο Θεός δίνει στις θλίψεις την αληθινή παρηγοριά. Γι’ αυτό, άνθρωπος που δεν πιστεύει στην αληθινή ζωή, που δεν πιστεύει στον Θεό, για να Του ζητήση το έλεός Του στις δοκιμασίες που περνάει, είναι όλο απελπισία και δεν έχει νόημα η ζωή του. Πάντα μένει αβοήθητος, απαρηγόρητος και βασανισμένος σ’ αυτήν την ζωή, αλλά καταδικάζει και αιώνια την ψυχή του.

Οι πνευματικοί όμως άνθρωποι, επειδή όλες τις δοκιμασίες τις αντιμετωπίζουν κοντά στον Χριστό, δεν έχουν δικές τους θλίψεις. Μαζεύουν τις πολλές πίκρες των άλλων, αλλά παράλληλα μαζεύουν και την πολλή αγάπη του Θεού.
Όταν ψάλλω το τροπάριο «Μη καταπιστεύσης με ανθρωπίνη προστασία, Παναγία Δέσποινα», καμμιά φορά σταματώ στο «αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου...». Αφού δεν έχω θλίψη, πως να πω «θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι»[9]; Ψέμματα να πω; Στην πνευματική αντιμετώπιση δεν υπάρχει θλίψη, γιατί, όταν ο άνθρωπος τοποθετηθή σωστά, πνευματικά, όλα αλλάζουν.

Αν ο άνθρωπος ακουμπήση την πίκρα του πόνου του στον γλυκύ Ιησού, οι πίκρες και τα φαρμάκια του μεταβάλλονται σε μέλι.

Αν καταλάβη κανείς τα μυστικά της πνευματικής ζωής και τον μυστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός, παύει να στεναχωριέται για ό,τι του συμβαίνει, γιατί δέχεται με χαρά τα πικρά φάρμακα που του δίνει ο Θεός για την υγεία της ψυχής του. Όλα τα θεωρεί αποτελέσματα της προσευχής του, αφού ζητάει συνέχεια από τον Θεό να του λευκάνη την ψυχή. Όταν όμως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δοκιμασίες κοσμικά, βασανίζονται. Αφού ο Θεός όλους μας παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σ’ Αυτόν.

Αλλιώς είναι βάσανο· ζητάει να του έρθουν όλα, όπως εκείνος θέλει, αλλά δεν του έρχονται όλα όπως τα θέλει, και ανάπαυση δε βρίσκει.΄

ΠΗΓΗ:΄΄ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ΄΄
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
‘’ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ’’
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2002

«Κοινοί εγκληματίες» η αγωνιστές οι πατέρες της Μ. Εσφιγμένου; Οι πραγματικές αιτίες των διώξεων της Μονής Εσφιγμένου

Με αγωγές, μηνύσεις και απαράδεκτες βιαιότητες επιχειρούν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και η διοριζόμενη εξ αυτού νέα αδελφότητα της Μονής Εσφιγμένου να διαγράψουν μονοκονδυλιάς μία ιστορία αιώνων. Αγωνίζονται με νύχια και με δόντια και με ένα πείσμα που απέχει πολύ του ευαγγελικού λόγου να διώξουν από το Αγιώνυμο Όρος μία ιστορική, μεστή ασκητικών και όχι μόνο αγώνων αδελφότητα, με το να την παρουσιάζουν ως σχισματική, φανατική και ακραία. Και η μανία καταδίωξης της οφείλεται στο βαρύτατο «έγκλημα» η κατ’ αυτούς «ολίσθημα» της κάθετης διαφωνίας της με την πολιτική του Οικουμενικού Πατριαρχείου στα θέματα του οικουμενισμού και ιδιαίτερα στον λεγόμενο θεολογικό διάλογο με την αιρετική κοινότητα των Λατίνων και με τις χριστιανικές αιρετικές παραφυάδες της Δύσης!

Το ολίσθημα της φερομένης δια πατριαρχικών αποφάσεων «σχισματικής» παλαιάς αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου λογίζεται ως τροχοπέδη στα ευρωπαϊκά σχέδια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο φέρεται να αντιλαμβάνεται το Αγιώνυμο Όρος πολύ διαφορετικά από ότι το καταγράφει η ιστορική διαδρομή του. Επιτρέπει λ.χ. να επισκεφθεί τούτο ο αιρετικός Αρχιεπίσκοπος πρώην Καρτέμπουρι Ουίλιαμ, ο οποίος είχε αποδειχθεί τον κιναιδισμό και είχε «χειροτονήσει» γυναίκες ως Επισκόπους!!! Δεν αποκλείεται μάλιστα παρασκηνιακά να σχεδιάζεται και μία πιθανή πλέον επίσκεψη του «θηρίου της ευσεβείας», που αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννου κατά την ερμηνεία του Αγίου Αναστασίου του Γορδίου, δηλαδή του Πάπα στο Άγιο Όρος! 

Τα τελευταία λοιπόν χρόνια δυστυχώς έχουμε γίνει θεατές μίας τραγικής κατάστασης που πληγώνει το Άγιο Όρος, τραυματίζοντας διεθνώς την εικόνα του. Με συντονισμένες προσπάθειες αλλά και σειρά αποφάσεων ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και εκκλησιαστικώς πνευματικός πατήρ στο Περιβόλι της Παναγίας μας έχει αποφανθεί στον Καίσαρα η αλλιώς την πολιτική δικαιοσύνη μέσω της διορισμένης ολιγάριθμης νέας αδελφότητας με στόχο άρον -άρον να εκδιώξει την πολυπληθή παλαιά αδελφότητα των Εσφιγμενιτών Πατέρων. Στην σύγκρουση αυτή περιλαμβάνονται δεκάδες απαράδεκτα επεισόδια που τελικά συνέβαλαν ώστε να απομονωθούν οι κατά το Φανάρι ταραξίες μοναχοί!

Η έκφραση άλλωστε οιανδήποτε διαφωνίας στην πολιτική του νυν Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου λογίζεται ως αποδεικνύεται ως κάθετη ανυπακοή που επιφέρει σκληρές τιμωρίες, καθαιρέσεις, γραπτές διαμαρτυρίες, αφορισμούς... Στην πατριαρχική θητεία του καταγράφονται πλείστα παραδείγματα ακραίας και αμιγώς ιδιοτελούς -κατά την προσωπική μας άποψη- συμπεριφοράς, που περίτρανα δείχνει στην ουσία την απουσία του ευαγγελικού πνεύματος της εν Χριστώ αγάπης.

Και ακριβώς αυτό το γνωρίζουν πολλές επιφανείς ασκητικές σύγχρονες μορφές του Αγίου Όρους, οι οποίες ενδόμυχα θαυμάζουν και στηρίζουν τη στάση της διωκόμενης αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου. Και αυτό γιατί η παρουσία της έχει αποδειχθεί πως λειτουργεί προστατευτικά σε πάμπολλες επιδιώξεις της Κωνσταντινούπολης. Φανταστείτε λ. χ. την σκληρή τιμωρία που θα είχαν οι ηγούμενοι και οι μοναχοί που υπέγραψαν την γνωστή επιστολή καταδίκης του οικουμενισμού αν δεν υφίσταται το ζήτημα με τη Μονή Εσφιγμένου. Αρκεί μόνο να αναλογισθείτε την πρόσφατη απέλαση μοναχού που τόλμησε να διαμαρτυρηθεί στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο κατά την τελευταία επίσκεψή του στο Άγιο Όρος με την ανάρτηση πανό!

Δεν θέλουμε αναλυτικά να παρουσιάσουμε γνωστά γεγονότα που ουσιαστικά φανερώνουν το πως αντιλαμβάνεται το Αγιώνυμο Όρος ο νυν Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Σκληρές επιστολές, καθαιρέσεις, απειλές και μία σειρά άλλων ενεργειών δείχνουν πως το θεωρεί ως «τσιφλίκι» του και όχι ως τον κατ’ εξοχήν μοναστικό τόπο που τελεί υπό των ευλογιών της Παναχράντου Αγίας Θεοτόκου. Αν λ. χ. επισκεπτόταν πριν από αρκετά χρόνια το μοναστήρι και συζητούσε με τα μέλη της αδελφότητας στο πνεύμα που καθορίζει η αγάπη και η ανιδιοτέλεια πολλά θα είχαν αποφευχθεί. Αλλά δυστυχώς εμμονές, κακές συμβουλές και κυρίως ιδιοτελείς -ξένες προς τον ουρανό- πολιτικές καθιστούσαν και καθιστούν ακόμη και σήμερα αδύνατη μία τέτοια επίσκεψη...

Ενώπιον όμως του θελήματος της Υπεραγίας Θεοτόκου θεωρούμε ότι είναι παντελώς ανήμπορος οιανδήποτε ακόμη και ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος να επιβάλλει τις θέσεις του. Και θέλημα της Παναγίας μας όπως εκ των πραγμάτων διαπιστώνεται αλλά και προσωπικά πιστεύουμε είναι η ιστορική Μονή Εσφιγμένου να μείνει στη δικαιοδοσία της υπό διωγμόν αδελφότητας. Η παραμονή της άλλωστε στο Περιβόλι της Παναγίας, εξασφαλίζει και διατηρεί τις απαραίτητες ισορροπίες και διαφυλάσσει τη δέουσα για το μοναχισμό γαλήνη.

Οι περισσότεροι Αγιορείτες γνωρίζουν πως οφείλουν να κρατούν αποστάσεις ασφαλείας από το πάντα απρόβλεπτο, όπως σήμερα έχει εξελιχθεί, Φανάρι προκειμένου να εξασφαλίσουν την ηρεμία και την ασκητική ησυχία. Αφήνουν την Παναγία μας να δώσει τη λύση... η οποία δεν θα αργήσει να φανεί.

Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

Το Περιβόλι της Παναγίας αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!! του Ιωάννου Κορναράκη,

«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν 

τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ 

ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1) 

Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006,

 στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή

 μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των 

είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο 

οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας! 
Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε 

την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα 

διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία 

του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως 

και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν

 επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων,

 όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, 

διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του! 
Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, 

δεν έπραξε το ίδιο! 
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το 

γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική

 παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές

 παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας. 
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες 

ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο 

του κ. Βαρθολομαίου! 
Έτσι οι φύλακες της Ορθόδοξης Παράδοσεως, οι πυλωροί 

της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους 

των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους! 
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους. 
Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του 

Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του 

οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού. 
Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών 

και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, 

Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, 

της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, 

της Πατερικής Παραδόσεως! 
Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους

 αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό

 και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και 

της διδασκαλίας της. 
Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη 

Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και

 ομολογητών Ορθοδοξίας. 
Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από 

τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, 

μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως

 του περιβολιού της Παναγίας! 
Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα 

και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας

 από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας,

 δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και 
Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι,

 μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής 

οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα

 κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας! 
Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα 

ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς

 και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε

 ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του

 οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της 

μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον

 επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς 

στη ζωή της Εκκλησίας! 
Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν 

έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· 

«θεία παρεμβολή και θεηγόροι

 οπλίται παρατάξεως Κυρίου»! 
Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας,

 με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο 

πρόσωπο του Πατριάρχου! 
Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο

 οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας! 
Έκαναν την επιλογή τους! 
Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την 

πατριαρχική οικουμενιστική λογική!

πηγή

Τι σας λέγαμε!!! ''Νεοναζιστή'' χαρακτηρίζει η Μαρία Ρεπουση τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ επειδή κατέβαλε μήνυση εναντίων του Βλάσφημου έργου Corpus Christi.

Πηγή

Αρχιεπίσκοπε μην ακούς κανέναν άθεο, πάντα ίδιοι ήταν δεν θα αλλάξουν τώρα......
- Για συμπόρευση με «ακραίες νεοναζιστικού χαρακτήρα κινήσεις» κατηγορούν οι Μαρία Ρεπούση και Μαρία Γιαννακάκη, βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, τον Μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ λόγω της μήνυσης που κατέθεσε ο δεύτερος κατά των συντελεστών της θεατρικής παράστασης Corpus Christi.

Αναλυτικά, σε ανακοίνωσή τους αναφέρουν «Προσβολή στα δημοκρατικά αισθήματα των Πειραιωτών είναι η κατάθεση μήνυσης κατά της θεατρικής παράστασης Corpus Christi από τη μεριά του Μητροπολίτη Πειραιά με τη συνοδεία βουλευτών της Χρυσής Αυγής. 

Όσα ζήσαμε την προηγούμενη εβδομάδα έξω από το Θέατρο Χυτήριο καταδικάστηκαν από όλο το δημοκρατικό κόσμο της χώρας. Δεν μπορούν να επιδοκιμάζονται από την εκκλησία. 

Δεν μπορεί η εκκλησία να συμπορεύεται με ακραίες νεοναζιστικού χαρακτήρα κινήσεις που βάλουν κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος»

Aφιέρωμα στον Γέροντα Πορφύριο, στον γέροντα των πονεμένων και των δυστυχισμένων

Ο αείμνηστος πατήρ Πορφύριος γεννήθηκε το 1906 στον Αγιο Ιωάννη Καρυστίας Ευβοίας και δώδεκα περίπου χρονών πήγε στο Αγιο Όρος, όπου ασκήτεψε γύρω στα επτά χρόνια. Τότε αρρώστησε βαρειά και οι γεροντάδες του τον στείλανε σε μοναστήρι στον κόσμο. Εκεί τον γνώρισε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Σινά Πορφύριος ο Γ’, ο οποίος αφού διαπίστωσε την αρετή του και τα θεία χαρίσματα, που από τόσο νωρίς του είχε δώσει ο Θεός, τον χειροτόνησε ιερέα σε ηλικία είκοσι ετών.

Ως ιερέας ο πατήρ Πορφύριος έμεινε μέχρι το 1940 σε μοναστήρια της Ευβοίας. Το 1940 διορίστηκε εφημέριος στην εκκλησία του Αγίου Γερασίμου στην Πολυκλινική Αθηνών, δίπλα στην Ομόνοια(οδός Σωκράτους και Πειραιώς), όπου υπηρέτησε 33 χρόνια. Μετά τη συνταξιοδότηση του λειτουργούσε και εξομολογούσε στο αρχαίο ερημικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Καλλισίων Πεντέλης μέχρι το 1978, οπότε έπαθε έμφραγμα. Αρκετούς μήνες μετά το έμφραγμα έμεινε σε φιλικά σπίτια στην Αθήνα και το 1979 εγκαταστάθηκε στο Μήλεσι, όπου έκτισε το μεγάλο μετόχι του Ησυχαστηρίου η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος. Προς τις αρχές του καλοκαιριού του 1991 έφυγε για το Αγιο Όρος, όπου διατηρούσε κελλί από το 1984. Στις 2 Δεκεμβρίου εκοιμήθη εν Κυρίω στο κελλί του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, όπου και ετάφη την επομένη απλά και αθόρυβα, όπως επιθυμούσε.

Στο όρος των Άμωμων, στο πιο φιλικά βουνά της Αττικής, την Πεντέλη, γνωρίσαμε τον Γέροντα Πορφύριο. Αν και μας τον είχε συστήσει έμπειρος στην πνευματική ζωή, άλλα και γνώστης των πολύπλοκων προβλημάτων της σύγχρονης ζωής στον κόσμο Αγιορείτης Ηγούμενος, ξεκινήσαμε να βρούμε τον γέροντα στην Πεντέλη έχοντας κάποιες επιφυλάξεις. Ό πατήρ Πορφύριος ζούσε σε κάτι προχειροφτιαγμένα ή μισοεπισκευασμένα κελλάκια στο μετόχι της Μονής της Αγ. Τριάδος Πεντέλης, τον Άγιο Νικόλαο στα Καλίσια. Για να φτάσεις εκεί, έπρεπε να αφήσεις το αυτοκίνητο σε ένα ξέφωτο κι έπειτα να περπατήσεις κάτι λιγότερο από μισή ώρα. Το μονοπάτι που οδηγούσε στο μοναστηράκι ξεκινούσε αρχικά στο ίσιωμα. Έπειτα όμως στένευε και περπατούσες στο φρύδι σχεδόν του βράχου. Κυκλάμινα συμπαραστέκονταν στον οδοιπορούντα για το μοναστήρι. Παρακάτω, αφού κατέβαινες μια κατηφόρα και διάβαινες μικρό ρυάκι, έμπαινες σε σκιερό πευκοδάσος για να ανηφορίσεις πάλι και αφού περάσεις δίπλα από χαλάσματα να βρεθείς σε ξέφωτο, όπου είχε χτιστεί πριν από διακόσια περίπου χρόνια το μικρό αυτό μοναστηράκι με το ξεγυμνωμένο σήμερα από τους σοβάδες του τρουλλωτό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου.

Βαδίζοντας στο στενό μονοπάτι ξέκοβες σιγά-σιγά από την πολύβουη πόλη της Αθήνας των μηχανών και των ρύπων και, χωρίς να το πολυκαταλαβαίνεις, έμπαινες σ' έναν άλλο κόσμο. Τη μέρα ή πόλη από κάτω ξαπλωνόταν στη θολή της νωχέλεια. Τη νύχτα συχνά λαμπύριζαν μακριά τα φώτα. Στα Καλίσια όμως δεν είχε ηλεκτρικό. Κεριά και λίγα καντήλια στο εκκλησάκι την ώρα του Εσπερινού αχνοφώτιζαν τις εξίτηλες μορφές των Αγίων και τις γυμνές πέτρες. Πετρόλαμπα φώτιζε τα λίγα κελιά και το μικρό «αρχονταρίκι», πού το ζέσταινε το χειμώνα αυτοσχέδια σόμπα για καυσόξυλα. Μόνη «τεχνολογική» παρουσία έξω από τα κελιά: τεντωμένο σύρμα για κεραία ραδιοφώνου.

Το κελλί του γέροντα Πορφυρίου, το ταπεινό του κρεβάτι,

το λιτό και απέρριτο δωμάτιο της προσευχής-

της προσωπικής του επικοινωνίας με την Παναγία μας

Το χειμώνα ό παπούλης φώλιαζε δίπλα στη σόμπα. Το καλοκαίρι περπατούσε έξω στο μικρό υψίπεδο με τα βράχια ή στα κηπάκια πού καλλιεργούσε στα χαμηλότερα απάγγια της Μονής. Όταν ό καιρός ήταν καλός εξομολογούσε στην εκκλησία. Τότε, όπως όταν πρωτοπήγαμε, περιμέναμε έξω στην αυλή, κάνοντας γνωριμίες με ανθρώπους που βλέπαμε για πρώτη φορά αλλά γρήγορα νιώθαμε μιαν απροσδόκητη φιλία και τρυφερότητα στην καρδιά μας. Ίσως και σαν συνδετικό στοιχείο να λειτουργούσε ή εσωτερική ανάγκη και κάποιος πόνος, που μας οδηγούσε όλους στα όρη όπου περιμέναμε τη βοήθεια

Ή πρώτη συνάντηση με τον πατέρα Πορφύριο ήταν πολύ ήρεμη και φιλική. Χωρίς καμιά βλοσυρότητα ή κατήφεια, πού θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ακούγοντας για γέροντα ασκητή. Γαλήνιος και συγχαταβατικός, άκουγε αιχμηρές αποκαλύψεις των εσώτατων πτυχών της ψυχής, σαν να ήταν κοινές καθημερινές κουβέντες. Σαν να ήταν πράγματα πού ήξερε. Με την πρώτη γνωριμία όλες οι επιφυλάξεις διαλύθηκαν. Καμία απάνθρωπη αυστηρότητα. Μόνον φιλάδελφη αγάπη και συγχωρητικότητα. Ακούει, προσεύχεται συνάμα με το κομποσκοίνι, ευλογεί και συγχωρεί. «Μεγάλο πράγμα ό πνευματικός», θα μας πει αργότερα. «Γι' αυτό στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει απελπισία. Δεν υπάρχει αδιέξοδο. Γιατί υπάρχει ό πνευματικός, πού έχει τη χάρη να συγχωρεί. Να ελευθερώνει τους προστρέχοντες και εναποθέτοντες στο πετραχήλι του τα βάρη της ψυχής τους». Το ιλαρό φως της δύσης μακριά στην Πειραϊκή μαζί με το λόγο του Πορφύριου γαληνεύουν τις τρικυμισμένες καρδιές. Στις πολλές αναβάσεις πού ακολουθούν, δειλινά ή πρωινά, νύχτες και μεσημέρια, κάθε φορά πού σφίγγεται ή καρδιά και μοιάζει ό ορίζοντας κλειστός κι ό δρόμος αδιέξοδος, κάθε φορά πού παίρνουμε το μονοπάτι με τις αιχμηρές πέτρες και τα γλυκόχρωμα κυκλάμινα, κάθε φορά ό παπούλης μας περιμένει και μας υποδέχεται για να ξεφορτώσει τα βάρη από τις καρδιές.

να απογευματινό ανοιξιάτικο τον βρίσκουμε να φροντίζει τις φράουλες ξαπλωμένος σχεδόν στη γη. Διαλέγει φράουλες και μας προσφέρει να γευτούμε τους καρπούς της γης. Και κει κουβεντιάζουμε. Χωρίς πολλές συμβουλές και ηθικολογίες, τέμνει βαθιά την ψυχή και ρίχνει το βάλσαμο της χάρης του Θεού. Ακτινοβολεί τέτοιες ώρες και λάμπει και χαίρεται σαν παιδί. Μας μιλάει έτσι απλά για την ευχή. Για την νοερά προσευχή. Άλλοτε, μας λέει και μας εξηγεί τη σημασία της Ευλογίας απ' τον ιερέα. Για το χειροφίλημα.Το χέρι του ιερέα» λέει με θαυμασμό και εκτίμηση. «Τι σπουδαίο πράγμα. Ε! Τι μυστήριο!» Μιλάει άπλα και ταπεινά, τονίζοντας και επαναλαμβάνοντας πώς ξέρει πολύ λίγα γράμματα. «Τετάρτης δημοτικού» Κάποια βραδιά είχαμε συγκεντρωθεί μια ομάδα μαζί με έναν αγιορείτη. Νύχτωσε. Ό καιρός ήταν ανταριασμένος και απειλητικός. Όμως κοντά στον γέροντα και όσοι ακόμη δεν ήταν μαθημένοι στη σκοτεινή νύχτα της φύσης δεν ταράζονταν. Ό γέροντας μιλούσε για τη διαφορά της ταπεινοφροσύνης από το πλέγμα της κατωτερότητος.

«Ό ταπεινός», έλεγε, «δεν είναι μια προσωπικότητα διαλυμένη. Έχει συνείδηση της κατάστασης του, άλλα δεν έχει χάσει το κέντρο της προσωπικότητας του. Ξέρει την αμαρτωλότητά του, την μικρότητα του και δέχεται τις παρατηρήσεις του πνευματικού του, των αδελφών του. Λυπάται, αλλά δεν απελπίζεται. Θλίβεται, άλλα δεν εξουθενώνεται και δεν οργίζεται. Ό κυριευμένος από το πλέγμα κατωτερότητας εξωτερικά και στην αρχή μοιάζει με τον ταπεινό. "Αν όμως λίγο τον θίξεις ή τον συμβουλεύσεις, τότε το αρρωστημένο εγώ εξανίσταται, ταράζεται, χάνει κι αυτή τη λίγη ειρήνη που έχει». Το ίδιο, έλεγε, συμβαίνει και με τον παθολογικά μελαγχολικό σε σχέση με τον μετανοούντα αμαρτωλό. «Ό μελαγχολικός περιστρέφεται και ασχολείται με τον εαυτό του και μόνο. Ό αμαρτωλός πού μετανοεί κι εξομολογείται βγαίνει από τον εαυτό του. Λυτό το μεγάλο έχει ή πίστη μας: τον εξομολόγο. Τον πνευματικό. Έτσι και το 'πες στο γέροντα κι έλαβες τη συγχώρεση, μην γυρνάς πίσω». Λυτό το τόνιζε πολύ. Να μην ξαναγυρνά κανείς στα προηγούμενα, αλλά να προχωρεί. Μεγάλη σημασία έδινε επίσης στη νηστεία χωρίς ακρότητες και υπερβολές, αλλά υπογραμμίζοντας την καθαρτική της σημασία.Οι συζητήσεις, όμως, με τον π. Πορφύριο άγγιζαν ποικίλα θέματα. Μερικές φορές μάλιστα μας προκαλούσε έκπληξη με το πλάτος των ενδιαφερόντων του. Ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα βιαζόμασταν να φύγουμε. Του είπα τον λόγο: θα πηγαίναμε να παρακολουθήσουμε μια συναυλία στο Ηρώδειο. Το ανέφερα έτσι σχεδόν επίτηδες για να δω τις αντιδράσεις του. Έμεινα κατάπληκτος Όταν και τον μουσουργό ήξερε και τον ερμηνευτή και μου μίλησε με πολύ εύστοχες παρατηρήσεις.

Ό Παπούλης της τετάρτης δημοτικού! Ρώτησα επίσης αυτούς πού πήγαιναν παλαιότερα από εμένα και ήξεραν περισσότερες λεπτομέρειες για τον Γέροντα, τι χρειαζόταν εκεί ή κεραία. Κι έμαθα ότι ό Γέροντας κάποτε καταγινότανε με την κατασκευή κάποιου είδους δέκτου με γαληνήτη κι ακουστικά. Του άρεσε εκτός από την καλλιέργεια της γης —με την οποία άλλωστε ή μεγάλη ήδη ηλικία του και ή ευαίσθητη υγεία του δεν του επέτρεπαν να ασχολείται για πολύ— να καταπιάνεται με τα τεχνικά. Ανέφερα κι όλος την δικής του έμπνευσης ξυλόσομπα, πού μας μάζευε τις χειμωνιάτικες μέρες μετά την εκκλησία κι αρχίζαμε ατέρμονες συζητήσεις περιμένοντας την ώρα να μας δει έναν-έναν ο Γέροντας, ενώ ή κυρά-Χαρίκλεια (ή σημερινή γερόντισσα Πορφυρία), αδελφή του γέροντα, μας φρόντιζε με καφέ και κάθε άλλο κέρασμα. Μαζευόντουσαν εκεί αδελφωμένοι θεολόγοι, κληρικοί —Έλληνες και Σέρβοι— δικαστές, φιλόσοφοι, γιατροί, παιδαγωγοί, καθηγητές, φοιτητές και είχε μια ζεστασιά ή συντροφιά που και να έσβηνε ή σόμπα δεν θα το νοιώθαμε.

Συχνά ρωτούσαμε τον Γέροντα για αποφάσεις και επιλογές στη ζωή μας. Είχε πάντα μιαν απάντηση. Άλλοτε αναμενόμενη και άλλοτε αναπάντεχη. Δεν συνιστούσε παραίτηση και απομάκρυνση από τις δραστηριότητες. Κάθε άλλο. Επέμενε όμως, στον απλό και φυσικό τρόπο ζωής στην εξοχή. Έναν περίπατο στο βουνό το θεωρούσε σπουδαία ψυχαγωγία. Ό αείμνηστος Παναγιώτης Νέλλας τον ρωτούσε συχνά για τη «Σύναξη» κι έπαιρνε τη σωστή απάντηση.

Είναι γνωστό ότι ό πατήρ Πορφύριος είχε διορατικό και προορατικό χάρισμα. Πολλοί πήγαιναν να εξομολογηθούν και τους αποκάλυπτε τις πράξεις τους. Όμως το χάρισμα αυτό το χρησιμοποιούσε με μεγάλη διάκριση και για λόγους ποιμαντικούς, όταν ήταν αναγκαίο. Σπάνια, όταν ήταν σε καλή διάθεση και έκανε τους μακρινούς περιπάτους του για να ξεκουραστεί λίγο, ρωτούσε με κείνο το καλοκάγαθο χαμόγελο του για διάφορες τοποθεσίες από την πατρίδα κάποιου της συντροφιάς. Κι ενώ δεν είχε πάει ό ίδιος, τον διέκοπτε και συνέχιζε την περιγραφή. Αυτό το χάρισμα του προκαλούσε πολλές στενοχώριες. Πολλοί το παρεξηγούσαν και πήγαιναν σ' αυτόν χωρίς μετάνοια και πίστη στο Θεό, απλώς και μόνο από περιέργεια ή για να πληροφορηθούν τα μέλλοντα. Ό Γέροντας πολύ στενοχωριόταν σ' αυτές τις περιπτώσεις και φυσικά τηρούσε την ανάλογη στάση. Κάποτε όμως κι άνθρωποι πού ξεκινούσαν από τέτοιες «πονηρές» προθέσεις έβρισκαν στον Γέροντα την πίστη και τη σωτηρία τους. Άλλος πάλι πειρασμός ήταν κάποιοι αιρετικοί ή και πλανεμένοι (γλωσσολαλιές κλπ.) Ό Γέροντας ήταν κατηγορηματικός και απόλυτος σ' αυτές τις περιπτώσεις και διεχώριζε απερίφραστα τη θέση του, στηλιτεύοντας την πλάνη τους και καταδικάζοντας την αίρεση. Γιατί ό ίδιος τόνιζε πάντα την μόνη σωτήριο οδό, πού είναι ή Εκκλησία και όχι κάποιες «προσωπικές» ή άλλου ανάλογου είδους «κινήσεις».

Ό πατήρ Πορφύριος πρόσφερε το λόγο της σωτηρίας και έδινε την ανάπαυση στις ψυχές απλά, χωρίς προκαθορισμένο πρόγραμμα, ομιλίες, «εκδηλώσεις» κλπ. Καθισμένος στα βράχια ή κατάχαμα μας αποκάλυπτε μυστήρια κι αλήθειες. Μιλώντας για τη μεγάλη σημασία πού έχουν οι μετάνοιες και δείχνοντας μας το σωστό τρόπο με τον όποιο πρέπει να γίνεται ή «μετάνοια», μας ερμήνευε τη σημασία της μετοχής του σώματος στην προσευχή και την ενότητα της ψυχοσωματικής υπόστασης του ανθρώπου. Μα εκείνο πού φυσικά τον έκαμε να λάμπει με παιδιάστικη χαρά ήταν να μιλάει για τη νοερά προσευχή. Με την καθαρή, λίγο αδύναμη, φωνή του και με χαριτωμένη χειρονομία, υπογραμμίζοντας, έλεγε αργά μιά-μιά τις λέξεις «Κύριε, ημών, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Και πρόσθετε «Εμένα μου έδωσε τη χάρη ν' ασχοληθώ πολύ με αυτή την εργασία». Εργασία ονόμαζε την άσκηση του στην καρδιακή προσευχή. «Αυτή ή εργασία είναι πολύ χρήσιμη για όλους τους πιστούς. Καθαρίζει την ψυχή και κρατάει τον νου». Στις περισσότερες συζητήσεις κάτι θα έλεγε για την ευχή. Αργότερα, όταν είχε πρόχειρα εγκαταβιώσει στο Μήλεσι του Ωρωπού (πριν ακόμα ανεγερθούν τα κτήρια του Ησυχαστηρίου) ονειρευόταν την δημιουργία ενός χώρου κατάλληλου, πού θα αφιερωνόταν στην «εργασία αυτή».

Το σπουδαιότερο Όμως Έργο ετελεσιουργείτο μέσα στον άδυτο χώρο της ψυχής του καθενός. Κι αυτό μένει ερμητικά κλεισμένο, γνωστό μόνο στον Θεό και σ' αυτούς πού δέχονται την ευεργετική αύρα της θείας ενέργειας. Έτσι αυτά δεν λέγονται και δεν γράφονται. Όμως και οι άλλοι βλέπουν κάποτε συγκλονιστικές αλλαγές σε ανθρώπους πού μοιάζουν να έχουν φτάσει στο βάθος της αβύσσου• να μεταβάλλονται τώρα σε τέκνα φωτός.

Τα τελευταία χρόνια ήταν τις περισσότερες ώρες στο κρεβάτι. Άλλωστε, όλη τη ζωή του ήταν φιλάσθενος και αδύναμος. Αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε να πηγαίνει συχνά, συχνότατα στο Άγιο Όρος και κάλλιστα στο δυσπρόσιτο τόπο του κελιού του. Ούτε τον εμπόδιζε από το να παλεύει συχνά με τους δαίμονες σώμα με σώμα, για να ελευθερώσει από τη δυναστεία του πονηρού τις ψυχές βασανισμένων ανθρώπων, που προσέτρεχαν ζητώντας τη βοήθεια του. Γαλήνιος πάντα, όταν δεν μπορούσε σχεδόν να μιλήσει, ευλογούσε από το κρεβάτι του και ψιθύριζε πώς μας σκέφτεται και προσεύχεται για μας.Ό πατήρ Πορφύριος τώρα έφυγε για τον Ουρανό, περνώντας από την πύλη του ουρανού, το Άγιον Όρος. Κι από κει μας ευλογεί. Και εμείς κρατάμε στην καρδιά μας την ιερή ανάμνηση του πολύτιμη παρακαταθήκη. Γαληνεύει ή ψυχή μας με την εικόνα εκείνη της πραότητας και της ειρήνης του κοντόσωμου με τον μαύρο μάλλινο σκούφο Γερούλη, πού ό Θεός εχαρίτωσε στους έσχατους τούτους καιρούς για να στηρίξει τις ψυχές των σημερινών ορθοδόξων.

πηγή

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΩΗΛ ΚΑΙ Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

Μία από τις πλέον αθόρυβες μορφές της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο προφήτης Ιωήλ(η μνήμη του στις 19 Οκτωβρίου). Πολύ λίγες πληροφορίες έχουμε για το έργο και το βίο του. Έζησε κατά τον 9^ο αιώνα πριν από τη γέννηση του Χριστού και ήταν γιος του Βαθουήλ. Κατατάσσεται ανάμεσα στους λεγόμενους «μικρούς προφήτες» και το βιβλίο του αποτελείται από 4 κεφάλαια.

Το κείμενό του, παρά την περιορισμένη έκτασή του, χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό από την Καινή Διαθήκη, καθώς σε αυτή εντοπίζονται περίπου 20 χωρία που προέρχονται από αυτό. Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει η αναφορά του χωρίου του Ιωήλ 3:1-5 στο δεύτερο κεφάλαιο των Πράξεων.

Το γεγονός του φωτισμού των αποστόλων από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος έχει συντελεστεί και ο απ. Πέτρος μαζί με τους άλλους ένδεκα αποστόλους αρχίζει να μιλά στο συγκεντρωμένο πλήθος, το οποίο είχε αντιληφθεί το γεγονός του φωτισμού, αλλά δεν μπορούσε να το κατανοήσει, με αποτέλεσμα κάποιοι να απορούν και άλλοι να γελούν λέγοντας ότι οι απόστολοι είναι μεθυσμένοι.

Ο απ. Πέτρος, τα λόγια του οποίου καταγράφονται από τον ευαγγ. Λουκά στις Πράξεις, ξεκινά σε αναφορά σε αυτό το χωρίο του προφήτη Ιωήλ.

Τι λέει όμως αυτό το χωρίο και είναι τόσο σημαντικό ώστε ο απ. Πέτρος να το συνδέσει με την Πεντηκοστή;

«Καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει ὁ Θεός, ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, καὶ προφητεύσουσιν οἱ υἱοὶ ὑμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ὑμῶν, καὶ οἱ νεανίσκοι ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται, καὶ οἱ πρεσβύτεροι ὑμῶν ἐνύπνια ἐνυπνιασθήσονται· . . .».

Ο απ. Πέτρος ζει το γεγονός της Πεντηκοστής και γνωρίζει ότι σε αυτό αναφέρεται ο προφητικός λόγος. Οι έσχατες ημέρες συνδέονται με τη σωτηρία του ανθρώπου και δεν αποτελούν ένα, αποκλειστικά, ιστορικό γεγονός. Ο απ. Πέτρος διακρίνει στο φωτισμό του Αγίου Πνεύματος τη δύναμη που θα μεταμορφώσει και θα ανακαινίσει τον κόσμο.

Η έκχυση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος δεν απευθύνεται σε κάποιους ανθρώπους συγκεκριμένα ούτε περιορίζεται από τις δικές μας σωστές ή εσφαλμένες επιλογές, αλλά συνδέεται, κυρίως, με την επιθυμία του Θεού να σώσει τον κόσμο. Να τον μετατρέψει και πάλι σε Παράδεισο. Κύριο χαρακτηριστικό του καινού κόσμου είναι ότι το χάρισμα της προφητείας δεν θα περιορίζεται μόνο σε επιλεγμένα άτομα, αλλά θα αποτελεί δυνατότητα πολλών.

Η παρουσία του Θεού στην καινή κτίση θα είναι έντονη και θα εκφράζεται με σημάδια που θα φανερώνουν την πρόνοια και τη διαρκή φροντίδα Του για τον κόσμο. Τα σημάδια θα αποτελέσουν τον προάγγελο της ημέρας του Κυρίου της μεγάλης και επιφανούς, η οποία θα εγκαινιάσει την έλευση της Βασιλείας των Ουρανών σε όλη της τη δόξα.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα όλων αυτών που περιγράφονται στο απόσπασμα από το βιβλίο του προφήτη Ιωήλ;

«Καὶ ἔσται πᾶς ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου σωθήσεται». Η σωτηρία. Συνεπώς έκχυση του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο και η μεταμόρφωσή του συνδέονται άμεσα με τη σωτηρία. Αυτό είναι το έργο που η πίστη μας προσφέρει στον άνθρωπο. Τον παίρνει κουρασμένο, ταλαιπωρημένο και βασανισμένο από την αμαρτία και τον ανορθώνει, τον μεταμορφώνει κάνοντάς τον κληρονόμο της βασιλείας του Θεού.

 

Το χωρίο του προφήτη Ιωήλ, πέρα από τη θεολογική του σημασία, έχει και μία έντονη, σαγηνευτική περιγραφή, ιδιαίτερα ισχυρή, η οποία αποδίδει την αίσθηση της διαχύσεως του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο και την συνεπακόλουθη μεταμόρφωσή του.

«Ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα». Αν κλείσει κάποιος τα μάτια και προσπαθήσει να συλλάβει την εικόνα θα έχει προ των οφθαλμών σε συνεπτυγμένη μορφή την πορεία της Εκκλησίας στον κόσμο. Ξεκίνησε από ένα σημείο στην ρωμαϊκή περιφέρεια και, παρά τα μύρια προβλήματα, κατόρθωσε να εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο και να τον μεταμορφώσει. Μάλιστα, ένα μέρος αυτής της πορείας παρουσιάζεται από τον ευαγγ. Λουκά στο βιβλίο των Πράξεων, γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η παλαιοδιαθηκική αναφορά είναι η πρώτη μετά την Πεντηκοστή.

Αν και κάποιος ίσως θα περίμενε από τον κήρυκα μίας νέας πίστεως να μιλήσει για τις αρχές και τις ιδέες της, ο απ. Πέτρος κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό: καταργεί το χρόνο και συνδέει παρόν (Πεντηκοστή), παρελθόν (εσχατολογική προφητεία Ιωήλ) και μέλλον (σωτηρία) δείχνοντας στους ακροατές του ότι η χάρη του Θεού μεταμορφώνει κτιστή πραγματικότητα καταργώντας κάθε διάσπαση, κάθε χωρισμό, κάθε απομόνωση εξαγιάζοντας την ιστορία και σώζοντας τον άνθρωπο.

πηγή

Ποσότητα, Ποιότητα ή Πληρότητα Ζωής π. Χρήστος Αιγίδης

Αφορμή για τούτες τις σκέψεις μου στάθηκε μια πολύ όμορφη εκπομπή που έδειξε η τηλεόραση ( καμιά φορά δείχνει και κάτι ουσιαστικό ), η εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη, πρωταγωνιστές. Εκεί είδα νέους ανθρώπους που πάσχουν από ανίατες παθήσεις να μιλούν για την ζωή, το θάνατο, την ψυχή, την ασθένεια. ‘Ήταν πραγματικά μια πολύ όμορφη εκπομπή. Την επόμενη ημέρα συζητώντας με κάτι φίλους, μου ανάφερε κάποιος, πως μετά από την εκπομπή αυτή , άρχιζε να σκέφτεται διαφορετικά, και να αναθεωρεί αρκετά τη ζωή. Τότε δημιουργήθηκε ένας γόνιμος διάλογος και μια όμορφη αναζήτηση σχετικά με την ποσότητα, την ποιότητα και την πληρότητα της ζωής. Ο θάνατος είναι ίσως το μόνο που είναι σίγουρο στη ζωή μας από την στιγμή της συλλήψεως μας. Για δυο γεγονότα είμαι σίγουρος στην ζωή μου, ότι θα πεθάνω και ότι μπορώ να αλλάξω.

Οι άνθρωποι ζούμε μια ζωή μακριά από αυτήν την προοπτική, νομίζουμε πως θα είμαστε για πάντα εδώ, και όταν έρχεται ο θάνατος το θεωρούμε αναπάντεχο στη ζωή μας. Αγνοούμε κάτι σίγουρο, κάτι παραπάνω από βέβαιο. Αυτό θα το αντιληφθούμε καλύτερα αν κάνουμε μια βόλτα στα κοιμητήρια της πόλης μας, εκεί θα βρούμε νέους συνανθρώπους μας που έχουν φύγει πρόωρα από τούτη τη ζωή, είτε από κάποια ασθένεια, είτε από δυστύχημα ή από κάποια άλλη αιτία.

Για να προλάβω όσους διαφωνούν ή δεν καταλαβαίνουν τα γραφόμενα, να ξεκαθαρίσω πως σαφώς είναι διαφορετικό να ξέρω πως έχω ακόμα λίγα χρόνια ζωής, γιατί πάσχω από κάποια σοβαρή σωματική ανίατη ασθένεια, από το να γνωρίζω πως κάποια στιγμή θα πεθάνω. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Ένα παλικάρι στην εκπομπή ανέφερε πως ίσως τελικά η ασθένεια να είναι ένα δώρο.

Όλη αυτή την κατάσταση οι Πατέρες της Εκκλησίας μας την ονομάζουν << ΜΝΗΜΗ ΘΑΝΑΤΟΥ >> . Να έχω δηλαδή στο μυαλό μου, να ενθυμούμαι και να υπολογίζω ( σ ) το θάνατο μου. Η μνήμη του θανάτου είναι μια μεγάλη αρετή, ένα δώρο του Θεού που μας προφυλάσει από πολλές δυσκολίες, μικροπρέπειες, δυσαρέσκειες, της σε πολλές φορές άθλιας ζωής μας. Πολύ άνθρωποι προσπαθούν να έχουν ποιότητα ζωής με διάφορους τρόπους, όπως για παράδειγμα, την γυμναστική, την φυσιολατρία, την καλή διατροφή, τα ταξίδια κ.α. Σίγουρα όλα τα παραπάνω βοηθούν πολύ τον άνθρωπο στο να έχει μια όμορφη και ισορροπημένη ζωή. Ίσως όμως δεν αρκούν μόνο αυτά.

Ποιότητα ζωής σημαίνουν πρωτίστως όλες οι αρετές και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, η χαρά, η αγάπη, η ειρήνη, η απλότητα, η ανεξικακία, η ταπείνωση, όλα εκείνα δηλαδή που δείχνουν την γλυκύτητα της πνευματικής ζωής. Αν στην ζωή μου απουσιάζει ο Χριστός, η ποιότητα είναι σχετική ή μάλλον ελλιπής. Ακόμα η αμαρτία στη ζωή μου, βρίσκεται σε αντίθεση με την ποιότητα της. Όλα τα λάθη και οι αστοχίες μου, που δημιουργούν θλίψη, άγχος, στεναχώρια, αγωνία και φόβο, καταρρακώνουν την ομορφιά της ζωής μου. Έτσι λοιπόν άσχετα με την ποσότητα πολλές φορές και η ποιότητα της ζωής μας είναι υπό αμφισβήτηση.

Έχουμε λησμονήσει ότι ένας βασικός λόγος της υπάρξεως μας είναι να γίνουμε και να είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι, πέρα και πάνω από οποιαδήποτε οικονομική κρίση, πέρα και πάνω από τις όποιες δυσκολίες και αντιξοότητες. Ίσως τελικά η αμαρτία και η ποιότητα ζωής να είναι καταστάσεις αντιστρόφως ανάλογες. Υπάρχει ακόμα το ενδεχόμενο ( που πολλοί από εμάς μπορεί να βιώνουμε ) να πιστεύουμε ότι ποιότητα στη ζωή μας σημαίνει αρκετά χρήματα, μια καλή εργασία, ένα μεγάλο και όμορφο σπίτι, κάποιο ωραίο αμάξι. Δηλαδή να στηρίζουμε τη χαρά και την ποιότητα της ζωής μας σε αντικείμενα, και μάλιστα πολυτελείας. Όμως όλα αυτά δεν δίδουν χαρά, μα ούτε και πληρότητα στην ύπαρξη μας. Μάλλον πως αυξάνουν την αυταρέσκεια και τον εγωισμό μας. Στην διδασκαλία της Εκκλησίας μας πιστεύουμε πως ο άνθρωπος αποτελείτε από σώμα και ψυχή. Γι’αυτό πρέπει να φροντίζουμε εξίσου και τα δυο μέρη.

Εκείνοι που πιστεύουν πως η Εκκλησία ασχολέιται ή ενδιαφέρεται μόνο για την ψυχή, κάνουν σοβαρό και μεγάλο λάθος. Ο άνθρωπος πρέπει να προσέχει και να φροντίζει το Ναό του Αγίου Πνεύματος που είναι το σώμα του. Για το λόγο αυτό οτιδήποτε βλάπτει το σώμα μας είναι αστοχία. Όπως επίσης οτιδήποτε είναι σε αντίθεση με την ψυχική υγεία και ισορροπία του ανθρώπου είναι εξίσου αστοχία. Επειδή ο θάνατος είναι βέβαιος, η ποσότητα άγνωστη, η ποιότητα χωρίς Χριστό ψεύτικη, ας προσέξουμε να έχουμε πληρότητα στη ζωή μας. Και πληρότητα σημαίνει να ζούμε με και για τον Χριστό. Και τότε όλα θα γίνουν διαφορετικά όμορφα και ευλογημένα. ΑΜΗΝ !!! 

______

Σημείωση: Ο π. Χρήστος Αιγίδης είναι κληρικός της Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου, Υπεύθυνος Οικονομικών Υπηρεσιών της Μητροπόλεως και Εφημέριος στον Ι.Ν Αγ. Στεφάνου Χανίων

Πίστιν δεν έχουν, γνώσιν ή βίωσιν;

 Τρία είναι τα αίτια μορφώσεως ορθοδόξων φρονημάτων: 

η πίστις, η γνώσις και η βίωσις. Εάν δεν συνέλθουν επί το

 αυτό τα τρία ταύτα, αδύνατον να αποφύγωμεν τας πλάνας 

και τας αιρέσεις. Παρατηρήσατε τους Αγιορείτας και τους 

Μητροπολίτας της Εκκλησίας της Ελλάδος που εις τας 

προδοτικάς ενεργείας του Πατριάρχου τον μνημονεύουν

 και κοινωνούν μαζί του. Εις κάποιαν των τριών τούτων 

προϋποθέσεων χωλαίνουν. Ή εις την πίστιν ή εις την 

γνώσιν ή εις την βίωσιν. Αδύνατον Ορθόδοξος Χριστιανός 

έχων πίστιν εις τον Χριστόν, γνωρίζων την διδασκαλίαν

 της Εκκλησίας και τους βίους των Αγίων Πατέρων και βιών 

κατά το δυνατόν με ακρίβειαν, να μη εξεγείρεται, από 

την αναφανδόν υποστηριζομένην καθολικήν αίρεσιν 

της συμφωνίας του Σαμπεζύ ή της συμφωνίας του 

Μπαλαμάντ ή του Φαναρίου το : Κωνσταντίνου η πόλις, 

Πρωτοκλήτου λυχνία τε άγει εορτήν λαμπροφόρον

 δεχομένη τον Πρόεδρον, Ρωμαίων Εκκλησίας της σεπτής… 

Ναυς, η πάντιμος Ορθοδοξίας αγλαΐζεται νυν δεχομένη,

 εκ Δυσμών σεπτόν Ποιμένα και Πρόεδρον…. 

Ετι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου 

και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου... 

Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου και άλλα συναφή!!! 

Ας ερωτήσουν εαυτούς οι Αγιορείτες και οι Ποιμένες της 

Εκκλησίας μας, διατί τον μνημονεύουν και κοινωνούν μαζί του, 

και δεν ύψωσαν φωνήν διαμαρτυρίας κατά της ψυχολέθρου νοθείας της πίστεως.

 Πίστιν δεν έχουν, γνώσιν ή βίωσιν;

 Πως ανέχονται το οικουμενιστικό τούτο κήρυγμα του 

Οικουμενικού Θρόνου χωρίς συγκλονισμόν, 

αφού μόνον δι΄ αυτό είναι αρκετόν να χάσωμεν τας

 ψυχάς μας; 

Εάν δεχθώμεν τον Πάπα ως Αγιώτατον Επίσκοπον Ρώμης, 

τότε ανατρέπομεν την δογματικήν διδασκαλίαν της Εκκλησίας, 

απορρίπτομεν τους βίους και τους αγώνας των αγίων

 και οικοδομούμεθα κατά τρόπον λατινικόν, δηλαδή 

αντιπνευματικόν, που μόνον εις τον Χριστόν δεν οδηγεί. 

Διότι όλοι οι αγώνες των Αγίων Πατέρων υπέρ της 

διαφυλάξεως αλωβήτου της δογματικής διδασκαλίας, 

εγένοντο δια την προστασίαν της θεώσεως του ανθρώπου. 

Χωρίς ορθά δόγματα, θέωσις δεν επιτυγχάνεται......

πηγή

Ο Όσιος Γεράσιμος περί συμπροσευχών. Πρωτοπρ. Άγγελος Αγγελακόπουλος

πηγή

Περί συμπροσευχῶν μέ αἱρετικούς

Παλαιά ἱστορία ἀλλά λίαν ἐπίκαιρος συμβεῖσα εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Ὁσίου Γ..ερασίμου ἐν Κεφαλληνία

Πρωτοπρ. Άγγελος Αγγελακόπουλος εφημέριος Ι. Ν. Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Πειραιώς

Εν Πειραιεί 19-10-2012

Η Ορθόδοξος Εκκλησία διδάσκει σταθερά καί αταλάντευτα ότι απαγορεύεται η συμπροσευχή του Ορθοδόξου Χριστιανού μέ αιρετικούς. Όχι ασφαλώς από μίσος. Η ρήτρα αυτή αποτελεί στοιχειώδες μέτρο ασφαλείας γιά τούς πιστούς της, αλλά καί ένα φιλάνθρωπο μήνυμα αφυπνίσεως γιά τούς αιρετικούς. Υπάρχουν γι’αυτό καί θεόπνευστες εντολές της Αγίας Γραφής καί παραδείγματα Αποστόλων καί Πατέρων, αλλά καί σχετικοί Ιεροί Κανόνες Αγίων Συνόδων. Αυτό γνωρίζαμε καί αυτό τηρούμε οι Ορθόδοξοι αιώνες τώρα.

Αλλά ήδη καί αυτός ο σωτήριος φραγμός, σύμφωνα μέ άνωθεν οδηγίες, επιχειρείται νά καταρριφθεί. Γιατί; Διότι, αποτελεί εμπόδιο στούς σκοπούς της παναιρέσεως του Οικουμενισμού καί της «Νέας Τάξεως Πραγμάτων», πού θέλουν τήν παγκοσμιοποίηση καί επομένως τό πλησίασμα, τή συναναστροφή, τήν απάμβλυνση των θρησκευτικών ιδίως διαφορών, τή συναλοιφή όλων, τό θρησκευτικό ανακάτεμα, μέ μιά λέξη τήν πανθρησκεία. Καί ήδη μέ τίς επανειλημμένες συμπροσευχές, πού προβάλλουν κάθε τόσο τά Μ.Μ.Ε., πολλοί κοντεύουν νά ξεχάσουν καί αυτά, πού ήξεραν.
Καί οι μέν εκτός Εκκλησίας τή δουλειά τους κάνουν. Τό ανησυχητικό είναι ότι στά σχέδιά τους παρασύρουν τήν πνευματική μας ηγεσία, πού ήδη έχει εισάγει νέες ερμηνείες καί νοθεύει τήν καθαρή διδασκαλία της. Έτσι καί στό προκείμενο θέμα ακούμε τώρα νά λένε˙ «Η συμπροσευχή, πού απαγορεύεται, δέν είναι αυτή, πού νομίζετε εσείς οι αδαείς˙ είναι μόνο η ευχαριστιακή». Απαγορεύεται δηλ. η συμπροσευχή μόνο στή Θεία Ευχαριστία-Λειτουργία. Εννοούν, έτσι, ότι οι άλλες συμπροσευχές επιτρέπονται.

Αλλοίμονο, βέβαια, αν η εκκλησιαστική διδασκαλία άλλαζε έτσι, μέ τήν επινόηση μιάς νέας ερμηνείας. Τά τέκνα της Ορθοδοξίας διακρίνουν τήν ορθή από τή νόθο ερμηνεία˙ γνωρίζουν ότι κάθε συμπροσευχή μέ αιρετικούς καί αλλοθρήσκους απαγορεύεται. Οι Οικουμενιστές, όμως, συλλαμβάνονται καί εδώ από τά λόγια τους. Διότι, ούτε καί μέ αυτή τή νεόκοπη ερμηνεία τους φαίνονται συνεπείς. Τελικά, καί σέ ευχαριστιακές συμπροσευχές έχουν προχωρήσει, καί μάλιστα πρό πολλού, όπως θά καταδειχθεί από τό περιστατικό, πού θά αναφέρουμε στή συνέχεια. Ποιά νέα ερμηνεία θά επινοήσουν τώρα οι Οικουμενιστές, γιά νά δικαιολογήσουν τά αδικαιολόγητα;

Τό γεγονός, στό οποίο θά αναφερθούμε, λαμβάνοντας αφορμή από τή μνήμη του Οσίου Γερασίμου στις 20 Οκτωβρίου, είναι παλαιό, πράγμα πού δείχνει ότι η διάβρωση έχει αρχίσει από πολύ νωρίς. Έχει δημοσιευθεί στή «Σπίθα» τόν Οκτώβριο του 1965 από τόν μακαριστό επίσκοπο πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνο Καντιώτη.

Όπως είναι γνωστό στή νήσο της Κεφαλληνίας υπάρχει η Ι.Μ. του Οσίου Γερασίμου, όπου βρίσκεται τό Ιερό Λείψανο του Οσίου. Η Ι.Μ. έχει γίνει ένα από τά σπουδαιότερα προσκυνήματα της Ελλάδος. Μυριάδες ευσεβούς ορθοδόξου λαού καί από τά νησιά καί από τήν ηπειρωτική Ελλάδα, κατά τήν εορτή του Οσίου, συρρέουν γιά νά προσκυνήσουν. Όπως πάντοτε, έτσι καί τότε τήν 20^ή Οκτωβρίου του 1965, όταν εορταζόταν ο Όσιος, στόν Καθεδρικό Ναό της Μονής τελέσθηκε μεγαλοπρεπώς αρχιερατική λειτουργία. Λειτουργών αρχιερεύς ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Αλέξιος, τοποτηρητής της χειρευούσης Μητροπόλεως Κεφαλληνίας. Κύματα ευσεβούς λαού πλημμύρισαν τόν Ναό καί μετείχαν μέ κατάνυξη της θείας Λειτουργίας. Αλλά, ξαφνικά η γαλήνη του εκκλησιάσματος ταράχθηκε από θλιβερό γεγονός ή μάλλον από σειρά-αλυσίδα γεγονότων, από τά οποία τό ένα ήταν θλιβερώτερο του άλλου.

Στό πυκνό εκκλησίασμα, τό οποίο αποτελούνταν αποκλειστικώς από Ορθοδόξους, παρεισέδυσε καί ένας παπικός «ιερεύς». Κακώς επετράπη στόν παπικό «ιερέα» η είσοδος στό Ναό. Διότι, σύμφωνα μέ τούς Ιερούς Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, απαγορεύεται η είσοδος αιρετικών στούς Ιερούς Ναούς της Ορθοδοξίας. Αλλά, δέν ήταν αυτό η μόνη κανονική παράβαση.
Επακολούθησε καί άλλη σοβαρότερη. Ο παπικός «ιερεύς» δέν έμεινε καθ’όλη τή διάρκεια της Θείας Λειτουργίας μεταξύ του πλήθους των πιστών. Μετά τόν Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, ο λειτουργών αρχιερεύς κάλεσε τόν παπικό «ιερέα», πού καθόταν έξω από τό θυσιαστήριο, νά εισέλθει εντός του Ιερού. Αυτός, αφού δέχθηκε μιά τέτοια τιμητική πρόσκληση, εισήλθε στό Ιερό Βήμα καί πλησίασε πρός τήν Αγία Τράπεζα, γιά νά λάβει αντίδωρο από τόν αρχιερέα.
Αλλά, εκείνη τήν στιγμή, κατά τήν οποία ο παπικός «ιερεύς» ετοιμαζόταν νά λάβει τό αντίδωρο, πέφτει κεραυνός, πού τάραξε τούς πάντες. Κεραυνός Ορθοδοξίας. Κεραυνό ονομάζουμε τήν θαρραλέα κραυγή, η οποία ακούσθηκε.
Λαϊκός, πού δέν φοίτησε σέ ιερατικές καί θεολογικές σχολές καί δέν μετεκπαιδεύθηκε στήν Ευρώπη, κάτοχος λίγων γραμμάτων, εργάτης στό επάγγελμα, αλλά έχοντας στά στήθη του σπινθήρα Ορθοδοξίας, όταν είδε τήν αντικανονική αυτή ενέργεια του Μητροπολίτου, δέν σιώπησε, αλλά έκραξε φωνή μεγάλη καί είπε˙ «Δέν έχουν θέση οι αιρετικοί εντός του Ορθοδόξου θυσιαστηρίου. Διαμαρτύρομαι. Όσοι πιστοί Ορθόδοξοι ας διαμαρτυρηθούν!».

Καί τό πιστό τέκνο της Εκκλησίας δέν αρκέσθηκε μόνο σέ μία έντονη διαμαρτυρία, αλλά εκτελώντας χρέη ευταξίου της αρχαίας Εκκλησίας, ο οποίος έδιωχνε από τό Ναό κάθε ανόσιο καί αιρετικό, πού θά τολμούσε νά εισέλθει σ’αυτόν, κατά τή φρικτή ώρα της τελέσεως του μυστηρίου, προσπάθησε κι αυτός νά εκδιώξει από τόν Ιερό Ναό τόν παρείσακτο. Αλλά, δέν πέτυχε.
Διότι, ο δεσπότης κάλεσε αμέσως άλλου είδους ευταξίες, κάλεσε τά όργανα της δημοσίας τάξεως, τούς χωροφύλακες, οι οποίοι δέν έχουν θέση, κατά τίς ιερές στιγμές, στόν Ιερό Ναό καί δίνει αυστηρή εντολή νά απομακρύνουν από τόν Ιερό Ναό τόν Ορθόδοξο, πού διαμαρτυρόταν. Τά όργανα της τάξεως, πιστά καί αυτά τέκνα της Ορθοδοξίας, παρ’όλη τή δυσφορία καί αγανάκτηση, πού αισθάνθηκαν γι’αυτή τήν ενέργεια του δεσπότη, αναγκάσθηκαν νά εκτελέσουν τήν εντολή. Εξέβαλαν, λοιπόν, από τόν Ιερό Ναό τό πιστό τέκνο της Ορθοδοξίας.

Αλλά, έως εδώ σταμάτησε τό σκάνδαλο; Δυστυχώς όχι. Έπεται θλιβερώτατη συνέχεια, γιά τήν οποία κάθε πιστός πρέπει νά κλάψει καί νά θρηνήσει. Διότι, ο δεσπότης, αντί από τήν ζωηρή αυτή διαμαρτυρία νά συναισθανθεί τό σφάλμα του καί νά απέχει κάθε άλλης φιλοφρονήσεως πρός τόν παπικό, κάλεσε δυστυχώς τόν παπικό εκ νέου καί του έδωσε τό αντίδωρο.
Αλλά, η ενέργεια του λειτουργούντος αρχιερέως δέν έμεινε αναπάντητη. Άλλο πιστό τέκνο της Ορθοδοξίας, όχι λαϊκός, αλλά κληρικός, ιεροδιάκονος, αψηφώντας τήν μήνη του αρχιερέως καί ενθυμούμενος ποιανού τάχθηκε νά είναι γενναίος στρατιώτης, μέ όλη τήν σταθερότητα, αλλά καί μέ όλη τήν σεμνότητα, πού απαιτούσε ο ιερός τόπος καί οι στιγμές της φρικτής μυσταγωγίας, πλησίασε τόν αρχιερέα καί του λέει˙ «Αυτό, Σεβασμιώτατε, τό οποίο κάνετε, απαγορεύουν αυστηρώς οι Ιεροί Κανόνες της Ορθοδοξίας».
Στό άκουσμα της νέας διαμαρτυρίας, στό άκουσμα της λέξεως «κανόνες» ο αρχιερεύς ταράχθηκε σφόδρα˙ αλλοιώθηκε τό πρόσωπό του, έχασε πλήρως τήν κυριαρχία του εαυτού του, λησμόνησε ολοτελώς πού βρισκόταν καί γεμάτος οργή καί θυμό, ντυμένος μέ όλη τήν αρχιερατική στολή - φρικτό θέαμα καί άκουσμα - ορμά ακάθεκτος κατά του ταλαίπωρου ιεροδιακόνου, τόν κτυπά, τόν ραπίζει, καί σέ έντονο ύφος του λέει˙ «Ποιό κατσίκι σέ χειροτόνησε;... Κάτι τέτοιοι καλόγεροι σάν κι εσένα είναι στήν Αθήνα καί ταράσσουν τήν Εκκλησία... Θά σέ αφορίσω. Θά σέ καθαιρέσω... Εγώ είμαι εδώ... Κάνω ό,τι θέλω...».

Ορθόδοξος αρχιερεύς, τελώντας τήν Θεία Λειτουργία, έχοντας τά χείλη του πορφυρωμένα μέ τό Τίμιο Αίμα του Χριστού, νά κτυπά καί νά βρίζει χυδαίως ένα διάκονο, διότι τόλμησε νά του υπενθυμίσει ευλαβώς τό ιερό καθήκον του ως ιεράρχου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τούς Ιερούς Κανόνες της οποίας ορκίσθηκε, κατά τή φρικτή ώρα της χειροτονίας, νά είναι ο άγρυπνος φύλακας!

Αυτό τό θλιβερό γεγονός συνέβη στόν Καθεδρικό Ναό της Ι.Μ. του Οσίου Γερασίμου κατά τήν επέτειο μνήμη της εορτής του Οσίου τό σωτήριο έτος 1965.

Τά ονόματα των δύο τιμίων τέκνων της Ορθοδοξίας είναι του μέν λαϊκού Γεώργιος Σαββάγλου από τήν Κεφαλληνία, του δέ ιεροδιακόνου Νικόδημος Πετρόπουλος από τήν Πάτρα. Ο ιεροδιάκονος αυτός τυγχάνει ευλαβέστατος, ευώδες άνθος πίστεως καί αρετής, τό οποίο ανεβλάστησε από τήν πνευματική ράβδο του προμάχου της Ορθοδοξίας, του εν Κυρίω κοιμηθέντος αειμνήστου π. Γερβασίου Παρασκευόπουλου.

Μέ τό στόμα αυτών των δύο γενναίων τέκνων της Ορθοδοξίας ακούσθηκε η φωνή αειμνήστων πατέρων καί διδασκάλων της Αγίας καί Αμωμήτου Πίστεώς μας. Ακούσθηκε εν πρώτοις η φωνή των εν Λαοδικεία της Μ. Ασίας συνελθόντων Αγίων Πατέρων τό 364 μ.Χ., οι οποίοι απαγόρευσαν τήν είσοδο των αιρετικών στούς Ναούς της Ορθοδοξίας. Ακούσθηκε η φωνή των Πατέρων της εν Κων/λει Πενθέκτης Οικ. Συνόδου, η οποία μέ τόν Β΄ κανόνα της περιέβαλε μέ οικουμενικό κύρος τίς αποφάσεις της εν Λαοδικεία Συνόδου. Νά, επί λέξει οι σχετικοί κανόνες της εν Λαοδικεία Συνόδου:

ΚΑΝΟΝΑΣ ΣΤ΄: «Περί του μή συγχωρείν τοις αιρετικοίς εισιέναι εις τόν οίκον του Θεού, επιμένοντας τη αιρέσει» (Δέν είναι συγχωρεμένο, απαγορεύεται στούς αιρετικούς νά εισέρχονται στόν οίκο του Θεού, στόν ορθόδοξο ναό, όταν επιμένουν στήν αίρεσή τους).

ΚΑΝΟΝΑΣ ΛΓ΄: «Ότι ου δει αιρετικοίς ή σχισματικοίς συνεύχεσθαι» (ότι δέν πρέπει νά συμπροσευχόμασθε μέ αιρετικούς ή σχισματικούς).

Εάν κάποιος, αναγινώσκοντας αυτούς τούς Ιερούς Κανόνες, μας πει ότι αυτοί αφορούν τούς αιρετικούς καί όχι τούς χριστιανούς, οι οποίοι ανήκουν στόν Παπισμό καί είναι οπαδοί του Πάπα, εμείς έχουμε νά απαντήσουμε ότι, δυστυχώς, οι Παπικοί είναι καί σχισματικοί καί αιρετικοί. Αυτή είναι η υγιής κρίση των Ορθοδόξων.
Αυτή είναι εν πρώτοις η κρίση του μεγάλου ηγέτη των Ορθοδόξων στή σύνοδο της Φλωρεντίας, του αρχιεπισκόπου Εφέσου αγίου Μάρκου του Ευγενικού, ο οποίος αγωνίσθηκε πάνω από κάθε άλλον, γιά νά μήν υποταγεί η Ορθόδοξος Εκκλησία στόν Πάπα. Εμείς, κηρύττει ο άγιος Μάρκος, δέν διακόψαμε τίς σχέσεις μέ τούς Παπικούς γιά κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο γιατί διαπιστώσαμε ότι είναι όχι μόνο σχισματικοί, αλλά καί αιρετικοί. Επί λέξει˙ «Ημείς δι’ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των παπικών, αλλ’η ότι εισίν ου μόνον σχισματικοί, αλλά καί αιρετικοί»[1]. Καί αυτή είναι η κρίση όχι μόνο του αγίου Μάρκου του Ευγενικού, αλλά καί άλλων εγκρίτων θεολόγων της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Εάν κάποιος άλλος πει ότι, κατά τά τελευταία έτη, τά πράγματα άλλαξαν καί ότι ο Παπισμός αποδοκιμάζει τίς πλάνες καί τίς αιρέσεις του καί εκδηλώνει ειλικρινείς διαθέσεις, γιά νά επιστρέψει στίς πηγές των οκτώ πρώτων αιώνων, όταν ο Παπισμός ήταν ενωμένος μέ τήν Εκκλησία, αυτός πού λέει καί κηρύττει αυτά πλανάται οικτρώς.
Διότι, τά πράγματα αποδεικνύουν ότι κανένα βήμα υποχωρήσεως δέν έκανε ο Παπισμός. Παρά τίς φιλοφρονήσεις, τά μειδιάματα καί τά φανταχτερά λόγια, πού ως πυροτεχνήματα εξαπολύει εσχάτως ο Πάπας, γιά νά μας εντυπωσιάσει, ο Πάπας στήν πραγματικότητα παραμένει αμετάπειστος καί αμετανόητος.
Η ιδέα ότι ο Πάπας είναι ο ποντίφηκας, ο άκρος αρχιερέας, ο πρώτος, ο ύψιστος αρχηγός όλης της Εκκλησίας, πού έχει τά κλειδιά, τό πρωτείο καί τό αλάθητο, αυτός πού προβάλλει τό «veto» καί σ’αυτές ακόμη τίς αποφάσεις των Οικ. Συνόδων, τό είδωλο, πού πρέπει όλοι νά πέσουν νά προσκυνήσουν, η εσφαλμένη αλλά καί εωσφορική αυτή ιδέα έχει σφηνωθεί τόσο πολύ μέσα στά κρανία των Παπών καί όλων των οπαδών του Παπισμού, ώστε πρέπει νά περάσουν όχι δεκαετηρίδες, αλλά αιώνες ολόκληροι, γιά νά γίνει θαύμα, γιά ν’αλλάξει η νοοτροπία τους.
Η αμετανοησία του Πάπα φάνηκε καί εσχάτως, όταν τόν Νοέμβριο του 2006 διεκήρυξε από τό πάλαι ποτέ κέντρο της Ορθοδοξίας, τό Φανάρι της Κων/λεως, τό εωσφορικό πρωτείο εξουσίας του επί της καθόλου Εκκλησίας, μπροστά στά μάτια καί τά αυτιά του λατινόφρονος Μεγάλου Οικουμενιστή Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καί των αρχιερέων του πατριαρχείου, χωρίς τήν παραμικρά αντίδρασή τους, αλλά καί τόν Ιούλιο του 2009, όταν μέ εγκύκλιό του υποστήριξε ότι η μοναδική αληθινή Εκκλησία του Χριστού είναι ο Παπισμός, ενώ οι άλλες Εκκλησίες, ανάμεσα στίς οποίες καί η Ορθόδοξη, είναι ελλειμματικές, επειδή δέν αναγνωρίζουν τό πρωτείο του.
Ας μήν απατώμασθε από τίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Ο βαθύτερος σκοπός των νέων απόπειρων του Πάπα είναι ένας˙ η διάλυση καί απορρόφηση της Ορθοδοξίας. Ας προσέξουμε πολύ οι Ορθόδοξοι, γιά νά μήν πέσουμε στήν παγίδα, τήν οποία μας στήνει εσχάτως τό Βατικανό. Τό θηρίο της Ρώμης, παρ’όλα τά προσωπεία πού αλλάζει κατά καιρούς, παραμένει στήν ουσία αμετάβλητο. Σήμερα είναι κατ’εξοχήν επικίνδυνο, διότι δέν κρατά ξίφη, αλλά σκορπίζει παντού μειδιάματα καί «ευλογίες»...

Λέγοντας αυτά δέν είμασθε κατά της ενώσεως, πού είναι καθολικό αίτημα όλου του χριστιανικού κόσμου. Θέλουμε καί εμείς τήν ένωση, αλλά μέ Ορθοδοξία ακέραιη καί απερίτμητη. Αλλά, δέν έχει φθάσει η ώρα της αληθούς αυτής ενώσεως. Ένωση, πού γίνεται σέ βάρος της Ορθοδοξίας, είναι ψευδοένωση. Κάθε πρόωρη προσέγγιση, αντί νά συντελέσει στή συντόμευση του χρόνου της ενώσεως, θά συντελέσει στό νά διευρύνει περισσότερο τό χάσμα, τη σχάση, πού χωρίζει τόν Παπισμό από τήν Ορθόδοξη Εκκλησία, καί ο χρόνος της πραγματικής ενώσεως θά απομακρυνθεί ακόμη περισσότερο.

Δυστυχώς, κούφοι θεολόγοι καθηγητές καί επιπόλαιοι ιεράρχες, όπως ο παπόφρων Μέγας Οικουμενιστής Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, που πρόσφατα στις 10/13-10-2012 έλαβε ενεργό μέρος στους εορτασμούς των πενήντα χρόνων από την σύγκληση της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου στη Ρώμη, συμπροσευχόμενος μετά του Πάπα Βενεδίκτου, ασπαζόμενος τον Πάπα, ομιλούντος και αναγνωρίζοντος το «σπούδαιο» έργο της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου, δηλ. την παναίρεση του Οικουμενισμού, την δαιμονική και επάρατη Ουνία και τον διαθρησκειακό συγκρητισμό, δέν θέλουν νά αντιληφθούν τήν σκληρή πραγματικότητα.
Αγαπούν τά ταξίδια, τίς αβρότητες, τίς συναναστροφές, τίς κοσμικές σχέσεις, τά πολυτελή συμπόσια... Καί κάποιοι φιλοδοξούν νά γίνουν οι ειρηνοποιοί, η γέφυρα της ενώσεως. Αλλά τί είδους γέφυρα; Γέφυρα χάρτινη, η οποία στήν ορμή του πρώτου ανέμου θά καταπέσει. Καί μακάρι πάνω σ’αυτή νά βρίσκονται μόνο οι κατασκευαστές της...

Αλλά, ευτυχώς, εναντίον των τάσεων αυτών τάσσονται αρκετοί παραδοσιακοί Ιεράρχες, κληρικοί και ο ευσεβής Ελληνικός λαός, ο ακοίμητος αυτός φύλακας της Ορθοδοξίας. Τό απέδειξαν τά θλιβερά γεγονότα της Κεφαλληνίας.

Σημεία καιρών. Συσκοτισμός ηλίου. Πτώση αστέρων Αποκαλύψεως! Πώς αλλιώς πρέπει νά χαρακτηρίσουμε τά φοβερά γεγονότα της Κεφαλληνίας;

Στό ορθόδοξο κέντρο της Ελλάδος, τό οποίο είναι η Ι.Μ. του Οσίου Γερασίμου Κεφαλληνίας, κατά τήν επέτειο εορτή, διεπράχθησαν ενώπιον Αγγέλων καί ανθρώπων σέ τόπο άγιο, εγκλήματα κατά των Ιερών Κανόνων της Ορθοδοξίας, τέτοιας εκτάσεως, ώστε κάθε πιστός νά μένει εμβρόντητος. Δημόσια πιστό τέκνο της Εκκλησίας δάρθηκε, βρίσθηκε χυδαίως καί αφορίσθηκε, καί όλα αυτά διότι διέπραξε τό μέγα... έγκλημα νά υψώσει φωνή υπέρ της πατρώας Πίστεως.

Ας παραλληλίσουμε τό παραπάνω γεγονός καί μέ τά όσα βλάσφημα καί προδοτικά της πίστεως γεγονότα, έλαβαν χώρα τόν 20^ό αιώ. και συνεχίζονται 21^ο αιώ. στήν αγιοτόκο και ηρωοτόκο Ελλάδα μας, στό Οικουμενικό Πατριαρχείο Κων/λεως και γενικά στη σύνολη Ορθοδοξία, μέ τήν επέλαση του Πάπα καί τήν προώθηση του Οικουμενισμού, μέ τήν συγκατάθεση και συνευδοκία, μάλιστα, των οικουμενιστών πατριαρχών καί αρχιερέων.

Εμείς, όμως, ο Ορθόδοξος κλήρος καί λαός, ας ικετεύσουμε τόν εορτάζοντα Όσιο Γεράσιμο νά μας διαφυλάττει καί νά μας λυτρώνει από κάθε αίρεση, ιδίως από τίς παναιρέσεις του Παπισμού καί του Οικουμενισμού.

---

[1] ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, σ. 55, Αθήναι 1957.