Ας πετάξουμε τις τηλεοράσεις! Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

       Ο Απόστολος της Δευτέρας της ΙΗ΄Εβδομάδος *,  γράφει:

       "Αδελφοί, αποθέμενοι το ψεύδος λαλείτε αλήθειαν έκαστος μετά του πλησίον αυτού. Ότι εσμέν αλλήλων μέλη"

       (Πετάξτε από πάνω σας το ψέμα και ο καθένας ας λέει την αλήθεια στον πλησίον του, γιατί είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού)

        Όχι πια ψέματα! Να πετάξουμε από πάνω μας τα ψέματα δεν είναι μόνο να πάψουμε να λέμε ψέματα ο ένας στον άλλον. Είναι και να μην ακούει ο ένας  τα ψέματα του άλλου.

       Ακούγοντας τα ψέματα των άλλων μετέχουμε στην πονηρία τους. Ας μην μετέχουμε στην πονηρία, όσοι είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού.

       Ας πετάξουμε από πάνω μας τα ψέματα!  Ας πετάξουμε τις τηλεοράσεις!

       Θα μας στερήσουν  και την ελευθερία της επικοινωνίας. Να διαβάζουμε  το Ευαγγέλιο για να επικοινωνούμε μέσα από αυτό.

       "Κύριε, καταφυγή εγενήθης ημίν εν γενεά και γενεά.
        Προ του όρη γενηθήναι και πλασθήναι την γην και την οικουμένην και από του αιώνος και έως του αιώνος συ εί.
        Μη αποστρέψεις άνθρωπον εις ταπείνωσιν.  και είπας επιστρέψατε υιοί ανθρώπων. " **

       (Κύριε, συ από γενεάς εις γενεάν, μέχρι και των ημερών μας, υπήρξες το ασφαλές καταφύγιόν μας εις όλας τας περιστάσεις της ζωής μας. Πριν γίνουν τα όρη και πριν διαμορφωθή η γη και η οικουμένη, προ πάντων των αιώνων συ υπήρχες, υπάρχεις και θα υπάρχης.

      Μη επιτρέψεις, Κύριε, να επανέλθη ο άνθρωπος δια της αμαρτίας εις τον εξευτελισμόν  και τον όλεθρον. Συ είπες, επιστρέψατε δια της μετανοίας, ως άνθρωποι, προς εμέ, δια να έχετε ζωήν και ευλογίαν.)***
     

*Εφεσ. κεφ.Δ΄, 25-32)
** Ψαλμός 89
***  Ερμηνευτική απόδοση Ιώαννη Θ. Κολιτσάρα

πηγή

Όταν ένα παιδί έρχεται για εξομολόγηση...Λίγα λόγια για την αληθινή εξομολόγηση Antony Bloom Metropolitan of Sourozh

Όταν ένα παιδί έρχεται για εξομολόγηση μου μεταφέρει, από μνήμης ή σε γραπτό, μία σύντομη ή μακριά λίστα “αμαρτιών”. Όπως ανακαλύπτω στη συνέχεια, έχει συνήθως συνταχθεί χωρίς τη συμμετοχή του ίδιου του παιδιού και αντανακλά μόνο τα παράπονα και την κριτική των γονέων του. Παρόμοια εμπειρία έχει κανείς με ενήλικες ανθρώπους που εμφανίζονται με λίστες που ανακάλυψαν σε σχετικά βιβλία ή συνέταξαν με τη συνδρομή των πνευματικών τους γερόντων. Έτσι, το επόμενο βήμα είναι να θέσω τον άνθρωπο μπροστά στον προβληματισμό να διερευνήσει τη δική του, προσωπική σχέση με τον Χριστό. Οι περισσότεροι δεν έχουν παρά μία επιφανειακή, εξ ακοής γνωριμία μαζί Του γι’ αυτό και τους ενθαρρύνω να Τον γνωρίσουν καλύτερα μέσα από την ανάγνωση του Ευαγγελίου. Από μία τέτοια προσέγγιση αρχίζει κανείς να καταλαβαίνει αν το πρόσωπο του Χριστού τον ελκύει, εάν επιθυμεί να γίνει όμοιος με τον Χριστό και να κτίσει με Εκείνον μία σχέση φιλίας.



Ας αναρωτηθούμε λοιπόν αν το στοιχείο της φιλίας υπάρχει στη δική μας σχέση με τον Χριστό. Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας εάν προσπαθήσαμε με κάποιο τρόπο να Του δώσουμε χαρά και να συμπαρασταθούμε στο έργο Του. Αν το συμπέρασμα είναι ότι η σχέση αυτή μας αφήνει αδιάφορους, θα χρειαστεί να επανεξετάσουμε τι σημαίνει τελικά να είμαστε Χριστιανοί. Εάν όμως νιώθουμε ειλικρινά τον Χριστό ως φίλο, ας αρχίσουμε να ρωτούμε τον εαυτό μας καθημερινά: Τι έκανα, τι είπα, τι σκέφτηκα και αισθάνθηκα, που μπορεί να Του δώσει χαρά ή θλίψη;


Κι αυτό ακριβώς το βίωμα ας μεταφέρουμε στην Εξομολόγηση: “Ανάμεσα στην τελευταία και τη σημερινή εξομολόγηση υπήρξα ένας άπιστος, ένας αδιάφορος, ένας δειλός σύντροφος ή αντιθέτως, παραστάθηκα ως φίλος...


Όταν προσερχόμαστε στην εξομολόγηση σπεύδουμε πρόσωπο με πρόσωπο προς έναν φίλο. Δεν πρόκειται να μας κρίνει και να μας καταδικάσει κανείς. Ας πολεμήσουμε τον φόβο που μας διακατέχει γι’ αυτό που πρόκειται να συμβεί. Ερχόμαστε στον Ένα της Τριάδος που όντας Θεός επέλεξε από αγάπη για μας να γίνει Άνθρωπος, ν’ αναλάβει πάνω Του την ανθρώπινη φθορά και να δώσει τη ζωή Του για μας. Η ζωή και ο θάνατός Του είναι η απόδειξη ότι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο είναι τόσο μεγάλη ώστε να μπορούμε να τον πλησιάσουμε χωρίς δισταγμό, με την προσδοκία ότι σε κάθε περίπτωση θα αγκαλιάσει την αδυναμία μας, πέρα από ηθικές αξιολογήσεις. Ας είμαστε βέβαιοι ότι, εάν κάποιος πρόκειται να θρηνήσει για την αναξιότητα και την αμαρτία μας με συμπόνια, έλεος, αγάπη δεν είναι παρά Εκείνος – που θα ήταν πρόθυμος να σαρκωθεί και να πεθάνει έστω και για έναν μόνο αμαρτωλό, γιατί δεν μπορεί να υπομείνει την απώλεια κανενός. Αυτός λοιπόν είναι ο Χριστός, στον οποίο προσερχόμαστε κατά την εξομολόγηση. Προσδοκά την ίαση, την παραμυθία, την στήριξή μας –  όχι την κρίση και καταδίκη μας.



Και τότε ποιος είναι ο ρόλος του ιερέως; Στην ευχή που διαβάζει ο κληρικός πριν το μυστήριο ονομάζεται “μάρτυρας”. Καλείται από τον Κύριο να παραβρίσκεται ενώπιον του αμαρτωλού για να μαρτυρήσει το γεγονός της αγάπης του Χριστού για εκείνον, να βεβαιώσει ότι ο Κύριος είναι παρών και η μόνη επιθυμία και πρόθεσή Του είναι η σωτηρία και η αιώνια ευφροσύνη του μετανοούντος. Επίσης, ο ιερέας παρευρίσκεται στο όνομα του αμαρτωλού, για να ικετεύσει και να μεσιτεύσει στον Κύριο για την συμφιλίωση του ανθρώπου με την Εκκλησία.



Ας αλλάξουμε, λοιπόν, τον τρόπο της εξομολόγησης: ας διώξουμε τον φόβο της τιμωρίας ή της απόρριψης κι ας βρούμε το θάρρος να ελαφρώσουμε την καρδιά μας από κάθε αμφιβολία. Ο Χριστός δεν πρόκειται να μας αρνηθεί. Ίσως η εξομολόγησή μας να είναι για Εκείνον ένας νέος σταυρός, αλλά θα τον δεχθεί, αφού μας αγαπά πέρα από κάθε κρίση, μέχρι θανάτου: Ο θάνατός του έγινε η δική μας ζωή – ζωή μέσα στο χρόνο και ζωή στην αιωνιότητα.



Η εξομολόγηση πριν από όλα είναι συνάντηση και συμφιλίωση. Είναι συνάντηση με τον Χριστό που ποτέ δεν μας στρέφει τα νώτα, αν κι εμείς φεύγουμε μακριά. Μερικές φορές μία τέτοια συνάντηση μπορεί να γίνει έμπνευση για ολόκληρη τη ζωή και να μας δώσει δύναμη και κουράγιο να διάγουμε το υπόλοιπο του βίου.



Συχνά αμαρτάνουμε σοβαρά ενώπιον του Θεού. Υπάρχουν κάποιες στιγμές της ζωής που μας χωρίζουν από Εκείνον με έναν ιδιαίτερα βίαιο τρόπο, στιγμές μεγάλης απιστίας. Θυμηθείτε το περιστατικό με την προδοσία του Πέτρου. Όταν αργότερα μετά την Ανάσταση η Μαρία Μαγδαληνή συναντά τον Άγγελο Κυρίου στον τόπο του μνημείου, αυτός της παραγγέλλει: “Υπάγετε, είπατε τοις μαθηταίς αυτού και τω Πέτρω...”, γιατί ο Πέτρος όντας προδότης δεν λογάριαζε πλέον τον εαυτό του ως ένα των μαθητών. Είχε απαρνηθεί τον Χριστό κι αυτός είναι ο λόγος που ο Κύριος τον ονοματίζει ιδιαιτέρως θέλοντας να τον βεβαιώσει ότι η φιλία τους διατηρείται αλώβητη κι ότι παραμένει το ίδιο αγαπητός όσο και τότε που ήταν έμπιστος.



Και τέλος υπάρχουν φορές που προσερχόμαστε στην εξομολόγηση γιατί θέλουμε να ανανεώσουμε την εγγύτητα της σχέσης που έχει τραυματιστεί. Ας έχουμε κατά νου, ότι για να επανασυνδέσουμε τη φιλία μας χρειάζεται ν’ ανοίξουμε με ειλικρίνεια την καρδιά μας και να φανερώσουμε τις αστοχίες και τα λάθη που έχουν πληγώσει αυτή τη σχέση. Δεν χρειάζεται να καταφεύγουμε σε λίστες αμαρτιών, ούτε να ερευνούμε τα βιβλία για ν’ ανακαλύψουμε την αμαρτία μας. Αλλά μόνο να σκύψουμε μέσα μας και να εξετάσουμε τη συνείδησή μας.



Ας χρησιμοποιήσουμε απλούς τρόπους γι’ αυτού του είδους την αυτογνωσία. Τι ήταν αυτό που προτιμήσαμε στη θέση του Χριστού; Τι είναι αυτό που μας κράτησε σε αδράνεια, ώστε να παραμείνουμε χωρίς καρπό; Ας προσπαθήσουμε μέσα από τις γραμμές του Ευαγγελίου να επισημάνουμε όχι εκείνα που μας κρίνουν, αλλά τα λόγια που μιλούν στην καρδιά μας, όπως έγινε με τους μαθητές: “ουχί η καρδία ημών καιομένη ήν εν ημίν, ως ελάλει ημίν εν τη οδώ και ως διήνοιγεν ημίν τας γραφάς;”  Ας ανακαλύψουμε κι εμείς τον λόγο που μας θερμαίνει την καρδιά, που αγγίζει τα βάθη της ύπαρξης και μας φέρνει σε κοινωνία με τον Κύριο. Αυτό είναι το κριτήριο. Στην πραγματικότητα δεν έχει τόση σημασία αν αθετήσαμε κάποιους κανόνες. Αυτό που μας ζημιώνει είναι, ότι απομακρυνόμαστε από την ευλογημένη κοινωνία της χάριτός Του.



Ας ερευνήσουμε λοιπόν από την αρχή, όχι με τη στείρα λογική της ενοχής, αλλά με απώτερο σκοπό να σταθμίσουμε πώς χάσαμε την εμπιστοσύνη και την αγάπη που προς στιγμήν γευθήκαμε. Ας θυμηθούμε εκείνα τα λόγια που πύρωσαν την καρδιά μας κι έδωσαν καθαρότητα στο λογισμό μας, που κίνησαν τη θέλησή μας στο αγαθό και έφεραν γαλήνη στα μέλη μας και τα μεταμόρφωσαν από σάρκινα σε σώμα ιερό: ιερό γιατί μέσα από το βάπτισμα ενωθήκαμε με τον σαρκωμένο Χριστό, μέσα από το Χρίσμα γίναμε δοχείο του Πνεύματος και με τα άχραντα μυστήρια γινόμαστε Σώμα Χριστού. Αυτή την εμπειρία ας μεταφέρουμε στην εξομολόγηση, μετανοώντας όχι για κάτι αφηρημένο, που βρίσκεται σε κάποια λίστα αμαρτιών, αλλά για κείνες τις επιλογές που διέρρηξαν τη φιλία και κοινωνία μας με τον Σωτήρα Χριστό.



Ζούμε συχνά μέσα στο ψέμα. Κατασκευάζουμε γύρω μας έναν κόσμο όπου μόνο ο θάνατος μπορεί να θριαμβεύσει. Αρνούμαστε τον πλησίον μας και κλείνουμε μόνοι μας το δρόμο που οδηγεί στη Βασιλεία του Θεού. Ζητούμε από τον Κύριο συγχώρεση αμαρτιών, αλλά δεν έχει νόημα να αναζητούμε μία τυπική άφεση. Πρέπει να διψούμε για αληθινή συμφιλίωση, στο πλαίσιο της οποίας θα αναθέσουμε στον Θεό την αναξιότητα και την απιστία μας – όχι μόνο προς Εκείνον αλλά και προς τον πλησίον, τον φίλο, τον γνωστό και συγγενή μας.



Ας έχουμε εμπιστοσύνη ότι μόνο η δική Του ακλόνητη φιλία μπορεί να μας παρακινήσει σε αλλαγή. “Εγώ και φίλος και μέλος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ. Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης διά σε και αλήτης διά σε, επί σταυρού διά σε, επί τάφου διά σε. Πάντα μοι συ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος. Τι πλέον θέλεις;”  “Μπορείς ν’ ανταποκριθείς με λίγη εμπιστοσύνη; Δεν ζητώ ολοκληρωτική, άμεση αλλαγή. Αλλά πορεία βήμα προς βήμα. Θα σε στηρίξω, θα σε προστατεύσω, θα οδηγήσω τα βήματά σου – μόνον άλλαξε στάση. Κι όταν λάβεις συγχώρεση στο όνομά μου, μη σκεφτείς ότι το παρελθόν έχει πάψει να υπάρχει. Αλλά τότε μόνο θα έχεις απαλλαχτεί από τις πληγές, όταν γίνεις τόσο ξένος προς αυτές, ώστε να

μη τις λογαριάζεις πια για δικές σου”.



Όταν τα παλιά μας πάθη ζωντανεύουν ενώπιόν μας, καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι δυνατόν μέσα σε μια στιγμήνα ελευθερωθούμε από το παρελθόν. Χρειάζεται χρόνο για να βαδίσουμε στο δρόμο της ελευθερίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χριστός μας αρνείται τη συγχώρεση. Η συγχώρεση του Θεού εκδηλώνεται μέσα από τη συμπάσχουσα αγάπη του, την αποδοχή και την διαρκή πρόνοιά Του που δεν επιτρέπει να οδηγηθούμε ανυπεράσπιστοι στον ίδιο πειρασμό. Έτσι, η συγχώρεση του Κυρίου, μπορεί να λύνει την αποξένωση, αλλά χρειάζεται επίπονος αγώνας και μετάνοια για να γίνουμε καινοί με τη χάρη Του. Η άφεση δεν σβήνει το παρελθόν. Το θεραπεύει μέσα από τη συνέργεια τη δική μας με τον Θεό.



Ας εμπιστευόμαστε, λοιπόν, καθημερινά τον λογισμό μας στον Θεό με ειλικρίνεια. Κι όταν προσερχόμαστε στην Εξομολόγηση, η ευχή της συγχωρήσεως θα έχει αληθινό, πραγματικό νόημα: την επανασυγκρότηση μιας φιλίας, που όσον αφορά τον Θεό παραμένει αναλλοίωτη, αλλά ως προς το δικό μας μέρος χρειάζεται να την επιδιώξουμε. Κι αυτή μας η πρόθεση πρέπει να στηρίζεται από αποφασιστικότητα, κι η αποφασιστικότητα από πράξη και καινότητα ζωής.



του Μητροπολίτη Άντονυ (Μπλουμ) του Σουρόζ
πηγή

Υποδέχοντας τον Πατριάρχη ως ... Πάπα

πηγή

Επειδή σε λίγο ο Οικουμενικός Πατριάρχης φτάνει στην Σιάτιστα (κωμόπολη της Κοζάνης),

άραγε σε τι εξυπηρετούν οι τόσο συχνές επισκέψεις του Πατριάρχη και της κουστωδίας του;

(φωτογραφία από την πρόσφατη επίσκεψή του και πάλι στην περιοχή της Κοζάνης,  πριν από μόλις λίγους μήνες, κόστους ... εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ)

• Μήπως πέρα από την προσωπική φιλοδοξία του Οικ/κού Πατριάρχη, σχετίζεται με τα μυστικά κονδύλια του ΥΠ.ΕΞ. που έχουν περιοριστεί σημαντικά τελευταία λόγω της οικονομικής κρίσης; (δείτε σχετικά εδώ)
• Μήπως τα κονδύλια αυτά δίνονται πλέον μόνον ως μέσο συναλλαγήςμε την Κυβέρνηση της "Τρόϊκας" (ουσιαστικά με τη ΝΔ); 
• Μήπως τελικά δεν ήταν και τόσο τυχαίες οι επαναλαμβανόμενες πρόσφατες δηλώσεις του μητροπολίτη Σιατίστης ενάντια στη Χρυσή Αυγή και η έντονη προβολή τους αλλά και οι συνεντεύξεις του στα κρατικά κανάλια (δείτε εδώ);
• Μήπως τελικά δεν ήταν και τόσο τυχαία και η δήλωση του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου ότι η Χρυσή Αυγή είναι "εκτροπή, (δείτε εδώ); 

 

• Μήπως τελικά δεν ήταν τόσο τυχαία και η ματαίωση της μεγάλης-ανοιχτής εκδήλωσης για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση, που ετοίμαζε εδώ και πολλούς μήνες η ειδική επιτροπή της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης; Μήπως οι φόβοι της ΝΔ για τις αντιδράσεις του κόσμου στα πρόσωπα των πολιτικών που θα συμμετείχαν υπέδειξαν στον μητροπολίτη να υλοποιήσει  τελικά μόνον μικρής εμβέλειας εκδηλώσεις και μόνον σε κλειστούς χώρους; 
• Μήπως για τον ίδιο λόγο (υπόδειξη της ΝΔ) καλεί τους πιστούς να δείξουν "ενότητα" και "αυτοσυγκράτηση" ενόψει της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου (δείτε εδώ); 
• Μήπως δεν είναι και τόσο τυχαίο που αντί να τιμούμε τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Μακεδονίας τιμούμε τελικά τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο;

 

Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα,

• Μήπως θέλουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα να μας κάνουν να αποδεχθούμε ότι θα σκύβουμε το κεφάλι  σε κάθε -λογική ή παράλογη- απόφαση που θα παίρνουν οι (αμφιβόλου πνευματικότητας αλλά έντονης κοσμικότητας) ηγέτες της εκκλησίας μας, είτε αυτή αφορά επισκέψεις με τον Πάπα, είτε τις συμπροσευχές με κάθε είδους θρησκείες και δόγματα, είτε θέματα όπως η Κάρτα του Πολίτη ή ποιος επιτρέπεται να μας κυβερνήσει και ποιος όχι; Μήπως "δεσμεύοντας" τους μητροπολίτες "αποκεφαλίζουν" κάθε πιθανή εστία αντίδρασηςγια να την καθοδηγήσουν στη συνέχεια εύκολα στα σχέδια της Νέας Τάξης;
• Μήπως γι αυτό ο μητροπολίτης Σιατίστης επίπληξε και μίλησε ιδιαιτέρως προσβλητικά για τους πιστούς που αντέδρασαν έξω από το θέατρο Χυτήριο; Μήπως ετοιμάζουν μια εκκλησία-κομπάρσο, με πιστούς μόνο σε ρόλο του θεατή, μία εκκλησία ακίνδυνη και ΧΩΡΙΣ ΦΩΝΗ;

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΕΙΣ ΩΤΑ ΜΗ ΑΚΟΥΟΝΤΩΝ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΣΥΧΝΕΣ εἶναι πιὰ οἱ ἐπισκέψεις τοῦ Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου στὴν Ἑλλάδα. Φαίνεται ὅτι ἀνταποκρίνεται σὲ κάθε πρόσκληση, ποὺ λαβαίνει, ἰδίως ἀπὸ Μητροπολίτες.
Τὸ γεγονὸς αὐτὸ προκαλεῖ πολλὲς φορὲς σκανδαλισμὸ στοὺς πιστούς, γιατὶ κοντεύει νὰ γίνειἐπιδημικό. Κάθε λίγο καὶ λιγάκι τὸ ἴδιο θεατρικὸ σκηνικό.

Ὁ Μητροπολίτης, ποὺ θὰ ὑποδεχτεῖ τὸν Πατριάρχη, κοπιάζει ἀφάνταστα. Προσεγγίζει τὰ ὅρια τοῦ παροξυσμοῦ ἡ ἀγχώδης προετοιμασία γιὰ τὴν ὑποδοχὴ καὶ φιλοξενία τοῦ Μεγάλου Ἐπισκέπτη.

Τὰ πράγματα θὰ ἦταν διαφορετικά, ἐὰν
ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀρνοῦνταν τὸν πολυδάπανο τρόπο ὑποδοχῆς καὶ φιλοξενίας καὶ ἀκολουθοῦσε τὸν ταπεινὸ Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος ποτὲ δὲν ἐπιβάρυνε κανένα, καθὼς ἀδιάκοπα ἐπισκεπτόταν πόλεις καὶ χωριά. Θὰ μποροῦσε νὰ μείνει στὸ ἐπισκοπεῖο ἢ σὲ ἕνα μοναστήρι, χωρὶς νὰ ἔχει πολυμελῆ συνοδεία.

• Γιατὶ νὰ καταλύει στὸ πολυτελέστερο ξενοδοχεῖο τῆς πόλης, 
• γιατὶ νὰ κινητοποιεῖται ἡ κοσμικὴ ἐξουσία (ἀλήθεια πόση σχέση εἶχε ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας τοῦ καιροῦ του;) καὶ προπαντός, 
• γιατὶ νὰ δέχεται τὶς τιμητικὲς ἐκδηλώσεις καὶ τὶς διακρίσεις, ποὺ τοῦ ἀπονέμουν, ἀφοῦ γνωρίζει ὅτι ὅλα αὐτὰ δὲν ἔχουν καμιὰ πνευματικὴ ἀξία.

• Ἐπίσης, γιατὶ νὰ συνωστίζονται στὶς ἐξέδρες τῶν ἐπισήμων τριάντα καὶ σαράντα Μητροπολίτες καὶ νὰ παίζουν τὸ ρόλο τοῦ ἄφωνουκομπάρσου; Δὲν ἔχουν νὰ κάνουν κάτι καλύτερο στὶς Μητροπόλεις τους; 
• Καὶ γιατὶ ἀγνοοῦν ὅτι ἡ συμμετοχή τους στὶς θορυβώδεις ὑποδοχὲς τοῦ Πατριάρχη σημαίνει ἔμμεση ἀποδοχὴ τῶν οἰκουμενιστικῶν δραστηριοτήτων του. Καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ σοβαρὸ θέμα.

Οἱ φιλοξενοῦντες Μητροπολίτες προσπαθοῦν νὰ ἐντυπωσιάσουν τὸν Πατριάρχη, νὰ τοῦ
ἀποσπάσουν λόγους ἐπαινετικοὺς καὶ νὰ τροφοδοτήσουν τὴν ἐλπίδα τους ὅτι κάποτε θὰ τοὺς βοηθήσει, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν προσωπικές τους φιλοδοξίες. 

Στέλνουν ἐγκυκλίους στοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς μοναχοὺς τῶν Μητροπόλεών τους καὶ ἀπαιτοῦν πλήρη συμμόρφωση στὰ ὅσα τοὺς ζητοῦν, ἀπειλώντας ἐκείνους ποὺ δὲν θὰ ἀνταποκριθοῦν στὸ βαθμό ποὺ ἤθελαν ἢ θὰ ἀρνηθοῦν νὰ παραστοῦν στὶς ἐκδηλώσεις. Μετὰ τὸ πανηγύρι, κάθε ἀντιφρονῶν θὰ κληθεῖ νὰ δώσει ἐξηγήσειςκαὶ ἐνδεχομένως θὰ τιμωρηθεῖ. Ἔτσι μὲ τὶς Πατριαρχικὲς ἐπισκέψεις δοκιμάζονται οἱ σχέσεις μεταξὺ Μητροπολιτῶν καὶ κληρικῶν καὶ ἀποκαλύπτεται τὸ χάσμα, ποὺ πολλὲς φορὲςτοὺς χωρίζει.

Θὰ συνεχίσω τὸ θέμα μου μὲ τὴ διατύπωση μερικῶν εὔλογων ἐρωτημάτων πρὸς τοὺς Μητροπολίτες ἐκείνους, ποὺ διοργανώνουν φιέστες πρὸς τιμὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, ἀλλὰ καί πρὸς ἐκείνους, ποὺ συμμετέχουν σὲ αὐτές. Δὲν περιμένω ὅτι θὰ μοῦ δώσει κανεὶς ἀπάντηση ἢ ὅτι κάτι θὰ ἀλλάξει. Πρὸς τὸ παρὸν ἡ ὁρατότητα εἶναι μηδενική! Ἴσως αὔριο νὰ ἀραιώσει ἡ ὁμίχλη καὶ κάτι νὰ φανεῖ.

α´. Στὴ βάση τοῦ δεσποτικοῦ θρόνου ὑπάρχουν λαξευτοὶ λέοντες, οἱ ὁποῖοι ὑπενθυμίζουν στοὺς Μητροπολίτες ὅτι πρέπει νὰ ἀγρυπνοῦν καὶ νὰ ὑπερασπίζονται τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος, καταπολεμώντας τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Δυστυχῶς πολλοὶ Μητροπολίτες ἀπὸ λέοντες ἔχουν γίνει ψοφοθεεῖς βάτραχοι! Γιατί;

β´. Γιατὶ εἶναι δειλοὶ καὶ αὐτά, ποὺ λένε μεταξύ τους, διαφωνώντας μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς δραστηριότητες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, διστάζουν νὰ τὰ ποῦν καὶ δημοσίως;

γ´. Γιατὶ ἔχουν χάσει τὴ φωνή τους; Τί φοβοῦνται; Δὲν γνωρίζουν ὅτι ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας ἔξω βάλλει τὸν φόβο;

δ´. Γιατί, ἐπιτέλους δὲν ἀντιδροῦν μὲ τὴν σιωπῶσα ἀπουσία τους ἀπὸ τὶς φιέστες;

ε´. Ἡ συμμετοχή τους στὶς φιέστες ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπωλείας τῆς παρρησίας καὶ τὴν πνευματική τους αἰχμαλωσία. Ὅταν συμπανηγυρίζεις μὲ τὸν Πατριάρχη, μπορεῖ μετὰ νά τὸν ἐλέγξεις γιὰ τὰ οἰκουμενιστικά του φρονήματα.

στ´. Γιατὶ δὲν εἶναι σταθεροὶ στὶς ἀπόψεις τους. Γιατὶ ἀλλάζουν ἀνάλογα μὲ τὸν ἄνεμο, ποὺ πνέει; Γιατὶ ἄλλοτε εἶναι ἀντιπαπικοὶ καὶ ἀντιοικουμενιστὲς καὶ ἄλλοτε ὑποκλίνονται μπροστὰ στοὺς οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι στὶς μέρες μας ἔχουν ὑπερβεῖ κάθε ὅριο καὶ εἶναι προκλητικοί.

Ορθόδοξος Τύπος, 19/10/2012

Πηγή

θέλετε να πάρετε και μια γεύση από τις πρόσφατες δραστηριότητες του Πατριάρχη (10/10/2012) ;

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ (ΦΩΤΟ)

 Είναι αυτό που λέμε:  

Μια εικόνα χίλιες λέξεις 

 (δείτε που κάθεται ο Πάπας και πως στέκεται ο Πατριάρχης)

Η πηγή είναι  από το ίδιο το Φανάρι (για να μην νομίζετε ότι είναι μοντάζ):

http://fanarion.blogspot.gr/2012/10/blog-post_3280.html

Διαβάστε και το σχετικό κείμενο του Φαναρίου:

"Τήν ἑπομένην, Πέμπτην, ὁ Πατριάρχης καί οἱ σύν Αὐτῷ παρέστησαν εἰς τήν λειτουργίαν τήν ὁποίαν ἐτέλεσεν ἐπί τῆς Πλατείας τοῦ Ἁγίου Πέτρου ἡ Α. Ἁγιότης, ἥτις ἐν ἀρχῇ τῆς ὁμιλίας αὐτῆς ἀπηύθυνεν ἰδιαίτερον χαιρετισμόν καί εὐχαριστίας εἰς τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην..."

η "Α. Ἁγιότης", δηλαδή Αυτού Αγιότης είναι ο Πάπας!!

και όπως βλέπετε δηλώνουν ξεκάθαρα ότι παρακολούθησε την Καθολική Θεία Λειτουργία.

Κανένας ιερέας παλικάρι δεν υπάρχει εκεί στη Σιάτιστα να ρωτήσει τον Πατριάρχη για το νέο κατάντημα;

«Και δος ημίν Δέσποτα προς ύπνον απιούσιν...»

Καί δός ἡμῖν Δέσποτα πρός ὕπνον ἀπιοῦσιν..."

Τό σύνορο τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου τό προγεύεσαι καθημερινά τήν

 ὥρα ἐκείνη, ὅπου μετά τή βραδυνή σου ἐπιστροφή ἀναζητᾶς τήν 

εὐλογημένη ἡσυχία, ἀλλά περισσότερο τό σφάλισμα τῶν

 κουρασμένων ὀφθαλμῶν σου: κουρασμένων ἀπό ἔνα πλῆθος 

εἰκόνων πού ἀποθηκεύουν μέ τήν, ἐν εὐθέτω καιρῶ, προοπτική

 τῆς ἐπεξεργασίας. (Μέ τά χρόνια ἀρχίζεις νά κατανοεῖς πώς οἱ

 εἰκόνες πού ξαποσταίνουν τήν ψυχή σου ὅλο καί λιγοστεύουν, 

καθώς τό Ὡραῖο καί Κόσμιο ὅλο καί χάνονται ἀπό τήν κοινωνία 

τῶν ἀνθρώπων. Δυστυχῶς.)

Οἱ στιγμές λοιπόν ἐκεῖνες μεταξύ τοῦ ξύπνιου καί τοῦ ὕπνου 

ἔχουν μιά ἰδιαίτερη καί πολύ σημαντική δύναμη: δύναμη

 λυτρωτική πού ἀσφαλῶς σέ φέρνει μέχρι τό βάθος τῆς ψυχῆς σου, 

καθώς μέ τρόπο ἁπλό, ἀλλά ἀμέτρητα ἐπώδυνο ἐξετάζεις τή 

συνειδησή σου. Εἶναι ἔνα ἔσχατο κοίταγμα στόν καθρέφτη της, 

ὅπου φαίνεται ὄχι τό εἴδωλό σου, ἀλλά ἡ πολιτεία σου.

 Μιά πολιτεία, πού μονάχα ἐσύ κι ὀ Θεός γνωρίζετε.
Γι᾿ αὐτό καί τήν ὤρα ἐκείνη, πού στά μάτια κατεβαίνει ὁ νυσταγμός

 πασχίζεις νά κάμεις κάποια δειλά βήματα μετανοίας. 

Νά ξαναδέσεις τό νῆμα τῆς συνάντησής σου μέ Ἐκεῖνον,

 γιατί τό θεωρεῖς ἀπαραίτητο, καθώς ὁ λόγος τοῦ Νηπτικοῦ 

Πατρός, πού συμβουλεύει ὄτι ἡ κλίνη μπορεῖ νά εἶναι ὁ τάφος μας,

 ἀφοῦ ὀ ὕπνος εἶναι "εἰκών θανατου" (Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος), 

ἀνακαλεῖται στό νοῦ.

Συναντᾶς ξανά λοιπόν πρόσωπα πού ἀντάμωσες ὅλη τήν ἡμέρα, 

ἤ σέ κάποιους ἄλλους καιρούς καί διαπιστώνεις μέσα στήν 

ψυχή σου ἕνα νυγμό, καθώς προβάλλεται στήν ὀθόνη τοῦ νοῦ

 ἡ συμπεριφορά σου, ὁ ἀργός σου λόγος, ἡ βιαστική - ἀπορριπτική

 φυγή σου καί κάποια ἄλλα ἀτοπήματά σου. Πασχίζεις 

νά ταχτοποιήσεις τά ὅσα ἄτακτα συσσώρευσες μέσα σου

 καί παρατηρᾶς, πώς δέν ἔχεις τή δυνατότητα τῆς ἐπιλογῆς,

 γιατί μιά ἐσωτερική σύγχυση ἐπικρατεῖ ἀκόμα μέσα σου, 

λές καί ταράχτηκε ἡ ἥρεμη ἡ δεξαμενή καί θόλωσε τό νερό.

Ἔτσι, παρακαλεῖς Ἐκεῖνον, πού εἶναι "ἡ ὄντως Εἰρήνη", ὅπως 

σοῦ χαρίσει ἀνάπαυση, γιατί μόνον ἔτσι θά ἔχεις ὕπνο "πάσης

 σατανικῆς φαντασίας ἀπηλλαγμένον". Γιατί ὁ ὔπνος ἄν καί εἶναι

 τό μυστηριῶδες τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς στοιχεῖο, ἐν τούτοις 

ἀναπαύει καί ἀναζωογονεῖ τόν ἄνθρωπο. Τόν καθιστᾶ κάθε πρωΐ 

καινούριο, ἀνανεωμένο, δημιουργικό καί ἐλπιδοφόρο, καθώς 

διαπιστώνει πώς τοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός καιρό μετανοίας. 

Μιάν ἄλλη δηλαδή εὐκαιρία, ὥστε νά ζωντανέψει μέσα του ἡ 

λαχτάρα γιά ἐπιστροφή καί ἀληθινή μετάνοια. Ἄλλωστε, τό αἴτημα ὅπως,

 "Τόν ὑπόλοιπον χρόνον τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν εἰρήνῃ καί μετανοίᾳ 

ἐκτελέσαι..." ἔ

χει ἀναμφίβολα τή σημασία του καί ὁπωσδήποτε τόν 

συμβουλευτικό - σωτηριολογικό χαρακτῆρα του.

Λίγο πρίν τά βλέφαρα σφαλίσουν, πρίν ἀρχίσει τό σῶμα νά δέχεται

 τήν παραμυθία τοῦ ὕπνου, διαπιστώνεις γι᾿ ἄλλη μιά φορά τήν

 ἀνάγκή νά παραδοθεῖς στά χέρια τοῦ Θεοῦ, γιατί τό θεωρεῖς καί

 ἀπαραίτητο, ἀλλά καί φυσικό. Συντονίζεις λοιπόν τό εἶναι σου μέ

 τήν παρακάτω εὐχή κι ἀρχίζεις νά περνᾶς τό μεσότοιχο, ἀπό τό

 νυσταγμό στόν ὕπνο, πού ἀναμφίβολα εἶνα "ἀργία τῶν αἰσθήσεων" 

(Ἁγ. Ἰωάννης Σιναΐτης).
"Ἡ ἐλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, σκέπη μου 

τό Πνεῦμα τό Ἅγιον· Τριάς Ἁγία δόξα σοι". Ἀμήν.

π. Κων. Ν. Καλλιανός/πηγή

αντιγραφή

ΚΛΗΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ π.ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Κ. ΒΑΣΤΑΚΗ

    Στους Δομιανούς Ευρυτανίας, όπου είδε το φως ο ηρωικός παπα-Χρίστος Κακαβάς, γεννήθηκε και ο παπα-Βαστάκης στα 1900. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Αλλ’ η αγάπη του προς τα γράμματα έκαμε τους γονείς του να τον στείλουν μ’ όλη τη φτώχεια τους στο Ιεροδιδασκαλείο Άρτης. Ξε­χώρισε ανάμεσα στους συμμαθητάς του. Δεν πρόλαβε να τελειώση κι η φωνή της πατρίδος τον κάλεσε στη Μ. Ασία.

Μετά την καταστροφή τελείωσε το ιεροδιδασκαλείο, έλαβε σύζυγο την Αμαλία Μαργαριτοπούλου και το 1926 διο­ρίσθηκε διδάσκαλος στο χωριό Θερμάτι. Το 1930 χειροτονήθηκε ιερεύς και πήγε εφημέριος στην Αγία Παρασκευή του Μεγάλου Χωρίου.

Πρότυπο οικογενειάρχου, εδημιούργησε οικογένεια χρι­στιανική, που όλοι την καμάρωναν και τη ζήλευαν. Φιλότιμος διδάσκαλος, προσπαθούσε όχι μόνο γράμματα να μάθη στα παιδιά, αλλά και να τους εμφυσήση ευσέβεια και φόβο Θεού.

Και στην ιερατική του διακονία επέτυχε ο π. Δημήτριος. Αγαπούσε τους χριστιανούς με δημιουργικήν αγάπη. Ήταν αφιλοχρήματος κι έγινε πολλές φορές ο παρηγορητής κι ο προστάτης των ορφανών και των πασχόντων. Ίδρυσε και φρόντιζε με στοργή το πρώτο Κατηχητικό στην Επαρχία. Το απλό μα αλατισμένο κήρυγμά του τραβούσε πολλούς στην εκκλησία και στη χριστιανική ζωή.

   Στην ωραία αυτήν άνθησι της ιερατικής του ζωής ήρ­θαν οι κατακτηταί στην Ελλάδα. Στις 18 Δεκεμβρίου 1942 ένα τάγμα ιταλικό τραβούσε από το Καρπενήσι προς το Μεγάλο Χωριό. Το μισό τάγμα είχε μπη μέσα και οι πρό­κριτοι του χωρίου έκαμαν ό,τι μπορούσαν για να τους περιποιηθούν, για να προλάβουν ενδεχόμενη καταστροφή. Μαζί και ο εφημέριος και δάσκαλος π. Δημήτριος. Μα το άλλο μισό τάγμα, που πήγαινε προς το Μικρό Χωριό έπεσε σ’ ενέδρα ανταρτών και δεκατίστηκε στ’ αληθινά. Έξαλλοι από θυμό και φόβο οι Ιταλοί ξέσπασαν στους αόπλους. Κράτησαν όλους τους προκρίτους και τον ιερέα μαζί στο σχολείο του Μ. Χωρίου.

Από τη στιγμή αυτή άρχισε το μαρτύριο του π. Δημητρίου. Άγρια μανία έπιασε τον Ιταλό ταγματάρχη, όταν είδε τον ιερέα. Έξαλλος τον άρπαξε από τα γένεια και κλωτσώντας τον τον ξάπλωσε κάτω. Ο ιερεύς ήρθε σε άθλια κατάστασι. Σε λίγο τον πήραν οι Ιταλοί στο κατάλυμά τους κι εκεί ο ξυλοδαρμός επανελήφθηκε, αφού μάλιστα τον κρέ­μασαν στην κληματαριά του σπιτιού. Μια βαριά πέτρα κρε­μόταν από τα πόδια του. Κι αυτοί γύρω του, τον κοροΐ­δευαν, τον κτυπούσαν, έκαιγαν τα γένεια και τα μαλλιά του με τους αναπτήρες τους. Από το ένα μέρος το πρόσωπό του είχε καή εντελώς.

Μισοπεθαμένο τον μετέφεραν σ’ άλλο σπίτι. Ήταν τε­λείως παραμορφωμένος. Το πρόσωπό του μελανό. Τα μάτια του να σταλάζουν αίμα. Τα χέρια να κρέμωνται νεκρά, βγαλμένα απ’ τις αρθρώσεις τους. Το σώμα ολόκληρο μωλωπι­σμένο τόσο, που να μην έχη τόπο για καινούργιους μωλωπι­σμούς. Και να σκεφθή κανείς μονάχα την κατάστασι αυτή του δυστυχισμένου π. Δημητρίου, αισθάνεται την ψυχή του να πλημμυρίζη απ’ οδύνη κι αποτροπιασμό. Τέτοια συναισθή­ματα εξεδήλωσε, όταν αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, γιατρός συνδεσμώτης του ιερέως.

Στις 23 Δεκεμβρίου μαζί με άλλους συγκρατουμένους τους πήγαν στο Μεγάλο Χωριό. Εκεί τους φανέρωσαν την καταδίκη τους σε θάνατο και τους επέτρεψαν να κάνουν τις τελευταίες παραγγελίες τους προφορικά ή με γράμμα. Ο π. Δημήτριος δεν μπορούσε να κρατήση μολύβι. Γι’ αυτό παρεκάλεσε να πουν, πως ο «παπά-Δημήτρης παραγγέλ­λει στους δικούς του να είναι καλοί χριστιανοί. Συγχωρεί όλους όσους τον έβλαψαν και παρακαλεί να τον συγχωρήσουν εκείνοι που τυχόν ελύπησε».

Το πρωί στις 24 Δεκεμβρίου 1942 οι Ιταλοί είχαν βάλει πυρκαγιές στο χωριό. Σ’ ένα από τα καιόμενα σπίτια έρριξαν τον βασανισμένο π. Δημήτρη, «ιερείον έμψυχον» ολο­καύτωμα στον Κύριο δεκτό.

Πηγή το βιβλίο: Εκτελεσθέντες & μαρτυρήσαντες κληρικοί 1941-1949, Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου.

πηγή

«ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑΒΟΗΘΗΤΟΣ ΣΕ ΚΕΛΙ, Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ Κ. ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ»

Μεσαίωνας στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων > Εκατοντάδες μηνύματα συμπαράστασης, για τον Πατριάρχη Ειρηναίο, που βρίσκεται φυλακισμένος σε κελί, στο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, δέχθηκε από όλο τον κόσμο η στήλη μας, μετά την δημοσίευση σχετικού άρθρου, πριν μία εβδομάδα. Φίλοι, πιστοί, γνωστοί, και άγνωστοι, μας τηλεφωνούσαν και μας τηλεφωνούν, για να συμπαρασταθούν, στον αγώνα που δίνει ο Πατριάρχης Ειρηναίος, πίσω από τα... κάγκελα της Ορθοδοξίας , στα Ιεροσόλυμα.

Παρακολουθούν από καιρό, όπως είπαν, την δοκιμασία του Πατριάρχη, και καταδικάζουν τις απάνθρωπες συνθήκες, κάτω από τις οποίες ζει, εδώ και έξι χρόνια, ο κύριος Ειρηναίος.

Μάλιστα, πολλοί από τους ανθρώπους που μας τηλεφώνησαν, μας είπαν ότι τη φωτογραφία του κ. Ειρηναίου, που δημοσιεύσαμε πίσω από τα κάγκελα στην στήλη μας, την τύπωσαν και την έχουν τοποθετήσει σε χώρο, μέσα στα σπίτια τους. Πολλοί απ΄αυτούς τηλεφωνούν, όπως είπαν, σε αρμόδιες υπηρεσίες του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Αμερικής, προκειμένου να ενδιαφερθούν και να δώσουν τέλος, στο δράμα αυτού του ανθρώπου «που αργοπεθαίνει πίσω από τα κάγκελα ενός κελιού».

Δεν φανταζόντουσαν, είπαν, ότι η Κοντολίζα Ράις , υπουργός τότε των Εξωτερικών των ΗΠΑ, η Ντόρα Μπακογιάννη, υπουργός των Εξωτερικών τότε της Ελλάδας και αξιωματούχοι του Ισραήλ, θα αποφάσιζαν να τιμωρήσουν έτσι, έναν άνθρωπο της Ορθοδοξίας, για δικά τους και μόνο συμφέροντα.

Πιστεύουν όμως, οι άνθρωποι αυτοί, φίλοι και γνωστοί του Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίου, ότι σύντομα θα έρθει η δικαίωσή του, γιατί, όπως είπαν, «το άδικο δεν ευλογείται». Προσεύχονται είπαν, πολλοί θαυμαστές του, ώστε να τελειώσει το συντομότερο η περιπέτειά του και να επιστρέψει στα καθήκοντά του. Καταδίκασαν και καταδικάζουν την ενέργεια της αντικατάστασής του, με τον κ. Θεόφιλο, για τα συμφέροντα, όπως είπαν , ανθρώπων του Πατριαρχείου, των ισραηλιτών, της Ελλάδας, και των αμερικανών. Καταδικάζουν επίσης, την αδιαφορία ελλήνων αξιωματούχων, που επισκέπτονται τα Ιεροσόλυμα, και αποφεύγουν να επισκεφθούν τον Πατριάρχη Ειρηναίο μέσα στο κελί του.

Αίσθηση προκάλεσε η αποκάλυψη μας ότι, δεν επιτρέπουν κανένα να επισκεφθεί τον κ. Ειρηναίο, ακόμα και γιατρούς τους οποίους, κατά καιρούς, χρειάζεται. Όπως στην περίπτωση του οδοντιάτρου, του οποίου απαγόρευσαν την είσοδο, και ο κ. Ειρηναίος, αναγκάσθηκε να βγάλει ένα δόντι, με μια κλωστή που έδεσε σε μια πόρτα του κελιού. Και μ΄αυτό τον τρόπο, αναγκάσθηκε να απαλύνει τους πόνους του, βγάζοντας μ΄αυτόν τον πρωτόγονο και οδυνηρό τρόπο, το δόντι του. Όπως επισημάναμε και σε προηγούμενη στήλη, ο μεσαίωνας, για κάποιες χώρες ( Ελλάδα, Αμερική, Ισραήλ ) αναβιώνει ακόμα και σήμερα.
Τι έχουν να πουν για όλα αυτά, ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, και γενικά οι ταγοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε ολόκληρο τον κόσμο ; Δεν τους συγκινεί η τραγική αυτή περίπτωση, του Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίου, και το δράμα το οποίο ζει ; Θα θέλαμε να γνωρίζουμε, τι είδους κηρύγματα κάνουν σε λαό και κλήρο;
πηγή

Η ζωή του Χριστού και η ζωή μας.

πηγή

 

Ο Κύριος δεν αρκείται 
στο να μας μιλάει
 θεωρητικά. 

Μας δείχνει οδοδείκτες
 πορείας. Μας λέει
 πώς θα ζήσουμε. 
Συγκεκριμένα 
πράγματα. 
Για να καθρεφτιστούμε.
Είναι η ζωή 
του Θεού 
μεταφρασμένη, καθρεφτισμένη στην δική μας, καθημερινή ζωή. 

Ποιο είναι αυτό; Οι εντολές του!
Οι εντολές του Θεού είναι η ζωή του Θεού προσαρμοσμένη
 στα ανθρώπινα δεδομένα. Όταν μάθεις ν'αγαπάς, γίνεσαι και 
συ θεϊκός. Η ζωή του Θεού γίνεται ζωή σου. Όταν μάθεις να 
συγχωράς, γίνεσαι και συ θεϊκός. Όπως Αυτός!

"Αυτού ακούετε".Ακούς τον Χριστό; Τον υπακούς; 
Τον ρωτάς "τι να κάνω Θεέ μου";
Ρώτα τον τι θες. Γονάτισε και πες του ό,τι θες.

(απoσπάσματα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου [(από Αθέατα περάσματα)

Πηγή: Αόρατη γωνιά

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ: «ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΧΤΕΙ ΤΟ ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΘΕΟ ΚΙ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!» (VIDEO)

Βίντεο από ομιλία του σχετικά με τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και το σφράγισμα, σε Έλληνες και Ρουμάνους προσκυνητές στο Άγιον Όρος...

πηγή

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΑΡΘΕΝΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ - Α «Οἱ ἄνθρωποι προτιμοῦν τὸ ψεῦδος καὶ κρύβουν τὴν ἀλήθεια. Καὶ βάζουνε ὡς στόχο μὲ παντοίους τρόπους νὰ φθείρουνε ὅ,τι καλὸ ὑπάρχει».

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΑΡΘΕΝΙΟ
Καθηγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Παύλου Ἁγ. Ὄρους

ΠΕΡΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ

[Α´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 
«Διάλογοι περὶ τηλεοράσεως καὶ πνευματικῆς ζωῆς 
μὲ Ἁγιορεῖτες Πατέρες»
ἐκδ. «Ὀρθόδ. Κυψέλη», Θεσ/νίκη 2011

σελ. 139 ἑπ.

.          Ἐρώτηση: Γιατὶ ἔχει τόση δύναμη νὰ κάνει κακὸ στὸ μυαλὸ τοῦ ἀνθρώπου ἡ τηλεόραση;

.          Ἀπάντηση: Ἡ τηλεόραση βλάπτει τὸν ἄνθρωπο καὶ στὰ μάτια καὶ στὴν ὑγεία. Διότι, προπαντὸς ὅταν κάνουν κατάχρηση οἱ ἄνθρωποι καὶ βλέπουν πολλὴ ὥρα τηλεόραση, φθείρεται ὁ ἐγκέφαλος, τὰ κύτταρα τοῦ ἐγκεφάλου. Σιγὰ-σιγὰ φθίνει ὁ ἐγκέφαλος καὶ ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἔχει «χασούρα», νὰ τὰ χάνει δηλαδή, καί, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνει, παθαίνει πτώση ὁ ἄνθρωπος. Διότι ἔχει πολὺ φοβερὴ ἀκτινοβολία. Γι’ αὐτὸ καὶ βλάπτει ἡ τηλεόραση.
.          Ἐγὼ δὲν συνιστῶ νὰ κάθονται οἱ ἄνθρωποι νὰ βλέπουν τηλεόραση. Διότι εἶναι πολὺ μεγάλη ἡ φθορά. Κι ἐνῶ τὰ μέσα ἐνημερώσεως εἶναι πολὺ καλὰ καὶ μποροῦν νὰ μάθουν οἱ ἄνθρωποι πολλὰ πράγματα, δυστυχῶς αὐτοὶ ποὺ τὰ γυρίζουνε δὲν εἶναι καλοὶ ἄνθρωποι. Καὶ μπορεῖ νὰ βάλουνε ἕνα καλό, ἕνα θρησκευτικό, μιὰ ἱστορία, κάτι καλό, ἀλλὰ νὰ βάλουνε μετὰ χίλια δυὸ κακά, τὰ ὁποῖα φθείρουνε τὸν ἄνθρωποι καὶ κάνουν ζημιές.
.          Κι ἔχουνε κι ἕνα κακὸ ἐλάττωμα αὐτοὶ ποὺ δουλεύουνε ἐκεῖ μέσα, οἱ δημοσιογράφοι, νὰ μὴν λένε τὴν ἀλήθεια. Διότι, ὅταν ἐκήρυττε ὁ Κύριός μας, ἔλεγε «γνωρίσετε τὴν ἀλήθεια καὶ ἡ ἀλήθεια θὰ σᾶς ἐλευθερώσει», ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι προτιμοῦν τὸ ψεῦδος καὶ κρύβουν τὴν ἀλήθεια. Ὅσο καλὸς καὶ νὰ εἶναι ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας ἡγέτης, ἕνας ἐπίσκοπος, ἕνας ὅσιος, ἕνας ἀσκητής, καὶ θαύματα ἀκόμα νὰ κάνει, θα τὸν δείξουνε τόσο πρόχειρα στὰ μέσα τῆς ἐνημερώσεως, ὅπου ἄν εἶναι δυνατό, νὰ μὴ τὸν δεῖ κανένας καὶ νὰ μὴ διαβάσει γι’ αὐτὸν τίποτα τὸ θετικό. Ἐὰν κάνει ἕνα σφάλμα, παράδειγμα, ἕνας ἱερεύς, ἕνας ἀρχιερεύς, ἕνας καθηγητής, ὅσο μικρό καὶ νὰ εἶναι, θὰ τὸ βάλουνε μὲ πρωτοσέλιδα, μὲ γράμματα τέτοια. Αὐτὸ δηλαδὴ τί θὰ πεῖ; Θὰ πεῖ ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἀγαποῦνε πιὸ πολὺ τὸ ψεῦδος ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Δὲν εἶναι εἰλικρινεῖς ἄνθρωποι. Καὶ βάζουνε ὡς στόχο μὲ παντοίους τρόπους νὰ φθείρουνε ὅ,τι καλὸ ὑπάρχει. Τώρα πλασάρουνε, παράδειγμα, τὴ «νέα ἐποχή», χωρὶς νὰ κάτσουνε νὰ σκεφτοῦνε, νὰ δοῦνε, τί εἶναι αὐτὴ ἡ «νέα ἐποχή». Καὶ τί θὰ μᾶς πλασάρει ἡ «νέα ἐποχή»; Δηλαδὴ θέλουν νὰ μᾶς χαλάσουνε τὰ ἤθη, τὰ ἔθιμα, νὰ διαλύσουν τὴν οἰκογένεια, νὰ τὰ φέρουν ὅλα ἄνω-κάτω. Δηλαδὴ εἶναι ἡ θεωρία τοῦ διαόλου αὐτή, ἡ «νέα ἐποχή». Δὲν ψάχνουν νὰ βροῦνε τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐργαστοῦνε τὸ ἀγαθό, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ τὰ σιωποῦνε, καὶ γίνεται αὐτὴ ἡ φθορά, αὐτὸ τὸ κακό. Καὶ βέβαια λέει ὁ Κύριός μας ἐκεῖ πέρα, ὅτι «ὅστις μὲ ὁμολογήσει ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, θὰ τὸν ὁμολογήσω κι ἐγὼ ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς καί, ὅστις ἀρνήσεταί με ἔμπροσθεν τὼν ἀνθρώπων, θὰ τὸν ἀρνηθῶ κι ἐγὼ ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς».
.          Πολλοὶ γνωρίζουνε, ὅτι αὐτοὶ οἱ Σιωνιστὲς καὶ αὐτοὶ οἱ κακοὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐπιβουλεύονται τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα, ὅτι κυνηγᾶνε τὸν Χριστιανισμό. Θέλουν νὰ σβήσουν τὴν Ὀρθοδοξία, χωρὶς νὰ ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀδιάδοχη, δὲν ἔχει διαδοχή, διότι ὁ Κύριος εἶναι «ὁ αὐτὸς εἰς τοὺς αἰῶνας», «ὁ Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ ὁ Κύριος τῶν κυριευόντων». Καὶ ὅμως πᾶνε νὰ Τὸν πολεμήσουνε. Ὅσοι ἐπολέμησαν τὴν Ἐκκλησία «δὲν τὴν βγάλανε ἄσπρη». Γιατὶ ὁ Χριστὸς δὲν πολεμεῖται. Καὶ ὅποιοι πολεμᾶνε τὸν Δυνατό -διότι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀδύνατοι- θὰ φθαροῦνε. Θὰ διαλυθοῦνε. Καὶ ἄς πάρουμε πολλὰ παραδείγματα ἀπὸ τὴν ἱστορία. Ἡ ἱστορία μιλάει πάντοτε… Ἄς πάρουμε ἕνα παράδειγμα. Οἱ κομμουνιστὲς στὴν Ρωσία. Τὰ βάλανε μὲ τὴν Ἐκκλησία, σκοτώσανε ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, μοναχούς, χριστιανούς, ἑκατομμύρια. Ἡ ἐπανάσταση τοῦ ’17 στὴν Ρωσία κόστισε 80 ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων τὴν ζωή. Καὶ νομίσανε ὅτι διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου θὰ κυριεύσουν τὸν κόσμο. Ἀλλὰ δὲν καταλάβανε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κύριος στὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν». «Πᾶσα φυτεία, λέει ὁ Κύριος, ποὺ δὲν ἐφύτεψε ὁ Πατήρ μου ὁ οὐράνιος ἐκριζωθήσεται». Δηλαδή, ἐβγῆκε μιὰ φυτεία ὁ κομμουνισμός, διαλύθηκε. Κι ἄλλα πράγματα, ὅλα διαλύονται. Δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ τίποτα. Γιατὶ λέει «μακάριο τὸ ἔθνος οὗ ἐστὶ Κύριος ὁ Θεός αὐτοῦ». Μακάριο τὸ ἔθνος ποὺ εἶναι ὁ Χριστὸς Κύριός του καὶ βασιλεύει σ’ αὐτὸ τὸ ἔθνος. Γιατὶ, ἄν δὲν ἔχουν πίστη καὶ ἀγάπη καὶ Θεό, μάταια κοπιάζουν οἱ φυλάσσοντες, μάταια κοπιάζουν οἱ στρατιῶτες καὶ μάταια κοπιάζουν ὅλοι. Διότι ἄν δὲν φυλάξει ὁ Θεὸς μία πόλη, δὲν μπορεῖ νὰ τὴ φυλάξει κανένας. Τώρα λένε, παράδειγμα, «τί εἶναι ἡ νηστεία; Δὲν εἶναι τίποτα. Τί εἶναι ἡ προσευχή; Δὲν εἶναι τίποτα». Θέλουν νὰ τὰ διαλύσουν ὅλα, νὰ μὴν ἀφήσουν τίποτα, ἀλλὰ ὅμως εἶναι πολὺς φόβος, διότι αὐτὰ κάναν οἱ ἄνθρωποι στὰ Σόδομα καὶ στὰ Γόμορρα. Ὅταν τὰ διαλύσανε ὅλα καὶ ἀσέβησαν οἱ ἄνθρωποι καὶ ἐγκατέλειψαν τὸν Θεό, ὁ Θεὸς τοὺς ἔκαψε μὲ φωτιὰ καὶ θειάφι. Ποῦ εἶναι σήμερα ἡ Νεκρὰ Θάλασσα, ποὺ δὲ ζῆ οὔτε ἕνα σκουλήκι μέσα; Ἐκεῖ ἦταν πέντε πόλεις, τὶς ὁποῖες ἔκαψε ὁ Θεὸς γιὰ τὶς ἁμαρτίες τῶν κατοίκων τους. Καὶ στὸν κατακλυσμό. Ὁ Νῶε 120 χρόνια παιδευόταν νὰ φτιάξει τὴν κιβωτό του. Καὶ τοὺς ἔλεγε «μετανοεῖστε, γιατὶ θὰ μᾶς πνίξει ὁ Θεός, θὰ μᾶς καταστρέψει ὁ Θεός». Κι αὐτοὶ τὸν κοροϊδεύανε στὸ τέλος καὶ τοῦ λέγανε ὅτι «εἶσαι μεθυσμένος καὶ τρελός»…
.          Καὶ ὅταν κήρυττε ὁ Χριστὸς περί Δευτέρας παρουσίας, τὸν ρωτήσανε οἱ Ἀπόσοτολοι: «πότε θὰ γίνει διδάσκαλε ἡ Δευτέρα παρουσία; Ἡ Κρίσις καὶ ἡ Δευτέρα παρουσία;» Τοὺς εἶπε, κοντὰ σὲ ἄλλα, καὶ τὰ ἑξῆς ὁ Χριστός, «ὅταν θὰ γίνουν οἱ ἄνθρωποι ὅπως ἐπί Νῶε, ποὺ τρώγανε καὶ πίνανε καὶ ἀσελγούσανε, καὶ ξαφνικὰ ἔγινε ὁ κατακλυσμός, ἔτσι αἰφνιδίως θὰ γίνει καὶ ἡ Δευτέρα Παρουσία». Καὶ δὲν θὰ γίνει οὔτε μὲ κατακλυσμό, οὔτε μὲ φωτιά. Θὰ τὸν κάνουν τὸν κατακλυσμὸ οἱ ἄνθρωποι. Οἱ ἄνθρωποι οἱ ἴδιοι θὰ καταστραφοῦνε. Κάνουνε ἀτομικὲς βόμβες. Ἐδῶ, ἄν ρίξουνε μία βόμβα τῶν 500 μεγατόνων, θὰ βουλιάξει ὅλη ἡ Ἑλλάδα. Ἄν ρίξουν 10-20 βόμβες, θὰ φέρουν τὸ σύστημα ἄνω-κάτω. Δὲν θὰ ἀφήσουν τίποτα. Νά! λοιπόν, οἱ πολὺ σοφοὶ ἄνθρωποι αὐτὸ φέρνουνε. Τὴν καταστροφή. Ἡ πολλὴ σοφία τῶν ἀνθρώπων. Γιατὶ δὲν κοιτᾶνε «ὁ θάνατός σου, ἡ ζωή μου». Τὸ ἄν εἶναι νὰ σκοτώσεις καὶ νὰ ὑποτάξεις τὸν ἄλλον. Γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς δὲν τὰ εὐλογεῖ αὐτὰ τὰ πράγματα. Καὶ οἱ ἄνθρωποι καταστρέφονται μόνοι τους. Τώρα ποὺ ἔχουμε τόσους καρκίνους, ποὺ εἶναι τόσοι ἄνθρωποι καρκινοπαθεῖς, ἀπὸ τὶ εἶναι αὐτά; Ἀπὸ τὰ πυρηνικά. Ἐδῶ στὴ Γιουκοσλαβία, στὸ Ἰράκ, ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ, δηλητηριάσαν τὴν ἀτμόσφαιρα. Ὁ Θεὸς φταίει ποὺ τὰ κάνουμε αὐτὰ τὰ πράγματα; Ἢ οἱ ἄνθρωποι φταῖνε; Μὴν αἰτιάζουμε τὸν Θεό.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

πηγή

«Η Εκκλησία μας μαθαίνει ν’ αγωνιζόμαστε» ( ΒΑΡύ το ΦΟΡΤίΟΝ!!!)

Το πρωινό της Παρασκευής, με την ευκαιρία της εορτής του Προφήτου Ιωήλ, ο Μακαριώτατος ευχήθηκε στον ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Εδέσσης, στον εορτάζοντα επιχώριο Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας:

«Είμαστε κοντά για να χαρούμε μαζί του και να “επωφεληθούμε” απ’ αυτόν, καθώς είναι ο Ποιμένας της αγάπης(έΞΟΧΟΝ!!!) και της εργατικότητας», ανέφερε ο Αρχιεπίσκοπος που, ορμώμενος από το παράδειγμα της ζωής του Προφήτη Ιωήλ, ανέφερε στους πιστούς:«Η Εκκλησία τιμά την μνήμη των Αγίων, αφενός για να τους ευχαριστήσει κι αφετέρου, “ψηλαφίζοντας” τη ζωή τους, για να τους μιμηθεί…τούτος είναι και ο κύριος σκοπός της Εκκλησίας: να αναγεννά τον άνθρωπο. Ο προσωπικός αγώνας δεν πάει χαμένος, γιατί μέσα από αυτήν την προσπάθεια, ο άνθρωπος γίνεται ο ίδιος πρότυπο».

Ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε ακόμη, στην αξία της συνεργασίας αυτήν την περίοδο και σημείωσε πως «η διοικούσα Εκκλησία, έχοντας στο πλευρό της κι άλλους φορείς, κρατούν στις πλάτες τους το βαρύ φορτίο των ανθρώπων».(έΞΟΧΟΝ!!!)

πηγή