«ΘEOΠOIHΣH THΣ ΣAPKAΣ»; τοῦ N. Ἰ. Σωτηροπούλου, θεολόγου καὶ φιλολόγου

Στὸ φύλλο τῆς 24ης Mαΐου 2013 τοῦ «Ὀρθοδόξου Tύπου» καὶ στὴν 3η σελίδα δημοσιεύεται ἄρθρο τοῦ κ. Kωνσταντίνου Δεληγιάννη, ὉμοτίμουKαθηγητοῦBυζαντινῆςTέχνης, μὲ παρατηρήσεις του ἐπὶ ἄρθρου τοῦ MητροπολίτουNαυπάκτου κ. Ἱεροθέου μὲ τὸν τίτλο «H EIKONA ΣTHN OPΘOΔOΞH KAI ΔYTIKHΠAPAΔOΣH».

    Στὰ γραφόμενα περιέχεται ὡς σχόλιο τοῦ ἁγ. Πατρὸς Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ τὸ ἑξῆς: «Στόχος, ἡ μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, προκειμένου νὰ ἐκπληρωθεῖ ἡ ὀρθόδοξη προσδοκία γιὰ τὴ μελλοντικὴ θεοποίηση τῆς σάρκας καὶ τὴν ἐξύψωση τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος». Ἡ φράσι «θεοποίηση τῆς σάρκας» δημιουργεῖ ἀπορία. Mελλοντικῶς βεβαίως, κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία, ἡ σάρκα τῶν εὐσεβῶν ἀνθρώπων θὰ γίνῃ ἄφθαρτη, ἀθάνατη καὶ ἔνδοξη. «Δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαιἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν», λέγει ὁ Παῦλος (A΄ Kορ.ιε΄ 53). Nαί! Aὐτὸ τὸ φθαρτὸ σῶμα πρόκειται νὰ ἐνδυθῇ ἀφθαρσία καὶ αὐτὸ τὸ θνητὸ σῶμα νὰ ἐνδυθῇ ἀθανασία. Ἐπίσης ὁ Παῦλος λέγει: «Σωτῆρα ἀπεκδεχόμεθα Kύριον Ἰησοῦν Xριστόν, ὃς μετασχηματίσει τὸ σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν εἰς τὸ γενέσθαι αὐτὸ σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ» (Φιλιπ. γ΄ 20-21). Ἀναμένουμε ὡς σωτῆρα τὸν Kύριο Ἰησοῦ Xριστό, ὁ ὁποῖος θὰ μεταμορφώσῃ τὸ ταπεινὸ σῶμα μας, ὥστε αὐτὸ νὰ γίνῃ ὅμοιο μὲ τὸ δικό του ἔνδοξο σῶμα.

    Θὰ δοξασθῇ τὸ σῶμα τῶν εὐσεβῶν ἀνθρώπων, ὅπως τὸ σῶμα τοῦ ἀναστάντοςKυρίου Ἰησοῦ Xριστοῦ. Kαὶ ὅλος ὁ ὑλικὸς κόσμος, τὸ σύμπαν, θ' ἀνακαινισθῇ.«Kαινοὺς οὐρανοὺς καὶ καινὴν γῆν κατὰ τὸ ἐπάγγελμα αὐτοῦ προσδοκῶμεν, ἐνοἷς δικαιοσύνη κατοικεῖ», λέγει ὁ Πέτρος (B΄ Πέτρ. γ΄ 13). Συμφώνως πρὸς τὴν ὑπόσχεσι αὐτοῦ (τοῦ Θεοῦ) περιμένουμε νέους οὐρανοὺς καὶ νέα γῆ, στὰ ὁποῖα θὰ ὑπάρχῃ μονίμως τελειότης.

    Aὐτὰ λοιπὸν λέγει ἡ Γραφή. Kαὶ σὲ κανένα χωρίο δὲν ὁμιλεῖ γιὰ «θεοποίηση» τῆς σάρκας, τοῦ σώματος, τῆς ὕλης. Ὁ ἄνθρωπος ὡς πνεῦμα «κατ' εἰκόνα καὶ καθ'ὁμοίωσιν»Θεοῦ(Γεν. α΄26) εἶνε βεβαίως καὶ ὀνομάζεται θεός, θεὸς κατὰ χάριν(Ψαλμ. πα΄ 6). Ὁ δὲ M. Ἀθανάσιος λέγει, ὅτι ὁ Θεὸς ἔγινεν ἄνθρωπος, γιὰ νὰ θεοποιηθοῦμε, νὰ γίνωμε ἐμεῖς οἱ πεπτωκότες ἄνθρωποι θεοὶ κατὰ χάριν. Δὲν λέγει,ὅτι ὁ Θεὸς ἔγινεν ἄνθρωπος, γιὰ νὰ θεοποιηθῇ ἡ σάρκα, ἡ ὕλη.

    Kατόπιν δὲ τούτων ἐρωτοῦμε: Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ὁμιλεῖ πραγματικῶς γιὰ «θεοποίηση τῆς σάρκας»; Ἂν ὁμιλῇ, παρακαλοῦμε νὰ ἀναφερθῇ τὸ σχετικὸ χωρίο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Πατρὸς καὶ δογματικοῦ θεολόγου τῆς Ἐκκλησίας.Ἀναμένουμε.

πηγη

«ΔΕΞΙΟΙ» ΚΑΙ «ΠΑΣΟΚΟΑΡΙΣΤΕΡΟΙ»: ΧΩΡΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ, ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ "ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ"!

Γράφει ο Γ. Ζερβός, στον "Ορθόδοξο Τύπο"

ΤΟ ΛΕΓΟΜΕΝΟΝ ἀντιρατσιστικόν νομοσχέδιον ἀνέδειξε τό βαθύ ρῆγμα, τό ὁποῖον ὑφίσταται εἰς τήν Ἱεραρχίαν διά κρίσιμα ζητήματα.

Τό ένα τμῆμα τῆς Ἱεραρχίας εἶναι ταυτισμένον μέ τά κελεύσματα τῆς κεντροαριστερᾶς.

Ἐνεργεῖ ὡς ἡ κλαδική τοῦ ΠΑΣΟΚ καί τῆς Ἀριστερᾶς εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Υἱοθετεῖ ὅλας τάς ὑποδείξεις τῶν κομμάτων τῆς κεντροαριστερᾶς. Ἐνεργεῖ ὡς ἡ «ἀριστερά τοῦ Κυρίου» εἰς την Ἐκκλησίαν, διά νά θυμηθῶμεν τά ὅσα ἔλεγον οἱ πολιτικοί καθοδηγηταί τῶν σημερινῶν ἐπισκόπων, τῆς κομματικῆς καί πολιτικῆς αὐτῆς τάσεως, ἐναντίον τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου.

Τό ἄλλο τμῆμα τῆς Ἱεραρχίας, τό ὁποῖον ὑπερασπίζεται τό ἀνόθευτον τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, τήν παράδοσιν, τήν ἱστορίαν καί ἀντιτάσσεται εἰς τήν πολυφυλετικότητα καί τήν πολυπολιτισμικότητα τῆς Ἑλλάδος, χαρακτηρίζεται ἀπό τούς πολιτικούς τοῦ ΠΑΣΟΚ καί τῆς κεντροαριστερᾶς, ὡς χουντικοί, κεντροδεξιοί, γραφικοί, κομματάρχες τῆς δεξιᾶς, ξεπερασμένοι, ἐκτός ἐποχῆς κ.λπ.

Τό τμῆμα αὐτό κατά σύμπτωσιν ὑπερασπίζεται τήν Ἐκκλησίαν καί τό ποίμνιόν της λαμβάνον θέσιν καί διά τά σοβαρά προβλήματα τῆς κοινωνίας, ὅταν τό ἄλλο τῆς Πασοκοκρατίας καί τῆς Κεντροαριστερᾶς ἔχει μεταβάλλει τήν Ἐκκλησίαν εἰς μίαν Μή Κυβερνητικήν Ὀργάνωσιν, ἡ ὁποία φροντίζει νά ἐκπληρώνη μερικάς ἀπό τάς κοινωνικάς φροντίδας τοῦ χρεωκοπημένου Κράτους.

Οἱ γραφικοί, οἱ χουντικοί, οἱ κεντροδεξιοί καί οἱ δεξιοί Ἐπίσκοποι φροντίζουν νά ἐξασφαλίζουν συσσίτια εἰς ἀλλοδαπούς καίἝλληνας καί παραλλήλως παρέχουν πνευματικήν τροφήν, κάμνουν κηρύγματα, ἔχουν ἀντιαιρετικόν λόγον, ἐνισχύουν τό ὀρθόδοξον φρόνημα, ἐλέγχουν τήν συμπεριφοράν ὅλων τῶν παραστρατημένων ἐξουσιαστῶν (κατά τό παράδειγμα τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας), ὑπερασπίζονται τήν ἱστορίαν τοῦ γένους καί τοῦ ἔθνους καί ἀγωνίζονται διά τήν μή διαγραφήν τῆς προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας εἰς τό ὑπόδουλον Γένος.

Οἱ Ἐπίσκοποι αὐτῆς τῆς τάσεως ἀξιώνουν τόν τερματισμόν τοῦ ἐξευτελισμοῦ τοῦ λαοῦ καί τῆς Χώρας ἀπό τούς δανειστάς καί προειδοποιοῦν τούς πολιτικούς διά τήν πολιτικήν γενοκτονίαν ἔναντι τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, τήν ὁποίαν ἀκολουθοῦν, ἀλλά δέν προβάλλονται ὑπό τῆς τηλεοράσεως καί τοῦ ραδιοφώνου.

Οἱ ἄλλοι Ἐπίσκοποι τῆς Πασοκοκρατίας καί τῆς Κεντροαριστερᾶς προβάλλονται ὡς χαρισματικοί, ὡς προοδευτικοί, ὡς ὑπερασπισταί τῆς πολυφυλετικότητος, τῆς πολυπολιτισμικότητος, ὡς προοδευτικοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι καινοτόμοι, μεταπατερικοί, ὑπερασπισταί τῆς ἀλλαγῆς τῆς γλώσσης τῆς Ἐκκλησίας, ὑπέρμαχοι τῆς ἀλλαγῆς τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν και τῆς συρρικνώσεως τῶν ὡρῶν διδασκαλίας του εἰς τάς σχολικάς αἰθούσας, ὡς ἀνεκτικοί ἔναντι τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἀλλά καί ὡς πρωτοπόροι εἰς τό αἴτημα τῆς καταργήσεως τοῦ ράσου κ.λπ.

Οὗτοι ἔχουν μεγάλην προβολήν ἀπό τά ΜΜΕ καί τάς ἀλλοθρήσκους ἐκείνας δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι ἐσταύρωσαν τόν Χριστόν καί τά διάφορα ἀποκρυφιστικά τάγματά των, λειτουργοῦντα ἐν Ἑλλάδι ὑπό διαφόρους μορφάς. Οἱ πλέον ἀνίκανοι καί ἀκατάλληλοι ἐξ αὐτῶν προβάλλονται ὑπό τῶν ΜΜΕ ὡς μελλοντικοί ὑποψήφιοι Ἀρχιεπίσκοποι. Εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐπιδίδονται συστηματικῶς εἰς δημοσίας σχέσεις καί συστρατεύονται ἀκόμη καί μέ τάς πλέον τυραννικάς δυνάμεις τοῦ ἐξωτερικοῦ.

Εἶναι ὑπερασπισταί τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καί τῆς παγκοσμιοποιήσεως. Συμμετέχουν ἐνεργῶς ἀκόμη καί εἰς ἐκδηλώσεις, τάς ὁποίας ὀργανώνει ἡ Νέα Ἐποχή διά τήν προστασίαν τῆς γῆς, τοῦ περιβάλλοντος κ.λπ. Τό κήρυγμά των εἶναι «περιορισμένης εὐθύνης».

Αἱ δέ δηλώσεις των ὑπέρ τοῦ πάσχοντος λαοῦ μετρῶνται εἰς τά δάκτυλα.

Οἱ συγκεκριμένοι ἐπίσκοποι ἔδωσαν τό συγκλονιστικόν των παρόν εἰς τό λεγόμενον ἀντιρατσιστικόν νομοσχέδιον. Ἔβαλον ἐναντίον ᾽Επισκόπων, οἱ ὁποῖοι διεῖδον ὅτι αὐτό δέν ἔρχεται, διά νά ἀντιμετωπίση ἁπλῶς τήν καλπάζουσαν ἄνοδον τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἀλλά καί διά νά καταπνίξη τήν φωνήν τῶν Ἐπισκόπων, τοῦ απλού παπᾶ, καί τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων.

Διεῖδον τόν κίνδυνον αὐτόν καθηγηταί Συνταγματικοῦ Δικαίου καί ἐγκληματολόγοι προερχομένοι ἀπό τήν ΔΗΜ.ΑΡ. καί τόν ΣΥΡΙΖΑ, ἀλλά δέν τόν εἶδον οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Πασοκοκρατίας καί τῆς Ἀριστερᾶς τῆς σοκολάτας καί τοῦ μαύρου οὐΐσκι. Ἀντέδρασεν ἀκόμη καί τό ΚΚΕ, τό ὁποῖον διεῖδεν ὅτι ἀπειλοῦνται αἱ λαϊκαί ἐλευθερίαι καί τά ἀτομικά δικαιώματα, ἀλλά οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Κεντροαριστερᾶς εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἔβλεπον ρατσιστάς, χουντικούς, δεξιούς, γραφικούς καί ἐκτός ἐποχῆς ἐπισκόπους.

Οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Πασοκοκρατίας καί τῆς Κεντροαριστερᾶς ὑπερησπίζοντο τήν ἀπαίτησιν τοῦ Παγκοσμίου Ἑβραϊκοῦ Συμβουλίου διά τήν νομικήν κατοχύρωσιν τοῦ ὁλοκαυτώματος εἰς τήν Ἑλλάδα (ὅποιος τό ἀμφισβητεῖ θά εὑρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ ποινάς καί οἰκονομικά πρόστιμα), ἀλλά ἐσιώπησαν, ὅταν ἡ γνωστή ἱστορικός καί καθηγήτρια Πανεπιστημίου κ. Μαρία Ρεπούση, βουλευτής τῆς ΔΗΜ.ΑΡ. ἐζήτησε νά μή διώκωνται ποινικῶς καί μέ πρόστιμα ὅσοι ἀμφισβητοῦν τήν γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Οἱ «προοδευτικοί» Μητροπολῖται, οἱ κλαδάρχαι τοῦ ΠΑΣΟΚ καί τῆς κεντροαριστερᾶς ἐσιώπησαν. Θά μεταβοῦν ὅμως εἰς τήν Παναγίαν Σουμελᾶ κατά τήν ἑορτήν της, διά νά ὁμιλήσουν διά τήν σφαγήν τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ (θρίαμβος τῆς ὑποκρισίας).

Αἱ εὐθῦναι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν διά τήν εἰκόνα τῆς Ἱεραρχίας εἶναι μεγάλαι.

Ὅλα δέ ἤρχισαν, ὅταν συνηντήθη μετά τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ ΠΑΣΟΚ κ. Ε. Βενιζέλου. Ἔδωσε τήν ἐντύπωσιν ὅτι ἤναψε τό πράσινον φῶς διά τήν κατάθεσιν τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ νομοσχεδίου.

Ἕως ἐκείνην τήν στιγμήν ἐπεκράτει ἡ ἄποψις ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀντιδρᾶ. Μία δήλωσίς του (ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν εἶχεν ἀντιρρήσεις) ἐστάθη ἱκανή διά νά ἐπανέλθη εἰς τό προσκήνιον ἡ ἄποψις ὅτι εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ ΠΑΣΟΚ εἰς τήν Ἐκκλησίαν.

Εὐθύνας, ὅμως, ἔχει καί ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἡ ὁποία τελικῶς εἶναι ἕνα διακοσμητικόν ὄργανον τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπέφυγε νά ἐκδώση ἀνακοίνωσιν μέ τάς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας. Ἀντιθέτως, τό 2011, ὅταν εἶχε τεθῆ παρόμοιον θέμα, εἶχε λάβει θέσιν καί εἶχε διατυπώσει ἐπιφυλάξεις. Σήμερον ἀπέφυγε ἐπιμελῶς τήν λῆψιν θέσεων.

Ἴσως, διότι οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Πασοκοκρατίας καί τῆς κεντροαριστερᾶς εἰς τήν Ἐκκλησίαν εἶχον ἄλλην ἄποψιν ἀπό τό 2011.

πηγη

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Μαριάννας Ζήση

 Πρβλ. Ματθ.  ΄΄Την συνείδηση η ψυχή έχει έμφυτον. έχει δηλονότι η ψυχή έμφυτον δύναμι του ειδέναι , τι δίκαιον, τι άδικον, τι αγαθόν , τι κακόν, τι αληθές, τι ψευδές΄΄.

Η  αλήθεια είναι ότι όταν εν μία νυκτί κατεδαφίζεται ένας οργανισμός όπως η ΕΡΤ, τότε κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Σίγουρα, κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει τον αριθμό των ανθρώπων, που εργάζονταν ευσυνείδητα και με σεβασμό  απέναντι τόσο στον ελληνικό λαό, που ήταν ο  βασικός χρηματοδότης τους  όσο και στο αντικείμενο που παρουσίαζαν. Το πιθανότερο είναι  ότι δυστυχώς  αυτοί  είναι ίσως  οι περισσότεροι  αλλά όχι και οι ισχυρότεροι. Όμως  μέσα στα πολλά χρόνια λειτουργίας της ΕΡΤ εργάστηκαν επίσης άνθρωποι χωρίς συνείδηση σε θέσεις κλειδιά, εκμεταλλευόμενοι πλήρως την άνευ όρων  χρηματοδότηση του Ελληνικού λαού. Μέχρι και τον τελευταίο χρόνο, που ήταν στην εντατική  και παρακολουθούσαν οι ίδιοι οι υπάλληλοι εναγωνίως τα σενάρια συρρίκνωσής της,  εξακολουθούσαν ανενόχλητοι και με πλήρη ασυνειδησία να αυθαιρετούν και να φέρονται όπως πάντα, τελείως ανεξέλεγκτα.

Άλλωστε ποιος να ελέγξει ποιόν; Το υψηλόβαθμο  κομματικό στέλεχος που δίνει την παραγγελία στο μαγαζί της ΕΡΤ τη στιγμή που μέσα στην κουζίνα μαγειρεύει η κόρη, η κουμπάρα, η κουνιάδα, ή η εξαδέλφη;

Ένα πολύ πρόσφατο, άλλης φύσεως προκλητικό μικρό στοιχείο επιβεβαίωσης των παραπάνω ήταν η πρόταση της ΕΡΤ να δώσει 5 εκατομμύρια  ευρώ για το ευρωμπάσκετ έως το 2015 προκειμένου να ανταγωνιστεί ιδιωτικό κανάλι, το οποίο  είχε προτείνει 1,1 εκατομμύρια ευρώ για το ευρωμπάσκετ του 2013. Ακόμη και οι έντονοι κλυδωνισμοί  μέσα στο τρέχον έτος δεν τους προβλημάτισαν. Ούτε βέβαια τους ενεργοποίησαν για αλλαγή συνηθειών. Και εδώ τίθεται το ερώτημα, κατά πόσο μπορούμε να περιμένουμε την λεγόμενη εξυγίανση και από ποιους μπορούμε να την περιμένουμε.

Τώρα προσπαθούν και γνωστοποιούν υποτίθεται τα άπλυτα των υπαλλήλων με υψηλές αποδοχές, ενεργώντας για μια ακόμη φορά προκλητικά τη στιγμή που, τα μεγάλα ποσά είναι τόσο μεγάλα και άγνωστα, που ίσως θα σταματούσε να μονοπωλεί το ενδιαφέρον η υπόθεση του προφυλακισμένου πρώην μεγάλου υπουργού.

Έχοντας  στο περιβάλλον μου στενό φιλικό πρόσωπο, το οποίο στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με την ΕΡΤ έχω ακούσει κατά καιρούς ασύλληπτα γεγονότα με  καρεκλοκένταυρους, ανθρώπους χωρίς ίχνος συνείδησης που λειτουργούσαν με το ύφος του «Νονού» αποπνέοντας την αίσθηση ότι η ΕΡΤ είναι μαγαζί μου και κάνω ότι θέλω εγώ. Δεν είναι απλά ότι δεν υπήρχε αξιοκρατία, δεν είναι ότι είχαν την έπαρση και την  αλαζονεία της εξουσίας, δεν είναι ότι ροκάνιζαν ασεβώς και σπάταλα τα χρήματα του ελληνικού λαού, δεν είναι ότι απλά ήταν το κομματικό μαγαζί της εκάστοτε κυβέρνησης παρουσιάζοντας ανθρώπους βεγγαλικά οι οποίοι αμείβονταν με αστρονομικά ποσά και μέχρι να τους καταλάβουμε εξαφανίζονταν. Ήταν ότι στερούσαν παράλληλα τον ελληνικό λαό από αξιόλογες παραγωγές  και χαρισματικούς ανθρώπους, που αν είχαν ίχνος αξιοπρέπειας και συνείδησης  επάνω τους, αυτομάτως αποκλείονταν από τον αναξιοκρατικό μηχανισμό της ΕΡΤ.

Όταν λοιπόν η ψυχή  του ανθρώπου πνίγει την έμφυτη δύναμη, που έχει από τον  Θεό να γνωρίζει τι είναι δίκαιο, τι είναι άδικο, τι αγαθό, τι κακό, τι αληθές και τι ψευδές, αυτομάτως απενεργοποιείται η λειτουργία της συνειδήσεως. Και τότε ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά επικίνδυνος, μια που έχει λάθος οδηγό. Όταν αυτός ο τρόπος συμπεριφοράς δεν σταματάει, δεν ενοχοποιείται αλλά νομιμοποιείται και αρχίζει να μεταδίδεται σαν ιός, τότε αντιλαμβανόμαστε όλοι τα αποτελέσματα κοιτώντας σήμερα σε  έναν σπασμένο καθρέφτη της κοινωνίας που τόσο βίαια έσπασε και δυστυχώς μάτωσε αυτούς που δεν έπρεπε, τους πολλούς.

πηγή

Ο πόνος για τον πλησίον βοηθάει την οικογένεια. Οι πολύτεκνες οικογένειες. Λόγοι του Γέροντα Παϊσίου για την οικογενειακή ζωή

Ο πόνος για τον πλησίον βοηθάει την οικογένειαΌσο πιο πολλά αγαθά αποκτούν σήμερα οι άνθρωποι, τόσο πιο πολλά προβλήματα έχουν. Ούτε τον Θεό ευχαριστούν για τις ευεργεσίες Του, ούτε την δυστυχία των συνανθρώπων τους βλέπουν, για να κάνουν καμιά ελεημοσύνη. Σπαταλούν και δεν σκέφτονται τον άλλον που δεν έχει να φάει. Πώς να έρθη μετά η Χάρις του Θεού; Εδώ και οικογενειάρχης να είναι κανείς, πρέπει από κάπου να κόβει και να οικονομάη κάτι, για να κάνη κάποια ελεημοσύνη. Να πη στην γυναίκα του και στα παιδιά του ότι στο τάδε μέρος υπάρχει κάποιος άρρωστος εγκαταλελειμμένος ή κάποια φτωχή οικογένεια που έχει μεγάλη ανάγκη. Εάν δεν έχουν χρήματα να του δώσουν, ας τους πη: «Ας δώσουμε τουλάχιστον ένα χριστιανικό βιβλίο ,αφού έχουμε πολλά». Δίνοντας σε αυτούς που έχουν ανάγκη, κάνει καλό και στον εαυτό του αλλά και στην οικογένειά του.Εκεί στη Ρωσία οι καημένοι οι πιστοί πόσο στερούνται! Έδωσα μια φορά σε έναν Ρώσο παπά ένα κουτάκι λιβάνι και του είπα: «Ένα φτωχό δώρο». «Φτωχό είναι αυτό; μου λέει. Τα λιβάνια τα δικά μας είναι βήχα-βήχα». Πηγή Ιερός Ναός Φανερωμένης Χολαργού Κι εδώ στην Ελλάδα πόσο ταλαιπωρούνται οι πρόσφυγες! Στην Χαλκιδική είδα κάποιον πρόσφυγα που έστρωνε σχιστόπλακες και έπαιρνε τριακόσιες δραχμές το τετραγωνικό μέτρο και έλεγε: «Δόξα Σοι ο Θεός, που έχουμε ψωμί». Για αυτό, όταν μου είπε ένας εργολάβος ότι μέσα στην δουλειά φορτώνεται αμαρτίες, του είπα: «Αν φορτωθής αυτούς τους πρόσφυγες και τους οικονομήσης, θα ξεφορτωθής από τις αμαρτίες σου. Δεν έχουν πού να μείνουν. Εν συγκρίσει με αυτούς εσύ είσαι Ωνάσης». Ο Θεός, για να ασκήσουμε τις αρετές, επέτρεψε να υπάρχουν οι άρρωστοι, οι φτωχοί κ.λ.π. Μπορούσε και τους αρρώστους και τους φτωχούς, όλους να τους οικονομήση, αλλά τότε θα είχαμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ενάρετοι. Θα λέγαμε λ.χ. ότι είμαστε ελεήμονες, χωρίς να είμαστε, ενώ τώρα τα έργα μας φανερώνουν τις αρετές μας. Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν άνθρωποι που θυσιάζονται για τον συνάνθρωπό τους. Οι πολύτεκνες οικογένειες Ο Θεός αγαπάει και φροντίζει ιδιαίτερα τους πολύτεκνους. Σε μια μεγάλη οικογένεια δίνονται πολλές ευκαιρίες στα παιδιά να αναπτυχθούν κανονικά, εφόσον οι γονείς τους δίνουν σωστή αγωγή. Το ένα παιδί βοηθάει το άλλο. Η μεγαλύτερη κόρη βοηθάει την μητέρα της, το δεύτερο παιδί φροντίζει το μικρότερο κ.λ.π. Υπάρχει αυτό το δόσιμο και ζουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα θυσίας και αγάπης. Ο μικρός τον μεγάλο και τον αγαπά και τον σέβεται. Αυτό φυσιολογικά καλλιεργείται σε μια πολύτεκνη οικογένεια. Για αυτό, όταν στην οικογένεια είναι μόνον ένα ή δυο παιδιά, οι γονείς χρειάζεται πολύ να προσέξουν πως θα τα μεγαλώσουν. Συνήθως κοιτάζουν να μην τους λείψη τίποτε, οπότε τα παιδιά τα έχουν όλα δικά τους και αχρηστεύονται τελείως. Πάρε μια κοπέλα μοναχοκόρη που τα έχει όλα. Έχει την υπηρέτρια που θα της φέρει το φαγητό στην ώρα του, που θα της νοικοκυρέψη το δωμάτιό της κ.λ.π. Η υπηρέτρια πληρώνεται, αλλά καλλιεργείται κιόλας, γιατί δίνεται, προσφέρει, ενώ αυτή, αν δεν κάνη καμιά θυσία, μένει κούτσουρο, ακαλλιέργητη. Εγώ συνιστώ στους νέους να πάρουν σύζυγο από πολύτεκνη οικογένεια, γιατί τα παιδιά που μεγαλώνουν με οικονομική δυσκολία συνηθίζουν στη θυσία, επειδή σκέφτονται πώς να βοηθήσουν τους γονείς. Αυτό σπάνια το συναντάς στα καλομαθημένα παιδιά. Αλλά και οι πολύτεκνοι γονείς έχουν πλούσια καρδιά. Θυμάμαι, στην Κατοχή, ήταν στην γειτονιά μας ένα παιδάκι ορφανό που είχε μείνει τελείως μόνο του. Ένας φτωχός οικογενειάρχης, με δέκα παιδιά  το λυπήθηκε, το πήρε σπίτι του και το μεγάλωσε και αυτό μαζί με τα δικά του παιδιά. Και ξέρετε έπειτα τι ευλογίες είχε από τον Θεό! Θα τον άφηνε ο Θεός αβοήθητο με τέτοιο φιλότιμο που είχε; Ένας πολύτεκνος μπορεί στις αρχές να αντιμετωπίσει δυσκολίες, αλλά ο Θεός δεν θα τον αφήση. Να σας πω για μια περίπτωση: Ένας οικογενειάρχης, που είχε έξι παιδιά, μου είπε μια φορά να κάνω προσευχή να φωτίζη ο Θεός τους νοικοκυραίους να μην τον βγάζουν από το σπίτι. Δυστυχώς πολλοί ιδιοκτήτες, ενώ νοικιάζουν το σπίτι σε οικογένειες με δυο ανθρώπους και πέντε σκύλους ή γατιά να το μουρνταρεύουν, δεν θέλουν οικογένειες με πολλά παιδιά, για να μην τους χαλάσουν δήθεν το σπίτι τους. Αυτός λοιπόν ο οικογενειάρχης είχε κουραστή ο καημένος να τον διώχνη ο ένας ιδιοκτήτης, να μην του νοικιάζη το σπίτι του ο άλλος και να μεταφέρει τα παιδάκια του και τα πράγματά του από σπίτι σε σπίτι με πολλή αγωνία. Εργαζόταν σκληρά, οικονομούσε τα απαραίτητα για την οικογένειά του και δεν έκανε παζάρια για το ενοίκιο, αρκεί να τον άφηναν οι ιδιοκτήτες να μείνη λίγα χρόνια, για να μην ταλαιπωρούνται με τις μετακομίσεις. Όταν τα άκουσα αυτά, τον πόνεσα και του είπα: «Μη στεναχωριέσαι. Ο Θεός έχει στον λογαριασμό Του και τα δικά σου παιδιά. Αυτός είναι ο Δημιουργός που δίνει στα παιδιά το κυριώτερο, την ψυχή, ενώ εσύ με την σύζυγο, σαν συνδημιουργοί, δίνετε το σώμα. Επομένως ο Θεός ενδιαφέρεται ποιο πολύ από σας για τα παιδιά σας». Δεν πέρασαν δυο-τρεις μήνες, έρχεται χαρούμενος και μου λέει: «Δόξα τω Θεώ, ο Θεός μου οικονόμησε και σπίτι, και μου περισσεύουν και αρκετά χρήματα». Τον ρώτησα τι συνέβη και μου διηγήθηκε το εξής περιστατικό: «Πηγαίνοντας για το χωριό μου, κάθησα λίγο στο πρακτορείο, μέχρι να έρθη η ώρα να φύγη το λεωφορείο. Με πλησιάζει λοιπόν ένας λαχειοπώλης και μου λέει να πάρω λαχεία. Εγώ, επειδή είχα την αρχή ως Χριστιανός να μην παίρνω λαχεία, του είπα ότι δεν ήθελα. Όταν όμως είδα τον λαχειοπώλη να φεύγη, σκέφτηκα μήπως είχε μεγάλη ανάγκη, για αυτό τον φώναξα πάλι και έβγαλα χρήματα να του πληρώσω ένα λαχείο, χωρίς να το πάρω. Μα ο λαχειοπώλης ήταν φιλότιμος και δεν το δέχθηκε αυτό. Πάλι στενοχωρήθηκα και, επειδή ήθελα να τον βοηθήσω, του είπα: «Δώσε μου ένα λαχείο. Ίσως μου χρειασθή». Και αγόρασα ένα λαχείο με σκοπό να χαρή ο άλλος και εγώ να στενοχωρηθώ και λίγο, που παρέβηκα το τυπικό μου. Εκείνο λοιπόν το λαχείο κέρδισε ένα μεγάλο ποσό, αγόρασα και σπίτι, μου περίσσεψαν και χρήματα, για να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Έμαθα και που έμενε ο λαχειοπώλης και πήγα αθόρυβα και του άφησα στην θυρίδα του έναν φάκελο με αρκετά χρήματα, επειδή ήξερα πως δεν θα τα δεχόταν, εάν του τα έδινα στα χέρια». Είναι φοβερό πως ενεργεί στους φιλότιμους η αγάπη του Θεού ! Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή», Γέροντος Παϊσίου αγιορείτου, λόγοι Δ΄, ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ», ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ πηγή

Η ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΩΣ ΣΗΜΕΙΟ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Βασιλείου Διον. Κουκουσᾶ*
ἀναπληρωτῆ καθηγητῆ Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας
τοῦ τμήματος Ποιμαντικῆς καὶ Κοινωνικῆς Θεολογίας
τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ.

    Μετὰ τὴν ὁριστικὴ πτώση τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας καὶ τὴν ἅλωση τῆς Πόλεως ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς Τούρκους (1453 μ.Χ.) ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία, καὶ ἀργότερα τὰ προτεσταντικὰ δόγματα, προσπάθησαν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα δημιούργησε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ τὰ ἄλλα Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς ἡ ὀθωμανικὴ κυριαρχία καὶ ἄσκησαν ἔντονο προσηλυτισμὸ εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων. Πάγια πολιτικὴ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας τὴν περίο-δο αὐτὴ ὑπῆρξε ἡ ἐπέκταση τῆς δικαιοδοσίας της ἐπάνω στὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, μὲ κάθε τρόπο, καὶ μὲ τὴ χρήση κάθε μέσου, μὴ ἑξαιρουμένης καὶ τῆς βίας.
    Ὅσον ἀφορᾶ τώρα στὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, κατὰ τὴν περίοδο τῆς ὀθωμανικῆς κυριαρχίας,  οἱ συνθῆκες εἶχαν διαμορφωθεῖ ὡς ἑξῆς: Ἀρχικὰ ὅλες οἱ ὀρθόδοξες ἐθνικὲς ὁμάδες ποὺ κατοικοῦσαν στὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία ὑπαγόταν στὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Ἐξαίρεση ἀποτελοῦσαν τὰ ἄλλα Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ Ἕλληνες, Σέρ-βοι, Βούλγαροι, Ἀλβανοὶ καὶ Ρουμάνοι Ὀρθόδοξοι ἀποτελοῦσαν μέλη τῆς Μεγάλης του Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Σταδιακά, ὅμως, διάφορες ἐθνικὲς ὁμάδες, ἐπιδιώκοντας τὴν ἑνότητά τους καὶ τὴ δημιουργία ἢ τὴν ἐνίσχυση ἐθνικῶν κρατῶν, ἀποσπάσθηκαν ἀντικανονικὰ ἀπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἵδρυσαν σχισματικὲς Ἐκκλησίες, μὲ πρώ-τη διδάξασα τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία (1833 μ.Χ.). Ἀκολούθησαν ἡ Ρουμανικὴ Ἐκκλησία (1865 μ.Χ.), ἡ Βουλγαρικὴ Ἐκκλησία (1870 μ.Χ.) καὶ ἀργότερα ἡ Ἀλβανικὴ Ἐκκλησία (1922-1928-1937). Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρό-νου ὅλες οἱ σχισματικὲς Ἐκκλησίες, ἐζήτησαν, καὶ κατόρθωσαν νὰ ἀποκτήσουν ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο τὴν αὐτοκεφαλία τους, μέσα ἀπὸ κανονικὲς διαδικασίες. Ἔτσι ἱδρύθηκαν οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς χερσονήσου τοῦ Αἵμου.
    Ἡ δημιουργία, ὅμως, νέων Ἐκκλησιῶν δημιούργησε προβλήματα στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὰ ὁποῖα σὲ ἕναν βαθμὸ ὀφείλονταν στὸ ζήτημα τῆς διασπορᾶς, στοὺς Ὀρθοδόξους δηλαδὴ διαφόρων ἐθνοτήτων ποὺ μετανάστευσαν στὴν Ὠκεανία, τὴν Ἀμερική, ἀλλὰ καὶ τὴν Εὐρώπη. Ὅσον ἀφορᾶ στὶς δυὸ πρῶτες ἠπείρους  σημειώνουμε τὰ παρακάτω: Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὶς θεώρησε ὡς «βαρβαρικὲς» περιοχές, σύμ-φωνα μὲ τὸν κη΄ κανόνα τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος, καὶ τὶς ἐνέταξε στὴ δικαιοδοσία του. Τὸ ἴδιο, ὅμως, ἔπραξαν καὶ ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες εἶχαν μετανάστες στὴν Ἀμερικὴ καὶ τὴν Ὠκεανία.
    Τὸ ζήτημα ὅμως τῆς διασπορᾶς δὲν περιορίζεται μόνο στὶς δυὸ προαναφερθεῖσες ἠπείρους, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται στὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες, καθὼς καὶ σὲ χῶρες τῆς Ἀφρικῆς. Γιὰ παράδειγμα τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν ἀναγνώριζε μέχρι πρόσφατα στὸν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας τὸν τίτλο πάσης Ἀφρικῆς, ἀλλὰ πάσης γῆς Αἰγύπτου. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὑπῆρξε ἔνταση μεταξὺ τῶν δυὸ Πατριαρχείων.
    Στὴν Εὐρώπη τὰ προβλήματα ποὺ ἀφοροῦν στὴ δικαιοδοσία τῆς διασπορᾶς εἶναι ἐξίσου ἔντονα.  Θὰ λέγαμε μάλιστα ὅτι οἱ σχέσεις μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἶναι πιὸ λεπτὲς καὶ οἱ ἐντάσεις συχνότερες. Αὐτὸ ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι ὁρισμένες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες θεωροῦν ὅτι ἡ Εὐρώπη δὲν καλύπτεται ἀπὸ τὸν κη΄ αἰώνα τῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος. Βέβαια, ὅπως ἀναφέραμε παραπάνω, Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δὲν ἀναγνωρίζουν τὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου στὶς ἐκτὸς Εὐρώπης περιοχές. Ἄρα ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι δὲν ἀποδέχονται τὴν ἰσχὺ τοῦ κη΄ κανόνος στὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Αὐτὸ σημαίνει πρακτικὰ ὅτι σὲ κάθε χώρα ὅπου ζοῦν Ὀρθόδοξοι, κάθε Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει τὸ δικό της ἱεράρχη. Συμπερασματικὰ θὰ ὑποστηρίζαμε ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ποὺ κατοικοῦν ἐκτὸς τῶν ὁρίων Ἐκκλησιῶν τους εἶναι διασπασμένοι.
    Ὅσον ἀφορᾶ τώρα στὴν ἑλληνικὴ διασπορὰ ἔχουμε νὰ σημειώσου-με τὰ παρακάτω: 
    Μέχρι τὴ δημιουργία τῆς αὐτοκεφάλου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, οἱ Ἕλληνες τῆς διασπορᾶς ὑπάγονταν στὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Ὁ πρῶτος ἱεράρχης τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ποὺ ἐγκαταστάθηκε στὴν Εὐρώπη ὑπῆρξε ὁ Γαβριὴλ Σεβῆρος, μητροπολίτης Βενετίας, τὸ 1577 μ.Χ. στὴ Βενετία. Μετὰ τὴ δημιουργία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀναγνωρίσθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὸ 1850 μ.Χ., ἡ τελευταία ἄρχισε νὰ ἀμφισβητεῖ τὸ ἀποκλειστικὸ δικαίωμα τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ἐπὶ τῶν Ἑλλήνων τῆς διασπορᾶς. Ἡ διαμάχη ὑπῆρξε ἰδιαίτερα ἔντονη στὴν ἀμερικανικὴ ἤπειρο, ὅπου στὴν οὐσία οἱ Ἕλληνες τοῦ Νέου Κόσμου δὲν ἀναγνώριζαν ἐπίσημα καμμία ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία. Γιὰ νὰ δώσει λύση στὸ πρόβλημα τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο ἀδυνατοῦσε νὰ ἀναλάβει τὴ διαποίμανση τῆς διασπορᾶς λόγῳ τῆς πιέσεως τῶν Νεότουρκων, ἐξέδωσε τὸ 1908 μ.Χ. Πατριαρχικὸ καὶ Συνοδικὸ Τόμο, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο ὅλοι οἱ Ἕλληνες τῆς διασπορᾶς, πλὴν τῆς ἱστορικῆς κοινότητος τῆς Βενετίας ὑπήχθησαν στὴ δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ τελευταία, ὅμως, δὲν μπόρεσε, κυρίως λόγῳ τῶν πολιτικῶν προβλημάτων ποὺ ἀντιμετώπιζε ἡ χώρα καὶ τῶν ἐπεμβάσεων τῶν κυβερνήσεων στὰ ἐσωτερικά της Ἐκκλησίας, νὰ ἀνταποκριθεῖ σὲ αὐτὸν τὸν ρόλο. Ἔτσι, τὸ 1922 μ.Χ. ἡ Πατριαρχικὴ Σύνοδος, ἐπὶ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ἐξέδωσε νέο Πατριαρχικὸ καὶ Συνοδικὸ Τόμο, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο ὅλες οἱ ἑλληνικὲς κοινότητες τῆς διασπορᾶς ἐπανῆλθαν στὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Τὸ καθεστὼς αὐτὸ ἰσχύει μέχρι σήμερα.
    Ἀπὸ τὸ σημεῖο αὐτὸ καὶ ἐντεῦθεν τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινου-πόλεως ἐπέδειξε μεγάλο ἐνδιαφέρον γιὰ τὶς κοινότητες τῆς διασπορᾶς· ἵδρυσε νέες καὶ ἀναδιοργάνωσε τὶς ὑφιστάμενες, μὲ ἀποτέλεσμα σήμερα σὲ κάθε περιοχὴ στὴν ὁποία κατοικοῦν Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι νὰ ὑπάρχουν ἐνορίες, ἐνῷ στὶς σημαντικότερες χῶρες τοῦ κόσμου ὑφίστανται ὀργανωμένες μητροπόλεις  καὶ ἐπισκοπές. Αὐτὲς εἶναι οἱ παρακάτω: 
    Ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς, ἡ ὁποία ἱδρύθηκε τὸ 1922 μ.Χ. Μέχρι τὸ 2006 μ.Χ. ἀποτελοῦσε τὴν ἑνιαία Ἀρχιεπισκοπὴ Βορείου καὶ Νοτίου Ἀμερικῆς. Τὸ ἔτος αὐτὸ διασπάσθηκε καὶ ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς πε-ριόρισε τὴ δικαιοδοσία της στὶς Η.Π.Α. 
    Ἡ Ὠκεανία (Αὐστραλία καὶ Νέα Ζηλανδία) ἀπετέλεσε τὴ μητρόπο-λη Αὐστραλίας τὸ 1924 μ.Χ. Ἡ ἐπαρχία ἀνυψώθηκε τὸ 1970 μ.Χ. στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ βαθμό. Τὸ ἴδιος ἔτος ἱδρύθηκε ἡ μητρόπολη Νέας Ζηλαν-δίας καὶ περιλάμβανε, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ προαναφερθεῖσα χώρα, τὴν Κορέα, τὴν Ἰαπωνία, τὴν Κίνα καὶ τὸ Χὸνκ – Κόνκ. Τὸ 1996 μ.Χ. τὸ Χὸγκ – Κόνκ, μαζὶ μὲ τὴν Κίνα, τὴν Ἰνδία, τὶς Φιλιππίνες, τὴ Σιγκαπούρη, τὴν Ἰνδονησία, τὴν Ταϋλάνδη, τὴν Ταϊβὰν καὶ ὅλη τὴν Νοτιοανατολικὴ Ἀσία, κατέστησαν αὐτόνομη ἐπαρχία, μὲ τὴν ὀνομασία μητρόπολη Χὸνκ – Κόνκ. Ἐπίσης, καὶ ἡ Κορέα ἀποσπάσθηκε ἀπὸ τὴ μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας καὶ ἀπετέλεσε ἰδιαίτερη μητρόπολη, ἡ ὁποία περιλαμβάνει καὶ τὴν Ἰαπωνία (2004 μ.Χ.).
    Στὴν Εὐρώπη ὁ ἐκκλησιαστικὸς χάρτης ἔχει ὡς ἑξῆς: 
    Ἀρχικά, κατὰ τὸ 1922 μ.Χ, συστήθηκε ἡ μητρόπολη Θυατείρων, μὲ ἕδρα τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο, ἡ ὁποία εἶχε στὴ δικαιοδοσία της ὅλη τὴν Εὐ-ρώπη καὶ τὸ 1954 μ.Χ. προήχθη σὲ ἀρχιεπισκοπή. Μὲ τὸ πέρασμα, ὅμως, τοῦ χρόνου, ὅταν πολλοὶ συμπατριῶτες μας ἐγκατέλειψαν τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐγκαταστάθηκαν σὲ διάφορες χῶρες τὶς Εὐρώπης, οἱ ποιμαντικὲς ἀνάγκες τῶν ὁμογενῶν αὐξήθηκαν. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ πολλὲς χῶρες ἀποσπάσθηκαν ἀπὸ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Θυατείρων καὶ ἀπετέλεσαν ξεχωριστὲς μητροπόλεις (μητρόπολη Γαλλίας, μητρόπολη Γερμανίας, μη-τρόπολη Αὐστρίας, μητρόπολη Ἰταλίας, μητρόπολη Σουηδίας, μητρόπολη Βελγίου.     
    Οἱ Ἕλληνες οἱ ὁποῖοι ζοῦν σὲ χῶρες τῆς Ἀφρικῆς ὑπάγονται στὴ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, τὸ ὁποῖο κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη παρουσιάζει ἀξιόλογη ἱεραποστολικὴ δραστηριότητα. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς Ἕλληνες ποὺ ζοῦν στὸ Ἰσραήλ, τὴν Ἰορδανία, τὴν Πα-λαιστίνη καὶ σὲ ἄλλες ἀραβικὲς χῶρες, ποὺ ἀνήκουν ἐκκλησιαστικὰ στὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων. Τὰ προβλήματα ποὺ ἀφοροῦν στὴ διασπορὰ στὰ παραπάνω Πατριαρχεῖα εἶναι μικρότερα, διότι, σὲ γενικές, γραμμές, οἱ ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἀναγνωρίζουν τὴ δικαιοδοσία τους. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὀφείλεται σὲ γενικὲς γραμμὲς στὴν ἀπουσία μεγάλων ὀργανωμένων κοινοτήτων ἄλλων ἐθνοτήτων στὴν Ἀφρικὴ καὶ τὶς ἀραβικὲς χῶρες. Καὶ ἐδῶ, ὅμως, δὲν ἐλλείπουν τὰ προβλήματα. Τελευ-ταῖα ἡ Ρουμανικὴ Ἐκκλησία ἀνήγειρε ναὸ στὸ πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων, χωρὶς τὴν ἄδεια τοῦ τελευταίου, ἐνῷ καὶ Ρῶσοι Ὀρθόδοξοι ποὺ μετανά-στευσαν κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη στὸ Ἰσραήλ, ἐπιδιώκουν νὰ ἀποκτήσουν τὴ διοίκηση τοῦ Πατριαρχείου αὐτοῦ.
     Τὸ βασικὸ πρόβλημα, ὅπως σημειώσαμε, τὸ ὁποῖο ἀντιμετωπίζει ἡ ὀρθόδοξος διασπορὰ ἀνὰ τὴν οἰκουμένη εἶναι διάσπασή της. Σὲ ὁρισμένες χῶρες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἀντιλήφθηκαν τὸ πρόβλημα καὶ προσπά-θησαν νὰ ἐξεύρουν λύσεις. Στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, γιὰ παράδειγμα, δραστηριοποιεῖται ἡ SCOBA, ἡ Σύνοδος τῶν Κανονικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς χώρας, ἡ ὁποία δημιουργήθηκε τὸ 1970 μ.Χ. ἀπὸ τὸ μακαριστὸ ἀρχιεπίσκοπο Ἰάκωβο. Ἀνάλογες προσπάθειες ἔγιναν στὴ Γαλλία, τὴν Ἰταλία κ.ἄ. Παρόλη, ὅμως, τὴ δυναμικὴ τῶν Ὀρθοδόξων τῶν παραπάνω χωρῶν, οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς διασπορᾶς συνεχίζουν νὰ λειτουργοῦν αὐτόνομα, ἐνῷ δὲν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις κατὰ τὶς ὁποῖες δημιουργεῖται ἔνταση μεταξύ τους. Δὲν ὑπάρχει οὐσιαστικὴ ἐπικοινωνία, ἐνῷ οἱ ἀντιθέσεις καὶ τὰ προβλήματα ποὺ παρουσιάζονται στὶς σχέσεις τους, συνήθως λύνονται μὲ προσφυγὲς στὰ πολιτικὰ δικαστήρια τῶν χωρῶν στὶς ὁποῖες δραστηριοποιοῦνται. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ οἱ διάφορες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἐμφανίζονται στὰ ὄμματα τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ τῶν διαφόρων Προτεσταντικῶν ὁμάδων ἐσωστρεφεῖς, χωρὶς ὅραμα καὶ προοπτική. Εἶναι μία κατάσταση ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ συνεχισθεῖ, διότι μὲ τὸν τρόπο ἡ Ὀρθοδοξία δὲν προοδεύει στὴ διασπορά. Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ γνωρίσουν τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, καί, γιατί ὄχι, νὰ ἐνταχθοῦν στοὺς κόλπους της, συναντοῦν στὴν πόλη τους ἀρκετὲς ὀρθόδοξες ἐνορίες, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν καὶ τὶς καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους. Μὲ τὸν τρόπο, ὅμως, αὐτὸ οἱ φιλορθόδοξοι πιστοὶ ἀποθαρρύνονται ἢ ἐντάσσονται, σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις, σὲ σχισματικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. 
    Ἡ Ἐκκλησία ἡ ὁποία ἔχει πρωταγωνιστικὸ ρόλο στὴ διασπορὰ καὶ ὀφείλει, σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες καὶ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, νὰ ἀναλάβει συντονιστικὸ ρόλο, εἶναι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὅμως, πλευρὰ οἱ ὑπόλοιπες Ὀρθόδοξες ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὴ διασπορὰ θεωροῦν, δικαιολογημένα σὲ ἕνα βαθμό, ὅτι βρίσκονται στὸ περιθώριο. Παράλληλα, οἱ Ἐκκλησίες αὐτὲς ἐπιθυμοῦν νὰ ἀποκτήσουν ἕναν πιὸ ἐνεργὸ ρόλο στὴ διασπορά, στὸ πλαίσιο τῆς ἑνωμένης Ὀρθοδοξίας. Πιστεύουν ὅτι μὲ τὸ σημερινὸ καθεστὼς καλύπτονται ἀπὸ τοὺς ἱεράρχες  τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἑλληνικῆς καταγωγῆς καὶ παρουσιάζονται ὡς οἱ μοναδικοὶ ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὑπενθυμίζουν, ἐπίσης, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν τους αὐξάνει ἁλματωδῶς. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγμα τῶν Ρουμάνων Ὀρθοδόξων ποὺ κατοικοῦν στὴν Ἰταλία καὶ τὴν Ἰσπανία, οἱ ὁποῖοι ἀνέρχονται σὲ δυὸ καὶ ἕνα ἑκατομμύριο ἀντίστοιχα. Στὶς χῶρες αὐτὲς ἡ Ρουμανικὴ Τοπικὴ Ἐκκλησία ἔχει ἀναπτύξει ἀξιόλογη δραστηριότητα. Ἔχει πληθώρα κληρικῶν καὶ μοναχῶν, ποὺ ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ στελεχώσουν τὶς ἐνορίες ποὺ ἱδρύονται καθημερινά. Οἱ Ρουμάνοι ἀναφέρουν τὴν πολὺ χαρακτηριστικὴ περίπτωση τῆς ἱερᾶς μονῆς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεριστοῦ.  Ἡ μητρόπολη Ἰταλίας ἀδυνατοῦσε νὰ ἐπανδρώσει τὴν ἱστορική μονὴ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεριστοῦ στὴν Καλαβρία, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παραχωρηθεῖ αὐτὴ ἀπὸ τὴν τοπικὴ κοινότητα    Εἶναι ἀλήθεια ὅτι κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἑλλήνων ἔχει συρρικνωθεῖ σὲ πολλὲς χῶρες τῆς Εὐρώπης, τῆς Νοτίου καὶ τῆς Κεντρικῆς Ἀμερικῆς. Εἶναι, πάντως γεγονὸς ὅτι ἡ παράδοση καὶ οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας σὲ καμμία περίπτωση δὲ στηρίζονται στὴν ἀριθμητικὴ ὑπεροχή. Παρόλα αὐτά, εἴμαστε τῆς γνώμης ὅτι ἡ ἁλματώδης αὔξηση τῶν πιστῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὴ διασπορὰ ἔχει δημιουργήσει ἄλλα δεδομένα. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ θεωροῦμε ὅτι ὁρισμένες ἀπόψεις καὶ θέσεις τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὴ διασπορὰ πρέπει νὰ ληφθοῦν σοβαρὰ ὑπόψη ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο. Μόνο μέσα ἀπὸ συνεχῆ διάλογο, ἀλληλοκατανόηση, γνωριμία τῶν αὐτοκεφάλων καὶ τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς διασπορᾶς μεταξύ τους, πνεῦμα ἀγάπης καὶ ἀλληλεγγύης, τήρηση  τῆς κανονικότητος καὶ τῆς παραδόσεως Ἐκκλησίας, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπανέλθει ἡ ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας στὴ διασπορά.
    Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παραπάνω προβλήματα ποὺ ἀναφέραμε ἡ ἑλληνικὴ ὀρθόδοξος διασπορὰ ἀντιμετωπίζει καὶ ἕνα ἀκόμη σοβαρὸ ζήτημα, τὴν ἐπέμβαση τῆς Πολιτείας. Μὲ πρόσχημα τὴν καλύτερη ὀργάνωση τῶν ὁμογενῶν τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος ἵδρυσε τὸ ΣΑΕ (Συμβούλιο Ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ), μὲ ἕδρα τὴ Θεσσαλονίκη. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐπεδίωξε νὰ ἐλέγξει τὴ δυναμική της ὁμογενείας καὶ νὰ τὴν καθυποτάξει, ὥστε νὰ πάψει νὰ βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη τῆς Ἐκκλησίας. Προσπάθησε δηλαδὴ νὰ δημιουργήσει μία δυαρχία, στηρίζοντας οἰκονομικὰ καὶ πολιτι-κά της ἡγεσία τοῦ ΣΑΕ καὶ ἐπιδιώκοντας νὰ κομματικοποιήσει τοὺς Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ.    Οὐσιαστικὰ ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία δὲν εἶχε κανένα λόγο νὰ δημιουργήσει τὸ ΣΑΕ. Ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν παρουσία, τὴν ὀργάνωση καὶ τὴ δυναμική της στὸ ἐξωτερικὸ ἀποτελεῖ τὸν καλύτερο πρεσβευτὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Στήριζε καὶ στηρίζει τὴν Ἑλλάδα, καθὼς καὶ τὰ δίκαια ὅλης της οἰκουμένης. Χάρη στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τῆς διασπορᾶς, ξένοι λαοὶ καὶ πολίτες γίνονται φιλέλληνες καὶ στηρίζουν ἠθικά, πολιτικὰ καὶ οἰκονομικὰ τὴ χώρα μας. Αὐτὸ ἡ Ἑλλαδικὴ Πολιτεία τὸ γνωρίζει πολὺ καλά. Ἀντί, ὅμως, νὰ τὸ ἐκτιμήσει καὶ νὰ στη-ρίξει τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, προσπάθησε νὰ τὸ ἀποδυναμώσει, προφανῶς γιατί δὲν ἐπιθυμεῖ τὸν ἐθναρχικό της ρόλο στὴ διασπορά. Τὸ εὐτύχημα εἶναι ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν ὁμογενῶν, κυρίως στὴν Ἀμερική, γύρισε τὴν πλάτη στὸ ΣΑΕ καὶ συνέχισε νὰ ἔχει ἀπεριόριστη ἐμπιστοσύνη στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ δοκιμασμένο ἀνὰ τοὺς αἰώνας θεσμὸ τῆς ἐνορίας, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ ΣΑΕ οὐσιαστικὰ νὰ ὑπολειτουργεῖ. Ἔτσι, ἡ προσπάθεια τῆς Πολιτείας νὰ ἐλέγξει τὴν ὁμογένεια καὶ νὰ ἀποδυναμώσει τὶς μητροπόλεις καὶ τὶς ἐνορίες τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀπέτυχε παταγωδῶς. Ἀπέδειξε, ὅμως, περίτρανα τὸ κοντόφθαλμό τῆς  Ἑλληνικῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία, ὡς συνήθως, λειτουργεῖ μὲ προχειρότητα, χωρὶς σχέδιο καὶ προοπτική, πολλὲς φορές, εἰς βάρος τῶν συμφερόντων της. Ἐλπίζουμε οἱ πολιτικοὶ τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀποδεχθοῦν τὸν καθοριστικό, ἀποκλειστικὸ καὶ ἀναντικατάστατο ρόλο τὸν ὁποῖο διαδραματίζει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία στὴ διασπορά, νὰ τὴ στηρίξουν καὶ νὰ μὴν προσπαθοῦν νὰ δημιουργοῦν προβλήματα στὴν ἑνότητα τοῦ ἀνὰ τὴν οἰκουμένη Ἑλληνισμοῦ. 

πηγή

Επιστολή αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς για τη μυστική προσευχή

Με ρωτάς αν πρέπει να προσευχόμαστε φανερά ή μυστικά. Και το ένα και το άλλο. Μόνο να γνωρίζουμε ότι στη φανερή προσευχή πρέπει να φυλαγόμαστε από την υποκρισία μπροστά στους ανθρώπους και στη μυστική από τη δικαιολόγηση του εαυτού μας μπροστά στον Θεό.

Να ένα παράδειγμα μυστική προσευχής, που βρέθηκε ανάμεσα στα χαρτιά του μητροπολίτη της Μόσχας Φιλάρετου, μετά τον θάνατό του:

"Κύριε, δεν ξέρω τι να ζητιανέψω από Εσένα. Μόνον εσύ γνωρίζεις τι μου χρειάζεται. Συ με αγαπάς περισσότερο από όσο εγώ ξέρω να αγαπώ τον εαυτό μου. Πατέρα, δώσε στον δούλο Σου εκείνο που ούτε να ζητήσω δεν μπορώ. Δεν τολμώ να σου ζητιανέψω ούτε πάθη ούτε απόλαυση παρά μόνο στέκομαι μπροστά Σου με την καρδιά μου ανοικτή απέναντί Σου.

Εσύ βλέπεις ανάγκες που εγώ δεν βλέπω, κοίταξέ με και πράξε κατά το έλεός Σου. Χτύπησε και θεράπευσε, ρίξε με και ανύψωσέ με. Πάλλομαι και σιωπώ μπροστά στην άγια θέλησή Σου και μπροστά στις κρίσεις Σου για μένα. Προσφέρω τον εαυτό μου ως θυσία προς Εσένα. Δεν υπάρχει μέσα μου άλλη επιθυμία παρά μόνο να εκπληρώσω το θέλημά Σου.

Μάθε με να προσεύχομαι. Έλα Εσύ ο Ίδιος μέσα μου να προσεύχεσαι! Αμήν!".

πηγή  /  αντιγραφή