Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Σάββατο, Οκτωβρίου 20, 2012

Οι κατά Θεόν ησυχαστές και οι εγκόσμιοι καθησυχαστές



               
Γέροντα, τα διάφορα κινήματα, οι διαμαρτυρίες πού γίνονται από τους Χριστιανούς έχουν κάποιο αποτέλεσμα;
- Ή παρουσία των Χριστιανών είναι πλέον ομολογία πίστεως. Μπορεί κανείς με την προσευχή να βοηθήσει περισσότερο, αλλά την σιωπή του θα την εκμεταλλευθούν οι άλλοι και θα πουν. «Ό τάδε και ό τάδε δεν διαμαρτυρήθηκαν, επομένως είναι με το μέρος μας· συμφωνούν μαζί μας». Αν δεν αρχίσουν μερικοί να χτυπούν το κακό, να ελέγχουν δηλαδή αυτούς πού σκανδαλίζουν τους πιστούς, θα γίνει μεγαλύτερο κακό. Έτσι θα τονωθούν λίγο οι πιστοί, άλλα και θα εμποδιστούν λίγο όσοι πολεμούν την Εκκλησία.
Ή Εκκλησία δεν είναι δικό τους καΐκι, να κάνουν βόλτες· είναι το σκάφος τού Χριστού. Αυτοί είναι κατακριτέοι. Το μόνο πού τους ενδιαφέρει είναι να έχουν μεγάλο μισθό, πολυτελές αυτοκίνητο, να τρέχουν στις διασκεδάσεις... Και ύστερα κάνουν νόμο να παντρεύονται με πολιτικό γάμο, νομιμοποιούν τις αμβλώσεις...
Τι θα κάνη ό Θεός, άλλο θέμα.
Και με τις βλάσφημες ταινίες πού παρουσιάζουν, θέλουν να γελοιοποιήσουν τον Χριστό. Το κάνουν, για να πουν «αυτός ήταν ο Χριστός, τώρα θα έρθει ό Μεσσίας», και να παρουσιάσουν μετά τον «Μεσσία» τους. Εκεί το πάνε.
- Οι άνθρωποι, Γέροντα, τα πιστεύουν και βλάπτονται!
- Ό βλαμμένος βλάπτεται. Τα πιστεύει, γιατί θέλει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να ανάπαυση τον λογισμό του. Με όλα αυτά τα βλάσφημα πάνε να δικαιολογήσουν ηθικές αταξίες. Το έχουν παρακάνει. Είχαν κάνει μήνυση ότι ή ταινία «Ό τελευταίος πειρασμός» προσβάλλει την θρησκεία και οι εισαγγελείς είπαν. «Δεν είναι τίποτε». Τέτοιες βλασφημίες δεν ακουστήκαν ποτέ! Για μας ή διαμαρτυρία για την βλάσφημη εκείνη ταινία ήταν ομολογία πίστεως. Βέβαια με όλα αυτά τα βλάσφημα γίνεται και ένα καλό· χωρίζει ή ήρα από το σιτάρι, κοσκινίζεται ό κόσμος.
- Υπάρχουν, Γέροντα, κάποια θέματα για τα όποια πρέπει να αμύνεται κανείς, είτε ως άτομο είτε ως ομάδα, και κάποια για τα όποια δεν πρέπει; Π.χ. εσείς, όταν σας είπαν ότι είστε αιρετικός, απαντήσατε, ενώ σ' άλλες κατηγορίες σιωπήσατε.
- Αυτό το λένε οι Άγιοι Πατέρες, δεν είναι ότι το λέω εγώ.Οποιαδήποτε άλλη κατηγορία με βοηθάει στην πνευματική ζωή, ενώ το «αιρετικός» με χωρίζει από τον Χριστό.

- Γέροντα, πώς θα βοηθηθούν οι άνθρωποι με τόσα πού γίνονται στον κόσμο;
- Εκείνος πού θέλει να βοηθηθεί, βοηθιέται με τιποτένια πράγματα. Π.χ. κουνιέται ένα κανδήλι ή κουνιέται ό ίδιος ολόκληρος με έναν σεισμό και συνέρχεται. Όσοι δεν πιστεύουν, γίνονται χειρότεροι, όταν ακούν ότι θα γίνει πόλεμος ή κάποια καταστροφή. «Δώσ' του, σού λέει, να γλεντήσουμε, γιατί χάνουμε την ζωή», οπότε το ρίχνουν τελείως έξω. Άλλοτε ακόμη και οι αδιάφοροι, όταν άκουγαν λ.χ. ότι θα γίνει πόλεμος, συνέρχονταν και άλλαζαν ζωή. Τώρα είναι πολύ λίγοι αυτοί. Παλιά το έθνος μας ζούσε πνευματικά, γι' αυτό και ό Θεός το ευλογούσε και οι Άγιοι μάς βοηθούσαν Με θαυμαστό τρόπο, και νικούσαμε τους εχθρούς μας, οι οποίοι πάντοτε ήταν περισσότεροι από εμάς. Σήμερα λέμε πώς είμαστε Ορθόδοξοι, άλλα δυστυχώς συχνά Μόνον το όνομα «Ορθόδοξος» έχουμε και όχι ζωή ορθόδοξη.
Ρώτησα έναν Πνευματικό με κοινωνική δράση,με ένα σωρό πνευματικοπαίδια κ.λπ.:
«Τι ξέρεις για μία βλάσφημη ταινία;» . «Δεν ξέρω τίποτε», μού είπε. Δεν ήξερε τίποτε και είναι σε μεγάλη πόλη. Κοιμίζουν τον κόσμο. Τον αφήνουν έτσι, για να μη στενοχωριέται και να διασκεδάζει. Μην τυχόν πεις ότι θα γίνει πόλεμος ή ότι θα γίνει ή Δευτέρα Παρουσία και γι' αυτό πρέπει να ετοιμασθούμε, μην τυχόν στενοχωρηθούν οι άνθρωποι. Σαν Μερικές γριές πού λένε «Μη μιλάς για θάνατο· Μόνο για χαρές και για βαφτίσια να ΅ιλάς», σαν να ΅ην τις περι΅ένει θάνατος. Έτσι νιώθουν ΅ία ψεύτικη χαρά. Ενώ, αν σκέφτονταν ότι το τάδε γεροντάκι πού έ΅ενε λίγο πιο κάτω πέθανε χθες, ό άλλος είναι στα τελευταία του και θα πεθάνει, ΅εθαύριο θα γίνει τού τάδε το ΅νη΅όσυνο πού ήταν και πολύ νεότερος από αυτές, θα σκέφτονταν τον θάνατο και θα έλεγαν: «Πρέπει να εξο΅ολογηθώ, να ετοι΅ασθώ πνευ΅ατικά, γιατί ΅πορεί κι ε΅ένα σε λίγο να ΅ε καλέσει ό Χριστός για την άλλη ζωή». ιαφορετικά, έρχεται ύστερα ο θάνατος και τις παίρνει ανέτοι΅ες.
"Άλλοι πάλι από... «καλωσύνη» λένε: «Στους αιρετικούς ΅η λέτε ότι είναι στην πλάνη, για να δείξου΅ε αγάπη». Και έτσι τα ισοπεδώνουν όλα. Αν ζούσαν αυτοί στα πρώτα χρόνια τού Χριστιανισ΅ού, δεν θα είχα΅ε ούτε έναν Άγιο. Έλεγαν τότε στους Χριστιανούς: «Ρίξε ΅όνο λιβάνι στην φωτιά και ΅ην άρνήσαι τον Χριστό». εν το δέχονταν. «Κάνε ΅όνον πώς ρίχνεις». εν το δέχονταν. «Μη ΅ιλάς για τον Χριστό και πήγαινε ελεύθερος σε άλλο ΅έρος», και δεν το δέχονταν. Σή΅ερα βλέπεις έναν νερόβραστο κόσ΅ο.
Γέροντα, όταν λέει ό Απόστολος Παύλος «Ό καρπός τον Πνεύ΅ατος εστίν αγάπη, χαρά» εννοεί ότι ή χαρά είναι τεκ΅ήριο σωστής ζωής;
- Ναι, γιατί υπάρχει κοσμική χαρά και θεϊκή χαρά. Όταν κάτι δεν είναι πνευματικό, καθαρό, δεν μπορεί να υπάρχει αληθινή χαρά και ειρήνη στην καρδιά. Ή χαρά πού αισθάνεται ένας πνευματικός άνθρωπος δεν είναι ή κοσμική χαρά πού επιζητούν πολλοί σήμερα. Να μην τα ΅πλέκουμε τα πράγματα. Οι Άγιοι είχαν τέτοιου είδους χαρά πού ζητάμε εμείς; Ή Παναγία είχε τέτοια χαρά; Ό Χριστός γελούσε; Ποιος Άγιος πέρασε από αυτήν την ζωή χωρίς πόνο; Ποιος Άγιος είχε τέτοια χαρά πού επιδιώκουν πολλοί Χριστιανοί της εποχής μας, πού δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε δυσάρεστο, για να  μη στενοχωρηθούν, να μη χάσουν την ηρεία τους;
Αν θέλω να μη στενοχωρηθώ, για να είμαι χαρούμενος, να μη χαλάσω την ησυχία μου, για να είμαι πράος, τότε είμαι αδιάφορος! Άλλο πραότητα πνευματική και άλλο πραότητα από αδιαφορία. Λένε μερικοί: «Πρέπει να είμαι χαρούμενος, γιατί είμαι Χριστιανός. Να είμαι ήρεμος, γιατί είμαι Χριστιανός». Αυτοί δεν είναι Χριστιανοί. Το καταλάβατε; Αυτό είναι αδιαφορία, είναι κοσμική χαρά. Όποιος έχει αυτά τα κοσμικά στοιχεία, δεν είναι πνευματικός άνθρωπος.
Ό πνευματικός άνθρωπος είναι όλος ένας πόνος. Πονάει δηλαδή για καταστάσεις, για ανθρώπους, αλλά ανταμείβεται γι' αυτόν τον πόνο με θεία παρηγοριά. Νιώθει πόνο, αλλά νιώθει μέσα του θεία παρηγοριά, γιατί κάνει ρίψεις με ευλογίες ό Θεός από τον Παράδεισο στην ψυχή και αγάλλεται ό άνθρωπος από την θεϊκή αγάπη. Αυτή είναι ή χαρά, ή πνευματική χαρά, πού δεν εκφράζεται και πλημμυρίζει την καρδιά. Το παράδειγμα μιλάει.
(Γ.Παϊσιος Λόγοι τόμος Β΄)

Ως των πασχόντων ανακούφισις θεία . . .



 
 Ως των πασχόντων ανακούφισις θεία, και δαιμονώντων ιατήρ και ακέστωρ, Γεράσιμε Πατήρ ημών, Οσίων καλλονή, ρύου τους τιμώντάς σε, δυσαλθών νοσημάτων, σύντριψον του δράκοντος, τας δεινάς πανουργίας, άς καθ΄ημών τεκταίνει δολερώς, εν ασφαλεία τηρών την ζωήν ημών.


                            
             
                                       Από τον παρακλητικό κανόνα του Αγίου Γερασίμου 
                                            υπό Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΑΤΡΩΝΗΣ

Τῌ Κ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρας Ἀρτεμίου, τοΰ Ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρός, ἡμῶν Γερασίμου, 

καὶ τῆς Ὁσίας ἡμῶν Ματρώνης, τῆς Χιοπολίτιδος.
Τῇ Κ' τοῦ αὐτού μηνός,

 Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἀρτεμίου.

Ὁ πάντα λαμπρὸς Ἀρτέμιος ἐν βίῳ,
Τμηθεὶς ἀπῆλθεν εἰς ὑπέρτατον κλέος.
Εἰκάδι Ἀρτέμιος πυκινόφρων αὐχένα τμήθη.

Μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Γερασίμου τοῦ νέου,

 τοῦ ἐκ Τρικάλων τῆς Πελοποννήσου, οὗ τὸ σεπτὸν καὶ ἅγιον 
λείψανον σῴζεται ἄφθορον ἐν Κεφαλληνίᾳ.

Γεράσιμος κάλλιστον ἤρατο κλέος
Ἐκ τῆς ἄνωθεν ἀγλαῆς εὐκοσμίας.
Ἕκτῃ πιννυτὸς ἔφθανε φῶς δεκάτῃ Γεράσιμος.

Τῷ αὐτῷ Μηνί, τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν Ματρώνης τῆς θαυματουργοῦ.


Λιποῦσα κόσμον ἔμπλεων ἀκοσμίας.
Χριστῷ πρόσεισι νυμφικῶς ἡ παρθένος.
Εἰκάδι Ματρώνης δέμας γαῖα κάλυψε θανούσης.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἐβόρης, Ἐνόης, Ζεβινᾶς, Γερμανός, Νικηφόρος, 

Ἀντωνῖνος, καὶ ἡ Ἁγία Μάρτυς Μαναθὼ ἡ παρθένος,
 ξίφει καὶ πυρὶ τελειοῦνται.

Λίθοις Ἐβόρην καὶ σύναθλον Ἐνόην,
Λίθων λάτραι κτείνουσιν ἀθλητοκτόνοι.
Ξίφος Ζεβινᾶν, Γερμανόν, Νικηφόρον
σὺν Ἀντωνίνῳ δεικνύει νικηφόρους.
Τί καὶ καθαρθῇς εἰς τὸ πῦρ βεβλημένη,
Ἁγνὴ Μαναθώ, πνεῦμα σῶμα παρθένε;

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Βασιλείου,

 ἐπισκόπου Τραπεζούντος, ζήσαντος ἐπὶ βασιλείας Λέοντος τοῦ Σοφοῦ.

Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Μιχαήλ Χούλης, Ο μοχθηρός αόρατος πνευματικός κόσμος και η θεραπεία του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών



(Ο αρχάγγελος Μιχαήλ είναι ο κατεξοχήν διώκτης και νικητής των δαιμόνων στον αγγελικό κόσμο. Πίνακας του Rafaello Sanzio (1518), Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου)
Ο μοχθηρός αόρατος πνευματικός κόσμος και η θεραπεία του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών (Λουκά, κεφ.  8, 26-39)
Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου
Είναι πίστη της Εκκλησίας μας ότι ο Υιός του Ανθρώπου «φανερώθηκε για να καταργήσει τα έργα του διαβόλου» (Α΄ Ιω. 3,8). Ένα τέτοιο παράδειγμα θεραπείας και απελευθέρωσης ανθρώπου υποταγμένου στον σατανά είναι και το περιστατικό με το δαιμονισμένο νέο στα Γάδαρα, που αναφέρεται στην σημερινή ευαγγελική περικοπή. Πριν από την επιτέλεση του θαύματος, ο Χριστός: (α) είχε ηρεμήσει τη φουρτουνιασμένη θάλασσα και έδειξε έτσι την εξουσία του πάνω στη φύση, (β) είχε αναστήσει τη κόρη του Ιαείρου και επεσήμανε την εξουσία του πάνω στον θάνατο και ότι είναι ο άρχων της ζωής. Με το παρόν περιστατικό φανερώνει ότι κυριαρχεί και στο βασίλειο των δαιμόνων και αποδεικνύεται ότι είναι ο αληθινός Θεός.
Ο Διάβολος στην Αγία Γραφή παρουσιάζεται, ήδη από την πτώση των πρωτοπλάστων, να έχει εισχωρήσει στην ανθρώπινη ιστορία και να προσπαθεί  να καταστρέψει με νύχια και με δόντια τον άνθρωπο, «ως λιοντάρι που βρυχάται» (Α΄ Πέτρ. 5,8). Όπως ακριβώς ένα ανοικτό τραύμα χωρίς φροντίδα και αντιβίωση μολύνεται, έτσι και οι πρώτοι άνθρωποι άφησαν εκτεθειμένο το νου και την καρδιά τους στην επιρροή του κακού, με αποτέλεσμα να υποκύψουν στις παγίδες του αντιχρίστου. Η συγκεκριμένη περικοπή αποδεικνύει ότι οι δαίμονες έχουν μάλιστα και προσωπική συνείδηση και θέληση και δεν είναι απλά μια διανοητική κατασκευή που σημαίνει κάτι το κακό. Ο “διάβολος” λέγεται έτσι επειδή συκοφαντεί και διαβάλλει τις πράξεις των ανθρώπων ενώπιον του Θεού και με τη λέξη “σατάν” υπονοείται στα εβραϊκά αυτός που εναντιώνεται και αντιστέκεται στα σχέδια του Θεού, ο αντίδικος και ο αντίπαλος.

Τα δαιμόνια που συναντάμε στα Ευαγγέλια συζητάνε με το Χριστό, εκδιώκονται και εξέρχονται από τους ανθρώπους, ομολογούν τον Χριστό ως Θεό, μάλιστα δε “πιστεύουν και φρίττουν”, σύμφωνα με τον απόστολο Ιάκωβο, αλλά δεν ποιούν καρπούς μετανοίας διότι δέθηκαν σταθερά στο κακό (Ιακ. 1,19). Σε άλλα σημεία της Γραφής πλησιάζουν και προσκυνούν τον Ιησού ή αναγνωρίζουν ότι έχει εξουσία πάνω τους και παρακαλάνε για την αποτροπή της τιμωρίας τους. Αυτά όλα είναι προσωπικοί τρόποι αντίδρασης, που δεν μπορούν να αποδοθούν σε συνηθισμένες μορφές ψυχασθένειας. Σε πολλές περιπτώσεις οι δαιμονισμένοι αποκαλύπτουν διάφορες κρυφές πράξεις άλλων, τα ονόματα τρίτων και τις ιδιότητές τους κ.α., γεγονότα που δεν ερμηνεύονται δια της κοινής λογικής ή μόνο βιολογικά. Κατά την σύμφωνη γνώμη των αγίων και των Πατέρων της Εκκλησίας, η χειρότερη μορφή τυραννίας είναι εκείνη του διαβόλου πάνω στον άνθρωπο, που βέβαια έχει διαβαθμίσεις και απαντάται και με διαφορετικές μορφές, όπως είναι οι περιπτώσεις υπερηφάνειας, ασέβειας, κακίας, υποδούλωσης στα πάθη, αίρεσης, απιστίας, ειδωλολατρίας, και ούτω καθεξής.  
Στη χώρα μας δρουν και αποπροσανατολίζουν πολλούς ανυποψίαστους συνανθρώπους μας, είτε ατομικά είτε με μορφή εταιρειών, ένας μεγάλος αριθμός από μάγους, μέντιουμ και οραματίστριες, που είναι ενεργούμενα υπερφυσικών κακών δυνάμεων και φθείρουν ψυχές. Δυστυχώς το πονηρό πνεύμα καμουφλάρεται και παρουσιάζει τα κατορθώματά του στη σύγχρονη εποχή μας δήθεν με επιστημονικό προσωπείο και ως εξωτερίκευση των εσωτερικών δυνάμεων, που υποτίθεται πως σε αδράνεια υπάρχουν μέσα μας. Στο ίδιο πνεύμα βαδίζει και η αποκρυφιστική Νέα Εποχή, που προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους, και βεβαίως πλανεμένα διδάσκει, ότι όλοι είμαστε θεοί επί της γης και πως τα θαύματα και η αλλαγή στη ζωή μας είναι κατορθωτά με την επίκληση συνειδητών ενεργειακών δυνάμεων, στις οποίες δίνουν ονομασίες, όπως: “μεγάλοι παλιοί”, “οντότητες”, “άγγελοι”, “δύναμη ρέϊκι” κ.λπ. Όλα αυτά είναι καμουφλαρισμένη διδασκαλία της σύγχρονης μαγείας. Ο απόστολος Παύλος μάλιστα αποκαλύπτει (αλλά και ο Μέγας Αθανάσιος αναφέρει ότι συνέβαινε στη ζωή του Μεγάλου Αντωνίου) ότι τα δαιμόνια εμφανίζονται και ως άγγελοι φωτός για να παραπλανήσουν αρκετούς (Β΄ Κορ. 11,14). Η λαϊκή παροιμία «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός» έχει το ίδιο ακριβώς νόημα στις κοσμικές υποθέσεις.     
Ο νέος αυτός της σημερινής ευαγγελικής διηγήσεως, υπόδουλος καθώς ήταν στον διάβολο, έπασχε από αντικοινωνικότητα, επιθετικότητα, εσωτερική διάσπαση και συγκρούσεις, καταστροφική ορμή, μοναξιά και απομόνωση, αφού τα πάθη άλλωστε στην Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία είναι διαστροφή των ψυχικών δυνάμεων και αντίθετη πορεία προς τη θέωση-ένωσή μας με το Θεό. Αυτές είναι οι συνέπειες του κακού στον άνθρωπο, που διαχέονται και στο περιβάλλον ως ασθένεια, πείνα, μίσος, πόλεμος, τρομοκρατία, αναρχία, βιασμός, αυτοκτονία κ.λπ., και που έχουν την αρχή τους όχι στο Θεό, αλλά στον μοχθηρό αόρατο πνευματικό κόσμο και στον ξεπεσμό του ανθρώπου. Ο Χριστός προσφέρει τη νίκη πάνω στις σκοτεινές και απάνθρωπες δυνάμεις και τη δυνατότητα εσωτερικής συνοχής, ελευθερίας και προσωπικής καταξίωσης, μέσω της Χάρης του, των μυστηρίων της Εκκλησίας (ιδιαίτερα της Εξομολόγησης και της Θ. Κοινωνίας), της αγάπης και της χριστιανικής άσκησης (ταπείνωση, νηστεία, προσευχή, εκκλ. λατρεία, αγρυπνία κ.α.), άνευ των οποίων, και χωρίς την τήρηση των εντολών του Χριστού, όλα φαντάζουν ότι μπορούν να επιτευχθούν μαγικά, χωρίς δηλαδή τη δική μας συν-ενέργεια. Σύμφωνα εξάλλου με τα λόγια του Κυρίου, το «γένος» των δαιμόνων δεν μπορεί να εκδιωχθεί παρά μόνο «με προσευχή και νηστεία» (Ματθ. 14,21).  
Ο Χριστός είναι ο ελευθερωτής ψυχών και σωμάτων. Η σύγκρουση με το πονηρό πνεύμα έληξε, με νικητή τον αναστάντα Θεάνθρωπο. Ο Χριστός ήλθε «ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α' Ιω. 3,8) και η ανθρώπινη φύση λυτρώθηκε, με αρχή της σωτηρίας την ενσάρκωσή  Του. Για την καταξίωση όμως του ανθρωπίνου προσώπου απαιτείται καθημερινός αγώνας. Η εσωτερική και εξωτερική αλλαγή του πρώην δαιμονισμένου επισημαίνει ότι στον νέο κόσμο του Θεού, που συντελείται καθ’ οδόν και προς το μέλλον, θα υποχωρήσει κάθε μορφή του κακού. Η Εκκλησία είναι το σώμα του Κυρίου «παρατεινόμενο στους αιώνες». Είναι το ψυχοσωματικό ουράνιο Πανδοχείο, ιατρείο ψυχών και σωμάτων, κατά την πατερική ερμηνεία της παραβολής του Καλού Σαμαρείτη. Εκεί μόνο βρίσκει αληθινή και αιώνια ανάπαυση ο άνθρωπος, διώκεται το κακό και γαληνεύει η ψυχή, αφού επικοινωνεί όχι μόνο αγαπητικά και αδελφικά με τους συνανθρώπους του, αλλά και μέσω των εκκλησιαστικών μυστηρίων με τους αγίους και τους αγγέλους του Θεού.
      ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:
1. ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΗ, Κων/νου Γρηγοριάδη, τ. Α΄, έκδ. β΄, έκδ. “Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος”, Αθ. 2001
2. ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ, Σταύρου Φωτίου, εκδ. Γρηγόρη, Αθ. 2000
3. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Νικολάου Νευράκη, Αθ. 1989

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΡΤΕΜΙΟΥ

Τῌ Κ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἀρτεμίου.

Τῇ Κ' τοῦ αὐτού μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἀρτεμίου.

Ὁ πάντα λαμπρὸς Ἀρτέμιος ἐν βίῳ,
Τμηθεὶς ἀπῆλθεν εἰς ὑπέρτατον κλέος.
Εἰκάδι Ἀρτέμιος πυκινόφρων αὐχένα τμήθη.

Μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Γερασίμου τοῦ νέου,

 τοῦ ἐκ Τρικάλων τῆς Πελοποννήσου, οὗ τὸ σεπτὸν καὶ ἅγιον 
λείψανον σῴζεται ἄφθορον ἐν Κεφαλληνίᾳ.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἐβόρης, Ἐνόης, Ζεβινᾶς, Γερμανός, Νικηφόρος, 

Ἀντωνῖνος, καὶ ἡ Ἁγία Μάρτυς Μαναθὼ ἡ παρθένος, ξίφει καὶ πυρὶ τελειοῦνται.

Ταῖς αὐτῶν Ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 19, 2012

Γιατί ο Θεός να μην θεραπεύει πάντα το σώμα μας;




Με είχε ρωτήσει κάποιος φίλος τις προάλλες γιατί να γίνονται και γιατί να μην γίνονται θαύματα σε όλους τους ανθρώπους από τον Χριστό, -που είναι η προσωπική Αλήθεια- από την Παναγία, τους Αγίους και άλλους μεσίτες και πρεσβευτές. Γιατί ένας άνθρωπος να θεραπεύεται από τον καρκίνο και άλλος να ζεματίζεται και να πονάει και υποφέρει, σωματικά πάντα…; Επιθυμεί κάτι τέτοιο ο φιλάνθρωπος Θεός;
Πρώτα-πρώτα, ο Θεός δεν γίνεται φορτικός και δεν είναι «κομπλεξικός», όπως εμείς. Απεναντίας, εάν δεν Τον θέλουμε στην ζωή μας, δεν έρχεται, αν και μας ευεργετεί και πάλι όσο Του το επιτρέπουμε. Είναι ο μανικότερος των εραστών, ο πιο τρελός των ερωτευμένων και παράλληλα ο «ευγενής», που σεβεται απεριόριστα την ελευθερία μας. (Επίσης, είναι αυτός που φέρεται όπως ο πατέρας στην παραβολή του Ασώτου- δεν ζητάει κανένα λόγο, ούτε … «κάνει μούτρα», αλλά απλώς χαίρεται με την επιστροφή μας στο καλό.) Με άλλα λόγια, μας αφήνει να πάμε όπου θέλουμε, είτε με τα λόγια και τις εξωτερικές ενέργειες κάνουμε τους ευσεβείς, είτε όχι. Εκεί έχει ο άνθρωπος ακέραια την ευθύνη.
Τώρα, στην περιπτωση που πράγματι έχουμε αγάπη ή έστω «φόβο» Θεού, τότε ο Θεός επεμβαίνει στην ζωή μας. Και η προτεραιότητά του είναι να γιατρέψει την ψυχή πρώτα και έπειτα το σώμα. Έτσι, σε αυτό το πλαίσιο και υπό αυτές τις προϋποθέσεις, οι ασθένειες είναι οι «αγάπες του Θεού», όπως έλεγε  ένας γέροντας σύγχρονος μεγάλος. Κι αυτό, διότι «ον αγαπά ο Κύριος παιδεύει», δηλαδή αυτόν που «αγαπά»(όλους εξ ίσου τους αγαπά, εδώ ο Απόστολος μιλάει για την αγάπη με ανταπόκριση προφανώς) ο Θεός τον παιδαγωγεί, τον εκπαιδεύει, ώστε να βελτιωθεί και να Του μοιάσει περισσότερο, ΣΤΟ ΜΈΤΡΟ της θέλησης και της αντοχής του κάθε ανθρώπου κάθε φορά.  Ο γέροντας Πορφύριος είχε πει κάτι ακραίο: ο Θεός δεν άνοιξε το μυαλό των γιατρών, για να βρουν την θεραπεία του καρκίνου, που είναι μπροστά στα μάτια τους, διότι «είδε ότι έτσι γέμισε ο Παράδεισος». (Παράλληλα, είχε πει ότι «η πνευματική υγεία αδρανοποιεί τον καρκίνο.)
Είναι, όμως, πραγματικό αυτό; Ή μήπως ο Θεός είναι αντί για την αυτοευσπλαχνία «δίκαιος και αμείλικτος»; Θα σας πω κάτι από την προσωπική μου εμπειρία: έχω δει ανθρώπους που μια ολόκληρη ζωή φέρονταν με μεγάλη σκληρότητα, αυταρχισμό κ.α. σε κοντινούς τους ανθρώπους [συνήθως στους άλλους κάνουμε τους ευγενικούς άλλωστε, έτσι δεν είναι; ] να έχουν ΜΕΤΑΒΆΛΕΙ ΆΡΔΗΝ την συμπεριφορά τους με αυτήν την ασθένεια. Να έχουν μετανοήσει και μάλιστα εμπράκτως. Διότι, σκεφτείτε, πόσο πωρωμένοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι… Όταν έχουμε την υγεία μας και ασχολούμαστε κανονικά με  τις μάταιες βιοτικές μας  μέριμνες -και λοιπές εφήμερες ανοησίες και γελοιότητες-διαμορφώνουμε τεράστιο εγωισμό και αυτοδικαίωση. Συχνά κάνουμε κόλαση την ζωή των κοντινών μας ανθρώπων, αφού έχουμε θανατώσει τις ψυχές μας… Αυτά κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, δουλεύουμε στα πάθη μας, στην ανθρωπαρέσκεια, κατατυραννούμε τους άλλους που είχαν την κακή τύχη να έχουμε κάποια εξουσία πάνω τους και κλαιγόμαστε από πάνω, όταν δεν μας κάνουν τα χατίρια.
Λοιπόν, τι θα έπρεπε να κάνει ο Θεός που τόσο μας αγαπά σε αυτήν την περιπτωση, αφού έχει μυριάκις μακροθυμήσει; Θα έπρεπε μήπως να μας αφήσει σε αυτήν την κατάσταση ή να μας δώσει μια κατάσταση που μόνον Αυτός ξέρει πως θα μας βοηθήσει και να μας βγάλει από την ματαιότητα ΄που ζούμε, αφού Τον ζητάμε -παρ’ όλ ‘αυτά- στην ζωή μας;
Συμπέρασμα: Όλες οι ασθένειες είναι κατ’αρχήν απευκταίες, αλλά η αγάπη πολλές φορές βρίσκεται ακραίες οδούς, για να μας βγάλει από την τύφλωσή μας. Και «αν σήκωνες τις δυσκολίες, κανείς δεν θα σωζόταν».

η Εκκλησία και οι αξιολύπητοι αχθοφόροι της νέας τάξης



του φιλόλογου και συγγραφέα Κώστα Γανωτή

Η παγκοσμιοποίηση που δεν έρχεται καλπάζοντας και καλλιεργείται μεθοδικά απο κυβερνητικά και επιχειρηματικά  στελέχη είναι βέβαιο ότι θα σαρώσει θεσμούς και παραδόσεις. Ενας θεσμός μόνο δεν κινδυνεύει απο καμιά παγκοσμιοποίηση και αυτός είναι η Εκκλησία.
     Και δεν κινδυνεύει γιατί η Εκκλησία απο την ίδρυση της είναι παγκόσμια, δεν είναι εθνική. Τον οποιοδήποτε αλλοεθνή τον θεωρούμε δυνάμει αδελφό μας και όταν είναι βαπτισμένος είναι αδελφός μας καρδιακός και τίποτε δεν μας χωρίσει απ'αυτόν.
     Πως εξηγείται όμως το γεγονός μας η Εκκλησία να ευλογεί τους εθνικούς αγώνες και να ευνοεί την εθνική απελευθέρωση; Πως λέμε ότι το έθνος μας είναι συνυφασμένο με την Ορθοδοξία και συμπορεύεται μαζί της; Γιατί η εθνική μας σημαία προβάλλει το σύμβολο της Εκκλησίας μας, το Σταυρό;
     Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι μιαΕκκλησία οικουμενική δεν ευνοεί καμία υποδούλωση και ευνοεί κάθε απελευθέρωση. Ωστε η θερμή συμπαράσταση της Εκκλησίας μας στους εθνικούς μας αγώνες είναι μια παραχώρηση προς τις ανάγκες και τα προβλήματα του λαού, μια συμπαράσταση σε θέμα δικαιοσύνης, μια έξοδος της Εκκλησίας απο τη φύση της προς βοήθεια του κόσμου.
     Αν η ιστορία του έθνους μας είναι συνυφασμένη με την εκκλησιαστική μας ιστορία, αυτό οφείλεται στο ότι το έθνος υπηρέτησε την Εκκλησία και την υπάκουσε. Εγινε δηλαδή το έθνος μας(σε πολύ μεγάλο βαθμό) ο κόκκος του σίτου που έπεσε στη γη και απέθανε και έδωσεν καρπόν εκατονταπλασίονα. Δεν έγινε δηλαδή ηΕκκλησία έθνος αλλά το έθνος έγινε (σε μεγάλο βαθμό)Εκκλησία.

     Δεν μας παραγγέλλει η Εκκλησία να πολεμούμε και να σκοτώνουμε τον εισβολέα, αλλά εμείς, που δεν αντέχομε τη σκλαβιά, αποφασίζομε να πολεμήσουμε, κι επειδή νιώθομε πως ο αγώνας μας είναι δίκαιος, επικαλούμαστε τη βοήθεια της Εκκλησίας. Γι'αυτό και ηΕκκλησία μας ευλογεί τους απελευθερωτικούς και αμυντικούς πολέμους, ποτέ όμως τους κατακτητικούς. Αυτό το κατάλαβε επιτέλους και το Βατικανό και εζήτησε έπειτα απο εξήντα χρόνια συγγνώμην γιατί συντάχθηκε με τον κατακτητικό φασισμό και συνεργάστηκε κιόλας μαζί του.

     Στις μέρες μας πάλι η Εκκλησία προεξάρχει σε αγώνες κοινωνικούς και εθνικούς, όχι γιατί ορέγεται να γίνει μια κοινωνική ή εθνική δύναμη, αλλά γιατί αυτοί οι θεσμοί πολεμούνται και κινδυνεύουν. Θα κάνει όντως κανείς τη σκέψη: αν οι θεσμοί αυτοί ταυτίζονται με τηνΕκκλησία τότε δεν κινδυνεύουν, αν δεν ταυτίζονται τότε ας κινδυνέψουν. Η Εκκλησία όμως δεν νιώθει έτσι, αλλά νιώθει σαν μάνα.
     Ο κόσμος, είτε είναι κάτω απ'τις φτερούγες της είτε βόσκει παραπέρα, της ανήκει το ίδιο και οι αγώνες αυτοί γίνονται κυρίως για τους αδυνάτους, για τις λιγότερο σχετικούς.
     Είδαμε ότι όταν το Ρωμαϊκό κράτος με τον άγιο και μέγα Κωνσταντίνο έγινε χριστιανικό, η Εκκλησίαευνόησε τη διανοητική ρωμαιοσύνη των Ελλήνων, γιατί δεν τους έβλαφτε σε τίποτε, και παράλληλα ευνόησε την πολιτιστική ελληνοποίηση του Ρωμαϊκού κράτους, κάτι που πολύ το ωφέλησε. Ετσι γίναμε κι εμείς Ρωμιοί και το'χομε και καμάρι, γιατί με το Ρωμαίικο προσδιορισμό μας αισθανόμαστε πολίτες ενός μεγάλου "έθνους" που τα χαρακτηριστικά του δεν είναι φυλετικά αλλά πολιτιστικά. Οι Ρωμιοί είναι πολίτες ενός παγκόσμιου έθνους και γι'αυτό καμιά παγκοσμιοποίησηδεν τους τρομάζει.
     Η παγκοσμιοποίηση που επιχειρείται στις μέρες μας διαφέρει πάρα πολύ απο τη ρωμαϊκή-χριστιανικήπαγκοσμιοποίηση, γιατί εκείνη είχε ένα μεγάλο μεταφυσικό μήνυμα να μεταδώσει στον κόσμο και γι'αυτό το μήνυμα που έγινε πίστη, ένωσε το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου.
Η σημερινή παγκοσμιοποίηση είναι απομυθοποιητική, επιδιώκει τη διάψευση αυτού του μηνύματος, την επικράτηση του φόβου, της ομοιομορφίας, της εμπορευματικότητας των αγαθών, της κατάργησης κάθε ηθικής.
     Η απάλειψη του θρησκεύματος και της εθνικότητος απο τις ταυτότητες, που είδαμε πόσο αντιδημοκρατικοί και ανυποχώρητα ενεργείται απο το κρατικό και υπερκρατικό κατεστημένο, θα φέρει το σβήσιμο της εθνικότητος στο λαό και ίσως και της θρησκευτικής του υπόστασης, ανεξάρτητα αν πολλοί ακόμα εξακολουθούν να πιστεύουν και να καλλιεργούν την εθνική και τη θρησκευτική τους ταυτότητα. Και εξηγούμαι.
     Με την ελεύθερη διακίνηση πολιτών της Ευρωπαϊκής Ενωσης που εγκαινιάζεται σε λίγους μήνες, θα είναι πολλά τα εκατομμύρια των Ευρωπαίων που θα έρθουν να ζήσουν στην ωραία Ελλάδα και να δουλέψουν σ'αυτήν. Και πολλοί απ'αυτούς θα είναι Ευρωπαίοι τουρκικής καταγωγής. Και όπως τα καλοκαίρια όποιος παει στη Μύκονο, ή στην Κρήτη δυσκολεύεται να πιστέψει ότι βρίσκεται στην Ελλάδα, έτσι θα νιώθει ολοχρονίς πια.
     Αυτοί οι καινούριοι συμπατριώτες μας θα έχουν όλα τα πολιτικά δικαιώματα με τους "παλιούς" κατοίκους και οι κοινότητες μας, οι δημόσιες υπηρεσίες, η Βουλή μαςθα καταληφθούν νομίμως απ'αυτούς.
     Τότε όσοι επιμένουν να ονειρεύονται τη γαλανόλευκη, τους εθνικούς μας αγώνες, την ελληνική οικογένεια, το φιλότιμο του Ελληνα, τον Μακρυγιάννη, τον Κολοκοτρώνη και τέτοια, θα θεωρούνται απλώς ρομαντικοί. Αυτά που βλέπομε σήμερα στα αμερικανικά και ευρωπαϊκά σενάρια, αυτά που διαβάζομε στη λογοτεχνία τους, θα αποτελέσουν μόνιμη πραγματικότητα της καθημερινής ζωής. Οι άνθρωποι δεν ανήκουν σε καμιά οικογένεια, σε καμιά θρησκεία ή έθνος, παρά είναι αρσενικοί ή θηλυκοί, ο μόνος τους προσδιορισμός. (σ.Misha και αυτό άλλαξε πλέον με τα «νέα ήθη»)
     Επιμένω ότι αυτή η κατάσταση είναι πολύ κοντινή, γιατί κιόλας το μοντέρνο κοσμικό μέρος του λαού μας αυτή την κατάσταση ζει. Και η ασυγκράτητη αντιπάθεια των ιθυνόντων προς την Εκκλησία δείχνει την ενόχληση του κοσμικού κατεστημένου, γιατί ως θεσμός ηΕκκλησία δείχνει την ενόχληση του κοσμικού κατεστημένου, γιατί ως θεσμός η Εκκλησία τους αναγκάζει να αναστέλλουν τις ροπές τους και να δείχνουν ντροπή ή και να ντρέπονται ακόμη. Οι ξένοι τουρίστες, λ.χ. μας απειλούν με εγκατάλειψη των τουριστικών μας εγκαταστάσεων αν επιμένομε να δυστροπούμε μπροστά στην εισαγόμενη χυδαιότητα.
     Η Εκκλησία μας τα βλέπει όλα αυτά και ευλογεί κάθε κοινωνική αντίσταση στην επερχόμενη λαίλαπα της κατεδάφισης όλου του πολιτισμού μας, αν και είναι ο μόνος θεσμός που και θα συντηρηθεί και θα βρει πεδίον δράσεως μέσα στη ρωμαϊκή κοινωνία στα χρόνια του Νέρωνα και της πιο μεγάλης διαφθοράς. Μέσα στη μοναξιά και την ανασφάλεια του κόσμου, μέσα στην αβάσταχτη πλήξη του μηδενισμού θα λάμψουν ο Σταυρός και η σοφία του Ευαγγελίου. Και η Εκκλησία θα ανεβεί πάλι απο τις κατακόμβες και θα χτίσει πάλι την Αγία-Σοφιά της.
     Γι'αυτό οι πιο αξιολύπητοι στις μέρες μας είναι οι ανυποψίαστοι αστοί, συλλέκτες στιγμιαίων ηδονών, και ακόμα πιο αξιολύπητοι είναι αυτοί που φόρεσαν το λουρί του ζυγού της νεας τάξης και παλεύουν να το επιβάλουν στο λαό μας. Αυτοί οι τελευταίοι είναι τραγικά πρόσωπα. Ξέρουν ότι ο λαός μας(που υπάρχουν ακόμα) θα τους συντρίψει(το δείχνουν ήδη οι δημοσκοπήσεις και ο τρόμος ενός δημοψηφίσματος) αλλά, και αν ταυτιστούν με το λαό, θα τους συντρίψει το νεοταξικό κατεστημένο.
Βέβαια, αν γίνει το δεύτερο, θα γίνουν νεομάρτυρες, δεν έχουν όμως την ωριμότητα να το δεχτούν αυτό. Οταν όμως τους συντρίψει ο λαός, θα αποδειχθούν και κακοί και γελοίοι και θα ντρέπονται με τη σκέψη ότι τα εγγόνια τους θα διαβάζουν το βιο και την πολιτεία τους προ πάντων την πολιτεία τους.
     Χαρά σ'εκείνους που θα παραμείνουν κάτω απο τις φτερούγες της Εκκλησίας. Θα γίνουν αλιείς ανθρώπων, θα ιδούν με τα μάτια τους θαύματα και οράματα, αυτοί θα χορτάσουν αλαλαγμό.

Ποιοί θα πλανηθούν από τον Αντίχριστο κατά την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων (ΜΕΡΟΣ Γ’)

Όταν ομιλείς περί Χριστού το Ευαγγέλιο θα σε οδηγήσει οπωσδήποτε και στο λόγο περί Αντίχριστου και περί των εσχάτων.
  
Απομαγνητοφωνημένη - βελτιωμένη
ομιλία Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη
ΜΕΡΟΣ Γ: Ποιοί θα πλανηθούν από τον Αντίχριστο κατά την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων
Είναι εύκολο άραγε αδελφοί μου να κατανοήσουμε τα σημεία των καιρών η υπάρχει πιθανότητα να τα θεωρήσουμε φυσιολογικές εξελίξεις της εποχής μας και να πλανηθούμε; Τι λέγουν δι᾽ αυτό ο Χριστός μας και οι Άγιοι Πατέρες; Είναι εύκολο να πλανηθεί κάποιος η όχι; Ποιοί άραγε θα πλανηθούν υπό του Αντιχρίστου;
Αδελφοί μου, δεν είναι εύκολο. Θέλει πολύ διάκριση και Πνεύμα Άγιον δια να εννοήσουμε τα σημεία των καιρών και τον ερχομό του Αντιχρίστου.
Σας υπενθυμίζω ότι ο λαός του Ισραήλ και οι Αρχιερείς του δεν αναγνώρισαν τα σημεία των καιρών και τον ερχομό του Μεσσία και Τον οδήγησαν επάνω εις τον Σταυρό.
Εάν οι Αρχιερείς και ο λαός δεν αναγνώρισαν τον Χριστό την εποχή εκείνη και τελικά Τον εσταύρωσαν, πόσο θα είναι εύκολο ερωτώ, ν᾽ αναγνωρίσει κανείς τον Αντίχριστο, ο οποίος θα προσπαθεί με χίλιες δύο πλάνες να εξαπατήσει την ανθρωπότητα, παρουσιάζοντας τον εαυτόν του ως έναν απλό ηγέτη της ανθρωπότητος, ενώ κάτω από τη μάσκα που θα φορά, θα κρύβεται ο Αντίχριστος;
Εάν οι άνθρωποι, οι Αρχιερείς και οι ιερείς δεν αναγνώρισαν τον Χριστό, πιστεύετε ότι θ᾽ αναγνωρίσουν τον Αντίχριστο; Δι᾽ αυτό ο Κύριος στο χθεσινό Ευαγγέλιο που μίλαγε πάλι για τα σημεία των καιρών είπε: «Βλέπετε μη πλανηθείτε». Προσέχετε μας λέει, τα μάτια σας δεκατέσσερα. Υπάρχει μεγάλη περίπτωση να πλανηθείτε.
Ας προσέξουμε αδελφοί μου! Διότι όταν ο Κύριος μας λέγει, ότι θέλει να προσέχουμε συνεχώς τα σημεία των καιρών, σκεφτήκατε άραγε πόσος μεγάλος κίνδυνος άραγε υπάρχει να πλανηθούμε; Να γιατί το λέει ο Χριστός μας. Διότι γνώριζε ότι κάποιοι αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί και θεολόγοι των εσχάτων καιρών θα αδυνατούν να διακρίνουν τα σημεία των καιρών και θα λέγουν στους πιστούς «μην ασχολείσθε εσείς οι χριστιανοί με τα σημεία αυτά. Δεν είναι τίποτα αυτά, εσείς να κοιτάζετε τα καθήκοντά σας ως χριστιανοί, ασχοληθείτε μόνον με τον Χριστό και αφήστε τα αυτά...» και τελικώς το αποτέλεσμα θα είναι να πλανηθούν οι ίδιοι και να πλανήσουν και μεγάλο τμήμα του λαού. Όπως έγινε και στην πρώτη Παρουσία του Χριστού που αρχιερείς και ιερείς και λαός πολύς πλανήθηκαν και εφώναξαν δια τον Ιησού «άρον άρον σταύρωσον αυτόν» και οδήγησαν τον Αληθινό Μεσσία επί του Σταυρού. Έτσι και την εποχή των εσχάτων καιρών κάποιοι εκ των αρχιερέων, ιερέων και του λαού, θα πλανηθούν και θα οδηγήσουν το λαό του Θεού στην προσκύνηση του Αντιχρίστου και στην παραλαβή του χαράγματός του. Τούτο όλο θα συμβεί, διότι δεν επρόσεξαν τα λόγια του Κυρίου που έλεγε να προσέχουν και να μην αμελούν τα σημεία των καιρών που ο Ίδιος έδωσε, ώστε να μην πλανηθούν. «Βλέπετε μη τις υμάς πλανήσει» αλλά δυστυχώς δεν πρόσεξαν
Δι᾽ αυτό και οι άγιοι Πατέρες, όπως ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρρος, ο Άγιος Αυγουστίνος τονίζουν ότι όπλο των χριστιανών δια να μην πλανηθούν οι χριστιανοί των εσχάτων καιρών από τον πλάνο είναι η θεωρητική τους κατάρτιση πάνω στο ζήτημα των εσχάτων και της έλευσης του θηρίου. Πρέπει, λέγουν οι Άγιοι, οι χριστιανοί να είναι ενημερωμένοι για το ποιά θα είναι η διδασκαλία και τα σημεία του Αντιχρίστου, ώστε όταν εμφανιστούν να αναγνωρίσουν τον πλάνο.
Επίσης, ως όπλο τους οι χριστιανοί τον καιρό εκείνο θα πρέπει να έχουν έντονη πνευματική ζωή, χριστοκεντρική ζωή και εγρήγορση. Διότι η πνευματική ζωή δίδει το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων. Διότι σκέτη η γνωσιολογική ενημέρωση των σημείων των καιρών, χωρίς την Χριστοκεντρική ζωή δεν ωφελεί, τονίζουν οι Άγιοι Πατέρες. Η ενημέρωση θα ωφελήσει μόνον εκείνους που θα ζουν πνευματικά και κοντά στον Χριστό. Διότι αυτοί και μόνον αυτοί δεν θα πλανηθούν.
Λέγουν αδελφοί μου οι άγιοι Κύριλλος Ιεροσολύμων, Εφραίμ ο Σύρρος, Αυγουστίνος επίσκοπος Ιππώνος, ότι όσοι δεν επαγρυπνούν, όσοι δεν μελετούν τα σημεία των καιρών, όσοι δεν έχουν θεωρητική θεολογική κατάρτιση θα λέγαμε σήμερα, θα πλανηθούν. Επίσης, λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός θα πλανηθούν όσοι είναι ασταθείς και άστατοι στο νουν. Ο Άγιος Εφραίμ τονίζει ότι θα πλανηθούν όσοι έχουν γήϊνο φρόνημα και είναι προσκολλημένοι σε γήϊνες υποθέσεις.
Επίσης ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Θεοδώρητος ο Κύρος, ο Άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας και ο Άγιος Αυγουστίνος ότι θα πλανηθούν από τον Αντίχριστο και όσοι εξ᾽ αιτίας της ζωής τους δεν ήταν άξιοι σωτηρίας. Επίσης λέγουν ότι θα πλανηθούν όσοι έχουν εγκαταλείψει το Θεό. Ακόμη ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ λέγει ότι «όποιος δεν δέχθηκε μέσα του την Βασιλεία του Θεού δεν μπορεί ν᾽ αναγνωρίσει τον Αντίχριστο και θα γίνει σίγουρα οπαδός του». Και τέλος, τονίζουν οι Άγιοι πατέρες ότι όσοι έχουν υπερήφανο και εγωϊστικό φρόνημα αυτοί θα συνταυτιστούν με το πνεύμα του Αντιχρίστου.
Εάν αδελφοί μου δεν παρακολουθούμε λοιπόν τα σημεία των καιρών όπως λέγει ο Χριστός και οι Άγιοί μας, και η ζωή μας δεν είναι πνευματική και χριστοκεντρική, ως μας τονίζουν οι Άγιοι, θα πλανηθούμε.
Τι έχουν ν᾽ απαντήσουν στον Χριστό και στους Αγίους Πατέρες κάποιοι εκ των Αρχιερέων, ιερέων και μοναχών που απερίσκεπτα κηρύττουν στο λαό του Θεού να μη μελετούν τα σημεία των καιρών και τα σημεία του Αντιχρίστου; Δεν διαβάζουν τους Αγίους Πατέρας που λέγουν ότι οι πρώτοι που θα πλανηθούν είναι όσοι δεν προσέχουν τα σημεία των καιρών και δεν επαγρυπνούν; Δεν βλέπουν ότι για να σωθούν οι πιστοί χρειάζεται η θεωρητική θεολογική κατάρτιση των πιστών γύρω από τα σημεία των καιρών, αλλά μαζί και η χριστοκεντρική ζωή;
Επανερχόμενοι στο Ευαγγέλιο του Κυρίου διαβάζουμε: «Και τότε όψονται τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν νεφέλαις μετά δυνάμεως και δόξης πολλής. Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσιν . Τα λόγια αυτά τα έχουμε ακούσει και στο προηγούμενο Ευαγγέλιο και συνεχίζει ο Κύριος «Προσέχετε δε εαυτοίς». Προσέχετε τους εαυτούς σας, «μήποτε βαρυνθώσι υμών αι καρδίαι εν κραιπάλη και μέθη και μέριμνες βιωτικές και αιφνίδιος εφ᾽ ημάς επιστεί η ημέρα εκείνη. Ως παγίς γαρ επελεύσεται επί πάντας τους καθημένους επί πρόσωπον πάσης της γης. Αγρυπνείτε ουν εν παντί καιρώ δεόμενοι, ίνα καταξιωθεί εκφυγείν πάντα ταύτα τα μέλλοντα γίγνεσθε. Και σταθείτε έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου». Το ερμηνεύω. Τι μας λέει εδώ ο Κύριος; Ότι θα ρθει «εν δόξη». Αλλά μας τονίζει: Προσέχετε τους εαυτούς σας,  μήποτε βαρυνθώσι υμών αι καρδίαι , μήπως η καρδιά σας έχει καταπέσει και ασχολείται με μέθαις, με κραιπάλαις, με ασωτίες, με την καθημερινότητα, με βιωτικές μέριμνες και με τα καθημερινά προβλήματα. Προσέξτε γιατί θα πλανηθείτε, εάν δεν προσέχετε. Έρχεται αιφνίδια λέγει ο Κύριος. Δεν θα το καταλάβουμε εύκολα. Θα παγιδευτείτε. Αν δεν προσέχετε, όπως πέφτει το λιοντάρι μέσα στην παγίδα που έχουν στήσει οι θηρευτές, έτσι θα πέσουμε κι εμείς.
Δεν είναι εύκολο λέγει ο Χριστός να κατανοήσουμε τα σημάδια Του. Η κατανόησις αυτών γίνεται δυσκολότερη, εάν δεν διαβάζουμε και το Ευαγγέλιο που τα περιγράφει. Θα νομίζουμε ότι τα σημάδια είναι μία φυσική εξέλιξις της επιστήμης και των καιρών. Αυτή θα είναι η παγίδα.
Ένα παράδειγμα για να γίνω κατανοητός. Από την αρχαιότητα έως σήμερα ο τρόπος των οικονομικών συναλλαγών έχει αλλάξει πολλές φορές. Ξεκίνησε από είδος με είδος, μετά έγινε χρήμα και είδος, σήμερα το χρήμα έχει γίνει αόρατο και αντικαταστάθηκε με μία κάρτα η οποία έχει επάνω μικροτσίπ. Δίδεις την κάρτα και παίρνεις το είδος που θέλεις. Ο Κύριος μέσα στο 13ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως μας λέγει ότι κανένας από αυτούς τους τρόπους συναλλαγής δεν θα παραμείνει. Αλλά θα έλθει καιρός που ο τρόπος συναλλαγής θα γίνεται με το δεξί χέρι η το μέτωπο του ανθρώπου, επάνω στα οποία θα υπάρχει ένα χάραγμα. Θα δίνεις το χέρι η αν δεν έχεις χέρι θα σκανάρουν το μέτωπο και τότε θα σου δίνουν το είδος που θέλεις ν᾽ αγοράσεις η να πουλήσεις «ίνα δώσωσιν αυτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς η επί των μετώπων αυτών, και ίνα μη τις δύνηται αγοράσαι η πωλήσαι ει μη ο έχων το χάραγμα» (Αποκ. ιγ´ 16-17)
Μας προλέγει λοιπόν ο Κύριος, ότι θα έλθει καιρός που ο οικονομικός τρόπος συναλλαγής θα γίνεται με αυτόν τον τρόπο. Προσοχή! Δεν λέγει ότι όσοι αποδεχτούν αυτόν τον τρόπο συναλλαγής, θα πιεστούν η θα εκβιαστούν να αρνηθούν τον Χριστό και την Ορθοδοξία. Δεν λέγει πουθενά κάτι τέτοιο το Ευαγγέλιο. Η πλάνη είναι να νομίσει κάποιος, ότι αφού μπορεί να συνεχίζει να είναι χριστιανός, γιατί να μη χρησιμοποιήσει το νέο επιστημονικό τρόπο συναλλαγής χρημάτων και είδους. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη, ότι εφόσον αυτό είναι το θέλημα του Θεού εμείς πρέπει να υπακούσουμε, τους λόγους και το γιατί δεν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον οικονομικό τρόπο συναλλαγής τον γνωρίζει ο Κύριός μας. Διότι μας τονίζει παρακάτω ότι όσοι έλαβαν το χάραγμα εβλήθησαν μαζί με τον Αντίχριστο και τα όργανά του εις την Κόλαση. Άρα σε καμία περίπτωση εμείς δεν θα χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον τρόπο συναλλαγής. Όπως καταλαβαίνετε είναι μια μεγάλη παγίδα που θέλει ο διάβολος να πέσουν μέσα τα παιδιά του Χριστού.
Όταν έλθει το μέτρο αυτό θα το επιβάλλει η Κυβέρνηση που τότε θα κυβερνά, λέγοντας στο λαό ότι με αυτόν τον τρόπο πατάσσεται πλήρως η φοροδιαφυγή, καθ᾽ όσον όλες οι συναλλαγές θα γίνονται ηλεκτρονικά.
Βλέπετε αδελφοί μου; Φυσιολογική εξέλιξη θα λογιστεί από τον κόσμο η αλλαγή του οικονομικού συστήματος και τούτο θα συμβεί διότι σήμερα πολύς κόσμος δεν μελετά τα λόγια του Κυρίου στο Ευαγγέλιο και δεν παρακολουθεί τα σημεία των καιρών.
Πρέπει να σας αποκαλύψω και μία αλήθεια που διαβλέπω στα όσα οι σημερινοί πολιτικοί άρχοντες επαγγέλλονται. Σας λέγω λοιπόν ότι οι διαρθρωτικές αλλαγές οι οποίες μας λέγουν ότι πρέπει να γίνουν, συμπεριλαμβάνουν και την αλλαγή στο οικονομικό σύστημα της Ελλάδος, φέρνοντας το χάραγμα της Αποκαλύψεως. Όσοι παρακολουθούν τα σημεία των καιρών ας είναι έτοιμοι.
Ο Γέροντας Παΐσιος τόνιζε και συχνά έλεγε ότι, «υπάρχουν πνευματικοί κοσμικοί που φασκιώνουν τα παιδιά τους λέγοντάς τους ότι δεν είναι τίποτα παιδιά μου αυτά και μη στεναχωριούνται. Την ψυχή σας να κοιτάτε... Αυτά αφήστε τα στη διοίκηση της Εκκλησίας. Η Εκκλησία θα μας πει τι θα κάνουμε». Ο Γέροντας Παΐσιος συνιστούσε να φεύγουμε μακρυά από αυτούς τους πνευματικούς, διότι πλανούν όπως καταλαβαίνετε τα πνευματικά τους τέκνα.
Ο Γέροντας Πορφύριος, θα διαβάζετε και στα βιβλία του, έλεγε πολλές φορές σε ανθρώπους κοσμικούς που τον πλησίαζαν: «Εσείς μην ασχολείσθε με τον Αντίχριστο. Ασχοληθείτε παιδιά μου με τον Χριστό. Μην ασχολείσθε.»
Αλλά εγώ που πήγαινα συχνά στον Γέροντα Πορφύριο, διότι έμενα Αθήνα τότε, είχαμε μιλήσει επανειλλημμένως για τον Αντίχριστο και τον ρώτησα γιατί το λέει αυτό. «Γιατί Γέροντα του λέω, λέτε στον κόσμο να μην ασχολείται με τον Αντίχριστο, αλλά να ασχολείται με τον Χριστό;» Μου απαντάει ο Γέροντας «Παιδί μου, είναι θέμα διακρίσεως, διότι όταν μου έρχονται πόρνοι, όταν μου έρχονται βλάσφημοι, όταν μου έρχονται μοιχοί, όταν μου έρχονται άνθρωποι που πάνε απλά στην εκκλησία, κάνουν ένα σταυρό και δεν ζουν μυστηριακή ζωή, δεν έχουνε το Χριστό μέσα στην καρδιά τους τι να πω σε αυτούς τους ανθρώπους, ο Αντίχριστος τους ᾽μαρανε;» Και συνεχίζοντας μου λέγει ο Γέροντας: «Πατέρα Νεκτάριε θέλω σε παρακαλώ να κάνεις ένα κήρυγμα με θέμα Οἱ δύο αντίχριστοι , και το έκανα αδελφοί μου. Όταν τον ρώτησα ποιοί είναι οι δύο αντίχριστοι και πως θέλετε ν᾽ αναπτύξω το θέμα; Ο Γέροντας Πορφύριος μου είπε ξεκάθαρα: «Έναν Αντίχριστο έχουμε μέσα μας. Διότι σε κάθε ψυχή υπάρχουν πάθη και πίσω από τα πάθη κρύπτεται ένας δαίμονας. Αυτό μας το τονίζουν όλοι οι Άγιοι. Εάν μέσα από την ψυχή μας δεν διώξουμε αυτά τα πάθη, δηλαδή τους δαίμονες, πως είναι δυνατόν ν᾽ αντισταθούμε και να πολεμήσουμε τον ερχόμενο δαίμονα που είναι ο Αντίχριστος;»
Αλλά, αδελφοί μου, πιστεύω ότι η ταπεινότης μου απευθύνεται σε ακροατήριο που ζει μυστηριακή ζωή, σε ένα ακροατήριο που δεν είναι απλώς ακροαταί του λόγου του Θεού, αλλά είναι και ποιηταί του λόγου του Θεού. Δηλαδή αγωνίζονται να πράττουν στη ζωή τους όσα κηρύσσει ο Χριστός στο Ευαγγέλιό Του. Πιστεύω ότι ακολουθείτε τον Χριστό, ότι αγωνίζεσθε, ότι εξομολογείσθε, ότι κοινωνάτε τακτικά των Αχράντων Μυστηρίων, ότι ήδη υπάρχει ο Χριστός μέσα σας. Δι᾽ αυτό και απευθύνω σε εσάς τον λόγο του Χριστού που λέγει: «προσέχετε μην παγιδευτείτε». Όσοι δεν έχουν τον Χριστό μέσα στην καρδιά τους, εννοείται ότι αυτοί θα παγιδευτούν και θα ακολουθήσουν τον Αντίχριστο και όλα τα όργανά του. Διότι όπως έλεγε και ο Γέροντας Πορφύριος οι δαίμονες που υπάρχουν μέσα στην ψυχή τους θα ενεργοποιηθούν τότε και θα κάνουν τον άνθρωπο να γονατίσει έμπροσθεν του ερχομένου Αντιχρίστου.
Πιστεύω αδελφοί μου να κατανοήσατε γιατί ο Γέροντας Πορφύριος έλεγε σε πολύ κόσμο, να ασχολούνται με τον Χριστό και όχι με τον Αντίχριστο, διότι έβλεπε τους δαίμονες που είχαν οι άνθρωποι αυτοί μέσα στην ψυχή τους και έπρεπε να φύγουν οι δαίμονες για να επικρατήσει ο Χριστός.
Μιάμιση ώρα είχαμε συνομιλία πάνω σ᾽ αυτό το θέμα με τον πατέρα και μακαριστό Γέροντα Πορφύριο.
Εδώ λοιπόν, ο Χριστός προτρέπει τους χριστιανούς, τους έχοντας βίωμα χριστιανικό να προσέχουμε. Και τι ακριβώς λέει ο Χριστός; Όχι να φασκιώνουμε τα πνευματικά μας παιδιά, όπως έλεγε και ο Γέροντας Παΐσιος, αλλά οι πνευματικοί να τους ενσπείρουμε μέσα στις ψυχές τους την καλή ανησυχία, όπως έκανε και ο Χριστός λέγοντας άλλοτε το «αγρυπνείτε» και άλλοτε το «Προσέχετε». Ποτέ ο Κύριός μας δεν είπε να μην ασχολούμεθα με τα σημεία των καιρών και τον Αντίχριστο. Το ακριβώς αντίθετο λέει, να προσέχουμε τα σημεία των καιρών για να μην παγιδευτούμε.
Απορώ ακούγοντας μερικούς μοναχούς, ιερείς και αρχιερείς που λέγουν στους πιστούς να μην ασχολούνται με τα σημεία των καιρών. Δεν διάβασαν ποτέ Γραφή και Πατέρες για να δουν ότι ο Ίδιος ο Χριστός μας προτρέπει να ασχολούμεθα με τα σημεία των καιρών; Απορώ, αδελφοί μου, και λυπούμαι για την πλάνη που υπάρχει σε αυτούς τους ανθρώπους και είναι καιρός να απομακρυνθούμε από αυτούς τους κληρικούς παντός βαθμού. Διότι δυστυχώς οι κληρικοί αυτοί αποδεικνύουν εμπράκτως ότι δεν υπακούουν στο Χριστό και στο Ευαγγέλιο, αφού κηρύσσουν τα εντελώς αντίθετα από όσα κήρυξε ο Χριστός μας και είναι γραμμένα μέσα στο Ευαγγέλιο.
Ας μην αμφισβητήσει κανείς τα όσα λέγω, διότι δεν λέγω δικά μου λόγια αλλά λόγια του Κυρίου. Βλέπετε ότι κρατώ το Ευαγγέλιο και μέσα από εκεί επαναλαμβάνω τα όσα ο Κύριος μας δίδαξε.
Πρέπει λοιπόν να προσέξουμε, όπως είπε ο Κύριός μας. Πρέπει να προσέξουμε. Εμείς ασχολούμεθα με τον Χριστό. Αυτός είναι το κύριο μέλημά μας. Αυτός είναι η αγάπη μας. Αυτός είναι ο έρωτας της καρδιάς μας. Ζούμε και αναπνέουμε για τον Χριστό. Όμως, πρέπει να προσέχω λέγει ο Χριστός και να αγρυπνώ για να μην πέσω στην παγίδα του διαβόλου και βρεθώ σαν το λιοντάρι μέσα στο λάκκο.
Ένα από τα σημεία των καιρών που αναμένουμε κατά το λόγο του Κυρίου, είναι η εμφάνιση του Αντιχρίστου, του ανόμου, του υιού του διαβόλου, του εωσφόρου, ο οποίος τι θα είναι; Ένας άνθρωπος απλός, όπως είμαστε όλοι, αλλά μέσα του θα υπάρχει όλη η ενέργεια του σατανά. «Ο δράκων ο αρχέκακος, ο όφις», αυτός που μπήκε μέσα στον Παράδεισο και πλάνησε τον Αδάμ και την Εύα. Θα μπει τώρα μέσα σ᾽ αυτό το πλάσμα του Θεού. Γιατί θα μπει; Γιατί ο άνθρωπος αυτός, ο Αντίχριστος, θα είναι δεκτικός εξαιτίας των παθών του και της ζωής του στη σατανική ενέργεια. Αν δεν είσαι δεκτικός, δεν προσκυνάς τον εωσφόρο στις λέσχες Μπίλντεμπεργκ η στις Μασσωνικές στοές, ούτε μπαίνει ο εωσφόρος μέσα σου. Εδώ λοιπόν, μας λέγει η Γραφή, ότι θα μπει ο εωσφόρος μέσα του. Άρα ο άνθρωπος αυτός θα είναι δεκτικός της σατανικής ενέργειας. Ο διάβολος θα αναζητήσει αυτόν τον άνθρωπο, διότι ο ίδιος δεν μπορεί να σαρκωθεί όπως ενσαρκώθηκε ο Θεός και έγινε άνθρωπος. Ο διάβολος δεν μπορεί να σαρκωθεί και να γίνει άνθρωπος. Εδώ όμως υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος. Ποιός είναι ο κίνδυνος; Είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε τον Αντίχριστο, είναι εύκολο να καταλάβουμε ποιός άνθρωπος θα είναι ο Αντίχριστος;
Σήμερα το πρωΐ στο αρχονταρίκι, μετά τον εκκλησιασμό, εκεί που πίναμε το τσάϊ και τον καφέ για να ζεσταθούμε με ρώτησαν οι πιστοί: Γέροντα, που βαδίζουμε, που πάει η ανθρωπότητα; Τότε τους απαντώ. Η ανθρωπότητα οδηγείται στο χάος, διότι όπως βλέπετε έπαψαν να υπάρχουν διεθνώς μεγάλοι ηγέτες. Δεν ακούτε τα δελτία ειδήσεων, τα οποία τονίζουν ότι λείπουν ηγέτες να καθοδηγήσουν το λαό σε σωτήριες λύσεις; Δεν ακούτε που μας μιλούν για Παγκόσμια Κυβέρνηση, για παγκόσμια οικονομία με έναν ηγέτη;
Δεν βλέπετε τους λαούς που αγανακτισμένοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης απαξιώνουν τους ηγέτες τους και ζητούν λύσεις στα προβλήματά τους. Νομίζετε ότι τυχαία είναι αυτά; Μήπως αυτοί που σήμερα μας κυβερνούν είναι ηγέτες; Είναι ηγέτες ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης, ο Αντωνάκης και ο Βαγγέλης; Ηγέτης, όπως λέγω στους μοναχούς μου είναι αυτός που μπορεί και βλέπει το τι υπάρχει πίσω από το βουνό και το τι έρχεται. Σήμερα οι «ηγέτες» δεν έχουν αυτήν την δυνατότητα, δι᾽ αυτό και δεν είναι πραγματικοί ηγέτες διότι βλέπουν μόνον όσα υπάρχουν μπροστά από το βουνό, αυτά δηλαδή που βλέπουμε και όλοι μας. Δεν μπορούν να προβλέψουν, δεν έχουν διορατικό βλέμμα...
Δι᾽ αυτό και οι πολιτικοί μας, ενώ έλεγαν δεν θα υπογράψουν τα μνημόνια, όπως ο Αντωνάκης, τελικά εκτέθηκαν στο λαό, διότι τα υπέγραψαν, λέγοντας ότι δεν γινόταν διαφορετικά, η Ελλάδα κινδύνευε. Μα ο ηγέτης έχει τη δυνατότητα πριν μιλήσει να προβλέπει το τι θα συμβεί. Διαφορετικά εκτίθεται και άρα δεν κάνει για ηγέτης.
Τι κάνουν τα όργανα του Αντιχρίστου αδελφοί μου στις ημέρες μας; Τοποθετούν στις ηγεσίες ηγέτες μαριονέτες, τους οποίους τους ταπεινώνουν και τους εξεφτελίζουν, για να οδηγήσουν τον λαό στην αναζήτηση του μεγάλου ηγέτη σωτήρα που ετοιμάζουν, δηλαδή του Αντιχρίστου.
Ξεγυμνώνουν το βασιλιά και δείχνουν ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός και γελάει μαζί του ο κόσμος. Αλλά αυτό δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Δείτε παρακαλώ ότι το φαινόμενο των αγανακτισμένων λαών φουντώνει σε όλο τον κόσμο. Οδηγούν τον κόσμο στην αποκαθήλωση των δήθεν σημερινών ηγετών, για να παρουσιάσουν ξαφνικά τον δικό τους Ηγέτη.
Αδελφοί μου, με όσα σας λέγω δεν με απασχολούν οι πολιτικοί που κυβερνούν τα έθνη και τους λαούς. Η ταπεινότης μου διαβλέπει τα όσα οι σκοτεινές δυνάμεις απεργάζονται εις βάρος της ανθρωπότητας εκπληρώνοντας τα σημεία των καιρών. Εμένα η ψυχή σας με ενδιαφέρει και να μην παγιδευτείτε από τα σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων. Εμένα με ενδιαφέρει να μην εξαπατηθείτε και παγιδευτείτε στα δίχτυα του Αντιχρίστου.
Αυτά ανέφερα στο αρχονταρίκι της Μονής σήμερα, που έχει μετατραπεί της Μονής σε κρυφό σχολειό κάθε Κυριακή. Έρχονται οι πιστοί και ρωτάνε, Γέροντα κανένα νέο έχουμε; Κρυφό σχολειό έχει γίνει. Γιατί; Διότι πολλοί πνευματικοί, φασκιώνουν όπως έλεγε ο Παΐσιος τα παιδιά τους και τα πλανούν, λέγοντάς τους να μην ασχολούνται με τα σημεία των καιρών και ότι δεν είναι δουλειά των πιστών να ασχολούνται με αυτά τα θέματα, αλλά οι πιστοί πρέπει να περιμένουν μόνον το τι θα πει η Ιερά Σύνοδος, το τι θα πουν οι Αρχιερείς.
Οι αποφάσεις όμως της Ιεράς Συνόδου είναι πάντοτε αλάθητες; Υπάρχει περίπτωση η Σύνοδος να πλανηθεί; Τι διδάσκει η ιστορία της Εκκλησίας μας;
Αύριο συνεχίζεται το τέταρτο μέρος...

Η ψυχική χαύνωση και αναισθησία.(Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου)



19ΟΚΤ

“Με κυριεύει μια άλογη αναισθησία”, γράφετε. “Κινούμαι σαν μηχανή, δίχως να σκέφτομαι, δίχως να αισθάνομαι…”
Τέτοιες καταστάσεις οφείλονται είτε σε δική μας υποχώρηση στο κακό είτε σε παιδαγωγία του Θεού. Στη δεύτερη περίπτωση η θεία χάρη μας εγκαταλείπει ως ένα βαθμό, για να διαπιστώσουμε πόσο αδύναμοι είμαστε χωρίς αυτήν.
Έτσι απαλλασσόμαστε από την εγωιστική αυτοπεποίθηση, αποκτάμε ταπείνωση και στηριζόμαστε αποκλειστικά στον παντοδύναμο Θεό.
Πολύ βαριά, πολύ κουραστική για τη ψυχή είναι η αναισθησία τούτη, που συνεπάγεται πνευματική ψυχρότητα, ξηρότητα και αθυμία. Όσο βαριά κι αν είναι, πάντως, οφείλουμε να τη σηκώσουμε με καρτερία, πιστεύοντας αφενός ότι είμαστε άξιοι της εγκαταλείψεως του Θεού και περιμένοντας αφετέρου την επίσκεψη του ελέους Του. Γιατί η αναζωογόνηση της ψυχής και η αναθέρμανση του πνευματικού ζήλου εξαρτώνται από τη θεία βούληση, από κανέναν κι από τίποτε άλλο. Ας κραυγάζουμε, λοιπόν, στον Κύριο: “Ελέησέ με! Λύτρωσε με!”. Παράλληλα, ας μην υποχωρούμε σε καμιάν αδυναμία, γιατί αλλιώς δεν θα πε­τύχουμε τίποτα.
Λυπάστε για τη ζοφερή σας κατάσταση και μ’ όλη σας τη δύναμη αγωνίζεστε εναντίον της. Καλά κάνετε. Ο φόβος σας, ωστόσο, ότι θα βασανίζεστε έτσι αιώνια, είναι αβάσιμος. Ούτε η αιώνια μακαριότητα ούτε η αιώνια κόλαση μπορούν να συγκριθούν μ’ οποιεσδήποτε γήινες καταστάσεις. Τόσο η μία όσο και η άλλη είναι ασύλληπτες, ανείκαστες και ανεικόνιστες. Η πνευματική ψυχρότητα και ξηρότητα, η ψυχική χαύνωση και αθυμία παρουσιάζονται περιοδικά στη χριστιανική ζωή με παραχώρηση του Θεού, όπως λένε οι άγιοι πατέρες, για ν’ αποφύγουμε την έπαρση και να οικειωθούμε σταθερά την ταπεινοφροσύνη.
Σας ανησυχεί και σας θλίβει η αναισθησία της ψυχής σας, η αναλγησία και σκληρότητα της καρδιάς σας. Η κατάσταση αυτή έχει πολλές αιτίες, διαφορετικές σε κάθε άνθρωπο. Η κύρια αιτία της, όμως, είναι η μακροχρόνια αμέλεια και ασθένεια της ψυχής. Η αναισθησία αυξάνεται με την πολυκαιρινή δουλεία στα πάθη και παγιώνεται με την κακή συνήθεια. Για να θεραπευθείτε, λοιπόν, πρέπει να επιστρατεύσετε όλες σας τις δυνάμεις με άκαμπτη θεληματικότητα, ώστε να ζωογονηθεί και ενεργοποιηθεί πάλι η νεκρωμένη πνευματική σας αίσθηση. Να, ήδη κάτι κινήθηκε μέσα σας, καθώς ακούγατε να ψάλλεται ο 136ος ψαλμός: «Επί των ποταμών Βαβυλώνας εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν…».
Να πηγαίνετε συχνότερα στην εκκλησία. Η χάρη του Θεού, που ξεχύνεται πλούσια μέσ’ από τα Μυστήρια και τις τελετές της εκκλησιαστικής μας λατρείας, θα σας βοηθήσει να λυτρωθείτε από τη χαύνωση του νου και τη νάρκωση της καρδιάς. Να σκέφτεστε ακόμα πόσο μεγάλη είναι η αγάπη του Κυρίου για σας, πόση η φιλανθρωπία Του, πόση η φροντίδα Του, πόση η επιθυμία Του για τη σωτηρία σας!
Όλα τούτα θα μαλακώσουν και θα κατανύξουν την καρδιά σας. Τέλος, καθημερινά να χτυπάτε την αναισθησία με το μαστίγιο της αδιάλειπτης προσευχής, του θείου φόβου και της μελέτης του θανάτου, της Κρίσεως, της απολογίας σας στον δίκαιο Κριτή. Κάθε τόσο να φωνάζετε στη ψυχή σας: “Να, έρχεται ο θάνατος! Να, πλησιάζει η ώρα της απολογίας σου! Τί θα πεις στο Θεό;
Κύριε, ελέησον! Σπλαχνίσου με, πολυέλεε!”.
Νόμιζα ότι σας κατέχει μια διαρκής πνευματική ψυχρότητα, καρδιακή ξηρότητα, ψυχική αναισθησία. Αλλά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Υποφέρετε απ’ αυτό που παθαίνουμε όλοι κάπου-κάπου. Το αναφέρουν κάποιοι πατέρες, που έγραψαν για την πνευματική ζωή. Πρόκειται για μια κατάσταση παραλύσεως, θα λέγαμε, όλων των ψυχικών δυνάμεων, που επιτρέπει σε τρεις φοβερές κακίες -γίγαντες του διαβόλου τις ονομάζει ο όσιος Μάρκος ο ασκητής-, την άγνοια, τη λήθη και τη ραθυμία, να κατακυριεύσουν τη ψυχή και να την κάνουν αναίσθητη, ρίχνοντάς την ύστερα χωρίς δυσκολία σ’ όλα τα πάθη. Γι’ αυτό ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στην τέταρτη από τις είκοσι τέσσερις μικρές προσευχές του, ικετεύει τον Κύριο να τον λυτρώσει από «αγνοίας και λήθης και ραθυμίας και της λιθώδους αναισθησίας».
Πώς, όμως, μπορείτε να νικήσετε τις τρεις αυτές μεγάλες κακίες, ξεφεύγοντας έτσι από τα δίχτυα της ψυχικής αναισθησίας; Με τα αντίθετα τους όπλα της δικαιοσύνης: Τη λήθη, με τη μνήμη του Θεού και της Κρίσεως· την άγνοια, με τη φωτισμένη θεία γνώση, που ξαναξυπνάει την ψυχή· και τη ραθυμία, με το ζήλο και την προθυμία. Περισσότερο απ’ όλα, πάντως, θα σας βοηθήσουν η υπομονή και η προσευχή, που θα ελκύσει πάνω σας την παντοδύναμη θεία χάρη. Η ζοφερή τούτη κατάσταση ίσως να προέρχεται από τον ίδιο το Θεό, που θέλει έτσι να σας παιδαγωγήσει, ώστε να μη βασίζεστε στον εαυτό σας.     Μερικές φορές πολλά σηκώνουμε στους ώμους μας και πολλά περιμένουμε από τις δυνάμεις μας, τις ικανότητες μας, τους κόπους μας. Τότε, λοιπόν, ο Κύριος μας παίρνει τη χάρη Του. Και μένουμε μόνοι, άοπλοι, αδύναμοι. Σαν να μας λέει: “Να, δοκίμασε τώρα, πόση δύναμη έχεις!”. Όσο περισσότερα φυσικά χαρίσματα έχουμε -δώρα κι αυτά του Θεού-, τόσο μεγαλύτερη δοκιμασία μας χρειάζεται. Αν αυτό το συναισθανόμαστε, θα κάνουμε ευκολότερα υπομονή.
Καμιά φορά η εγκατάλειψή μας από τη θεία χάρη είναι και τιμωρία· τιμωρία για την αδικαιολόγητη παράδοσή μας στα πάθη, που δεν τα πολεμήσαμε, και για την εμμονή μας στην αμαρτία, που δεν την εξαλείψαμε με τη μετάνοια. Με ειλικρινή αυτοέλεγχο, λοιπόν, πρέπει να διαπιστώσετε αν η ξηρότητα και αναισθησία της ψυχής σας οφείλεται στην αιχμαλώτιση της από κάποιο πάθος ή στη διάπραξη κάποιου αμαρτήματος, οπότε δεν έχετε παρά να μετανοήσετε ενώπιον του Κυρίου και να ξαναρχίσετε τον αγώνα με προσοχή και νήψη. Τη χάρη του Θεού απομακρύνουν κυρίως τέσσερις κακίες: η οργή, η αδικία, η κατάκριση και η έπαρση. Και την ελκύουν οι αντίθετες σ’ αυτές αρετές: η πραότητα, η δικαιοσύνη, το ακατάκριτο και η ταπεινοφροσύνη.
Όταν μας κυριεύει πνευματική ψυχρότητα, δεν πρέπει να παραμελούμε τον συνηθισμένο προσευχητικό κανόνα μας. Να τον εκτελούμε με συνέπεια, αναγκάζοντας, όσο είναι δυνατόν, το νου μας ν’ ακολουθήσει τα λόγια της προσευχής και την καρδιά μας να κινηθεί, να θερμανθεί, να κατανυχθεί. Έστω και με μισό νου, έστω και με μισή καρδιά, ας προσευχόμαστε. Και η μισή προσευχή, προσευχή είναι. Είναι, βέβαια, πολύ δύσκολο, όσο διαρκεί αυτή η κατάσταση της ψυχικής παραλυσίας, να συγκεντρώσει κανείς την προσοχή του στην καρδιά και να προσευχηθεί· δύσκολο, μα όχι αδύνατο. Σε πείσμα του εαυτού μας, πρέπει να προσπαθήσουμε, ν’ ασκήσουμε βία στη ψυχή μας. Αυτή η βία είναι που θα ελκύσει το έλεος του Κυρίου και θα μας φέρει πάλι στην ευλογημένη κατάσταση της χάριτος, θα δει ο Θεός, λέει ο άγιος Μακάριος, πόσο σφοδρά ποθούμε τη χάρη Του, και θα μας τη στείλει.
Ας μην περιοριζόμαστε, όμως, μόνο στις στερεότυπες προσευχές του κανόνα μας. Ας απευθυνόμαστε στον ουράνιο Πατέρα μας και με δικά μας λόγια, δείχνοντάς Του την αξιολύπητη ψυχή μας, έτσι καθώς είναι σχεδόν νεκρή, και λέγοντάς Του με πόνο: “Βλέπεις, Κύριε, σε τί κατάσταση βρίσκεται! Ωστόσο, μ’ ένα Σου λόγο μονάχα, μπορεί να συνέλθει”. Έτσι, με πίστη και ελπίδα, να ζητάτε τη βοήθεια του Θεού πολλές φορές την ημέρα.

(Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Ο δρόμος της ζωής» -επιλογές-, Ι.Μ.Παρακλήτου)

Από τα θαύματα του Αγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας. (20 Οκτωβρίου)



19ΟΚΤ

[...] Δεν θα επεκταθούμε σε αφηγήσεις θαυμάτων έκτος από κάποιο πρόσφατο όπου συνέβη σε γνωστό μας πρόσωπο. Γιατί πάντοτε στις βιογραφίες αγίων του Θεού διακηρύξαμε ότι η ίδια η ζωή και ο πλανήτης όπου ζούμε αποτελεί θαύμα. Όταν ο άνθρωπος απαιτεί πρώτα να δει αντιστροφή της ισορροπίας για να γίνει πιστός και στο πέρασμά του να πετύχει το βραβείο της σωτηρίας, παραπέμπεται στην παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου. «.. είπε δε· ερωτώ ουν σε πάτερ, ίνα πέμψης αυτόν εις τον οίκον του πατρός μου. Έχω γαρ πέντε αδελφούς όπως διαμαρτύρεται αυτοίς, ίνα μη και αυτοί έλθωσιν εις τον τόπον τούτον της βασάνου. Λέγει αυτώ· Αβραάμ έχουσι Μωϋσέα και τους προφήτας… ει Μωϋσέως και των προφητών ουκ ακούουσιν ουδέ εάν τις εκ νεκρών αναστή πεισθήσονται».
Άπειρα είναι τα θαύματα του αγίου τα οποία όντως προκαλούν το θαυμασμό, την περίσκεψη, την ανάταση της καρδιάς. Όποιος ταξιδέψει στην πανέμορφη Κεφαλωνιά με τις ταντελωτές ακρογιαλιές και την «ομιλούσα» άγρια φύση και ρωτήσει τον πρώτο τυχόντα κάτοικό της σχετικά έχει να του βεβαιώσει ένα και δύο και τρία θαύματα άμεσης αυτοψίας.
Ο άγιος σαν δαιμονοδιώκτης ντυμένος ήδη τον λευκό χιτώνα με τον οποίο τον στόλισε ο Λυτρωτής που μετεμορφώθη στο Θαβώρ κάνει τα πνεύματα του σκότους να ξαφνιάζονται, να τρέμουν, να ζητούν επιείκεια στην καταδίκη.
-Πού να πάω Καψάλη; φώναζε το δαιμόνιο, τώρα στις ήμερες μας με το στόμα νεαρής μητέρας.
-Πες μου πού θέλεις να πάω..
Αθέατος ο άγιος, αθέατος ο δαίμονας, άγνωστο και τ’ όνομά του. Καθόλου απίθανο να ήταν πολλοί. Να ήταν «λεγεών». Θεατή η γυναίκα όπου σπάραζε και τραβούσε τα μαλλιά της, θεατοί και οι συγγενείς που την συγκρατούσαν να μη πάρει τους δρόμους και τραβήξει να πνιγεί στα πηγάδια.
-Μα πού θέλεις επιτέλους να πάω;
Η αγωνία κράτησε σχεδόν είκοσι λεπτά. Όταν ο άγιος έβγαλε την απόφασή του, το δαιμόνιο έγρουξε σαν κόρακας. Του κακοφάνηκε. Σίγουρα έλαβε διαταγή να τραβήξει ώσαμε την συντέλεια στην άβυσσο του χάους. Και βγαίνοντας έρριξε την κοπέλλα κατάχαμα νεκρή. Ύστερα από μια ώρα και με την προσευχή των ιερέων και τα δάκρυα των συγγενών συνήλθε. Αναστέναξε, ντράπηκε για την γύμνια της ζήτησε να φιλήσει τον τίμιο σταυρό. Και αναλύθηκε σε λυγμούς.
Χρειάζεται λοιπόν να επεκταθούμε; Όμως ας προσθέσουμε και μιά ακόμη σύγχρονη μαρτυρία από πρόσφατη αφήγηση. Ο Αντώνιος Έρτσος οικογενειάρχης περίπου σαράντα τότε χρονών από το Ληξούρι, βρέθηκε να εργάζεται μαζί μου σε γνωστή βιομηχανία σαν πλασιέ-παραγγελιοδόχος. Ήταν δύσκολη η δουλειά του γιατί τον συναγωνίζονταν άλλοι επτά. Ωστόσο σαν Κεφαλωνίτης τα κατάφερνε με τέχνη, ρέγουλα και μαστοριά. Μου έκανε εντύπωση η ευλάβειά του.
-Πιστεύεις με ειλικρίνεια; τον ρώτησα κάποια μέρα.
-Απόλυτα.
-Δε δείχνεις άτομο με θρησκοληψία.
Η θρησκοληψία, μου αποκρίθηκε, δεν είναι πίστη. Είναι λαθεμένη τακτική. Συχνά καταντάει υποκρισία. Εγώ όμως πιστεύω και αν θέλεις να πληροφορηθείς έχω ακράδαντη την πίστη μου. Για τον Ιησού Χριστό, μα τον άγιο πέφτω στη φωτιά.
-Μπράβο. Με εκπλήσσεις.
-Την έλαβα από τον άγιο της πατρίδας.
-Δηλαδή;
-Εδώ και δώδεκα χρόνια ο αδελφός μου ο Μεμάς, ασυρματιστής σε καράβια του Βεργωτή βρέθηκε σε φουρτούνα χαμού. Στο Βισθαϊκό κόλπο, έξω από το Γιβραλτάρ, στο λεγόμενο Μπεϊ – Μπίσκι. Όταν εκεί τα μποφώρ φτάσουν τα δέκα δεν γλιτώνει μήτε γλάρος. Βλέποντας από λεπτό σε λεπτό στους μανιασμένους αφρούς το θάνατο, έκανε το σταυρό του, θυμήθηκε τον άγιο και τον παρακάλεσε; «Σώσε με λυπήσου τη μάνα μου» φώναξε. «Και να σου ξαποστείλω λαμπάδα τρία μέτρα μαζί με δύο τενεκέδες αγουρόλαδο για τα καντήλια». Πως ακολούθησε το θαύμα, ακριβώς δεν γνωρίζω. Είπαν με ξαφνική παρουσία ελικόπτερου. Είπαν και για ξέβρασμα στην αμμουδιά. Πάντως όταν ύστερα από ένα χρόνο καλοκαίρι μετά τον δεκαπενταύγουστο κουβαλούσαμε με τη μητέρα μου οι δυό μας την τεράστια λαμπάδα και τους τενεκέδες (Ο Μεμάς ταξίδευε, βρισκόταν στον Αρχάγγελο, στην Ιαπωνία) κάποια νέα δαιμονισμένη με ξέπλεκα μαλλιά που την έσπρωχναν για τα  Ομαλά φώναξε:
-Να η μητέρα του Έρτσου του βλάστημου ασυρματιστή που ήθελα να πνίξω στην Τζιμπεράλτα. Ενώ το είχα σίγουρο, αστόχησα. Την τελευταία στιγμή ο άτιμος αναζήτησε τον φίλο του ξυλοσταυρωμένου, τον Καψάλη. Αχ και μού γλύτωσε ο ερίφης. Τώρα κύτταξε εκεί η μάνα του και ο αδελφός του κουβαλάνε το λάδι. Χι, χι, χι!

(Σώτου Χονδρόπουλου, «Στυλοβάτες στο Ιόνιο. Γεράσιμος Νοταράς», Αθήνα 1983, σ. 82-84)

"Τη μυστική εν φόβω τραπέζη προσεγγίσαντες πάντες". Θεολογικό σχόλιο στη Μεγάλη Πέμπτη

  Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού «Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε τ...