Η Βασκανία και το «Μάτιασμα»

Η Βασκανία και το «Μάτιασμα» είναι γνωστά θέματα της κοινωνίας μας χωρίς όμως να έχουμε πλήρη γνώση της σημασίας τους. Ο Διάβολος από τη στιγμή που εξέπεσε από τον Παράδεισο, προσπαθεί να αποσπάσει τον άνθρωπο από τον Θεό. Οι Πρωτόπλαστοι ξεγελάστηκαν από τον όφη (Διάβολο) και ενδύθηκαν τους «Δερμάτινους Χιτώνες» (αμαρτωλότητα, πτωτικότητα). Αυτή η διαστροφή δεν τελειώνει, ακόμη και στις ημέρες μας. Με την τεχνική της Μαγείας, στην οποία εντάσσεται η Βασκανία και το «Μάτιασμα», προσπαθεί ο Διάβολος να απομακρύνει τον άνθρωπο από το Θεό. Πώς γίνεται αυτό; Γίνεται όταν ο άνθρωπος μένει μακριά από την Εκκλησία και δεν μετέχει πνευματικά στην Εκκλησία.

            Τα «κοινά διδάγματα» του κόσμου για το «κακό μάτι» είναι παντελώς ξένα προς την διδασκαλία της Εκκλησίας. Ο κόσμος, δυστυχώς, επηρεασμένος από διάφορες «μη- ορθόδοξες παραδόσεις», δημιούργησε «ξόρκια», δηλαδή «ευχές» εναντίον των μαγικών επιδράσεων. Ενώ έχουνε αναφορά προς Αγίους, Σταυρό, κ.α., δεν έχουνε καμία σχέση με τους εξορκισμούς που διαβάζονται στην Εκκλησία. Δυστυχώς, κάνοντας αυτές τις πράξεις ο κόσμος, αφήνει τον Διάβολο να κυριαρχήσει στην ζωή του. Η Εκκλησία πιστεύει στην Βασκανία αλλά ότι ο πιστός θεραπεύεται μόνο μέσα στην Εκκλησία από ιερείς, όχι από λαϊκούς!

            Ποιους βλάπτει το «Μάτιασμα» όμως; Αυτοί που βλάπτονται είναι αυτοί που ζουν εκτός της Εκκλησίας. Όταν οι άνθρωποι δεν ζουν την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, την «εν Χριστώ» ζωή, είναι σε μεγάλο κίνδυνο! Καλό και ωφέλιμο για τους πιστούς είναι τακτικά να προσεύχονται, να νηστεύουν, να εξομολογούνται και γενικά να μετέχουν ενεργά στα μυστήρια της Εκκλησίας. Αν ο πιστός ζει «εν Χριστώ», τότε δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Τον σκεπάζει η Χάρη του Θεού και τον προστατεύει.

            Αν κάποιος «ματιαστεί» δεν πρέπει να τρέχει στον κάθε τυχόντα να τον «ξεματιάσει»! Είναι μεγάλο λάθος αυτό που κάνουν πολλοί άνθρωποι. Μπορείς να διορθώσεις μαγεία με μαγεία:! Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος «Θεραπεύουσι το σώμα οι δαίμονες; Γέλως ταύτα και μύθοι. Επιβουλεύειν και καταβλάπτειν, ου θεραπεύειν ίσασιν οι δαίμονες» (PG 48, 854). Για να θεραπευτεί κάποιος που έχει «ματιαστεί», θα πρέπει να πάει στον ιερέα για να του διαβάσει την ειδική ευχή, την «Ευχή της Βασκανίας». Μόνο έτσι θεραπεύεται ο άνθρωπος. Άμα ζει μέσα στην Εκκλησία, θα είναι ασφαλής από τέτοιες επιθέσεις. Η Εκκλησία καταδικάζει τους λαϊκούς που «ξεματιάζουν» επειδή είναι πράξη μόνο του ιερέα.

            Πρέπει να καταλάβουμε ότι σωτηρία υπάρχει μόνο μέσα στην Εκκλησία. Μην πλανόμαστε από κάθε δεισιδαιμονία. Έχουμε οδηγό τον Χριστό και μέσω της Εκκλησίας οδηγούμαστε στον Θεό. Ας προσπαθήσουμε να πλησιάσουμε το Θεό και να αποστραφούμε κάθε κακή ενέργεια όπως η λανθασμένη διδασκαλία περί της Βασκανίας ή του «Ματιάσματος».

Νικόλαος Γεωργαντώνης

Πηγές: "Εκκλησία και Μάγια", Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος

Τις γενικές πληροφορίες για αυτό το θέμα αντλούνται από τη Γενική Παράδοση της Εκκλησίας.

πηγή 

Νέα ομιλία του Πατρός Ελπίδιου για τα επερχόμενα!! (Ιανουάριος 2013)

Μια συγκλονιστική ομιλία του πατρός Ελπιδίου Βαγιανάκη για τα επερχόμενα, με πολλές αποκαλύψεις, επεξηγήσεις και συμβουλές…

πηγή

Η μετάνοια είναι μία πνευματική άνοιξη.

Το γεγονός το αφηγήθηκε μία εθελόντρια αδελφή νοσοκόμα και συνέβη στο παλαιό νοσοκομείο των Πατρών, στον “Άγιο Ανδρέα”. Είπε:

“Περί το 1968-69 έκανα την πρακτική μου εξάσκηση στο παλαιό νοσοκομείο των Πατρών που βρισκόταν κοντά στο κάστρο. Η κατάσταση βέβαια ήταν θλιβερή από κτιριακής πλευράς , παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που λιγοστού νοσηλευτικού προσωπικού και των γιατρών. Εμείς οι εθελόντριες βοηθούσαμε όσο μπορούσαμε τις μόνιμες αδελφές και συγχρόνως εξασκούμεθα.

Ένα απόγευμα του Δεκαπενταύγουστου , καθώς μπήκα στον θάλαμο των γυναικών (με 25-30 κρεβάτια ! ) , είδα μία μεσόκοπη γυναίκα να πηγαίνει παραπατώντας προς το κρεβάτι της και ίσα που πρόλαβε να πέσει επάνω του ημιλιπόθυμη και κατάχλωμη. Ξεσκέπαστη και μισόγυμνη δεν είχε το κουράγιο να τραβήξει το σεντόνι επάνω της!

Την πλησίασα , την σκέπασα και στεκόμουν από πάνω της κοιτώντας το χλωμό πρόσωπό της που ήταν ιδρωμένο. Την είχε περιλούσει κρύος ιδρώτας! Φαινόταν αρχοντική και όμορφη γυναίκα. Πλησίασα στο αυτί της και την ρώτησα αν θέλει να την βοηθήσω σε κάτι. Αντί για απάντηση, άπλωσε το χέρι της και μου έβαλε με κόπο μέσα στη φούχτα μου ένα τσαλακωμένο κιτρινωπό χαρτί, χωρίς να ανοίξει τα μάτια της. Μόνο μου ψιθύρισε:

-     Σας παρακαλώ, διαβάστε το μου!

Ξεδιπλώνω το χαρτάκι και τι να δω! Ήταν ένα κομμένο φύλλο, προφανώς από κάποια “Σύνοψη” ή “Ωρολόγιο” και επάνω ήταν τυπωμένος ο πεντηκοστός ψαλμός, ο ψαλμός της μετανοίας, το “ Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου…” !

Άρχισα χαμηλόφωνα να της τον διαβάζω κοντά στο αυτί της: “ Ἐλέησον μέ, ὁΘεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σουἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου …”. Καθώς προχωρούσα το διάβασμα, πρόσεξα με συγκίνηση πως από τα κλειστά μάτια της έτρεχαν δάκρυα, που κατρακυλούσαν κι έβρεχαν το μαξιλάρι της.

Όταν τελείωσα , άνοιξε τα μάτια της, είχε λίγο συνέλθει , και με έκπληξη είδα δυο γαλάζια παιδικά μάτια κατακάθαρα και λαμπερά να με κοιτάζουν ήρεμα και ταπεινά. Αμέσως δε, χωρίς δυσκολία, άρχισε να μου λέει με μεγάλη συντριβή:

-     Αδελφή ,είμαι πολύ αμαρτωλή! Είχα κέντρο διασκεδάσεως και … καταλαβαίνετε. Όμως μετάνοιωσα ειλικρινά. Δεν ξέρω όμως αν ο Θεός με συγχώρησε.

Τότε την ρώτησα:

-     Εξομολογηθήκατε; Κοινωνήσατε;

Μου απάντησε καταφατικά. Τότε με μια θεία παρόρμηση που είχα εκείνη τη στιγμή της είπα με όση πίστη διέθετε η νεανική μου ψυχή, αλλά και με όσα είχα διαβάσει στο ιερό Ευαγγέλιο:

-     Και βέβαια σας συγχώρησε ο Χριστός! Η άφεση σας δόθηκε  μέσα στο Μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως .Μην αμφιβάλετε για το έλεος του Θεού.

Έπρεπε να υπήρχε ο τρόπος να αποθανατιστούν οι λάμψεις της χαράς που φάνηκαν μέσα στα γαλάζια μάτια της. Χαρά, χαρά , πλημμύρα χαράς! Συγκινήθηκα και της είπα, ενώ ακουγόταν από το εκκλησάκι του αγίου Χαραλάμπους η Παράκληση της Παναγίας:

-     Κάνετε υπομονή, να γίνετε καλά και να πάτε να ψάλλετε κι εσείς στην Εκκλησία.

Μου απάντησε ήρεμα και ξεκάθαρα:

-     Δεν πρόκειται να ζήσω. Το γνωρίζω. Έχω καρκίνο σε όλη την κοιλιά. Θα πάω να ψάλω επάνω , στην Εκκλησία τ’ Ουρανού!

Το είπε τόσο ειρηνικά, σχεδόν χαρούμενα , ώστε με εξέπληξε.

Πράγματι, όταν πήγα στο νοσοκομείο την επομένη εβδομάδα , το κρεβάτι της ήταν άδειο! Είχε τόση συντριβή και τόση μετάνοια , ώστε δεν αμφιβάλει κανείς πως θα βρήκε έλεος από Εκείνον, που θυσιάστηκε για να σώσει τον κάθε αμαρτωλό. Η ομορφιά της μετανοίας αυτής της γυναίκας έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη μου..”  

Από το βιβλίο: 

«ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ουράνια μηνύματα

Θαυμαστά γεγονότα»

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

ΔΩΡΙΔΑ 2009.   

 πηγή / αντιγραφή

Ισπανίας Πολύκαρπος: Οι ιερείς έγιναν οικοδόμοι και ο επίσκοπος μένει στο ενοίκιο

Ο Ισπανίας και Πορτογαλίας κ. Πολύκαρπος μιλάει για την κρίση στον ευρωπαϊκό Νότο και τη φτωχή μητρόπολή του

Του Βασίλη Σπυρόπουλου, από το ένθετο της εφημερίδας «δημοκρατία» 

Η οικονομική κρίση έφερε στα πρόθυρα της απόγνωσης τον Νότο της Ευρώπης. Στο δυτικότερο κομμάτι του βρίσκεται η Ιβηρική Χερσόνησος, η οποία εδώ και τέσσερα χρόνια είναι στη δίνη του κυκλώνα. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας της Ισπανίας κάνουν λόγο για 26% ανεργία, που αντιστοιχεί σε 6.000.000 ανθρώπους χωρίς εργασία!

Η Ισπανία είναι μία χώρα καθολικών, στην οποία όμως ζουν και εργάζονται και αρκετοί ορθόδοξοι. «Οι περισσότεροι ορθόδοξοι κατάγονται από χώρες της ανατολικής Ευρώπης και ήλθαν στην Ισπανία ως οικονομικοί μετανάστες, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, για να δουλέψουν στον τομέα της οικοδομής, ο οποίος ήταν τότε (προτού ξεκινήσει η κρίση), το 2009, σε άνθηση» μας λέει ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Ισπανίας και Πορτογαλίας κ. Πολύκαρπος. Η κρίση έφερε τα πάνω κάτω. «Φανταστείτε ότι το μεροκάματο μέχρι το 2009 έφθανε τα 200 ευρώ, τώρα δεν ξεπερνά τα 50 ευρώ» τονίζει ο κ. Πολύκαρπος, ο οποίος βρίσκεται στο πηδάλιο της Μητρόπολης Ισπανίας και Πορτογαλίας από το 2007. Η οικοδομική έξαρση συμπαρέσυρε κι άλλους τομείς της ισπανικής οικονομίας και η ευημερία ήταν έκδηλη. «Ο κόσμος ανοίχτηκε, αγόρασε σπίτια και αυτοκίνητα και τώρα πολλοί έχουν χάσει τη δουλειά και τα σπίτια τους» σημειώνει ο σεβασμιότατος, ο οποίος στερήθηκε της διακονίας τριών Ουκρανών κληρικών που αναγκάστηκαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.
Περίπου 3.500 ορθόδοξοι ελληνικής καταγωγής ζουν στην Ισπανία και την Πορτογαλία, όπου υπάρχουν τέσσερις ελληνικές ενορίες, στη Μαδρίτη, στη Βαρκελόνη, στη Βαλένθια και τη Λισαβόνα. Η έδρα της Μητρόπολης Ισπανίας και Πορτογαλίας είναι στη Μαδρίτη, στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Ανδρέα και Δημητρίου. 

Αναμφισβήτητα η κρίση έχει χτυπήσει και την Εκκλησία. «Το κύριο έσοδο της μητρόπολης είναι το χρηματικό επίδομα που λαμβάνουμε από την αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας. Το 2012 δεν λάβαμε επίδομα, τα μόνα έσοδα προήλθαν από τον καθεδρικό ναό της Μαδρίτης και από κάποιες έκτακτες δωρεές» αναφέρει ο κ. Πολύκαρπος, υπογραμμίζοντας ότι όλοι οι κληρικοί εργάζονται κυρίως στην οικοδομή και τη γεωργία για να τα βγάλουν πέρα, αφιερώνοντας το Σαββατοκύριακό τους στις ποιμαντικές ανάγκες της ενορίας τους. «Επιβιώνουμε κάνοντας φρικτές οικονομίες» μας εκμυστηρεύεται, ενώ δεν παραλείπει να κάνει αναφορά και στο γεγονός ότι η μητρόπολη δεν έχει ακίνητη περιουσία για να αξιοποιήσει. Ο μεγαλύτερος βραχνάς είναι το ενοίκιο της οικίας του, στην οποία έμενε και ο προκάτοχός του. Είναι εξαιρετικά υψηλό, καθώς στην Ισπανία οι τιμές των ακινήτων έχουν υπερδιπλασιαστεί, προκαλώντας «φούσκα» ακινήτων.

Παρ’ όλα αυτά, δεν απελπίζεται. «Εχει ο Θεός, δεν θα μας αφήσει να πεινάσουμε» λέει χαρακτηριστικά. «Η οικονομική κρίση είναι θυγατέρα της πνευματικής και ηθικής κρίσης, έχουμε αποστατήσει από τον Θεό, γι’ αυτό και δοκιμαζόμεθα». 

Κανένας δεν έχει το δικαίωμα... να καταδικάζει τους άλλους ως αμαρτωλούς Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ

Αυτή η Κυριακή, που είναι γνωστή ως η Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου, αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός μέσα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας. Από σήμερα αρχίζουμε να χρησιμοποιούμε στις καθημερινές προσευχές μας τους ύμνους του Τριωδίου. Τα κείμενα αυτά συγκεντρώνονται στη σημασία της προσευχής και της μετάνοιας, ως μέσα που μας προετοιμάζουν πνευματικά με πίστη, αγάπη και ταπείνωση να ζήσουμε τα μεγάλα γεγονότα της ζωής του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Να διδαχθούμε από την ταπείνωσή Του, από τα θαύματα Του, από την Σταυρική Του θυσία κι από το μεγαλείον της αγάπης Του για τους πονεμένους και τους στερημένους, για τους ασθενείς, τα ορφανά και τις χήρες. Για να μπορέσουμε να θεραπεύσουμε με την βοήθεια των πνευματικών συμβουλών των κληρικών μας τα πάθη μας και τις αδυναμίες μας έτσι ώστε στο τέλος να ζήσουμε την χαρά της Αναστάσεως και την κοινή ελπίδα της εν Χριστώ σωτηρίας μας.

Έτσι μέσα στη χρονική αυτή περίοδο των εβδομήντα ημερών πριν από το Πάσχα, η Εκκλησία μας μάς προτρέπει με τους ύμνους της να αποκτήσουμε αληθινή ταπείνωση και μετάνοια, που είναι τα απαραίτητα μέσα για την επίτευξη του σκοπού της ζωής μας, της εν Χριστώ δηλαδή σωτηρίας μας.

Η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου μας διδάσκει ότι μόνο μέσα από μια μεγάλη απόφαση μετάνοιας και ταπείνωσης, θα μπορέσει ο άνθρωπος να υψωθεί αληθινά, να δικαιωθεί από τον Θεό για να ζήσει τη λύτρωση του από την αμαρτία και τη σωτηρία του.

Η μετάνοια είναι συνειδητοποίηση της ανεπάρκειας της ανθρώπινης αυτοτέλειας. Εκεί που ο άνθρωπος νομίζει ότι τα ξέρει όλα το αποτέλεσμα είναι να σφάλλει, τα κάνει δηλαδή «θάλασσα», αδικεί τον εαυτό του και τους άλλους, αμαρτάνει, υποφέρει. Η μετάνοια είναι η προσπάθεια μας να ζήσουμε κοντά στο Θεό, με το Θείο Του θέλημα. Η πραγματική μετάνοια είναι η προσπάθεια μας να ζούμε σύμφωνα με τις Θείες Εντολές, να έχουμε έτσι μια προσωπική επικοινωνία με το Θεό και με τους ανθρώπους που συναντούμε στον καθημερινό βίο της ζωής. Τελικά η υπόθεση της μετάνοιας μας είναι η αλλαγή του τρόπου της υπάρξεως μας, είναι δηλαδή ένας νέος τρόπος ζωής. Είναι η χριστιανική ζωή, όπως το φωτισμένο παράδειγμα των αγίων μας, όπως το παράδειγμα του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, όπως το παράδειγμα της άγιας ζωής των αγίων που φέρουμε το όνομα τους.

Η ταπείνωση και η απλότητα του χαρακτήρα της ζωής των αγίων μας είναι τα άγια χαρίσματα τους που τους κινούν να αγαπούν και να βοηθούν όλους τους ανθρώπους. Στους ανθρώπους όμως που κυριαρχεί η έπαρση και ο εγωϊσμός, όχι μόνο δεν έχουν διάθεση να βοηθούν τους διπλανούς τους, αλλά αρχίζουν να κατηγορούν και να συκοφαντούν όσους με ταπείνωση και απλότητα προσπαθούν να βοηθούν τους συνανθρώπους τους.

Για να κατανοήσουμε όμως τους Φαρισαίους της εποχής μας πρέπει να δούμε από κοντά τον Φαρισαίον της Παραβολής της σημερινής Ευαγγελικής Περικοπής. Ο Φαρισαίος λοιπόν της Ευαγγελικής Περικοπής, με τον τρόπο που εισέρχεται στο Ναό για να προσευχηθεί, μας αποκαλύπτει ολόκληρο τον εσωτερικό ψυχικό του κόσμο. Τον βλέπουμε με υπεροψία να έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις δήθεν καλές του πράξεις. Γι’ αυτό θεωρεί τον εαυτό του ως τον μεγαλύτερο άγιον. Έφθασε δηλαδή σε μια αυτοδικαίωση του εαυτού του. Θεωρεί τον εαυτό του εντελώς διαφορετικό από τους άλλους. Για τον Φαρισαίον όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί που πρέπει να τιμωρηθούν από τον Θεόν. Ο Φαρισαίος είναι άσπλαχνος προς τους συνανθρώπους του. Νομίζει ότι μόνον αυτός είναι δίκαιος και τηρητής του νόμου του Θεού. Γι’ αυτό ο Φαρισαίος κατακρίνει, περιφρονεί και απορρίπτει τον Τελώνη όπως και κάθε άλλον άνθρωπον θεωρώντας τους μεγάλους αμαρτωλούς που δεν έχουν καμιά ελπίδα σωτηρίας. Ο Φαρισαίος αναφέρει στον Θεό τα καλά του έργα, όχι από διάθεση πίστεως στον Θεόν, αλλά για να εξυψώσει τον εαυτόν του. Θεωρεί ασυνείδητα τον εαυτόν του Θεόν, τοποθετεί μάλλον στην θέση του Θεού τον εαυτόν του. Τον Θεόν το θεωρεί περιττόν στην ζωή του κι έτσι γίνεται θεοπαίκτης.

Δίπλα στον Φαρισαίο βρίσκεται ο Τελώνης, που με την συνεχή ταπεινή του προσευχή και με την όλη συμπεριφορά του μέσα στον Ναόν μας δείχνει το μεγάλο του σεβασμό στον Θεόν, μας δείχνει τη μεγάλη του πίστη, μας δείχνει την αναξιότητα του και την πλήρη συναίσθηση των αμαρτιών του. Ο Τελώνης δεν ασχολείται με την συμπεριφορά και τις αμαρτίες των άλλων ανθρώπων. Παραμένει προσηλωμένος στην αυτοκριτική του εαυτού του. Για τους άλλους προσεύχεται καλοπροαίρετα και τους θεωρεί καλύτερους του ενώπιον του Θεού. Έτσι δείχνει να ζει στην κατάσταση της ταπείνωσης και της απλότητας που οδηγείται με την χάριν του Θεού στην καταξίωση, στη δικαίωση δηλαδή από τον Θεόν.

Έτσι η Εκκλησία μας σήμερα με την Παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου μας εισάγει σε μιά νέα πνευματική πορεία, την περίοδο του Τριωδίου. Με τις ειδικές προσευχές του Τριωδίου η Εκκλησία μας μάς προετοιμάζει πνευματικά με τους ύμνους της και τους ψαλμούς της και με τα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα να φθάσουμε στην πραγματική μετάνοια από τις αμαρτίες μας περιορίζοντας με την προσευχή και την ταπεινοφροσύνη τον άκρατον εγωϊσμόν μας. Στην σημερινή λοιπόν Ευαγγελική Περικοπή ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός υπογραμμίζει μέσα από το παράδειγμα του Τελώνη τον σωστό πνευματικό προσανατολισμό της ζωής μας.

Όπως, όταν γεννιέται ένα νέο παιδί, το πρώτο σημάδι της ζωής του είναι το κλάμα, έτσι και η ψυχή, όταν αναγεννάται από τον θάνατον στη ζωή, το πρώτο σημείον της αναστάσεως της είναι τα δάκρυα της μετανοίας που καθαρίζουν την ψυχή του από τις ακαθαρσίες της αμαρτίας και μπορεί πλέον να βλέπει ποιό είναι το θέλημα του Θεού το οποίο γίνεται και δικό του θέλημα. Αυτό είναι ακριβώς που συμβαίνει και στην περίπτωση του Τελώνη σήμερα όπου τα δάκρυα του τον οδηγούν στην κατάσταση της ταπείνωσης και της μετάνοιας και στην συνέχεια στην θερμή προσευχή προς τον Θεόν όπου βρίσκει ανταπόκριση και σώζεται.

Γιατί όμως η προσευχή του Τελώνη εισακούεται από τον Θεόν, ενώ του Φαρισαίου παραμένει άκαρπη και καταστροφική για τον ίδιον; Γιατί αγαπητοί μου στη προσευχή του Φαρισαίου απουσίαζε η βασική προϋπόθεση της αληθινής προσευχής. Απουσίαζε η ταπείνωση κι η πίστη στο Θεό. Για να υπάρξει όμως ταπείνωση και πίστη στον Θεόν πρέπει να προηγηθεί η μετάνοια. Με τη μετάνοια μας η ταπείνωση μας και η πίστη μας ενισχύονται περισσότερο και συμβάλλουν και στην σωτηρία και των διπλανών μας.

Αλλά ένας που δεν νοιώθει ότι είναι αμαρτωλός για τίποτα σε τι να μετανοήσει; Aυτό ακριβώς αισθανόταν κι ο Φαρισαίος. Αλλά η συναίσθησή του αυτή ότι ήταν ο μεγαλύτερος άγιος ήταν και η μεγάλη του αμαρτία που του έκλεινε το δρόμο της σωτηρίας του. Στην πραγματικότητα, στην περίπτωση του Φαρισαίου, έχουμε να κάνουμε με μια συνείδηση πωρωμένη που έχει παγιωθεί στην αμαρτία, βλέποντας την αμαρτίαν ως κάτι το καλόν και το καλόν ως κακόν. Γι’ αυτό κι όποιος δοκιμάσει να ξυπνήσει τον Φαρισαίον από τον ευτυχισμένον λήθαργον της αμαρτίας του θα δεχθεί την αδυσώπητη επίθεσή του.

Έτσι τα παραδείγματα της ζωής των αγίων μας μας διδάσκουν ότι η ταπεινοφροσύνη και η απλότητα της αγάπης παραμένουν το θεμέλιο της Χριστιανικής ζωής. Η ταπείνωση δηλαδή γίνεται η γέφυρα που μας συνδέει με τον Θεόν.

Η αυστηρότητα στον εαυτό μας και η επιείκεια απέναντι στον συνάνθρωπό μας είναι η σωστή στάση στη ζωή μας ως συνεπείς και υπεύθυνοι χριστιανοί. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα από τους ανθρώπους να αισθάνεται τον εαυτόν του ικανό να καταδικάζει τους άλλους ως αμαρτωλούς. Η ευθύνη μας για τους συνανθρώπους μας είναι να προσευχόμαστε για αυτούς κι όταν μπορούμε να τους βοηθούμε όπως ακριβώς έκανε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, όπως έκαναν οι άγιοι Μαθητές Του, όπως έκαναν οι άγιοι μας, όπως κάνουν οι σοβαροί κληρικοί κι οι ευσεβείς Χριστιανοί.

Ο Φαρισαίος και ο Τελώνης σκέψεις στο Ευαγγέλιο της Κυριακής... Του πρωτ. Χρήστου Αιγίδη

Μας αξιώνει ο Θεός και φέτος να εισέλθουμε στο Τριώδιο, στην πιο όμορφη και κατανυκτική περίοδο της Εκκλησιαστικής ζωής. Ένα ταξίδι ξεκινά, μια πορεία έντονης πνευματικής διεργασίας, μια πορεία που ενώνει τη γη με τον ουρανό, τον μικρό άνθρωπο με την αιωνιότητα. Τι κρίμα που νομίζουμε ( ή εννοούμε, ή βιώνουμε ) το Τριώδιο σαν να είναι μασκαρέματα, φαγοπότια, και ευκαιρία για κοσμικές συναναστροφές…

  Αφετηρία στο ταξίδι μας αυτό μια όμορφη, ωφέλιμη και πάντα επίκαιρη Ευαγγελική περικοπή, η γνωστή σε όλους μας παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Με τον τρόπο αυτό η Εκκλησία μας τονίζει την αναγκαιότητα και την προϋπόθεση της πνευματικής ζωής, την ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ. Ενώ ταυτόχρονα μας εφιστά την προσοχή και τον μεγάλο κίνδυνο ( πνευματικό και όχι μόνο ) που κρύβεται στην εγωιστική διάθεση και στην αλαζονεία. Δυο άνθρωποι εκ διαμέτρου αντίθετοι πηγαίνουν να προσευχηθούν. Ο ένας φαρισαίος, ο άλλος τελώνης, ο ένας άνθρωπος της << Εκκλησίας >>, ο άλλος άνθρωπος της αμαρτίας, Ο ένας με τις πράξεις τις καλές, ο άλλος βουτηγμένος στο κακό. Ο ένας που προσεύχεται πολύ, ο άλλος που δεν φλυαρεί. 

  Είναι πολύ σημαντικό ιδίως στις ημέρες μας να γίνονται  καλές πράξεις. Αλλά δεν αρκούν μόνο αυτές. Για να δούμε πρόσωπο Θεού χρειάζεται ζωή μυστηριακή, ταπείνωση, αγάπη και πολλή προσευχή. Είναι θετικό να είμαστε καλοί άνθρωποι, αλλά είναι ακόμα πιο ουσιαστικό να είμαστε καλοί Χριστιανοί. Διότι ο πραγματικά καλός Χριστιανός, εκείνος δηλαδή που έχει διάθεση ταπεινή, αγάπη ανυπόκριτη, πνεύμα θυσιαστικό, ζωή μυστηριακή, θα είναι εκ’ των προτέρων και εκ’ των πραγμάτων άνθρωπος καλός.

   Ακόμα είναι σημαντικό έναντι του Θεού η Ειλικρίνεια. Ξέρετε ότι ίσως μπορούμε να κρυφτούμε ή να ξεγελάσουμε όλους τους ανθρώπους. Τον εαυτό μας όμως και τον Θεό σίγουρα όχι. Γι’ αυτό λοιπόν ας είμαστε ειλικρινείς μπροστά στο Θεό. Άλλωστε Άγιοι δεν είναι οι αναμάρτητοι ( διότι απλά τέτοιοι δεν υπάρχουν ) αλλά οι μετανιωμένοι αμαρτωλοί,  "Ό,πουεπερίσσευσεν ηαμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις" (Ρωμ. 5:21). Ας στεκόμαστε στην προσευχή μας έχοντας επίγνωση των αμαρτιών μας και ας ζητούμε ταπεινά το έλεος και την αγάπη του Θεού.

  Ο λόγιος Μοναχός Μωυσής από το περιβόλι της Παναγίας αναφέρει σε κάποιο λόγο του σχετικά με την ταπεινοφροσύνη << ο ταπεινός δεν είναι κακόμοιρος, αξιολύπητος, χαζοχαρούμενος, αφελής, καρπαζοεισπράκτορας, ανόητος και αμαθής. Είναι έξυπνος, αλλά δεν κάνει τον εξυπνάκια, γνωρίζει αρκετά, αλλά δεν κάνει τον ξερόλα, μιλά, αλλά δεν αποστομώνει, λέει την γνώμη του αλλά δεν προσπαθεί να την επιβάλει >>. Τέλος ένας ακόμα Γέροντας Αγιορείτης έλεγε οτι ο Θεός κάθε πρωί ευλογεί τους ανθρώπους με το ένα Του χέρι και αν δει κάποιον ταπεινό τον ευλογεί και με τα δυο Του χέρια.

 Ευχής έργον λοιπόν να μας ευλογεί ο Θεός καθημερινά και με τα δυο Του χέρια. ΑΜΗΝ!!! 

Στήθος και Γόνατα του Αρχιμ. Χρυσόστομου Χρυσόπουλου

Πολλούς τρόπους βρίσκουμε για να προσευχηθούμε. Από έναν βρήκαν και οι πρωταγωνιστές που θα μας αφηγηθεί ο Κύριος αύριο.  Είναι αυτός  που εξέφραζε τον καθένα ξεχωριστά, αλλά που μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα και από τους δύο.  Ο δρόμος τους έφτασε  ως τον Ναό, όπως και ο δικός μας,  εκεί που θα συμπροσευχηθούμε μ’ άλλα αδέλφια  μας.

  Το ένα από τα δύο πρόσωπα  που θα μας συστήσει αύριο ο Κύριος, δεν είδε τον συμπροσευχόμενό του ως αδελφό, αλλ’ ως  μέτρο σύγκρισης.  Οι νηστείες,  οι ελεημοσύνες, οι καλοσύνες ήταν γι’ αυτόν  οι διαφορές  που θα του εξασφάλιζαν  την δικαίωση  ενώπιον του Θεού.  Την απαιτούσε  άλλωστε με τα λόγια του τα πολλά. Φαρισαίος ήταν. Προσπαθούσε  να εκτονώσει  το αρρωστημένο θρησκευτικό του εγώ με καύχηση  για όσα έπραξε. Κομπασμός και αλαζονεία, γνωστό δείγμα προσευχόμενου ατόμου ακόμη και σε χριστιανούς του σήμερα.

  Αντίθετα, ο άλλος από μακριά δεν έλεγε πολλά, έδειχνε όμως. Το  χτύπημα  του στήθους  και η θερμή παράκληση όπως τύχει της συγχώρησης για τα πεπραγμένα του ήταν το περιεχόμενο της προσευχής του.  Λίγα λόγια και καλά.  Είναι τελώνης,  υπερβαίνει  τα τετριμμένα, ανακαλύπτει  τις αμαρτίες, τις  ντύνει με μετάνοια  και ζητεί  επίμονα να  ελεηθεί.  Η θεόθεν  συγχώρεση  είναι μέλημα και περιεχόμενο της προσευχής του.

  Ο πρώτος χάθηκε  στην πολυλογία  του, ο δεύτερος  βρέθηκε  στην μετάνοια του.  Το «μακριά» που μας υπογραμμίζει ο Κύριος  δεν έχει σχέση  με την απόσταση σε μέτρα – πόση  άλλωστε θα  ήταν; -,  το μακριά έχει σχέση με την πνευματικότητα.  Οι Φαρισαίος  φλύαρος  ενώπιον Θεού, ο Τελώνης ολιγόλογος εμπρός Του.  Ο πρώτος  διαθέτει  φωνή,  ο  δεύτερος  κίνηση. Το χτύπημα της γροθιάς  στο στήθος  κάνει την διαφορά. Χρειαζόμαστε  γόνατα  ταπείνωσης και γροθιά  ειλικρίνειας στο στήθος, να το χτυπήσει,  να το ταρακουνήσει.

Η ταπείνωση, σε ώρα προσευχής, όπως και στην ζωή μας,  που μας διδάσκει  με την ιστορία αυτή ο Χριστός, δεν είναι ξένη με Εκείνον.  Αν και ήταν τέλειος,  αναμάρτητος, ταπεινώθηκε,  γονάτισε,  δάκρυσε,  προσευχήθηκε και το κυριότερο φορτώθηκε τις αμαρτίες μας από το σταυρό και το θανάτο έως  την θυσία και την ανάσταση.

  Η συνύπαρξη μ’ άλλα  πρόσωπα  στον στενό ή ευρύτερο περίγυρό μας περνά  από ταπείνωση όχι ψεύτικη, αλλά της καρδιάς.  Όχι της στιγμής,  αλλά της  συνέχειας. Κάποια γωνία του Ναού που θα δούμε αύριο είναι και προσωπική μας. Είναι θέμα προσωπικό του καθενός μας αν θα κριθούμε κομπάζοντας  ή αν θα ανέβουμε  ταπεινούμενοι.  Αν θα  κερδίσουμε τελικά  το αίτημα της κάθε προσευχής.

  Όταν μείνουμε στα όσα είπε ο Φαρισαίος,  τότε θα χάσουμε ό,τι και αυτός.  Σαν  ψάξουμε  την θέση του Τελώνη,  καθίσουμε δίπλα του και τον μιμηθούμε  καρδιακά, τότε θα πάμε όπου και εκείνος.  Θ’ ακούμε  την φωνή της έπαρσης του Φαρισαίου  και της αυτοπροβολής  ως αντίλαλο εγωισμού.  Θα βλέπουμε όμως τις κινήσεις  του Τελώνη με  συντριβή και ταπείνωση  ως  αποδειξη παραδοχής.

  Η περίοδος  της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που μας έρχεται,  μέσα από την κατάνυξη και τις προσευχές θα έχει και πολλές  προκλήσεις, τόσες θα  απαιτήσει να είναι  και οι αντιστάσεις μας. Έγκαιρα η  Εκκλησία μάς  εισάγει  στον κόσμο της  αληθινής, άρα και  σωστικής,  δέησης.  Το κάνει για  να μην διαπιστώσουμε κάποια στιγμή  (ίσως και αργά)  ότι ζούσαμε  στην αυταπάτη  της αρεστής  ενώπιον Θεού προσευχής.  Εκείνος σίγουρα  γνωρίζει  τα πεπραγμένα  μας. Τα θετικά ταπείνωση ζητούν, τα αρνητικά  μετάνοια απαιτούν. 

πηγή

Η επικίνδυνη αυτάρκεια του Ιωάννη Καραβιδόπουλου,

Είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή: «Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος κι ο άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά κι έκανε την εξής προσευχή σχετικά με τον εαυτό του: “Θεέ μου, σ' ευχαριστώ που εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους άρπαγας, άδικος, μοιχός, ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο ναό το δέκατο απ' όλα τα εισοδήματά μου”. Ο τελώνης, αντίθετα, στεκόταν πολύ πίσω και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό. Χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: “Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό”. Σας βεβαιώνω πως αυτός έφυγε για το σπίτι του αθώος και συμφιλιωμένος με το Θεό, ενώ ο άλλος όχι· γιατί όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, κι όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί» (Λουκ. 18, 10-14).

Δυο χαρακτηριστικούς τύπους ανθρώπων μας παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή: Ένα Φαρισαίο και έναν τελώνη που προσεύχονται στο Ναό. Αποτελούν τους δυο αντίθετους πόλους της κοινωνίας της εποχής εκείνης. Ο ένας είναι ο ευσεβής και δίκαιος στα μάτια των ανθρώπων, ο γνώστης του Νόμου, ο ανήκων στην ομάδα των Φαρισαίων που ήταν η άρχουσα θρησκευτική τάξη. Ο άλλος είναι ο εκπρόσωπος της τάξεως των αμαρτωλών  των ανθρώπων που το επάγγελμά τους ήταν συνυφασμένο με την αρπαγή, τη βιαιότητα, την απομύζηση των υπαρχόντων του λαού. Τελώνης στη συνείδηση όλης της κοινωνίας της εποχής είναι ο έσχατος των αμαρτωλών.

Τί λέγουν λοιπόν οι δυο αυτοί άνθρωποι στην προσευχή τους; Ας δούμε κατ’ αρχήν την προσευχή του Φαρισαίου  προσπαθώντας να διερευνήσουμε εάν ο τύπος αυτού του θρησκευόμενου ανθρώπου είναι γνωστός και σε μας σήμερα: «Θεέ μου, σ' ευχαριστώ που εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους άρπαγας, άδικος, μοιχός, ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο ναό το δέκατο απ' όλα τα εισοδήματά μου». Η προσευχή αυτή είναι έπαινος του εαυτού του και των αρετών του. Απαριθμεί ο Φαρισαίος τα έργα του και αισθάνεται ασύγκριτη υπεροχή έναντι των λοιπών ανθρώπων, τους οποίους γενικά χαρακτηρίζει ως αμαρτωλούς. Ευχαριστεί τον Θεό ή μάλλον συγχαίρει τον εαυτό του, γιατί υπερέχει απ’ όλους τους άλλους. Δεν αισθάνεται να του λείπει τίποτε! Είναι αυτάρκης και δεν φαίνεται να εξαρτάται καθόλου από τον Θεό, αφού έχει τόσα δικά του έργα στα οποία μπορεί να στηριχθεί και για τα οποία μπορεί να καυχηθεί. Σαν κέντρο του κόσμου βλέπει όχι τον Θεό αλλά τον εαυτό του με τις πανθομολογούμενες αρετές του. Τον Θεό τον χρειάζεται μόνο για να επιβεβαιώσει και να αναγνωρίσει τις αρετές του. Δεν είναι δυνατό να έχει ο Θεός διαφορετική γνώμη για τον φτασμένο αυτόν ενάρετο άνθρωπο! Αισθάνεται τόσο κοντά στον Θεό, σαν να έχει συνάψει συμφωνία μαζί του για να κρίνουν και να κατακρίνουν από κοινού όλους τους αμαρτωλούς!

Συμφωνεί άραγε και ο Θεός με τη βεβαιότητα αυτή των δικαίων; Την απάντηση μας την δίνει το τέλος της παραβολής. Ας δούμε όμως και την προσευχή του τελώνη  Αυτός συντριμμένος από τις αμαρτίες του και βλέποντας ότι κάθε δική του πράξη και εκδήλωση συνδέεται με την αμαρτία, ζητεί ταπεινωμένος και κτυπώντας το στήθος του το έλεος του Θεού: «Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό». Δεν κρίνει κανένα, κατακρίνει μόνο τον εαυτό του, τον οποίο βλέπει τελείως χαμένο χωρίς το έλεος του Θεού.

«Δικαιώθηκε», βρήκε δηλ. χάρη, και «έφυγε για το σπίτι του αθώος και συμφιλιωμένος με το Θεό», μας λέγει το τέλος της παραβολής, ο ταπεινός τελώνης και όχι ο υψηλόφρων Φαρισαίος. Διότι «όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, κι όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί». Αυτό το τέλος της διηγήσεως θα πρέπει να ξάφνιασε αρκετά τους ακροατές του Ιησού, γιατί όλοι πίστευαν στη θρησκευτική υπεροχή των Φαρισαίων έναντι των αμαρτωλών τελωνών. Ο Ιησούς όμως θέλει να ανατρέψει την επικρατούσα γνώμη που βλέπει τελείως εξωτερικά τις ανθρώπινες εκδηλώσεις και να δείξει ότι τα βάθη της καρδιάς, που βλέπει μόνο ο Θεός, δεν συμφωνούν πάντα με τη φαινομενική ζωή.

Βέβαια πρέπει να λεχθεί προς αποφυγή παρεξηγήσεως, ότι ο Ιησούς δεν κατηγορεί τον Φαρισαίο γιατί είναι ενάρετος άνθρωπος και εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα αλλά τον κατηγορεί γιατί σ’ αυτά στηρίζει τη ζωή του και όχι στον Θεό, γιατί αισθάνεται αυτάρκεια και δεν υποπτεύεται καθόλου ότι βάση όλων των αρετών είναι η ταπείνωση. Επίσης, ο Ιησούς δεν επαινεί τον τελώνη για την αμαρτωλότητά του, αλλά γιατί έχει συνείδηση αυτής και τοποθετεί σωστά τον εαυτό του μπροστά στην κρίση του Θεού, ζητώντας το έλεος του^. γιατί από τον Θεό περιμένει τη σωτηρία του, μη έχοντας τίποτε δικό του στο οποίο να στηριχτεί.

Η παραβολή απευθύνεται, όπως λέγεται λίγο πριν απ’ αυτήν στο Ευαγγέλιο του Λουκά, προς αυτούς «που ήταν σίγουροι για την ευσέβειά τους και περιφρονούσαν τους άλλους», προς ανθρώπους δηλ. τους οποίους συναντά κανείς σε όλες τις εποχές, Ανθρώπους, οι οποίοι θεωρώντας τον εαυτό τους θρησκευτικώς αυτάρκη και φτασμένο στην αρετή, κατακρίνουν τους άλλους, τους θεωρούν ανεπανόρθωτα πε­σμένους στην αμαρτία και ενασμενίζονται στο να περιγράφουν τις τιμωρίες που όρισε ο Θεός γι’ αυτούς, ξεχνώντας ότι και αυτοί βρίσκονται κάτω από την αδέκαστη κρίση του Θεού. Κι επειδή μια τέτοια συμπεριφορά εμπεριέχει υποκρισία, στα Νέα Ελληνικά το φαρισαίος απέβη συνώνυμο του υποκριτής.

Η Εκκλησία τοποθετώντας την περικοπή αυτή ως ανάγνωσμα στην αρχή του Τριωδίου θέλει να προφυλάξει τους πιστούς από τον «υψηλόφρονα λογισμό» του Φαρισαίου  που είναι δυνατό να φωλιάζει επίσης και σε κάθε ευσεβή χριστιανό  και να προβάλει το υπόδειγμα του τελώνη που μετανιωμένος για τη ζωή του προσεύχεται με συντριβή. Ό ακόλουθος ύμνος της Εκκλησίας συνοψίζει άριστα το μήνυμα της παραβολής:

«Φαρισαίου φύγωμεν υψηγορίαν

και τελώνου μάθωμεν το ταπεινόν εν στεναγμοίς,

προς τον Σωτήρα κρανγάζοντες:

πηγή

ίλαθι, μόνε ημίν ευδιάλλακτε».

Α΄καί Β΄ εὕρεση τῆς Κεφαλῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου

Ὅταν τό συμπόσιο τοῦ Ἡρώδη ποτίστηκε μέ τό αἷμα τοῦ μεγίστου τῶν Προφητῶν καί Προδρόμου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, οἱ μαθητές τοῦ Ἰωάννη πῆγαν νά ἐνταφιάσουν τό σῶμα του (Ματθ. 14, 11), ἐνῶ ἡ δόλια Ἡρωδιάς, ἀφοῦ πῆρε τήν αἱμάσσουσα κεφαλή πού τῆς εἶχαν φέρει «ἐπί πινάκι», διέταξε νά τήν θάψουν βαθιά σέ ἀνάξιο τόπο κοντά στό παλάτι τοῦ Ἡρώδη στήν Μαχαιρούντα.

Πολύ καιρό ἀργότερα, δύο μοναχοί ἀπό τήν Ἀνατολή ἔφθασαν στήν Παλαιστίνη γιά προσκύνημα στούς Ἁγίους Τόπους. Ὁ Τίμιος Πρόδρομος φανερώθηκε σ’ αὐτούς τήν νύχτα, χωριστά στόν καθένα, καί τούς εἶπε: «Πηγαίνετε στό παλάτι τοῦ Ἡρώδη καί θά βρεῖτε ἐκεῖ τήν κεφαλή μου κάτω ἀπό τήν γῆ». Ὁδηγημένοι ἀπό τήν θεία Χάρη, δέν δυσκολεύτηκαν νά βροῦν τό μέρος ὅπου εἶχε θαφτεῖ τό τίμιο λείψανο καί εὐχαριστώντας τόν Θεό τό ἔβαλαν σέ ἕναν σάκκο καί πῆραν τόν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.

Στόν δρόμο συνάντησαν ἕναν κεραμέα ἀπό τήν Ἔμεσα πού ἔχοντας πέσει σέ μεγάλη ἔνδεια εἶχε ἀφήσει τήν πατρίδα του ἀναζητώντας καλύτερη τύχη. Μετά ἀπό νέα ἐμφάνιση τοῦ Προδρόμου, ὁ κεραμέας πῆρε τήν τίμια Κάρα καί ἐπέστρεψε στήν Ἔμεσα, ὅπου ἔκτοτε γνώρισε μεγάλη προκοπή καί εὐημερία.

Ὅταν ὁ κεραμέας ἑτοιμαζόταν νά ἀφήσει τήν ζωή αὐτή, ἔβαλε τόν ἀνεκτίμητο θησαυρό σέ ἕνα σεντούκι καί τό ἄφησε κληρονομιά στήν ἀδελφή του, συμβουλεύοντάς την νά μήν τό ἀνοίξει δίχως τήν ἐντολή αὐτοῦ πού κρυβόταν ἐκεῖ μέσα κι ὅταν θά ἐρχόταν ἡ ὥρα νά τό παραδώσει σέ κάποιον ἄνθρωπο εὐσεβῆ καί φιλόθεο.

Ἔτσι ἡ κάρα τοῦ Προδρόμου πέρασε ἀπό τόν ἕνα στόν ἄλλο φθάνοντας τελικά σέ ἕναν ἱερομόναχο ὀνόματι Εὐστάθιο, πού ἀσκήτευε σέ σπήλαιο, κοντά στήν Ἔμεσα, ἀλλά πού κρυφά ἦταν αἱρετικός ἀρειανόφρων. Παρασυρόμενος ἀπό τήν ὑπερηφάνεια, ἀπέδιδε στόν ἑαυτό του τίς πολλές ἰάσεις πού ἐπιτελοῦνταν γύρω ἀπό τόν πολύτιμο αὐτό θησαυρό καί ἐπωφελοῦνταν ἐπονείδιστα ἀπό τήν θεία Χάρη. Καθώς ἡ αἵρεσή του καί τά ἀνομήματά του ἦλθαν γρήγορα στό φῶς, ἐκδιώχθηκε ἀπό τούς ὀρθοδόξους καί ἡ τιμία Κεφαλή τοῦ Προδρόμου ἔμεινε κρυμμένη στό σπήλαιο μέχρι τήν ἐποχή πού ὁ εὐλαβής Μάρκελλος, ἄνθρωπος φιλόθεος καί φιλάρετος, ὁρίσθηκε ἡγούμενος στήν μονή πού εἶχε ἱδρυθεῖ κοντά στό σπήλαιο, ἐπί βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορα Μαρκιανοῦ (450-457 μ. Χ.) καί ἐπισκοπίας τοῦ ἐπιφανοῦς Οὐρανίου τῆς Ἔμεσης.

Ὁ Τίμιος Πρόδρομος φανερώθηκε τότε πολλές φορές στόν Μάρκελλο καί τοῦ ἔδειξε τήν εὔνοιά του μέ ἕναν στοργικό ἀσπασμό καί προσφέροντάς του ἕνα βάζο γεμάτο μέλι. Ὁδηγημένος, κατόπιν, μέ ἐντολή τοῦ Ἁγίου ἀπό ἕνα ἄστρο πού στάθηκε πάνω ἀπό ἕνα κοίλωμα τοῦ σπηλαίου, ὁ Μάρκελλος ἄρχισε νά σκάβει ἀφοῦ θυμίασε τόν τόπο. Βρῆκε τότε, κάτω ἀπό μιά μαρμάρινη πλάκα, τήν τιμία Κάρα κρυμμένη σέ ἕναν ἀμφορέα καί τό προσκύνησε μέ δάκρυα χαρᾶς. Τό πολύτιμο λείψανο ἀποτέθηκε ἀργότερα (761 μ. Χ.) στόν κύριο ναό τῆς Ἔμεσης καί ἔγινε γιά τήν πόλη πηγή εὐλογιῶν κάθε εἴδους, μέχρι τήν ἐποχή τῆς μετακομιδῆς του στά Κόμανα τῆς Καππαδοκίας, πού ὑπαγορεύθηκε ἀπό τήν ἀπειλή τῶν Ἀράβων (810-820 μ. Χ).

Ἡ Τιμία Κεφαλή τοῦ Προδρόμου παρέμενε ἐκ νέου ἀφανής, μετά τήν ἀνακομιδή της στήν Ἔμεσα, καί ἀνεφάνη σέ ἕναν μοναχό, πολλά χρόνια ἀργότερα, μέσα σέ ἀργυρό ἀγγεῖο θαμμένο στό χῶμα, σέ τόπο Ἱερό, στά Κόμανα τῆς Καππαδοκίας. Ἀπό ἐκεῖ διεκομίσθη μέ μεγάλη ἐπισημότητα στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ὁ αὐτοκράτορας καί ὁ πατριάρχης, ἐν μέσῳ σύσσωμου τοῦ λαοῦ, τήν ὑποδέχθηκαν μέ εὐλάβεια καί τήν κατέθεσαν σέ ἱερό τόπο.

Τό γεγονός τῆς Α΄ καί Β΄εὑρέσεως τῆς τιμίας Κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου ἑορτάζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία μας τήν 24^ην Φεβρουαρίου, ἐνῶ τῆς Γ΄ εὑρέσεως τήν 25^ην Μαΐου.

πηγή

Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου Α΄ και Β΄ Εύρεσις Τιμίας Κεφαλής Ιωάννου Προδρόμου Β΄ Κορινθίους Δ΄ 6-15 Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

Όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας αγωνίστηκαν στη ζωή τους να εφαρμόσουν πιστά το πανάγιον και σωστικόν θέλημα του Θεού. Υπήρξαν όμως και περιπτώσεις, σαν αυτή του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, του οποίου την Α΄ και Β΄ εύρεση της τιμίας του κεφαλής εορτάζουμε αυτή την Κυριακή, κατά την οποία ο όλος του αγώνας, μα κυρίως το μαρτυρικό του τέλος, αφήνουν αιώνιο παράδειγμα συνέπειας, θάρρους, αγωνιστικότητας και μαρτυρίου.

Γνωστή η ζωή του σε όλους τους πιστούς. Από την ώρα δε που η μοιχαλίδα και αιμομίκτης «σύζυγος» του Ηρώδου, από τη στιγμή που αυτό το απόβρασμα του Άδου, η Ηρωδιάδα, παρέλαβε την τιμίαν και μαρτυρικήν κεφαλήν «επί πίνακι» και την έθαψε για να την εξαφανίσει, τρεις φορές χάθηκε και τρεις ξαναβρέθηκε. Την τρίτη τώρα εύρεση την εορτάζει η Εκκλησία μας την 25ην Μαίου.

Βλέπουμε λοιπόν τώρα στο σημερινό μας ανάγνωσμα, ότι οι Άγιοι Απόστολοι, μεταξύ των άλλων έφεραν στη ζωή τους και το μαρτυρικό φρόνημα των Αγίων και ατρομήτων Προφητών και επεσφράγισαν τελικώς το θείο τους κήρυγμα με το ίδιο τους το αίμα.

Μαρτύρησαν όχι μόνο στο τέλος της ζωής τους, αλλά καθημερινώς επεδείκνυαν μαρτύριο, με το λευκό λεγόμενο μαρτύριο της συνειδήσεως και όχι μόνον. Τούτο σημαίνει ότι όχι απλώς διατηρούσαν μια Χερουβική συνείδηση που δοξολογούσε ακαταπαύστως την Τριαδική Θεότητα, όχι απλώς ότι δέχονταν την αποκάλυψη του Θεού, αλλά πάλιν και πολλάκις «εμπαιγμόν και μαστίγων πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών και φυλακής» (Εβρ. ΙΑ' 36).

Για τον λόγο δε αυτόν, στη συνείδηση της Εκκλησίας μας, οι μοναδικές προσωπικότητες των Αγίων Αποστόλων ταυτίζονται όχι μόνο με τις ιεραποστολικές τους περιοδείες ανά την οικουμένη, όχι μόνο με το υπό την υφήλιον θείον κήρυγμα του Χριστού, αλλά και με αυτά τα ανήκουστα μαρτύρια, προς επιβεβαίωσιν του λόγου της αληθείας. Ιδίως όμως το ένδοξο τέλος τους αφήνει έως το αμήν της Ιστορίας το αιώνιο παράδειγμα στους φιλους και οπαδούς του εσφαγμένου Αρνίου!

Έτσι λοιπόν, θέλοντας και μη, εφεξής, πιστός, και δη Ορθόδοξος Χριστιανός ίσον (=) ιεραπόστολος. Και Χριστιανός ιεραπόστολος ίσον (=) μάρτυρας για την αγάπη και την δόξα του Χριστού. Όλα τ' άλλα που ακούγονται περί δήθεν «ευγενούς συμπεριφοράς», ώστε ν' απολαύσει κανείς και τα του κόσμου αλλά και να εξασφαλίσει την ευλογία του Χριστού, δεν είναι παρά καμουφλαρισμένα κηρύγματα του διαβόλου και θεωρίες των καταραμένων σκοτεινών δυνάμεων του Άδου.

Όσο όμως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που έχει σώας τας φρένας να παραδεχθεί ότι ο ήλιος βγαίνει από την δύση, άλλο τόσο θα κατορθώσουν και τα γλοιώδη όργανα του εχθρού, που ως άλλοι τυφλοπόντικες κινούνται μέσα στις υπόγειες στοές των λυμάτων, άλλο τόσο λοιπόν τα διεστραμμένα τέκνα του Μπαθομέτ, θα κατορθώσουν να ξεγελάσουν τα τέκνα του φωτός. Τα γνήσια τέκνα της Ορθοδοξίας, στο να παρασυρθούν στις χαμένες και βλακώδεις θεωρίες των αθέων και των απίστων. Τις θεωρίες που ξεκινούν από τους οικουμενισμούς και κάθε -ισμους, έως και το ότι όλοι, θέλοντας και μη επιβάλλεται τώρα να γίνουν δωρητές οργάνων όταν επέλθει ο θάνατος.

Ναι, έχουμε αδελφοί μου να περάσουμε θλίψεις, έχουμε κατά τον λόγο του Προφητάνακτος να «διέλθωμεν δια πυρός και ύδατος», θα φθάσουμε κατά το κοινώς λεγόμενον στα όριά μας, αλλ' ουδέποτε θα εφαρμόσουμε το απαίσιο δόγμα στη ζωή μας, που υπούλως κάποιοι θέλουν να λανσάρουν στην ζωή της Εκκλησίας μας: «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω».

Ο πιστός Χριστιανός, μπορεί να είναι απλοϊκός, ενδεχομένως να είναι άσημος, έστω και αγράμματος κατά κόσμο, ουδέποτε όμως γίνεται ανόητος. Ουδέποτε καταντά ηλίθιος και ιδιώτης, όπως τον φαντάζονται οι πονηροί και κακορίζικοι εχθροί του Χριστού. Και επ' αυτού δεν έχουμε για να επιβεβαιωθούμε, παρά να φυλλομετρήσουμε, έστω και για λίγο την ιστορία. Τόσο την Εκκλησιαστική, όσο και αυτή την παγκόσμια. Την παγκόσμια ιστορία, η οποία επιτέλους δεν μπορεί να εξηγηθεί στις τόσες αντιφάσεις της, παρά αν επιχειρήσουμε να πετάξουμε την κρούστα των εξωτερικών γεγονότων και περιστάσεων, των πολέμων και των ποικίλων καταστροφών, και έτσι  να περάσουμε για να αγγίξουμε την ουσία της. Την ουσία των προσώπων και των γεγονότων που αποκαλύπτουν την αδυσώπητη πάλη μεταξύ καλού και κακού και ταυτοχρόνως τη λειτουργία των πνευματικών λεγομένων νόμων του Θεού!

Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο του ιερού μας αγώνα, έχουμε τώρα ν' αντιμετωπίσουμε και το δαιμόνιο ή άλλως, κοινωνικό καρκίνωμα που με «επιστημονικό» πασπάλισμα χαρακτηρίζεται ως «εγκεφαλικός θάνατος», με συνέπεια την αρπαγή των οργάνων του ανθρωπίνου οργανισμού.

Δεν γνωρίζω εάν έχουμε συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αποφάσεως αυτής, το ότι δηλ. ο κάθε Έλληνας τώρα, θέλοντας και μη είναι δωρητής οργάνων. Προφανώς όσοι κατασκευάζουν τα άνομα και αισχρά αυτά διατάγματα, τόσο αριστοτεχνικά και αδιάντροπα, ως άλλοι «γεφυραίοι», γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πού στοχεύουν. Όπως φυσικά γνωρίζουμε και εμείς ότι τίποτε άλλο δεν μισεί ο εχθρός του Θεού τόσο, όσο την κορωνίδα της όλης δημιουργίας. Τον άνθρωπο δηλαδή. Το θεότευκτο αυτό δημιούργημα, το οποίο πλάστηκε υπό του Πατρός δι' Υιού εν Αγίω Πνεύματι, κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού!

Βεβαίως, ο πολύς κόσμος, όπως και σε τόσα άλλα που έχει παγιδευθεί, δεν γνωρίζει απολύτως τίποτε. Η όλη μας κοινωνία «καθεύδει τον νήδυμον» και  ως άλλος Ιωνάς ρέγχει εν τη κοιλία του κύτους της διαφθοράς και της αναισθησίας. Όχι βεβαίως ότι απαλάσσονται οι άνθρωποι των ευθυνών τους, αφού και κατά κόσμον ακόμα «άγνοια νόμου δεν συγχωρείται», πόσο μάλλον  είναι απαράδεκτο και ασυγχώρητο η άγνοια του νόμου του Θεού. Αλλά, τέλος πάντων, θα λέγαμε ότι εδώ μπορεί να υπάρξει κάποια, έστω αμυδρά δικαιολογία, αφού εν πολλοίς οι πιστοί πλανώνται σήμερα «ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα» κατά τον αψευδή λόγο του Θεού.

Εκείνο όμως που κάνει τον κάθε λογικό άνθρωπο τουλάχιστον να αγανακτεί, πόσο μάλλον τον κάθε πιστό Χριστιανό, κληρικό, μοναχό, λαϊκό, είναι τούτο: Καλά, δεν υπάρχει Ελλαδική Εκκλησία; Δεν υφίσταται Εκκλησιαστική αρχή; Εξέλιπαν οι επίσκοποι από την πατρίδα μας; Ή όντως συμβαίνει αυτό που ειρωνικώς και με πόνο καρδίας εκφράζουν οι απλοί πιστοί, ότι δηλ. η Ιερά Σύνοδος μετατράπηκε απλά σε «δεσποτομηχανή» και μόνο;

Άραγε κάποιοι επίσκοποι και γενικώς άνθρωποι του κλήρου και της Εκκλησίας που κατά καιρούς εκφράζονται τόσο ελεύθερα και ανοικτά  υπέρ του εγκεφαλικού θανάτου με όλα τα συμπαρομαρτούντα, ερωτούμε, τι επιτέλους είναι; Αφελείς ή λειτουργούν ασυνείδητα ως κάποιο γρανάζι στην μεγάλη μηχανή της παγκόσμιας καταστροφής που σκοπό έχει την σατανική μείωση του ανθρωπίνου πληθυσμού; Αγνοούν λοιπόν το ότι ολοένα και περισσότεροι επιστήμονες, παγκοσμίως πλέον, αρνούνται τον εγκεφαλικό θάνατο; Και πώς είναι δυνατόν να αγνοούν καθ' ην στιγμήν εκφέρουν γνώμη επί των θεμάτων αυτών; Και αν δεν αγνοούν, τι συμβαίνει  επιτέλους και επιμένουν στις έωλες θέσεις τους. Τους θέτουμε λοιπόν ευθέως, με τη σειρά μας, τα ερωτήματα στα οποία αναμένουμε και απάντηση. Αφού ο εγκεφαλικά νεκρός άνθρωπος είναι όντως νεκρός (σύμφωνα με τους μεγάλους αυτούς φωστήρες), σε μια τέτοια τραγική περίπτωση κάποιου ανθρώπου, θα βάλετε πετραχήλι και θα φορέσετε ωμοφώριο για να του διαβάσετε την εξόδιο ακολουθία, όπως ακριβώς συμβαίνει και σε νεκρό; Και στη συνέχεια θα τον θάψετε; Ή αν είστε και «φιλελεύθεροι και προοδευτικοί» θα επιτρέψετε και την αποτέφρωσή του;

Επιτρέψτε μας και πάλι. «Πατέρες» μου, έπαψε να υφίσταται στη συνείδησή και στο νου η νηφαλιότητα; Αρνούμαστε πλέον λόγω ανθρωπαρέσκειας τις άκτιστες ενάργειες Του Θεού με αποτέλεσμα να παύσει το ορθοτομείν; Τι ακριβώς συμβαίνει; Κατορθώνουμε να λάβουμε τώρα την φοβερή επιτίμηση και υποτίμηση του Απ. Παύλου που απήυθυνε στους Γαλάτες; (Γαλάτ Γ΄1) ή θέλετε να ξεγελάσετε τους απλοϊκούς ανθρώπους; Δεν βλέπετε ότι εξευτελίζεσθε στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα, για να μην πούμε ότι με αυτά τα «εν ωμοφορίω» εγκλήματα, αποκτάτε εάν ήδη δεν έχετε αποκτήσει κώλυμα ιερωσύνης και αρχιερωσύνης, αφού η αφαίρεση ζωής δεν επιτρέπει την είσοδο εντός του ιερού βήματος;... Βλέπετε και σκέπτεσθε τις συνέπειες που έρχονται ως πνευματικοί νόμοι όταν κανείς νομίζει ότι μπορεί να παίζει «εν ου παικτοίς»;

Δεν ομιλούμε αυτή τη στιγμή για τον πολιτικό λεγόμενο κόσμο και για όσους διαθέτουν και προσκυνούν τον «θεό Μαμωνά»... Ο καθένας όμως μπορεί να εννοήσει από δω και στο εξής τι έχει να συμβεί...

Ώστε το δώρο της ζωής δεν είναι λοιπόν για όλο τον κόσμο; Τα ταλαίπωρα φτωχαδάκια δεν θα μπορούν τώρα ούτε να αρρωστήσουν; Δεν φτάνει που όταν ζουν, ως άλλες βδέλλες του υλισμού οι πλούσιοι τους ροφούν το αίμα, τώρα θα χάνουν και αυτή τη βιολογική τους ζωή;...

Στρέφουμε όμως τώρα με θλίψη και πόνο καρδιακό τον αδύναμο λόγο μας στο Αγιόνυμον Όρος και κατ' επέκτασιν στις Ιερές μονές και στις αδελφότητες της Πατρίδος μας και στον όπου γης Ορθόδοξο μοναχισμό. Πατέρες, Πατέρες άγιοι, «ώρα ημάς εξ' ύπνου εγερθήναι». Πατέρες ευλογημένοι, τυλιχτήκαμε το τιμημένο ράσο, το πολυτιμότερο βασιλικών χλαμύδων και  πορφυρών αυτοκρατορικών, όχι για να φυλάμε τα κτίρια και τα ντουβάρια. Ούτε βεβαίως θα μας ερωτήσει εν ημέρα εξόδου μας ο Δίκαιος Κριτής εάν έγιναν οι επισκευές των κτιρίων σύμφωνα με τις προδιαγραφές του Κε.Δ.Α.Κ. και τους κανόνες της πολεοδομίας. Αλλοίμονο εάν ντυθήκαμε το μέλαν ένδυμα για να καταντήσουμε μετ' ολίγον φύλακες μουσείων και αναπαραγωγοί των φολκλόρ. Ανάθεμα εάν ο θείος έρως θα μείνει σ' αυτές τις σκιές, που επιτέλους θέλοντας και μη κάποτε θ' αφανιστούν. Αλλοίμονο εάν οι προηγούμενοι Πατέρες που μας παρέδωσαν τη σκυτάλη στα χέρια, διέπονταν απ' αυτή την νόθα αντίληψη. Πατέρες ευλογημένοι. Τούτη τη στιγμή η υψηλή κορυφή του Άθω θα έπρεπε ν' αστράπτει και να βροντά εν παρρησία ως άλλο Όρος Σινά. Νυν, πίστις εστί το κινδυνευόμενον, και αθάνατες ψυχές, εν πνεύματι πλάνης πορεύονται προς το πλατύ στόμα του Άδου... Αυτές τις στιγμές, ολόκληρο το Άγιον Όρος θα έπρεπε να ήταν και από την άποψη αυτή του ελέγχου και της ομολογίας, ένα ζωντανό θυμιατήριον που θα καιγόταν ευωδιαστό το θυμίαμα της αμωμήτου ομολογίας μας, της παρρησίας και της ασυμβίβαστης ζωής μας...

Πατέρες, Ποιμένες και Αρχιποιμένες. Ας μην πέσουμε στην παγίδα των χρυσοποίκιλτων αμφίων και των ρωσικών φελονίων τα οποία και κατέστρεψαν τελικώς ολόκληρη αυτοκρατορία...

Επιτέλους, ας συνειδητοποιήσουμε (εάν όντως πιστεύουμε) ότι θάττον ή βράδιον θα δώσουμε λόγο στον Θεό. Ο δε Θεός ημών «εστί πυρ καταναλίσκον». 

Πατέρες, ας αποβάλλουμε έξωθεν της παρεμβολής τον απαίσιο Ιούδα που καιροφυλακτεί να προδώσει έτι άπαξ τον Κύριον της δόξης μέσω των κανιβαλικών τούτων νομοθετημάτων.

Ανοίξατε ώτα ψυχής τε και καρδίας στην ισχνή φωνή των απλών και πολύ μικρών και πτωχών συναδελφών σας.

Δεν είναι πλέον καιροί για τίποτε άλλο, παρά για αγώνες και μάλιστα τι αγώνες!

Διασαλπίζει από τα βάθη των αιώνων το Πνεύμα το Άγιον δια του προφήτου Ιωήλ: «Εξεγείρατε τους μαχητάς και ο πραύς έστω μαχητής». Και πόσο μάλλον θα πρέπει να τον ακούσουν, εννοήσουν και εφαρμόσουν τον λόγον τούτον όλοι, κυρίως όμως οι φερώνυμοι του προφήτου...

Βεβαίως, δεν λησμονούμε ποτέ ότι τον τελευταίον λόγο τον έχει ο Θεός, όπως θα σπεύσουν προφανώς κάποιοι να μας παρατηρήσουν. Ναι, αλλ΄εάν μένουμε μόνο σ΄αυτό δίχως εμείς να κάνουμε και ό,τι περνά από το χέρι μας, ήδη έχουμε πέσει μέσα στην καλοστημένη παγίδα του εχθρού. Διότι, ναι μεν θα γίνει του Θεού όπως πάντοτε και τελικώς θα νικήσει ο Θεός. Οπωσδήποτε αυτό και μόνο θα συμβεί. Αλλ' ας μη λησμονούμε ότι υπάρχει και η κόλαση. Η φρικτή κόλαση που περιμένει τους ριψάσπιδες και όσους θέλουν να τα έχουν καλά με τον κόσμο αρνούμενοι την μετάνοια και την ομολογία.

Ίσως και πάλι επισημάνει κανείς ότι μικρή είναι η φωνή μας και ίσως, ίσως κάποιος «καλοθελητής» επαναλάβει τον πειρασμικό λόγο ότι «ένας κούκος δεν φέρει την άνοιξη». Απαντούμε: Και ο Τίμιος Πρόδρομος  ένας ήταν όταν έλεγχε και στο τέλος φάνηκε ότι νικήθηκε. Φάνηκε ότι το στόμα του έκλεισε. Νόμισαν ότι η ελεγκτική του γλώσσα εσιώπησε. Ίσως κάποιοι τότε  και να πίστεψαν ότι εθριάμβευσε η καταραμένη Ηρωδιάδα. Ναι, τούτο όμως συνέβη μόνο για λίγο. Διότι, αφ΄ ενός μεν, «η του Προδρόμου ένδοξος αποτομή, οικονομία γέγονέ τις θεϊκή, ίνα και τοις εν Άδη του Σωτήρος κήρυξη την έλευσιν», αφ' ετέρου δε η φωνή του διά του αποκεφαλισμού (αφορισμού) του ακούεται έκτοτε ολοένα και ισχυρότερη από ποτέ.

Ακούεται μέχρι σήμερα και θα διατρανώνει τον έλεγχό της έως το τέλος του κόσμου και για πάντα. Αυτή είναι η αλήθεια. Και όποιος αρνείται τις Ευαγγελικές αυτές αλήθειες, όποιος αποστρέφεται την τελωνική μετάνοια, ας ετοιμάζεται μετά τον θάνατό του, ίσως μά

λιστα  και προώρως, λόγω «εγκεφαλικού του θανάτου», προς συνάντηση του Ηρώδη και της πόρνης του, με ολόκληρο τον συρφετό της κολάσεως, μεταξύ δε των οποίων «πρώτη θέση» κατέχουν οι δειλοί (Αποκάλ. ΚΑ΄ 8).

Ω, Τίμιε Πρόδρομε, ένδοξε αρχηγέ του Ορθοδόξου Μοναχικού μας Τάγματος!

Ω, μεγάλε κήρυκα της αληθείας, φίλε και Βαπτιστά του Χριστού!

Δώσε, Πρόδρομε ν' αφυπνιστούμε εμείς τα τέκνα σου και χάρισε την παρρησία σ' όσους αγαπούν τον Κύριο. Το θάρρος της ομολογίας ώστε, να ορθοτομούν και να ελέγχουν. Να κηρύττουν δε δίχως να βλέπουν σε πρόσωπα ανθρώπων. Και αν χρειαστεί, «ένεκεν αληθείας» και για την αγάπη των αδελφών που ως αρνία άκακα σφαγιάζονται πλέον, να δώσουν ακόμα και αυτή την ζωή τους.

Αμην.