Εκεί που ο φτωχός Λάζαρος συναντιέται με την Χαναναία

Ανάμεσα στην γνωστή  παραβολή του Χριστού για τον  ανώνυμο πλούσιο και τον επώνυμο φτωχό  Λάζαρο  και στην συνάντηση  Του με την Χαναναία γυναίκα, περίοπτη θέση κατέχουν και κάποια χαριτωμένα ( αγαπητά σε όλους μας )  κατοικίδια που περιμένουν από τα χέρια μας την τροφή τους …;τα σκυλιά.

Τι σχέση όμως  μπορούν  να έχουν ο φτωχός Λάζαρος με την Χαναναία γυναίκα και ο ανώνυμος  πλούσιος με  τα σκυλιά ;  Ας μην πάει ο νους καταρχήν αμέσως σε οποιαδήποτε υπαρκτή  διαχρονική ταξική διαφορά. Όχι ότι θα το προσπεράσουμε σαν να μην  υπήρχε ή να μην  υπάρχει ταξική διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους …;αλλά, τα πάντα στην εν Χριστώ ζωή κρίνονται αρχικά  με θεολογικά  κριτήρια και κατόπιν με κοινωνικά κτλ.

Ο Χριστός  αδιάκοπα μιλάει με παραβολές για τα καθημερινά κοινωνικά προβλήματα των ανθρώπων ανατρέποντας τα ιδιωτικά – θεολογικά τους κριτήρια, για την υπάρχουσα ζωή και  ιδιαίτερα για αυτήν που θα έρθει με την Βασιλεία του, στα έσχατα!

Έτσι για τον ανώνυμο πλούσιο της παραβολής τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του και  «τάιζαν» τον φτωχό Λάζαρο, μπορεί να φαίνονταν στα δικά του μάτια ως φιλανθρωπία, κάτι σαν φιλόπτωχο έργο.

Στα ανυπόφορα έσχατα του ο πλούσιος  αναγνωρίζει τον φτωχό μα και  μακάριο Λάζαρο. Εκεί που όμως θα νόμιζε κανείς ότι ο ανώνυμος πλούσιος θα πονούσε για όλους τους ατάιστους φτωχούς του κόσμου …; το μόνο που τον πονάει είναι η συγγένεια του…οι  πέντε αδελφοί του. Ο πλούσιος  ενδιαφερόταν να μην  χάσουν τα αδέλφια του την σωτηρία τους, τα καλά τους έργα, τον ουράνιο μισθό τους, την παραδείσια μακαριότητά τους …; και ας εξακολουθούν οι  υπόλοιποι φτωχοί του κόσμου να πεινάνε. Κοντολογίς η οικογένεια μας να σωθεί δια των καλών μας έργων  και οι υπόλοιποι ας είναι πρόβλημα αλλουνού.

Ο Χριστός είναι αυτός που μας γνωρίζει στο εδώ και τώρα και είναι Αυτός ο ίδιος που θα μας  ελέγξει  στα  έσχατα για την (στενάχωρη)  πυρηνική οικογενειακή  μας σωτηριολογία.

Τα κατοικίδια του πλουσίου μάλλον περνάγανε καλύτερα  και το μόνο που τους έλκυε κοντά στον φτωχό Λάζαρο ήταν το αίμα που έβγαινε από τις πληγές του …;προφανώς αν ήταν λίγο παραπάνω πεινασμένα …; ίσως και  να τον έτρωγαν ολόκληρο…

Ένα άλλο σκηνικό  στην  Καινή Διαθήκη  δείχνει τον  Χριστό να  αναχωρεί  για την περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας και να συναντιέται με μια γυναίκα Χαναναία που είχε βγει από τα όρια της περιοχής της και εκλιπαρούσε να θεραπευθεί  από δαιμόνιο η κόρη της. Ο Χριστός δεν της απαντούσε,  μέχρι που την αποκάλεσε σκυλί. Η πονεμένη  Χαναναία δεν αρνιέται την ιδιότητα του σκυλιού  και απαντάει ότι περιμένει σαν το σκυλί να πέσουν τα ψίχουλα από τα τραπέζια των  κυρίων της ( του λαού  Ισραήλ ) για να φάει από τα ψίχουλα και όχι από το καρβέλι. Ο Χριστός στο πρόσωπο της Χαναναίας συναντάει τον μακάριο φτωχό Λάζαρο και για την μεγάλη  πίστη της   ελευθερώνει  την κόρη της  από το δαιμόνιο.

Η Χαναναία συντετριμμένη δεν ντροπιάζεται να αναγνωρίσει τον εαυτό της σαν ένα  σκυλί που ζητάει τα ψίχουλα που πέφτουν από τα τραπέζια των κυρίων, των πλουσίων, των «σωσμένων»  παιδιών της Βασιλείας του  Θεού. Ο φτωχός Λάζαρος είναι μια θέση ακόμα πιο κάτω από τα σκυλιά και περιμένει να πέσουν τα ψίχουλα από το τραπέζι του πλουσίου …; του παιδιού του Θεού που έχει  τον Νόμο και τους Προφήτες ( θα μπορούσαμε να πούμε το Ευαγγέλιο σήμερα για τους Χριστιανούς ) και αρκείται στην απόδοση μιας ατομικό-οικογενειακής  σωτηρίας.

Αν τελικά ο Χριστός δεν έλεγε μόνο το συγκλονιστικό « αν δεν γίνεται σαν τα  παιδιά  δεν θα μπείτε στην Βασιλεία του Θεού …;»   και πρόσθετε επίσης κάτι ακόμα πιο συγκλονιστικό …; « αν δεν γίνεται σαν τα σκυλιά Λάζαρο και Χαναναία δεν θα μπείτε στην Βασιλεία του Θεού …;» ; Ποιος θα μπορούσε να το αντέξει άραγε; Ευτυχώς όμως, δεν είπε άμεσα κάτι τέτοιο, οπότε μπορούμε να αναπαυόμαστε στην σωτηρία μας και  να ονειρευόμαστε την εσχατολογική μακαριότητά μας. Στο αρχικό ερώτημα λοιπόν του τίτλου, για το αν περνάνε καλύτερα τα σκυλιά των πλουσίων  από τα παιδιά των φτωχών …; νομίζω ότι η απάντηση γέρνει δραματικά στις μέρες μας  υπέρ του πρώτου.

Για το  Εκκλησιαστικό Σώμα  όμως τα σκυλιά ( όλοι αυτοί που πεινούν και διψούν  την δικαιοσύνη του Θεού, το θέλημά του …; ) ταυτίζονται στο εδώ  και τώρα με τον Χριστό και στα έσχατα θα εξακολουθούν να ζουν με Αυτόν …;και θα ζουν επίσης με τον Χριστό και όσοι τάισαν αυτούς τους μικρούς και ασήμαντους, τους μη όντες, τους ανύπαρκτους …;όλα αυτά τα  «σκυλιά»  της Βασιλείας του Χριστού.

Ας μην  παραμείνουμε αυτάρκεις  στις όποιες  φιλανθρωπίες ( που όντως υπάρχουν )  ή στις όποιες πολυτελείς μας ανησυχίες ( που όντως υπάρχουν και αυτές! ) …;γιατί ο Χριστός θα συνεχίζει να ψάχνει μέσα στην νύκτα  για να καλύψει τα κενά του εσχατολογικού τραπεζιού …; με  του κόσμου τους παρίες.

Γιώργος Κουτσοδιάκος

ΠΗΓΗ.Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία 2008

πηγή

Ἡ Χαναναία Κυριακή ΙΖ´ Ματθαίου π. Χρήστου Ζαχαράκη

Κυριακή ΙΖ´ Ματθαίου

π. Χρήστου Ζαχαράκη

Ἡ συνάντηση τοῦ Ἰησοῦ μὲ τὴ Χαναναία εἶναι

 τόσο συγκλονιστική ὅσο συγκλονιστικὴ 

εἶναι καὶ ἡ ζωὴ τῆς μητέραςαὐτῆς, ποὺ παλεύει

 ὁλόκληρη τὴ ζωή της μὲ τὰ δαιμόνια τῆς θυγατέρας

 της, μὲ τὸν πόνο τῆς ἀσθένειας καὶ τὴν ἀγωνία τοῦ 

λυτρωμοῦ. Ὁ Ἰησοῦς παρουσιάζεται ἰδιαίτερα 

σκληρός, ὅσο δὲν ὑπῆρξε ποτέ καὶ μάλιστα σὲ 

πονεμένο ἄνθρωπο. Ἡ ὅλη διήγηση ὅμως δείχνει 

πὼς ἡ σκληρότητά του εἶναι φαινομενική. 

Τὸ κάνει, ὄχι τόσογιὰ νὰ δείξει  τὴν   πίστη της,

 μὰ  γιὰ νὰ φανερώσει τὴν ταπείνωση ποὺ κρύβει

 μέσα της, γιατὶ ἡ μεγάλη ἀρετή τῆς Χαναναίας 

εἶναι ἡ ταπείνωση.

 Ἡ Ἐκκλησία λίγο πρὶν τὸ Τριώδιο μᾶς δείχνει τὸ δρόμο.

Δύο εἶναι τὰ κύρια χαρακτηριστικά τῆς ταπείνωσης· 

ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἀγάπη. Ἡ ταπείνωση εἶναι σιωπηλή. 

Δὲ μιλᾶ, δὲ φωνασκεῖ, δὲν ἐπιδεικνύεται, δὲ διεκδικεῖ.

 Εἶναι κένωση, δὲν εἶναι συσσώρευση «πνευματικῶν

 κατορθωμάτων», ὅπως προβάλλεται σήμερα. 

Εἶναι σταυρός, δὲν εἶναι αὐτοδικαίωση. 

Εἶναι τὸ ἄδειασμα ἐκεῖνο τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ 

πετυχαίνουμε γιὰ νὰ χωρέσει καὶ νὰ ἐνεργήσει 

μέσα μας ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. 

Τὰ πνευματικά χαρίσματα εἶναι δῶρο Θεοῦ

 - δὲν εἶναι κατόρθωμα δικό μας - καὶ δίνονται

 ἀπὸ τὸ Θεό ἀκριβῶς γιὰ νὰ μᾶς ἀπελευθερώσουν

 ἀπὸ τὸν ἐγωισμό μας κι ἀπ᾽ ὅσα μᾶς κρατοῦν δεμένους 

μὲ τὸν κόσμο.

Ἡ ταπείνωση εἶναι ἀγάπη. 

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τὸν

 ἐγωισμό του βλέπει πλέον τὸν κόσμο μὲ τὴν 

ὅραση τῆς ἀγάπης. Ὅποιος ἀγαπᾶ δὲν προσβάλλεται, 

μπορεῖ νὰ σηκώσει ἀκόμα καὶ τὰ πιὸ σκληρὰ λόγια,

 τὰ πιὸ βαριὰ πράγματα. 

Ταπείνωση χωρὶς ἀγάπη δὲν εἶναι ταπείνωση· 

ἄν δὲν ἀγαπᾶς δὲν φτάνεις στὴν ταπείνωση. 

Ὁ Χριστὸς ἔφθασε στὴν ἄκρα ταπείνωση 

ἐπειδὴ εἶναι ἡ ἁπόλυτη ἀγάπη.

 Ἡ Χαναναία δὲν διεκδικοῦσε κάτι γιὰ τὸν ἑαυτό της,

 μονάχα ἕνα ψίχουλο ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, μονάχα 

τὸ ἔλεός του. Ἕνα ψίχουλο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

 περικλείει μέσα του ὅλη του τὴν ἀγάπη,

 γιατὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μοιράζεται χωρὶς

 νὰ ξοδεύεται, ὁ Χριστὸς εἶναι 

«ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος, ὁ πάντοτε 

ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος».  

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, 

μὲ ἀφορμὴ τὸ «ἐλέησόν με, Κύριε» τῆς

 Χαναναίας, μᾶς διδάσκει τὰ ἑξῆς: 

«Μὴ ζητῆστε τίποτ᾽ ἄλλο ἀπὸ τὸν Κύριο

 παρὰ μόνο τὸ ἔλεός του. 

Κι ὅταν ζητῆτε τὸ ἔλεος, νὰ ἔχετε στὴν καρδιά 

σας ταπεινοσύνη καὶ λύπη. 

Κι ἄν εἶναι τρόπος νὰ φωνάζετε ὅλη μέρα

 κι ὅλη νύχτα στὸ λογισμό σας τὸ 

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησέ μας»...

πηγή

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΖ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΜΤΘ. ΤΗΣ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ - π. Νικόλαος Φαναριώτης

                                                                                 

                                                                   ΜΤΘ.ιε ΄21-28

                              ω γύναι μεγάλη σου η πίστις γενηθήτω σοι ως θέλεις.

Όλα  όσα γεγονότα συμβαίνουν στον πλανήτη Γη, είτε είναι φυσικά φαινόμενα είτε είναι θαύματα ή παραβολές , είναι μηνύματα  (sms) , τα στέλνει ο Χριστός στους ανθρώπους , και μας καλεί να τα ανοίξουμε, για το καλό μας .

H σημερινή περικοπή αναφέρεται στις σχέσεις των γονέων με τα παιδιά δηλ. πώς οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να βγουν στην κοινωνία χωρίς να παγιδευτούν. Μας παρουσιάζει στο πρόσωπο μιας γυναίκας ,τα τρία απαραίτητα εφόδια (όπλα) με τα οποία πρέπει να είναι εφοδιασμένοι  οι γονείς και ιδίως οι μητέρες, για να εκτελέσουν με επιτυχία την αποστολή τους. Και αυτά είναι:

                               η ΠΙΣΤΙΣ,  η ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ, και η ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

 Μια  μητέρα πλησιάζει τον Χριστό, μια  που έχει πρόβλημα με το παιδί της, ελέησον με Κύριε, υιέ Δαυίδ ,η θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται. Δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει πρόβλημα και μάλιστα με τα παιδιά  γιαυτό και δεν χρειάζεται απλή αλλά μεγάλη πίστις για να το αντιμετωπίσουμε, γιατί προσκρούει στην Ελευθερία  του παιδιού. Το πρόβλημα δεν είναι απλό και μόνον ο Χριστός μπορεί να  το λύσει. Ας παρακολουθήσουμε πως εκδηλώθηκε στη Χαναναία, μήπως και ωφεληθούμε .    

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

 Ο Χριστός  χρησιμοποίησε την θλίψη που ο ίδιος επέτρεψε σαν προσκλητήριο . Γι αυτό και άλλαξε δρόμο και πήγε προς τα εκεί. και εξελθών ο Ιησούς ανεχώρησεν εις τα μέρη Τύρου και Σιδώνος. Και ιδού γυνή Χαναναία από των ορίων εξελθούσα εκράυγασε αυτώ λέγουσα ελέησον με Κύριε, υιέ Δαβίδ, η  θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται.

Πολλές φορές χρησιμοποιεί γεγονότα της ζωής μας (ευχάριστα η δυσάρεστα) : για να μας φέρει κοντά του. Δυστυχώς η αναλογία είναι: (1: 1000.000), ΠΡΔΤ.  ο Άσωτος,  η Χαναναία … αλλά και ο καθένας από μας έχει να αναφέρει γεγονότα της ζωής του που τον οδήγησαν στον Χριστόν. Ας την παρακολουθήσουμε :

Όταν ο Χριστός έφθασε στα μέρη εκείνα Τύρου και Σιδώνος (ειδωλολατρικά) η Χαναναία βγήκε από τα όρια για να τον συναντήσει.  Η γυναίκα αυτή δεν έχει σχέση με την Βίβλο, είναι ειδωλολάτρης , και  παρ΄ όλα αυτά γνώριζε το βιβλικό  όνομα του   Χριστού: υιός Δαβίδ. Δηλ. είχε μάθει και είχε πιστέψει ότι αυτός  πού συνάντησε ήταν ο ΜΕΣΣΙΑΣ . Και αυτό  δηλ.

Η πίστις  είναι το πρώτο. Αν δεν πιστεύεις  ότι ο Θεός είναι Παντοδύναμος, μπορεί ποτέ να αποταθείς σ΄ αυτόν; Όχι ασφαλώς άρα πρέπει να πιστεύεις  σωστά σε ποιόν αποτείνεσαι.

Δεύτερον για να έχεις απάντηση η προσευχή σου, είναι απαραίτητο το ταπεινό φρόνημα. Και παρ΄ όλο ότι το πρόβλημα το είχε η θυγατέρα της, ζητάει έλεος για τον εαυτό της  ελέησόν με.  Δηλαδή εάν αυτή υποφέρει και το παιδί ταυτόχρονα βασανίζεται, εξ υπαιτιότητός της. Προφανώς παραδέχεται εν τη ταπεινώσει της, ότι αυτή  είναι η αιτία . Άρα υπάρχει και η  ταπείνωση που στη συνέχεια θα εκδηλωθεί σε ύψιστο βαθμό. 

Έτσι και εδώ ,ενώ η Χαναναία χαλούσε τον κόσμο ο Χριστός σαν να μη συνέβαινε τίποτα  ουκ απεκρίθη αυτή λόγον, μέχρι του σημείου που  ενοχλήθηκαν και οι μαθητές . Απολύσον αυτήν  ότι κράζει όπισθεν ημών.  Ο δε αποκριθείς είπε : Ουκ απεστάλην, ειμί εις τα πρόβατα του οίκου Ισραήλ.  Η δε ελθούσα προσεκύνησε αυτώ λέγουσα, Κύριε βοήθει μοι.   Ο  δε αποκριθείς είπεν ούκ έστι καλόν λαβείν τον άρτον των τέκνων και βαλείν τοίς κυναρίοις.   Η δε είπε ναι Κύριε και γαρ τα κυνάρια εσθίει από των ψυχίων των πιπτόντων από της τραπέζης των κυρίων αυτών.   Είναι ένα καταπληκτικό  περιστατικό που δεν εμφανίζεται άλλη φορά σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη . Εδώ δοκίμασε την πίστιν και την ταπείνωσιν της. Την μεν πίστιν διότι δεν υπολόγισε το αδιέξοδο μπροστά στο οποίο την έθεσε ο Χριστός , την δε ταπείνωσιν  διότι εδέχθη να την παρομοιάσει με σκυλάκι χωρίς να επαναστατήσει.                                                                                          

Το ίδιο   μπορεί να έχει συμβεί και σε μας, να παρακαλούμε και να μην απαντάει.

Πολλές φορές κτυπάμε του Χριστού μας την πόρτα και δεν ανοίγει. Μην πιστέψεις ότι δεν είναι μέσα. είναι πάντοτε μέσα και πάντοτε ακούει.  Μπορεί λοιπόν ο Χριστός να μην απαντά και να έχει τον λόγο του που δεν απαντά.  Επίμενε, κτύπα, ψάξε το γιατί  ο Χριστός είναι πάντα  in  εμείς είμαστε out και μας γυμνάζει . Είμαστε σε πόλεμο.  Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΓΕΦΥΡΩΜΑ  ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ  ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ .  Αυτός είναι ένας λόγος από τους πολλούς . Ένας  άλλος λόγος  που είναι και αντιαιρετικός : Πότε άκουσε ο Χριστός;  Όταν μπήκαν στη μέση οι Απόστολοι.  Όταν ο Χριστός φαίνεται ότι δεν ακούει θέλει να καταφύγουμε στους Αγίους, στην Παναγία , στον Άγιο της ημέρας, στον Άγιο που φέρει το όνομα μας , στον Άγιο που είναι πολιούχος της πόλης μας, στον άγιο που έχει το επάγγελμα μας . Ας το ακούσουν αυτό : οι Προτεστάντες, Ιεχωβάδες,  Αιρετικοί.  που δεν παραδέχονται τους Άγίους , την Παναγία. Και τώρα :                

                                                 Η  ε ν  λ ε υ κ ώ   ε π ι τ  α  γ ή .

Ένας ακόμη λόγος (από τους πολλούς)  που  αργεί να μας ακούσει ο Χριστός κρύβεται μέσα στο ακόλουθο ανέκδοτο . Ένας οδοιπόρος βάδιζε μέσα στο καταμεσήμερο εξαντλημένος από την ζέστη…Περνούσε μπροστά από ένα  αμπέλι φραγμένο , γεμάτο δροσερά σταφύλια. Διψασμένος  καθώς ήταν στάθηκε και τα κοίταζε, έτοιμος να πέσει κάτω . Ο ιδιοκτήτης από μέσα, τι κάνεις εδώ Να … τα κοιτάζω .. μήπως θέλεις ένα; Περίμενε να σου δώσω, και εξαφανίστηκε  ο άνθρωπος περίμενε λίγο και έπειτα συνέχισε τον δρόμο του…οπότε άκουσε μια φωνή να τον καλεί, γιατί έφυγες ;  άργησα λίγο γιατί έψαχνα να βρω ένα καλάθι να σου βάλω μερικά σταφύλια  να πάρεις μαζί σου!! 

Αυτός είναι ο Χριστός .Όταν βεβαιώθηκε ότι η Χαναναία σκεπτόταν σωστά, βάδιζε σωστά, πίστευε σωστά, ενεργούσε σωστά, της ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΕΝ ΛΕΥΚΩ ΕΠΙΤΑΓΗ . Αυτό σημαίνει ΤΟ  ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΣΟΙ ΩΣ ΘΕΛΕΙΣ. (να γίνει καλά η κόρη σου, να μεγαλώσει, να την  σπουδάσεις, να την  παντρέψεις και ότι άλλο θέλεις εν λευκώ) το ίδιο και σε μας :  Υπέρ εκ περισσού ων αιτούμεθα η νοούμεν.

                                                                     ΑΜΗΝ

             π. Νικόλαος  Φαναριώτης  -  Ιερός Ναός Οσίου Λουκά Πατρών 

Χρυσόστομος Σμύρνης και Δημητριάδος Ιγνάτιος

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΒΙΟΙ

Σμύρνη 1911. —Ὁ πολυτάραχος ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Καλαφάτης, Μητροπολίτης Σμύρνης, προκειμένου νά διαφωτίσει τό ποίμνιο τῆς Μητροπόλεώς του προσκαλεῖ  Προτεστάντες  «κληρικούς»–πάστορες νά κηρύξουν τό θεῖο λόγο στούς ἱερούς ναούς.  Γνωστές οἱ θέσεις του καί τά πιστεύω του γιά τήν  «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» ἄνευ ὅρων, γνωστά τά οἰκουμενιστικά του ἀνοίγματα πρός τούς αἱρετικούς τῆς Δύσεως, γιά νά ἔχουν οἱ μετέπειτα χαμένες Πατρίδες καλύτερη τύχη, καθώς τοὐλάχιστον αὐτός μέσα ἀπό τήν ὑπέρμετρη φιλοπατρία του ἐπίστευε καί ἔλπιζε, γράφοντας:

«Ἡ εὐσεβής ἡμῶν πόλις ἔσχε τό εὐτύχημα νά φιλοξενήση τήν προπαρελθοῦσα ἑβδομάδα τόν Ἀμερικανόν κ. John Mott, ἄνδρα πλήρη πίστεως καί πνεύματος καί ζήλου χριστιανικοῦ, ἀγωνιστήν ἀκαταπόνητον πρός ἐπικράτησιν τῶν ὑψηλῶν τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας ἀρχῶν..., ἵδρυσε τόν «Παγκόσμιον Σύνδεσμον τῶν Χριστιανικῶν Ἀδελφοτήτων τῶν σπουδαστῶν»(“Ἱερός Πολύκαρπος”, Ἐκκλησιαστικά Χρονικά, σελ. 12, 13, τεῦχος Ἀπριλίου 1911, ἀρ. 1).

Βόλος 2007. —Σχεδόν ἕναν αἰώνα  μετά, ὁ ἀκούραστος ἐργάτης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος, μετά ἀπό πρόσκληση τῆς Ἑνώσεως Χριστιανῶν Ἐπιστημόνων, παραχωρεῖ τήν αἴθουσα τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος, προκειμένου ὁ πάστορας Εὐαγγελιστής Μελέτιος Μελετιάδης νά διαφωτίσει τό ποίμνιο τῆς Μητροπόλεώς του μέ τά φῶτα τῆς προτεσταντικῆς κουλτούρας καί πνευματικότητός του. Τό θέμα του ὄχι μόνον κοινωνικό ἀλλά καί θεολογικό:  «Διεκκλησιαστική συνεργασία στή βάση τοῦ ἀνθρώπου». Ἔχουν ἐξαντλήσει οἱ ἁρμόδιοι τῆς Ἱ. Μητροπόλεως ὅλα τά μέσα ὀρθοδόξου ἐνημερώσεως καί διδασκαλίας ἀναφορικά μέ τήν κατάρτιση τοῦ πιστοῦ λαοῦ καί προστρέχουν στίς πηγές τῆς Δυτικῆς Σοφίας γιά νά ἐμπλουτίσουν τό θεῖο λόγο.  Δέν θά ἦταν μεμπτό στά πλαίσια τῆς δημοκρατικῆς καί ἐλεύθερης διακίνησης τῶν ἰδεῶν, ἰδιαίτερα ἐπί τῶν ἡμερῶν μας νά μιλήσει ὁποιοσδήποτε καί γιά ὁ,τιδήποτε. Ἐξαρτᾶται ὅμως ποῦ μιλᾶ, γιά ποιό θέμα καί γιά ποιό σκοπό.

Οἱ ἔγκριτοι ἐπιστήμονες τῆς πόλεώς μας θά μποροῦσαν νά προσκαλέσουν καί νά φιλοξενήσουν τόν ἐν λόγῳ ὁμιλητή, τοῦ ὁποίου κανείς δέν ἀμφισβητεῖ τό κύρος καί τίς γνώσεις ὡς ἀνθρώπου τῶν γραμμάτων, σέ ἕνα χῶρο οὐδέτερο καί ὄχι βεβαίως στό Πνευματικό κέντρο τῆς Μητροπόλεως. Καί γιατί αὐτό; Θά μποροῦσε κάποιος καλοπροαίρετος νά ἀναρωτηθεῖ.  Διά νά μή σκανδαλισθεῖ οὔτε ὁ ἐλάχιστος καί ὁ πιό ἁπλός ὀρθόδοξος χριστιανός γιά τό τί ἔχει νά διδάξει ἕνας αἱρετικός σ’ ἕναν ὀρθόδοξο ὑποτίθεται χῶρο καί γιά νά μή φανεῖ ὅτι συμμετέχει καί ἡ Μητρόπολη σ’ αὐτή τήν παράδοξη ἐνέργεια. 

Τό πιό σημαντικό εἶναι ὄχι τόσο ἡ πρόσκληση  τοῦ πάστορα ὁμιλητῆ στό Πνευματικό Κέντρο, ὅσο  ἡ προκλητική θά λέγαμε προτροπή τοῦ Μητροπολίτου κ. Ἰγνατίου νά ἀνακοινωθεῖ ἀπό τούς ἱερεῖς στούς ἱερούς ναούς ἡ σχετική ὁμιλία, καί νά παρακινηθεῖ τό χριστεπώνυμο πλήρωμα νά προστρέξει γιά νά ἀκούσει τόν ὁμιλητή, σά νά ἐπρόκειτο περί ὀρθοδόξου κληρικοῦ καί ὄχι ἑνός αἱρετικοῦ χρήζοντος κατηχήσεως καί διδαχῆς προκειμένου νά κατανοήσει τήν πλάνη του καί νά σωθεῖ. 

Τό συμπέρασμα ἀπό ὅλη αὐτή τήν ἀναφορά.  Ἡ φρικτή διαπίστωση ὅτι ὁλοένα προχωροῦμε σέ οἰκουμενιστικές ἐνέργειες μέ σκοπό τήν ἀπεμπόληση τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας τῶν Ἁγ. Πατέρων μας, μέ πρωταγωνιστή δυστυχῶς καί πρωτεργάτη σέ ὅλη τήν οἰκουμενιστική κίνηση τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. Ἰγνάτιο. Ὅλους τούς ἀντιδρῶντες στά οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα καί διαθέσεις του τούς κατατάσσει ἐκτός Ἐκκλησίας, ὄχι μόνο δέν τούς παραχωρεῖ τό Πνευματικό Κέντρο γιά διοργάνωση ὁμιλιῶν ἀλλά τούς  περιφρονεῖ καί τούς ἀφορίζει τηλεγραφικά.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἡ ἄρνησή του νά παραχωρήσει παλαιότερα τήν ὡς ἄνω αἴθουσα τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τῆς Μητροπόλεως γιά διοργάνωση ὁμιλίας ἐκ μέρους τοῦ Συλλόγου μας, μέ ὁμιλητή τόν ἄοκνο ἐργάτη τοῦ εὐαγγελίου, τόν Θεολόγο καί Φιλόλογο κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο, μέ τήν δικαιολογία ὅτι εἶναι ἀφορισμένος ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ὁ ἐρχομός του καί ἡ φιλοξενία του στό Πνευματικό Κέντρο τῆς Μητροπόλεως θά στενοχωροῦσε τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο. Ἀπεναντίας πιστεύουμε ὅτι ἡ παραχώρηση τῆς αἴθουσας στόν προτεστάντη πάστορα θά χαροποιήσει τόν Πατριάρχη, διότι ἔτσι συντελεῖται ἡ συμπλήρωση τοῦ πάζλ στό οἰκουμενιστικό γίγνεσθαι γιά τή ποθητή ἕνωση τῶν  «Ἐκκλησιῶν». Καί ἡ συνεργασία τοῦ Ποιμενάρχου μας βεβαίως εἶναι λίαν ἀγαστή στά θέματα αὐτά μετά τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Φαναρίου.

Τιμή ἁγίου λοιπόν γιά νά κλείσουμε, μίμηση ἁγίου καί γι’ αὐτό ἔχοντας ὡς πρότυπο τόν Μασόνο καί Οἰκουμενιστή Χρυσόστομο Σμύρνης ἀκολουθοῦμε ὡς Μητρόπολη τό παράδειγμά του, τιμώντας τον καί τηρώντας τήν διδασκαλία του. Περιθωριοποιοῦμε ὅλες τίς διδαχές τῶν προγενεστέρων ἁγίων ἀκόμη καί αὐτοῦ τοῦ συγχρόνου του Ἁγ. Νεκταρίου, οἱ ὁποῖοι θεωροῦσαν λύκους βαρεῖς τούς αἱρετικούς, ἕτοιμους νά κατασπαράξουν τό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, τούς στριμώχνουμε βαθειά στή ρηχή συνείδησή μας κι ἀκολουθοῦμε ἀλλότριες φωνές. Γιατί τό ρεῦμα τῆς Ν. Ἐποχῆς καί τῆς Παγκοσμιοποίησης μᾶς συνεπῆρε καί μᾶς ὁδηγεῖ σέ μία ἀμνήστευση τῶν αἱρέσεων καί μία ἕνωση ἄνευ ὅρων.

Πρέπει συνεπῶς νά φυλαγόμαστε ἀπό τούς προστάτες –πατέρες καί πνευματικούς μας ἡγέτες, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ ἐτάχθησαν νά φυλάγουν τά ἱερά καί τά ὅσια εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, ἀπεδείχθησαν δυστυχῶς λύκοι βαρεῖς πού λυμαίνονται τό ποίμνιο. 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ  «ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ  Ο  ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ»

Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: “Χαρά, Λύπης όλεθρος”

Ο πόνος, η στενοχώρια, η αγωνία, η ψυχική τραγωδία είναι αποτέλεσμα της πτώσεως του ανθρώπου, η οποία οφείλεται στον εγωισμό του.

Οι αναθυμιάσεις του, εγώ γεννούν στην ψυχή την στενοχώρια, ενώ η φυσιολογική της κατάσταση είναι η χαρά, διότι ο Θεός είναι ειρήνη, είναι χαρά, και η ψυχή είναι εμφύσημα* του Θεού, δημιουργήθηκε από Αυτόν και οδεύει προς Αυτόν.

Επομένως, η στενοχώρια είναι ξένη και αδικαιολόγητη μέσα στην ανθρώπινη ζωή.

Και όμως σήμερα δεν βρίσκεις άνθρωπο χαρούμενο, που σημαίνει πως δεν βρίσκει κανείς άνθρωπο ισορροπημένο, ήρεμο, φυσιολογικό.

Η στενοχώρια είναι αρρώστια τρομερή που μαστίζει την οικουμένη, η μεγαλυτέρα ίσως βάσανος της ανθρωπότητος, το μεγαλύτερό της δράμα. Δεν είναι απλώς τα προοίμια της κολάσεως αλλά η βίωσις της κολάσεως από της παρούσης ζωής.

Έλλειψις χαράς σημαίνει έλλειψις Θεού, ενώ η χαρά απόδειξις της παρουσίας αυτού. Εάν κανείς είναι κοσμικός άνθρωπος και τέρπεται επί τοις επικήροις, χαίρεται για τις ηδονές, για τα παροδικά και μάταια, αυτός ίσως έχει κάποια ηδονή, κάποια ευχαρίστηση, αλλά στην πραγματικότητα, αν προσέξει κανείς, θα δει ότι υπάρχει θλίψις και στενοχώρια στην ζωή του, όπως λέγει η Αγία Γραφή: <θλίψις και στενοχωρία επί πάσαν ψυχήν ανθρώπου του κατεργαζομένου το κακόν>.

Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει χαρά εκεί όπου υπάρχει παράβασις της εντολής του Θεού, όπως είναι αδύνατον να υπάρχει στενοχώρια με την εφαρμογή του νόμου του Θεού.

Χαρά, Λύπης Όλεθρος. Λύπη είναι ένα ξίφος που έρχεται αιφνιδίως και χτυπάει το σώμα, ιδιαίτερα όμως την ψυχή του ανθρώπου. Και μάλιστα κάτι που εξέρχεται από την κακία των ανθρώπων, από την αμαρτία, από την δυσωδία, από την αντίθεση των άλλων. Η λέξη λύπη είναι συγγενήςπρος την λέξη λύμη, η οποία σημαίνει πληγή, κάτι που στάζει πύον. Επομένως, λύπη είναι η κατάσταση της ψυχής, η οποία στάζει πύον. Κυρίως προέρχεται από βέλη τα οποία εξακοντίζονται από την κακία των ανθρώπων ή και από τις κακίες της δικής μας ψυχής. Η λύπη εδώ δεν είναι αυτό που λέμε, είμαι λυπημένος. Όταν λέμε, είμαι λυπημένος, κατά κανόνα εννοούμε, ζω τις αναθυμιάσεις της δικής μου αμαρτίας, της δικής μου εγωπάθειας, της δικής μου απομονώσεως από τον Θεό. Όταν οι πατέρες ομιλούν για την λύπη, εννοούν κάτι διαφορετικό.

Η χαρά λοιπόν είναι λύπης όλεθρος. Επομένως όταν μας χτυπήσουν τα βέλη αμαρτίας, των πονηρών παθών, των εμπαθών λογισμών, τα βέλη των κακών ανθρώπων ή οποιαδήποτε άλλα, όταν φαίνεται η δυσωδία του προτέρου μας βίου, όταν η αποτυχία της ζωής μας έλθει να μας χτυπήσει, τότε η χαρά είναι όλεθρος της λύπης. Η χαρά είναι σαν μια ασπίδα που χτυπούν τα βέλη και φεύγουν και δεν παθαίνεις τίποτε. Όλοι εκείνοι και όλα εκείνα που έρχονται να θλίψουν την δική μας ψυχή καταστρέφονται, απόλλυνται.

Η τροφή των εν Χριστώ ασκουμένων είναι η χαρά. Η χαρά τρέφει την ψυχή , το πνεύμα, τον νου, ώστε να μπορούν να ανεβαίνουν και να δίδωνται εις τον Θεόν. Καμία άσκησις, καμία εγκράτεια, κανείς πόθος, καμία αγάπη δεν μπορεί να φτάσει εις το τέρμα εάν δεν τρέφεται. Σκεφτείτε κάποιον που θέλει να είναι καλός αθλητής και δεν τρώει. Απλούστατα θα πέσει εις τον δρόμο. Έτσι ακριβώς παθαίνει και κάποιος πνευματικός ασκητής αν δεν έχει χαρά.

*  “Εκ της γης (ο Θεός) σχημάτισε το σώμα του, και με την ίδια Του την Πνοή, του έδωσε μια ψυχή λογική και με κατανόηση, που τελικά λέμε πως είναι η θεία εικόνα….Το σώμα και η ψυχή σχηματίσθηκαν ταυτόχρονα – όχι το ένα πριν και το άλλο μετά, όπως θέλουν να λένε τα παραληρήματα του Ωριγένους…. ” (Αγ.Ιωαννης Δαμασκηνός, Περί της Ορθοδόξου Πίστεως,Β, 12)

Πηγή /  πηγή

Λίγες σκέψεις από το έργο του Μητροπολίτη Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος, κ. Αγαθονίκου

,όπως τις αφηγείται ο 

Πρωτοπρεσβύτερος Αθανάσιος Γιουσμάς,

 Καθηγητής Θεολόγος και Εφημέριος 

του Ιερού Ναού Αγίου Θεράποντος Μυτιλήνης.

«Η αγάπη δεν εξατμίζεται, αν είναι αληθινή. Κι εγώ αγάπησα κι
αγαπώ αληθινά και καρδιακά τον γέροντα και ασθενούντα Μητροπολίτη Κίτρους και Κατερίνης, τον πατέρα Αγαθόνικο. Τον αγάπησα από Ιεροσπουδαστής, παιδί Γυμνασίου. Ας βάλω όμως, σε μια σειρά τις σκέψεις μου, σημειώνοντας ευθύς εξαρχής πρώτον πως επέλεξα αυτή την ώρα να γράψω ό,τι θα γράψω μόνο και μόνο
για να μη χαρακτηριστώ κόλακας και πως δεύτερον -για όσους δεν με γνωρίζουν- δεν συγκαταλέγομαι μεταξύ των υποψηφίων. Είμαι έγγαμος κληρικός. 

Ο πατέρας Αγαθόνικος, λοιπόν, (κατά κόσμον Γεώργιος
Φατούρος) γεννήθηκε στο Αίγιο το

1937. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1960 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1964 Ιερεύς.
Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως (1964-68), ως καθηγητής στο Ανώτερο Ιερατικό Φροντιστήριο Τήνου (1968-71) και ως πρώτος Διευθυντής της Ιερατικής Σχολής Τήνου μέχρι το 1974. Εκεί τον γνώρισα. 

Στην Τήνο, τον θαύμασα και τον αγάπησα. Τα υπόλοιπα
βιογραφικά του τα αφήνω στην άκρη, άλλοι τα γνωρίζουν καλύτερα. Εγώ απ’ εδώ θα ξεκινήσω τη μικρή μου αναφορά στο πρόσωπό του. 

Ήμουν ένα χωριατόπουλο, μικρό κι ασήμαντο που μαζί με άλλους
Μυτιληνιούς συμπατριώτες μου, αρχές του Σεπτέμβρη του 1971 φτάσαμε στην Ιερατική Σχολή της Τήνου, για να εγγραφούμε σ’ αυτήν ως Ιεροσπουδαστές, συνοδευόμενοι από τον τότε Πρωτοσύγκελο της Μητροπόλεως μας, τον νυν πολυσέβαστο Μητροπολίτη μας π. Ιάκωβο Φραντζή. Εκεί στη Σχολή πρωτοείδα τον πατέρα Αγαθόνικο κι έκτοτε η μορφή, το στυλ, ο λόγος, οι κινήσεις του σημάδεψαν την πορεία μου.

Ο Άγιος Κίτρους ως Σχολάρχης -χωρίς υπερβολή- βάδιζε στα
χνάρια του Αγίου Νεκταρίου! Η συμπεριφορά του, το ύφος του, τα βήματά του, οι ενέργειές του ήταν ακριβώς οι ίδιες του Αγίου! Σοβαρός, γλυκός, σοφός, ήρεμος, άγιος. Όταν αργότερα διάβασα το γνωστό βιβλίο «ένας Άγιος του αιώνα μας» κι έμαθα πως ο Άγιος Νεκτάριος αντιμετώπιζε ως Σχολάρχης τα διάφορα προβλήματα και τις κατά καιρούς καταστάσεις, διαπίστωσα πως είχαμε ανάμεσά μας έναν άλλον Άγιο Νεκτάριο. ΔΕΝ υπήρξε ιεροσπουδαστής στην Τήνο που να μην αγάπησε τον πατέρα Αγαθόνικο και να μην τον εκτίμησε ή να μην τον εκτιμά. 

Ήταν και είναι για όλους μας ο πατέρας Αγαθόνικος. Έτσι τον
αποκαλούσα κάθε φορά που του έγραφα ή του μιλούσα: «πατέρα Αγαθόνικε». Και το χαιρόταν… Κι εκείνος στις απαντήσεις του: «Γλυκέ μου, καλέ μου, Αθανάσιέ μου…».

Θυμάμαι, είχαμε στη Σχολή μας ένα μικρό παρεκκλήσι για τις
καθημερινές μας ακολουθίες. Το παρεκκλήσι αυτό ήταν η καταφυγή μου. Σ’ αυτό συχνά-πυκνά, συναντούσα τον πατέρα Αγαθόνικο, καθισμένο σε μια καρέκλα σιωπηλά να προσεύχεται. Μόνος, απόθετε στο Θεό τα δικά μας προβλήματα.

Ήταν ως λειτουργός, υπέροχος! Μου έλεγε: «Δεν επιτρέπονται
στο Ιερό Βήμα πολλά βήματα. Τα βήματά σου ως Ιερεύς, να είναι τόσα που να μπορεί να τα μετρήσει κάποιος την ώρα που θα λειτουργάς». Δεν φορούσε ακριβές και φανταχτερές ιερατικές στολές. 

Λειτουργούσε στη σχολή μας πάντοτε με την ίδια στολή. Και σε
ερώτησή μου, «γιατί δεν αγοράζετε μια καλύτερη στολή», η απάντηση του με εντυπωσίασε: «Θανάση μου, να σταθώ μπροστά στο γυμνό Εσταυρωμένο με ακριβή και φανταχτερή στολή»!! Η αδελφή του κάποτε τον επισκέφθηκε στη Σχολή μας και ως δώρο του πρόσφερε μια στολή. Τη φόρεσε, γιατί επιμέναμε. Την ίδια ημέρα την έκαψε με τη λαμπάδα, κατά την ώρα της μικρής εισόδου. «Τι ήθελα και σας άκουσα
και τη φόρεσα», μονολογούσε.

Με τους γονείς των Ιεροσπουδαστών ήταν πάντα απλός, καταδεκτικός, γλυκομίλητος, αγαπητός. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από την
αποφοίτησή μου και θυμόταν ακόμη και το όνομα της μάνας μου και τα πολλά κιλά του πατέρα μου! 

Για χάρη των παιδιών του, των ιεροσπουδαστών, για την προσωπική μας ελευθερία ως μαθητές και ως άνθρωποι, δεν δίσταζε -πάντα
ευγενικά- να κοντραριστεί με την φασιστική ή την υποκριτική συμπεριφορά ορισμένων… Δυστυχώς κοντά μας τον άφησαν μόνο τρία χρόνια… Τα λόγια που είπε τότε σε κάποιον ισχυρό που τον έβλεπε με καχύποπτο μάτι, ηχούν ακόμη στα αυτιά μου: «Ήμουν και είμαι στρατιώτης. Κανένας στρατιώτης δεν επιλέγει τον αξιωματικό του και ως στρατιώτης είμαι στη διάθεση της Εκκλησίας». Γι’ αυτή του τη θέση τον εκτίμησε αργότερα και τον εκτίμησαν πολλοί….

Συνέβη κάποτε, στις αρχές της αρχιερατείας του Μητροπολίτου μας, να ασθενήσει ο Δεσπότης μας και να έχουν έλθει για τον επισκεφτούν δυο
πανεπιστημιακοί καθηγητές. Μετά τις συστάσεις ο ένας καθηγητής, μου είπε με σιγουριά: «Θα πήρατε πολλά από τη Θεολογική Σχολή, πάτερ μου». Και θαρραλέα τότε του απάντησα: «Αν μου ζητούσατε να γράψω ό,τι αποκόμισα από τη Θεολογική, θα χρειαζόμουν ένα μικρό σε μέγεθος τετράδιο. Αν μου ζητούσατε να καταγράψω ό,τι αποκόμισα από την …τραπεζαρία της Ιερατικής Σχολής Τήνου, επί π. Αγαθονίκου Φατούρου, θα χρειαζόμουν ένα πλήθος τετραδίων»! Κι αυτό γιατί στην
τραπεζαρία της Σχολής μας -που ήταν παρών ο Σχολάρχης μας κι έτρωγε μαζί μας- μετά το γεύμα ή το δείπνο, αναπτύσσονταν κοινωνικά, θεολογικά και ποικίλα άλλα θέματα. Αφού τρώγαμε, ο πατέρας Αγαθόνικος με τι πιρούνι χτυπούσε ρυθμικά το ποτήρι του, σημάδι πως θα έπρεπε να σταματήσουμε για να ξεκινήσει η κουβέντα… Χρόνια
ανεπανάληπτα, υπέροχα, δημιουργικά. 

Τον επισκέφθηκα τελευταία φορά το προπερασμένο Καλοκαίρι. Δεν ήταν ο πατέρας Αγαθόνικος που ήξερα. Η αρρώστια και τα χρόνια τον είχαν αλλοιώσει φαινομενικά. Γιατί αφού μιλήσαμε και χαρήκαμε τόσο που με είδε, με αγωνία και παρόλη τη δυσκολία λόγω της ασθένειάς του, προσπαθούσε να μάθει πού θα μείνω, αν έχω κλείσει ξενοδοχείο, αν θα έπρεπε εκείνος να επιληφθεί της φιλοξενίας μου!!!
Άρχοντας, ευγενικός, καλοσυνάτος. 

Ο πατέρας Αγαθόνικος, ο Άγιος Κίτρους, ζει στην καρδιά μου και θα ζει ως ότου πεθάνω. Μόνο, ταπεινά παρακαλώ τους δικούς του ανθρώπους και τους «ξένους», τους απλούς και σπουδαίους, τους ρασοφόρους και τους λαϊκούς, να σεβαστούν τη μορφή του, την προσφορά του, την αγιότητά του…. Θλίβομαι για όσα ακούω και διαβάζω. Για όσα γνωρίζω και για όσα υποπτεύομαι. Ένας τέτοιος
Άνθρωπος, ένας τέτοιος Άγιος πρέπει να αισθάνεται την αγάπη μας και να αναπαύεται στην αγκαλιά μας». 

πηγή

Κουβέντες σκληρές… του Αρχιμ. Χρυσόστομου Χρυσόπουλου

πηγή

Γνώριμη η εικόνα που μας ξεδιπλώνει αύριο ο  Ευαγγελιστής. Μια γυναίκα – ελληνίδα κατά τον Ευαγγελιστή Μάρκο – βγαίνει από το σπίτι της για να συναντήσει τον Κύριο που επισκέπτεται  την πόλη της, την γειτονιά της. Δεν συναντά ο Χριστός μόνο ανθρώπους αλλά και τον πόνο τους, το πρόβλημά τους.  Έτσι και χαρίζει λύσεις, υγεία, ζωή και σωτηρία.

  Ο Κύριος στην επίγεια διαδρομή Του ταύτισε την ζωή Του μ’ εκείνη των παιδιών Του, περπάτησε  τους δρόμους της βιωτής τους και ανταμώθηκε με τα αιτήματά τους. Αυτό έγινε και με την Χαναναία. Η δαιμονισμένη κόρη της ήταν αφορμή για συζήτηση και αιτία για παράκληση. Ο Χριστός δεν απαντά  μ’ εξαγγελίες  ή υποσχέσεις.  Αντίθετα  με τον τρόπο Του δοκιμάζει, με τα λόγια Του παιδαγωγεί.

«Καλύτερα τα σκυλιά  από τον άνθρωπο».  Σκληρές ακούγονται οι κουβέντες  του Ιησού. Εκστομίζονται  από Πατέρα λογικό και σωστό ; Ναι!  Δεν τις είπε για να μειώσει, αλλά για να δοκιμάσει.  Δεν τις είπε για να αποκαρδιώσει,  αλλά για να επιβεβαιώσει. Χάρη στην γεμάτοι ταπείνωση  και σύνεση απόκριση της γυναίκας ήρθε και η απάντηση, έγινε καλά η κόρη. Ήταν ολοφάνερη η εμπιστοσύνη στην θεραπευτική και σωστική δύναμη του Κυρίου, γι’ αυτό και δέχτηκε  την σύγκριση.  Εκείνος δε, αφουγκράσθηκε τον πόνο της μάνας,  λυπήθηκε τα νιάτα της κόρης. Πρόσφερα θεραπεία.

Εμείς που θ’ ακούσουμε αύριο το Ευαγγέλιο, τι ικανότητες  αναγνωρίζουμε ή προσδίδουμε στον Χριστό ;  Δεν μας ενδιαφέρει κάποιες φορές ποιος είναι  ή τι είναι, αλλά απλά τι κάνει. Αν ικανοποιήσει τις επιθυμίες μας θα Τον τιμήσουμε,  αν όχι θα Τον κατηγορήσουμε. Ποτέ όμως δεν θα ταπεινωθούμε, ποτέ δεν θα δούμε την προς στιγμή άρνηση Του, ως δοκιμασία,  αλλ’ ως αποστροφή Του, ως  αναλγησία Του, ως αποδοκιμασία Του. Γι’ αυτό θα απευθυνθούμε σ’ άλλους να μας λύσουν τα όποια προβλήματα,  σ΄ εκείνους που διαθέτουν λόγια και όχι έργα,  που φέρονται ως  σωτήρες και φαίνονται  ως  παντογνώστες.  Οι προθάλαμοι των κάθε λογής  μάγων και μέντιουμ ή οι αίθουσες  ψευτοδιδασκάλων και  αιρετικών γεμίζουν από πρόσωπα, αλλά είναι άδεια από χάρη Θεού άρα δεν έχουν  ικανότητα για  ίαση  ψυχικών και πνευματικών νοσημάτων.

Ο Ιησούς  δεν στηρίζει την επιτυχία  του έργου Του στην ποσότητα, αλλά  στην ποιότητα των ανθρώπων. Δοκιμάζει  και βλέπει, ακούει και απαντά. Όχι  σ’ όσους Τον πλησιάζουν ευκαιριακά, ούτε και σ’ όσους  Τον  ακολουθούν περιστασιακά. Αλλά σ’ αυτούς που δεν καταθέτουν μόνο παρακλήσεις θεραπείας αλλά και ταπείνωση καρδιάς.  Σ’ εκείνους  δίνει έλεος,  σ’ εμάς  μάθημα. 

Τα χαρακτηριστικά της αληθινής πίστης Του Ιωάννη Καραβιδόπουλου,

πηγή

«Εκείνο τον καιρό ο Ιησούς αναχώρησε για την περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας. Τότε μια γυναίκα Χαναναία βγήκε έξω από τα όρια της περιοχής εκείνης και του φώναζε δυνατά: ‘Ελέησέ με, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ. Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο’. Αυτός δεν της απαντούσε λέξη. Τον πλησίασαν τότε οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν: ‘Διώξε την, γιατί μας ακολουθεί και φωνάζει’. Ο Ιησούς είπε: ‘'Εχω αποσταλεί μόνο για τους πλανεμένους Ισραηλίτες’. Εκείνη όμως ήρθε και τον προσκύνησε λέγοντας: ‘Κύριε, βοήθησέ με’. Αυτός της αποκρίθηκε: ‘Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλάκια’. ‘Ναι, Κύριε’, είπε εκείνη, ‘αλλά και τα σκυλάκια τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους’. Τότε ο Ιησούς της απάντησε: ‘Μεγάλη είναι η πίστη σου, γυναίκα! Ας γίνει όπως το θέλεις’. Κι από κείνη την ώρα γιατρεύτηκε η θυγατέρα της» (Ματθ. 15, 21-28).

Βα­σικό στοιχείο της διήγησης δεν είναι το θαύμα καθεαυτό αλλά η συζήτηση του Ιησού με τη Χαναναία γυναίκα που απολήγει στην έξαρση της πίστης της τελευταίας, αποτέλεσμα της οποίας είναι η θεραπεία :ης άρρωστης κόρης της. Ο ευαγγελιστής στρέφεται κατά της ιουδαϊκής αποκλειστικότητας της σωτηρίας, για να δείξει την παγκοσμιότητα της προσφερόμενης από τον Χριστό σωτηρίας.

Κατόπιν των εισαγωγικών αυτών παρατηρήσεων είναι φανερό πως δεν στερείται σημασίας η γεωγραφική λεπτομέρεια στην αρχή της διήγησης ότι ο Ίησούς, «αναχώρησε για την περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας», δηλ. για περιοχή που βρίσκεται στα βόρεια σύνορα της Γαλιλαίας και κατοικείται από εθνικούς· Ιδιαίτερα η Τύρος και η Σιδώνα είναι, κατά τήν ιουδαϊκή παράδοση, χαρακτηρι­στικές περιπτώσεις εθνικών πόλεων (βλ. Ματθ. 11, 21). Ο Ιησούς πλησίασε την περιοχή αυτή των εθνικών με τρόπο που για έναν Ιουδαίο σήμαινε κίνδυνο να έλθει σε επικοινωνία με «ακαθάρτους», για τον ευαγγελιστή όμως η κίνηση αυτή δηλώνει, όπως ήδη σημειώσαμε, την παγκοσμιότητα του χριστιανι­κού κηρύγματος.Ο ευαγγελιστής σημειώνει ότι η γυναίκα αυτή ήταν Χαναναία. Οι κάτοικοι της Τύρου όπως και όλης της παρα­λίας της Συρίας  ήταν Φοίνικες και θεωρούνταν απόγονοι των αρχαίων κα­τοίκων της Παλαιστίνης, των Χαναναίων..

Στις εκδηλώσεις σεβασμού της γυναίκας και στην παράκληση της για θεραπεία του κοριτσιού της ο Ιησούς απαντά — προφανώς θέτοντας σε δοκιμασία την πίστη της — ότι δεν είναι σωστό να στερήσει την τροφή από τα «τέκνα» και να τη δώσει στα «κυνάρια». Προφανώς χρησιμοποιεί όρους με τους οποίους οι Ιου­δαίοι χαρακτήριζαν από τη μια μεριά τον εαυτό τους και από την άλλη τους εθνικούς. Βέβαια στο στόμα του Ιη­σού αντί του «κύνες», πού είναι γνωστός υβριστικός χαρακτηρισμός των εθνικών από τούς Ιουδαίους, βρίσκεται η λέξη «κυνάρια», λιγότερο υβριστική και δηλωτική των κατοικίδιων ζώων. Η γυναίκα, διακρίνοντας με την πίστη της πίσω από τη φαινομενική άρνηση το τελικό ναι του Ίησού, συνεχίζει την εικόνα που άρχισε ο Ιησούς, αναγνωρίζοντας ότι παρά την ορθότητα της σκέψης που έκφράζει η εικόνα υπάρχει περι­θώριο να χορτάσουν και τα κυνάρια από τα «ψίχουλα» πού πέφτουν κάτω από το τραπέζι των παιδιών. Η πίστη της γυναίκας, που μαρτυρεΐται τόσο από την προσφώνηση του Ιησού ως Κυρίου όσο και από την αποδοχή της έμμεσης εξομοίωσής της με κυνάριο αλλά και από τη βεβαιότητα που εκφράζει ότι υπάρχει χώρος εκδήλωσης του θείου ελέους και γι’ αυτήν, οδηγεί στη θερα­πεία του άρρωστου κοριτσιού της.

Σε άντίθεση με τα «τέκνα» του Θεού που παγιδεύονται σε στενόκαρδες νομικές διατάξεις ένα «κυνάριο» του εθνικού κόσμου αποδείχτηκε πραγματικό «τέκνο» του Θεού.

Η περίπτωση της Χαναναΐας γυναίκας του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος μας προσφέρει την ευκαιρία για μια σύντομη ανάλυση της χριστιανικής πίστης και έκθεση των γνωρισμάτων της.

1.  Κατ’ αρχήν η Χαναναία πιστεύει στη μεσσιανική εξουσία του Ιησού, τον οποίον αποκαλεί «Κύριο» και «υιόν Δαυΐδ». Η απλότητα του Χριστού, που εμπόδισε τους Ιουδαίους να τον αναγνωρίσουν ως τον αναμενόμενο Μεσσία, δεν εμποδίζει την Χαναναία να ιδεί στο πρόσωπό του τον απεσταλμένο από τον Θεό νικητή της φθοράς και ελευ­θερωτή των ανθρώπων από τον πόνο και την ασθένεια.

2.  Η πίστη της παραμένει ανεπηρέαστη και ακλόνητη από τη σιωπή του Ιησού. Μπαίνει σε δοκιμασία αλλά δεν κάμπτεται. Δεν είναι λίγο πράγμα, να ζητάς από κά­ποιον κάτι, να μη σου απαντά, και συ να επιμένεις. Μόνο αν είσαι βέβαιος ότι θα λάβεις το αιτούμενο, τολμάς και επιμένεις. Η βεβαιότητα και η εμπιστοσύνη στον Ιησού κάνουν την πίστη της Χαναναίας σταθερή και ακλόνητη.

3.  Συνοδεύεται η πίστη της από ταπείνωση ειλικρινή. Δέχεται η ταπεινή αυτή γυναίκα την εξευτελιστική παρο­μοίωσή της με σκυλάκι, δεν αγανακτεί αλλ’ απαντά με τρόπο που δείχνει την υποταγή της. Ίσως σκεφθεί κανείς ότι ο πόνος για το άρρωστο παιδί της και η ελπίδα για τη θεραπεία του την κάνουν να τα ανέχεται όλα. Η πείρα όμως της ζωής μαρτυρεί ότι ο εγωισμός πολλές φορές στέκεται εμπόδιο για να ζητήσει ο άνθρωπος την ικανο­ποίηση των αναγκών του. Δεν πρόκειται λοιπόν στην πε­ρίπτωση της Χαναναίας για μια αναγκαστική ταπείνωση αλλά για μια ειλικρινή συντριβή μπροστά στη δύναμη του Θεού.

4.  Η Χαναναία δεν ανήκει στον εκλεκτό λαό του Θεού, αλλά είναι ειδωλολάτρισσα. Το να ανήκει κανείς στο λαό της διαθή­κης, το να είναι μέλος της Εκκλησίας, θα λέγαμε εμείς σήμερα, το να ανήκει σε κάποια ευσεβή κίνηση, δεν αποτελεί καμιά δέσμευση για τον Θεό. Εκείνο που δεσμεύει τον Θεό είναι η πίστη. Βέβαια, πίστη έξω από την Εκ­κλησία είναι αδιανόητη και ανύπαρκτη· αλλά και η τυπι­κή συμμετοχή στην Εκκλησία χωρίς πίστη με τα χαρα­κτηριστικά που αναφέραμε προηγουμένως δεν υποχρεώνει τον Θεό να εκπληρώσει τις επαγγελίες του. Στους Ισραη­λίτες που καυχόνταν ότι είναι απόγονοι του Αβραάμ και στήριζαν στην καταγωγή τους αυτή την αυτοπεποίθηση, ότι ο Θεός είναι υποχρεωμένος να τηρήσει τις υποσχέσεις του, απάντησε κάποτε ο Βαπτιστής Ιωάννης: «Να είστε βέβαιοι πως ο Θεός, ακόμη κι απ' αυτές εδώ τις πέτρες μπορεί να κάνει απογόνους του Αβραάμ» (Ματθ. 3, 9). Εκείνο που μετρά για τον Θεό δεν είναι η καταγωγή, τα προνόμια, η θέση, η μόρφωση, κ.λ.π., αλλά η ζωντανή πίστη, η οποία μπορεί καμμιά φορά να βασα­νίζεται και να τυραννιέται αλλά τελικά ξεπερνά τους ορ­θολογισμούς.

5.  Και αυτό το τελευταίο μας οδηγεί σ’ ένα ακόμη χαρακτηριστικό της πίστης με το οποίο θα τελειώσουμε. Η πίστη βρίσκεται πάνω από τη λογική. Ο άνθρωπος θέλει πολλές φορές στηρίγματα για να πεισθεί, ζητά αποδείξεις που να ικανοποιούν το μυαλό του. Κι όταν δεν τα έχει, αμφιβάλλει, κλονίζεται, πέφτει. Η πίστη όμως υπερβαίνει τη λογική, είναι υπέρλογη. Ανήκει στην τάξη της καρ­διάς κι όχι του μυαλού. Δεν έχει ανάγκη από τα πτωχά υποστηρίγματα της λογικής για να κρατηθεί· την στηρίζει ο λόγος του Θεού. Είναι φανερό ότι για όλους μας, που η λογική παίζει σπουδαίο ρόλο στη ζωή μας, η πίστη είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να αποκτηθεί· κι ακόμη πιο δύσκολο να διατηρηθεί σταθερή. Γι’ αυτό το αίτημά μας και η προσευχή μας ας είναι πάντοτε:το «Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν» (Λουκ. 17, 5).

Αν ο Ιησούς ήταν Φαρισαίος... (Ματ 15:21-28) του Μιλτιάδη Κωνσταντίνου,

Καθηγητή στο Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ.

πηγή

Σκληρό και άκαρδο παρουσιάζει η ευαγγελική περικοπή Ματ 15:21-28 τον Ιησού. Ακολουθούμενος από τους μαθητές του πηγαίνει στην περιοχή της Τύρου και Σιδώνας, μια περιοχή της Χαναάν, στον σημερινό νότιο Λίβανο, όπου κατοικούσαν ειδωλολάτρες, τους οποίους οι Ισραηλίτες θεωρούσαν εχθρούς τους. Μια δυστυχισμένη γυναίκα της περιοχής τον παρακαλεί να τη βοηθήσει: «Ελέησέ με, Κύριε, Γιε του Δαβίδ·  η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο». Αλλά αυτός κάνει πως δεν ακούει. Η γυναίκα φωνάζει, αλλά αυτός μένει ασυγκίνητος, τόσο που προκαλεί την αντίδραση των μαθητών του: «Διώξε την», του λένε, «γιατί μας ακολουθεί και φωνάζει». Ο Ιησούς, εντούτοις, παραμένει αδιάφορος και δηλώνει “αναρμόδιος”: «Η αποστολή μου περιορίζεται μόνο στους πλανημένους Ισραηλίτες», λέει. Όμως η γυναίκα επιμένει. Τρέχει, τον προφταίνει, πέφτει στα πόδια του και τον παρακαλεί: «Κύριε βοήθησέ με». Αλλά και η σκληρότητα του Ιησού φτάνει στο αποκορύφωμά της. Προσπαθεί να την ξεφορτωθεί με τα πιο προσβλητικά λόγια: «Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά», της λέει.

  Η περικοπή αυτή δίνει μια εικόνα του Ιησού εντελώς διαφορετική από την συνήθη. Δεν είναι πια ο καλοκάγαθος δάσκαλος, που συμμερίζεται τα βάσανα των συνανθρώπων του, λυπάται για τη δυστυχία τους και σπεύδει πρόθυμα όπου τον καλούν, για να προσφέρει τη βοήθειά του· ψωμί για τους πεινασμένους, φως για τους τυφλούς, υγεία για τους αρρώστους, χαρά για όλους. Αντίθετα, εμφανίζεται σαν ένας σκληρόκαρδος φαρισαίος, ένας υπερφίαλος εθνικιστής, που καμαρώνει για την καταγωγή του και περιφρονεί όλους τους άλλους.

  Η περίεργη στάση του Ιησού φαίνεται δυσερμήνευτη. Θα μπορούσε να υποτεθεί ότι ήθελε να δοκιμάσει την πίστη της γυναίκας, αλλά και πάλι δεν δικαιολογείται τόσο σκληρή συμπεριφορά. Αρκούσε να την ρωτήσει αν πιστεύει, όπως έκανε σε τόσες άλλες περιπτώσεις. Άλλωστε η γυναίκα δήλωσε από την πρώτη στιγμή την πίστη της στη δύναμη του Ιησού, αφού τον αποκάλεσε “Κύριο”, δηλαδή Θεό και “Γιο του Δαβίδ”, δηλαδή εντολοδόχο του Θεού, Μεσσία. Άρα κάποιον άλλο στόχο είχε η σκληρότητα του Ιησού. Για να εκτιμηθεί η στάση του στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη τα όσα προηγήθηκαν του επεισοδίου που περιγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος.

  Ο Ιησούς βρισκόταν λίγο πριν στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου συνάντησε την περιφρόνηση και την απιστία των συμπατριωτών του (Ματ 13:53-58). Την ίδια απιστία συνάντησε νωρίτερα και στην ευρύτερη περιοχή της Γαλιλαίας, παρά τα θαύματα που έκανε, ώστε να πει στους συμπατριώτες του με παράπονο: «Αν γινόταν στην Τύρο και στη Σιδώνα όσα θαύματα έγιναν σ’ εσάς, οι κάτοικοί τους θα είχαν μετανοήσει από καιρό … Γι’ αυτό σας βεβαιώνω πως ο Θεός θα δείξει μεγαλύτερη επιείκεια την ημέρα της κρίσεως για την Τύρο και την Σιδώνα παρά για σας.» (Ματ 11:21-22). Αφορμή όμως για τη φυγή στην περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας φαίνεται να έδωσε μια διαφωνία του Ιησού με τους φαρισαίους (Ματ 15:1-20), στην οποία οι μαθητές του δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τη θέση του και μάλιστα έσπευσαν να του επισημάνουν ότι «Ξέρεις πως οι Φαρισαίοι σκανδαλίστηκαν μ’ αυτά τα λόγια που άκουσαν;» (Ματ 15:12). Έτσι, τους παίρνει μαζί του και πηγαίνουν στην Φοινίκη, όπου συμπεριφέρεται σαν πραγματικός φαρισαίος. Θέλει με τη στάση του αυτή να δείξει πόσο απάνθρωπες και άδικες μπορούν να αποδειχτούν συμπεριφορές που πολλές φορές φαντάζουν θεάρεστες.

  Οι Ιουδαίοι είχαν αναπτύξει από αιώνες την πεποίθηση ότι είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού. Στους χρόνους του Ιησού η πίστη αυτή είχε οδηγήσει ορισμένους κύκλους στην περιφρόνηση όλων των άλλων λαών, τους οποίους θεωρούσαν ακάθαρτους και προορισμένους για την καταστροφή. Πίστευαν ακόμη ότι η περιφρόνηση αυτή ήταν σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, αφού θεωρούσαν τον Θεό υποχρεωμένο να παίρνει το μέρος τους. Η σκληρή, λοιπόν, στάση του Ιησού δεν στρεφόταν κατά της δυστυχισμένης εκείνης γυναίκας, αλλά κατά των αντιλήψεων αυτών, οι οποίες φαίνονταν ελκυστικές ακόμη και στους μαθητές του.

  Στρέφεται όμως και ενάντια σε ανάλογες αντιλήψεις που έχουν αναπτύξει και σήμερα διάφορες ομάδες χριστιανών. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι χριστιανοί που, βέβαιοι για τη δική τους σωτηρία, αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση όσους δεν τελούν με την ίδια επιμέλεια τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που, όταν νηστεύουν, κατακρίνουν όσους δεν κάνουν το ίδιο ή, όταν πηγαίνουν στην εκκλησία, σκέφτονται επιτιμητικά για όσους δεν εκκλησιάζονται. Τέλος, δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι ως Έλληνες και ως χριστιανοί ορθόδοξοι είναι προικισμένοι με ιδιαίτερα προνόμια από τον Θεό, ότι ο Θεός είναι δικός τους και σχεδόν υποχρεωμένος να τους υποστηρίζει. Απέναντι σ’ αυτές τις βεβαιότητες ο Χριστός απαντά μέσα από τη σύντομη αυτή ευαγγελική περικοπή ότι ο Θεός δεν δεσμεύεται ούτε από την καταγωγή, αλλά ούτε ακόμη και από τις τελετές που του προσφέρουν οι άνθρωποι. Το ότι κάποτε κάποιος βαφτίστηκε και το ότι δηλώνει χριστιανός δεν αποτελεί εγγύηση για τη σωτηρία του αν δεν καλλιεργεί την πίστη. Και η καλλιέργεια της πίστης δεν επιτυγχάνεται με μια τυπική επίσκεψη στην εκκλησία, έτσι για να τα έχει κανείς καλά και με τον Θεό, αλλά με συνεχή αγώνα και καθημερινή προσπάθεια αναγνώρισης του θελήματός του και ανταπόκρισης σ’ αυτό. Η Χαναναία της περικοπής ανήκε σε διαφορετική από τους Ιουδαίους φυλή και είχε άλλη θρησκεία. Με την πίστη της όμως στο μήνυμα του Ιησού κατόρθωσε να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια που έθετε η εθνική και θρησκευτική εχθρότητα και να κερδίσει τελικά τη θεραπεία της κόρης της.

  Μόνο μια τέτοια πίστη και ένας τέτοιος αγώνας μπορεί να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια που κρατούν μέχρι σήμερα χωρισμένους τους ανθρώπους, ακόμη και τους χριστιανούς μεταξύ τους. Μόνον όταν οι χριστιανοί φτάσουν σε τέτοια επίπεδα πίστης, ώστε να μη ξεχωρίζουν τους ανθρώπους με βάση το χρώμα τους, την καταγωγή τους, το φύλλο τους, ακόμη και τη θρησκεία τους, θα μπορούν να ελπίζουν με βεβαιότητα ότι έχουν κάνει ένα μεγάλο βήμα προς την πραγμάτωση της Βασιλείας του Θεού

Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών…παρά του Κυρίου αιτησώμεθα. Ποια είναι τα “καλά και συμφέροντα”;

Τα συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών.
Τα καλά και συμφέροντα πού ζητούμε από τον Κύριο, δεν είναι εκείνα που οι κοσμικοί άνθρωποι ονομάζουν “καλά και συμφέροντα”. Διότι «για τούς πιστούς είναι άλλος ο χαρακτήρας των συμφερόντων, όχι αυτός πού νομίζει ο πολύς κόσμος». 
Ο χριστιανός γνωρίζει ότι υπάρχει ψυχή και άλλη ζωή, και βλέπει τα πάντα με το πρίσμα της αιωνιότητος.

Ωστόσο, επειδή οι χριστιανοί πολλές φορές δεν γνωρίζουμε το συμφέρον τής ψυχής μας, παρακαλούμε τον Χριστό να μας δίνη ό,τι Εκείνος κρίνει ως συμφέρον.
Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος: «Δεν γνωρίζεις εσύ εκείνα που σε συμφέρουν, όπως τα γνωρίζει ό Θεός πολύ καλά. Πολλές φορές ζητάς βλαβερά και επικίνδυνα πράγματα, ο Θεός όμως που ενδιαφέρεται περισσότερο για την σωτηρία σου δεν προσέχει την αίτηση, αλλά σε κάθε περίπτωση φροντίζει για το συμφέρον σου».
Έτσι ο πιστός δεν θλίβεται εάν δεν λάβει εκείνο που ζήτησε, διότι πιστεύει ότι ο Κύριος είναι ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονόμων και το συμφέρον πάσιν απονέμων.
Και είτε λάβει απάντηση στο αίτημα του είτε όχι, ευχαριστεί και δοξολογεί την αγάπη Του.

Εάν δεν λαμβάνουμε από τον Θεό ό,τι ζητούμε, είναι επειδή ζητούμε λίθο και όχι τον Αρτο της ζωής. «Ας είναι πνευματικά όλα τα αιτήματα σου, και θα λάβεις οπωσδήποτε», τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος.
Ο ίδιος ο Κύριος μας προτρέπει να μην ζητούμε ασήμαντα πράγματα, διότι, όπως μας διαβεβαίωσε, ενός έστι χρεία. Κι εμείς στην θεία Λειτουργία ζητούμε από τον θεό τον ουράνιο Αρτο, τον Χριστό. Αυτός είναι το Έν το οποίο μας συμφέρει: Μας φέρει όλους μαζί κοντά στον ουράνιο Πατέρα.

Ιερομονάχου Γρηγορίου, “Η Θ.Λειτουργία”, Αγιο Όρος, 2006

πηγή