Την ώρα που ο Αρχιεπίσκοπος προαναγγέλει ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ Ζιργκόν, ασήμι και βελούδο για τα δώρα του Αρχιεπισκόπου

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Ανδρέας Λουδάρος

Την ίδια στιγμή που ο Αρχιεπίσκοπος δηλώνει στα Μέσα πως τα αποθεματικά της Εκκλησίας φθάνουν για δυο μήνες και αν δεν βρεθούν χρήματα θα αναγκαστεί να απολύσει τους 300 υπαλλήλους που εργάζονται στην Εκκλησία της Ελλάδος, υπάρχει σε ισχύ διαγωνισμός για την προμήθεια δεκάδων πολυτελών δώρων.

Στο κείμενο του διαγωνισμού όλα περιγράφονται με κάθε λεπτομέρεια.  Πρόκειται για 24 κατηγορίες δώρων, εγκόλπια, σταυροί, αρχιερατικές ράβδοι, δίσκοι, εικόνες και άλλα αναμνηστικά, άλλα φτιαγμένα από ασήμι, άλλα επιχρυσωμένα και επιπλατινωμένα άλλα απλώς επαργυρωμένα.

Οι λεπτομέρειες που προβλέπονται στον διαγωνισμό είναι απίστευτες. Σε μια άλλη εποχή δεν θα αποτελούσαν καν είδηση, αλλά όταν η Εκκλησία προαναγγέλλει «στάση πληρωμών», όταν απλοί εφημέριοι δεν ανάβουν τα φώτα στις εκκλησίες τους για να εξοικονομήσουν χρήματα ώστε να χρηματοδοτήσουν συσσίτια απόρων, η ύπαρξη και μόνο αυτού του διαγωνισμού προκαλεί.

Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων RNN βρήκε το κείμενο του διαγωνισμού. Οι περιγραφές που ακολουθούν είναι από το ακριβές κείμενο της προκήρυξης: 

     

01 Τα εγκόλπια και οι σταυροί θα είναι ασημένια 925ο, επίχρυσα ή επιπλατυνωμένα.

02 Οι λίθοι που θα επικολληθούν θα είναι «ζιργκόν», ευρωπαικής κοπής (brilliant cut), χρώματος λευκού, κεχριμπαρί, σμαραγδί, ροδί και άκουα μαρίνα.

03 Τα σμάλτα των εγκολπίων θα είναι αρίστης ποιότητος.

04 Όπισθεν των σμάλτων θα τοποθετηθή πλαξ, επί της οποίας θα χαράσσεται η υπογραφή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου. Η υπογραφή αύτη θα χαράσσεται και εφ' όλων των λοιπών αντικειμένων.

05 Τα εγκόλπια θα συνοδεύωνται με αργυράν αλυσίδα, επίχρυσον ή επιπλατυνωμένην, βάρους τουλάχιστον 50gr. Εις την δοθησομένην τιμήν θα περιλαμβάνεται και η της αλυσίδος.

06 Τα εγκόλπια και οι σταυροί (και το στέμμα και το δάκρυ) να έχουν εις ολόκληρον την οπισθίαν πλευράν δευτέραν πλάτην (πικό), κατά τρόπον όμως ώστε να φαίνωνται οι λίθοι και το σμάλτον.

07 Τα εγκόλπια θα είναι τοποθετημένα εντός βελούδινης κασετίνας, χρώματος αντιστοίχου προς τους εγχρώμους λίθους τούτων.

Η λίστα όμως δεν σταματά εδώ. Εκτός των παραπάνω η Εκκλησία θα προμηθευτεί:

Ασημένιες (σ.σ. όλα 925ο), επάργυρες και επίχρυσες αρχιερατικές ράβδους, ασημένιους, σταυρούς ευλογίας, εικόνες με επάργυρο διάκοσμο, ασημένιους δίσκους διαμέτρου 27 και 22 εκατοστών, ασημένια δισκοπότηρα, ασημένια καντήλια και αναμνηστικές πλακέτες που επίσης θα είναι επάργυρες ή επίχρυσες.

Για όσους ενδεχομένως ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό, αυτός θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 12 Νοεμβρίου στη Μονή Πετράκη. 

 πηγή

Ο αρχιοικουμενιστής Πατριάρχης του Νικολαου Σωτηροπουλου

Ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας;

 

            

 Ὁ Πατριάρχης κ. Bαρθολομαῖος θεωρεῖται ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ πιστοῦ λαοῦ. 
Προβαίνει δὲ σὲ διάφορες δηλώσεις καὶ ἐνέργειες διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ χαρακτῆρος ἐπὶ θεμάτων πίστεως καὶ σχέσεων τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους. 



Ἐπίσης προσφάτως μετέβη στὴ Pώμη καὶ συμπροσευχήθηκε καὶ συνεώρτασε μαζὶ μὲ τὸν Πάπα τὴν πεντηκονταετηρίδα τῆς B΄Bατικανῆς Συνόδου καὶ ἐξεφώνησε λόγο ὑπὲρ αὐτῆς τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐπεξέτεινε τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα ἀπὸ τὶς ἀποφάνσεις του ἀπὸ καθέδρας σὲ ὅλες τὶς ἀποφάνσεις του καὶ ἔτσι κατέστησε τὸν Πάπα παπικώτερο.

 

          


  Kαὶ ἐρωτοῦμε: 
Γιὰ τόσο σοβαρὲς δηλώσεις καὶ ἐνέργειες, ποὺ κάνει ὁ Πατριάρχης, ἐρώτησε τὴν Ἐκκλησία, ἐρώτησε τὸν πιστὸ λαό, ποὺ ὑποτίθεται, ὅτι ἐκπροσωπεῖ; 
Ὁ πιστὸς λαός, οἱ συνειδητοὶ χριστιανοί, τὰ ζωντανὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, διαφωνοῦν καὶ σφόδρα ἀντιτίθενται πρὸς πολλὲς δηλώσεις καὶ ἐνέργειες τοῦ κ. Bαρθολομαίου, διότι προσβάλλουν τὴν Πίστι καὶ τοὺς Kανόνες τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τρόπο ἐξοργιστικὸ καὶ ἀνυπόφορο. 
Ὁ Πατριάρχης θεωρεῖται, ἀλλὰ δὲν εἶνε ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας. 
Mᾶλλον εἶνε ἐκπρόσωπος τοῦ Πάπα, νεοεποχιτῶν, νεοταξιτῶν καὶ παγκοσμιοποιητῶν...

Ἀντιπρόσωπος τοῦ Xριστοῦ;

 

            Ὁ Πατριάρχης κ. Bαρθολομαῖος θεωρεῖται ἀντιπρόσωπος τοῦ Xριστοῦ. 
Ἀλλ' εἶνε; 
Ἀφοῦ δὲν εἶνε ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Xριστοῦ, οὔτε ἀντιπρόσωπος τοῦ Xριστοῦ εἶνε. 
  


Tὸ Xριστὸ φέρει στὸ ἐγκόλπιο, ἀλλ' ὄχι στὴν καρδιά του, ἀφοῦ δογματικῶς παρεκκλίνει ἀπὸ τὸ Eὐαγγέλιο, τὸ ὁποῖο δὲν εἶνε«κατὰ ἄνθρωπον», «ἀλλὰ δι' ἀποκαλύψεως ἸησοῦXριστοῦ» (Γαλ. 1:11,12), καὶ ἀφοῦ ἔφθασε μέχρι τοῦ σημείου νὰ χαρακτηρίζῃ ἅγιο τὸ Kοράνιο, τὸ ὁποῖο ἀρνεῖται τὴ θεότητα τοῦ Xριστοῦ, καὶ νὰ τὸ προσφέρῃ σὲ ἀξιωματούχους τοῦ Ἰσλαμισμοῦ ὡς δῶρο, τιμῆς ἕνεκεν, παρασύροντας καὶ ἄλλους Πατριάρχες στὸ δικό του κατήφορο. 



Ἀλλ' ὁ κ. Bαρθολομαῖος δὲν εἶνε ἀντιπρόσωπος τοῦ Xριστοῦ καὶ διὰ τὸν ἑξῆς λόγο: 
Παραδέχεται τὸν φίλο του τὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος διδάσκει, ὅτι αὐτὸς εἶνε ὁ μόνος ἀντιπρόσωπος τοῦ Xριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς. 
 Kαὶ συνεπῶς ὁ Πάπας καταργεῖ τοὺς Ἐπισκόπους ὡς ἀντιπροσώπους τοῦ Xριστοῦ καὶ τοὺς στέλνει περίπατο «παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης» καὶ «παρὰ θῖν' ἁλὸς ἀτρυγέτοιο», ἀφοῦ ἀπὸ τὴ σχέσι μὲ τὸν Πάπα ταραχὴ προέρχεται, καὶ κανεὶς καρπός, κανένα θετικὸ ἀποτέλεσμα, ἀντιθέτως προέρχεται ζημία.

             

Kύριε Bαρθολομαῖε! 
Πῶς ἀνέχεσθε νὰ σᾶς καταργῇ ὁ Πάπας ὡς ἀντιπρόσωπο τοῦXριστοῦ καὶ ἔχετε ἁβρὲς σχέσεις μαζί του; 
Ὀλίγη, ἔστω, ἀξιοπρέπεια δὲν ἔχετε;  
Mὲ τὴν ἀναξιοπρέπειά σας ταπεινώνετε τὴν Ὀρθοδοξία. 
Kαὶ αὐτὸ συνειδητοὶ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ δὲν τὸ ἀνέχονται. 
Ἀλλάξετε φρονήματα καὶ τακτική. 
Mετανοήσετε. 
Kαὶ δώσετε χαρὰ στὸ Xριστό, τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, καὶ στοὺς Ὀρθοδόξους χριστιανούς, τοὺς μόνους, οἱ ὁποῖοι κατέχουν τὴν ἀλήθεια τοῦ Xριστοῦ ἀνόθευτη, ἀναλλοίωτη, αὐθεντική!

πηγή

Η Κρύπτη του Αγίου Δημητρίου

Στην δεξιά πλευρά του ιερού (έτσι όπως το βλέπουμε μέσα από τον ναό) υπάρχουν κάτι σκαλάκια που οδηγούν σε μία πόρτα. 

 
Αυτή είναι είσοδος για τις υπόγειες εκκλησίες των χριστιανών επί ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και το σημείο όπου ο Άγιος, πολιούχος και σωτήρας της πόλης, Δημήτριος άφησε μαρτυρικά την τελευταία του πνοή αρνούμενος να προδώσει την χριστιανική πίστη του. Κάτω ακριβώς από το ιερό του σημερινού ναού του αγίου.
   
Η γνωστή σήμερα ως "Κρύπτη" αποτελούσε αρχικά ρωμαϊκά λουτρά. Ο Άγιος Δημήτριος είχε φυλακισθεί στα λουτρά καθώς δεν ήταν ένας απλός κρατούμενος. Ήταν γόνος μίας οικογένειας ευγενών και αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού μέχρι που οι Ρωμαίοι ανακάλυψαν την χριστιανική του πίστη και τα κυρήγματα που έκανε σε άλλους ανθρώπους μιλώντας τους για τον Χριστό. Γύρω στο 300 μ.Χ. ο Άγιος Δημήτριος εκτελέσθηκε στο σημείο όπου ήταν φυλακισμένος, μέσα στα δημόσια λουτρά. Οι γονείς του Αγίου Δημητρίου πήραν άδεια και έχτισαν σε εκείνο το σημείο ένα εκκλησάκι-μνημείο για τον γιο τους. Όταν τα λουτρά έκλεισαν και με τα χρόνια θάφτηκαν το εκκλησάκι αυτό αποτέλεσε την απαρχή της δημιουργίας μίας υπόγειας κοινότητας γνωστή σε εμάς ως χριστιανική κατακόμβη.
 
Το σημείο όπου μαρτύρησε ο Άγιος

Και για να τελειώνουμε με τα απαραίτητα ιστορικά στοιχεία, να σημειώσουμε πως κατά την μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης το 1917 αποκαλύφθηκαν οι κατακόμβες και μετά από ανασκαφές στα επομένα χρόνια, ήρθαν στο φως στο σύνολό τους. Σήμερα έχουν μουσειακό χαρακτήρα. Δεν έχουν πολύ μεγάλο μέγεθος, αυτές τουλάχιστον που είναι επισκέψιμες γιατί έχουμε την εντύπωση ότι κάποιες έχουν σφραγισθεί.

Εμείς εκεί κάτω νοιώσαμε δέος αλλά και συγκίνηση για το μαρτύριο του αγίου. Ο φωτισμός και οι τοίχοι σε κάνουν να νοιώθεις τις εποχές εκείνες. Οι χριστιανοί τότε ρίσκαραν μέχρι και την ζωή τους για να λειτουργηθούν στα υπόγεια αυτά. Οι συγκεκριμένες κατακόμβες, όπως είναι λογικό, δεν είναι και οι πλέον στενάχωρες καθώς είχαν αποτελέσει ρωμαϊκά δημόσια λουτρά. Στην πόλη που κατοικούμε έχουν γραφτεί ολόκληροι τόμοι ιστορίας, για όλες σχεδόν τις περιόδους του ελληνισμού. Μία εποχή που άφησε πολύ έντονα το στίγμα της εδώ ήταν η ρωμαιοκρατία. Ο θάνατος του Αγίου Δημητρίου αποτελεί ένα από τα γεγονότα-ορόσημα για την ιστορία της πόλης. 
   
"Μέγαν εύρατο εν τοις κινδύνοις, σε υπέρμαχον, η οικουμένη, Αθλοφόρε τα έθνη τροπούμενον. Ως ου Λυαίου καθείλες την έπαρσιν, εν τω σταδίω θαρρύνας τον Νέστωρα, ούτως Άγιε Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χρίστον τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος..."
Επιμέλεια/Κείμενο: Τούλιας Γρηγόρης
μεταφορά απο...
πηγή

Γέροντας Εφραίμ της Iεράς Σκήτης Aποστόλου Aνδρέου και Μεγάλου Αντωνίου, Ομιλία Περι Μετανοίας

πηγή

Τι απάντησε ο Γέροντας Παΐσιος, όταν τον ρώτησαν γιατί μνημονεύει τον Πατριάρχη, αφού οι θέσεις του δεν ήταν σωστές.

Το καλύτερο φυλακτό είναι η Θεία Κοινωνία.

Επιλεγμένες ρήσεις του Γέροντα Παΐσιου.

- Όποιος δεν στηρίζει την ελπίδα του στην μέλλουσα ζωή, χάνει και αυτή τη ζωή. 
- Κοπέλες και γριές, νέοι και γέροι, τα ίδια σκέφτονται, ως προς την ανηθικότητα: "Να ζήσω τη ζωή μου".
- Μερικά αντρόγυνα στεναχωριούνται για το τι θα πει ο κόσμος για το παιδί τους που ξενυχτάει και όχι για το που θα καταλήξει η ψυχή του. Γίνονται έτσι αυτοί υπαίτιοι ώστε να μην βοηθάει ο Θεός να διορθωθούν τα παιδιά τους, μέχρι να ταπεινωθούν οι ίδιοι και να διορθώσουν το στραβό και υπερήφανο λογισμό τους.
- Και αν ακόμη ανέλθεις όλες τις βαθμίδες της πνευματικής τελείωσης, μην πάψεις να προσεύχεσαι για την συγχώρηση των αμαρτιών σου.
- Πιάνουν οι προσευχές των ταπεινών και ενάρετων, είτε είναι λαϊκοί είτε είναι κληρικοί.
- Τα παιδιά τα καλά τα ζηλεύουν και τα καμαρώνουν όλοι.
- Ο καφετζής, λόγω εργασίας, κάνει παρέα και με τους κακούς ανθρώπους, αλλά την κόρη του δε θέλει να τη δώσει σε τέτοιους τύπους.
- Οι κλέφτες, για να μοιράσουν τα κλοπιμαία, φωνάζουν έναν τίμιο να τους τα μοιράσει.
- Ποτέ ο Θεός δεν επιτρέπει έναν πειρασμό, αν δεν πρόκειται να βγει από 'κει κάποιο καλό, κάποια ωφέλεια.
- Τα αντρόγυνα καλό είναι να έχουν τον ίδιο πνευματικό.
- Το Πηδάλιο τι είναι; Τιμόνι. Το τιμόνι, όταν το κρατάς σε ένα μέρος συνέχεια, θα σε ρίξει σε ξέρα.
- Το καλύτερο φυλακτό είναι η Θεία Κοινωνία.
- Οι υποδείξεις προς ένα πρόσωπο πρέπει να γίνονται τόσο όσο αντέχει.
- Τα μάγια δεν πιάνουν, αν έχετε Χάρη Θεού. Με το φτυάρι να σας τα πετάξουν, δε σας αγγίζουν.
- Ξερίζωμα του ΕΓΩ! Πες τρεις φορές "ήμαρτον!" για να μη σε βρει κανένα χτύπημα.
- Έχω γνωρίσει άνθρωπο που είπε με έπαρση "Εγώ, τρία χρόνια έχω που έκοψα το τσιγάρο!" Μετά, τον είδα να καπνίζει πολύ περισσότερο.
- Η σιωπή τότε είναι ωφέλιμη, όταν συνοδεύεται από την ευχή του Ιησού Χριστού: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
- (Όταν τον ρώτησαν γιατί μνημονεύει τον Πατριάρχη, αφού οι θέσεις του δεν ήταν σωστές, απάντησε: ) Είναι σαν να έχει αρρωστήσει η μάνα μου (η Εκκλησία), και μου λέτε να μην την αγαπώ, γι' αυτό το λόγο. Όμως, εγώ, εκεί θα είμαι! Μέσα στηΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ! Θα την αγαπώ, αλλά και θα βοηθάω να είναι όλοι Ορθόδοξοι.

Ιερέας π. Αθανάσιος Κώνστας, Παιανία Αττικής.  
Μαρτυρίες Προσκυνητών - Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, τόμος Β', σελ 131
πηγή         

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

Η είσοδος του Βασιλιά Γεώργιου στη Θεσσαλονίκη

Από τις αρχές Οκτωβρίου του 1912 η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο με την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχοντας ως συμμάχους τη Βουλγαρία και τη Σερβία (Α' Βαλκανικός Πόλεμος). Θέατρο των επιχειρήσεων, η περιοχή της Μακεδονίας.
Ο ελληνικός στρατός βάδιζε από νίκη σε νίκη στη Δυτική Μακεδονία. Όμως, από την αρχή των εχθροπραξιών σοβούσε σοβαρή διαφωνία μεταξύ του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου. Ο διάδοχος επιθυμούσε πρώτα την κατάληψη του Μοναστηρίου προς Βορρά, ενώ ο Βενιζέλος, βλέποντας την πιθανότητα να καταληφθεί η Θεσσαλονίκη από το βουλγαρικό στρατό, πίεζε τον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς τη φυσική πρωτεύουσα της Μακεδονίας, μια περιοχή με στρατηγική σημασία, η απελευθέρωση της οποίας αποτελούσε διακαή πόθο του ελληνισμού. «Καθιστώ υμάς υπευθύνους διά πάσαν αναβολήν έστω και στιγμής» του τηλεγραφεί επιτακτικά.
Τελικά, ο Κωνσταντίνος πείθεται με τη μεσολάβηση του πατέρα του βασιλιά Γεωργίου Α' και στις 25 Οκτωβρίου η εμπροσθοφυλακή του ελληνικού στρατού φθάνει προ των πυλών της Θεσσαλονίκης. Είχε προηγηθεί η καθοριστική νίκη στη Μάχη των Γιαννιτσών (19 - 20 Δεκεμβρίου), που είχε κάνει ευκολότερη την προέλαση του ελληνικού στρατού. Ο Χασάν Ταξίν Πασάς που υπερασπιζόταν τη Θεσσαλονίκη δεν είχε άλλη δυνατότητα, παρά να ζητήσει μια έντιμη συμφωνία για την παράδοση της πόλης.
Στις 25 Οκτωβρίου οι απεσταλμένοι του ζήτησαν από τον Κωνσταντίνο να επιτραπεί στον Ταξίν να αποσυρθεί με το στρατό και τον οπλισμό του στο Καραμπουρνού και να παραμείνει εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο Κωνσταντίνος, φυσικά, απέρριψε τον όρο του και του πρότεινε την παράδοση του στρατού του και τη μεταφορά του στη Μικρά Ασία με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης.

Ο Ταξίν Πασάς υπογράφει τα πρωτόκολλα παράδοσης της Θεσσαλονίκης.

Ο Οθωμανός αξιωματούχος δέχθηκε, τελικά, τους όρους του Κωνσταντίνου και στις 11 το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς (ο κατοπινός δικτάτωρ και ο άνθρωπος του«ΟΧΙ») και Βίκτωρ Δούσμανης μεταβαίνουν στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης και υπογράφουν τα σχετικά πρωτόκολλα παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό.
Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, παραδίνονταν ως αιχμάλωτοι 25.000 τούρκοι στρατιώτες και 1.000 αξιωματικοί. Στην κατοχή του ελληνικού στρατού περιέρχονταν όλος ο βαρύς και ελαφρύς οπλισμός του σχηματισμού (70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα, 70.000 τυφέκια και πυρομαχικά). Το πρωί της 27ης Οκτωβρίου εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη δύο τάγματα ευζώνων και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Διοικητήριο, ενώ οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις άρχισαν να λαμβάνουν θέσεις στα υψώματα γύρω από την πόλη.
Στις 11 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1912 ο Κωνσταντίνος εισήλθε με το επιτελείο του στη Θεσσαλονίκη και το μεσημέρι έγινε πανηγυρική δοξολογία στο ναό του Αγίου Μηνά. Την ίδια μέρα, κατέφθασαν έξω από τη Θεσσαλονίκη και οι Βούλγαροι, όμως για τους γείτονες ήταν ήδη αργά. Ο επικεφαλής της μεραρχίας τους στρατηγός Τεοντορόφ ζήτησε να εισέλθει στην πόλη για να στρατοπεδεύσει. Εισέπραξε την αρνητική απάντηση του Κωνσταντίνου και ύστερα από διαπραγματεύσεις, επιτράπηκε να μπουν στην πόλη για ολιγοήμερη ανάπαυση δύο τάγματα με επικεφαλής τους βούλγαρους πρίγκιπες Βόρι και Κύριλλο. Επικράτησε, όμως, σύγχυση και τελικά εισήλθε στη Θεσσαλονίκη ένα ολόκληρο βουλγαρικό σύνταγμα, γεγονός που εκνεύρισε τον Βενιζέλο. Οι Βούλγαροι δήλωναν εμφαντικά παρόντες στις εξελίξεις στη Μακεδονία. Ο σπόρος του Β' Βαλκανικού Πολέμου είχε ριχτεί.
Στις 29 Οκτωβρίου ήταν η σειρά του βασιλιά Γεωργίου Α' να εισέλθει στην πόλη και να επισημοποιήσει την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους έλληνες κατοίκους της, με απάθεια ανάμικτη με φόβο του από το μουσουλμανικό στοιχείο, ενώ οι Εβραίοι που ήταν η πολυπληθέστερη πληθυσμιακή ομάδα της πόλης δεν έκρυψαν την απογοήτευσή τους, καθώς προωθούσαν σχέδιο διεθνοποίησης της Θεσσαλονίκης.


Διαβάστε περισσότερα: Πηγή

Βίος Αγίου Δημητρίου του Μεγαλομάρτυρα του Μυροβλύτη Ο Άγιος Δημήτριος ο Μεγαλομάρτυρας ο Μυροβλύτης εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου

Νεανική ηλικία – Υπατικό αξίωμα
Ο Άγιος ήλθε στον κόσμο γύρω στο 280 μ.Χ. στην Μεγάλη Θεσσαλονίκη από γονείς επισήμους, οι οποίοι κατάγονταν από τις πιο επιφανείς οικογένειες των Μακεδόνων.
Η σημαντικότατη τότε πόλη της Θεσσαλονίκης βρισκόταν ακόμη στο σκότος της ειδωλολατρίας. Είχε δεχθεί στο εύφορο έδαφος της τον σπόρο του Ευαγγελικού Κηρύγματος
από τον Απόστολο των Εθνών Παύλο, περίμενε όμως να στείλει ο Θεός την μεγαλειώδη μορφή του διδασκάλου και μάρτυρος Του Δημητρίου, για να καρποφορήσει όχι πλέον
«εν τριάκοντα», αλλά «εν εκατόν» (Μάρκ. δ” 8), και να ετοιμαστεί για να αναδειχθεί σε λίγο «η πρώτη μετά την πρώτη», την Κωνσταντινούπολη.
Οι γονείς του ήταν θαυμαστοί για την αρετή της ψυχής τους. Η δε παιδεία του συνταιριασμένη με την ψυχική ευγένεια, την ωραιότητα του σώματος και το άσπιλο της ψυχής,
καθιστούσε τον Δημήτριο επάξιο κατοικητήριο του Θεού, ναό αγιασμένο του Υψίστου. Και στην μεν παιδική και την εφηβική ηλικία υπερίσχυσε από όλους τους συνομηλίκους
του και δεν υπήρχε κανένα αληθινό αγαθό στο οποίο να μη διέφερε πολύ από τους άλλους.

Όταν δε έφθασε στην ανδρική ηλικία, έδειχνε την φυσική του δύναμη εξασκώντας την ανδρεία και την ρωμαλεότητα και μαθαίνοντας την τέχνη του πολέμου· είχε όμως και άριστο
ήθος, ήταν ντροπαλός και γινόταν πιο συμπαθής με την σεμνότητά του.
Το πιο αξιοθαύμαστο και ανθρωπίνως ανέφικτο ήταν ότι η παρθενία του, την οποία ασπάστηκε από την νεότητά του, δεν περιοριζόταν στο σώμα, αλλά βασίλευε και στην ψυχή
του.
Αυτά τον έκαναν περιβόητο σε όλους τόσο, πού και ο ίδιος ο βασιλέας εζήτησε να τον γνωρίσει. Καταλαβαίνοντας λοιπόν τον μεγαλοφυή χαρακτήρα του Δημητρίου ο βασιλέας,
τον ανεβάζει από την αρχή σε μεγάλη δόξα αναγορεύοντας τον πρώτα συγκλητικό της Θεσσαλονίκης και μετά ανθύπατο και αυθέντη της Ελλάδος, φορώντας του την κατάλληλη
στρατιωτική στολή, το δακτυλίδι στο χέρι, καθώς και τον επίσημο ωρατίωνα (τήβεννο) του υπάτου. Όταν ο βασιλέας τον κόσμησε με όλα τα υπατικά διάσημα και του έδωσε στα
χέρια τόσο μεγάλη εξουσία, φρόντιζε όλα τα κοινά και διοικούσε τα πάντα νομίμως.
Είναι χαρακτηριστική η πληροφορία πού μας έχει διασώσει η παράδοση σχετικά με την προσωπική του ζωή, ότι δηλαδή την εποχή της υπατείας του είχε ορίσει κάποιον από
τους έμπιστους του ανθρώπους να τον ξυπνά συχνά τις νυκτερινές ώρες, ώστε να «προσκαρτερή τη προσευχή και τη δεήσει» (Πράξ. α΄ 14).

«Ως ωραίοι οι πόδες των Ευαγγελιζομένων…»
Ο θεόσταλτος αυτός προστάτης, σύντροφος και διδάσκαλος των Θεσσαλονικέων, γέμιζε την πόλη από ορθοδοξία και κατατρόπωνε όσους είχαν διαφορετικό φρόνημα. Έλεγαν
οι παλαιοί, ότι εκείνοι πού εμβάθυναν στα θεια ζητούσαν να εξακριβώσουν ποιος είναι ο λόγος, για τον οποίο η φήμη του μάρτυρος αυτού, πού έστεψε ο Θεός φύλακα της
Θεσσαλονίκης, απλώθηκε τόσο πολύ• και βεβαιώθηκαν ότι αυτό συνέβη όχι τόσο εξαιτίας των σωματικών θεραπειών πού γίνονταν από την προσευχή του, όσο για την κάθαρση
των ψυχών πού γινόταν με την διδαχή του.
Έτσι λοιπόν πολλοί απολαμβάνοντας την γλυκύτατη διδασκαλία του μάρτυρος απομακρύνθηκαν από το πικρό σκοτάδι της απάτης και ασπάσθηκαν τον Χριστιανισμό μπαίνοντας
στον χώρο πού λάμπει το γλυκό φώς της αληθείας.

Μπροστά στον τύραννο
Επειδή ο Δημήτριος, δεν ζούσε κρυφά την χριστιανική ζωή ούτε ήταν νυκτερινός μαθητής του Χριστού, αλλά μάλλον διδάσκαλος της αληθείας, ο οποίος άφοβα και φανερά
ομολογούσε την ευσέβεια, ανακαλύπτεται εύκολα απ” αυτούς, πρώτα αποκαλύπτουν τα σχετικά μ” αυτόν στον βασιλέα, ότι δηλαδή είναι Χριστιανός και καταφρονεί τους θεούς
τους.
Ακούγοντάς τα λοιπόν αυτά ο βασιλέας κυριεύτηκε συγχρόνως από έκπληξη, ανία, δέος και οργή. Αλλά επειδή δεν ήθελε να το πιστέψει αυτό μόνο από την ακοή και δεν
υπέφερε να χάση τέτοιον άνδρα, προτίμησε να το διαπίστωση με τα ίδια του τα μάτια. Διατάζει λοιπόν να φέρουν τον άνδρα μπροστά του.
Όταν αυτός παρουσιάστηκε μπροστά του, δεν έφριξε από το μέγεθος της εξουσίας ούτε δείλιασε μπροστά στις τιμωρίες πού τον περίμεναν ούτε και φοβήθηκε την αγριότητα
του δικαστού. Αλλά βλέποντας αυτή την ωμότητα σαν αφορμή για να φανεί καλύτερα ο πόθος πού είχε προς τον Θεό, μπαίνει αμέσως σαν λιοντάρι στον αγώνα.

Ο Μαξιμιανός προσπάθησε με ήπιο ύφος να πείσει τον Άγιο να πιστέψει στα είδωλα όμως ο Άγιος του είπε τα εξής:
—Αύτη η πίστη μου στον αληθινό Θεό μού έχει χαρίσει και θα μού χαρίσει στο μέλλον αγαθά άφθαρτα, αναλλοίωτα, αιώνια. Τον Χριστό από μικρό παιδί λατρεύω και δέχομαι ως
Προνοητή, Δεσπότη και Θεό μου. Αυτόν μού προτείνεις τώρα να αρνηθώ και να προτιμήσω τα φαύλα; Διότι τί άλλο είναι τα χάλκινα και χρυσά κατασκευάσματα, οι θεοί σου;
Και αν το κάνω αυτό, ποιος φρόνιμος άνθρωπος δεν θα με θεωρήσει ανόητο και απερίσκεπτο;
Ο Μαξιμιανός άρχισε τότε να εξοργίζεται και να τον απειλεί. Αλλά ο Άγιος έμεινε σταθερός στην πίστη ομολογώντας τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Χολώθηκε ο Μαξιμιανός και σκέφθηκε ευθύς να επιβάλει την μεγαλύτερη τιμωρία στον Δημήτριο. Συγκράτησε όμως την ορμή του, επειδή δεν μπορούσε να υποφέρει την
απώλεια τέτοιου ανδρός. Άκουσε όλα αυτά να τα λέγει ο Άγιος με φρόνημα σταθερό, γενναίο παράστημα και ελεύθερο στόμα, κι εκείνη την στιγμή ανέβαλε την τιμωρία, και
τον έστειλε στην φυλακή.

Στην φυλακή με τον Άγιο Νέστορα

Στην φυλακή
Και ενώ ο άγιος προσευχόταν χαρούμενος μέσα στο δεσμωτήριο, ο σατανάς σπεύδει να τον βγάλει από την καλή αυτή ασχολία• στήνει ενέδρα, ξεσηκώνεται δόλια εναντίον του.
Βλέπει λοιπόν ο αθλητής του Χρίστου έναν σκορπιό να έρπει στην γη με το κεντρί σηκωμένο και έτοιμο να τον χτυπήσει στο πόδι• και σφραγίζοντάς τον με τον σταυρό
επικαλέστηκε αυτόν πού έδωσε εξουσία στο πλάσμα του να πατά επάνω σε φίδια και σκορπιούς, και τον θανάτωσε αμέσως και αυτόν και τον νοητό σκορπιό πού κρυβόταν
μέσα του. Εκείνη ακριβώς την στιγμή εμφανίζεται θειος άγγελος και του βάζει ένα στεφάνι στο κεφάλι λέγοντας «ειρήνη σοι, αθλητά του Χριστού, ίσχυε και ανδρίζου». Έτσι ο
Κύριος πού γρήγορα παρηγορεί «τούς φοβουμένους αυτόν», από την πρώτη στιγμή πού κλείστηκε στην φυλακή, τον βοηθά με αυτό το θαυμάσιο σημείο να είναι ήρεμος και
για το μέλλον τον γεμίζει με προθυμία.
Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας, ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη
μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Άγιος Δημήτριος του έδωσε την ευχή του και το αποτέλεσμα ήταν ο Νέστορας να νικήσει το Λυαίο. Όμως
προκάλεσε την οργή του αυτοκράτορα ο οποίος τον κάλεσε μπροστά του και τον κατηγόρησε ότι με μαγεία κατάφερε να νικήσει τον Λυαίο. Όμως ο Νέστορας ομολόγησε τον
Χριστό και του είπε ότι ο Θεός στον οποίο πιστεύει ο Δημήτριος έκανε αυτός τον βοήθησε. Τότε ο τύραννος έδωσε εντολή να αποκεφαλίσουν τον Νέστορα.

Το μαρτύριο – Αρχή θαυμάτων
Από εδώ αρχίζουν να διαβάλλουν επίμονα τον Δημήτριο ψιθυρίζοντας ότι αυτός είναι ο αίτιος της σφαγής του Λυαίου. Διατάζει λοιπόν να θανατωθεί ο Άγιος με λόγχες μέσα στα
καμίνια του λουτρού πού ήταν φυλακισμένος. Έτσι κι έγινε.
Σπεύδουν οι στρατιώτες στην φυλακή, για να λογχεύσουν τον Άγιο και να υπερασπιστούν έτσι τον βασιλέα και την ειδωλολατρία. Και ο γνήσιος μαθητής του Χριστού ανοίγει τις
αγκάλες του, για να τον κτυπήσουν στα καίρια μέρη. Σηκώνει το δεξί του χέρι για να τον λογχίσουν στην πλευρά σαν τον Χριστό. Δέχεται κατόπιν πολλές πληγές με τα κοντάρια,
πού πέρασαν τις σάρκες του τρυπώντας και τις απέναντι πλευρές από την εσωτερική μεριά και πολλαπλασιάζοντας έτσι το πάθος της ζωηφόρου πλευράς του Κυρίου του, πού
λογχεύθηκε επάνω στον Σταυρό. Γέμισε το σώμα του πληγές και το στόμα του ύμνους στον Θεό.

Η σάρκα σου σπαράχθηκε για τον Θεό, και το αίμα σου χύθηκε σαν νερό στην γη αρδεύοντας μαζί με τον ιδρώτα σου την Θεσσαλονίκη και καθιστώντας την γη της εύφορη και
εκλεκτή, ώστε να καρποφορήσει σωτήρια συγκομιδή.
Έτσι έγιναν όλα αυτά, στις 26 Οκτωβρίου του σωτηρίου έτους 304, και το νεκρό σώμα του μάρτυρος ο Μαξιμιανός διέταξε να το ρίξουν σε ένα πηγάδι πού υπήρχε εκεί. Αλλά
δεν ήταν δυνατόν ο Θεός, για τον οποίο θυσιάστηκε εκείνο το σώμα, να το παραβλέψει. Αλλά κάποιοι από τους φιλοχρίστους με την προτροπή Εκείνου ήλθαν την νύκτα και
βρίσκοντάς το ριγμένο εκεί χωρίς καμία τιμή, αυτό πού ήταν τόσο πολύτιμο, το έβγαλαν και το περιποιήθηκαν με ευλάβεια. Ύστερα οι φίλοι του Θεού τον θάπτουν και τον
σκεπάζουν με χώμα στο σημείο όπου μαρτύρησε.

Κάποιος δε από τους υπηρέτες του άγιου πού βρισκόταν εκεί μπροστά την ώρα του μακαρίου του τέλους, έβγαλε την ματωμένη χλαμύδα την ποτισμένη με το θειο εκείνο αίμα
του μάρτυρος και βούτηξε το δακτυλίδι πού φορούσε στο μαρτυρικό αίμα, έκανε δε μ” αυτό πολυάριθμα θαύματα. Και δεν υπήρχε αρρώστια ούτε πονηρό πνεύμα πού
δοκιμάζοντας την δύναμη του να μη νικήθηκαν αμέσως και να μην τράπηκαν σε φυγή, τόσο ώστε να γεμίσει από αυτή την φήμη των θαυμάτων όλη η πόλη της Θεσσαλονίκης.
Και ήταν φυσικό να μην ξεφύγει αυτό από τον φθόνο του Μαξιμιανού. Γι” αυτό συλλαμβάνεται αμέσως και ο υπηρέτης πού προκάλεσε αυτό το αγαθό και αποκεφαλίζεται. Το
όνομα της περιοχής πού έγινε η σφαγή του είναι «τριβουνάλιο», πού σημαίνει βήμα του στρατηγού, και το όνομα του καλού υπηρέτη Λούππος. Η μνήμη του εορτάζεται μαζί
με του Αγίου Νέστορος στις 27 Οκτωβρίου.

Αλλά και η Θεσσαλονίκη συμφιλιώθηκε όλη με τον Θεό διά μέσου του θανάτου του Δημητρίου. Από τότε πολλοί μεγάλοι και περικαλλείς ναοί στόλισαν την Μεγαλόπολη αυτή
της αυτοκρατορίας και αργότερα συμπρωτεύουσα του Βυζαντίου, όπως και του σημερινού Ελληνικού κράτους, πού και με την θέα τους μάς ενισχύουν στην πίστη. Όλη η πόλη
διακηρύττει με παρρησία την ευσέβεια και καυχάται να ονομάζεται «πόλη του Άγιου Δημητρίου». Κι ενώ ο μάρτυρας ευρίσκεται στον ουρανό, διαμένει με το σώμα του και με τα
θαύματά του στην πόλη όπου υπέστη τον βίαιο θάνατο, επιδεικνύοντας με πολλούς τρόπους την κηδεμονία του και ευεργετεί αυτήν και όλη την οικουμένη παντοειδώς με τις
αδιάλειπτες προς τον Θεό πρεσβείες του.

Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο
του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.
Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο (σε αντιδιαστολή του λευκού αλόγου
του Αγίου Γεωργίου) να πατά τον άπιστο Λυαίο.
Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος τιμάται ως πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’.
Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα,
οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον Ἦχος β’. Αὐτόμελον.
Τοῖς τῶv ἰαμάτωv σου ῥείθροις Δημήτριε, τὴv Ἐκκλησίαν Θεὸς ἐπορφύρωσεv, ὁ δούς σοι τὸ κράτος ἀήττητοv, καὶ περιέπωv τὴν πόλιv σου ἄτρωτοv· αὐτῆς γὰρ ὑπάρχεις
τὸ στήριγμα.

Κάθισμα
Βασιλεῖ τῶν αἰώνων εὐαρεστῶν, βασιλέως ἀνόμου πᾶσαν βουλήν, ἐξέκλινας Ἔνδοξε, καὶ γλυπτοῖς οὐκ ἐπέθυσας· διὰ τοῦτο θῦμα, σαυτὸν προσενήνοχας, τῷ τυθέντι
Λόγῳ ἀθλήσας στερρότατα· ὅθεν καὶ τῇ λόγχῃ, τὴν πλευρὰν ἐξωρύχθης, τὰ πάθη ἰώμενος, τῶν πιστῶς προσιόντων σοι, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ,
τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λογον.
Εὐσεβείας τοῖς τρόποις καταπλουτῶν, ἀσεβείας τὴν πλάνην καταβαλών, Μάρτυς κατεπάτησας, τῶν τυράννων τὰ θράση, καὶ τῷ θείῳ πόθῳ, τὸν νοῦν πυρπολούμενος,
τῶν εἰδώλων τὴν πλάνην, εἰς χάος ἐβύθισας· ὅθεν ἐπαξίως, ἀμοιβὴν τῶν ἀγώνων, ἐδέξω τὰ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ,
τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Μεγαλυνάριον
Φύλαττε τοὺς δούλους σου ἀθλητά, μάρτυς μυροβλύτα τοὺς ὑμνοῦντάς σε εὐσεβῶς, καὶ ρῦσαι κινδύνων καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, Δημήτριε τρισμάκαρ ταῖς ἱκεσίαις σου.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ ἀθλητήν, τὸν στεφανηφόρον, καὶ ἐν μάρτυσι θαυμαστόν, τὸν λόγχῃ τρωθέντα, πλευρὰν ὡς ὁ δεσπότης, Δημήτριον τὸν θεῖον ὕμνοις τιμήσωμεν.

Τυπικόν της 26η Ὄκτωβρίου 2012 , Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου.

Παρασκευή: Τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου  τοῦ Μυροβλύτου.  Ἀνάμνησις τοῦ γεγονότος σεισμοῦ (740).

Ἡ Ἀκολουθία κατά τήν ἐν τῷ Μηναίῳ τάξιν. ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ Καταβασίαι:  «Ἀνοίξω τό στόμα μου...». ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια:  1.–Τοῦ Σεισμοῦ· «Ὁ ἐπιβλέπων ἐπί τήν γῆν...».  2.– Τοῦ Ἁ­γίου· «Μέγαν εὕρατο ἐν τοῖς κινδύνοις...» καί   3.– Τοῦ Ναοῦ.     Κοντάκιον:  «Προστασία...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος:  Τοῦ Ἁγίου· «Ἐνδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι...» (Β΄ Τιμ. β΄ 1-10). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· «Ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν...» (Ἰω. ιε΄ 17-27, ις΄ 1-2). Εἰς τό Ἐξαιρέτως:  «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν:  «Εἰς μνημόσυνον...». «Εἴδομεν τό φῶς», κτλ. Ἀπόλυσις.

H ΑΓΙΟΤΗΣ (Τοῦ ἁγίου Δημητρίου) +Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος

Τοῦ ἁγίου Δημητρίου
26 Ὀκτωβρίου

 H ΑΓΙΟΤΗΣ

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, ἑορτάζει ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους ἁγίους τῆς Ἐκκλησί­ας μας, ποὺ λάμπει στὸν πνευματικὸ οὐρανό της σὰν ἄστρο πρώτου μεγέθους. Λάμπει μὲ τὴ ζωή του τὴν ἁγία, μὲ τὴ διδασκαλία του τὴ φωτεινή, μὲ τὰ θαύματά του τὰ μεγάλα, μὲ τὸ μαρτυρικό του τέλος. Εἶνε ὁ μεγαλομάρ­τυς ἅ­γιος Δημήτριος. Ἀλλὰ προτοῦ νὰ ποῦμε γιὰ τὸν βίο του, ἂς δοῦμε γενικῶς τί εἶνε ἅγιος.

* * *

Ἅγιος, στὴν ὡραία ἀρχαία ἑλληνική μας γλῶσσα, σημαίνει καθαρός.
Ὁ ἄνθρωπος ἀγαπάει τὴν καθαριότητα, δι­ότι πλάστηκε καθαρὸς καὶ γιὰ τὸ καθαρό. Γι᾽ αὐτὸ τὰ θέλει ὅλα καθαρά. Τὸ γάλα ἁ­γνό, παστε­ριωμένο. Τὸ κρασὶ ἄ­μεικτο, ὄ­χι νερωμέ­­­νο. Τὸ φαγητὸ ἀνέπαφο, ὑγιεινό. Τὸ σπίτι νὰ λάμ­πῃ. Τὰ ἔπιπλα νὰ ἀστράφτουν. Τὸ κορμί του πλυμέ­­νο, τὸ κεφάλι του λουσμένο, τὰ χέρια του σαπου­νισμένα. Γι᾽ αὐτὸ κάνει συχνὰ μπάνιο, κι ὅ­ταν βγαίνῃ ἀπ᾽ τὸ λουτρὸ αἰσθάνεται εὐφορία.
Ἐνῷ ὅμως ὅλα τὰ θέλει καθαρά, ἕνα, τὸ πιὸ σπουδαῖο μέρος τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, τὸ ἀφήνει ἀκάθαρτο. Ποιό εἶν᾽ αὐτό; Ἡ ψυχή του, αὐτὸ ποὺ μένει καὶ ἀθάνατο. Μποροῦμε νὰ ποῦμε καὶ γιὰ τὴν ψυχή· «ὄζει» (Ἰωάν. 11,39).
Στὶς διδαχὲς τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ ὑπάρχει τὸ ἑξῆς διήγημα. «Ἕνας ἀσκητὴς παρεκάλεσε τὸν Θεὸν νὰ τοῦ φανερώσῃ πολλὰ μυστήρια. Καὶ βγαίνοντας ἀπὸ τὸ κελλί του νὰ ὑπάγῃ εἰς μίαν χώραν, εἰς τὸν δρόμον ὁποὺ ἐπήγαινεν, σμίγει μὲ ἕνα ἄγγελον, μὰ δὲν τὸν ἐγνώρισεν ὁ ἀσκητής· ἐνόμισε πὼς ἦτο ἄνθρωπος. Εἰς τὸν δρόμον ἀπαντοῦν ἕνα ἄλογο ψόφιο· ἔπια­σεν ὁ ἀσκητὴς τὴν μύτην του, ὁ ἄγγελος τίποτε. Πηγαί­­νουν παρέκει, ἀπαντοῦν ἕνα βόδι ψόφιο, ὅπου ἐβρώμα· πάλιν πιάνει ὁ ἀσκητὴς τὴν μύτην του, ὁ ἄγγελος τίποτε. Πηγαίνουν παρέκει, ἀπαν­τοῦν ἕνα σκύλον ψόφιον· πιάνει ὁ ἀσκη­τὴς τὴν μύτην του ὁ ἄγγελος τίποτε. Κοντὰ ὁ­ποὺ ἤθελον νὰ φθάσουν εἰς τὴν χώραν, εὑρίσκουν μί­αν κόρην πολὺ ὡραίαν, μὲ στολίδια καὶ φορέματα πολύτιμα. Τότε ὁ ἄγ­γελος ἔπιασε τὴν μύτην του. Βλέποντας ὁ ἀ­σκητὴς τοῦ λέγει· Τί εἶσαι σύ, ἄγ­γελος, ἄν­θρω­πος ἢ διάβολος; Ἀπαντήσαμεν τὸ ψόφιο ἄλογο ὁποὺ ἐβρωμοῦ­σε, δὲν ἔπιασες τὴ μύτη· ὁ­μοίως καὶ τὸ βόδι καὶ τὸν σκύλον, καὶ δὲν εἶ­δα νὰ πιάσῃς τὴν μύτη σου· καὶ τώρα, ὁ­ποὺ ἀ­­παντήσαμε τέτοιαν ὡ­ραίαν κόρην, ἔπιασες τὴν μύτη σου; Τότε φανε­ρώνεται ὁ ἄγγελος καὶ τοῦ λέγει, πὼς κανένα πρᾶγμα δὲν βρω­­μᾷ τοῦ Θεοῦ περισσότερον ὡσὰν τὴν ὑπερηφάνειαν. Καὶ λέ­γοντας τὸν λόγον ἔγινεν ἄφαν­τος ὁ ἄγγελος. Εὐθὺς ἐγύρισεν ὁ ἀσκητὴς εἰς τὸ κελλίον του καὶ ἔκλαιε διὰ τὰς ἁμαρτίας του παρακαλῶν τὸν Θεὸν νὰ τὸν φυλάττῃ ἀπὸ τὰς παγίδας τοῦ δι­α­βόλου καὶ νὰ μὴ τὸν ῥίψῃ εἰς ὑ­περηφάνειαν καὶ κολασθῇ» (ἡμ. βιβλ. σ. 305-6). Καὶ σήμερα γιὰ καλλυν­­τικὰ ξοδεύονται τεράστια ποσά, γιὰ νὰ εὐ­ωδι­άζῃ τὸ σῶμα· ἀλλὰ ἡ ψυχὴ μένει ἀκάθαρτη.
Τί θὰ πῇ λοιπὸν ἅγιος; Ὅπως καθαρίζεις τὸ σῶμα, ἔτσι νὰ καθαρίζῃς καὶ τὴν ψυχή, νὰ κά­νῃς λουτρό, μπάνιο πνευματικό. «Ἐπὶ πλεῖ­ον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου», λέει ὁ Δαυ­ΐδ, «καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με» (Ψαλμ. 50,4). Τὸ πρῶτο στοιχεῖο τῆς ἁγιότητος εἶ­νε νὰ συναισθανθῇς ὅτι εἶσαι ἀκάθαρτος – ἁ­μαρτω­λὸς καὶ νὰ πῇς· Θέλω νὰ καθαριστῶ, θέ­λω νὰ γίνω ἅγιος, ὅ,τι κι ἂν μοῦ στοιχίσῃ. Οἱ θνητοὶ εἴμαστε ὅλοι ἀκάθαρτοι. «Κανείς δὲν εἶνε καθα­ρὸς ἀπὸ ῥύπο, ἔστω κι ζήσῃ μόνο μία μέρα ἐπά­νω στὴ γῆ» (Ἰὼβ 14,4-5). Ὁ μόνος καθαρός, ἀμόλυντος, ἀναμάρτητος, εἶνε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Γι᾽ αὐτὸ μόνο αὐτὸς διὰ τοῦ τιμίου του αἵματος μπορεῖ νὰ καθαρίσῃ καὶ ἐ­μᾶς. «Τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀ­πὸ πάσης ἁ­μαρτίας» (Α΄ Ἰωάν. 1,7). Ἔτσι ἁγιάζεται ὁ ἁμαρτωλός. Ἅγιος δηλαδὴ δὲν εἶνε ὁ ἀν­αμάρτητος· ἅ­γιος εἶνε αὐτὸς ποὺ μετανοεῖ καὶ κλαίει γιὰ τὶς ἁμαρτίες του καὶ μὲ πίστι στὸ Χριστὸ ἀγωνίζε­­ται νὰ νικήσῃ τὸ κακὸ ποὺ ὑ­πάρχει μέσα του.
Ἡ ἁγιότης δὲν περιορίζεται σὲ ὡρισμένο τό­πο, σὲ ἕνα μοναστήρι ἢ ἀσκητήριο· εὐδοκιμεῖ παντοῦ. Μπορεῖ νὰ πᾷς στὸ Ἅγιο Ὄρος, καὶ νὰ κολαστῇς· καὶ μπορεῖ νὰ μείνῃς μέσα στὴν πιὸ διεφθαρμένη κοινωνία, καὶ νὰ ἁγιά­σῃς. Δὲν εἶνε τόσο ὁ τόπος ποὺ σὲ ἁγιάζει· κυρίως εἶνε ὁ τρόπος καὶ ἡ πίστι στὸ Χριστό.
Οὔτε σὲ κάποιο ἐπάγγελμα περιορίζεται ἡ ἁ­­γιότης. Ἅγιος δὲν γίνεται μόνο ὁ καλόγερος, ὁ παπᾶς, ὁ δεσπότης· ἅγιοι ἀναδεικνύονται σὲ ὅλα τὰ τίμια ἐπαγγέλματα. Καὶ ἀπόδειξις αὐτοῦ εἶνε ὁ ἅγιος ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα.

* * *

Τί ἦταν ὁ ἅγιος Δημήτριος; καλόγερος, διᾶ­κος, παπᾶς, πατριάρχης; Ὄχι. Μέσα στὸν κόσμο ἔζησε καὶ κάτω ἀπὸ τὶς πλέον δυσμενεῖς συνθῆκες ἁγίασε. Ἁγίασε, διότι εἶχε ἀγάπη, πόθο μεγάλο καὶ πίστι στὸ Θεό.
Γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὴ Θεσσαλονίκη στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ. Ἦταν νέος, ἀθλητικὸς στὸ παράστημα καὶ γενναῖος. Κατετάγη στὸ ῥωμα­ϊκὸ στρα­τὸ καὶ ἀνέβηκε τὴν στρατιωτι­κὴ ἱεραρ­χία· ἔφθα­σε νὰ γίνῃ μέχρι στρατηγὸς καὶ δούξ. Ἦταν τὸ καύχημα ὅλων γιὰ τὴν ἀνδρεία του.
Τὸ μεγάλο ὅμως μυστικὸ ποὺ ἔκρυβε στὴν καρδιά του εἶνε ὅτι, σὲ ἐποχὴ εἰδωλολατρική, αὐτὸς ἦταν Χριστιανός. Κήρυττε μάλιστα τὴν πίστι του καὶ κατηχοῦσε παιδιὰ καὶ νέους στὸ Χριστό. Ὁ Μαξιμιανὸς τὸν ἐκ­τιμοῦσε καὶ τοῦ εἶχε δώσει παράσημα. Ἀλλὰ κάποιοι φθονεροὶ πῆ­γαν καὶ εἶπαν· Βασιλιᾶ, αὐτὸν τιμᾷς; αὐτὸς εἶνε Χριστιανός. Τὸ νὰ εἶνε τότε κάποιος Χριστιανὸς ἐθεωρεῖτο ὡς τὸ μεγαλύ­τερο ἔγκλημα. Τὸν καλεῖ λοιπὸν ὁ Μαξιμια­νὸς καὶ τοῦ λέει· ―Θέλω νὰ μοῦ πῇς, εἶσαι Χρι­στιανός; Ἀπαν­τᾷ ὁ ἅγιος Δημήτριος· ―Ναί, εἶμαι Χριστιανός.
Τώρα τὸ νὰ πῇς ὅτι εἶσαι Χριστιανὸς δὲν στοιχίζει τίποτα· ὅλοι εἶνε Χριστιανοὶ στὴν ταυτότητα. Τότε σοῦ στοίχιζε τὸ κεφάλι! Καὶ θά ᾽ρθῃ πάλι ὥρα, ποὺ ὁ σατανᾶς θὰ κοσκινί­σῃ τὸν κόσμο· καὶ θὰ εἶνε ζήτημα, ὅταν ἔρθῃ ἐ­­κείνη ἡ ὥρα, μέσα ἀπὸ 25 – 30 χιλιάδες ἂν μείνουν 5 πιστοί! Δὲν ὑπάρχει σήμερα τὸ φρό­νη­μα ἐκεῖνο τοῦ Μακρυγιάννη ποὺ ἔλεγε «Πε­θαίνω γιὰ τὴν πίστι!». Σκάρτοι εἴμαστε. Συχωρέστε με ποὺ ἐκφράζομαι ἔτσι. Μιλῶ μ᾽ αὐτὴ τὴ σκληρὴ γλῶσσα, γιατὶ ξέρω τὴν κοινωνία.
―Ναί, εἶμαι Χριστιανός, εἶπε ὁ ἅγιος Δημή­τριος. ―Θὰ σὲ καθαιρέσω, λέει ὁ αὐτοκράτωρ. ―Καθαίρεσέ με. Καὶ τοῦ ξηλώνουν τὰ γα­λόνια, τὸν κάνουν ἁπλὸ στρατιώτη, καὶ τὸν ῥίχνουν δεμένο στὴ φυλακή.
Ἀλλὰ ἐκεῖ ἔγινε τὸ θαῦμα. Τὸν ἐπισκέφθηκε ὁ νεαρὸς Χριστιανὸς Νέστωρ καὶ τοῦ ζήτη­σε τὴν εὐχή του, γιὰ νὰ μονομαχήσῃ μὲ τὸν εἰ­­δωλολάτρη γίγαντα Λυαῖο, ποὺ προκαλοῦσε ἐπὶ ἡμέρες στὸ στάδιο τοὺς Χριστιανούς. Ὁ ἅ­γιος Δημήτριος τὸν εὐλόγησε, τὸν εὐχήθηκε καὶ τοῦ εἶπε προφητικῶς· «Καὶ Λυαῖον νική­σεις καὶ ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρήσεις». Καὶ πρά­γματι στὸ στάδιο, μὲ τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν εὐχὴ τοῦ ἁγίου Δημητρίου, φωνάζει «Θεὲ τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοι!», ὁρμᾷ, ῥίχνει κάτω τὸν Λυαῖο καὶ τὸν φονεύει.
Αὐτὸ ἐξώργισε τὸν Μαξιμιανό. Δίνει διατα­γὴ καὶ θανατώνουν μαρτυρικῶς τὸν Νέστορα καὶ κατόπιν τὸν Δημήτριο. Ἔτσι σήμερα ἑορτάζει ὁ διδάσκαλος, ὁ ἅγιος Δημήτριος, καὶ αὔ­ριο ἑορτάζει ὁ μαθητής, ὁ ἅγιος Νέστωρ.

* * *

Μερικοὶ λένε· Παραμύθια εἶν᾽ αὐτὰ γιὰ «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ». Ἐμεῖς ὅμως λέμε, ὅτι οὔτε σή­μερα λείπουν τὰ θαύματα τοῦ ἁγίου. Καὶ στὶς μέρες μας ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔκανε νέο θαῦμα.
Ἤμουν πέντε χρονῶν παιδὶ στὸ χωριό μου τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1912 καὶ χτύπησαν οἱ καμ­πάνες. ―Μάνα, λέω, γιατί χτυπᾶνε σήμερα οἱ καμπάνες; Δακρυσμένη ἡ μητέρα μου λέει· ―Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔκανε τὸ θαῦμα του. ―Ποιό θαῦμα; ―Πήραμε τὴ Θεσσαλονίκη τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα τῆς μνήμης του!… Τί ἦταν ἡ Τουρκία μὲ τὴν Ἑλλάδα; Ἕνας Λυαῖος μὲ ἕνα Νέστορα. Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ Λυαῖος νικήθηκε. Καὶ ὅταν μπήκανε μέσα στὴν πόλι τὰ στρατεύματά μας, ἐψάλη στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου δοξολογία καὶ τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Νά τὸ θαῦμα.
Ὁ Χριστιανὸς ὅμως ἔχει πάντα ἕναν ἄλλο πόλεμο, πιὸ ἰσχυρό. Μέσα μας ὑπάρχει ἕνας ἄλλος «Λυαῖος», ποὺ πρέπει νὰ τὸν νικήσουμε. Εἶνε τὰ πάθη μας. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος νίκησε τοὺς Πέρσες, ἀλλὰ νικήθηκε ἀπὸ ἕνα πάθος. Καὶ ὁ καθένας μας κινδυνεύει ἀπὸ τὰ δικά του πάθη. Ἂν ἐξετάσετε θὰ βρῆτε αὐτὸν τὸν «Λυ­αῖο». Εἶνε ὁ θυμός, ἡ ὀργή, ἡ ἐκδίκησι, ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἡ φιλαργυρία, ἡ φιλοδοξία, ὅλα τὰ κακά. Ἐμπρός λοιπόν! Ἂν νικηθοῦν τὰ πάθη, αὐτὸ θὰ εἶνε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα, ἡ πραγματικὴ «ἀλλαγὴ» ποὺ ζητοῦν πολλοί.
Ἀληθινὴ ἀλλαγὴ ἕνας καὶ μόνο μπορεῖ νὰ φέρῃ· ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος. Πλησίασέ τον, ἀ­γάπησέ τον, πίστεψέ τον, πέσε στὰ πόδια του, προσκύνησέ τον. Κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὄνομα ποὺ ἀξίζει νὰ λατρεύεται παρὰ μόνο ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Ναζωραῖ­ος· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦ­τε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Oμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, στὸν ιερό ναὸ του  Ἁγίου Δημητρίου Καρυοχωρίου – Ἑορδαίας 26-10-1988)