Ο υποψήφιος μαύρος Πάπας υποστηρίζει τη Νέα Παγκόσμια Τάξη

Θα έχετε ακούσει για τον Γκανέζο ΚαρδινάλιοΠήτερ Τάρκσον (Peter Turkson, γεννήθηκε το 1948) υποψήφιο για τον Παπικό θρόνο του οποίου τυχόν εκλογή κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι θα «επαληθευτεί» η γνωστή προφητεία του αγίουΜαλαχία (Καθολικού αγίου) ο οποίος έλεγε ότι ο τελευταίος Πάπας πριν το τέλος του κόσμου θα λέγεται Πέτρος (βλέπε εδώ).

Ιδού κάποια νεότερα στοιχεία:

Ο Turkson γεννήθηκε στο Wassaw Nsuta της Δυτικής Γκάνας από μητέρα Μεθοδίστρια και Καθολικό πατέρα.

Τον Οκτώβριο του 2011 ο Καρδινάλιος Turkson έκανε έκκληση για τη δημιουργία μιας «παγκόσμιας δημόσιας αρχής» και μιας «παγκόσμιας κεντρικής τράπεζας» που θα ελέγχει τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που έχουν καταστεί παρωχημένα και συχνά αναποτελεσματικά στην αντιμετώπιση των κρίσεων. Το έγγραφο με τον τίτλο, «Προς μια Μεταρρύθμιση των Διεθνών Χρηματοπιστωτικών και Νομισματικών Συστημάτων στα Πλαίσια μιας Παγκόσμιας Δημόσιας Αρχής», (‘Towards Reforming the InternationalFinancial and Monetary Systems in the Context of a Global Public Authority’) ήταν πολύ συγκεκριμένο, και ζητούσε μέτρα για τη φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών.

Με άλλα λόγια – μια παγκόσμια κυβέρνηση, μια Νέα Τάξη Πραγμάτων στο φορολογικό σύστημα.

Ο «μαύρος Πάπας» θέλει μια Παγκόσμια Τράπεζα

Ως απάντηση στην παγκόσμια οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008, ο Καρδινάλιος Turkson και ο επίσκοπος Mario Toso επεξεργάστηκαν μια πρόταση για τη μεταρρύθμιση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος με τη δημιουργία μιας παγκόσμιας Δημόσιας Αρχής και μιας Παγκόσμιας Τράπεζας που θα είναι για το συμφέρον όλων των αναπτυσσόμενων χωρών. Το έγγραφο των 40 σελίδων παρουσιάστηκε επίσημα τον Οκτώβριο του 2011.

«Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση την οποία βιώνει ο κόσμος καλεί όλους, το κάθε άτομο και τους λαούς, να εξετάσουν σε βάθος τις αρχές και τις πολιτισμικές και ηθικές αξίες στη βάση της κοινωνικής συνύπαρξης», λέει το έγγραφο. Το έγγραφο καταδίκασε αυτό που αποκαλεί «ειδωλολατρία της αγοράς» καθώς και τη «νεο-φιλελεύθερη σκέψη» που αποβλέπει, λέει, αποκλειστικά σε τεχνικές λύσεις στα οικονομικά προβλήματα. "Στην πραγματικότητα, η κρίση αποκάλυψε συμπεριφορές, όπως ο εγωισμός, η απληστία και η συλλογική συσσώρευση αγαθών σε μεγάλη κλίμακα", ανέφερε, προσθέτοντας ότι η παγκόσμια οικονομία χρειάζεται μια «ηθική της αλληλεγγύης» μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών. Μετάφραση; Αλληλεγγύη των ελίτ και παγκόσμιος έλεγχος.

Ο Καρδινάλιος Turkson έχει πει ότι «αν ο Θεός θα επιθυμούσε να δει ένα μαύρο ως Πάπας, χάρη στο Θεό».

Ο χρονικογράφος της Καθολικής Εκκλησίας Rocco Palmo χαρακτήρισε τον Turkson ως έναν μοναχικό μελετητή της Αγίας Γραφής στη "Γερουσία" του Πάπα και πιστεύει ότι το οι πιθανότητες να είναι ο νέος Πάπας είναι αυξημένες λόγω του διορισμού του ως εκπροσώπου της Δεύτερης Συνόδου για την Αφρική το 2009. Με την παραίτηση του Πάπα Βενέδικτου XVI, ο Turkson θεωρείται “papabile” (πιθανός διάδοχος) στο επερχόμενο παπικό κονκλάβιο.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή/αντιγραφή

ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΕΝ ΤΟΙΣ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΕΥΡΕΘΕΝΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

Γιορτάζουμε σήμερα 22 Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης των εν τοις Ευγενίου ευρεθέντων Μαρτύρων.

Όταν ο αγιότατος Πατριάρχης Θωμάς ήταν στο θρόνο της Κωνσταντινούπολης (607 - 610 μ.Χ.), βρέθηκαν τα τίμια λείψανα μερικών αγίων μαρτύρων, κρυμμένα κάτω από τη γη. Αμέσως έγινε ή ανακομιδή τους με ευλάβεια και σεβασμό, και με συνοδεία πολύ λάου. Κατά τη διάρκεια της ανακομιδής, πολλές και διάφορες ασθένειες θεραπεύτηκαν.

Αφού δε πέρασαν πολλά χρόνια, ο Θεός αποκάλυψε σ' ένα άνθρωπο κληρικό και καλλιγράφο, το Νικόλαο, ότι στον ίδιο τόπο εκείνο τον καλούμενο Ευγενίου, βρίσκονται... κρυμμένα και τα άγια λείψανα των Αποστόλων Ανδρόνικου και Ιουνίας, τους οποίους αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του, ως έξης: «Ασπάσασθε Ανδρόνικον καί Ιουνίαν τους συγγενείς μου καί συναιχμαλώτους μου, οίτινές εισιν επίσημοι εν τοίς αποστόλοις, οι καί πρό εμού γεγόνασιν εν Χριστώ» (Ρωμ. ιστ' 7).

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος α'. Τον τάφον σου Σωτήρ.
Ως ρόδα νοητά και χαρίτων ταμεία εφάνησαν εκ γης τα σεπτά. Ύμνων σκηνή, πανένδοξοι μάρτυρες, Εκκλησίας εδραίωμα διαπνέοντα, των ιαμάτων την χάριν και παρέχοντα οσμήν ζωής τοις εκ πόθου υμάς μακαρίζουσι.

Το Απολυτίκιο ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

Με πληρ. από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή 

Ένα παιδί ζητάει την βοήθεια ενός σοφού.(Μια παλιά διδακτική ιστορία)

21ΦΕΒ

Υπάρχει μια παλιά ιστορία για ένα παιδί που πήγε να ζητήσει τη βοήθεια ενός σοφού: Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νοιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πως μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;”Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε: “Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως..” και ύστερα από μια παύση συνέχισε : “Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω.”"Ε.μετά χαράς, δάσκαλε” είπε διστακτικά ο νεαρός, νοιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν για άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.”Ωραία” συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε το δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας :”Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς για αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς.”

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι κι έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι’ αυτό. Όταν το παιδί έλεγε “ένα χρυσό φλουρί” άλλοι γελούσαν, άλλοι του γύριζαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι. Θέλοντας να βοηθήσει, ένας του πρόσφερε ένα ασημένιο νόμισμα κι ένα μπακιρένιο τάσι, όμως, ο νεαρός είχε οδηγίες να μη δεχτεί λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί κι έτσι απέρριψε την προσφορά.

Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στο δρόμο του στην αγορά – και σίγουρα θα ήταν πάνω από εκατό άτομα – , παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω. Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλυτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι, θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.

Μπήκε μέσα στην κάμαρη. Δάσκαλε” είπε, “λυπάμαι. Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως, νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.”

“Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε” απάντησε χαμογελώντας ο δάσκαλος. “Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού.
Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησέ τον πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι.”

Ο νεαρός καβάλησε το άλογο κι έφυγε πάλι. Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με το φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί: “Πες στο δάσκαλο, αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του.” “Πενήντα οχτώ χρυσά;” φώναξε το παιδί. “Ναι” απάντησε ο κοσμηματοπώλης. “Βέβαια, με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα εβδομήντα χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον.” Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.

“Κάθισε” του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. “Είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. ‘Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σ΄ εκτιμήσει ένας αληθινός ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;” Και μ’ αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό του δάχτυλο του αριστερού του χεριού.

Είσαι φτιαγμένος από ταλέντα, σοφία και αγάπη. Είσαι όλα όσα αναζητάς, τα έχεις όλα μέσα σου. Ποτέ δεν μας χαρακτηρίζει αυτό που μας κάνουν οι άλλοι, μας χαρακτηρίζει αυτό που επιστρέφουμε εμείς στους άλλους. Αν έχω την πεποίθηση ότι δεν αξίζω, τότε το υποσυνείδητό μου θα κάνει τα πάντα για να επιβεβαιώσει αυτή μου την πεποίθηση.

Είναι αναγκαίο να αλλάξουμε τις περιοριστικές μας πεποιθήσεις, γιατί μας κοστίζουν πολύ πόνο. Οι πεποιθήσεις μας γίνονται συναισθήματα, τα συναισθήματα γίνονται συμπεριφορές, οι συμπεριφορές φέρνουν αποτελέσματα.

Για να αλλάξουμε τα αποτελέσματα που παίρνουμε από τις πράξεις μας, χρειάζεται να αλλάξουμε τις πεποιθήσεις που έχουμε. Αντί να ζητάμε την αποδοχή από τους γύρω μας, χρειάζεται να δώσουμε εμείς οι ίδιοι την αποδοχή στον εαυτό μας, όχι όταν θα αποκτήσουμε χρήματα, όχι όταν θα πετύχουμε εκείνο ή το άλλο, αλλά ΤΩΡΑ έτσι όπως ακριβώς είμαστε αυτή τη στιγμή, να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και αν το κάνουμε αυτό, τότε και οι άλλοι γύρω μας θα αρχίσουν να μας δείχνουν την αποδοχή τους. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά.

(Χόρχε Μπουκάι “Να σου πω μια ιστορία”)

Πηγή : Συνοδοιπορία / αντιγραφή

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Μια άλλη βλασφημία 

προς το Άγιο Πνεύμα είναι 

η έχθρα προς τη ζωή και

 η αφαίρεση της ζωής 

από τον εαυτό σου. 

Το Άγιο Πνεύμα αποκαλείται

 και χορηγός της ζωής, 

δωρητής της ζωής. 

Έτσι όταν ο άνθρωπος λαμβάνει ζωή από το Άγιο Πνεύμα αλλά

 αγνοεί από που έλαβε τούτο το δώρο μη ευχαριστώντας 

τον Θεό, μπορεί να του συγχωρεθεί. 

Ακόμα και κάποιος που γνωρίζει από που έλαβε το 

πολύτιμο αυτό δώρο και παρόλα αυτά δεν ευχαριστεί τον Θεό,

 μπορεί να του συγχωρεθεί. Αλλά όταν κάποιος λαμβάνει

 ζωή από το Άγιο Πνεύμα και με περιφρόνηση την πετά,

 αυτός δεν πρόκειται να συγχωρεθεί.

 Για να το καταλάβουμε αυτό πρέπει πριν 

απ’ όλα να καταλάβουμε τι σημαίνει συγχώρεση. 

Συγχώρεση του αμαρτωλού σημαίνει να του επιστραφεί 

πλήρως η ζωή. 

Αλλά όταν κάποιος δεν θέλει τη ζωή πολύ δε περισσότερο 

τη μισεί και την αρνείται, ο Θεός δεν έχει τι άλλο να του δώσει.

 Γι’ αυτό και τον διαγράφει από το βιβλίο της ζωής.

Προσευχήσου στον Θεό να φυλά εσένα και τους οικείους 

σου από ασυγχώρητα αμαρτήματα και να σταματά τον 

ανόητο ξεσηκωμό του δημιουργήματος ενάντια 

στον Δημιουργό του.

Από τον Θεό υγεία και έλεος

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…, 

Ιεραποστολικές Επιστολές, Εκδ. Εν Πλω, σ.108-110).

 πηγή

Ο Γεροντας Μαϊπρισιους / Gerontas Myprecious μια νέα υβριστική σελίδα στο facebook

Μια νέα  υβριστική σελίδα για την Ορθοδοξία και τον Μοναχισμό εμφανίστηκε 

στο FACEBOOK

------http://www.facebook.com/GerontasMaiprisiousGerontasMyprecious
Γεροντας Μαϊπρισιους / Gerontas Myprecious
Ο γέροντας δέχεται επισκέψεις στο γραφείο του Δευτέρα με Παρασκευή κατόπιν προγραμματισμένου ραντεβού.
Σελίδα: Αρέσει σε 6.927 άτομα

Γεροντας Μαϊπρισιους / Gerontas Myprecious

Ο γέροντας δέχεται επισκέψεις στο γραφείο του Δευτέρα με Παρασκευή κατόπιν προγραμματισμένου ραντεβού.

Σελίδα: Αρέσει σε 6.931 άτομα

Σας παρακαλω να κάνετε 

αναφορά στην σελίδα  

και διαδώστε  το...

Σε τρώει η καθημερινότητα... πρόσεχε τον εαυτό σου...

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται λέει ο λαός, κι εσύ με το που ξυπνάς δεν προλαβαίνεις να ετοιμαστείς, να ντυθείς, να ξυριστείς να... Όμως δε προλαβαίνεις και να προσευχηθείς γιατί θα πρέπει να προλάβεις την συγκοινωνία, το ταξί, το...

Η καθημερινότητα σε φθείρει γιατί στη δουλειά, σου σπάνε τα νεύρα οι συνάδελφοι σε κουράζουν, στο δρόμο οι συνάνθρωποί σου είναι όλο άγχος, στρες κι ένταση... κι αυτό σε φθείρει, σε χαλάει τόσο πολύ...
Μετά έχεις το ραντεβού με τη γυμναστική γιατί πήρες κιλά, με το γιατρό που θέλεις να δεις κάτι στην υγεία σου...

Αργότερα είναι οι φίλοι που θα βγεις μαζί τους για καφέ, οι συνάδελφοι, τα ψώνια, η σχέση, η σχολή, οι δικοί σου άνθρωποι... οι υποχρεώσεις βρε αδελφέ μου...

Κι ενώ έχεις μείνει νηστικός από το πρωί τρως ό,τι νάναι και ξεχνάς ότι σήμερα είναι Τετάρτη ή Παρασκευή και νηστεύεις...

Το βράδυ πας κατάκοπος στο σπίτι και ούτε τ' όνομά σου δεν προλαβαίνεις να πεις... Πάει ξέχασες τη βραδινή προσευχή... δεν πρόλαβες, σε πήρε ο ύπνος...ενώ όπως λες ήθελες να προσευχηθείς...

Μια Κυριακή σου έμεινε να ξεκουραστείς αφού έχεις κουραστεί όλη την βδομάδα... οπότε αντίο η Εκκλησία...

Έτσι περνούν οι ώρες, οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια... Ασχολείσαι καθημερινά με τον άρτο τον επιούσιο, αλλά με Αυτόν που φροντίζει για τον άρτο σου δεν ασχολείσαι...

Πρόσεχε γιατί το πολυτιμότερο πράγμα που έχεις στη ζωή σου είναι η ψυχή σου... Δεν υπάρχει αντάλλαγμα γι' αυτό!!!! Μην αμελείς, μην αφήνεσαι...

πατέρας Αυγουστίνος

πηγή

Η "Ιθάκη" της ψυχής μου..

..από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου και αντίκρυσα τον κόσμο, Εσένα έψαχνα Κύριε.. Δε Σε γνώριζα κι όμως Σε αναζητούσα.. Ανικανοποίητη η ψυχή μου, ελλιπές το πνεύμα μου, νεκρωμένη η καρδιά μου, επιζητούσαν τη ζωοποιό πνοή Σου. Νόμιζα πως θα Σε βρω στο χάδι της μητέρας μου, στο χαμόγελο του πατέρα μου, στο αίσθημα ασφάλειας και θαλπωρής που μου χάριζε η οικογένειά μου. Όλα αυτά ήταν ένα κομμάτι Σου αλλά δεν ήσουν Εσύ..
Η ζωή και οι επιλογές μου με απομάκρυναν διαρκώς από Σένα..

κλεινόμουν στον μικρόκοσμο της ματαιοδοξίας και του εγωισμού μου.. μακριά και πέρα από το Φως Σου.. βυθίζοντας αργά την ψυχή μου στο κρύο σκοτάδι που δημιουργούσε η έλλειψη της παρουσίας Σου... Και τα χρόνια περνούσαν..κι εγώ περιέφερα το κενό μου σαρκίο νομίζοντας ότι οι στόχοι, οι φιλοδοξίες, η επιτυχία θα γέμιζαν το εσωτερικό μου κενό. Κόπος, μόχθος, προσπάθεια (υπεράνθρωπη πολλές φορές), επίτευξη στόχου, επιτυχία και ύστερα; Τίποτα.. πρόσκαιρη ικανοποίηση, σε αντίφαση με την προσδοκία της απόλυτης ευτυχίας.. πικρή αίσθηση του φευγαλέου.. Κάθε φορά που νόμιζα ότι έφτανα στο τέλος του δρόμου, ένιωθα ότι είχα χάσει τον προσανατολισμό μου και ένα νέο μονοπάτι ανοιγόταν μπροστά μου, μια νέα πρόκληση, που νόμιζα ότι θα μου χαρίσει ο, τι αναζητούσα..
Τι έψαχνα; Τι ήθελα; Τι αναζητούσα τελικά;
Προσπαθούσα να καλύψω τα Πάντα με το κάτι, νόμιζα πως θα χωρέσει το Όλο στο λίγο, ήθελα η σταγόνα να αγκαλιάσει τη θάλασσα. .πόσο γελασμένη ήμουν..
Σε έψαχνα, Σε αναζητούσα κι ας μην το ήξερα.. κι ας μην Σε ήξερα.. Εσένα έψαχνα όταν η ψυχή μου γονατισμένη από τον πόνο της έλλειψής Σου, κραύγαζε απελπισμένα την ανυπαρξία Σου..
Εσένα αναζητούσα όταν η καρδιά μου στάλαζε αίμα από τις δυσκολίες της ζωής..
Εσένα αναζητούσα όταν τα δάκρυα της μοναξιάς έπνιγαν την ψυχή μου..
Κι Εσύ εκεί.. πάντα δίπλα μου.. σεβόμενος την ελευθερία μου ακόμα και του να Σε αρνηθώ. Πάντα κοντά μου.. σιωπηλός και μακρόθυμος.. κι ας Σε πονούσα με τις επιλογές και τις αμαρτίες μου.. κι ας Σε σταύρωνα ξανά και ξανά με τις πράξεις μου. .κι ας σου έκλεινα ερμητικά την πόρτα της καρδιάς μου…
Πώς να Σε ευχαριστήσω για την ευσπλαχνία Σου, για την αγάπη Σου, για τη μακροθυμία Σου, για το έλεός Σου;
Ο λόγος Σου βάλσαμο στην ταλαίπωρη ψυχή μου.. Η μακροθυμία Σου βακτηρία στην απιστία μου… Ο Σταυρός Σου έλεγχος στην μικροψυχία και την ανυπομονησία μου.. Η κακοπάθειά Σου ελπίδα στις δυσκολίες μου.. Η Αγάπη Σου στήριγμα στις πτώσεις μου.. Η Ανάστασή Σου ελπίδα, φως και ζωή..
Το πλοίο της ζωής μου πάντα θα συναντά τρικυμίες, θα προσκρούει σε σκοπέλους και θα αποπροσανατολίζεται μέσα στο ψηλαφητό σκοτάδι των πειρασμών και των πτώσεων.. Τώρα όμως δε φοβάμαι! Έχω Εσένα πλάι μου! Τώρα πια δε μου φτάνει να Σε γνωρίσω.. θέλω να Σε ζήσω, Κύριε, και να αναφωνήσω όπως και ο Απ. Παύλος «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη εν εμοί Χριστός»..
Άπλωσε το Χέρι Σου και οδήγησε τη ζωή μου στη Βασιλεία Σου, στη δική Σου «Ιθάκη», στην «Ιθάκη της ψυχής μου..» Αμήν, γένοιτο! 

Συντάχθηκε από Ε.Β. /ΠΗΓΗ/ΑΝΤΙΓΡΑΦΉ

ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗΣ: Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος παρουσιάζει το βιβλίο του για τον "ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΣΗΦ ΤΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗ ΚΑΙ ΣΠΗΛΑΙΩΤΗ"

ΛΥΧΝΟΣΤΑΤΗΣ

 Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

 παρουσιάζει το βιβλίο του για τον 

"ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΣΗΦ ΤΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗ ΚΑΙ ΣΠΗΛΑΙΩΤΗ"

Επιμέλεια παρουσίαση αρχιμανδρίτης π. Χρύσανθος Στελλάτος

Λύχνος TV 2009

πηγή

O Αγιος Ιερομάρτυς Πολύκαρπος

O Αγιος Ιερομάρτυς Πολύκαρπος

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ: Ο Άγιος Πολύκαρπος γεννήθηκε γύρω στο 80 μ.Χ. από ευσεβείς γονείς, τον Παγκράτιο και τη Θεοδώρα, που είχαν μάλιστα φυλακιστεί για την πίστη του Χριστού. Ο Άγιος βαπτίσθηκε Χριστιανός σε νεαρή ηλικία. Υπήρξε μαζί με τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο μαθητής του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Αργότερα, ο Άγιος Βουκόλος, Επίσκοπος Σμύρνης, μαζί με Αποστόλους χειροτόνησαν ως διάδοχό του στον επισκοπικό θρόνο, τον Άγιο Πολύκαρπο. Ο Άγιος παρακολούθησε με αγωνία και προσευχή τη σύλληψη του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, Επισκόπου Αντιοχείας, τον οποίο και επισκέφθηκε κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του ενώ του συμπαραστάθηκε και στα μαρτύριά του. Η αγάπη του προς τον θεοφόρο Πατέρα μαρτυρείται και από την Επιστολή την οποία έγραψε προς τους Φιλιππησίους. Σε αυτή την επιστολή τους συγχαίρει για την φιλοξενία, την οποία παρείχαν στον Άγιο Ιγνάτιο, όταν αυτός διήλθε από την πόλη τους. Το κείμενο αυτό του Αγίου Πολυκάρπου διακρίνεται για τον αποστολικό, θεολογικό και ποιμαντικό χαρακτήρα του.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ: Ο Άγιος Πολύκαρπος, διακρινόταν για την σωφροσύνη, τη θεολογική κατάρτιση και την αφοσίωση στη διδασκαλία του Ευαγγελίου, καθώς μιλούσε πάντα σύμφωνα με τις Γραφές. Ήταν γνήσιος εκπρόσωπος της αποστολικής διδασκαλίας σε όλες τις Εκκλησίες της Ασίας1. Ο Άγιος Ειρηναίος, που διετέλεσε μαθητής του, μας πληροφορεί ότι ο Άγιος Πολύκαρπος μετέστρεψε πολλούς από τις αιρέσεις του Βαλεντίνου και του Μαρκίωνος που τότε είχαν σχηματιστεί. Διηγείται μάλιστα και ένα επεισόδιο αναφερόμενο στη στάση του Αγίου Πολυκάρπου έναντι του Μαρκίωνος. Όταν ο αιρετικός αυτός τον πλησίασε κάποτε και του απηύθυνε την παράκληση: «επεγίνωσκε ημάς», δηλαδή αναγνώρισέ μας, ο Άγιος απάντησε: «επιγινώσκω, επιγινώσκω σε τον πρωτότοκον του Σατανά». Ένα άλλο επεισόδιο ανάγεται στη γεροντική ηλικία του Αγίου Πολυκάρπου. Οι Εκκλησίες της Μικράς Ασίας εόρταζαν το Πάσχα, τότε, στις 14 του μηνός Νισσάν του εβραϊκού έτους, οποιαδήποτε ημέρα της εβδομάδας και αν τύχαινε αυτό. Αντίθετα οι άλλες Εκκλησίες δεν εόρταζαν  καθόλου το Πάσχα, αλλά αρκούνταν στον εβδομαδιαίο κατά Κυριακή εορτασμό της Αναστάσεως, τονίζοντας απλώς περισσότερο τον εορτασμό της πρώτης Κυριακής μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Επειδή λόγω της διαφοράς αυτής η Εκκλησία της Ρώμης τηρούσε αυστηρή στάση έναντι των Μικρασιατών, ο Άγιος Πολύκαρπος αναγκάσθηκε να μεταβεί στη Ρώμη, για να διευθετήσει το ζήτημα και άλλα δευτερεύοντα θέματα, με τον Επίσκοπο Ρώμης Ανίκητο.

ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Μετά την επιστροφή του από την Ρώμη, υπέργηρος πλέον, συνέχισε την αποστολική δράση του με μεγάλη επιτυχία, προκαλώντας τη μήνι των ειδωλολατρών. Όλα άρχισαν όταν κάποιος Κόιντος, ζηλωτής Χριστιανός, που ήλθε στη Σμύρνη από τη Φρυγία, παρακίνησε ομάδα Φιλαδελφέων Χριστιανών να προσέλθουν στον ανθύπατο Στάτιο Κοδράτο, για να δηλώσουν σε αυτόν την ιδιότητά τους και την πίστη τους στον Χριστό, πράγμα το οποίο φυσικά προοιώνιζε θάνατο. Τελικά, η επιδίωξη τους πραγματοποιήθηκε και μαρτύρησαν όλοι, εκτός από τον ίδιο τον Κόιντο, που δειλιάζοντας την τελευταία στιγμή, θυσίασε στα είδωλα. Ο όχλος, αν και θαύμασε την γενναιότητα των Μαρτύρων, απαιτούσε να εκτελεσθούν οι «άθεοι» και να αναζητηθεί ο Άγιος Πολύκαρπος, θεωρούμενος από την οργισμένη μάζα των ειδωλολατρών αίτιος της αύξησης του χριστεπώνυμου πληρώματος στην περιοχή. Ο Άγιος Επίσκοπος, όμως, πιεζόμενος από τους Χριστιανούς είχε αναχωρήσει σε κάποιο αγρόκτημα. Εντέλει ο Άγιος συνελήφθη λίγο αργότερα, το έτος 168, επί Μάρκου Αυρηλίου, και οδηγήθηκε ενώπιον του ανθυπάτου. Ο γηραιός Επίσκοπος δεν ταράχθηκε. Το πρόσωπό του ήταν γαλήνιο και λαμπερό. Καποιος αστυνομικός φρουρός, ονόματι Ηρώδης, και ο πατέρας εκείνου Νικήτας προσπάθησαν να πείσουν τον Άγιο να αρνηθεί τον Χριστό. Ο Άγιος όμως, με πνευματική ανδρεία απάντησε ότι υπηρετεί τον Χριστό επί 86 έτη χωρίς καθόλου να Τον εγκαταλείψει. Πως μπορούσε λοιπόν τώρα να Τον βλασφημήσει και να Τον αρνηθεί; Ο ανθύπατος τότε διέταξε να τον ρίξουν στην φωτιά. Ο Γέρων Πολύκαρπος αποδύθηκε μόνος τα ιμάτιά του και περίμενε προσευχόμενος λέγοντας: «Κύριε, ο Θεὸς ο Παντοκράτωρ, ο του αγαπητού και ευλογητού παιδός Σου Ιησοῦ Χριστού Πατήρ, δι’ Ου την περὶ Σου επίγνωσιν ειλήφαμεν, ο Θεὸς των αγγέλων και δυνάμεων, και πάσης της κτίσεως, και παντὸς του γένους των δικαίων, οι ζώσιν ενώπιόν Σου, ευλογώ Σε, ότι ηξίωσας με ης ἡμέρας και ώρας ταύτης του λαβείν με μέρος εν αριθμώ των μαρτύρων Σου, εν τω ποτηρίω του Χριστού Σου, εις ανάστασιν ζωής αιωνίου, ψυχης τε και σώματος, εν αφθαρσία Πνεύματος Αγίου, εν οις προσδεχθείην ενώπιόν Σου σήμερον εν θυσία πίονι και προσδεκτή, καθὼς προητοίμασας και προσεφανέρωσας και επλήρωσας ο αψευδὴς και αληθινὸς Θεός. Διὰ τούτο και περὶ πάντων αινώ Σε, ευλογώ Σε, δοξάζω Σε, συν τω αιωνίω και επουρανίω Ιησού Χριστό».

Η φωτιά σχημάτισε γύρω από το σώμα του Αγίου Πολυκάρπου καμάρα χωρίς να τον αγγίζει. Τότε στρατιώτης εκτελεστής τελείωσε τον Άγιο Μάρτυρα διά του ξίφους. Έπειτα το Ιερό λείψανο ρίφθηκε στην φωτιά, ενώ κάποιο θαρραλέοι πιστοί συνέλεξαν τα ιερά λείψανα αυτού. Από το έργο του σώζεται η Επιστολή προς Φιλιππησίους, ενώ στον 2ο μ.Χ. αιώνα ανάγεται το “Μαρτύριον Πολυκάρπου”, ένα από τα αρχαιότερα κείμενα της Εκκλησιαστικής Γραμματείας, που γράφηκε από τον Γάιο, μαθητή του Αγίου. Το “Μαρτύριον” αυτό που είναι ουσιαστικά μια επιστολή της Εκκλησίας της Σμύρνης προς την Εκκλησία Φιλομηλίου της Φρυγίας, συμπεριλαμβάνεται και στην Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσεβίου Καισαρείας.

……………………………………………………………………………………………

1. Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία, 4, 14, 3.

πηγή

Στοιχεία Ορθοδόξου ανθρωπολογίας και Θεολογίας Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (+)

Μέρος Πρώτον: Στοιχεία Ορθοδόξου ανθρωπολογίας και Θεολογίας

---

22. Περί των δύο ειδών της αποκαλύψεως

Γι’ αυτό έχομε δύο ειδών αποκαλύψεις. Έχομε την αποκάλυψι, που είναι η νοερά ευχή και έχομε και την αποκάλυψι, που είναι η θέωσις. Βέβαια η δεύτερη αποκάλυψις, που είναι ο δοξασμός και η θέωσις, αυτή είναι το βασικό κλειδί, με το οποίο κατανοούμε πλήρως την αποκάλυψι του φωτισμού. Έτσι βλέπομε εδώ ότι συναντούμε μία αντίληψι περί αποκαλύψεως και περί θεοπνευστίας, η οποία είναι καθαρώς εμπειρική και τίποτε άλλο.

Όμως σ’ αυτή την εμπειρία της θεώσεως ο Θεός δεν αποκαλύπτει λέξεις ούτε αποκαλύπτει κάποια καινούργια ορολογία. Γιατί; Διότι, όταν έρχεται το Πνεύμα το Άγιο και προσεύχεται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, δεν προσεύχεται με καινούργιες λέξεις, που φέρνει μαζί Του, αλλά προσεύχεται με γνωστές λέξεις μέσα στον άνθρωπο παρμένες μέσα από την ανθρώπινη εμπειρία. Π.χ. την ευχή, με την οποία προσεύχεται ο άνθρωπος, με την λογική του, αυτήν την ίδια ευχή χρησιμοποιεί και το Πνεύμα το Άγιο και τότε η ίδια ευχή γίνεται ευχή της καρδιάς! Λέγει δηλαδή ο καλόγερος: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», με το μυαλό του. Όταν έλθη το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην καρδιά του, τότε αυτή η ίδια η φράσις θα γίνη η ευχή της καρδιάς του. Θα προσεύχεται πλέον η καρδιά του και όχι το μυαλό του με αυτήν την φράσι. Έτσι όταν το Πνεύμα του Θεού προσεύχεται μέσα στον άνθρωπο, προσεύχεται με τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσε προηγουμένως ο άνθρωπος αυτός. Γι’ αυτό και έχομε την παράδοσι αυτή της ευχής, που γίνεται είτε με ψαλμό είτε με αυτοσχέδια λόγια προσευχής. Τότε αυτός ο ίδιος ψαλμός ή τα λόγια της προσευχής γίνονται η ευχή της καρδιάς του ανθρώπου.

Οπότε στην εμπειρία του φωτισμού δεν έχομε αποκάλυψι καμμιάς νέας λέξεως ή ορολογίας. Δηλαδή δεν μπορούμε να πούμε ότι ήλθε στους Πατέρες το Πνεύμα το Άγιο και απεκάλυψε την ορολογία: Μία ουσία και τρεις υποστάσεις ή το ομοούσιο. Αυτή δεν είναι αποκάλυψις, αλλά είναι μία θεολογική ορολογία, που χρησιμοποιήθηκε για να αντιμετωπίσουν οι Πατέρες τους αιρετικούς. Δεν είναι αποκάλυψις από το Θεό, αφού η ίδια η φώτισις δεν είναι αποκάλυψις από τον Θεό. Απλώς στην κατάστασι της φωτίσεως γίνεται μία σύνθεσις των ήδη γνωστών ρητών και νοημάτων στον άνθρωπο προερχομένων από την παράδοσι της ευσεβείας (από όσα δηλαδή γνωρίζει περί της πίστεώς του), ρητών και νοημάτων είτε της Παλαιάς Διαθήκης είτε της Καινής Διαθήκης. Χρησιμοποιούνται δε ονόματα παρμένα από την κοινή εμπειρία, ώστε όλοι να τα κατανοούν.

Στην θέωσι όμως όλα τα ρητά και τα νοήματα καταργούνται, όταν αποκαλύπτεται ο ίδιος ο Θεός. Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας, όταν ο άνθρωπος θεολογή⁴⁵, θεολογεί βάσει της εμπειρίας που έχει συσσωρεύσει μέσα του, βάσει της συμμαρτυρίας του Αγίου Πνεύματος που έχει μέσα του, καθώς και βάσει της εμπειρίας των θεουμένων, που έχει κατατεθή μέσα στην παράδοσι της Εκκλησίας. Στην δε Θεολογία του αυτή, εφ’ όσον ο ίδιος βρίσκεται στην κατάστασι του φωτισμού, χρησιμοποιεί ως οδηγούς τους θεουμένους. Δηλαδή τα ρητά και τα νοήματα που εχρησιμοποίησαν και παρέδωσαν στην Εκκλησία οι θεωθέντες ή οι ζώντες θεούμενοι.

Εδώ τώρα έχομε το βασικό κλειδί της Πατερικής παραδόσεως: Ο θεολογών βρίσκεται στην κατάστασι του φωτισμού και θεολογεί βάσει της κατατεθειμένης εμπειρίας των θεουμένων (Παλαιά και Καινή Διαθήκη και κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας). Προσεύχεται επίσης βάσει της κατατεθειμένης εμπειρίας των θεουμένων. Έτσι εξηγείται το γιατί η πιο σπουδαία προσευχή της Εκκλησίας είναι οι Ψαλμοί του Δαυΐδ. Οι Ψαλμοί είναι το θεμέλιο της Λειτουργικής ζωής της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μετά έχομε τις πνευματικές ωδές, τους ύμνους κλπ, για τα οποία ομιλεί ο απόστολος Παύλος.

Όλα αυτά μαζί είναι η υποδομή της Λειτουργικής ζωής της Εκκλησίας, η οποία χειραγωγεί και προετοιμάζει τον άνθρωπο, ώστε να έλθη στην κατάστασι φωτισμού, εφ’ όσον αγωνισθή και καθαρισθή από τα πάθη του. Και, όταν έλθη στην κατάστασι φωτισμό, ο άνθρωπος χρησιμοποιεί αυτές τις ευχές, τους ύμνους και τις προσευχές που ακούει στην εκκλησία. Δηλαδή το Πνεύμα το Άγιο προσεύχεται μέσα στον άνθρωπο στην κατάστασι φωτισμού με τις ευχές και προσευχές της Λειτουργικής παραδόσεως. Και, όταν κανείς βρίσκεται σ’ αυτήν την κατάστασι του φωτισμού, τότε θεολογεί. Όχι απλώς βάσει της προσωπικής του εμπειρίας, αλλά βάσει προσωπικής εμπειρίας, στην οποία όμως συμμαρτυρεί το Πνεύμα το Άγιο.

Οπότε τώρα βάσει αυτής της βεβαιότητας μελετά τα συγγράμματα των θεουμένων, που είναι η Παλαιά Διαθήκη, η Καινή Διαθήκη, τα Πατερικά κείμενα, τα Πρακτικά των Συνόδων της Εκκλησίας, οι βίοι και οι λόγοι των Αγίων, τα Λειτουργικά κείμενα της Εκκλησίας και τότε μπορεί και κάνει πλέον σωστή ερμηνεία. Και, αν τύχη και ο ίδιος να έχη την εμπειρία της θεώσεως, τότε μπορεί όχι μόνον να ερμηνεύη σωστά, αλλά και να θεολογή σωστά, οπότε και γίνεται θεολόγος της Εκκλησίας.

Άρα υπάρχει μία βασική διαφορά μεταξύ εκείνου που έχει φθάσει στην θέωσι, που είναι ο αληθινός θεολόγος, και του θεολογούντος, εκείνου δηλαδή που είναι στην κατάστασι φωτισμού, έστω και αν έχη και αυτός μία μικρή γεύσι από την εμπειρία της θεώσεως. Οπότε θεολογεί ο θεολόγος, αλλά θεολογούν και οι θεολογούντες. Επειδή όμως θεολογούν και οι θεολογούντες, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι θεολόγοι. Θεολόγος κατά κυριολεξίαν θα γίνη, όταν φθάση στην κατάστασι της θεώσεως και δη τον Χριστόν εν δόξη, οπότε του αποκαλύπτεται όλη η αλήθεια, όση μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίση σ’ αυτήν την ζωή. Διότι ο Χριστός είναι η Αλήθεια, η οποία είναι ενυπόστατη.

Μέχρις ότου λοιπόν γίνη θεούμενος, είναι απλώς θεολογών, δηλαδή φοιτητής της Θεολογίας. Πτυχιούχος αυτής της Θεολογίας είναι ο θεούμενος. Σήμερα βέβαια πτυχιούχοι της θεολογίας είναι όσοι έχουν πάρει ένα πτυχίο Θεολογικής Σχολής κάποιου Πανεπιστημίου. Αυτοί αυτοαποκαλούνται θεολόγοι, όμως δεν έχουν καμμία σχέσι με τους όντως θεολόγους, της Πατερικής παραδόσεως. Ως προς το ποιος είναι κατά αλήθειαν θεολόγος, αν κανείς χρησιμοποιήση τα κριτήρια του αποστόλου Παύλου ως και των Πατέρων της Εκκλησίας π.χ. του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, τότε θα δη ότι η σημερινή μοντέρνα Ορθόδοξη Θεολογία, που είναι επηρεασμένη από την Ρωσική Θεολογία, δεν είναι Πατερική Θεολογία, αλλά μία παραμόρφωσις της Πατερικής θεολογίας, διότι γράφτηκε από ανθρώπους, που δεν είχαν τις παραπάνω πνευματικές προϋποθέσεις. Μόνο λοιπόν αν χρησιμοποιήση κανείς αυστηρά επιστημονικά κριτήρια, μπορεί να αποκτήση κάποια αντικειμενικότητα στην έρευνα και στα συμπεράσματά του.

Σημειώσεις

---

45. Και απαγορεύεται να θεολογή, αν δεν βρίσκεται τουλάχιστον στην κατάστασι του φωτισμού. Την Πατερική αυτή θέσι εκφράζει άριστα ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στο γνωστό απόσπασμα του Α’ Θεολογικού του λόγου εναντίον των Ευνομιανών «Ου παντός, ω τούτοι, το περί Θεού φιλοσοφείν, ου παντός· ουχ ούτω το πράγμα εύωνον και τω χαμαί ερχομένων. Προσθήσω δε, ουδέ πάντοτε, ουδέ πάσιν, ουδέ πάντα, αλλ’ έστιν ότε και οις και εφ’ όσον. Ου πάντων μεν ότι και εξητασμένων και διαβεβηκότων εν θεωρία και προ τούτων και ψυχήν και σώμα κεκαθαρμένων ή καθαιρομένων, το μετριώτατον» (Λόγος ΚΖ’, Θεολογικός Α’, PG. 36, 16 Α-Β).