Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, Ο ΤΣΑΒΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΟΣΩΝ ΔΕΝ... ΣΥΜΒΑΔΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ!

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Περνώντας από την Περσία ο Μάρκο Πόλο το 1273 δεν μπορούσε παρά να συναντήσει το φρούριο και την κοιλάδα του Αλαμούτ, έδρα του φοβερού Γέροντα του Βουνού και των Ασσασίνων του. Εκεί εργάστηκε ως ιεροκήρυκας ο Σαμπάχ, ο περίφημος «Γηραιός Άνθρωπος» ή «Ηγεμών των Ορέων»  και απέκτησε πολλούς οπαδούς με τη βοήθεια των οποίων κατέλαβε το περσικό φρούριο Alamut (βορειοδυτικό Ιράν) ή αλλιώς «Φωλεά των Γυπών». 

Το όνομα Ασσασίνοι αποτελεί μέχρι σήμερα στις περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες συνώνυμο της έννοιας «δολοφόνος». Στην πραγματικότητα οι Ασσασίνοι ήταν κάτι περισσότερο: ένα μυστικιστικό ισλαμικό τάγμα που έδρασε στη Μέση Ανατολή την περίοδο μεταξύ του 11ου και του 13ου αιώνα και στόχος του οποίου ήταν η επιβολή μέσω του τρόμου που προκαλούσαν τα μέλη του, δολοφονώντας δημόσια αλλόδοξους (σουνίτες) ή αλλόθρησκους (χριστιανούς σταυροφόρους) ηγέτες της περιοχής.

Οι Ασσασίνοι πίστευαν ότι με αυτό τον τρόπο αποσταθεροποιούσαν τα καθεστώτα της Μέσης Ανατολής διευκολύνοντας την επικράτηση του τάγματός τους. Υπ' αυτή την έννοια όμως η συμμετοχή τους σ' αυτό δεν αποτελούσε παρά μία τελετουργική προετοιμασία για το θάνατό τους, αφού ο δημόσιος χαρακτήρας των δολοφονικών τους ενεργειών είχε ως φυσική κατάληξη το θάνατο και των ιδίων.

Ενώ όμως το τάγμα των Ασσασίνων ήταν γνωστό για τους ηγέτες της Μέσης Ανατολής, για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ευρώπης αποτελούσε έναν θρύλο, μία “σκοτεινή ομάδα” που λειτουργούσε με μυστηριώδεις τρόπους. Και ενώ οι τρόποι τους και η μεθοδολογία τους, συμπεριλαμβανομένου και του εθισμού τους στο χασίς ήταν απλοί και εξηγήσιμοι, είχαν προσλάβει μυθικές διαστάσεις. Και πολύ άνετα κάποιος θα κατέτασσε στην κατηγορία των “συνομωσιολόγων” όποιον προσπαθούσε να εξηγήσει το πώς και το γιατί έκαναν το τι έκαναν.

Οι δε σκοποί τους συγκεκριμένοι. Η επιβολή, διά της δολοφονίας προσωπικοτήτων της δικής τους άποψης για την επικυριαρχία του Ισλάμ. Από τότε μέχρι σήμερα, έχουν περάσει πολλά χρόνια. Όμως η δυναμική της δολοφονίας κάποιου πολιτικού παράγοντα που αντιτίθεται στα σχέδια μιας συγκεκριμένης ομάδας, ενός ίσως χαρισματικού ηγέτη πάντα παραμένει η ίδια.

Η περίπτωση της Κίρσνερ

Μετά την δημοσιοποίηση του ότι η Πρόεδρος της Αργεντινής Κίρσνερ πάσχει από καρκίνο, ο πρόσφατα εκλιπών Ούγκο Τσάβες αναρωτήθηκε εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναπτύξει κάποιου είδους τεχνολογία η οποία τους επιτρέπει να προκαλούν την ανάπτυξη της επάρατου αυτής αρρώστιας σε όποιον αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά τους.

Μια απορία που μπορεί να χαρακτηριστεί ως εύλογη καθώς εκτός από τον ίδιο και την Πρόεδρο της Αργεντινής με καρκίνο έχουν διαγνωστεί και οι Φερνάντο Λούγο πρόεδρος της Παραγουάης, η Ντίλμα Ρούσεφ της Βραζιλίας καθώς και ο προκάτοχός της Ινάσιο Λούλα. Η δε ανάπτυξη του καρκίνου είναι γνωστό πως επηρεάζεται από εξωγενείς παράγοντες.

Πληγείς τότε και ο ίδιος από καρκίνο, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας προέβη στις δηλώσεις αυτές μιλώντας σε στρατιωτική βάση της χώρας του. Διευκρίνισε ότι δεν κάνει κάποια αβασάνιστη καταγγελία αλλά ότι «σκέφτεται φωναχτά», έχοντας προφανώς στο μυαλό του ότι  Ο κ. Τσάβες χαρακτήρισε πολύ παράξενο το γεγονός επισημαίνοντας ότι τα περιστατικά καρκινοπαθειών στους ηγέτες της Λατινικής Αμερικής δύσκολα μπορούν να εξηγηθούν «με τους νόμους των πιθανοτήτων».

«Δεν θα ήταν παράξενο να έχουν (σσ: οι ΗΠΑ) αναπτύξει μια τεχνολογία ώστε να προκαλούν καρκίνο χωρίς κανείς να το ξέρει;», διερωτήθηκε ο Τσάβες. Και, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πρόσθεσε ότι στο εξής θα προσέχει ιδιαίτερα τον Εβο Μοράλες και τον Ράφαελ Κορία (προέδρους Βολιβίας και Εκουαδόρ αντίστοιχα) μήπως κι αυτοί πάθουν τα ίδια.

Η αντίδραση των ΗΠΑ

Από την πλευρά τους οι ΗΠΑ χαρακτήρισαν φρικτές" και "καταδικαστέες" τις δηλώσεις του προέδρου της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, ο οποίος άφησε να εννοηθεί ότι υπάρχει μια αμερικανική "τεχνολογία" που προκαλεί καρκίνο, μία ημέρα αφότου ανακοινώθηκε ότι η πρόεδρος της Αργεντινής θα υποβληθεί σε επέμβαση για την αφαίρεση όγκου.

"Όσον αφορά τις δηλώσεις του Ούγκο Τσάβες, θα πως απλώς ότι είναι φρικτές και καταδικαστέες",είπε η εκπρόσωπος του State Department, Βικτόρια Νούλαντ, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε.

Όσο όμως και αν το χαρακτηρίζουν... φρικιαστικό οι ΗΠΑ, η αλήθεια είναι ότι διαθέτουν “προϊστορία”.

Τα πειράματα στην Γουατεμάλα

Την διετία 1946-48 ενώ στην Ευρώπη οι νικητές δίκαζαν τους Γερμανούς ηττημένους του πολέμου, οι Αμερικανοί έκαναν πειράματα στην Γουατεμάλα. Περίπου 1.500 άνθρωποι μολύνθηκαν εν αγνοία τους με σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, όπως η σύφιλη και η βλεννόρροια, στο πλαίσιο των πειραμάτων, προκειμένου να δοκιμαστεί η αποτελεσματικότητα της πενικιλίνης.

Οι ερευνητές, όπως αποδεικνύεται, είχαν επιλέξει ως πειραματόζωα για τα 17 είδη ιατρικών πειραμάτων άτομα από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Τα πειράματα που έγιναν σε ανθρώπους στη Γουατεμάλα αποκαλύφθηκαν μετά την εύρεση των αρχείων του γιατρού που ήταν υπεύθυνος για αυτά. Ο γιατρός Τζον Κάτλερ πέθανε το 2003.

Η υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, όταν αποκαλύφθηκαν τα παραπάνω, Χίλαρι Κλίντον, ζήτησε συγγνώμη από τη Γουατεμάλα , ενώ ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα τηλεφώνησε για τον ίδιο λόγο στον ομόλογό του Αλβάρο Κολόμ και του εξέφρασε τη βαθειά του λύπη.

Ο Αραφάτ, ο Χριστόδουλος και πόσοι άλλοι!

Οι Λατινοαμερικάνοι ηγέτες όμως δεν είναι οι μοναδικοί που πλήττονται από τέτοιες περίεργες περιπτώσεις ξαφνικών καρκίνων! Και σε άλλα μέρη του κόσμου, άτομα που βρίσκονται να υψώνουν τους εαυτούς τους ως εμπόδια στα σχέδια της Νέας Τάξης πλήττονται από ξαφνικές και θανατηφόρες ασθένειες.

Όπως παραδείγματος χάριν η περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου που κινούταν σε εντελώς διαφορετικό μονοπάτι από αυτό του σημερινού Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου.

Ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών Φίλιππος Κουτσάφτης μετά από ερώτημα του βουλευτή Νίκου Νικολόπουλου με έγγραφό του αναφέρει ότι δεν υπήρξε έγγραφη παραγγελία για τη διενέργεια ιατροδικαστικής διερεύνησης στη σορό του μακαριστού αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, συνεπώς τα ακριβή αιτία του θανάτου του δεν είναι γνωστά!

Μάλιστα φίλος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου επικαλούμενος μαρτυρία του πρώην θεράποντος ιατρού του μεγάλου ιεράρχη, γιατρού Φώλια, τόνισε ότι "μου είχε πει ο γιατρός του ότι δύο καρκίνοι δεν δικαιολογούνται. Στο Αρεταίειο όπως έλεγε και ο Χριστόδουλος είχε υποστεί αλλεπάλληλες ακτινοβολίες. Μετά τον πήγαν στην Αμερική, τον άνοιξαν και δεν του έκαναν μεταμόσχευση. Και εκεί κάτι έγινε”.

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του θανάτου του Αραφάτ, ο οποίος ακόμη ερευνάται μετά τις αποδείξεις που βρέθηκαν για την ύπαρξη δηλητηριωδών ουσιών στην σορό του.
πηγή

ΠΕΡΙ ΤΗΣ "ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ" ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (με αφορμή Εγκύκλιο του Σεβ. Πειραιώς Σεραφείμ)

Υπόρρητη έκκληση ορισμού του πολυθρύλητου Οικουμενισμού 

Του θεολόγου - φιλολόγου Κώστα Νούση

Η φετινή ποιμαντορική εγκύκλιος του Μητροπολίτου Πειραιώς επ’ αφορμή της ημέρας της Κυριακής της Ορθοδοξίας πόρρω απέχει της πρόσφατης καθ’ υπέρβασιν λειτουργικής ανάγνωσης πρόσθετων αναθεμάτων από άμβωνος υπό του ιδίου. Ο Σεβασμιώτατος, κινούμενος ήδη σε έναν δρόμο μιας πλέον - ευχάριστης για πολλούς και αισιόδοξης προοπτικής, τον οποίον ων τίμιος θα ακολουθεί περισσότερο στο εξής βλέποντας το ακατάστατον των ποικιλώνυμων φονταμενταλιστών, που τη μια μέρα τον λιβανίζουν και την επόμενη τον καθυβρίζουν, ως επισυνέβη τώρα τελευταία – νηφάλιας προσέγγισης των θεολογικών και εκκλησιαστικών πραγμάτων, εξέδωσε τη σχετική εγκύκλιο αναφερόμενος στο θέμα του Οικουμενισμού, τον οποίο χαρακτηρίζει ως «παναίρεση» και τη μεγαλύτερη αίρεση της εποχής μας, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη βιβλιογραφία την οποία και παραθέτει. 

Αν και προσωπικά δεν είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος με τον τρόπο ανάπτυξης του εν λόγω θέματος και δη με τη συγκεκριμένη βιβλιογραφική – επιστημονική του κάλυψη, θα έλεγα ότι σε γενικές γραμμές είναι ένα κείμενο δομημένο πάνω σε μια σταθερή βάση και ακολουθεί μια συνεπή γραμμή και στοχοθεσία απ’ αρχής μέχρι τέλος. Ωστόσο, θα ήθελα να σταθώ σε τρία σημεία. 

Το πρώτο: «ὑπάρχει ἕνα προκαθορισμένο σχέδιο ἑνώσεως, πού ὁδηγεῖ στήν διαμυστηριακή κοινωνία (intercommunio) πασῶν τῶν αἱρέσεων καί τῶν θρησκειῶν, στήν ἐπιβολή τῆς πανθρησκείας καί τό ὁποῖο ἀποτελεῖται ἀπό τρεῖς φάσεις. Ἡ πρώτη φάση τοῦ σχεδίου ἑνώσεως εἶναι ἡ ἕνωση ὅλων τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, δηλ. ὁ διαχριστιανικός οἰκουμενισμός. Ἡ δεύτερη φάση εἶναι ἡ ἕνωση ὅλων τῶν θρησκειῶν, δηλ. ὁ διαθρησκειακός οἰκουμενισμός καί ἡ τρίτη φάση εἶναι ἡ ἕνωση ὅλων τῶν ὁμολογιῶν καί τῶν θρησκειῶν, δηλ. ἡ ἐπιβολή τῆς πανθρησκείας, μέ ἀρχηγό τόν αἱρεσιάρχη Πάπα τῆς Ρώμης, ὁ ὁποῖος θά παραδώσει τήν παγκόσμια ἐξουσία στόν Ἀντίχριστο». Θα ήθελα να ερωτήσω αν πρόκειται για τεκμηριωμένη θεολογική διακοίνωση - διαπίστωση ή αυθαίρετη προφητική εξαγγελία. Φοβάμαι ότι είναι ειλημμένο μέσα από τη βιβλιογραφία που χρησιμοποίησε, που κινείται μάλλον στον χώρο της «λαϊκής και χρηστικής» ευσέβειας παρά σε εκείνον της αμιγώς θεολογικής (επιστημονικώς και πατερικώς). Ιδιαίτερα εν προκειμένω αξιοπρόσεχτη είναι η κατάληξη για την ένωση των πάντων υπό τον πάπα Ρώμης και την αυτοπαράδοση εκείνου στον αντίχριστο. Τέτοιες προρρητικού, μάλλον όμως ανεπέρειστου χαρακτήρα ανακοινώσεις, ίσως δεν αποτελούν τόσο σοβαρό πρόβλημα, όσο επανατοποθετούν στο τραπέζι το θέμα της επιτακτικής ανάγκης μιας θεολογικότερης εκφοράς του ποιμαντικού λόγου της Εκκλησίας στα χρόνια της μετανεωτερικότητας, στα οποία δεν μπορούν ουσιωδώς να «σταθούν» ευπρεπώς πλέον τέτοιου είδους πληροφορίες και συμπεράσματα. 

Το δεύτερο σημείο έχει σχέση με τον ρωμαιοκαθολικισμό ως περί δεύτερου πνεύμονος της Εκκλησίας. Δεν θέλω να σχολιάσω ότι εδώ ακριβώς υποκρύπτεται έμμεση βολή σε συγκεκριμένα εκκλησιαστικά πρόσωπα, κάτι βέβαια που δεν είναι αυτοδικαίως μεμπτό, εφόσον πρόκειται για θεολογική διαφωνία που γίνεται εν αγαπητικώ διαλόγω και τεκμηριωμένη βασάνω και ευπρεπεία. Όμως το τελευταίο ακυρώνεται ευθύς αμέσως, όταν οι φορείς τέτοιων θέσεων βαπτίζονται αυτόχρημα «οικουμενιστές». Αλλά και δεν κατανοώ επίσης γιατί θα έπρεπε να φοβόμαστε τέτοιες φράσεις με αρκετή δόση ιστορικής και θεολογικής αληθείας. Ας μην ξεχνάμε πως και εμείς πλέον ανήκουμε στη Δύση και διαλεγόμαστε με αυτήν όχι ως με αλλοθρήσκους, αλλά πάνω στη βάση της αρχέγονης κοινής μας χριστιανικής παράδοσης και με την προοπτική ενός μέλλοντος συμπόρευσης, εκτός και θέλουμε να στρουθοκαμηλίσουμε ή να ακολουθήσουμε την ατραπό μιας αυτοαπομονωτικής ουτοπίας, κάτι εξάλλου που θεωρώ αδύνατο, διότι και να το επιθυμούσαμε, απλούστατα δεν θα μας το επέτρεπαν πολλοί παράγοντες. 

Το τρίτο σημείο είναι το εξής: «ἡ μεταπατερική ἤ νεοπατερική αἵρεση κάνει λόγο γιά τήν ὑπέρβαση, τό ξεπέρασμα, τήν περιθωριοποίηση τοῦ συνόλου τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν ἀντικατάστασή τους ἀπό τούς σημερινούς, συγχρόνους δῆθεν «νέους πατέρες», τούς μεταπατερικούς οἰκουμενιστές». Η γενικευτική και αφοριστική επιθετική τούτη χρήση του περιεχομένου μιας καινοφανούς αίρεσης, που οριοθετείται κατ’ εμέ μάλλον αυθαίρετα, βεβιασμένα και πρόχειρα, περισσότερο συγχέει τα θεολογικά μας πράγματα παρά τα θεραπεύει, εφόσον τοιουτοτρόπως γενόμενη τραυματίζει και θίγει συγκεκριμένα πρόσωπα, στα οποία προσάπτεται ως ρετσινιά κακοδοξίας. Πρόκειται σαφέστατα για βαριές κατηγορίες, όπως είναι κυρίως η περιθωριοποίηση του συνόλου των αγίων Πατέρων και η αντικατάστασή τους από «νεοπατέρες οικουμενιστές», οι οποίοι αναφέρονται συνθηματικά και δεν προσδιορίζονται ούτε ονοματίζονται, αφήνοντας ποικίλα κενά και απορίες σε όλους μας. 

Σε κάθε περίπτωση, όμως, το κείμενο είναι μια συμπυκνωμένη παράθεση θεολογικών – εκκλησιολογικών επίκαιρων ζητημάτων για τα οποία δεν έχει ξεκινήσει, ως θα όφειλε, ένας αξιόλογος και νηφάλιος, ώριμος πλέον και επιβεβλημένος, διάλογος.Και εδώ κατ’ εμέ έγκειται περισσότερο η αξία της ποιμαντορικής αυτής εγκυκλίου. Ο Σεβασμιώτατος προσπαθεί όχι τόσο να προστατέψει το ποίμνιό του, το οποίο εξάπαντος δεν κινδυνεύει να μολυνθεί από τον οικουμενισμό τη στιγμή τούτη, όσο να εκπέμψει μια εναγώνια, πλην υποφώσκουσα, κλήση για θεολογικό διάλογο και διασάφηση εκκρεμών σχετικών ζητημάτων. Διότι, εφόσον θέλουμε να είμεθα άπαντες εν Πνεύματι δίκαιοι, αν ισχύουν έστω και επ’ ελάχιστον ορισμένες από τις ενστάσεις του Επισκόπου μέσα στις συνειδήσεις, πρακτικές και προοπτικές ορισμένων μελών (κυρίως ποιμένων) της Εκκλησίας, τότε οπωσδήποτε έχουμε πρόβλημα και χρήζει ταχείας θεραπείας. 

Κ.Ν. 

12/3/2013

πηγή

Φιλάρετος Κωνσταμονίτης, ο όσιος του Θεού (τού Αρχιμ. Πορφυρίου Μπατσαρά )

Tα δύο συνεχόμενα έτη, 2012 και 2013, είναι για ένα άξιο τέκνο της Ημαθίας επετειακά. Αναφερόμαστε στον Όσιο Γέροντα Φιλάρετο τον Κωνσταμονίτη, που γεννήθηκε στο χωριό που τότε ονομαζόταν Τσιόρνοβο, η σημερινή Φυτειά, το κεφαλοχώρι αυτό του Βερμίου.Το 1912, στις 26 Οκτωβρίου, την ημέρα του Μυροβλύτη πολιούχου της Συμβασι-λεύουσας Θεσσαλονίκης, και ενώ η πόλη πανηγύριζε την απελευθέρωσή της από τον Οθωμανικό ζυγό, από τον αρχιστράτη-γο και ελευθερωτή Κωνσταντίνο, διάδοχο τότε του βασιλικού θρόνου της φιλτάτης πατρίδας μας Ελλάδας, ο εικοσάχρονος περίπου Αντώνιος Μάστορας, που μόλις είχε επιστρέψει από την Αμερική με πλοίο στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, αναχω-ρούσε για το Περιβόλι της Παναγίας. Με  το ίδιο καράβι επέστρεφαν στην πατρίδα Ελλάδα και άλλοι συνομήλικοι. Εκείνοι θα γύριζαν στην οικογενειακή θαλπωρή, αλλά ο Αντώνης από καιρό το σχεδίαζε και τώρα έβαζε σε εφαρμογή να φύγει στο Άγιο Όρος και να γίνει μοναχός.Πού έμαθε ο Αντώνης για τον ιερό Άθωνα και τι τον έκανε να αναχωρήσει για εκεί ποτέ δεν θα το μάθουμε πλέον. Ποτέ ο ίδιος δεν το φανέρωσε. Ήταν κάποιο όραμα, μήπως ήταν εμφάνιση της Θεοτό-κου, γνώρισε κάποιον αγιορείτη γέροντα; Μόνο εκείνος το ήξερε. Ποτέ δεν αναφέρ-θηκε σε αυτό. Μεταφορικό μέσο για το Άγιο Όρος μέχρι την Αρναία της Χαλκιδικής δεν ξε-ρουμε. Από εκεί και πέρα στοίχισε έναν χαλκιδικιώτη αγωγιάτη, φόρτωσαν την βαλίτσα του στο υποζύγιο, και ξεκίνησαν ένα ταξίδι, που για τον Αντώνη δεν θα είχε γυρισμό.Ήταν 26 Οκτωβρίου 1912 όταν ο Αντώνης εγκατέλειπε την επίγεια πατρίδα, για τον επίγειο Παράδεισο, το Περιβόλι της Παναγίας.

Στις 28 Ιανουαρίου / 10 Φεβρουαρίου 1963 ο αρχιμανδρίτης Φιλάρετος αναχώρησε για την αιώνια πατρίδα, τον ουρανό. Στα 51 αυτά έτη επίγειας βιοτής ένας ακόμα άγιος ανδρώθηκε στο Άγιο Όρος. Κατά το έτος 1890, στο χωριό του Βερμίου Τσιόρνοβο, ο Γεώργιος Μάστορας και η Αικατερίνη Στεργίου έφεραν στον κόσμο ένα αρσενικό παιδί, που έλαβε το όνομα Αντώνιος κατά το άγιο βάπτισμα. Στην ηλικία των 22 ετών, ο Αντώνης, με εντολή του μεγαλομάρτυρα στρατηλάτη της Συμβασιλεύουσας, του μυροβλύτη Αγίου Δημητρίου, εγγράφεται ως δόκιμος στο Μοναστήρι του Αγίου Στεφάνου, στο άγιο όρος του Άθωνος.

Το μοναστήρι του Κωνσταμονίτου, τα χρόνια εκείνα δεν μπορούμε να πούμε ότι περνούσε και την καλύτερη πνευματική του περίοδο. Οι αγιορείτες πατέρες, με τον χαρακτηριστικό ευφυή και εκφραστικότατο τρόπο τους, απέδιδαν την κατάστασή του με φράσεις που δανείζονταν από τους κατ’ ήχον αναβαθμούς του κυριακάτικου όρθρου. «Τι γίνεται στού Κωνσταμονίτου;» ρωτούσε ο ένας, για να απαντήσει ο άλλος «επί οίκον Δαβίδ φόβος μέγας» ή, σε άλλη περίπτωση, «επί οίκον Δαβίδ τα φοβερά τελεσιουργείται».

Ήταν οι εποχές δύσκολες. Τα μοναστήρια τα κουμάνταραν οι προιστάμενοι – ισόβιοι ηγουμενοσύμβουλοι – ενώ οι ηγούμενοι περιορίζονταν σε ελάχιστα λειτουργικά καθήκοντα, «για το μπαστούνι», όπως χαρακτηριστικά έλεγαν στο Άγιο Όρος. Ακόμα και για την εξομολόγηση των μοναχών, καλούσαν εξωτερικούς πνευματικούς – εξομολόγους, ασκητές από τις αγιορειτικές σκήτες, εγνωσμένης και γνωστής παναγιορειτικά πνευματικότητος. Όλη η διοίκηση, αλλά και το ταμείο, βρισκόταν στα χέρια του πιο ισχυρού προισταμένου, ο οποίος μπορούσε να αλλάξει τον ηγούμενο, όποτε ήθελε, αν δεν υπήκουε!; Νόμος στο μοναστήρι ήταν το δικό του θέλημα. Παράδοξη, για τα μοναστικά δεδομένα, και τραγική για μοναχό κατάσταση! Ο μοναχός, που οφείλει να υπακούει στον γέροντα και ηγούμενο του, να διατάζει και να έχει αυτός τον πρώτο λόγο. Αυτά γινόταν και στην Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου, όπου «κυβερνούσε» ο μοναχός που το όνομά του υποκρύπτεται μέσα στα λόγια των αντιφώνων.

Όμως εκείνες οι εποχές ανέδειξαν αγίους ηγουμένους, τον Γέροντα Ιερώνυμο στην Σιμωνόπετρα, τον Αρχιμανδρίτη Αθανάσιο στην Μονή Γρηγορίου, τον ηγούμενο Κοδράτο στην Μονή Καρακάλλου. Καί φυσικά, τον αγίας μνήμης γέροντα Φιλάρετο. Ο ηγούμενος, στα αγιορειτικά μοναστήρια, έχει το πρώτο στασίδι στο Καθολικό, δίπλα ακριβώς στον ηγουμενικό θρόνο. Εκεί ήταν και η θέση του πατρός Φιλαρέτου. Και στις επίσημες ημέρες, εορτές και πανηγύρεις, και Κυριακές, ο ηγούμενος ενδύεται τον επίσημο, πορφυρό συνήθως ή μέλανα, μανδύα του και ανεβαίνει στον θρόνο του. Στου  Κωνσταμονίτου όμως, ο παπα-Φι-λάρετος πότε δεν φόρεσε τον ηγουμενικό μανδύα, παρά μόνον την ημέρα που ενθρονίστηκε από την Ιερά Κοινότητα στον θρόνο του Αγίου Στεφάνου. Και για «στασίδι του» είχε επιλέξει μία γωνία μέσα στο ιερό βήμα, πίσω από την τεμπλαία εικόνα της Θεοτόκου. Λειτουργούσε απλά, σαν ιερομόναχος, κάθε ημέρα, όλα τα χρόνια της επίγειας ιερωσύνης του, και όταν δεν είχε εκφωνήσεις, στεκόταν όρθιος στην ίδια πάντα θέση. Ρωτήσαμε στο μοναστήρι του και ζητήσαμε να δούμε τον ηγουμενικό μανδύα του ηγουμένου Φιλαρέτου, αλλά στο Κωσταμονίτου δεν υπήρχε καν μανδύας. Όταν τον χρειαζόταν, δανείζονταν από την Μονή Ξενοφώντος, μέχρι τελευταία. Ο πατήρ Φιλάρετος ήταν μικρού αναστήματος, με στρογγυλό πρόσωπο, πυκνή γενειοφυία, δασέα φρύδια, φωτεινά μάτια. Πράος, γλυκύς, ταπεινός, άκακος, προσηνής, ολιγόλογος.

Πέρασε, σαν δόκιμος, από το διακόνημα του μαγείρου σε μετόχι της Μονής, και ως μοναχός, από το «διακόνημα των αρχαρίων», το βαρύ διακόνημα του εκκλησιαστικού, μέχρι που έλαβε την ιερωσύνη, και τελικά το ισόβιο διακόνημα του ηγουμένου.

Ως ηγούμενο, τον εύρισκαν οι προσκυνητές στην αυλή του μοναστηριού, και δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι αυτός ο απλούτσικος και ατημέλητος μοναχός ήταν ο ηγούμενος της Μονής. Όμως, κάποια στιγμή, σε φώναζε κοντά του και σε φανέρωνε πράγματα που τα είχες καλά κρυμμένα μέσα στο βάθος της ψυχής σου. Και τα έλεγε με τέτοια αφοπλιστική αθωότητα που δεν μπορούσε κανείς να τον αμφισβητήσει.

Οι εκκλησιαστικές λειτουργικές συνάξεις, οι Ακολουθίες, στον ιερόν Άθωνα, προαναγγέλονται με την κρούση του ταλάντου, τρεις φορές, και της καμπάνας δύο. Καμπάνα, τάλαντο-τάλαντο-τάλαντο, καμπάνα. Ο παπα-Φιλάρετος από την πρώτη καμπάνα κατέβαινε στο Καθολικό, την κεντρική εκκλησία της Μονής, και περίμενε. Όμως αυτό σκανδάλιζε τον εντεταλμένο μοναχό, τον εκκλησιαστικό, ο οποίος ήθελε μόνος του μέσα στην εκκλησία και απερίσπαστος από την παρουσία άλλων προσώπων, να ανάψει τα καντήλια και γενικά να ετοιμάσει τον ναό για την επόμενη ακολουθία. Δεν ήταν σπάνιο, σε μερικές περιπτώσεις, όταν πλέον ήταν ο πατήρ Φιλάρετος μεγάλης ηλικίας, να ξυπνάει νωρίτερα και να ζητάει από τον εκκλησιαστικό να σημάνει και να ανοίξει την εκκλησία, γιατί πέρασε … η ώρα …Οι επίσημοι της εποχής εκφράζονταν με τα πλέον επαινετικά σχόλια για τον όσιο εκείνον άνθρωπο του Θεού.

Ήταν καθιερωμένη η αντίληψη ότι ο γέρο-Φιλάρετος, ο ηγούμενος της Κωνσταμονίτου, ήταν στην εποχή του ο αγιότερος ηγούμενος στο Άγιο Όρος, όπως είχε καταθέσει την μαρτυρία του ο Σωτήριος Σχοινάς, μεγαλο-εκδότης από τον Βόλο, που εξέδιδε εκείνα τα χρόνια το εξαιρετικό περιοδικό «Αγιορειτική Βιβλιοθήκη».Τα χρόνια κύλησαν. Το έτος 1963 θεωρήθηκε από τον τότε οικουμενικό πατριάρχη Αθηναγόρα τον μεγαλοπρεπέστατο ως επετειακό έτος για τον ιερό Άθωνα. Συμπληρώνονταν χίλια έτη από την ίδρυση, από τον Όσιο Αθανάσιο και τον αυτο-κράτορα Νικηφόρο Φωκά, της Μεγίστης Λαύρας. Το έτος αυτό ήταν και το τελευταίο της επίγειας ζωής του οσίου Φιλαρέτου. Στις 28 Ιανουαρίου (Φεβρουαρίου 10) το 1963, ο Κύριος κάλεσε κοντά του και τον πατέρα Φιλάρετο.

Στην αγιορειτική Μονή του Κωνσταμονίτου συχνοί είναι οι προσκυνητές μέχρι σήμερα που βρίσκουν την τιμία κάρα του αγίου Γέροντος στο κοιμητήριο της Μονής και την ασπάζονται με πολλή ευλάβεια.Καί εμείς την προσκυνήσαμε και, με την ευλογία του γέροντος Αγάθωνος, πριν πολλά χρόνια, ελάβαμε λίγο λειψανάκι από τα κροταφικά οστέα.

Από αυτά, ο μα-καρίτης παπα Ευθύμιος, εφημέριος της πατρίδας του γέροντος, της Φυτειάς, έβαλε σε ασημένια λειψανοθήκη το τεμάχιο που, με την ευλογία του σεπτού ποιμενάρχη μας, του δώσαμε. Και το προσκυνούσε σε κάθε ιερή ακολουθία, εκεί στον ενοριακό ναό του χωριού του.Δεν είναι λίγοι και αυτοί που επικαλούνται και ζητούν την βοήθεια του οσίου πατρός, και μάλιστα σε καιρό πειρασμού. Εφέτος λοιπόν έκλεισαν εκατό χρόνια από την αποταγή του Αντωνίου Μάστορα και πενήντα από την κοίμηση του ιδίου, του μακαριστού και οσίου Γέροντος Φιλαρέτου Κωνσταμονίτου.

Μακάρι να μας συντροφεύει η πατρική του ευχή και προσευχή.

ΠΗΓΗ.Περιοδικό ΠΑΥΛΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

πηγή

«ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ» ΤΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ: ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΑΝΑΙΜΑΚΤΗ

«ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ» ΤΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ:

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΑΝΑΙΜΑΚΤΗ

Στυλιανός Γ. Παπαδόπουλος (+)

Ὁμότιμου Καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

  Συζητήθηκε πολὺ καὶ συχνὰ συζητεῖται ἀκόμα ἡ ἔννοια τοῦ ὅρου «ἀνάμνησις», ποὺ κατὰ τὴν σύσταση-ἵδρυση τοῦ μυστηρίου τῆς Εὐχαριστίας χρησιμοποίησε ὁ Κύριος καὶ ποὺ τὴν διέσωσαν πρῶτος ὁ Παῦλος (A΄ Κορ.11,24-25) καὶ μετὰ ὁ Λουκᾶς (22,19): «Τοῦτο ποιεῖτεεἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν». Μὲ ὅσα στὶς προηγούμενες παραγράφους ἐπισημάνθηκαν, ἔγινε, φρονοῦμε, σαφὲς ὅτι ἡ Εὐχαριστία, τὴν ὁποία ὁΠαῦλος καὶ οἱ Εὐαγγελιστὲς παραδίδουν ὡς πράξη τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ρεαλιστικὴ καὶ ταυτόσημη πρὸς ἐκείνη ποὺ τέλεσε στὸ Μυστικὸ δεῖπνο ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ἄρα, τὸ«ἀνάμνησις» δὲν σημαίνει ἐδῶ ἁπλὴ μνήμη, ἐνθύμηση καὶ ὑπόμνηση, γιὰ νὰ θυμᾶσθε.Ἔχει ἄλλο λόγο:

Διὰ τῆς Εὐχαριστίας ὁ Κύριος θὰ εἶναι μὲ τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς πιστοὺς γενικὰ «πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. 28,30). Ὄχι ἁπλὰ ὡς Θεός, ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς εἶναι πανταχοῦ παρών, ἀλλὰ καὶ ὡς Χριστός, ὡς Θεάνθρωπος. Δηλαδή, μολονότι ἀναλήφθηκε,θὰ εἶναι παρὼν μὲ τὴν ἀνθρώπινηφύση του, τὴν ὁποία ἁγίασε καὶ θέωσε, καθόσον τὴν ἕνωσε στὸν ἑαυτό του μὲ τὴν θεία του φύση. Ὅταν ὁ Κύριος μιλοῦσε καὶ τελοῦσε τὴν Εὐχαριστία, οἱ Ἀπόστολοι ἔβλεπαν ἄνθρωπο, ποὺ τὸν κατανοούσανε πολὺ γενικὰ ὡς Μεσσία καὶ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 16,16). Καὶ ὅταν τοὺς ἔλεγε «τοῦτό μού ἐστι τὸ σῶμα» ἔβλεπαν μόνο «ἄρτον», ὅπως ἔβλεπαν στὸ «ποτήριον» τῆς Εὐχαριστίας μόνο κρασί, ποὺ ὅμως ὁ Κύριος τὰ συνέδεε ρεαλιστικὰ μὲ τὴν θυσία του, τὸν σταυρικὸ θάνατο, ποὺ θὰ συνέβαινε τὴν ἑπόμενη ἡμέρα. Καὶ γιὰ νὰ μὴν ἔχουν ἀργότερα ἀμφιβολίες γιὰ τὸν ρεαλισμὸ τῆς Εὐχαριστίας, τοὺς εἶπε ἀκόμα ὅτι «τοῦτο τὸ ποτήριον» εἶναι ἡ «καινὴ διαθήκη», ποὺ σφραγίζεται μὲ τὸ γιὰ χάρη σας χυνόμενο αἷμα μου («ἐν τῷ αἵματί μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον»: Λουκ. 22,20). Τὸ ἴδιο Μυστήριο «παρέδωσε» ὁ Κύριος καὶ στὸνΠαῦλο: τὸ «ποτήριον», μολονότι τὸ εἴχανε ἀρχικὰ γεμίσει κοινὸ κρασί, ἀποτελοῦσε μετὰ τὴν εὐλογία χάριν τῶν πιστῶν, «καινὴν διαθήκην», σφραγισμένη μὲ τὸ αἷμα του («ἐν τῷ ἐμῷ αἵματι»: A΄ Κορ. 11,25). Μετὰ πρόσθεσε ὁ Κύριος τὴν πολυσήμαντη φράση: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν».

Στὴν Ἐκκλησία, ἤδη ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, τελεῖται τὸ ἴδιο μυστήριο (ἀνάμνηση) τῆς Εὐχαριστίας ὡς θυσία, ἐπίσης μὲ ἄρτο καὶ οἶνο, ἀλλὰ τώρα καλεῖται τὸ ἅγιο Πνεῦμα νὰ πραγματώσει τὸ Μυστήριο, ὥστε νὰ γίνουν ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ («…κατάπεμψον [= Κύριε] τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἅγιον ἐφ’ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ προκείμενα δῶρα τοῦτα, καὶ ποίησον τὸν ἄρτον τοῦτον τίμιον σῶμα τοῦ Χριστοῦ σου, τὸ δὲ ἐν τῷ ποτηρίῳ τούτῳ τίμιον αἷμα τοῦ Χριστοῦ σου, μεταβαλὼν τῷ Πνεύματί σου τῷ ἁγίῳ»: βλ. Λειτουργία Χρυσοστόμου). Ὅ,τι δηλαδὴ ἔκανε ὁ Χριστὸς ὡς Θεὸς στὸν Μυστικὸ δεῖπνο, κάνει τώρα τὸ ἅγιο Πνεῦμα, ἐπίσης ὡς Θεός, ποὺ ὅμως καλεῖται στὸ ἔργο τῆς πραγματοποιήσεως τοῦ Μυστηρίου ἀπὸ τὸν ἱερέα. Ὅσο ρεαλιστικὸ ἤτανε τὸ Μυστήριο τὸ βράδυ τῆς παραμονῆς τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ, τόσο ἀκριβῶς ρεαλιστικὸ εἶναι καὶ ὅταν πραγματώνεται ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Θεὸς (ὁ Υἱός) τὸ πραγματοποίησε ἅπαξ, Θεὸς (τὸ Πνεῦμα) τὸ πραγματοποιεῖ στὴν Ἐκκλησία συνεχῶς, ὥστε νὰ μεταδίδεται ὁ Χριστὸς γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου.

ὉΚύριος, φυσικὰ καὶ οἱ Μαθητές, γνωρίζανε τὴν πρακτικὴ τῶν ἐτήσιων θυσιῶν στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ποὺ τελοῦσε ὁ Ἀρχιερέας στὸν Ναό· θυσιῶν, φυσικά, ζώων. Τώρα ὁ Χριστὸς τοὺς παρέδωσε τὸ μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας μὲ τὴν θυσία τοῦ ἑαυτοῦ του, κάτι ποὺ θὰ κατανοούσανε μόνο ἀργότερα, μὲ τὴν κάθοδο τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ὄφειλαν, βέβαια, νὰ τηρήσουνε τὴν ἐντολή του, νὰ τελοῦν καὶ αὐτοὶ τὸ Μυστήριο («τοῦτοποιεῖτε»), ἀφοῦ ἐπρόκειτο, κυριολεκτικά, γιὰ τὴν Διαθήκη του. Ἀλλὰ πῶς θὰ τελοῦσαν ἄπειρες φορὲς τὸ Μυστήριο τῆς θυσίας του μὲ τὴ σάρκα καὶ τὸ αἷμα του;Ἡθυσία ὅμως οὕτως ἢ ἄλλως ἔπρεπε νὰ τελεῖται, ἀφοῦ εἶχε σκοπὸ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τῶν ἀνθρώπων (Ματθ. 26,28) καὶ μάλιστα τὸ νὰ ζήσουνε οἱ ἄνθρωποι τὴν αἰώνια ζωή, τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν (Ἰωάν. 6,54-55). Ἡ ἐπανάληψη τῆς θυσίας ἦταν ἀδύνατη, ἀφοῦ ὁ Κύριος θὰ εἶχε ἀναληφθεῖ καὶ οἱ θυσίες τῶν ζώων δὲν εἶχαν καμία σχέση μὲ τὴν καινὴ διαθήκη του, δηλαδὴ μὲ τὴν σωτήρια θυσία τοῦ ἑαυτοῦ του.

Γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς πρόλαβε ὁ Κύριος καὶ τοὺς ἐξήγησε ὅτι στὸ ἑξῆς θὰ τελοῦνε τὸ μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας «εἰς ἀνάμνησίν» του, θὰ τελοῦνε τὴν μία, τὴν ἐφάπαξ γενομένη, τὴν ἴδια θυσία, αὐτὴ ἀκριβῶς ποὺ πραγματοποίησε ἐνώπιόν τους. Δὲν θὰ εἶναι θυσία μὲ αἵματα καὶ θάνατο σταυρικό. Θὰ ἐπαναλαμβάνεται μὲ τὶς εὐχὲς («εὐχαριστία»:A΄Κορ. 14,16) ἀναίμακτα, ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε τὴν ὥρα ἐκείνη.

Στὴν πρὸς Ἑβραίους τονίζεται ἰδιαίτεραἡ διαφορὰτῆς μιᾶς θυσίας τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἔγινε ἐφάπαξ μὲ τὸδικό του αἷμα καὶ ἰσχύει γιὰ πάντα, ἀπὸ τὶς θυσίες τῆςΠΔ, ὅπου ὁ ἀρχιερέας τελεῖ θυσία κάθε χρόνο κάποιου ζώου (9,24-26· 10,12-14,19-20). Μὲ τὴν ἀναίμακτη πλέον θυσία τοῦ Χριστοῦ, συνεχίζεται ἡ ὑπεσχημένη παρουσία του στὸν κόσμο καὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ διὰ πίστεως μετέχουνε ἄξια στὸ Μυστήριο τῆς θυσίας αὐτῆς, προγεύονται τὴν αἰώνια βασιλεία, τὴν ὁποία ὁλοκληρωμένα θ’ ἀπολαύσουν μετὰ τὴν δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου.

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι γιὰ τὴν ὀρθὴ κατανόηση τῆς φράσεως «εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν», ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, τονίζοντας τὴν πραγματικὴ μετοχὴ («κοινωνία») στὸ σῶμα του καὶ τὸ αἷμα του, φέρει ὡς παράδειγμα τὶς θυσίες τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅπου αὐτοὶ μετέχουν, τρώγουν, γίνονται «κοινωνοί», τῶν θυσιασθέντων ζώων (A΄ Κορ. 10,18).Ὅπως στὶς θυσίες ζώων οἱ ἄνθρωποι μετέχουνρεαλιστικά-πραγματικὰ στὰ θυσιασθέντα, ἔτσι καὶ στὸμυστήριο τῆς Εὐχαριστίας οἱ πιστοὶ μετέχουν τοῦ θυσιαζομένου Χριστοῦ, κοινωνοῦν τὴν ἁγιασμένη καὶ θεωμένη ἀνθρώπινη φύση του, ἀλλὰ ὅπως τὴν πραγμάτωσε-τέλεσε ἐνώπιόν τους ὁ Κύριος στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο.

Ἄλλωστε,δὲν εἶναι τυχαία ἡ χρήση τοῦ ὅρου «ἀνάμνησις», διότι αὐτὴ συνδεόταν στοὺς κλασικοὺς Ἕλληνες μὲ τὶς πραγματικὲς θυσίες καὶ τὴν μετοχὴ σ’ αὐτὲς(βλ. Λυσία, Λόγος 2, 39: 194,22).Καὶ στὸν Πλάτωνα ἐπίσης (Φαίδων72ε) ἡ ἀνάμνησις εἶναι στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἡ πραγματικὴ (ἔστω μικρή) μετοχὴκαὶ ἀπήχηση (ἀπείκαση) τοῦ τέλειου κόσμου τῶν ἰδεῶν.

Μὲ τὴν φράση «εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» ἀποφεύγεται ὁ αὐτονόητος σκανδαλισμὸς τῶν πιστῶν, ὅτι κάθε φορὰ ἐπαναλαμβάνεται φυσιοκρατικὰ αἱματηρὴ θυσία.

Ἐπίσης γίνεταισαφὴς ἡ διάκριση τῆς Καινῆς Διαθήκης,ἡ ὁποία σφραγίσθηκε μὲ τὴν ἅπαξ γενομένη θυσία τοῦΧριστοῦ, ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὅπου ὁ Ἀρχιερέας ὄφειλε κάθε χρόνο νὰ τελεῖ νέα πάντοτε θυσία ζώων.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

«Ο ΠΑΥΛΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ: ΤΙ ΤΟΥ ΑΠΕΚΑΛΥΨΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ» των εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ

πηγή

«ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΧΑΣΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ»!

Τοῦ περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»
ἀρ. τ. 507, Μάρτ. 2013

.          Τὸν περασμένο Αὔγουστο ἀναχώρησε γιὰ τὴν αἰωνιότητα ὁ 19χρονος Βασίλειος ἀπὸ τὴν Ἁλίαρτο Βοιωτίας, τελευταῖος γιὸς τοῦ ἱερατικοῦ ζεύγους π. Παναγιώτη καὶ Μαργαρίτας, ἀφοῦ δοκιμάστηκε ἀπὸ τὴν νόσο τοῦ καρκίνου λίγο μετὰ τὴν ἐπιτυχία του στὴν Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

.               Μεταφέρουμε ἀποσπάσματα τῆς προσλαλιᾶς τῆς θεολόγου μητέρας τοῦ Μαργαρίτας, κατὰ τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία:
.            «Σήμερα σᾶς παρακαλοῦμε, μὴν ψάχνετε γιὰ ἀπαντήσεις λογικές του παρόντος καιροῦ. Σήμερα σᾶς παρακαλοῦμε ἐμεῖς, ἡ οἰκογένειά του, ἁρπάξτε τὴν εὐκαιρία νὰ περάσετε στὴν ἄλλη λογική, στὴ σχοινοβασία τῆς πίστης, στὴν ἄλλη ἀνάγνωση τῆς ζωῆς. Γιατί σ’ αὐτὴ τὴ διαδρομὴ ὁ Βασίλης ἔτσι περπάτησε καὶ ἀγάπησε τὴν δοκιμασία του καὶ μᾶς ἔλεγε συχνά: «Εἶναι ἡ καλύτερη χρονιὰ τῆς ζωῆς μου, ἡ ἀσθένεια εἶναι εὐλογία καὶ εὐκαιρία».
.            Καί ὅσο ἡ ἀσθένεια ἔφθειρε τὸ νεανικό του σῶμα, τόσο ἀνανέωνε τὸ πνεῦμα του καὶ καθάριζε τὴν ψυχή του. Ὁ μικρότερός μας προπορεύεται σήμερα. Ἴσως καὶ ὁ καλύτερός μας. Καὶ εἶναι!  Ὁ Βασίλης στὴν ἀρχὴ τῆς δοκιμασίας του ἔλεγε: «Ἴσως ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς νὰ εἶναι ἡ ἁγιότητα».
.             Καὶ στὸ τέλος ἔλεγε: «Θέλω τὴν ἁγιότητα. Δὲν φοβᾶμαι τὸν θάνατο». Μᾶς ἔλεγε συχνά: «Φοβᾶμαι, μήπως χάσω τὸν παράδεισο».

.             Καθὼς διανύουµε τὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου, μὲ τὰ κατανυκτικὰ ἀναγνώσματα, τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως, τὸ Ψυχοσάββατο, ἂς διδαχθοῦµε ἀπὸ τὴν πίστη τοῦ Βασίλη καὶ τῶν εὐσεβῶν γονέων του καὶ κατὰ τὴν παρότρυνση τῆς πονεµένης πρεσβυτέρας «ἂς σκεφτοῦμε μὲ τὴν λογικὴ τοῦ Βασίλη, τὴν ξένη γιὰ τὸν κόσμο … , καθὼς προπορεύεται ὅλων μας στὴν οὐράνια πατρίδα … ».

πηγή

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΙΧΑΗΛ ΤΟΝ ΕΡΗΜΙΤΗ ΤΩΝ ΚΑΡΟΥΛΙΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

Δημοσιεύουμε τη συνέντευξη του Γέροντα Μιχαήλ, ερημίτη Καρουλίων Αγίου Όρους, από το βιβλίο "Άθως. Όρος από Πολιτεία Ανθρώπινη" του Τάσου Μιχαλά (1981)

Ο π. Μιχαήλ, ο Ζηλωτής μοναχός που ζει σε μια ερημιά ανάμεσα στα Κατουνάκια και τα Καρούλια, είναι ένας άνθρωπος εκπληκτικά ανόμοιος με τους άλλους τους καλογήρους. Όχι τόσο επειδή τούτος εδώ ό καλόγερος με την καθαρότητα της καρδιάς, την απλότητα και την αγαθότητα που τον διακρίνουν κατορθώνει να συγκινήσει κάθε διαβάτη που θα ζητούσε να ξαποστάσει για λίγο στο φτωχικό του καλύβι, όσο γιατί ο π. Μιχαήλ, αν και Ζηλωτής και πραγματικός ασκητής, ωστόσο στα μεγάλα προβλήματα της ζωής δείχνει να έχει προσβάσεις καθόλου ευκαταφρόνητες.

Ερώτηση: Ποιο είναι, γέροντα, το όνομά σας;
Απάντηση: Πάτερ Μιχαήλ, αμαρτωλός, ελεεινός, ταλαίπωρος κι ακατάστατος.

Ερώτηση: Πόσα χρόνια έχεις εδώ;
Απάντηση: Δεν έχει σημασία αγαπητέ μου. Σημασία έχει το να 'χει κανείς αυτό που πρέπει, δηλαδή το αντίκρισμα. Να εκτελεί με συνέπεια τα καθήκοντα του.

Ερώτηση: Και ποια είναι αυτά;
Απάντηση: Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, όπως λέει και το βιβλίο. Ποιος τηρεί αυτά με συνέπεια;

Ερώτηση: Δεν τα τηρείτε; Ας τα πάρουμε ένα, ένα. Νηστεία, έχετε. Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή δεν τρώτε...
Απάντηση: Ποιος στο 'πε; Κι αν τρώω Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο το διπλό, τότε που είναι ή νηστεία της Τετάρτης; Ένα πορτοκάλι ισοδυναμεί μ' ένα αυγό. Τι να το κάνω αν δεν τρώω αυγό και τρώω δυο πορτοκάλια; Άλλα ας μη ξεχνάμε, νηστεία δεν είναι μόνο ή αποχή απ' τα φαγητά. Νηστεία σημαίνει κυρίως νέκρωση των παθών. Ακινητοποίηση των αισθήσεων κι όχι αποχή από το κρέας, το τυρί και το γάλα.

Ερώτηση: Είστε μόνος εδώ ή μένει μαζί σας και άλλος;
Απάντηση: Μόνος. Ολομόναχος. Βέβαια, εννοείται, είμαι συντροφιά με το Θεό. Μόνος του δεν μπορεί να ζήσει κανείς. Χωρίς το Θεό ή ζωή γίνεται κόλαση.

Ερώτηση: Και με τι συντηρείστε;
Απάντηση: Έχω εργόχειρο. Φτιάχνω μικρά πρεσαριστά σταυρουδάκια. Έχω πρέσα.

Ερώτηση: Βγαίνει μ' αυτό τον τρόπο το μεροκάματο;
Απάντηση: Όχι απλώς βγαίνει, αλλά και περισσεύει. Μακάρι να 'ταν κι άλλος να φάει. Τα υλικά, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν. Εκείνο που λείπει είναι ή αρετή. Δεν λέω λόγια και υπερβολές, αλλά την αλήθεια.

Ερώτηση: Όμως μέσα στον κόσμο υπερπλεονάζει ή αμαρτία. Το ξέρετε;
Απάντηση: Γιατί, στο Άγιο Όρος μήπως δε συμβαίνει το ίδιο; Αν, όπως λέτε στον κόσμο υπερπλεονάζει η αμαρτία, τότε υπερπλεονάζει κι ή χάρη. Ξέρετε μήπως να μου πείτε κι εμένα έστω ένα χώρο που να υπερπλεονάζει ή αρετή; Πέστε μου για να σας πω μπράβο.

Ερώτηση: Υπάρχουν εδώ στο Όρος άνθρωποι που διαθέτουν αρετή;
Απάντηση: Όλοι είναι καλοί και άγιοι. Εγώ είμαι ο τελευταίος καλόγερος. Δέστε τους μοναχούς που ζουν στην πρώτη γραμμή του πυρός, μέσα στα μοναστήρια, που είναι αναγκασμένοι να κάνουν υπακοή. Είναι μικρό πράγμα αυτό; Όποιος έχει υπακοή έχει αγάπη, ταπείνωση, υπομονή.

Ερώτηση: Κι εμείς οι λαϊκοί; Που θα πρέπει να κάνουμε υπακοή;
Απάντηση: Στην οικογένεια σας, Στη γυναίκα και τα παιδιά σας. Ό άντρας λ.χ. μέσα στην οικογένεια θα πρέπει κι αυτός να κάνει υπακοή στη γυναίκα και τα παιδιά του. Ό έγγαμος δε θα πρέπει ποτέ να επιβάλει μέσα στην οικογένεια του τη γνώμη του βάναυσα και σκληρά, αλλά να υποτάσσεται κι αυτός στο όνομα της αγάπης. Ή υπακοή δεν είναι μόνο υποχρέωση των καλογήρων, αλλά κάθε χριστιανού. Σκεφθείτε έναν πνευματικό, έναν εξομολόγο που θέλει πάντα να επιβάλει στον εξομολογούμενο τη γνώμη του εν ονόματι, δήθεν, της αρετής. Τι λέτε, είναι αυτός σωστός πνευματικός; Νομίζω πώς και ό εξομολόγος έχει το ίδιο καθήκον, να κάνει υπακοή στα πνευματικά του παιδιά μόνο και μόνο από ενδιαφέρον για διατήρηση της ενότητας μέσα Στην Εκκλησία κι από επιθυμία ό άνθρωπος να δέχεται ελεύθερα κι όχι καταπιεστικά τις εντολές του Θεού.

Ερώτηση: Δηλαδή και εμείς οι λαϊκοί που δεν είμαστε καλόγεροι μπορεί να σωθούμε;
Απάντηση: Μα Τι λέτε; Οι κοσμικοί δε βρίσκονται σε κατώτερη μοίρα από τους μοναχούς και νομίζω είναι αμαρτία μεγάλη να κάνει κανείς διαχωρισμούς μέσα στην Εκκλησία και να κάθεται να ασχολείται με παιδαριώδη ζητήματα, όπως λ.χ. ποιος δρόμος είναι καλύτερος. Ό μοναχικός ή ό δρόμος των κοσμικών; Ξέρετε, όλοι οι δρόμοι και οι λεωφόροι και τα μονοπάτια και τα καντούνια εξυπηρετούν το ίδιο ζωτικές ανάγκες μέσα στη ζωή. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Θεό. Όποιον καλέσει ό Θεός να γίνει καλόγερος βεβαίως θα γίνει. Αλίμονο όμως αν όλος ό κόσμος εγκαταλείψει τις πόλεις και τα χωριά του για να πάει στο μοναστήρι. Τότε θα έλθει μια μέρα που θα εκλείψει από τη γη και το γένος των μοναχών.

Ερώτηση: Το μετάνιωσες που ήλθες εδώ;
Απάντηση: Για όνομα του Θεού. Κάθε άλλο. Μη γένοιτο. Μη γένοιτο. Άλλωστε, μήπως το καταλάβαμε πώς ήλθαμε εδώ και μήπως καθόμαστε μόνοι μας;

Ερώτηση: Αλλά με ποιόν;
Απάντηση: Με το Θεό. Μόνος του εδώ δεν θα μπορούσε κανείς να μείνει ούτε στιγμή.

Ερώτηση: Τον έχεις δει ποτέ το Θεό;
Απάντηση: Τι να σας πω τώρα. Αυτή η ερώτηση, συγγνώμη, αλλά είναι λίγο...

Ερώτηση: Βλακεία; Πες το.
Απάντηση: Όχι βλακεία, αλλά μοιάζει μ' εκείνο του Θωμά που είπε ότι αν δεν δω με τα μάτια μου δεν πρόκειται να πιστέψω.

Ερώτηση: Ξέρετε όμως, Εγώ είμαι ολιγόπιστος.
Απάντηση: Εγώ είμαι χειρότερος.

Ερώτηση: Έχεις δει κάποιο θαύμα;
Απάντηση: Θαύματα κάθε μέρα βλέπουμε. Όμως ξέρεις, ο κακός ο άνθρωπος και χίλια θαύματα να δει δεν πιστεύει. Ακόμα και νεκρός να αναστηθεί, πάλι δε θα το πιστέψει.

Ερώτηση: Ποιο συγκεκριμένο θαύμα έχεις δει;
Απάντηση: Υπάρχει μεγαλύτερο θαύμα απ' αυτό εδώ; Εγώ ο ταπεινός κι ελεεινός να ζω μονάχος εδώ στην έρημο... Κάνε μου τη χάρη. Θέλω να το συλλάβεις. Υπάρχει απ' αυτό μεγαλύτερο θαύμα; Εγώ πιστεύω πώς οπωσδήποτε αυτό είναι θαύμα. Ή δέστε κάτι ακόμα. Το ότι τόσα νέα παιδιά σήμερα ξεκινούν και από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, απ' όλη την οικουμένη, άλλος απ' την Αμερική, άλλος απ' την Ασία, άλλος απ' την Ευρώπη και σήμερα βρίσκονται εδώ στο Άγιο Όρος, αυτό δεν είναι θαύμα;

Ερώτηση: Τώρα έχουν έλθει στο Άγιο Όρος και πολλοί μορφωμένοι. Αυτό δεν είναι σημαντικό;
Απάντηση: Τι να τα κάνεις τα γράμματα; Καλά είναι, όμως αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου. Άμα δε έχεις μέσα σου το Θεό, δεν αξίζουν τα γράμματα.

Ερώτηση: Τελευταία δημοσιεύονται στον Τύπο μερικές πληροφορίες από τα σκάνδαλα κληρικών. Τι εντύπωση σας κάνει αυτό;
Απάντηση: Ό καθένας μας είναι πολύ εύκολο να πέσει και να κατρακυλήσει. Ό κίνδυνος αυτός εκδηλώνεται για τον άνθρωπο και στα βαθιά γηρατειά. Μόνο ή πλάκα του τάφου θα τον απομακρύνει. όμως είναι αστείο να λέμε πώς σήμερα το μεγαλύτερο σκάνδαλο μέσα στην Εκκλησία είναι οι ανθρώπινες πτώσεις. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο δεν είναι αυτό αλλά ή σιωπή της Εκκλησίας μπροστά στα προβλήματα των καιρών. Ή Εκκλησία, ενώ κατέχει την Αλήθεια, την κρατάει κρυμμένη και δεν την φέρνει στο φως. Ή Ένοχη σιωπή της Εκκλησίας είναι σήμερα το μεγαλύτερο σκάνδαλο .
πηγή

ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΗΛΑΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Η θέση του Άθω μετά από την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους καθορίστηκε στη διάσκεψη του Λονδίνου του 1912:το Άγιο Όρος δηλώνεται ως ανεξάρτητη πολιτεία, η οποία βρίσκεται κάτω από την προστασία της Ρωσίας.

Με τη συνθήκη της Λοζάνης το 1923 αποφασίστηκε η ένωση του Άθω στο ελληνικό κράτος. Από το 1926 το ιερό βουνό έγινε συστατικό μέρος της Ελλάδας.  

Κατά τη Χιτλερική περίοδο τα μοναστήρι του Άθω διατήρησα την αυτονομία τους και δεν υπέφεραν από την έλλειψη υλικών. Σοβαρή ζημιά προκλήθηκε αργότερα, κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου στην Ελλάδα (1946 - 1949), όταν μεταφέρθηκαν οι στρατιωτικές ενέργειες στο έδαφος της χερσονήσου του Άθω.

Τώρα ο Άθως και πάλι δέχεται τους προσκυνητές και τους μοναχούς. Σε αυτό βασίζεται και η μεγάλη ελπίδα για την πνευματική αναγέννηση της ορθοδοξίας. Τον Ιούλιο του 2011 μια διεθνής ομάδα σπηλαιολόγων εξερεύνησε 26 σπήλαια του Αγίου Όρους. Πρόσφατα δημοσιοποίσαν μικρή περίληψη των εργασιών τους.

Στην αρχαιότητα η χερσόνησος του Άθω ήταν κατοικημένη αρχικά, από γενιές Θρακιωτών και Μακεδόνων , και ύστερα από αποίκους της ηπείρου – όλοι οι θαλάσσιοι δρόμοι, που ένωναν την Ελλάδα με το Βορά, περνούσαν από τον Άθω.

Η κορυφή του , που έφτανε τα δυο χιλιόμετρα, στην αρχαιότητα χρησιμοποιούταν ως φάρος, που ήταν ορατός από μίλια μακριά.

πηγή  μεταφορά

π. Ευσέβιος Βίττης

Το ιστολόγιο μας, συνεχίζει το αφιέρωμα τιμής στους κληρικούς που ποτέ δεν εμφανίστηκαν με την αλαζονεία της αρετής αλλά απόμειναν μέσα στην ταπείνωση της αμαρτολότητας που όλοι μας σέρνουμε πίσω μας. Και στάθηκαν δίπλα στο Λαό του Θεού και σε κάθε πονεμένο άνθρωπο. Το αφιέρωμα μας σήμερα είναι στον Π. Ευσέβιο Βίττη.

Την 4^η Νοεμβρίου 2009 εκοιμήθη ο ιερομόναχος π. Ευσέβιος (κατά κόσμο Στέργιος Βίττης). Υπήρξε πνευματικός, θεολόγος, συγγραφέας, ακούραστος εργάτης του Ευαγγελίου, αληθινός μυσταγωγός, μορφή ασκητική, με λόγο λιτό, σαφή, σεμνό, μόνιμα Εκκλησιαστικό.

Ο ασκητής Γέροντας Ευσέβιος γεννήθηκε το 1927 στη Βλάστη της Πτολεμαΐδος. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, απ’ όπου πήρε με άριστα το πτυχίο του το 1950. Από τα χρόνια των σπουδών του υπήρξε δραστήριο μέλος της Αδελφότητος θεολόγων «Ζωή», όπου εργάστηκε σε υπεύθυνες θέσεις, ενώ παραλλήλως μελετούσε και μάθαινε ξένες γλώσσες. Αργότερα, όταν αποχώρησε από την Αδελφότητα «Ζωής», πήγε στη Γαλλία εθελοντής στη φιλανθρωπική οργάνωση «Εμμαούς» του αββά Πιερ, βοηθώντας αστέγους και ανήμπορους. Το 1963 μετέβη στη Σουηδία εργαζόμενος σκληρά, ενώ ταυτοχρόνως έκανε μελέτες σε πανεπιστημιακά κέντρα. Πρόσφερε τη βοήθειά του στους μετανάστες, εργαζόμενος ως κοινωνικός λειτουργικός και ως αποκλειστικός νοσοκόμος. Το 1965 χειροτονήθηκε Ιερέας από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων Αθηναγόρα. Ως ιερέας πλέον αναλώθηκε στην ιεραποστολική διακονία των Ορθοδόξων στην ευρύτερη περιοχή Σουηδίας, Δανίας, Νορβηγίας.

Ποτέ δεν δέχθηκε χρήματα ή μισθό από την ιερατική διακονία του. Το 1973 ίδρυσε το ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Νικολάου στο Ρέτβικ, στη Βόρεια Σουηδία, 300 χιλιόμετρα από τη Στοκχόλμη, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως ξυλουργός σε ένα ίδρυμα. Εκεί τηρούσε το Τυπικό του Αγίου Όρους και όσοι πήγαιναν εκεί έβρισκαν το δρόμο της σωτηρίας, συμμετέχοντας στη λειτουργική ζωή.

Το 1980 επέστρεψε στην Ελλάδα, κάνοντας υπακοή στον πνευματικό του, και εγκαταστάθηκε στο χωριό Φαιά Πέτρα Σιδηροκάστρου, μετά από πρόσκληση του τότε Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Ιωάννη. Εκεί, συμμετέχοντας πάντοτε στις χειρωνακτικές εργασίες, έχτισε με τη βοήθεια των πιστών το Ησυχαστήριο των Αγίων Ιωάννου Χρυσοστόμου, πρωτομάρτυρος Στεφάνου και Ισαποστόλου Όλγας.
Μετά από κάποιο διάστημα αποσύρθηκε ψηλότερα στο βουνό στη θέση Κρυονέρι, όπου ίδρυσε το Ιερόν Κελλίον των οσίων Σάββα του Ηγιασμένου, Ματρώνης της εν Κωνσταντινουπόλει και των δύο αυταδέλφων, των αγιασθέντων διά της ευχής Μαξίμου και Δομετίου.
Όλα αυτά τα χρόνια αφιερώθηκε στην προσευχή, στην άσκηση, στη μελέτη, στη συγγραφή και εξομολόγηση χιλιάδων ψυχών. Παρά τα προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια, εξομολογούσε αμέτρητες ώρες με αυταπάρνηση, στο ναό του Αγίου Νεκταρίου στο Σιδηρόκαστρο, στο ναό του Προφήτου Ηλιού στη Φαιά Πέτρα και έκανε κηρύγματα στο Σιδηρόκαστρο και στο χωριό Ηράκλεια.
Ο π. Ευσέβιος έδειχνε ανιδιοτελή αγάπη προς όλους, σεβασμό προς το πρόσωπο του κάθε ιστού. Δεχόταν πλήθος επιστολές και αφιέρωνε πολλές ώρες προσευχής τη νύχτα για τα προβλήματα των ανθρώπων. Έξω από το κελλάκι του είχε στην εξώπορτα της περίφραξης πινακίδα που έγραφε «άβατον», και δίπλα τοποθετημένο ένα γυάλινο βάζο που έγραφε: «Αφήστε το σημείωμά σας – δεν γίνονται δεκτά χρήματα». Ελεούσε με πολύ διακριτικό τρόπο τους πονεμένους. Ήταν ασκητικός στο έπακρο και μεγάλος νηστευτής.
Τα τελευταία δύο χρόνια προσβλήθηκε από επώδυνη ασθένεια. Είχε επανειλημμένες εισαγωγές σε Νοσοκομεία και χρειάστηκε ειδικές θεραπείες και επεμβάσεις. Όλα όμως τα αντιμετώπισε με υπομονή και καρτερία, σαν τον Ιώβ, του οποίου το βιβλίο είχε ερμηνεύσει. Συνέχιζε δε την ερμηνεία και τα σχόλια πάνω σ’ αυτό το βιβλίο, κάνοντας στην κυριολεξία βίωμα αυτά που έγραφε.
Συνέγραψε 20 (είκοσι) πνευματικά βιβλία.
Έγραψε επίσης επιστημονικές μελέτες που δημοσίευσε σε διάφορα ελληνόγλωσσα και ξενόγλωσσα επιστημονικά περιοδικά. Συνέγραψε και διατριβή για την Ιωάννειο ανθρωπολογία.
Μετέφρασε τα βιβλία του Ορθοδόξου Φιλανδού Τίτο Κολιάντερ: «Ο δρόμος των ασκητών», «Κουβεντιάζοντας με τον πόνο» (εκδ. Ακρίτας), όπως επίσης και τα έργα: «Ο αυτοκράτορας της Πορτογαλίας», της Σέλμα Λάγκερλεφ και «Δείκτες Πορείας», του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ Χάμερσκελντ.

πηγή

Τρίκαλα: Η δραματική έκκληση διευθύντριας σχολείου - ''Μαθητές μου πεθαίνουν της πείνας''!

 
Η Κατερίνα Νικολαϊδου, διευθύντρια του Δ.Σ. Γόμφων, αναφέρεται σε υποσιτισμένους μαθητές σχολείων της περιοχής και απευθύνει έκκληση για δράση, ''πριν θρηνήσουμε θύματα από την πείνα''!.

Μέσα από μια δραματική επιστολή προς όλους τους συναδέλφους της εκπαιδευτικούς, φέρνοντας συγκεκριμένα παραδείγματα μικρών παιδιών που καταρρέουν μέσα στις σχολικές αίθουσες, η Αικατερίνη Νικολαϊκου προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει την ίδια την κοινωνία. 

Μιλά για «…τη θέα ενός σκελετωμένου μικρού παιδιού, ηλικίας 6 χρόνων, που μετά από απουσία πολλών ημερών  εμφανίστηκε στο Νηπιαγωγείο σε άθλια κατάσταση. Αδυνατισμένο, καχεκτικό, με τρέμουλο σε όλο του το σώμα. Οι γονείς αυτού του μικρού παιδιού είναι άνεργοι. Ζουν σε μια τρώγλη. Τους λείπει ακόμη και το ψωμί. Κυριολεκτικά πεινούν. Το διαπίστωσα και η ίδια μετά από επίσκεψη στο σπίτι τους. Όμως δεν είναι μόνο αυτό το παιδί που υποσιτίζεται»!... 

Σύμφωνα με το trikalavoice.gr, ζητά άμεσα την παρέμβαση του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών και την ενεργοποίηση όλων των φορέων της περιοχής.
πηγή

Η σφαγή των παιδιών + ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

Μια έκθεση – καταπέλτης της UNICEF για τα αθώα θύματα της εποχής μας

ΟΤΑΝ μικρά παιδιά γίνονται αντικείμενο βιασμού, απαγωγής, ποικίλης κακοποίησης μέσα και έξω από το σπίτι, σκληρής εκμετάλλευσης και μερικές φορές οδηγούνται στο να δολοφονήσουν την ίδια τους την οικογένεια· όταν πλούσιοι άνθρωποι κατακρατούν ως ομήρους παιδιά για την ικανοποίηση των σεξουαλικών τους ορέξεων· όταν διεσπαρμένες νάρκες σκοτώνουν κάθε μήνα 800 παιδιά και οι κακές συνθήκες που επικρατούν σε στρατόπεδα προσφύγων κάποιες χιλιάδες, αυτό σημαίνει ότι σήμερα τα παιδιά χάνουν τον πόλεμο της αξιοπρέπειας.

Αυτά αναφέρονται στην έκθεση της Unicef που περιλαμβάνει πολλές περιπτώσεις βάναυσης και απάνθρωπης συμπεριφοράς εις βάρος των παιδιών σε όλο τον κόσμο σήμερα.

Το κακό εις βάρος των παιδιών συμβαίνει σήμερα προκλητικά στο Ιράκ, στην Αλγερία, στη Σιέρα Λεόνε όπου παιδιά σκοτώνονται κατά χιλιάδες.

Στη διάρκεια των τελευταίων 10 ετών 2 εκατ. παιδιά σκοτώθηκαν στους πολέμους ενώ δημιουργήθηκαν 6 εκατ. ανάπηρα παιδιά. «Ο πόλεμος είναι ένας βανδαλισμός κατά της παιδικής ηλικίας» είπε η Μάγκι Μπλακ, η οποία έχει συντάξει την έκθεση αυτή.

Οι βιασμοί παιδιών εξάλλου χρησιμοποιούνται ως όπλο του πολέμου κατά των αντιπάλων, όπως αυτό συμβαίνει στη Βοσνία και στη Ρουάντα, γράφει η έκθεση. Στη Βόρειο Ουγκάντα ο στρατός ανάγκασε πολλά κορίτσια να συμπεριφέρονται ως «σύζυγοι» προς τους στρατιώτες. Στους πολέμους αυτούς χρησιμοποιούνται παιδιά για σεξουαλική ικανοποίηση δίκην σκλάβων και με τη βία εξαναγκάζονται να γίνουν κινούμενες παγίδες για τους αντιπάλους.

Αλλα αναγκάζονται να χειρίζονται μικρά κατά κανόνα όπλα, παρά την άωρη ηλικία των. Η Unicef αποκαλύπτει ότι στη Ρουάντα περισσότερα από 2.000 παιδιά χρησιμοποιήθηκαν για να διαπράξουν πράξεις γενοκτονίας εις βάρος αντιπάλων.

Επίσης η έκθεση αποκαλύπτει ότι στη Βόρειο Ουγκάντα 6.000 – 10.000 παιδιά εξαναγκάστηκαν να σκοτώσουν τους γονείς των και τα άλλα μέλη της οικογενείας των για να γλιτώσουν τη ζωή των. Τα εγκλήματα αυτά άλλωστε ανάγκασαν τη διεθνή κοινότητα να συστήσει διεθνές δικαστήριο που θα δικάσει τους ενόχους τέτοιων και παρεμφερών εγκληματικών πράξεων. Οι διαμελισμοί εξάλλου παιδιών από νάρκες βρίσκονται στην ημερησία διάταξη των ανηλεών πολέμων σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Από το Ελ Σαλβαντόρ ως τη Βοσνία η Unicef εφαρμόζει τώρα προγράμματα προειδοποίησης των παιδιών για τους κινδύνους που διατρέχουν από τις νάρκες στους χώρους όπου παίζουν, ακόμη και στα δημόσια πάρκα. Τις νάρκες αυτές έχουν επίτηδες τοποθετήσει αντίπαλοι στρατοί για να εξοντώσουν έτσι τους λαούς των εχθρών τους.

Τα παιδιά σήμερα στις χώρες αρχικά του Τρίτου Κόσμου παραδίδονται στα νύχια του Σατανά και ελάχιστοι διαμαρτύρονται. Αναγκάζονται να δουλεύουν σε ανθυγιεινές εργασίες αντί πινακίου φακής και μεταβάλλονται σε δούλους χωρίς το παραμικρό ανθρώπινο δικαίωμα. Στις… πολιτισμένες χώρες χρησιμοποιούνται ως όργανα σεξουαλικής ικανοποίησης ή για εκμετάλλευση σώματος και ψυχής. Η κοινωνία μας έγινε πολύ ανεκτική και δεν διαμαρτύρεται ούτε ανησυχεί όσο θα έπρεπε για όλα αυτά τα άτοπα και εγκληματικά εις βάρος της πιο τρυφερής ηλικίας του ανθρώπου. Και διερωτώμαι ποιο τελικά μπορεί να είναι το μέλλον ενός κόσμου στον οποίον τα παιδιά δοκιμάζουν τη σκληρή φρίκη του πολέμου των μεγάλων και την ανελέητη εμπειρία των ανικανοποίητων αμαρτωλών ορέξεών των…

Φωτογραφία:unicef

Πηγές:«Το Βήμα», Κυριακή 5 Απριλίου 1998-archxristodoulos.gr