Η ΒΕΒΑΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ «ΟΙ ΦΡΟΥΔΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ» Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής της Δ΄ Νηστειών (Εβρ. ΣΤ΄ 13-20) Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

                                                        

Με τη Χάρη του Θεού, διανύουμε το άλλο μισό της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Ήδη αντλήσαμε δυνάμεις από την προσκύνηση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού και τώρα γεμάτοι ελπίδα ατενίζουμε προς τα Πανάχραντα Πάθη και την ένδοξη Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Και η ελπίδα, η ευλογία αυτή του Θεού, μας είναι τόσο αναγκαία και απαραίτητη στην πνευματική μας πορεία. Γι΄αυτό και το Αποστολικό ανάγνωσμα, μας τονίζει αυτήν ακριβώς την αρετή. Την ελπίδα! Ότι δηλ. θα εισέλθουμε στην Βασιλεία του Θεού. Καλύτερα θα λέγαμε ότι η αγάπη του Θεού θα μας βάλει στην Βασιλεία του.

Πόσο πράγματι συγκινητικά αναφέρεται ο Απόστολος στην περίπτωση του Αβραάμ!

Στο περιστατικό δηλ. εκείνο που ο Θεός ορκίστηκε, προκειμένου να βεβαιώσει τον μεγάλο Πατριάρχη της Παλαιάς Διαθήκης, ότι θα χαρίσει στον ίδιο και στους απογόνους του την «γην της επαγγελίας». Τον τόπο δηλ. εκείνο που του υποσχέθηκε. Την Παλαιστίνη.

Και όντως, ο όρκος αυτός, και οι υποσχέσεις του Θεού, έδωσαν θάρρος στον Αβραάμ, και παρά το ότι τα έτη περνούσαν και έφθανε στα βαθιά γηρατειά του, εντούτοις, δεν έχασε την πίστη του. Δεν κλονίστηκε, αλλά έδειξε υπομονή και έτσι «επέτυχε της επαγγελίας». Είδε δηλ. να εκπληρώνεται η Θεϊκή υπόσχεση δια του Ισαάκ, μέσω του οποίου προήλθε στη συνέχεια ο Εβραϊκός λαός.

Βεβαίως, όλοι κατανοούμε ότι η υπόσχεση του Θεού, ήταν μια προτύπωση που στην ουσία της αναφέρεται όχι σε κάτι το πρόσκαιρο και γήϊνο, (όπως δυστυχώς πιστεύουν σήμερα οι Εβραίοι), αλλά υπονοούσε και αναφερόταν στην «γην της επαγγελίας», δηλ. στον Παράδεισο και πρωτίστως στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία. Στον Ουράνιο εκείνο τόπο, στην Θριαμβεύουσα εν ουρανοίς Εκκλησία των Αγίων, που υπόσχεται ο Θεός να χαρίσει στους «κληρονόμους της επαγγελίας». Στους πραγματικά πιστούς που θα υπάρχουν σε κάθε εποχή έως το τέλος των αιώνων.

Αυτή ακριβώς η υπόσχεση και ο όρκος του Θεού, οπωσδήποτε μας γεμίζει ελπίδα. Ελπίδα ότι όπως ο Ιησούς που προς χάριν μας εισήλθε πρώτος ως μεσίτης και αληθινός Αρχιερεύς στα αληθινά «Άγια των Αγίων», έτσι κι εμείς, ένεκα της θυσίας Του, της Πίστεώς μας και της Ελπίδος μας, τελικώς θα εισέλθουμε στην μεγάλη Σκηνή του Ουρανού. Στην Βασιλεία των Ουρανών.

Χωρίς κανένα δισταγμό αδελφοί μου, ομολογούμε ότι δεν θα υπήρχε καταλληλότερο Βιβλικό κείμενο, για να τονίσει την Ελπίδα μας και να δυναμώσει την συνείδησή μας, όχι μόνο κατά την ευλογημένη αυτή περίοδο που διανύουμε, αλλά για πάντα. Για πάντα, αφού, χωρίς Ελπίδα ο πιστός είναι φύσει αδύνατον να σημειώσει πρόοδο στην πνευματική του ζωή.

Γι΄αυτό καλόν είναι να σταθούμε για λίγο στο σημείο αυτό και να δούμε σε ποιο έδαφος καλλιεργείται η Ελπίδα, που μας είναι τόσο απαραίτητη.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που όταν κάνουν λόγο για την αρετή αυτή, δείχνουν να πιστεύουν ότι η Ελπίδα είναι κάτι το ανεξάρτητο από την εν γένει Ορθόδοξη πνευματικότητα, και ότι μπορεί να ανθίσει από το τίποτε και να βλαστήσει από το μηδέν.

Όμως, όπως βλέπουμε τα πράγματα δεν είναι καθόλου μα καθόλου έτσι.

Όπως κάθε αρετή χρειάζεται το ιδιαίτερο κλίμα για να αυξηθεί, και το κάθε χάρισμα το κατάλληλο έδαφος για να καλλιεργηθεί και να αποδώσει καρπούς, έτσι ακριβώς ή μάλλον περισσότερο τώρα, στην περίπτωση της Ελπίδας, χρειάζεται ο άνθρωπος να έχει οικοδομηθεί στην εν Χριστώ Πίστη.

Χρειάζεται με άλλα λόγια, να υφίσταται το σταθερό έδαφος και να υπάρχουν τα θεμέλια της ορθής Πίστεως, ούτως ώστε επάνω στην ακράδαντη αυτή βάση ν΄αρχίσει να οικοδομείται αυτό που ο λόγος του Θεού ονομάζει Ελπίδα.

Θα αναγκασθούμε και πάλι να αναφερθούμε σε παραδείγματα από την καθημερινότητα, ώστε να γίνει κατανοητό το όλον θέμα μας. Είναι δυνατόν ένα μαθητής που δεν ανοίγει βιβλίο και θεωρεί το σχολείο και τον καθημερινό του καταρτισμό ως πάρεργο; Είναι δυνατόν να έχει ελπίδα για επιτυχία στις εισαγωγικές πανεπιστημιακές του εξετάσεις;

Και πάλι. Είναι δυνατόν έναν ασθενής που ενώ γνωρίζει από τον θεράποντα ιατρό του, ποια είναι η σωστή θεραπεία, είναι δυνατόν όταν παρακούει την επιστήμη και κάνει το δικό του, δηλ.υπακούει στα πάθη που τον αρρωσταίνουν, να έχει ελπίδα θεραπείας και σωματικής σωτηρίας;

Και για να έρθουμε απ΄ευθείας τώρα στην ουσία του θέματός μας. Είναι δυνατόν οιοσδήποτε «πιστός» να παραβαίνει συνειδητά τον αμετάθετο και αιώνιο νόμο του Θεού, να ζει δηλ. μέσα στην δυσωδία της ποικίλης αμαρτίας, και να έχει βεβαία την Ελπίδα ότι τελικώς θα σωθεί;

Όπως λοιπόν στις περιπτώσεις, τόσο του κακού μαθητή και του επιπόλαιου ασθενή, είναι απολύτως αδύνατη η επιτυχία και η θεραπεία, και οι ελπίδες τους είναι κενές, έτσι και πολύ περισσότερο τώρα στην περίπτωση του «πιστού», είναι φύσει αδύνατον η σωτηρία. Έτσι λοιπόν οι ελπίδες αποδεικνύονται φρούδες και καθαρώς διαβολικές.

Ας μην εκπλησσόμαστε αδελφοί μου από τον όρο που χαράξαμε «διαβολικές ελπίδες». Ναι. Είναι δυστυχώς μια πραγματικότητα. Διότι, όπως ο εχθρός πλαστογραφεί και διαστρέφει όλες τις αρετές, έτσι ακριβώς και στην περίπτωση της Βασιλικής αυτής αρετής, της Ελπίδας, διαστρέφει την βάση αλλά και το περιεχόμενό της. Αποτέλεσμα; Ο πλανεμένος άνθρωπος, τελικώς να χάνεται, ακριβώς μέσω αυτής της ψεύτικης ελπίδας, αφού όπως βλέπουμε η κατάσταση αυτή τον εμποδίζει να αφυπνιστεί ώστε να ξεκινήσει τον συνειδητό του αγώνα. Τον ηρωϊκό πράγματι αγώνα, κατ΄αρχάς προς μετάνοιαν και στη συνέχεια προς καλλιέργεια των Ευαγγελικών αρετών.

Να προσθέσουμε τώρα ότι υπάρχουν και άνθρωποι της Εκκλησίας (ποιμένες, πνευματικοί, αρχιερείς κ.τ.λ) που ενώ είναι οι καθ΄ύλην αρμόδιοι στο να αφυπνίζουν και μέσω της μετανοίας να καλλιεργούν στις ψυχές την ανορθωτική Ελπίδα σωτηρίας, αυτοί, άθελά τους βεβαίως, πραγματοποιούν το αντίθετο; Θωπεύουν δηλ. τις αμαρτωλές συνειδήσεις, και δίνουν στους ανθρώπους την αίσθηση ότι όλα βαίνουν καλώς. Και το αποτέλεσμα; Αντί προόδου και πνευματικής αφυπνίσεως, μέσω μάλιστα του ιερού μυστηρίου της εξομολογήσεως, κάποιες φορές, να βγαίνουν τα αγκάθια και τα τριβόλια της κακής επλίδας, που τελικώς οδηγούν στην απώλεια.

Δεν θα είμαστε εκτός πραγματικότητας, εάν επιμέναμε σ΄αυτό που ακροθιγώς ήδη αναφέραμε. Και φυσικά αναφερόμαστε στην αμνήστευση ακόμα και σαρκικών αμαρτημάτων και άλλων ατοπημάτων για να μην πούμε και εγκλημάτων, τόσο εκτός, όσο αλλοίμονο και εντός του γάμου.

Φυσικά, άλλο η ευλογημένη οικονομία και άλλο πράγμα η «ανοικονόμητη οικονομία»...

Ποια, αλήθεια, ελπίδα σωτηρίας μπορεί ν΄ανθίσει στις καρδιές του ποιμνίου, όταν απουσιάζει από την Εκκλησιαστική ζωή ο αφυπνιστικός λόγος και το «προφητικό» κήρυγμα, το οποίο από τη φύση του οδηγεί στην γνησία ελπίδα;

Πώς να τονωθούν΄ οι ψυχές και να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη του πνευματικού αγώνα, όταν οι άμβωνες, εν πολλοίς έχουν καταντήσει διακοσμητικά και μόνο στοιχεία των Ναών; Για να μην υποστηρίξουμε ότι αρκετές φορές εκεί που ακούγεται λόγος, είναι ένας λόγος που μπορεί χωρίς κανένα πρόβλημα ν΄ακουστεί και σ΄οποιοδήποτε άλλο μέρος, ακόμα και σε συνάξεις αθέων, άνευ ουδενός προβλήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα «οικολογικά κηρύγματα» με όλα τα συμπαρομαρτούντα και τις λεγόμενες «οικολογικές προσευχές» μπροστά στους πάγους και στις γαλάζιες γυάλινες σφαίρες. (Κύριε ελέησον και δόξα τη μακροθυμία σου Κύριε δόξα σοι).

Και γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί αυτή η περιφρόνησις του ζωντανού κηρύγματος; Διότι τείνει, δυστυχώς να κυριαρχήσει η σατανική άποψη που τεχνιέντως ρίχνουν όσοι ανήκουν στο λόμπυ των αντιχριστιανικών δυνάμεων, ότι δήθεν το κήρυγμα δεν χρειάζεται, όπως δυστυχώς πέρασε και στις «θεολογικές σχολές» ότι δεν χρειάζεται η απολογητική. Το αποτέλεσμα τώρα ήταν να καταργηθεί το δυναμικό αυτό μάθημα. (Πρωταρχικώς, το να καταργηθεί δηλ. η απολογητική και γενικώτερα το ζωντανό κήρυγμα, ήταν εισήγηση της εγκλωβισμένης, επί Κομμουνισμού, Εκκλησίας της Ρωσίας, σε διορθόδοξα συνέδρια, για τους γνωστούς προπαγανδιστικούς λόγους...). Δεν χρειάζεται, εισηγούνται κάποιοι το κήρυγμα, και τούτο διότι, άκουσον-άκουσον, ο κόσμος είναι κουρασμένος από τα λόγια! (Βεβαίως, η σατανική αυτή αλλά και βλακώδης άποψη, ακούγεται μόνο για το κήρυγμα, και για τίποτε άλλο. Για όλα τ΄άλλα είδη των λόγων, ο κόσμος βλέπετε δεν έχει κουραστεί και είναι πρόθυμος εις ακρόασιν, όπως π.χ. συμβαίνει με τον πολιτικό λόγο...).

Φυσικά, όλα αυτά εκφράζονται είτε, ως ήδη τονίσαμε, από ανθρώπους που δουλεύουν στο σύστημα, είτε από ανθρώπους της Εκκλησίας, με παγωμένες όμως καρδιές προς την αγάπη του Ιησού, αλλά και από ημιμαθείς και άσχετους ποιμένες, αφού επιτέλους το κήρυγμα χρειάζεται πόνο, μόχθο και έντονη προσευχή.

Όχι αγαπητοί μου, δεν έχει κουραστεί ο κόσμος από τον λόγο του Κυρίου. Ας μη διαστρέφουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων, όπως την έθεσε σε λειτουργία ο ίδιος ο Θεός. Εκείνο που έχουν βαρεθεί οι άνθρωποι πράγματι και δεν εννοούμε να το συνειδητοποιήσουμε, είναι τα διάφορα φολκλόρ και οι κενοί περιεχομένου λόγοι, που αντί ελέγχου του κακού και αντί πνευματικής οικοδομής, αρχίζουν οι εκνευριστικοί λιβανωτοί, σε πρόσωπα και καταστάσεις...

Και ας μη λησμονούμε ποτέ πως όταν οι άθεοι θέλουν να στραγγαλίσουν την ελπίδα στους λαούς, το πρώτο που καταργούν είναι το κήρυγμα. Το ευλογημένο και ακέραιο κήρυγμα, τόσο το προφορικό όσο και αυτό το γραπτό.

Ας περάσουμε όμως τώρα να δούμε κάτι που ελέγχεται απολύτως και που κυρίως τον τελευταίο καιρό βρίσκεται στην επικαιρότητα, και που έχει άμεση σχέση με την Ελπίδα.

Προ ολίγου μόλις καιρού, έγινε η ενθρόνισις του νέου πάπα. Το ποιος είναι ο μετονομασθής εις Φραγκίσκον, όχι μόνο θα το δείξει η ιστορία, αλλά γι΄αυτούς που θέλουν να έχουν ανοιχτούς τους οφθαλμούς, ήδη γνωρίζουν ότι ο «αγιώτατος αλάθητος», πλην των άλλων ήταν και ο υπεύθυνος για την ουνία. Δηλ. ό,τι χειρότερο και υπουλότερο για την Ορθόδοξη του Χριστού Εκκλησία.

Φυσικά ο παπισμός κατά τους Αγίους, και για όσους διαθέτουν τον «κοινόν νουν» στα Θεολογικά και οπωσδήποτε για όσους πιστεύουν και δεν παίζουν κακόγουστο θέατρο, είναι αίρεση. Μάλλον σύνολο αιρέσεων.

Και τίθεται τώρα το ερώτημα. Οι δικοί μας Ορθόδοξοι ταγοί, για ποίο λόγο είπαν ψέματα και αναφέρθησαν στα ευχητήρια τηλεγραφήματά τους ωσάν να εύχονταν σε Ορθόδοξο Πατριάρχη; Δε νομίζουμε να έγραφαν διαφορετικά εάν απευθύνονταν στην ενθρόνιση ενός Ορθοδόξου ποιμένος. Γιατί λοιπόν όλ΄αυτά; Και στη συνέχεια. Καλά, δεν ντρέπονται το Ορθόδοξο ποίμνιο, ενώπιον του οποίου ψεύδονται ασύστολα. Για ποιο λόγο δίνουν σ΄όλους τους παπικούς, ψευδή βεβαίωση ότι δήθεν ανήκουν στην Εκκλησία και κατ΄επέκταση ότι άρα και δεν χρειάζεται μετάνοια και επιστροφή στην αλήθεια; Γιατί, και πάλι ερωτούμε, σπέρνουν αίολες ελπίδες στους ανθρώπους, και τελικώς τους οδηγούν στην καταστροφή; Γιατί αυτή η διπλωματία (η πόρνη της Αποκαλύψεως) στα θέματα της εκκλησιολογίας και τελικώς και αυτής της σωτηρίας; Γιατί κάποιοι ποιμένες παίρνουν στον λαιμό τους τόσες και τόσες ψυχές και ταυτοχρόνως σκανδαλίζουν το Ορθόδοξο ποίμνιο, το οποίο επιτέλους (εκεί βεβαίως που υπάρχει συνείδηση Χριστιανική), γνωρίζει ότι όλα αυτά αποτελούν προδοσία της Αποστολική αλήθειας και του Πατερικού τρόπου εκφράσεως και κυρίως βιωτής;

Και καλά, δεν υπάρχει η ανδρεία (κακώς κάκιστα), να στείλουν ξεκάθαρα τα μηνύματα στον πάπα περί επιστροφής του στην Εκκλησία. Θα μπορούσαν όμως έστω διά της σιωπής να τηρήσουν τα «προσχήματα» και τελικώς να μην εξευτελιστούν, πράγμα που τώρα έγινε...

Ήταν δηλ. ανάγκη, Ορθόδοξος Επίσκοπος και μάλιστα υπεροχικό, όπως θεωρείται πρόσωπο, στα εκκλησιαστικά τεκταινόμενα, να κάμψει τον αυχένα του και να βάλει μετάνοια στον «ποντίφικα», στον άνθρωπο δηλ. που μέχρι χθες ήταν επισήμως, και φυσικά απ΄ εδώ και πέρα είναι έτι πλέον ο υπεύθυνος της Ουνίας;

Τόσο δύσκολο λοιπόν είναι να υπολογίζει κανείς αφ' ενός στο σκανδαλισμό των συνειδήσεων, αφ' ετέρου δε στον δικό του ξεπεσμό;

Και ναι μεν, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι υπολογίζουν στις επίγειες και ανθρώπινες δυνάμεις. Καυχώνται δε ότι στηρίζονται σε «δεξιούς ή αριστερούς ή αμφοτεροδέξιους βραχίονες», αφού στην εποχή μας καλλιεργούνται βλέπετε επισήμως και σε όλα τα επίπεδα οι αμφιβολίες και οι αμφισβητήσεις περί της ορθότητος των Αγίων. Προωθούνται δε οι «εκκλησιαστικές αμφικτιονίες» με ό,τι αυτό συνεπάγεται και γενικώς ειπείν τον πρώτο λόγο σε κομβικά σημεία, φαίνεται να τον έχουν τα «αμφί».

Αρνούνται, δυστυχώς γι΄αυτούς, την Παράδοση και την Ευλογία των Αγίων Πατέρων, και δείχνουν να καταντούν υπενάντιοι του ίδιου του Θεού με την όλη τακτική τους. Αποτέλεσμα; Να γίνονται καταγέλαστοι από τους εχθρούς της Ορθοδοξίας και ταυτοχρόνως να προξενούν πόνο στις καρδιές των πιστών. Ας μη λησμονούν όμως οι κύριοι αυτοί τον λόγο του Πνεύματος: «η δεξιά σου Κύριε δεδόξασθαι εν ισχύι, η δεξιά σου Κύριε έθραυσεν εχθρούς και τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους» (Εξόδου ΙΕ΄6-7).

Και πάλι λοιπόν πέφτει ως ουράνιος μετεωρίτης το ερώτημα. Μέσα στο πλαίσιο αυτό της λεγομένης «εκκλησιαστικής διπλωματίας» (όντως, δεν πρόκειται να υπάρξει περισσότερο αδόκιμος όρος από αυτόν, για να μην πούμε περισσότερος απαίσιος), υπάρχει ελπίδα σωτηρίας; Οικοδομείται στη συνείδηση των «δεσποτοδιπλωματών» η ελπίδα της σωτηρίας; Πιστεύουν πως θα αντιμετωπίσουν κατά πρόσωπο Αυτόν που δίδαξε το «έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου;» (Ματθ.Ε΄37).

Είναι απορίας άξιον το πώς σκέπτονται κάποιοι άνθρωποι, που λόγω θέσεως, εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων θα ανέμενε κανείς απ΄αυτούς. Είναι σαν να υποστηρίζει ένας ιατρός ότι το aids κάνει καλό στην υγεία. Δεν γνωρίζουμε πώς σκέπτονται (μάλλον γνωρίζουμε πολύ καλά...), αλλά θα πρέπει να ομολογηθεί άνευ περιστροφών και ψευτοδιπλωματικών λόγων, ότι η τακτική αυτή, μόνο την αλήθεια δεν μπορεί να διακονήσει. Και αλήθεια είναι ο Χριστός.

Οι εντελώς απαράδεκτοι αυτοί τρόποι και οι κενοί αληθείας λόγοι άνευ αντιρρήσεως ακυρώνουν την Ορθοδοξία και Ορθοπραξία και ο φτηνός πολιτικαντισμός της «εκκλησιαστικής διπλωματίας» στραγγαλίζει την βεβαία ελπίδα της σωτηρίας των ψυχών.

Αγαπητοί μου, οπωσδήποτε υπάρχει η «άγκυρα της ψυχής, ασφαλής και βεβαία». Άγκυρα από την οποία εάν πιαστεί η ψυχή μας, με ασφάλεια και βεβαιότητα θα παραμείνει ακλόνητη από τα κύματα και τους φοβερούς κραδασμούς της πλάνης και των αιρέσεων. Από την λαίλαπα του κοσμικού κακού και του ακόμα φρικτότερου κακού που είναι το ψεύδος, καλυμμένο με θεολογικό μανδύα. Όμως, η άγκυρα αυτή της γνησίας και αυθεντικής Ελπίδας για σωτηρία, είναι η Ορθόδοξος Πίστη μας, όπως ακριβώς μας την παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και όπως επακριβώς ερμηνεύεται από τις Οικουμενικές Συνόδους. Εννοείται δε ότι η Πίστη αυτή βιώνεται από τους Αγίους μας, των οποίων τα Άγια λείψανα προσκυνούμε και μας χαριτώνουν!

Αδελφοί μου, το θέμα της Ελπίδας γενικώτερα, αλλά και ειδικώτερα όπως το είδαμε σε αναφορά με την Πίστη, την μετάνοια, αλλά και την εκκλησιολογική ορθότητα των λόγων και των αποφάσεων, δεν είναι καθόλου απλό. Είναι το σημαντικότερο θέμα που θα πρέπει να μας απασχολεί, εάν όντως θέλουμε να ελπίζουμε ότι τελικώς θα δούμε Θεού πρόσωπον.

Άρα η ελπίδα μας θα πρέπει να είναι συνυφασμένη τόσο με τον αγώνα, όσο και με την σταθερή Πίστη και την ομολογία. Την ομολογία ότι, όπως στην Παλαιά Διαθήκη, στα ξένα θυσιαστήρια, απ΄αυτά του λαού του Θεού, δεν αναπαυόταν ο Άσαρκος Υιός και Λόγος του Θεού, έτσι και τώρα στον χώρο της Χάριτος και της Εκκλησίας, ας μην πιστέψουμε και ας μην ομολογήσουμε ποτέ, ότι στα ξένα προς τα Ορθόδοξα θυσιαστήρια, είναι δυνατόν να υφίσταται ιερωσύνη, αγιότητα, μυστήρια και άρα ελπίδα σωτηρίας.

Όσοι φρονούν διαφορετικά, βρίσκονται σε παχυλή πλάνη, έστω κι αν κατέχουν τα ύπατα εκκλησιαστικά αξιώματα.

Ευχή και προσευχή μας να μετανοήσουμε και να παραμείνουμε εδραίοι και αμετακίνητοι επί των επάλξεων της Ορθοδόξου Ομολογίας και Ελπίδος μας.

Αμήν.

                                            Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος       

                                                  Κόνιτσα

Δ’ ΚΥΡΙΑΚΉ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΏΝ «Ει δύνασαι πιστεύσαι»

Ο ευαγγελιστής Μάρκος μας εξιστορεί ένα θαυμαστό γεγονός,και μας λέγει ότι: Ο πατέρας του σημερινού Ευαγγελίου έχει ένα μεγάλο πρόβλημα, και το πρόβλημά του είναι το άρρωστο παιδί του.

Το χαρακτηριστικό όμως είναι ότι την ευθύνη για τη µή θεραπεία του παιδιού του την ρίχνει στους άλλους. Λέγει στον Χριστό: οι μαθητές σου δεν μπόρεσαν να το θεραπεύσουν. Με κλονισμένη τη πίστη, αμφιβάλλει αν και ο ίδιος ο Χριστός θα μπορούσε να κάνει κάτι, λέγοντας:

«Ει δύνασαι βοήθησον ημίν».

Συνήθως μεταθέτουμε στους άλλους το βάρος των ευθυνών μας και ιδίως στον Θεό. Με τον τρόπον αυτό, θέτουμε τους άλλους και τον Θεό υπό κατηγορία λέγοντας πως δεν έκαναν τούτο ή εκείνο, γιατί σ’ μένα, εγώ που είμαι κοντά στην Εκκλησία; εγώ που εκκλησιάζομαι κάθε Κυριακή; Γιατί ν’ αφήνει ο Θεός να γίνονται αυτά; Πιστεύω ότι τα ερωτήματα αυτά τα έχει ο καθένας μας!

Εδώ αδελφοί μου όμως πέφτουμε σε μια μεγάλη αμαρτία, αυτή της Θεοδικίας.

Ο Θεός δίδοντας στον άνθρωπο την ελευθερία, του έδωσε την γνώση αλλά και την τεχνογνωσία για να μπορεί να επιβίωση στην εκτός του παραδείσου ζωή.

Ο άνθρωπος, όμως, λόγω της φθοράς που υπέστη μετά το προπατορικό αμάρτημα έκανε κακή χρήση στο αυτεξούσιο, της ελευθερία δηλαδή που του έδωσε απλόχερα ο Θεός, και άρχισε να γίνεται επικίνδυνος προς τον συνάνθρωπό του άλλα κυρίως προς το περιβάλλον.

Θα ήθελα όμως εδώ να σας αναφέρω μερικά περιστατικά στην αγάπη σας:

Πρώτον, ας δούμε την σχέση του ανθρώπου με τον συνάνθρωπο και ας πάρουμε σημερινό περιστατικό, θα χρησιμοποιήσω κάτι που το έχουμε κοντά μας, θα σας αναφέρω την μάστιγα των ναρκωτικών.Ξέρουμε ότι κάποιος κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών και είναι είτε γείτονας, είτε είναι συγγενείς μας, εμείς τι κάνουμε; Τίποτε!!!

Το μόνο που κάνουμε είναι να τον απομονώσουμε κοινωνικά και να του προσάψουμε ένα νέο επώνυμο και θα μου επιτρέψετε στην αγάπη σας να είπω την λέξη αυτή του «αλήτη» ή του «ναρκομανή».

Όμως οι γονείς και οι συγγενείς αυτού του παιδιού την ευθύνη την ρίχνουν στους άλλους στην φιλία, στην ανεργία, αλλά κυρίως στην κοινωνία λες και οι ίδιοι δεν είναι κοινωνία.

Δεύτερον ας δούμε τον άνθρωπο και το περιβάλλον, παράδειγμα:

Παρακολουθούμε στις τηλεοράσεις μας το φαινόμενο του θερμοκηπίου και λέμε πάει η φύση τρελάθηκε ή η φύση εκδικείται. Και πάλι ο άνθρωπος μεταθέτει τα προβλήματα του στον Θεό, και λέμε αυτό είναι θεομηνία και ο ποταμός φούσκωσε και πλημμύρισαν τα σπίτια μας.

Ποιος φταίει για όλα αυτά ο Θεός; ή ο άνθρωπος;

Και στα δύο παραδείγματα φταίει ο άνθρωπος στο πρώτο διότι εμείς οι σημερινή γονείς κοιτάμε περισσότερο την καριέρα μας και το πώς θα κάνουμε περισσότερα χρήματα, με αποτέλεσμα να βάζουμε σε δεύτερη μοίρα τα παιδιά μας (και όχι μόνο σε αυτή την περίπτωση των ναρκωτικών αλλά και σε άλλες περιπτώσεις όπως το σχολείο αλλά και στην εν γένει συμπεριφορά των παιδιών μας).

Μπορεί εμείς οι γονείς να νομίζουμε ότι παρέχουμε στα παιδιά μας τα πάντα χωρίς όμως να τα ρωτάμε αν αυτά που τους παρέχουμε τους ικανοποιούν όχι μόνο στα υλικά αλλά κυρίως στα πνευματικά.

Στην δεύτερη περίπτωση ο Θεός όταν έπλασε τον άνθρωπο, μας λέγει το βιβλίο της Γενέσεως: «έθετο αυτόν εν τω παραδείσω εργάζεσθαι αυτόν και φυλάσσειν» και αντ᾿ αυτού ο άνθρωπος κατέστρεψε αυτό που του έδωσε ο Θεός να φιλάει.

Αλλά θα σας δώσω μια εικόνα για να γίνω πιο κατανοητώς: η εικόνα είναι αυτή του μαχαιριού το οποίο το κατασκεύασε ο άνθρωπος για να το χρησιμοποιεί στο να μπορεί να κυνηγήσει τα θηράματά του, να κόψει το ψωμί του και για άλλες χρήσης, αυτή είναι η σωστή χρήση του μαχαιριού.

Αν όμως το στέψεις στον συνάνθρωπο σου τότε είναι η κακή χρήση του μαχαιριού. Στην περίπτωση αυτή ποιος φταίει ο Θεός που έδωσε στον άνθρωπο την τεχνογνωσία ή ο άνθρωπος που έκανε κακή χρήση της ελευθερίας;

Αν ο Θεός παρέμβαινε, τότε ο άνθρωπος δεν θα ήταν ελεύθερος αλλά θα είχε μια καταπιεστική αντιμετώπιση θα ήταν δηλαδή δέσμιος δούλος των επιθυμιών του Θεού.

Όμως ας γυρίσουμε στην ευαγγελική περικοπή δίνοντας μας την απάντηση ο ίδιος ο Χριστός:

Ο Χριστός διορθώνει τον πατέρα του παιδιού, λέγοντας του: «εάν εσύ μπορέσεις να πιστεύσεις˙ τότε όλα είναι κατορθωτά σε αυτόν που πιστεύει»!

Για πολλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή µας δεν ευθύνονται τόσο οι άλλοι, όσο εμείς οι ίδιοι όπως προ είπαμε.

Για πολλά πράγματα της ζωής µας, η εξήγηση βρίσκεται μέσα µας και όχι γύρω ή έξω από µας.

Ο Θεός ιδιαίτερα γνωρίζει τι κάνει και πως ενεργεί. Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε εμείς.

Εάν εμείς πιστεύουμε, αγαπάμε και κάνουμε αυτό που εξαρτάται από µας τότε κατορθώνουμε τα πάντα.

Έτσι η ορθή στάση είναι όχι η μετάθεση των ευθυνών στους άλλους, αλλά η ανάθεση της ζωής µας στα χέρια του Χριστού, διότι ο Χριστός μας είπε «πας γαρ ο αιτών λαμβάνει, και ο ζητών ευρίσκει, και τω κρούοντι ανοίγεται».

Όμως για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να υπάρχει μια προϋπόθεση, αυτή της αληθινής πίστης, και όχι της επιφανειακής «για το θεαθήναι τοις ανθρώποις».

Αν εμείς οι σημερινοί γονείς κραυγάσουμε προς τον Θεό: «πιστεύω, Κύριε, βoήθει μοι τη απιστία μου», τότε θα γίνει το θαύμα της σωτηρίας των παραστρατημένων παιδιών μας και θα γευθούμε το θαύμα της πίστεως. ΑΜΗΝ…

Kυριακή Δ΄ Των Νηστειών-Οσίου Ιωάννου Της Κλίμακος

 Η δραματικὴ κατάσταση παιδιοῦ καὶ γονέα ποὺ παρουσιάζεται στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀδελφοί μου, ὁδηγεῖ τὴν σκέψη μας στὸ παράλληλο σύγχρονο δρᾶμα πολλῶν ἀγοριῶν καὶ κοριτσιῶν καὶ δύστυχων γονέων, τῆς τραγικῆς στ᾿ ἀλήθεια ἐποχῆς μας. Πιάνεται ἡ ἀνάσα μας μπροστὰ σ᾿ αὐτὸ τὸ δρᾶμα καὶ ἀπὸ τὴν ἀγωνία καὶ τὸν πόνο γιὰ τοὺς ἀξιολύπητους γονεῖς καὶ τὰ δυστυχισμένα παιδιά, μένουμε ἀμήχανοι – ἄφωνοι καὶ ἕνα «γιατὶ» ἀναπηδάει μέσα μας, ἀξιώνοντας μιὰν ἀπάντηση καὶ μιὰ σωστὴ λύση στὸ δρᾶμα ποὺ δημιουργεῖ τόσο σπαραγμὸ καὶ κλάμα.

Εἶχε «πνεῦμα ἄλαλον» ὁ νέος του εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος καὶ τάσεις αὐτοκαταστροφῆς ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ δαίμονος. Εὐτύχησε ὅμως νὰ ὁδηγηθῆ ἀπὸ τὸν πατέρα του στὸ Χριστὸ καὶ θεραπεύτηκε. Ὁ διάβολος, ἀγαπητοί, εἶναι ὀντότης, πρόσωπο καὶ τὸ ἔργο του εἶναι καταστρεπτικὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν δημιουργία, τὴν φύση. Κάποιοι σήμερα ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ διάβολος εἶναι ἁπλῆ προσωποποίηση τοῦ κακοῦ, ψευδαίσθηση τῶν χριστιανῶν, ποὺ ἐπιμένουν νὰ βλέπουν παντοῦ δαιμόνια. Ἡ Ἁγία Γραφὴ ὅμως διδάσκει ὅτι «εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου» (Α’ Ἰωάν. 3-8) καὶ ἀκόμα πὼς σαρκώθηκε καὶ σταυρώθηκε καὶ πέθανε καὶ ἀναστήθηκε «ἵνα διὰ τοῦ θανάτου καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τουτέστιν τὸν διαβόλον» (Ἑβραίους 2-14). Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι ἡ παιδεία μας καὶ ὅλος ὁ «πολιτισμός μας» ἀγνοεῖ τὴν περὶ δαιμόνων καὶ διαβόλου πραγματικότητα καὶ ὄχι μόνο δὲν τὴν ἀντιμετωπίζει, ἀλλὰ διστάζει νὰ τὴν ψηλαφίση καὶ νὰ προβληματισθῆ, νὰ μιλήση γιὰ διάβολο καὶ ἁμαρτία. Ἔτσι λοιπὸν μεγιστοποιεῖται ὁ κίνδυνος νὰ μείνη ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος ἀνίσχυρος, ἀδύνατος, ἀλύτρωτος.

Σήμερα ἡ δαιμονικὴ ἐπήρεια ἐκφράζεται στὸν ἄνθρωπο μὲ ποικίλους τρόπους. Ἡ πλέον συνήθης της ἐκδήλωση εἶναι ἡ ἔλλειψη κάθε ἐνδιαφέροντος γιὰ τὶς καθημερινὲς δραστηριότητες τῆς ζωῆς, τὸ αἴσθημα ἀνικανότητας, ἡ ἔμμονη ἰδέα πὼς «δὲν ἀξίζει κανεὶς νὰ ζῆ». Ἀθυμία καὶ πλήρης ἀδιαφορία γιὰ ὅλα. Καὶ ἔτσι μὲ πεσμένο ἠθικό, χωρὶς κανένα κέφι, μὲ πλήρη διαταραχὴ τοῦ ψυχικοῦ συστήματος καὶ ἐγκατάλειψη κάθε πνευματικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ μέσου ἐπικοινωνίας μὲ τὸ Θεό, ἐπέρχεται καὶ κατάρρευση τοῦ νευρικοῦ συστήματος, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ πλήρη ἀπογοήτευση, μοναξιὰ καὶ συχνὰ ἀπόγνωση.

Ὁ ἅγιος Νεῖλος τονίζει πὼς ἡ δαιμονικὴ αὐτὴ ἐπήρεια εἶναι «σκώληξ καρδίας» ποὺ θίγει καίρια τὴν ψυχὴ καὶ σὰν ἄλλο σκουλήκι κατατρώγει στὴ συνέχεια καὶ διαλύει ὁλόκληρη τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης, ὁ συγγραφέας τῆς κλίμακας τῶν ἀρετῶν, ποὺ σήμερα γιορτάζεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας, αὐτὴ τὴν δαιμονικὴ ἐπήρεια τὴν ἀποκαλεῖ ἀκηδία. Λέγει λοιπὸν ὁ ὅσιος· «Ἀκηδία εἶναι παράλυσις τῆς ψυχῆς, χαλάρωσις νοῦ, ὀκνηρία, ἀδιαφορία, πρὸς πάντα ἀγῶνα, μῖσος κατὰ τοῦ ἐπαγγέλματος» ποὺ ὅλα αὐτὰ ἀπεργάζονται συστηματικὰ τὸν θάνατο, ὅπως χαρακτηριστικὰ τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος· «ἡ δὲ τοῦ κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται» (Β’ Κορινθ. 7-10). Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σημειώνει· ἡ πλέον βλαβερὴ ἀπ᾿ ὅλες τὶς δαιμονικὲς ἐνέργειες εἶναι ἡ ὑπερβολὴ τῆς ἀθυμίας, δηλ. τῆς κατάθλιψης καὶ τῆς ἀπελπισίας.

Ποιὰ ὅμως εἶναι ἡ βασικότερη αἰτία ὅλης αὐτῆς τῆς δραματικῆς καταστάσεως; Χωρὶς ἀμφιβολία ἡ ψυχικὴ ἐρημιὰ ἀπ᾿ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ. Ὁ συγκλονισμὸς ἀπ᾿ τὴν ἀπιστία καὶ τὴν ἀθεΐα ποὺ προκαλεῖ φοβερὸ κενὸ στὸν ψυχικὸ κόσμο τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἀτομικιστική, ἐγωιστική, ἄνετη ζωή. Ὁ κορεσμός, ἡ ἀπληστία, ἡ τεμπελιὰ καὶ φυσικὰ τὰ ναρκωτικά.

Ἀπ᾿ ὅπου διώχνεται ὁ Θεός, τὸ δίχως ἄλλο, θέτει πόδι τὴν ἴδια κιόλας στιγμὴ ὁ σατανᾶς, ποὺ ἐξωθεῖ τὰ πράγματα πρὸς τὴν ἀπόγνωση, τὴν ἀκηδία, τὴν ἀθυμία, τὴν κατάθλιψη. Εἶναι ὅμως καιρὸς νὰ καταλάβουμε πὼς μόνον ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, μπορεῖ νὰ βοηθήση θετικὰ καὶ ἀποτελεσματικά. Τὰ φάρμακα ποὺ προσφέρει εἶναι «ἡ ἀναθέρμανση τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεόν». Ἡ προσευχή. Ἡ μυστηριακὴ ζωή. Ἡ ἐξομολόγηση γιὰ ψυχικὴ εἰρήνευση. Προσφέρει τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ μάλιστα τῆς θεϊκῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία «ἔξω βάλλει τὸν φόβον» (Α’ Ἰωάν. 4-18).

Ἡ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν μας εἶναι, καθὼς διαπιστώνεται καθημερινά, ἀπ᾿ τοὺς γονεῖς πρῶτα καὶ ὕστερα ἀπ᾿ ὅλη τὴν δομὴ τῆς σύγχρονης κοινωνίας καὶ παιδείας, ἀντιπαιδαγωγική, ἀφύσικη, ἀντίθεη, ἀντιχριστιανική.Δημιουργοῦν οἱ πιὸ πολλοὶ γονεῖς ἕνα ἢ δυὸ παιδιὰ καὶ αὐτὰ τύπους καλομαθημένους, ἐγωιστές, στείρους ἀπὸ συναισθήματα καὶ ἰδανικά, μαλθακούς, μὲ ἄδεια ψυχή ἀπὸ Θεὸ καὶ ἀπὸ ζωὴ ἀνώτερη, θρησκευτική. Καὶ ἀφοῦ μετά, στὰ σχολεῖα, γίνεται πλήρης ἀποπροσανατολισμός, πάλι χωρὶς Θεὸ καὶ ἰδανικά, εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ βρεθοῦν τὰ παιδιὰ στὸ κενό, νὰ μὴν ἐκδηλώνονται σὰν «ἄλαλα καὶ κωφά»;

Προσοχὴ καὶ ἐγρήγορση λοιπόν. Καὶ ἀναθεώρηση τακτικῆς. Ἀπόφαση σταθερὴ χρειάζεται γιὰ καταφυγὴ στὸν ἀληθινὸ Σωτήρα, τὸν Θεὸ τῆς σωτηρίας, τὸν θεάνθρωπο Κύριο, ποὺ ἐξακολουθητικὰ μᾶς λέει· «Ὢ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη, ἕως πότε ἀνέξομαι ἡμῶν;». Καὶ παροτρύνει στοργικὰ ὅλους μας καὶ τὸν κάθε νέο «Φέρετε αὐτὸν πρός με».

π.Ν.Κ

Η θεραπεία του δαιμονισμένου Μπορούμε να προσευχηθούμε εμείς…

Μόλις ο Κύριος κατέβηκε από το όρος Θαβώρ, από το φως της Μεταμορφώσεως κάτω στον κόσμο, ένας πατέρας έτρεξε κοντά του να Του πει τον μεγάλο πόνο του: Διδάσκαλε, σου έφερα τον γιο μου, που τον κυρίευσε δαιμονικό πνεύμα και του πήρε τη φωνή. Υποφέρει πολύ! Όταν τον πιάσει, τον ρίχνει στη γη, τον κάνει ν’ αφρίζει, να τρίζει τα δόντια του και τον αφήνει ξερό και αναίσθητο. Πολλές φορές τον έριξε στη φωτιά και στο νερό για να τον εξοντώσει. Παρακάλεσα τους μαθητές σου να τον ελευθερώσουν, αλλά δεν μπόρεσαν.

Τότε ο Κύριος γεμάτος παράπονο αναφώνησε:

— Ω γενεά που παραμένεις άπιστη και διεστραμμένη, ενώ είδες τόσα θαύματα! Μέχρι πότε θα είμαι μαζί σας και θα σας ανέχομαι; Φέρτε τόν μου εδώ.

Μόλις όμως έφεραν τον νέο μπροστά στον Κύριο, το θέαμα ήταν φοβερό. Το πονηρό πνεύμα άρχισε να συνταράζει με σπασμούς τον νέο, ο οποίος, αφού έπεσε στη γη, κυλιόταν κι έβγαζε αφρούς από το στόμα του.

Δεν μπορούσε όμως να πει ούτε λέξη. Μόνο κραυγές μπορούσε να βγάζει πολλές, που συγκλόνιζαν τις καρδιές όσων τον έβλεπαν. Ο νέος αυτός δεν μπορούσε να μιλήσει, να εκφράσει την ικεσία του στον Κύριο, να ζητήσει τη σωτηρία του. Κι αντί γι’ αυτόν παρακαλεί ο πατέρας.

Εδώ έχουμε μία περίπτωση δαιμονισμένου παιδιού. Όμως ο διάβολος και με πολλούς άλλους τρόπους εξουσιάζει τους ανθρώπους, ιδιαιτέρως στη δαιμονοκρατούμενη εποχή μας, πόσοι νέοι ζουν μακριά από τον Θεό και υποφέρουν κυριευμένοι από τα δαιμονικά τους πάθη. Μαζί τους βασανίζονται και οι συγγενείς τους. Κι όταν αυτοί είναι άνθρωποι του Θεού, υποφέρουν ακόμη περισσότερο κατανοώντας την κατάσταση των αγαπημένων τους.

Ο πατέρας όμως του Ευαγγελίου δίνει σ’ όλους αυτούς και σ’ όλους τους πιστούς ένα μεγάλο δίδαγμα. Όταν αυτοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να προσευχηθούν για τον εαυτό τους, να προσευχόμαστε εμείς γι’ αυτούς. Κάθε φορά που βλέπουμε στους ιερούς ναούς μας ότι απουσιάζουν από τη θεία λατρεία χιλιάδες νέοι, νέοι που ξενύχτησαν στα σκοτεινά κέντρα του κόσμου και πολλοί έχασαν τη νεανική τους δροσιά και καθαρότητα, ας προσευχόμαστε εμείς γι’ αυτούς. Ας πονέσουμε εμείς για το δικό τους μαρτύριο. Ας κλάψουμε εμείς για το δικό τους δράμα. Και να είμαστε βέβαιοι ότι τα δικά μας δάκρυα, οι δικές μας ικεσίες, θα μαλακώσουν κάποτε τις ψυχές πολλών νέων, θα φέρουν τη μετάνοια και την επιστροφή τους.

Προσευχή και νηστεία

Ο πατέρας συνεχίζει την ικεσία του. Κύριε, εάν μπορείς να κάνεις κάτι, λυπήσου μας και βοήθησέ μας. Όμως ο Ιησούς του αποκρίνεται: Εσύ εάν μπορείς να πιστεύσεις, τότε όλα είναι δυνατά σ’ εκείνον που πιστεύει. Κι αμέσως ο πατέρας γεμάτος δάκρυα φωνάζει: Πιστεύω, Κύριε, βοήθησέ με στην ολιγοπιστία μου.

Τότε ο Ιησούς Χριστός με θεϊκή εξουσία λέει: Πνεύμα άλαλο και κουφό, εγώ σε διατάζω, βγες από αυτόν και μην ξαναμπείς ποτέ μέσα του. Και το πονηρό πνεύμα, αφού έκραξε και συντάραξε τον νέο, έφυγε αφήνοντάς τον κάτω στη γη σαν νεκρό. Τότε ο Κύριος τον έπιασε από το χέρι και τον σήκωσε. Οι μαθητές έκπληκτοι Τον ρωτούν κατόπιν ιδιαιτέρως: Γιατί, Κύριε, εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλουμε το πονηρό πνεύμα; Κι Εκείνος απαντά: Αυτό το είδος του δαιμονίου δεν φεύγει από τον άνθρωπο παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.

Γιατί όμως το σκληρό αυτό είδος διαμονίου δεν μπορεί να βγει από τον άνθρωπο παρά μόνο με προσευχή και νηστεία; Αλλά και γενικότερα γιατί η προσευχή μαζί με τη νηστεία έχουν τόσο μεγάλη δύναμη;

Διότι όταν ο άνθρωπος προσεύχεται έπειτα από νηστεία τροφών και παθών, η προσευχή του έχει το στοιχείο της ασκήσεως, της θυσίας και της προσφοράς. Τότε ο άνθρωπος δεν δυσκολεύεται να προσευχηθεί, δεν κουράζεται από το βάρος των φαγητών ή από το βάρος των τύψεων, αλλά είναι ανάλαφρος. Η νηστεία που ορίζει η Εκκλησία μας δίνει φτερά στην προσευχή, διότι ταπεινώνει τον άνθρωπο. Τον γυμνάζει σωματικά και ψυχικά. Απονεκρώνει τις σαρκικές επιθυμίες και ηδονές και προετοιμάζει το σώμα κατάλληλα για να μην καταστεί εμπόδιο, αλλά να υπηρετήσει την ψυχή την ώρα της προσευχής. Μια τέτοια προσευχή, που γίνεται με νηστεία τροφών και παθών, επειδή έχει το στοιχείο της ταπεινώσεως, αυξάνει και την πίστη. Και γίνεται έτσι μια ζωντανή εμπειρία, αυξάνει τη θέρμη της καρδιάς μας, μας κάνει να αισθανόμαστε την παρουσία του Θεού μπροστά μας. Και φέρνει τη χάρη του Θεού και το θαύμα.

Αυτά ακριβώς τα δυο πνευματικά όπλα, την προσευχή συνδυασμένη με τη νηστεία, μας καλεί η Εκκλησία μας να χρησιμοποιήσουμε περισσότερο τώρα κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τώρα περισσότερη προσευχή, μεγαλύτερες Ακολουθίες, αλλά και αυστηρότερη νηστεία, εντατικότερη άσκηση. Ας  συνεχίσουμε λοιπόν τον αγώνα μας στον πνευματικό στίβο με τα όπλα αυτά και θα έχουμε μαζί μας την ακατανίκητη δύναμη της Χάριτος του Θεού.

Σ1975

ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Επιμέλεια: '' ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ ''
www.antixiliastikos.blogspot.com

Τη μέρα αυτή εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Ιωάννου, συγγραφέα της “Κλίμακος”, που υπήρξε κήρυκας της μετανοίας και της νηστείας. Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη γύρω στο 523 και από μικρός άρχισε τουςασκητικούς αγώνες. Έγινε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Σινά και συνέγραψε τριάκοντα λόγους , των οποίων ο καθένας αναφέρεται σε μία αρετή, από τις ευκολότερες προς τις δυσκολότερες, αναβιβάζοντας τον άνθρωπο με σκαλοπάτια πνευματικά σε ουράνιο ύψος.

Γι΄αυτό το λόγο και το σύγγραμμα ονομάστηκε “Κλίμαξ” των αρετών. Απεβίωσε το 603. Η μνήμη του εορτάζεται κανονικά την 30ή Μαρτίου, αλλά επαναλαμβάνεται η εορτή την τέταρτη Κυριακή των Νηστειών, διότι η εκκλησία με αυτό τον τρόπο μας προβάλει προς μίμηση έναν άνθρωπο σαν κι εμάς, που με την άσκηση έφτασε σε εκατονταπλασίονα καρποφορία και αγιότητα.

Κυρίως όμως προβάλλεται ο Άγιος Ιωάννης, διότι μετά τις τρεις βασικές Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής οι οποίες μας δίδουν τα συγκεκριμένα δογματικά στοιχεία της πίστεως, με τα οποία εξασφαλίζονται οι προϋποθέσεις ορθής Λατρείας του Θεού και μετά την ενίσχυση που δεχόμαστε από την παρουσία του Τιμίου Σταυρού, την τέταρτη αυτή Κυριακή παρουσιάζεται η άλλη πλευρά του θέματος η μεθοδολογική ενημέρωση με το βιβλίο της “Κλίμακος” και η θεολογική κατοχύρωση της εσωτερικής αναγεννήσεως, που επιτυγχάνεται με την ασκητική και κατανυκτική ζωή του πιστού που περιγράφεται στο βιβλίο αυτό του Αγ.Ιωάννου.

Γι΄αυτό διαβάζεται στις Μονές την περίοδο αυτή η “Κλίμακα”. Από τη Δευτέρα που ακολουθεί αρχίζει η πέμπτη εβδομάδα των Νηστειών, η οποία αποτελεί το λειτουργικό αποκορύφωμα της Τεσσαρακοστή. Δηλαδή αυτή η εβδομάδα βαστάζει το βάρος του τέλους και όχι η έκτη, διότι ακολουθεί η Μεγάλη Εβδομάδα με τις πυκνές, πρωί – βράδυ και μακρές ακολουθίες της.

Με “διάκριση” δηλαδή οι άγιοι Πατέρες πρόσθεσαν σε αυτή την εβδομάδα δύο νέες ακολουθίες: Την Πέμπτη τον Μέγα Κανόνα και το Σάββατο τον Ακάθιστο Ύμνο, ώστε στο μεσοδιάστημα της έκτης εβδομάδας να υπάρξει μια σχετική μικρή λειτουργική ανάπαυλα και ανάπαυση των πιστών, για να εισέλθουν “ξεκούραστοι” στη Μεγάλη Εβδομάδα.

Ο Θεός να μας προστατεύει από την πλάνη των αιρέσεων.

Πηγή: Λατρευτικό Εγχειρίδιο

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Σ. ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΟΓΛΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ 

Ποιὸς νὰ περιγράψει τὰ μεγαλεῖα σου, Παρθένε; Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Ἔγινες Θεομήτωρ, ἕνωσες τὸ νοῦ μὲ τὸ Θεό, ἕνωσες τὸ Θεὸ μὲ τὴ σάρκα, ἔκανες τὸ Θεὸ υἱὸ ἀνθρώπου καὶ τὸν ἄνθρωπο υἱὸ Θεοῦ, συμφιλίωσες τὸν κόσμο μὲ τὸν ποιητὴ τοῦ κόσμου.

Μᾶς δίδαξες μὲ ἔργα ὅτι τὸ θεωρεῖν δὲν προσγίνεται μόνο μὲ αἴσθηση ἢ καὶ λογισμὸ στοὺς πραγματικοὺς ἀνθρώπους (διότι τότε θὰ ἦσαν λίγο μόνο καλύτεροι ἀπὸ τὰ ἄλογα), ἀλλὰ πολὺ περισσότερο μὲ τὴ κάθαρση τοῦ νοῦ καὶ τὴ μέθεξη τῆς θείας χάριτος, κατὰ τὴν ὁποία ἐντρυφοῦμε στὰ θεοειδῆ κάλλη ὄχι μὲ λογισμούς, ἀλλὰ μὲ ἄυλες ἐπαφές.

Ἔκαμες τοὺς ἀνθρώπους ὁμοδίαιτους μὲ τοὺς ἀγγέλους, ἢ μᾶλλον ἀξίωσες καὶ μεγαλύτερων βραβείων, ἀφοῦ συνέλαβες ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα θεανδρικὴ μορφὴ καὶ τὴν γέννησες παράδοξα καὶ κατέστησες τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀπορρήτως συμφυῆ καί, θὰ λέγαμε, ὁμόθεη μὲ τὴ θεία φύση. 

Ἂς φυλάττουμε ἑπομένως τὴ πρὸς τὸ Θεὸ καὶ πρὸς ἀλλήλους ἑνότητα, ποὺ ἔχει ἐντυπωθεῖ σ' ἐμᾶς ἀπὸ τὸ Θεὸ θείως, διὰ τῶν δεσμῶν τῆς ἀγάπης.

Ἂς βλέπουμε πάντοτε πρὸς τὸν ἄνω γεννήτορα.

Ἂς ὑψώσουμε ἄνω πρὸς αὐτὸν τὴ καρδία μας.

Ἂς παρατηρήσουμε τὸ μέγα τοῦτο θέαμα, τὴ φύση μας νὰ συνδιαιωνίζει ἀΰλως μὲ τὸ πῦρ τῆς Θεότητος, καί, ἀποβάλλοντας τοὺς δερμάτινους χιτῶνες, ποὺ ἔχουμε ἐνδυθεῖ ἀπὸ τὴ παράβαση, ἂς σταθοῦμε σὲ ἁγία γῆ, ἀναδεικνύοντας ὁ καθένας μας τὴ δική του γῆ ἁγία διὰ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς πρὸς τὸ Θεὸ σταθερῆς ἀφοσιώσεως, νὰ φωτισθοῦμε καὶ φωτιζόμενοι νὰ συνδιαιωνίσουμε σὲ δόξα τῆς τρισήλιας Θεότητος ποὺ πρέπει κάθε δόξα, κράτος, τιμὴ καὶ προσκύνηση τώρα καὶ στοὺς ἀτέλειωτους αἰῶνες. Ἀμὴν
πηγή

''ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ Γ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ''

.                                                                                                                                            .

ΤΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ Π.ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΗΣ ΠΛΑΝΩΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ... 

 ''ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ...

ΘΕΛΟΥΝ ΔΙΑΡΚΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΒΗΜΑ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΟΗΘΟΥΝ ...

ΤΟΥΣ ΘΥΜΙΑΖΩ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΥΠΟΚΛΙΝΟΝΤΑΙ ...

ΛΕΩ  ''ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ'' ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ...

ΤΟΥΣ ΕΥΛΟΓΩ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΥΝ ...

ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΛΕΩ ''ΠΙΕΤΕ ΕΞ ΑΥΤΟΥ ΠΑΝΤΕΣ'' ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ...

ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ: ''ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΟΛΟΙ; ''

ΑΠΑΝΤΗΣΕ: ''ΒΡΕ ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ...

<<ΠΑΝΤΕΣ>>

ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΙ ΑΛΛΗ ΚΑΜΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ Η ΛΕΞΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗ ΞΕΡΩ;

Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΗΤΑΝ: <<ΚΑΙ ΔΙ ΗΜΩΝ ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΛΑΩ>> ...

ΦΥΣΙΚΑ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΩΛΥΜΑΤΑ ...

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΑΦΕΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΓΙΑΤΙ ΧΩΡΙΣ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ;

ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ; ΟΤΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ...

ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΚΟΙ ΘΡΟΝΟΙ, ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΙ ΘΩΚΟΙ, ΟΙ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΕΣ ΕΔΡΕΣ ΕΧΟΥΝ ΜΙΚΡΗ ΑΞΙΑ ...

Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΡΙΓΥΡΩ ...

ΦΟΒΕΡΟ ΘΕΑΜΑ ...

ΕΓΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΦΟΒΟΜΟΥΝΑ ΝΑ ΑΚΟΥΜΠΗΣΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ...

ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΨΙΘΥΡΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΠΕΖΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΝΑ ΜΗ ΒΙΩΝΟΥΝ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ...

ΠΟΙΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΜΩΡΕ; Ο ΠΑΠΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ Η ΟΛΟΙ, ΚΛΗΡΟΣ ΚΑΙ ΛΑΟΣ ΜΑΖΙ; 

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΛΕΜΕ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ;

ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ;

ΟΠΩΣ ΣΤΕΚΕΤΑΙ Ο ΙΕΡΕΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΠΙΣΤΟΣ, 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ...

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΗ ΓΗ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ, ΧΩΡΙΑ 'ΒΙΟΤΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ' ...

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΕΡΟΥΡΓΟΙ ...

ΠΩ, ΠΩ, ΠΩ ΤΙ ΜΑΣ ΑΞΙΩΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΖΟΥΜΕ !!!

ΕΑΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΕΙΤΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΛΑΙΜΕ ΑΠΟ ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΤΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ...

ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ, ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

ΠΟΙΟΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΜΕ;

ΠΙΟ ΣΥΝΕΠΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΝΑΟ ...

ΠΑΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ; ''

ΝΑΙ ΓΕΡΟΝΤΑ ...

''ΑΚΟΥΣΕΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙ ΕΚΕΙ;

ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΚΟΨΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ...

Ε! ΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΞΙΑ; ΟΙ ΗΧΟΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΝ Η Η <<ΒΟΗ>> ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ;

ΕΑΝ ΣΕ ΚΑΛΕΣΕΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Η Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ, ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΩ;

ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΛΗ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ, ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΡΧΕΣΑΙ, ΑΛΛΑ ΓΥΡΝΑΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΑΙ ΨΙΛΟΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙΣ;

ΚΑΙ ΤΙ ΔΩΡΟ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ!! ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ...

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΙΩΠΟΥΜΕ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑΜΕ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ...

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΑ ΤΕΛΕΣΙΟΥΡΓΟΥΜΕΝΑ ΦΡΙΚΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ...

ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ...

ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΙΕΡΕΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΣ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΕΣΤΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, ΟΠΩΣ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΑΝ ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΑΛΛΑ ΕΥΔΟΚΕΙ Ο ΠΟΛΥΕΥΣΠΛΑΧΝΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥ ΦΡΙΚΤΟ ΠΡΑΓΜΑ, ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ ΚΙ ΟΛΑΣ ΣΤΗΝ ΜΗΔΑΜΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ...

ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΓΕΜΑΤΟΣ ΓΑΛΗΝΗ ΠΟΥ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟ, ΓΙΝΕΣΑΙ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ... ''

+++πηγή

ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!

Όσο η Θυσία δεν είναι παρούσα στο μυστήριο της αγάπης, κάτι ουσιαστικό λείπει, κάτι ουσιαστικό είναι απόν από αυτή και η αγάπη είναι καταδικασμένη στην καταστροφή.

Θυσία σημαίνει να είσαι φτιαγμένος άγια, να κομίζεις τον εαυτό σου ως μία προσφορά προκειμένου οι άλλοι να πληρωθούν μέσα σε τέλεια αμοιβαία ενατένιση. Αυτό ακριβώς πραγματώνεται μέσα στην ενδοτριαδική σχέση του Θεού μας (μεταξύ Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος). 

Αυτό μας δίνει ένα εκπληκτικά δυναμικό όραμα του Θεού μας, ενός Θεού που είναι ζωντανός όχι επειδή είναι φτιαγμένος κατ’ αυτόν τον τρόπο και ανίκανος για οτιδήποτε άλλο από το θριαμβικό Του Φως, αλλά ενός Θεού που είναι αγάπη, ενός Θεού θυσιαστικής αγάπης, τέτοιας που σημάδεψε τον Σταυρό, ενός Θεού που αποδέχεται, καταφάσκει και επιλέγει τον θάνατο ως μία έκφραση αγάπης, ενός Θεού στον οποίο είναι εγγενές το μυστήριο της Ανάστασης, της νίκης καταπάνω στον θάνατο.

Όταν η αγάπη κάνει την εμφάνισή της, ο πόθος του ανθρώπου να επιβεβαιώσει τον εαυτό του παραμένει στο ξεκίνημα ακόμα δυνατός. Λέμε «εσύ είσαι η αγάπη μου» και τονίζουμε τρομερά τη λέξη «μου» εκλαμβάνοντας το «εσύ» σαν αντικείμενο και χρησιμοποιώντας τη λέξη «αγάπη» όχι ως όνομα ζωογόνου δυναμικής αλλά σαν έναν απλό και σκέτο σύνδεσμο που συνδέει το «εσύ» με το «μου».

Όταν όμως η αγάπη προκόβει, όταν ανακαλύπτοντας τον άλλο, αυξάνεται ο θαυμασμός, η εκστατικότητα, η λατρεία και ο σεβασμός του προσώπου του, τότε το «μου» αρχίζει να συρρικνώνεται, το «εσύ» να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία και η σχέση μεταξύ των δύο δεν είναι πια μία απλή σχέση συνδέσμου αλλά γίνεται μία σχέση αληθινά δυναμική. Σ’ αυτή τη σχέση ο άλλος αποκτά μία ολοένα μεγαλύτερη σημασία και ταυτόχρονα η δική μου σημασία γίνεται ολοένα και λιγότερη, έτσι ώστε σταδιακά το αγαπημένο πρόσωπο να σημαίνει τα πάντα και το «εγώ» να μη σημαίνει τίποτα πια για μένα.

Αυτό εννοούσε και ο Χριστός όταν έλεγε πως κανείς δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτόν που είναι πρόθυμος να θυσιάσει τη ζωή του για τον αγαπημένο του, τον πλησίον του.

Αnthony Bloom

Ο π. Μάρκος Μανώλης, ο πραΰς και ανεξίκακος μαχητής!

πηγή

Ἀφιέρωση στό τριετές Μνημόσυνό του τῆς 13-4-2013

Ο π. ΜΑΡΚΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

Ο ΠΡΑΫΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΙΚΑΚΟΣ ΜΑΧΗΤΗΣ!

Ὁ ἁγιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Μᾶρκος Μανώλης συμπλήρωσε ἤδη τρία χρόνια ἀπουσίας ἀπό τήν στρατευομένη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας διότι εἶναι πλέον πολίτης τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας, στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἡ ἀπουσία του γίνεται κάθε μέρα καί πιό αἰσθητή σέ ὅλους ἐκείνους πού ἀρνοῦνται νά συμβιβασθοῦν μέ τήν παραπαί­ουσα ὁ­λο­ένα καί πε­ρισ­σότερο ἐκ­κλησιαστική μας ζωή καί αὐτό ὀφείλεται, ὄχι τόσο στό ὅτι δέν ὑπάρ­χουν πιά πα­ρα­δοσιακοί κληρικοί, θεολογικά κατηρτισμένοι καί ἐνάρετοι, ἀλλά γιατί ὁ π. Μᾶρκος ἐνεργοῦσε «ὡς ἐξουσίαν ἔχων καί οὐχ ὡς οἱ Γραμματεῖς»!

Εἶναι περιττό νά ἀναλύσουμε τήν ἀβυσσαλέα διαφορά τοῦ «ἐξουσίαν ἔχοντος» ἀπό τούς λογίους θε­ολόγους, κλη­ρικούς καί λαϊκούς, ἔστω καί ἄν αὐτοί οἱ λόγιοι ἀκολουθοῦν παραδοσιακή ἐκκλησιαστική τακτική καί ἔ­χουν Ὀρθό­δο­ξο φρόνημα. Ἡ διαφορά ἔγκειται στήν «δύναμιν Θεοῦ» πού μεταδίδει ὁ λόγος καί ἡ παρουσία τοῦ μετόχου τῆς Θείας Δυνάμεως, ὥστε νά «μωραίνονται οἱ δεινοί συζητηταί» καί νά «μαραίνονται», δηλαδή νά χάνουν τή δύναμη καί νά καταισχύνονται, «οἱ τῶν (θεολογικῶν) μύθων ποιηταί»!

Ὁ π. Μᾶρκος πλήν τῆς Θείας ἐξουσίας του, πού ἔκρυβε ἐπιμελῶς στήν ταπεινή καί εἰρηνόχυτη προσωπικότητά του, ἦταν αὐτός καί ἡ συνεκτική δύναμη πού ἕνωνε τούς πλέον ἀσύμβατους χαρακτῆρες σέ μιά κοινή πνευματική πορεία καί στόν κοινό πνευματικό τῆς Πίστεως ἀγῶνα. Ἕνωνε ἀδιακρίτως μορφώσεως, ἀξιωμάτων ἤ κοσμικῆς αἴγλης, ἀγωνιστάς καί, ὡς πνευματικός ἀλείπτης, τούς ὁδηγοῦσε σέ μάχες πνευματικές χωρίς συμβιβασμούς καί ὑποχωρήσεις, ἐκεῖ ὅπου ἡ Ὀρθο­δοξία, δηλαδή ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ἦταν τό κινδυνευόμενον. Μέ τήν πρός τόν Θεόν παρρησία του καί ἀκεραιότητά του μετεμόρφωνε ἀναξίους σέ ἀξίους, μεταποιῶντας σέ πράξη τόν λόγο τοῦ Θεοῦ «ὁ ἐξάγων ἄξιον ἐξ ἀναξίου ὡς τό στόμα μου ἔσται»!

Ὁ π. Μᾶρκος ἦταν αὐτός πού ἐργαζόταν κατά μίμησιν Θεοῦ. Ὅπως ὁ Θεός μας συνεχῶς κρύβεται καί προβάλλει τούς ἁγίους, σάν νά εἶναι αὐτοί πού κάνουν τά κατορθώματα καί τά «σημεῖα» καί ὄχι Ἐκεῖνος, ἔτσι καί ὁ π. Μᾶρκος ἔκρυβε τόν ἑαυτό του καί τά χαρίσματά του, προβάλλοντας συνεχῶς τούς ἄλλους, ἀκόμη καί τούς ὀλιγοτάλαντους καί μετρίους, μεγιστοποιῶντας καί τίς πιό αὐτονόητες ἐνέργειές τους καί ὑψώνοντας στόν «Ὀρθόδοξον Τύπον» τά πιό ἁπλᾶ κείμενά τους σάν φλάμπουρα Ὀρθοδοξίας, ἀφοῦ τά παρουσίαζε μέ λεζάντες καί προλόγους πού ἔδιναν τέτοιες προεκτάσεις στά κείμενα, ὥστε στούς ἀναγνῶστες νά κυριαρχῆ ἡ παρουσίαση τοῦ κειμένου καί ὄχι αὐτό καθ’ ἑαυτό τό κείμενο.

Ὁ π. Μᾶρκος συστράτευε συναγωνιστάς χωρίς νά τούς προσκαλῆ. Πρόσκληση ἦταν ἡ δική του –ψυχῇ τε καί σώματι– ἀγωνιστικότητα. Μιά ἀγωνιστικότητα πού δέν ἄρχιζε ἀπό τούς ἄλλους ἀλλά ἀπ’ αὐτόν τόν ἴδιο. Ἡ ἀγωνιστικότητά του εἶχε ἀφετηρία τόν δικό του καθημερινό ἁγιασμό, τήν δική του καθημερινή ἀποξένωση ἀπό τά «στοι­χεῖα τοῦ κόσμου» καί ὅσο αὐτός του ὁ ἀγώνας προέκοπτε, τό­σο πιό πολύ κοινωνικός γινόταν, πιό πνευματικά προσιτός, προ­σηνής, κηδεστής τῶν πάντων καί παράκλητος. Οἱ ἄνθρωποι πού εἶχαν τήν εὐλογία νά τόν γνωρίσουν ἔβλεπαν στό πρόσωπό του καί στίς ἐνέργειές του τήν ἀδιάκοπη παρουσία τοῦ Οὐρανοῦ στή γῆ, ἔβλεπαν τήν ἐνσάρκωση καί ἐφαρμογή τῶν λόγων τοῦ Εὐαγγελίου, τό ὁποῖο, λόγῳ τῆς δικῆς μας ἀθλιότητος «ἠτόνησε» στίς μέρες μας καί, κατ’ οὐσίαν, «ἀργεῖ».

Ὁ π. Μᾶρκος γνώρισε πολλούς «ψευδαδέλφους» ἀλλά ποτέ δέν τούς φέρθηκε ἀνάλογα. Οὔτε τήν στοιχειώδη παιδαγωγική ἀντι­μετώπιση δέν τούς ἔκαμε, ἀλλά πάντοτε τούς ἀντιμετώπιζε σάν φίλους καί κοινούς ἀγωνιστάς.

Πόσες φορές στενοί συνεργάτες του δέν πῆγαν σέ ἀντίπαλα “στρατόπεδα” εἴτε γιά χρήματα, εἴτε γιά δόξα; Πόσοι ἀπό ἐκείνους πού εὐεργετήθηκαν ἀπό τόν π. Μᾶρκον μέσῳ τῆς προβολῆς τῶν δικαίων τους ἀπό τόν «Ὀρθόδοξον Τύπον», ὅταν ἄλλαζαν οἱ ἐκκλη­σια­στι­κές διοικήσεις ἔκαναν πώς δέν εἶχαν καμμιά σχέση μαζί του; Πόσοι καί πόσοι δέν τοῦ «ἔκοψαν τήν καλή μέρα» ὅταν μετά ἀπό πολυχρόνια ὑποστήριξη τῶν δικαίων τους ἔπαυε τίς δημοσιεύσεις ἀφοῦ τό θέμα εἶχε κορεσθῆ; Καί ὅμως! Ἐντελῶς ἀγνώμονες γιά τά προηγηθέντα, ἐφέροντο πρός αὐτόν ὡς εἰς ἐχθρόν!

Πῶς νά μή θυμηθοῦμε τούς Ἀντιοικουμενιστάς–«Δουρείους ἵπ­πους», οἱ ὁποῖοι χρησιμοποίησαν τόν «Ὀρθόδοξον Τύπον» γιά τήν προ­βολή τους στούς εὐσεβεῖς ἀναγνῶστες ὡς ἀκραιφνῶς Ὀρθόδοξοι, ἐνῶ τήν ἄλλη στιγμή ἦσαν ὁμοτράπεζοι τῶν ἐμπαικτῶν τῆς Πίστεως!

Ὁ π. Μᾶρκος ἔγινε κατά κυριολεξία «πάντων περίψημα». Ὅλοι τόν εὕρισκαν ὅταν τόν ἐχρειάζοντο, λίγοι, ὅμως, ἦσαν ἐκεῖνοι πού τόν ἐγνώριζαν πραγματικά καί ἦσαν πάντοτε μαζί του, ὅπως ὁ Γέροντάς μας, ὁ π. Σίμων Ἀρβανίτης, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔλεγε, ὅταν ἀκόμη ὁ π. Μᾶρκος ἦταν διάκονος: «Ὁ Μᾶρκος ὅλους τούς γνωρίζει. Μήν κοιτᾶς πού δέν μιλάει!», ἐννοῶντας τό χάρισμα τῆς διακρίσεως καί τῆς γνώσεως πού εἶχε λάβει ὁ π. Μᾶρκος λόγῳ τοῦ εὐλογημένου συνδυασμοῦ πού εἶχε ἐπιτύχει: Τῆς θεολογικῆς σοφίας καί γνώσεως καί τῆς νηπιότητος στήν κακία καί τῆς ἀνεξικακίας του.

Ὅλους τούς γνώριζε στό «εἶναι» τους καί ὄχι στό «φαίνεσθαι», ἀλλά μιλοῦσε μόνο γιά νά ἐπαινέση, ποτέ γιά νά διαπομπεύση κάποιον, ἔστω καί ἄν εἶχε στοιχεῖα γιά τήν προσωπική ζωή κληρικῶν, τά ὁποῖα ἄν ἤρχοντο στό φῶς, οἱ κληρικοί αὐτοί θά ἔπρεπε νά ἀφανισθοῦν ἀπό τό προσκήνιο. Ἀρκετοί εἶχαν καί διοικητικές θέσεις...

Ποτέ δέν ἐπέτρεψε νά δημοσιευθῆ στόν «Ὀρθόδοξον Τύπον» πληροφορία γιά τήν προσωπική ζωή κληρικῶν ἤ λαϊκῶν, ἐκτός ἄν κάποιες περιπτώσεις εἶχαν ἤδη λάβει δημοσιότητα, ὁπότε ἔπρεπε νά ἀντιμετωπισθῆ ὁ σκανδαλισμός τῶν πιστῶν. Ἔθιγε μόνο τίς πα­ρεκκλίσεις ἀπό τήν εὐσέβεια καί τήν Ὀρθόδοξη Πίστη μας.

Ἀγωνίσθηκε γιά τήν κάθαρση τοῦ κλήρου γιατί τήν θεωροῦσε ἀπαραίτητη προϋπόθεση τῆς πνευματικῆς ἀποτελεσματικότητος τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ μακαριστός π. Μᾶρκος ἀγάπησε ὑπερβαλλόντως τήν Ὑπερ­αγία Θεοτόκον καί Ἐκείνη τόν ἀξίωσε νά γίνη καί αὐτός «δένδρον ἀγλαόκαρπον», πού πνευματικά «ἔθρεψε πολλούς» καί «ξῦλον εὐ­σκι­όφυλλον» πού ἀνέπαυσε πολλούς ἀπό τόν καύσωνα τῶν παθῶν καί τῶν δυσχερειῶν τῆς ζωῆς.

Ὁ π. Μᾶρκος ἦταν ἕνα πιστό ἀντίγραφο τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ! Εὐγενής, ἁπλοῦς, ἀπέριττος, ἀνεξίκακος, συγχωρητικός στούς ἐν μετανοίᾳ ἁμαρτωλούς, ἐπιεικής, φιλάδελφος, ἄγγελος τῶν φυλακισμένων, φιλακόλουθος, ἐγκρατής, εὐπροσήγορος, μειλί­χιος, θεολόγος νοῦς, βλέπων, ἀτα­λάν­τευτος στά τῆς Πίστεως καί ἀσυμ­βίβαστος μέ ὁποιαδήποτε παραχώρηση Ἀληθείας, ἀψηφῶν τίς ἀπειλές, τίς διώξεις, τά Δικαστήρια, λαλῶν πάντοτε δίκαια μετά παρρησίας, βαθείας ταπεινώσεως καί Ὀρθοδόξου ἀκριβείας.

Ὁ πολυσέβαστός μας π. Μᾶρκος, ἐκάλυπτε μέ τήν προσωπικό­τη­τά του πολλούς τομεῖς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς, «δίχα πομ­πῆς», γι’ αὐτό ἡ ἐπίγεια σωματική ἀπουσία του ἄφησε πάμπολλα καί δυσαναπλήρωτα κενά, πού μόνο ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά ἀναπληρώση. Αὐτό φαίνεται πολύ καθαρά καί εἶναι τραγικό τό ὅτι αὐτοί πού πρέπει νά τό ἰδοῦν δέν τό βλέπουν.

Πολλοί θά θεωρήσουν ὑπερβολικά καί –ἴσως– συναισθηματικά τά λόγια μου. Ὅμως, δέν ἔχουν δίκιο. Ἁπλῶς βλέπουν τά πράγματα διανοητικά καί δίδουν μεγάλη σημασία στήν κοσμική ἀναγνώριση καί στήν διαφήμιση τῶν προσώπων καί τότε μόνο τούς δίνουν σημασία. Ἡ προσοχή τους ἑστιάζεται στούς Γέροντες πού ἐγκωμιάζονται ἀπό πολλούς, γιατί δέν ἔχουν πνευματικά κριτήρια νά ἀναγνωρίσουν ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ χωρίς κάποιος ὀνομαστός νά τούς τόν διαφημίση!

Ὅμως, ὁ π. Μᾶρκος δέν χρειάζεται ἐμᾶς, οὔτε τά ἐγκώμιά μας. Ἐμεῖς τόν χρειαζόμαστε ὅσο ποτέ ἄλλοτε σήμερα, πού ἡ Ἀλήθεια ἀνταλλάσεται καθημερινά μέ τό ψέμα. Τόν χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία μας. Τόν χρειάζεται ἡ Πατρίδα μας. Αὐτός πάντα ἦταν παρών.

Γι’ αὐτό πιστεύουμε ὅτι θά κάνη πλέον αἰσθητή τήν παρουσία του. Τοῦ τό ζητοῦμε μέ ὅλη μας τήν ψυχή καί ὅλη μας τήν ἀγάπη καί εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θά ἀπαντήση στό αἴτημά μας αὐτό μέ τήν γνωστή σέ ὅλους μας ὑπακοή Του!

                                                            π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

 «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 128

             Ἀπρίλιος 2013

Τι είναι η προσευχή μετανοίας

Ερώτηση: Τι είναι η προσευχή μετανοίας;

Απάντηση: Η προσευχή μετανοίας είναι μια προσευχή που άνθρωπος δέεται στο Θεό όταν αντιλαμβάνεται ότι είναι αμαρτωλός και ότι αισθάνεται την αναγκαιότητα του Σωτήρα. Μόνο η προφορά της προσευχής μετανοίας τίποτα δεν θα πετύχουμε. Η προσευχή μετανοίας έχει νόημα αν αντανακλάει εκείνο που ο άνθρωπος γνωρίζει, κατανοεί, και πιστεύει σχετικά με την αμαρτία του και την ανάγκη για την σωτηρία.

Πρώτη άποψη της προσευχής μετανοίας είναι η κατανόηση ότι όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Η Επιστολή προς Ρωμαίους 3:10 κηρύσσει , "όπως ακριβώς το λέει η Γραφή: Δεν υπάρχει δίκαιος! Δεν υπάρχει ούτε ένας!" Η Βίβλος μας λέει ξεκάθαρα ότι όλοι έχουμε αμαρτήσει. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί και έχουμε ανάγκη το έλεος και τη συγχώρεση τού Θεού.( Προς Τίτον 3:5-7 ). Εξαιτίας των αμαρτιών μας, αξίζουμε την αιώνια τιμωρία. (Κατά Ματθαίον 25:46 ). Η προσευχή μετανοίας είναι παράκληση για το έλεος αντί της κρίσης. Είναι αίτηση ελέους για να μην υποπέσουμε στην οργή.

Δεύτερη άποψη της προσευχής μετανοίας είναι η επίγνωση εκείνου που ο Θεός έπραξε για να γιατρέψει την χαμένη και αμαρτωλή ζωή μας . Ο Θεός ενσαρκώθηκε και και έλαβε την ανθρώπινη ύπαρξη στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.( κατά Ιωάννην 1:1,14). Ο Ιησούς μας δίδαξε την αλήθεια περί του Θεού και έζησε μια απόλυτα δίκαιη και χωρίς αμαρτία ζωή. (Κατά Ιωάννην 8:46; Β' Κορινθίους 5:21). Ο Ιησούς πέθανε στο σταυρό αντί εμάς, λαμβάνοντας την τιμωρία την οποία εμείς αξίζαμε. ( Η Επιστολή προς Ρωμαίους 5:. Ο Ιησούς αναστήθηκε εκ νεκρών για να αποδείξει την νίκη Του επί της αμαρτίας, του θανάτου και επί της κολάσεως. (προς Κολλοσαείς 2:15; Α' Κορινθίους , 15 κεφάλαιο ). Γι' αυτό το λόγο μπορούν η αμαρτίες μας να συγχωρεθούν, και μπορούμε να έχουμε την υπόσχεση για την αιώνια κατοικία στον Ουρανό - μόνο αν πιστεύουμε στον Ιησού Χριστό. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να πιστέψουμε ότι πέθανε αντί εμάς και ότι αναστήθηκε εκ των νεκρών. ( Προς Ρωμαίους 10:9-10). Μπορούμε να είμαστε σωσμένοι αποκλειστικά με το έλεος , μόνο με την πίστη στον ίδιο τον Ιησού. Προς Εφεσίους 2:8 κηρύσσει , "Γιατί, πράγματι, με παροχή χάρης έχετε σωθεί, μέσω της πίστεως. Kι αυτό δεν είναι επίτευγμα δικό σας. Eίναι δώρο του Θεού."

Η προφορά της προσευχής μετανοίας είναι απλά ένας τρόπος να πεις στον Θεό ότι βασίζεσαι στον Ιησού Χριστό ως Σωτήρα σου. Δεν υπάρχουν "μαγικές " λέξεις οι οποίες θα σε σώσουν. Μόνο η πίστη μας στο θάνατο και την ανάστασή του Ιησού μπορεί να μας σώσει. Αν νομίζεις ότι είσαι αμαρτωλός και ότι σου είναι απαραίτητη η σωτηρία διά του Ιησού Χριστού, εδώ είναι η προσευχή μετανοίας, που μπορείς να δεηθείς στον Θεό: "Θεέ μου, γνωρίζω ότι είμαι αμαρτωλός. Γνωρίζω ότι εξαιτίας αυτού αξίζω την τιμωρία . Αλλά εγώ πιστεύω στον Ιησού Χριστό ως Σωτήρα μου. Πιστεύω ότι ο θάνατός Του και η ανάστασή Του έδωσαν την δυνατότητα να μου συγχωρεθεί κάθε αμαρτία. Πιστεύω στον Ιησού, και μόνο στον Ιησού ως προσωπικό Κύριο και Σωτήρα μου. Ευχαριστώ Θεέ μου που με έσωσες και με συγχώρησες. Αμήν!"

πηγή