Ἡ Ὀρθόδοξος ἑρμηνεία τοῦ χωρίου «σύ εἶ ὁ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν ἐκκλησίαν». Πρωτοπρ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

Ἡ Ὀρθόδοξος ἑρμηνεία τοῦ χωρίου «σύ εἶ ὁ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν ἐκκλησίαν»

(ΜΑΤΘ. 16, 17)

Πρωτοπρ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος εφημέριος Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως Πειραιώς

Εν Πειραιεί 28/6/2013

Όταν ο Κύριος και οι Μαθητές Του έφθαναν «εις τα μέρη της Καισαρείας της Φιλίππου»[1], ρώτησε, κατά τον Ευ. Ματθαίο, τους Αποστόλους, να Του αποκριθούν ποιά γνώμη είχαν οι άνθρωποι γι’ Αυτόν. Εκείνοι Του αποκρίθηκαν : «Οι μεν Ιωάννην τον Βαπτιστήν, άλλοι δε Ηλίαν, έτεροι δε Ιερεμίαν ή ένα των προφητών»[2]. «Υμείς δε τίνα με λέγετε είναι;»[3] τους ξαναρώτησε ο Κύριος. Στην ερώτηση αυτή αποκρίθηκε τότε ο Απ. Πέτρος και είπε: «Συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος»[4]. Από την απάντηση αυτή χάρηκε τότε ο Κύριος και, στρεφόμενος προς το μέρος του, είπε:«Μακάριος ει, Σίμων Βαριωνά, ότι σαρξ και αίμα ουκ απεκάλυψέ σοι, αλλ’ ο πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής»[5].

        Από τα πιο πάνω λόγια φαίνεται καθαρά ότι ο Απ. Πέτρος μίλησε εξ ονόματος όλων των Μαθητών και εξ αιτίας της πρωτοβουλίας του αυτής και άλλων παρομοίων χαρακτηρίσθηκε από τους αγίους Πατέρες ως «πρόκριτος των Αποστόλων», «έξαρχος», «κορυφαίος» κ.ο.κ.

       Το ότι με τη λέξη «πέτρα» ο Κύριος εννοούσε την ομολογία της θεότητός Του, γίνεται φανερό και από το θηλυκό γένος της λέξεως αυτής. Δεν είπε, δηλ., ο Κύριος «και σε σένα, τον Πέτρο, θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου», αλλά «στην «πέτρα» αυτή, που προ ολίγου ομολόγησες για την θεότητά μου, θα οικοδομηθεί η Εκκλησία, που για τον λόγο αυτό θα είναι ασάλευτος στους αιώνες»[6]. Γίνεται, λοιπόν, φανερό ότι η «πέτρα», για την οποία έκανε λόγο ο Κύριος, ήταν η πίστη στα θεϊκά Του λόγια και γενικότερα στη θεία Του φύση.

       Οι άγιοι Πατέρες στη λέξη «πέτρα» είδαν την ομολογία της θεότητος του Κυρίου, επάνω στην οποία στηρίχθηκε η Εκκλησία, που για τον λόγο αυτό ακριβώς είναι ακατάλυτη και ακατανίκητη μέσα στους αιώνες[7].

       Ο άγιος Κύριλλος λέει: «Φρονώ ότι με την λέξη «πέτρα» πρέπει να εννοήσουμε την ακλόνητη πίστη των Αποστόλων»[8]. Ο άγιος Ιλάριος, επίσκοπος Πουατιέ, λέει: « ‘Πέτρα’ είναι ηευλογημένη και μοναδική πέτρα της πίστεως, που ομολογήθηκε από το στόμα του Αγίου Πέτρου˙ πάνω σ’ αυτή την πέτρα ομολογίας πίστεως θεμελιώθηκε η Εκκλησία»[9]. «Ο Θεός» , όπως λέει οάγιος Ιερώνυμος, «ίδρυσε την Εκκλησία Του πάνω σ’ αυτή την πέτρα, κι απ’ αυτή την πέτρα ο Απ. Πέτρος πήρε την ονομασία του»[10]. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: ««Επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν», δηλ. πάνω στην πίστη της ομολογίας». Ποιά ήταν η ομολογία του Αποστόλου; «Συ ει ο Χριστός ο υιός του Θεου του ζώντος»[11].
Ο άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων[12], ο άγιος Βασίλειος Σελευκείας και οι άγιοι Πατέρες της Δ΄ Οικ. Συν. της Χαλκηδόνος τα ίδια ακριβώς διδάσκουν. Ο άγιος Αυγουστίνος, ο μεγαλύτερος λατίνος θεολόγος, γράφει: «Τί σημαίνουν οι λόγοι «επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν»; Σημαίνουν ότι πάνω σ ’αυτή την πίστη, πάνω σ’ αυτά τα λόγια: «Συ ει ο Χριστός ο υιός του Θεού του ζώντος»[13]. «Πάνω σ’ αυτή την πέτρα της ομολογίας σου θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου. Η δε πέτρα ήταν ο Χριστός»[14]. Η γνώμη του αγίου Αυγουστίνου πάνω σ’ αυτό το περίφημο χωρίο ήταν και γνώμη ολόκληρης της Χριστιανοσύνης στην εποχή του[15].

         Γιατί τα αναφέραμε όλ’ αυτά; Επειδή, δυστυχώς, το χωρίο αυτό περί της πέτρας έχει υποστεί κατάφωρη παρερμηνεία εκ μέρους των αιρετικών παπικών και λατίνων.

        Μία από τις καινοτομίες, κακοδοξίες και αιρέσεις του Παπισμού είναι και το περιβόητοπρωτείο εξουσίας του πάπα. Κατά την επίσημη διδασκαλία του Παπισμού, ο επίσκοπος Ρώμης κατέχει την ύψιστη και καθολική εξουσία εφ’ όλης της Εκκλησίας, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, υπερέχει όλων των άλλων επισκόπων, τους οποίους εγκρίνει, εκλέγει, ελέγχει και διοικεί. Θεωρεί τον εαυτό του κεφαλή της Εκκλησίας, λίθο ακρογωνιαίο και άμεσο διάδοχο του Απ. Πέτρου, πρωτεύοντα μεταξύ των Αποστόλων, όχι ως προς την τιμή, αλλά ενδεδυμένο με υπέρτατες εξουσίες επί της Εκκλησίας. Αυτό αποτελεί δόγμα για τον Παπισμό, το οποίο έλαβε άκαμπτο περιεχόμενο κατά την Α΄ Βατικάνειο Σύνοδο το 1870.

        Για να στηρίξουν και να δικαιολογήσουν την ασυναρτησία, την κακοδοξία, την αίρεση του παπικού πρωτείου, ανάμεσα στα άλλα (ψευδοκωνσταντίνειες-ψευδοϊσιδώρειες δωρεές), επικαλούνται και το ανωτέρω χωρίο[16], που αναλύσαμε. Κατά τους παπικούς, ο Κύριος χαρακτήρισε ως «πέτρα» τον Απ. Πέτρο, κάνοντας λογοπαίγνιο με το όνομά του, ο οποίος είναι ο θεμέλιος λίθος της Εκκλησίας, ο κλειδούχος των ουρανών και ο ταμιούχος της Χάριτος. Και αφού ο πάπας είναι διάδοχος του Απ. Πέτρου, κληρονομεί, θείω δικαίω, όλα τα του Πέτρου. Ο Απ. Πέτρος διαχειρίζεται ως μονάρχης τα πάντα στην Εκκλησία, επομένως μονάρχης και κυρίαρχος της Εκκλησίας είναι και ο διάδοχός του, ο πάπας.

        Πού, όμως, υπονοείται ότι ο Απ. Πέτρος είναι ο θεμέλιος λίθος της Εκκλησίας, ο μόνος ταμιούχος της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος; Πουθενά. Όπως προαναφέραμε, τόσο ο Ίδιος ο Κύριος, όσο και η Κ.Δ., αλλά και η συμφωνία των αγίων πατέρων (consensus partum), λένε ότι πέτρα και λίθος ακρογωνιαίος είναι ο Χριστός[17].

        Το ανίσχυρο και ανυπόστατο της απόψεως περί πρωτείου εξουσίας του Απ. Πέτρου καταδεικνύεται και από τα εξής γεγονότα :

1.       Στην Αποστολική Σύνοδο, που συνεκλήθη στα Ιεροσόλυμα το 49 μ.Χ., πρόεδρος ήταν ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, η γνώμη του οποίου περί του θέματος της περιτομής των εθνικών έγινε αποδεκτή από όλους τους Αποστόλους. Εάν ο Απ. Πέτρος είχε πρωτείο εξουσίας, τότε αυτός θα ήταν πρόεδρος της Αποστολικής Συνόδου και όχι ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, και αυτού (του Απ. Πέτρου) τη γνώμη θα ασπάζονταν οι Απόστολοι και όχι του αγίου Ιακώβου. Όμως, δεν έγινε έτσι.

2.       Στο επεισόδιο του διαπληκτισμού μεταξύ των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου περί του θέματος της περιτομής των εθνικών, επεκράτησε τελικά η θέση του Απ. Παύλου, υποχωρούντος του Απ. Πέτρου. Εάν ο Απ. Πέτρος είχε πρωτείο εξουσίας, τότε θα επέβαλε μοναρχικά τη γνώμη του και δεν θα υποχωρούσε. Όμως, δεν έγινε έτσι.

3.       Κατά την Πεντηκοστή, βλέπουμε ότι το Άγιον Πνεύμα εκάθισε με τη μορφή πυρίνων γλωσσών σε καθένα από τα κεφάλια των Αποστόλων ισομερώς και ισόποσα. Όλοι οι Απόστολοι διαμοιράστηκαν την ίδια γλώσσα. Εάν ο Απ. Πέτρος είχε πρωτείο εξουσίας, τότε θα έπρεπε ή το Άγιον Πνεύμα να καθίσει αποκλειστικά και μόνον στον Απ. Πέτρο χωρίς να φωτίσει τους υπολοίπους ένδεκα, ή κάποια γλώσσα μεγαλύτερη και ανισότερη από τις υπόλοιπες να καθίσει στο κεφάλι του Απ. Πέτρου. Όμως, δεν έγινε έτσι.

4.       Όταν ο Χριστός ομιλούσε στους Μαθητές Του για το Πάθος Του, τον Σταυρικό θάνατο, την ταφή και την Ανάσταση, τότε ο Απ. Πέτρος, ανθρωποπρεπώς και κοσμικώς σκεπτόμενος, άρχισε να Τον επιτιμά και προσπάθησε να μεταπείσει, να αποδιώξει και να αποτρέψει τον Κύριο από το πικρό ποτήριον του Σταυρού και του θανάτου. Τότε, όμως, εισέπραξε από τον Κύριό μας ένα πολύ αυστηρό και σκληρό χαρακτηρισμό : «Ύπαγε οπίσω μου Σατανά˙ σκάνδαλόν μου ει˙ ότι ου φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων»[18]. Ο ίδιος ο Κύριος αποκαλεί τον Απ. Πέτρο σατανά και σκάνδαλο! Εάν ο Απ. Πέτρος είχε πρωτείο εξουσίας, τότε δεν θα τον χαρακτήριζε έτσι ο Κύριος, αλλά θα έπρεπε να ακούσει τον Απ. Πέτρο και να αποφύγει τον Σταυρικό θάνατο. Όμως, δεν έγινε έτσι.

5.       Είναι γνωστή η τριπλή άρνηση του Απ. Πέτρου, αλλά και η μετά δακρύων μετάνοιά του και η αποκατάστασή του στο Αποστολικό αξίωμα από τον ίδιο τον Κύριο. Εάν ο Απ. Πέτρος είχε πρωτείο εξουσίας, τότε δεν θα χρειαζόταν να μετανοήσει και να επαναποκατασταθεί στο αξίωμά του. Θα παρέμενε αμετανόητος, όπως ο Ιούδας, και εκτός Χριστού. Όμως, δεν έγινε έτσι.

6.       Η παράδοση της Εκκλησίας μαρτυρεί ότι Μήτηρ των (Ορθοδόξων) Εκκλησιών είναι η Σιών, τα Ιεροσόλυμα και όχι η Ρώμη, λόγω της δράσεως του Ιησού Χριστού. «Χαίρε Σιών αγία, Μήτηρ των Εκκλησιών»[19]. Εάν ο Απ. Πέτρος είχε πρωτείο εξουσίας, τότε θα έπρεπε Μήτηρ των Εκκλησιών να είναι η Ρώμη. Όμως, δεν συμβαίνει έτσι.  

Η διαφορετική ερμηνεία των λόγων αυτών από τους παπικούς οφείλεται στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν εσκεμμένα την πτώση των παπών στο λάκκο της κενοδοξίας, της αλαζονίας, της δαιμονικής υπερηφανείας και του εωσφορικού εγωισμού, που είναι τόσο μεγάλη, ώστε να χαρακτηρίζεται από τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς ως τέταρτη μέσα στην ιστορία, ύστερα από τις πτώσεις του Σατανά, του Αδάμ και του Ιούδα[20]. 

Εν κατακλείδι, οι ορθόδοξες θέσεις, που αποδέχεται η Εκκλησία μας περί του θέματος, είναι οι εξής :

1. Ο Ιησούς Χριστός έδωσε στους Αποστόλους Του την ίδια ακριβώς εξουσία, που έδωσε και στον άγιο Πέτρο.

2. Οι Απόστολοι ουδέποτε αναγνώριζαν στο πρόσωπο του αγίου Πέτρου τον τοποτηρητή του Ιησού Χριστού και τον αλάθητο διδάσκαλο της Εκκλησίας.

3. Ο άγιος Πέτρος ουδέποτε θεωρούσε πως ήταν πάπας και ουδέποτε ενεργούσε κατά τον τρόπο, με τον οποίο ενεργούν οι πάπες.

4. Οι Σύνοδοι των πρώτων τεσσάρων αιώνων, αναγνωρίζοντας την υψηλή θέση, που οι επίσκοποι Ρώμης κατείχαν στην Εκκλησία, χάρη στη σπουδαιότητα της Ρώμης, απέδιδαν στον επίσκοπο Ρώμης μονάχα πρωτείο τιμής, αλλά ουδέποτε πρωτείο εξουσίας ή δικαιοδοσίας.
5. Οι άγιοι Πατέρες, στο περίφημο χωρίο «συ ει Πέτρος και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν», ουδέποτε θεωρούσαν ότι εύρισκαν το νόημα ότι η Εκκλησία οικοδομήθηκε πάνω στον Απ. Πέτρο (super Petrum)˙ θεωρούσαν ωστόσο ότι εύρισκαν σ’ αυτό το χωρίο το νόημα ότι η Εκκλησία οικοδομήθηκε πάνω στην πέτρα (επί τη πέτρα – super petram), δηλ. πάνω στην ομολογία πίστεως του Αποστόλου[21].

  Παρ’ όλη την ξεκάθαρη και κρυστάλλινη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας περί του θέματος του πρωτείου, ο μεν Πάπας παραμένει αμετανόητος, διεκδικώντας παγκόσμια εξουσία, προτείνει και επιβάλλει την «ένωση των Εκκλησιών» υπό το μοντέλο και τον τύπο της Ουνίας. Να γίνει δηλ. μια «ουνιτική ένωση των Εκκλησιών», όπου η κάθε «Εκκλησία» θα διατηρήσει μεν και δεν θα αλλάξει τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμά της (ασχέτως αν αυτά είναι σύμφωνα με την Παράδοση, την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο, τις Οικ. Συνόδους, τους Ιερούς Κανόνες, τους αγίους Πατέρες και τα συγγράμματά τους), αλλά θα αναγνωρίζει δε το πρωτείο εξουσίας του Πάπα εφ’ όλης της οικουμένης, θα τον μνημονεύει στις ακολουθίες και τα δίπτυχα και θα εξαρτάται απ’αυτόν. Ο Πάπας όλα μπορεί να τα αλλάξει και να τα αποποιηθεί. Μόνο δύο πράγματα δεν μπορεί να αποχωριστεί˙ το πρωτείο και το αλάθητο.

Οι δε Ορθόδοξοι Οικουμενιστές, μέσω του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Παπικών, προωθούν την αναγνώριση του παπικού πρωτείου εξουσίας, προσπαθούν να κάνουν μία άμικτη μίξη μεταξύ συνοδικού θεσμού και παπικού πρωτείου και ομιλούν για μετασυνοδικότητα. Πιο συγκεκριμένα, ο Σεβ. Μητρ. Περγάμου κ. Ιωάννης Ζηζιούλας, συμπρόεδρος μαζί με τον KurtKoch της μικτής επιτροπής του θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών, ο οποίος αυτές τις ημέρες βρίσκεται στο Βατικανό για την εορτή των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου μαζί με τον Σεβ. Επίσκοπο Σινώπης κ. Αθηναγόρα και τον πανοσιολογιώτατοΑρχιμανδρίτη π. Πρόδρομο Ξενάκη[22], κηρύσσει την αίρεση της ευχαριστιακὴς εκκλησιολογίας. 
Η «ευχαριστιακὴ ἐκκλησιολογία» χαρακτηρίζεται ως ο Δούρειος ίππος, μέσω του οποίου θα ενωθεί το μεγαλύτερο τμήμα των μελών της Ορθοδόξου Εκκλησίας με το Βατικανό. (Η αίρεση της ευχαριστιακής εκκλησιολογίας συνδέεται με το Πρωτείο του Πάπα). Ο Σεβ. Περγάμου αναπτύσσει την αιρετική θεωρία της ιερότητος του πρωτείου του Πάπα, το οποίο η εκκοσμικευμένη Ορθοδοξία δεν ηδύνατο να  κατανοήσει. Ο ίδιος ο Περγάμου έχει πει : «Κοσμικοί παράγοντες, οι οποίοι κυριαρχούσαν τότε στην εκκοσμικευμένη Ορθοδοξία δεν της επέτρεψαν να δει την Ιερότητα του πρωτείου» και «Η Εκκλησία έχει ανάγκη το παπικό πρωτείο»[23]. Επίσης, ο Σεβ. Μητρ. Προύσης κ. Ελπιδοφόρος Λαμπρινιάδης (Οικουμενικό Πατριαρχείο, Ηγούμενος της  Ιεράς Μονής της Χάλκης και Καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.) έχει αναπτύξει την αιρετικήλατινογενή «μετασυνοδική» εκκλησιολογία. 

Ο ίδιος ισχυρίζεται : «Η άρνηση αναγνωρίσεως πρωτείου τινός στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ενός πρωτείου το οποίο δεν μπορεί να ενσαρκώσει παρά κάποιος Πρώτος - τουτέστι κάποιος Επίσκοπος, ο οποίος έχει το προνόμιο να είναι ο πρώτος μεταξύ των αδελφών του Επισκόπων - συνιστά αίρεση. Είναι απαράδεκτο αυτό που συνήθως λέγεται ότι η ενότητα μεταξύ των Ορθοδόξων διασφαλίζεται είτε υπό μιάς κοινής πίστεως και λατρείας είτε υπό του θεσμού της Οικουμενικής Συνόδου. Και οι δύο αυτοί παράγοντες είναι απρόσωποι, ενώ στην ορθόδοξη θεολογία μας η αρχή της ενότητάς μας είναι πάντοτε ένα πρόσωπο. Πράγματι, όπως στο επίπεδο της Αγίας Τριάδος η αρχή της ενότητας δεν είναι η θεία ουσία, αλλά το πρόσωπο του Πατρός (η «μοναρχία» του Πατρός), έτσι και στο εκκλησιολογικό επίπεδο, στην τοπική εκκλησία, το σημείο της ενότητας δεν είναι το πρεσβυτέριο ή η κοινή λατρεία των χριστιανών, αλλά το πρόσωπο του Επισκόπου. Επομένως, επί πανορθοδόξου επιπέδου η αρχή της ενότητας δεν μπορεί να στηρίζεται επί μίας ιδέας ή ενός θεσμού, αλλά πρέπει να είναι κάποιο πρόσωπο, αν βέβαια θέλουμε να παραμείνουμε συνεπείς στη θεολογία μας»[24]. 

Στόχος είναι η προβολή του αντιχρίστου Πάπα ως παγκοσμίου πολιτικού και θρησκευτικού ηγέτου, ο οποίος με τη σειρά του θα παραδώσει την εξουσία του κόσμου στον Αντίχριστο. Ποιόν θα ακολουθήσουμε, λοιπόν, και με ποιόν θα πάμε; Με τον Πάπα, τους Οικουμενιστές και τον Αντίχριστο ή με τον Απ. Πέτρο και τον Χριστό; Με το θηρίον ή με το Αρνίον; Η τελική έκβαση της ιστορίας και η νίκη ανήκει στο Εσφαγμένο Αρνίο.    

---

[1] Ματθ. 16,13.

[2] Ματθ. 16,14.

[3] Ματθ. 16,15.

[4] Ματθ. 16,16.

[5] Ματθ. 16,17.

[6] ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΕΜΠΕΛΑΣ, Υπόμνημα εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, Αθήναι 1979, σ. 304.

[7] ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΚΑΣ, Η αληθινή «πέτρα» της πίστεως και της ζωής˙ η πίστη στη θεία φύση του Κυρίου, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη,  σσ. 10-13.

[8] ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ, Περί  Αγίας Τριάδος, βιβλίο 4^ο.

[9] ΑΓΙΟΣ ΙΛΑΡΙΟΣ,  Περί  Αγίας Τριάδος, βιβλίο 2^ο, 6^ο.

[10] ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, Εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, βιβλίο 6^ο.

[11] ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, ομιλία 53^η.

[12] ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ, Εις την προς Εφεσίους επιστολή του  Απ. Παύλου, Β΄ κεφ.

[13] ΑΓΙΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΙΠΠΩΝΟΣ,  Εις την Α΄ επιστολήν του Αγ. Ιωάννου, Β΄ πραγματεία.

[14] Του ιδίου,  Εις το κατά  Ιωάννην Ευαγγέλιον, ομιλία 124^η.

[15] Γνωρίζετε το αληθινό πρόσωπο του παπισμού; Γνωρίζετε ότι ο παπισμός είναι αίρεση; εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη, σσ. 28-29.

[16] Ματθ. 16,18-19.

[17] ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΚΟΡΗΣ, Παπικές πλάνες˙ σύντομος έλεγχος και ανασκευή, Αθήναι 1996, σσ. 29, 30, 35.

[18] Ματθ. 16,23.

[19] 3^ο κεκραγάριο τροπάριο του πλ.δ’ ήχου του Μεγάλου Εσπερινού του Σαββάτου.

[20] ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, Αθήναι 1970, σ. 152.

[21] Γνωρίζετε το αληθινό πρόσωπο του παπισμού; Γνωρίζετε ότι ο παπισμός είναι αίρεση;  εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη, σ. 30.

[22] http://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio/oikoumeniko-patriarxeio/17699-2013-06-27-21-05-14, http://www.romfea.gr/epikairotita/17714-2013-06-28-13-54-40.

[23] «Βαρύταται κατηγορίαι επί αιρέσει εναντίον του φιλοπαπικού Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου»,Ορθόδοξος Τύπος  (13-4-2012) 1,7 και Bose Ιταλίας, Ορθόδοξος Τύπος (16-7-1999) και Ορθόδοξος Χριστιανικός Αγωνιστικός Σύλλογος «ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ» και Φιλορθόδοξος Ένωσις «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»,  «Οι βασικές κακοδοξίες του αιρετικού επισκόπου κ. Ζηζιούλα», Κοσμάς Φλαμιάτος 10 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2011) 15.

[24] Επίσκεψις  698 [31-03-2009], Σύναξη Κληρικών και Μοναχών, ««Ουκ εσμέν των Πατέρων σοφώτεροι»˙ αναίρεση της επιχειρηματολογίας του Οικουμενισμού με αφορμή την ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στη Μεγίστη Λαύρα», Φώτης Κόντογλου, έκδ. Σύναξη Ορθοδόξων Ρωμηών, Τρίκαλα, Χριστούγεννα 2011, σ. 82 και Ορθόδοξος Τύπος (2-12-2011) 6 καιΘεοδρομία ΙΓ΄ (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2011) 635-6.

πηγή

Προυποθέσεις πνευματικής ωφέλειας

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΠΟΛΛΟΙ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ καυχῶνται, γιατὶ γνωρίζουν κάποιον ἐνάρετο κληρικὸ ἢ μοναχὸ καὶ ἐπικοινωνοῦν πνευματικὰ μαζί του. Ἐκ πρώτης ὄψεως αὐτὸ θεωρεῖται θετικὸ καὶ μακάρι ὅλοι οἱ πιστοὶ νὰ ἐπικοινωνοῦσαν μὲ ἐνάρετους ἀνθρώπους καὶ νὰ παραδειγματίζονταν ἀνάλογα. Στὴν πραγματικότητα ὡστόσο τὰ πράγματα εἶναι διαφορετικά, γιατὶ ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνία αὐτὴ δὲν ἔχουμε τὰ ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα. Καὶ διερωτᾶται κανείς, γιατὶ συμβαίνει αὐτό, γιατὶ οἱ ἄνθρωποι μένουν ἀνεπηρέαστοι καὶ ἄρα ἀδιόρθωτοι; Ποῦ βρίσκεται τὸ ἀδύνατο σημεῖο; Τί πρέπει νὰ προσέξουν; Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ παρομοιάσει τοὺς χριστιανοὺς αὐτοὺς μὲ χέρσο ἀγρό, ποὺ δὲν ἀποδίδει τίποτα, ὅσους σπόρους καὶ ἂν ρίξεις. Χρειάζεται προηγουμένως νὰ καθαριστεῖ, νὰ σκαφτεῖ βαθιά, νὰ κοποῦν οἱ ἄγριες ρίζες, νὰ λιπανθεῖ καὶ μετὰ νὰ σπείρει ὁ γεωργός, ὁ ὁποῖος στὴ συνέχεια πρέπει νὰ ποτίζει καὶ νὰ βοτανίζει, γιὰ νὰ περιμένει τὴ σοδειά.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει καὶ στὰ πνευματικά. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ ἀλλοιώσει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, χρειάζεται νὰ ὑπάρχει πνευματικὸς ἀγώνας καὶ ἱερὸς ζῆλος. Ὁ ράθυμος καὶ κοσμικὸς ἄνθρωπος δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὠφεληθεῖ, ὅσες νουθεσίες καὶ νὰ τοῦ δώσει ἕνας πολύπειρος κληρικὸς ἢ μοναχός. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρχει ἡ καλὴ προαίρεση, ἡ σταθερὴ ἀπόφαση γιὰ ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ ὁ διαρκὴς ἀγώνας κατὰ τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν. Ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης ἔλεγε γιὰ τὸ θέμα αὐτό: «Ὅσο ἔχεις, τόσο θὰ πάρεις». Δηλαδή, προϋπόθεση τῆς πνευματικῆς ὠφέλειας εἶναι νὰ ὑπάρχει ἀγώνας κατὰ τῆς ἁμαρτίας, μετάνοια, ἐγρήγορση καὶ ταπείνωση.

Μερικοὶ χριστιανοὶ νομίζουν ὅτι πνευματικὴ ζωὴ σημαίνει παθητικὴ ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἀκοῦν, εὐχαριστιοῦνται, χειροκροτοῦν τὸν ὁμιλητὴ καὶ μετὰ τίποτα ἄλλο. Καμία μεταβολή, καμία ἀναθεώρηση, καμία διόρθωση καὶ στὰ μικρὰ θέματα τῆς ζωῆς. Δὲν θέλουν νὰ διαταράξουν τὴν κοσμική τους μακαριότητα καὶ νὰ κόψουν «ἀθῶες συνήθειες», ποὺ μὲ βεβαιότητα τοὺς κρατοῦν μακριὰ ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Μὲ τὴν ἴδια ραθυμία μελετοῦν καὶ τὰ διάφορα πνευματικὰ βιβλία. Συνήθως γιὰ τὸν ἑαυτό τους δὲν παίρνουν τίποτα, γιὰ τοὺς ἄλλους ὅμως βάζουν ἀρκετὰ βέλη στὴ φαρέτρα τους. Χρησιμοποιοῦν τοὺς λόγους τῶν Ἁγίων ὡς ὅπλα κατὰ τῶν ἀδελφῶν τους, ἐνῶ δὲν θέλουν νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν αὐτογνωσία. Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους πολλοὶ κληρικοὶ τοὺς χαρακτηρίζουν ρηχοὺς καὶ ἀδιάβροχους, ποὺ πρέπει νὰ δουλέψουν πολύ, γιὰ νὰ προκόψουν κατὰ Θεόν. Ὅμως ὑπάρχουν δίπλα τους καὶ κάποτε εἶναι ἀπαιτητικοὶ καὶ ἐπίμονοι, γεγονός, ποὺ δημιουργεῖ διάφορα προβλήματα στὴν ἐνορία. Γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους χρειάζεται ἀνοχή, ὑπομονὴ καὶ εἰλικρινὴς ἀγάπη, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι αὔριο ἴσως κάνουν τὴ μεγάλη στροφή.

Ορθόδοξος Τύπος,28/06/2013

Οἱ αἱρετικοὶ καὶ ἕνας ἅγιος μὲ μεγάλη πεῖρα +Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος

Εἰσήγηση στὴν Κ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη Ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ Ἱερῶν Μητροπόλεων γιὰ θέματα Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκείας (Προκόπι Εὐβοίας, 3-6 Νοεμβρίου 2008).^[1]




1. Μία εἶναι ἡ καθολικὴ Ἐκκλησία ^[2].

Μία, μὲ μία πίστη. Μία, ἐπειδὴ ἔχει μία πίστη. Ἐμφάνιση νέας πίστης, νέων ἀπόψεων γιὰ τὴν πίστη, εἶναι γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἀλλοτρίωση. Ἡ ἑνότητα εἶναι πνευματική. Ὄχι θεσμική. Καὶ ὅταν παύει νὰ ὑπάρχει ἑνότητα στὴν πίστη, ἡ Ἐκκλησία παύει νὰ εἶναι μία. Ἡ συνειδητὴ διαφοροποίηση στὴν πίστη, φέρνει τὴν ἀνάγκη γιὰ δημιουργία νέας «ἐκκλησίας». Καὶ ἐπειδὴ τὸ κακὸ δὲν σταματάει, σήμερα ἔχομε μερικὲς χιλιάδες αἱρετικὲς «ἐκκλησίες»!

Πῶς ὅμως φύτρωσαν; Πῶς μᾶς προέκυψαν;

2. Αὐθεντικὴ ἐξήγηση-ἀπάντηση μᾶς δίνει ὁ Κύριος της Ἐκκλησίας, ὁ Χριστός. Λέγει:

«Ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μοιάζει μὲ ἕναν ἄνθρωπο, ποὺ ἔσπειρε στὸν ἀγρὸ του σπόρο καλό. Ὅμως, τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι κοιμοῦνταν, ἐπῆγε ὁ ἐχθρός του καὶ ἔσπειρε ἀνάμεσα στὸ σιτάρι ζιζάνια-ἀγριοβότανα. Καὶ ἔφυγε. Καὶ ἐξαφανίστηκε. Μὰ ὅταν τὰ χορτάρια μεγάλωσαν καὶ ἔκαμαν καρπό, τότε ἔγινε ἀντιληπτό, ὅτι στὸν ἀγρό του, μαζὶ μὲ τὸ σιτάρι, ὑπῆρχαν καὶ πολλὰ ἀγριοβότανα»^[3].

Ἐπεξηγοῦμε: Ὁ ἀγρὸς εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ὁ σπόρος εἶναι ἡ πίστη στὸν Χριστὸ ἡ μία, ἡ ὀρθή, ἡ παραδοθεῖσα ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀποστόλους. Ζιζάνια-ἀγριοβότανα, σπορὰ τοῦ διαβόλου, εἶναι οἱ ἑτεροδιδασκαλίες.

Σήμερα, τὸ βρίσκομε φυσικὸ νὰ ὑπάρχουν: πολλὲς ἀπόψεις, πολλὲς ἐκδοχές, πολλὲς γνῶμες (δηλαδὴ πολλὲς θρησκεῖες!), πολλὲς ἑρμηνεῖες τῆς πίστης στὸν Χριστό. Καὶ τὶς θεωροῦμε ὅλες ἐξ ἴσου καλές. Μὰ δὲν εἶναι:

Ὁ Κύριος τοῦ Ἀγροῦ, ὁ Χριστός, δὲν συμφωνεῖ. Ἔχομε, μᾶς λέει, σπορὰ δική Του, σιτάρι, ἀλλὰ καὶ σπορὰ τοῦ ἐχθροῦ Του, τοῦ διαβόλου.

3. Πῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται ἡ σπορὰ τοῦ διαβόλου στὸν Ἀγρὸ τοῦ Χριστοῦ;

Ἡ ἀπάντηση «ἡ δική μας», εἶναι μία• καὶ τετραγωνικὰ «γιὰ μᾶς» λογική• μὲ μία παρέμβαση δυναμική• μὲ τὸ ξερίζωμα τῶν ζιζανίων.

Ὅμως ὁ Κύριος δὲν συμφωνεῖ. Μᾶς λέγει:

«Ἐπῆγαν οἱ δοῦλοι του στὸν Κύριο τοῦ Ἀγροῦ• καὶ Τοῦ εἶπαν:

- Κύριε, δὲν ἔσπειρες καλὸ σπόρο στὸν ἀγρό Σου! Διαφορετικά, ποῦ βρέθηκαν τὰ ζιζάνια-τὰ ἀγριοβότανα; Τοὺς ἀπάντησε: - Κάποιος ἐχθρός Μοῦ τὸ ἔκαμε! Τοῦ εἶπαν οἱ δοῦλοι Του: - Θέλεις νὰ πᾶμε, "νὰ τὰ βγάλωμε"; Τοὺς εἶπε: - Ὄχι. Γιατί ὑπάρχει τὸ ἐνδεχόμενο, βγάζοντας τὰ ζιζάνια-ἀγριοβότανα, νὰ ξεριζώσετε μαζὶ καὶ σιτάρι. Ἀφῆστε τα νὰ συνυπάρχουν μέχρι τὴν ὥρα τοῦ θερισμοῦ. Καί, ὅταν θὰ ἔλθει ὁ θερισμός, θὰ δώσω ἐντολὴ στοὺς θεριστές: Μαζέψετε πρῶτα τὰ ἀγριοβότανα. Κάμετέ τα δεμάτια. Καὶ καῦτε τα! Καὶ συγκομίστε τὸ σιτάρι στὴν ἀποθήκη Μου»^[4].

Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ Χριστὸς μᾶς λέγει:

- Προσοχή. Ὄχι ἀντιπαλότητες στὸ Ὄνομά Μου. Ὄχι φανατισμοί. Ὄχι ἀνθρωποκεντρικὲς λύσεις. Χρειάζεται πνευματικὴ θεώρηση. Κατὰ Χριστόν. Καὶ μὴ σᾶς πιάνει ἀγωνία! Στὴν ἀποθήκη τοῦ Χριστοῦ, στὴν βασιλεία Του, μόνο τὸ σιτάρι θὰ περάσει.

Δηλαδή; Τί; Πῶς;

4. Ἂς τὸ ἰδοῦμε μὲ ὁδηγὸ τὸν ἅγιο Ἀλέξανδρο, πατριάρχη Ἀλεξανδρείας (313-328 μ.Χ.), ἕνα σοφὸ καὶ ἅγιο πατέρα μας. Ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς εἰπεῖ:

Α΄

1. Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος ἔγινε πατριάρχης στὴν Ἀλεξάνδρεια, μόλις ἐκδόθηκε τὸ «διάταγμα τῶν Μεδιολάνων»^[5] (313 μ.Χ.) γιὰ ἀνοχὴ καὶ ἐλευθερία θρησκευτικὴ στοὺς χριστιανούς. Ἐνῶ ὅμως ἐκεῖνος εἶχε ριχτεῖ στὴ δουλειά, νὰ ἐκμεταλλευθῆ τὴν εὐκαιρία γιὰ μιὰ εἰς βάθος καλλιέργεια τοῦ ποιμνίου του, ξέσπασε ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρείου. Καὶ ἀπείλησε, σὰν «σπινθήρας ἐν καλάμῃ»^[6], νὰ κατακαύσει ὅλον τὸν ἀγρὸ τοῦ Χριστοῦ, προκαλώντας ἀναστάτωση σὲ ὅλη τὴν Ρωμαϊκὴ Οἰκουμένη.

Πῶς ἀντέδρασε στὴν κατάσταση αὐτὴ ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος;

2. Ὄχι δυναμικά. Ὄχι ἀπαιτώντας ἤ ἐπιχειρώντας ἕνα ξερίζωμα τῶν ζιζανίων. Ὄχι μὲ φανατισμό. Ἀλλὰ κατὰ Χριστόν. Μὲ τὶς ἐπιστολές του πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξους ἐπισκόπους καὶ πρὸς τὸν Ἀλέξανδρο Κωνσταντινουπόλεως, προσπαθεῖ νὰ τοὺς πείσει νὰ βλέπουν τοὺς ἀρειανοὺς αἱρετικούς, ὅπως μᾶς διδάσκει στὴν παραβολή, ποὺ παραθέσαμε πιὸ πάνω, ὁ Χριστός. Καὶ ὅλα ὅσα θὰ εἰποῦμε, εἶναι σταχυολογημένα ἀπὸ τὴν ὑπέροχη ἐπιστολή του πρὸς τὸν συνώνυμό του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως^[7].

Ἕνας ὁ Χριστός. Εἷς ὁ Κύριος. Μία ἡ σπορά Του. Μία ἡ πίστη. Ἕνας ὁ ἀγρός Του. Μία ἡ καθολικὴ Ἐκκλησία.

Ἡ αἵρεση, τί εἶναι; Μία κακὴ προαίρεση. Μία δόλια, κακὴ ἐνέργεια τοῦ Ἐχθροῦ. Δὲν εἶναι τοῦ Χριστοῦ σπορά. Δὲν μποροῦμε νὰ λέμε, ὅτι ἔχει ἴση ἀξία μὲ τὴν Ὀρθὴ Πίστη, μὲ τὴν σπορὰ τοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἐπιλογὴ ἀνθρώπου. Γιὰ λόγους δικούς του. Ἕνα σύστημα φτιαγμένο μὲ κριτήρια ἀνθρώπινα. Ἀνθρώπινα; Ναί• ἀνθρώπινα• καὶ κάτι χειρότερο!...

Καὶ ὅταν βλέπωμε τὴν πρόθεση-προαίρεση νὰ εἶναι κακή, καὶ νὰ συνοδεύεται ἀπὸ ἐνέργειες κακές, ψάχνομε γιὰ τὰ κίνητρα^• νὰ ἰδοῦμε: ἂν εἶναι καλὰ καὶ ἅγια^• ἂν εἶναι κατὰ Θεόν^• ἂν εἶναι πνοὴ τοῦ ἁγίου Πνεύματος• ἤ, μήπως εἶναι παγίδα τοῦ ἀντικειμένου• καὶ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐλαύνεται ἀπὸ πάθη: γιὰ προβολή^• γιὰ φιλαρχία• γιὰ φιλαργυρία• ἀπὸ πάθη• ποὺ αἰχμαλωτίζουν τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου• καὶ τὸν κάνουν νὰ ἐνεργεῖ τρελλά, σὰν «οἰστρηλατούμενος»^[8]• ποὺ σημαίνει νὰ ἐνεργεῖ χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ συγκρατήσει τὸν ἑαυτό του• νὰ τρέχει, ὅπως τρέχει τὸ βόδι ἢ τὸ ἄλογο, ὅταν τὸ τσιμπήσει ἡ μυίγα τσὲ-τσέ, ποὺ στὴν ἀρχαία γλώσσα τὴν ἔλεγαν «οἶστρο»^[9].

3. Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος δὲν ἁρματώνεται ἐναντίον τῶν Ἀρειανῶν. Ἁπλά τοὺς περιγράφει, κάνοντας ἀνάλυση τῆς πνευματικῆς τους κατάστασης. Γιὰ νὰ φθάσει, μέσα ἀπὸ αὐτήν, στὸ συμπέρασμα: Αὐτοὶ εἶναι! Ἔχουν ξεφύγει ἀπὸ τὸ ἦθος ποὺ ἀπαιτεῖ ὁ Χριστός! Ἔχουν παύσει νὰ εἶναι σιτάρι! Λοιπόν! Μὴ τοὺς ἔχετε ἐμπιστοσύνη. Σὲ τίποτε.

Σὰν σπορὰ τοῦ Ὄφεως οἱ Ἀρειανοί, ὅταν κάνουν τὴν προπαγάνδα τους, παίζουν θέατρο. Δὲν μιλᾶνε ποτὲ ἴσια. Καὶ ἔχουν ἀναγάγει τὴν προσποίηση καὶ τὴν ὑποκρισία, σὲ πνευματική τους ἀρχή• σὲ μέθοδο. Καὶ φυσικὰ ἔχουν σ αὐτὸ ἐπιδόσεις! Αὐτὸ δηλώνει ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ ἁγίου, ὅτι εἶναι: «ἱκανοὶ ὑποκρίνεσθαι»^[10]. - Τὸ κάνουν χωρὶς ἀναστολές.

4. Καὶ πρὸς ἀψευδῆ τεκμηρίωση τῆς παρατήρησής του θυμίζει στοὺς ἀποδέκτες τῆς ἐπιστολῆς του, ὅτι οἱ Ἀρειανοί:

• Ἐργάζονται «διὰ γραμμάτων ψευδῶν»^[11]• δηλαδή• ὄχι μὲ τὰ Ἱερὰ Γράμματα• ὄχι μὲ τὴν Ἁγία Γραφή^• ἀλλὰ μὲ βιβλία, ποὺ δὲν ἔχουν κανένα κύρος^• μὲ βιβλία «δικά τους»!... Μὲ "γράμματα", δηλαδὴ μὲ συγγράμματα «δικά τους», «στομυλώτερα»^[12]• ποὺ τὰ διακρίνει ὕφος στομυλώτερο, «στόμα ἀνοιχτό», λόγος ἐλευθεριάζων, γεμάτος χυδαιότητες. Καὶ «παρὰ-ἀναγινώσκοντες»^[13], (ποὺ τὰ διαβάζουν) τοῖς ὑπ' αὐτῶν ἀπατωμένοις (μὲ εἰδικὰ σχόλια), ἵνα ἀμετανοήτους, ἐν οἷς ἐσφάλησαν, κατασκευάζωσιν αὐτοὺς»^[14] (γιὰ νὰ κάνουν τοὺς φανατικοὺς ὀπαδούς τους)!

• Κάνουν τὶς συζητήσεις τους, «ψευδῶς κομψευόμενοι»^[15]•λέγοντας ἐπιτηδευμένα λόγια ὡραῖα, λόγια ἐντυπωσιακά, λόγια γοητευτικά, λόγια ὄχι ἴσια• ὄχι εἰρηνικά• ἀλλὰ πάντοτε «μὲ σχῆμα εἰρήνης καὶ ἑνώσεως»^[16]• σκέτο ψέμα• σκέτη ἀπάτη. Ὅπως σήμερα οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβὰ καὶ οἱ Πεντηκοστιανοί.

• Προσποιοῦνται τοὺς τάχα ἐρευνητὲς στὰ ζητήματα τῆς πίστης^•ὅτι ψάχνουν γιὰ τὴν ἀλήθεια… ἐπιστημονικά! Καὶ ὅτι στὴν ἀναζήτησή της, λειτουργοῦν… τάχα ἐκκλησιαστικὰ-συνοδικά! Καὶ «ἀδιαλείπτως κάνουν συνόδους! Νύκτωρ τε καὶ μεθ' ἡμέραν ἐν ταῖς κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡμῶν διαβολεῖς ἀσκουμένοι»^[17]. Καὶ γιὰ νὰ περνάει τὸ σύνθημα στοὺς κουτούς, στὶς συνάξεις τους ἐρωτοῦν: Σὺ τί λὲς γιὰ τὸ θέμα αὐτό; Σύ, πῶς τὸ βλέπεις; Ὡραῖα! Ἔτσι εἶναι! Ἔτσι τὴν βρίσκομε τὴν ἀλήθεια!... Χωρὶς νὰ σκέπτωνται, ὅτι ἐνεργώντας ἔτσι, ἐνεργοῦν ἔξω καὶ χωρὶς τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ• «ἀχαρίστως»^[18]!...

• Παρουσιάζουν συστηματικὰ «πεπλασμένους λόγους»^[19]•δηλαδή• μιλᾶνε ὅσο πιὸ πολὺ μποροῦν μὲ λογικὰ ἐποικοδομημένα ἐπιχειρήματα, ποὺ καταπλήσσουν καὶ προκαλοῦν ἐντυπώσεις^•ἀλλὰ καὶ ἐπεκτείνοντας τὸ «πεπλασμένον» τοῦ ἤθους τους, «ἐπικρύπτουν»^[20], ὅποτε καὶ ὅσο τοὺς συμφέρει, τὰ δικά τους, καὶ «προσποιοῦνται φρονεῖν τὰ τῆς Ἐκκλησίας»^[21] γιὰ νὰ κάνουν ἀκόμη πιὸ καλὴ ἐντύπωση! Δράση βουτηγμένη στὸν ἀνθρωποκεντρισμὸ καὶ στὸ ψέμα!

• Διαδίδουν ψευδῶς, ἀλλὰ καὶ μὲ μέχρις ἀηδίας φορτικότητα, ὅτι ἔχουν ὁμοϊδεάτες τους, μὲ τὸ μέρους τους, καὶ ἐπισκόπους, ἀλλὰ δὲν λένε λέξη γιὰ τὴν ἀπέναντί τους στάση τῶν ἡγετῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐπισκόπων! «Καὶ τὰ δι’ ὧν ἐξώσθησαν γράμματα, (= τὶς εἰς βάρος τους Συνοδικὲς ἀποφάσεις), σιωπὴ παραδιδόασι»^[22]•καὶ δὲν κάνουν γι’ αὐτὰ ποτὲ λόγο^• μόνο φροντίζουν, καί, τοὺς ἀντιπάλους τους, «πεπλασμένοις λόγοις ἐπισκιάζουσι»^[23]•δηλαδὴ τοὺς παρουσιάζουν σὰν πρόσωπα σκοτεινά^• τοὺς ρίχνουν λάσπη^• μὲ λόγια λαϊκίστικα^• μὲ βωμολοχίες καὶ μὲ αἰσχρολογίες κ.α.

• Τέλος, οἱ Ἀρειανοὶ «περιέρχονται»^[24] τὶς πόλεις, (καὶ ποῦ δὲν τρέχουν!), μὲ ἕνα καὶ μόνο στόχο. Ψάχνουν νὰ ἀποκτήσουν, ἤ μὲ τὸ πρόσχημα τάχα φιλίας, ἤ στὸ ὄνομα τῆς τάχα ἐν Χριστῷ εἰρήνης, πάντοτε ὑποκριτικά, ἐπικοινωνία^• γιὰ νὰ μποροῦν «γράμματα διδόναι καὶ λαμβάνειν»^[25] (= νὰ κυκλοφοροῦν τὰ προπαγανδιστικά τους φυλλάδια)• γιὰ νὰ προσελκύουν στὴν αἵρεσή τους^• πρὸς «τὸ ὑφαρπᾶσαι»^[26] τοὺς ἀφελεῖς, ποὺ τοὺς ἀκοῦνε μὲ χριστιανικὴ ἁπλότητα!

• Καὶ γιὰ καλύτερη ἐπιτυχία, κάνουν καὶ ἐνέργειες ἀνεπίτρεπτες:

o βγάζουν στοὺς δρόμους, σὰν ὄργανα τῆς προπαγάνδας τους, νεαρὰ καὶ ὄμορφα κορίτσια^[27]•

o ἐκφράζουν τὶς ἀπόψεις τους μὲ λόγια καὶ φράσεις τοῦ ὑπόκοσμου (Θάλεια)^[28]• 

o κάνουν ἔτσι τὴν πίστη περίγελω^[29] στὰ πιὸ ἱερὰ καὶ εὐαίσθητα σημεῖα της• π.χ. στὸ: πῶς γέννησε ὁ Πατὴρ τὸν Υἱό Του!... Σὲ τί βαθμὸ εἶναι ὁ Υἱὸς υἱὸς τοῦ Πατέρα. Καὶ σὲ τί ἔκταση ἐπιτρέπεται, ἂν ἐπιτρέπεται, ἡ προσκύνησή Του... τὴν ὁποία «σμικρύνουν»^[30]σὲ ἀπελπιστικὸ βαθμό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταντάει ἡ πίστη μας περίγελως τῶν ἀσεβῶν καὶ τῶν ἀθέων!...

Ἀναφωνεῖ ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος: Διδασκαλία φρενοβλαβής! Ἐπινόηση ἀνθρώπων ποὺ παίζουν μὲ τὶς ἅγιες Γραφὲς καὶ τὶς ἐξευτελίζουν^[31].

Καὶ συνεχίζει:

Ὦ, τί θεομίσητη ἔπαρση! τί τρέλλα! τί θλιβερὴ κατάσταση κενοδοξίας ἔχει «δέσει» μέσα τους! τί σατανικὸ τὸ φρόνημά τους! Καὶ πόσο ἔπηξε μέσα τους! Καὶ ἔγινε μέσα τους πουρί, σκυρόδεμα-τσιμέντο!

Οἴμοι, εἰς ἃ ἐφθάσαμεν!^[32] Ποῦ καταντήσαμε!...

5. Γράφει ὁ σύγχρονος τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου, ὁ ἅγιος Εὐστάθιος ὁ Ἀντιοχείας (324-332 μ.Χ.):

«Οἱ τῆς Ἀρείου θυμέλης μεσοχοροὶ» (= ἀρχιθεατρίνοι, ἀρχιμασκαράδες), «τὸ μὲν ἁμαρτίαν πεποιηκέναι τὸν Χριστὸν φράζουσι» (= τί ἀσέβεια, τί βλασφημία!). …τὸ δὲ «ὅτι Θεὸς ἦν ἐν Χριστῷ κόσμον καταλλάσσων Ἑαυτῷ», οὔτε ἐν μνήμη φέρουσιν, οὔτε τοῖς τῆς γλώσσης ὀργάνοις ἐκφωνοῦσι»[33].

Αὐτὰ ἦταν τὰ «πνευματικὰ» κατορθώματα τῶν Ἀρειανῶν. Μία θλιβερὴ κατάπτωση.

Περιγράφοντάς την ἕνας μεγάλος ἐρευνητὴς της ὁ ἄγγλος θεολόγος John Newman^[34], κατέληξε στὸ συμπέρασμα: Ἦταν μία αἵρεση ποὺ δὲν στηριζόταν στὶς ἅγιες Γραφές, ἀλλὰ στὸν «ὀρθὸ λόγο»• καὶ μάλιστα μὲ τρόπο ἐπιπόλαιο καὶ σοφιστικό• δηλαδή, ἦταν ἕνα τρελλὸ κατασκεύασμα, ἀνθρώπων ποὺ ἐφτίαχναν θρησκεία• ὄχι ἀνθρώπων, ποὺ πίστευαν καὶ ἀκολουθοῦσαν θρησκεία!

Φωτογραφία τῶν σημερινῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν, οἱ τότε!

Αὐτὰ ἐκεῖνοι. Αὐτὰ πάνω κάτω, εἶναι ἐκεῖνα ποὺ κάνουν ὅλοι οἱ αἱρετικοί.



Β΄

Ἐμεῖς τί κάνουμε; Ποῖο τὸ χρέος μας; Ποιὰ ἡ εὐθύνη μας;

Καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ εἶναι ὑπέροχος ὁ ἀείμνηστος πατριάρχης.

Μᾶς τὸ τονίζει. Μᾶς προφωνεῖ.

1. Πρῶτο χρέος μας εἶναι ἡ ἀκριβὴς ἔκθεση τῆς Ὀρθῆς Πίστης. Καὶ ὁ ἴδιος τὸ κάνει. Μὲ θαυμάσιες παρατηρήσεις. Καὶ μὲ ἀληθινὰ ὀρθόδοξο ἦθος. Καὶ καταλήγει μὲ τὰ γεμάτα εἰρήνη λόγια του:

- «Ταῦτα διδάσκομεν. Ταῦτα κηρύττομεν. Ταῦτα τῆς Ἐκκλησίας τὰ ἀποστολικὰ δόγματα, ὑπὲρ ὧν καὶ ἀποθνήσκομεν»^[35]. Αὐτὰ ἐπίστευαν καὶ ἐκήρυτταν οἱ ἅγιοι μάρτυρες. Μὴ συναρπάζεσθε. Μὴν ἀγωνιᾶτε. Μὴν ἀνησυχεῖτε. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι «μία• καὶ ἀκαθαίρετος μὲν ἀεί• κἄν πᾶς ὁ κόσμος αὐτὴ πολεμεῖν βουλεύηται• νικηφόρος δὲ ἀεὶ πάσης τῆς τῶν ἑτεροδόξων ἀσεβεστάτης ἐπαναστάσεως»^[36].

Καὶ σὲ μία ὑπέροχη πατρικὴ ἀποστροφὴ του λέγει:

Προσέχετε. Θὰ ρθοῦν καὶ σὲ σᾶς! Καὶ στὴν δική σας παροικία!! Φροντίστε νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσετε ὀρθόδοξα^[37]. Πρῶτο χρέος μας εἶναι ἡ καθαρὴ ὀρθόδοξη ὁμολογία. Καὶ ἡ ἀταλάντευτη ἐμμονὴ μας σ’ αὐτήν. Εἰπέτε τους μὲ εἰρήνη:

- «Ἡμεῖς οὕτω πιστεύομεν, ὡς τῇ καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ δοκεῖ»^[38]. Καὶ ἡ πίστις αὐτὴ πρέπει νὰ μένει «ἀπεριέργαστος»^[39], «διὰ τὸ μὴ χωρεῖν τὴν λογικὴν φύσιν, τῆς πατρικῆς θεογονίας τὸ μέγεθος»^[40].

Ἂς θυμηθοῦμε τὸ ὑπέροχο παράδειγμα τοῦ ὁσίου Ἀββᾶ Σισώη^[41].

- Ἐπῆγαν στὸ κελλὶ του Ἀρειανοί. Καὶ ἄρχισαν νὰ καταλαλοῦν κατὰ τῶν ὀρθοδόξων!

Ὁ ἀββὰς Σισώης δὲν τοὺς ἀπάντησε. Ἁπλὰ εἶπε στὸν μαθητή του:

- Φέρε τὸ βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου. Καὶ διάβασέ τους το.

Καὶ ὅταν τελείωσε ἡ ἀνάγνωση, τοὺς εἶπε:

- Συμφωνεῖτε; Ὄχι; Ἄντε στὸ καλό.

Καὶ τοὺς ἀπέλυσε ἐν εἰρήνῃ. Ἤρεμα. Καὶ εἰρηνικά.

Ἀλήθεια, μπορεῖ, ἤ θὰ μπορέσει ποτὲ ἡ λογικὴ φύση, ὅσο δύναμη μυαλοῦ καὶ ἂν διαθέτει, νὰ εἰσδύσει στὸ μεγάλο ἐκεῖνο μυστήριο καὶ νὰ μᾶς εἰπεῖ, πῶς γέννησε ὁ ἄναρχος Πατέρας τὸν Υἱὸ^[42];

Καὶ ἂν ὄντως «οὐ φέρει τὸ μυστήριον ἔρευναν, ἀλλὰ πίστει μόνη τοῦτο κηρύττομεν»^[43], μπορεῖ νὰ φαντασθῆ κανείς, πιὸ ντόμπρα καὶ πιὸ γνήσια διακήρυξη, ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ τρισμακάριου πατριάρχη μας:

«Εἰ τὶς ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω• κἄν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εἶναι προσποιῆται• ἀλλὰ καὶ εἴ τις ἐτεροδιδασκαλεῖ καὶ μὴ προσέρχηται τοῖς ὑγιαίνουσι λόγοις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῇ κατ’ εὐσέβειαν διδασκαλίᾳ, τετύφωται μηδὲν ἐπιστάμενος»^[44].

Καὶ τοὺς ἐξορκίζει:

- Μὴ τοὺς δέχεσθε. Μὴ τοὺς ἀκοῦτε. «Πάντα γὰρ οἱ γόητες ψεύδονται. Καὶ ἀλήθειαν οὐ μὴ λαλήσουσι»^[45]. Ἴσια δὲν μιλᾶνε ποτέ.

2. Δεύτερο χρέος μας εἶναι νὰ τὸ θυμόμαστε ἐμεῖς, καὶ νὰ τὸ θυμίζουμε στοὺς ἄλλους, ὅτι οἱ Ἀρειανοί, γιὰ τὴν καλλιέλαιο Ἐκκλησία, εἶναι ξένα κεκρυμμένα «μοσχεύματα»^[46]• καὶ πῶς νὰ τὸ κρύψουν, ἀφοῦ δὲν ἔχουν καὶ δὲν κάνουν ποτὲ καμμιὰ ἀναφορὰ στὸ παρελθόν, στὴν παράδοση, στοὺς «ἀρχαίους»^[47], στοὺς ἀποστόλους! Δὲν τὸ ἀνέχονται νὰ θεωρηθοῦν ἴσοι μὲ ἐκείνους! Καὶ νά …«φορτωθοῦν» τὰ λάθη τους! Πιστεύουν, ὅτι αὐτοὶ μόνοι κατανόησαν τὶς ἅγιες γραφὲς σωστὰ καὶ βρῆκαν τὸ σωστό τους νόημα! «Δογμάτων εὑρεταὶ λέγοντες εἶναι». Λὲς καὶ ἔγινε σ’ αὐτοὺς μία νέα πεντηκοστή, μία νέα θεϊκὴ ἀποκάλυψη• «ἄτε αὐτοῖς μόνοις ἀποκεκαλύφθαι λέγοντες»^[48]!

Αὐτὴ ἡ νέα τους «ἀποκάλυψη», ἦταν μία νέα ἑρμηνευτικὴ μεθοδὸς δική τους, ποὺ τοὺς ἔδινε στόμα νὰ λένε τοὺς πιὸ ἀστείους ὀνειδισμούς, τὶς πιὸ «ἀχάριστες παροινίες»^[49] ἐναντίον τῶν ὀρθοδόξων πατέρων, χωρὶς νὰ κάνουν ποτὲ πίσω. «Καὶ οὐ παραιτοῦνται λέγειν»^[50]! Ἀφοῦ στόχος τους ἦταν πάντοτε ἡ ἐντύπωση καὶ ἐπιτυχία. Μία ταχτική, ποὺ τοὺς ἔκαμε νὰ καταντήσουν σὲ ἕναν παράξενο πνευματικὸ ἀμοραλισμό^• καὶ σὲ ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ καθίζηση^• ψυχὲς παγωμένες^•ἀποσυνδεδεμένες ἀπὸ τὴν ζῶσα πίστη στὸν Χριστό^• καὶ ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ^• ποὺ τὰ ἔβλεπαν ὅλα λογοκρατικὰ καὶ ἐγκεφαλικά^• καὶ τὰ ἑρμήνευαν, ὅπως οἱ ἴδιοι ἤθελαν, μὲ τὴν δική τους κρίση.

3. Τρίτο χρέος μας εἶναι νὰ προσέχωμε τὸν ἑαυτό μας^• νὰ μένωμε σταθεροί, ἑδραῖοι, ἀκλόνητοι στὴν ὀρθόδοξη πνευματικὴ ζωή, ποὺ εἶναι ὁ μεγαλύτερος πλοῦτος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ ἐγγύηση γιὰ μίμηση τοῦ Χριστοῦ.

Θυμηθῆτε. Εἴχαμε ἕναν παπά. Τὸν ἔλεγαν Κόλλουθο. Ἦταν καλὸς καὶ ἄξιος. Μὰ ἄφησε τὸ σπίτι τῆς ψυχῆς του ἀφύλακτο. Καὶ μπῆκαν μέσα ληστὲς-γαβαωνίτες λογισμοί. Καὶ παλάβωσε ἀπὸ τὸν πόθο γιὰ περισσότερο καμάρι καὶ γιὰ πιὸ πολλὰ λεφτά. Καὶ ἐπειδὴ αὐτὰ δὲν τὰ σηκώνει ἡ Ἐκκλησία, ἔκαμε σχίσμα. Γιὰ νὰ ἔχει τὸ ἐλεύθερο, νὰ κάνει ὅ,τι θέλει! Καὶ οἱ Ἀρειανοὶ τὸν ζήλεψαν. Καὶ τὰ ἴδια κάνουν. Ἔτσι, καὶ ὁ Κόλλουθος ἔγινε ἀρχέτυπο γιὰ κακὴ ἅμιλλα!

Καὶ δυστυχῶς καὶ πολλοὶ ἄλλοι ρηχοὶ κληρικοί μας, καὶ τότε καὶ σήμερα, τὸν ἀκολουθοῦν^• καὶ ποθοῦν νὰ παύσουν νὰ εἶναι «τῆς Ἐκκλησίας (= τῶν πνευματικῶν της νόμων) ὑποχείριοι»^[51]! Καὶ ξεκινᾶνε φτιάχνοντας τὴν ὁμαδούλα τους: γιὰ νὰ ἐξελιχθοῦν εἰς «χριστομάχον ἐργαστήριον»^[52], ποὺ ποδοπατοῦν τὸ γνήσιο ὀρθόδοξο ἦθος τῆς πτωχείας καὶ τῆς ταπεινώσεως^• καὶ νὰ καταντήσουν τὶς συνάξεις τους «σπήλαια ληστῶν»^[53]• δηλαδὴ συνάξεις ποὺ τρέφουν τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη καὶ δημιουργοῦν θύματα^• ὀπαδοὺς ἱκανοὺς γιὰ ὅλα^• χωρὶς ἀναστολές^• ὀσμὴ θανάτου^• ἐκεῖ ποὺ ἔπρεπε νὰ μοσχοβολάει ἡ «ὀσμὴ ζωῆς ἐν Χριστῷ»^[54].

Πόσο τὴν ἔχομε ἀνάγκη καὶ σήμερα τὴν παράκληση αὐτή, προτροπὴ καὶ νουθεσία τοῦ ἁγίου πατριάρχη μας Ἀλεξάνδρου!

4. Καὶ καταλήγει ὁ ἅγιος:

«Ταῦτα ἐκ μέρους ἐνεχάραξα τῇ ἐπιστολῇ μου• τὸ καθ’ ἕκαστον ἐπ’ ἀκριβείας γράφειν φορτικὸν ἡγησάμενος»^[55].

Γι’ αὐτὸ καὶ ἐγώ, ἐπεξηγεῖ καὶ ἐπαναλαμβάνει, βλέποντας ὅτι κυριολεκτικὰ «οἰστρηλατοῦνται», ἀφοῦ μέσα τους ἐνεργεῖ ὁ διάβολος, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἀκοῦνε τίποτε, «διανέστησα ἐμαυτὸν δηλῶσαι ὑμῖν τὴν τούτων ἀπιστίαν»^[56]• γιὰ νὰ μὴν ἀναλάβετε, ἀπὸ ψευδεῖς εὐαισθησίες, λάθος πρωτοβουλίες• ποὺ δὲν θὰ ὁδηγήσουν πουθενὰ^[57]!... Ἀφοῦ αὐτοὶ «ἀποσκιρτήσαντες πάσης εὐλαβείας πατοῦσι τὸν τῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ φόβον»^[58]. Καὶ ἄρα δὲν τοὺς συγκινεῖ τίποτε!

Ὑπάρχει χειρότερη κατάπτωση γιὰ χριστιανό, ἀπὸ τὸ νὰ ξεχνάει στὴν ζωὴ του τὴν εὐλάβεια; καὶ νὰ βλέπει ὅλα «τὰ δικά του» καλά;

Ἂν δὲν ἔσφαλλαν πνευματικά, ἂν δὲν εἶχαν τελείως ναυαγήσει πνευματικά, θὰ τὸ ἀποτολμοῦσαν ποτὲ νὰ σχίσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; νὰ ἀποσχισθοῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ^[59]; Ἀσφαλῶς ὄχι!

Τελικὴ παράκληση τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου: Σᾶς παρακαλῶ, ἀδελφέ, «τούτους, τοὺς τοσαῦτα τολμήσαντας κατὰ Χριστοῦ• καὶ τὸν Χριστιανισμὸν διασύραντας^• καὶ ἐπὶ δικαστηρίων ἐπιδεικτιᾶν φιλοτιμουμένους• (= ποὺ ἀκόμη καὶ στὰ δικαστήρια ἐπῆγαν γιὰ αὐτοπροβολή τους, γιὰ νὰ γίνει ντόρος γύρω ἀπὸ τὸ ὄνομά τους)• καὶ τὸ ἄρρητον μυστήριον τῆς τοῦ Χριστοῦ γενέσεως ἐκνευρίσαντας, ἀποστράφητε• (= ξεχάστε τους• ἀφῆστε τους στὴν ἄκρη)^• καὶ «σύμψηφοι ἡμῖν γίνεσθε»^[60]. Ἀκοῦστε με, ἂν θέλετε. Ἐξάντλησα, πρὸς τὴν κατεύθυνσή τους ὅλα τὰ μέσα, ποὺ εἶχα στὴν διάθεσή μου. Καὶ δὲν ἔκαμα τίποτε. Ἕνα, πιστεύω, εἶναι τὸ «λυσιφάρμακον»^[61], μέσα στὴν κατάσταση ποὺ αὐτοὶ ἔχουν διαμορφώσει• καὶ ἐμεῖς τὴν ζοῦμε^• ἕνα: «ἡ συγκατάθεσις τῶν συλλειτουργῶν»^[62]: τὸ νὰ σταθῆτε κοντά μας^• τὸ νὰ ἔχωμε ψυχικὴ καὶ πνευματικὴ ἑνότητα.

Εἶναι τὸ μόνο, ποὺ θὰ κάμει καὶ τοὺς βλαβέντες ἀπὸ αὐτούς, νὰ καταλάβουν τὸ λάθος τους. Μόνο ἡ πνευματική μας ἑνότητα θὰ τοὺς προβληματίσει. Γιατί αὐτὴ τοὺς λείπει.

* * *

Γράφει ἕνας σοφὸς ἄγγλος ἐρευνητὴς τοῦ ἀρειανισμοῦ:

Οἱ αἱρετικοὶ εἶναι δύο εἰδῶν:

• ἕνα ἄτομο μὲ λάθος ἀντίληψη ἐπάνω σὲ σημεῖα τῆς πίστης μας, ἐπειδὴ δὲν τὰ κατανόησε σωστά•

• ἕνας ἄνθρωπος, μὲ θράσος καὶ μὲ αὐτοπεποίθηση, ποὺ ὅ,τι τοὔρθει τὸ κάνει ζήτημα καὶ τὸ διδάσκει καὶ σὲ ἄλλους.

Ὁ πρῶτος εἶναι ἄξιος κατανόησης καὶ συμπάθειας^• καὶ πρέπει νὰ τοῦ φερόμαστε μὲ πολὺ εὐγένεια καὶ καλωσύνη. Νὰ τὸν βοηθήσουμε νὰ σωθῆ.

Ὁ ἄλλος, δὲν εἶναι ἄξιος γιὰ καλὴ μεταχείριση, ἀφοῦ κάνει τὸ ἔργο τοῦ διαβόλου. Καὶ γι’ αὐτό, ὅταν ἡ πλάνη του βρίσκει καὶ κάποια ἀπήχηση σὲ ἄλλους, ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀρχὴ πρέπει νὰ τὸν ἀντιμετωπίζει σὰν ἐνσαρκωμένο κακό!

Αὐτόν, ὅποιος τὸν μεταχειρίζεται μὲ καλωσύνη καὶ ἀνοχὴ τὸν βλάπτει, ἀφοῦ αὐτὸς μπορεῖ νὰ προκαλέσει ζημιὰ σὲ πολλὲς ψυχές.

Ἐκδήλωση σ’ αὐτὸν εὐσπλαγχνίας εἶναι κάτι τὸ ἐκκλησιαστικὰ ἐπικίνδυνο^• καὶ γιὰ τὸν ἴδιον, μὴ ὠφέλιμο καὶ ἀφιλάνθρωπο^[63].

Αὐτὰ ὁ Νιούμαν.

Ὅμως τὸ φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας δὲν τὸ ἐκφράζει ὁ Νιούμαν, ἀλλὰ οἱ εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ οἱ εὐχὲς λένε:

«Τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καὶ σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου καθολικῇ καὶ ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ. Καὶ τὰς τῶν αἱρέσεων ἐπαναστάσεις ταχέως κατάλυσον τῇ δυνάμει τοῦ ἁγίου Σου Πνεύματος»^[64].

Ἡ αἵρεση καὶ τὸ σχίσμα εἶναι δαιμονικὴ σπορά. Καὶ ἀπαιτεῖ νὰ τὴν ἰδοῦμε, νὰ τὴν βλέπωμε, κατάματα! Ὡραιολογίες δὲν ὠφελοῦν. Τί εἶναι μᾶς τὸ λέγει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.

Οἱ αἱρετικοὶ εἶναι πεπλανημένοι. Δηλαδὴ πρόβατα ἀπολωλότα. Χρειάζονται ἀναζήτηση. Ὅπως ὁ καλὸς ποιμὴν ἀναζητεῖ τὸ πλανηθὲν πρόβατο. Μὲ ἀγάπη καὶ μὲ ταπείνωση. Καὶ μὲ τὴν ἀγωνία, μὴ στὴν προσπάθεια ἀποδοκιμασίας τῶν αἱρετικῶν ζιζανίων, ξεριζώνομε καὶ σίτο^• δηλαδή, βλάπτομε καὶ σπρώχνομε στὴν ἀπώλεια καὶ ὀρθοδόξους.

Ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος λέγει: Ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος δὲν γκρινιάζει• καὶ δὲν ἔρχεται ποτὲ σὲ ἀντιλογία μὲ κανέναν^• ὄχι γιὰ προσωπικὰ του θέματα^• ἀλλὰ οὔτε γιὰ τὴν πίστη^[65].

Ταιριάζουν ἄραγε μὲ τὸ ἦθος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ μὲ τὴν πίστη στὸν Χριστό, ἐνέργειες ποὺ θυμίζουν τὸν μεγάλο ἱεροεξεταστὴ καὶ τὴν ἱερὰ ἐξέταση;



[1] Εἰσήγηση στὴν Κ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη Ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ Ἱερῶν Μητροπόλεων γιὰ θέματα Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκείας (Προκόπι Εὐβοίας, 3-6 Νοεμβρίου 2008).

[2] ΒΕΠ 18, 270, 38• 269, 22 ἐξ.

[3] Ματθ. 13, 24-26.

[4] Ματθ. 13, 27-30.

[5] Ἐξεδόθη μὲ πρωτοβουλία τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου.

[6] Σοφ. Σολ. 3, 7.

[7] P.G. 19, 548-581, Β.Ε.Π. 18, 261-276.

[8] ε.α. σ. 261, 11.

[9] Βλ. Λεξικὸ Δημητράκου.

[10] ΒΕΠ 18, 261, 17.

[11] ἔ.ἀ. 261, 18.

[12] ἔ.ἀ. 262, 18.

[13] ἔ.ἀ. 262, 18-19.

[14] ἔ.ἀ. 262, 18.

[15] ἔ.ἀ. 261, 18.

[16] ἔ.ἀ. 262, 15-16.

[17] ἔ.ἀ. 261, 25-27.

[18] ἔ.ἀ. 267, 19.

[19] ἔ.ἀ. 262, 24.

[20] ἔ.ἀ. 262, 15-26• 270, 4.

[21] ἔ.ἀ. 262, 23-25.

[22] ἔ.ἀ. 262, 24.

[23] ἔ.ἀ. 270, 9-10• 262, 24.

[24] ἔ.ἀ. 270, 12-14.

[25] ἔ.ἀ. 270, 12-13.

[26] ἔ.ἀ. 261, 1-19.

[27] ἔ.ἀ. 262, 8-9.

[28] ἔ.ἀ. 262, 25. Ἐννοεῖ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀρείου «Θάλεια».

[29] ἔ.ἀ. 262, 4• 262, 12-15.

[30] P.G. 19, 643 («ὡς τῆς προσκυνήσεως Χριστοῦ τὴν θεότητα σμικρύνοντας». Καὶ πολλὲς ἄλλες «ἄγραφες» κατὰ Χριστοῦ βλασφημίες. ΒΕΠ 12, 267, 37).

[31] ΒΕΠ 263, 13-14.

[32] ἔ.ἀ. 269, 4.

[33] ΒΕΠ 18, 323, 9-12.

[34] Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους θεολόγους τῆς Ὀξφόρδης (ΙΘ΄ αἰ.).

[35] ΒΕΠ 18, 269, 37 ἑξ.

[36] ἔ.ἀ. 269, 23-25.

[37] ἔ.ἀ. 261, 16.

[38] ἔ.ἀ. 268, 6.

[39] ἔ.ἀ. 268, 15-20.

[40] ἔ.ἀ. 268, 15-20.

[41] Γεροντικόν, ἀββᾶ Σισώη, κε΄

[42] ΒΕΠ 18, 268, 13-17

[43] Μηναῖον, Δεκ. κε΄, αἶνοι τρ. γ΄.

[44] ΒΕΠ 18, 270, 2-7.

[45] ἔ.ἀ. 270, 9-10.

[46] ἔ.ἀ. 266, 32-33.

[47] ἔ.ἀ. 267, 20-28. Καὶ ὄχι μόνο δὲν τὴν λαμβάνουν ὑπ ὄψη τους, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε τους βῆμα συλλαμβάνονται «πάσης τῆς ἀποστολικῆς δόξης κατηγοροῦντες» (ΒΕΠ 18, 261, 27-28).

[48] ἔ.ἀ. 267, 23-25.

[49] ἔ.ἀ. 267, 19.

[50] ἔ.ἀ. 267, 19.

[51] ἔ.ἀ. 261, 23-24.

[52] ἔ.ἀ. 261, 29.

[53] ἔ.ἀ. 261, 25.

[54] Β΄ Κορ. 2, 16

[55] ΒΕΠ 18, 269, 34-36.

[56] ἔ.ἀ. 262, 33-34.

[57] ἔ.ἀ. 262, 28-29.

[58] ἔ.ἀ. 261, 13-14.

[59] ἔ.ἀ. 262, 9-10.

[60] ἔ.ἀ. 270, 15-20.

[61] ΒΕΠ 18, 270, 29.

[62] ἔ.ἀ. 270, 30.

[63] Ἰω. Νιούμαν: Οἱ Ἀρειανοί, Κωνστ. 1890, σελ. 205-206.

[64] Θ. Λειτουργία τοῦ Μ. Βασιλείου, Εὐχὴ ἀναφορᾶς.

[65] Ἐφραὶμ Σύρου, Λόγος περὶ ταπεινώσεως.
πηγή

Ἡ Ἀληθινὴ Ἐκκλησία π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ

Σὰν μέλος καὶ ἱερεὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πιστεύω ὅτι ἡ Ἐκκλησία, μέσα στὴν ὁποία βαπτίσθηκα καὶ ἀνατράφηκα, εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία, ἡ μόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία. Καὶ τὸ πιστεύω γιὰ πολλοὺς λόγους: ἕνεκα προσωπικῆς πεποιθήσεως καὶ ἕνεκα τῆς ἐσωτάτης βεβαιώσεως τοῦ Πνεύματος, ποὺ πνέει στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἕνεκα τῶν ὅσων εἶναι δυνατὸ νὰ γνωρίζω ἀπὸ τὴ Γραφὴ καὶ ἀπὸ τὴν καθολικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, λοιπόν, νὰ θεωρῶ ὅλες τὶς ὑπόλοιπες χριστιανικὲς ἐκκλησίες ὡς ἐλαττωματικές, καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις μπορῶ νὰ προσδιορίσω αὐτὲς τὶς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια. Γι’ αὐτό, λοιπόν, ἡ ἕνωση τῶν Χριστιανῶν, γιὰ μένα, σημαίνει ἀκριβῶς τὴν παγκόσμια ἐπιστροφὴ στὴν Ὀρθοδοξία. Δὲν ἔχω καμμία ἀπολύτως ὁμολογιακὴ πεποίθηση, ἡ πεποίθησή μου ἀνήκει ἀποκλειστικὰ στὴν Una Sancta («Μία Ἅγία...» ).

Ξέρω καλὰ ὅτι ἡ ἀξίωσή μου θὰ ἀγνοηθεῖ ἀπὸ πολλοὺς χριστιανούς, Θὰ θεωρηθεῖ ὅτι εἶναι μιὰ ἐγωιστικὴ καὶ μάταιη ἀπαίτηση. Ξέρω, ἐπίσης, καλὰ ὅτι πολλὰ πράγματα, ποὺ τὰ πιστεύω ἀπόλυτα δὲν εἶναι πιστευτὰ ἀπὸ ἄλλους. Ὅμως, δὲν βλέπω κανένα λόγο, γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει ἐγὼ ν’ ἀμφιβάλλω γι’ αὐτὰ ἤ νὰ μὴν πιστεύω ἐγὼ ὁ ἴδιος. Τὸ μόνο ὅμως ποὺ λογικά μοῦ ἐπιβάλλεται νὰ κάνω εἶναι νὰ διακηρύξω τὴν πίστη μου καὶ νὰ τὴν ἐκφράσω μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε οἱ φτωχές μου λέξεις νὰ μὴν ἀμαυρώσουν τὴν ἀλήθεια. Γιατί εἶμαι σίγουρος, ὅτι ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ φέρνει βεβαιότητα. Τοῦτο, βέβαια, δὲν σημαίνει ὅτι τὸ κάθε τί μέσα στὶς πολλὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες κατὰ τὸ παρελθὸν ἤ τὸ παρὸν πρέπει νὰ ταυτισθεῖ μὲ τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Πολλὰ πράγματα προφανῶς ὑπόκεινται σὲ ἀλλαγές. Καί, φυσικά, πολλὰ πράγματα ἔχουν ἀνάγκη βελτιώσεως. Ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἀκόμη ἡ τέλεια Ἐκκλησία.

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ ἀναπτυχθεῖ καὶ νὰ οἰκοδομηθεῖ μέσα στὴν ἱστορία. Κι ὅμως ἡ ὅλη καὶ ἡ πλήρης ἀλήθεια ἔχει ἤδη δοθεῖ καὶ ἀνατεθεῖ στὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἀναθεώρηση καὶ νέα διατύπωση εἶναι πάντοτε δυνατή, καὶ ὁρισμένες φορές, μάλιστα, ἐπιβεβλημένη. Ὅλη ἡ ἱστορία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τοῦ παρελθόντος τὸ ἀποδεικνύει. Οἱ ἅγιοι Πατέρες μ’ αὐτὸν τὸ σκοπὸ συγκεντρώνονταν. Βέβαια, στὸ σύνολο, τὸ ταμεῖο τῆς Πίστεως φυλάχθηκε πιστά, καὶ ἡ μαρτυρία τῆς πίστεως κέρδισε σὲ ἀκρίβεια καὶ εὐστοχία διατυπώσεως. Πάνω ἀπ’ ὅλα, ἡ μυστηριακὴ δομὴ τοῦ Σώματος ἔχει διατηρηθεῖ σώα καὶ ἄθικτος. Καὶ στὸ σημεῖο τοῦτο πάλι γνωρίζω ὅτι ἡ προσωπική μου αὐτὴ πεποίθηση εἶναι δυνατὸ νὰ ἀπορριφθεῖ σὰν αὐταπάτη. Ἀλλὰ γιὰ μένα ἀποτελεῖ ἀκράδαντη πεποίθηση. Ἂν αὐτὸ ἤθελε θεωρηθεῖ πεισμονή, εἶναι ἡ πεισμονὴ τῆς ἀλήθειας καὶ τῶν τεκμηρίων. 

Μπορῶ μόνο νὰ δῶ αὐτό, ποὺ πράγματι βλέπω. Δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ κάνω τίποτ’ ἄλλο. Ἀλλὰ μὲ κανένα τρόπο δὲν εἶμαι διατεθειμένος νὰ θέσω κανέναν «ἐκτὸς Ἐκκλησίας». Ἡ «κρίσις» ἔχει δοθεῖ στὸν Υἱό. Κανεὶς δὲν διορίσθηκε γιὰ νὰ προλαμβάνει τὴν κρίση Του. Ἡ Ἐκκλησία, βέβαια, ἔχει τὴ δική της ἐξουσία μέσα στὴν ἱστορία. Εἶναι, πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα, ἡ ἐξουσία νὰ κηρύττει καὶ νὰ διαφυλάττει τὸ λόγο τῆς ἀληθείας. Ὑπάρχει κάποιος κανόνας πίστεως καὶ τάξεως, ποὺ πρέπει νὰ θεωρεῖται σὰν κανόνας. Ὁτιδήποτε βρίσκεται πέραν τούτου εἶναι «ἀνωμαλία». Ἀλλὰ ἡ «ἀνωμαλία» πρέπει νὰ θεραπεύεται καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ καταδικάζεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ δικαίωση γιὰ τὴ συμμετοχὴ ἑνὸς Ὀρθοδόξου στὸν οἰκουμενικὸ διάλογο μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι μὲ τὴ μαρτυρία του ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ εἶναι δυνατὸ νὰ κερδίσει ἀνθρώπινες ὑπάρξεις.
πηγή

Άγχος ή καλή ανησυχία;Του Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνού Λιονάκη

Ἡ ἐγρήγορση καί ἡ πνευματική ἑτοιμότητα ἀποτελοῦν, ἀδελφοί μου, ἐφόδια ἀπαραίτητα γιά τήν ζωή καί τήν πνευματική μας προκοπή. «Γίνεσθε ἕτοιμοι», παραγγέλλει ὁ Κύριος, «ὅτι ᾗ ὥρᾳ οὐ δοκεῖτε ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται» (Λουκ. 12, 40).

«Ἡτοιμάσθην καὶ οὐκ ἐταράχθην τοῦ φυλάξασθαι τὰς ἐντολάς σου», διαβάζουμε στόν 118ο ψαλμό, ἐνῶ στό Ἀπόδειπνο παρακαλοῦμε τόν Κύριο νά μᾶς χαρίσει «γρήγορον νοῦν».

«Οἱ νωθροί, οἱ ὀκνηροί καί οἱ τεμπέληδες δέν εἶναι ἐντάξει ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ», τονίζει ὁ π. Πορφύριος. Ἡ ἀμέλεια, ἡ ὀκνηρία καί ἡ ἀδιαφορία προδίδουν πνευματική ἀσθένεια.

Ἡ ἐγρήγορση, ἀντιθέτως, ἀποτελεῖ δεῖγμα ὀρθῆς πορείας καί πνευματικῆς ὑγείας· παρακινεῖ τόν ἄνθρωπο σέ προσεκτική αὐτοεξέταση, εἰλικρινῆ ἐκζήτηση τοῦ θείου θελήματος καί ἔργα ἀγαθά.

Ἡ μέριμνα γιά τήν εὐόδωση τῶν ὑποθέσεων τῆς ζωῆς μας καί γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας εἶναι φυσικό νά μᾶς διατηρεῖ σέ ἐγρήγορση. Ἡ ἐγρήγορση, ὅμως, αὐτή συμβαίνει κάποτε νά μεταβάλλεται σέ ἀδημονία, σέ ἐμπαθῆ ἀγωνία καί ἄγχος πνιγηρό.

Σέ ἀντίθεση μέ τήν καλή ἀνησυχία, ἡ ὁποία ἀφυπνίζει τόν ἄνθρωπο, ἡ ἐμπαθής ἀγωνία τόν ἐκταράσσει. Τό ἄγχος φθείρει καί αὐτές τίς σωματικές μας ἀντοχές καί δυνάμεις.

Ἐρευνητές ἰατροί ἀποφαίνονται ὅτι τό ἄγχος «σωματοποιεῖται», προκαλεῖ παθήσεις καί γεννᾶ ποικίλες ὀργανικές διαταραχές.

Ἡ μόρφωση καί ἡ ἐπαγγελματική ἀποκατάσταση, ἡ ἐξασφάλιση στέγης καί ἡ ἐπιλογή συζύγου, ἡ ἀπόκτηση τέκνων καί ἡ ἀποκατάσταση αὐτῶν, ἡ ἀντιμετώπιση τῶν καθημερινῶν δυσκολιῶν καί ἀντιξοοτήτων, ἡ πάλη μέ τά ψεκτά πάθη καί ἡ ὑπερνίκηση αὐτῶν, ἡ πνευματική μας προκοπή καί τελείωση, ὅλα αὐτά μποροῦν νά ἀποτελέσουν ἀφορμές ἄγχους.

Χρειάζεται, ἑπομένως, προσοχή καί τήρηση ἰσορροπιῶν, ὥστε νά κυριαρχεῖ στήν ψυχή μας ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ. «Ἡ καλή ἀνησυχία πρέπει πάντοτε νά ὑπάρχει μέσα μας· ἄγχος νά μήν ὑπάρχει», συμβουλεύει ὁ π. Παΐσιος.

Εἶναι ἀλήθεια, ἀδελφοί μου, ὅτι τό ἄγχος δέν ἐπιλύει κανένα πρόβλημα, ἀλλά προστίθεται στά ἤδη ὑπάρχοντα. Ἄς ἐμπιστευθοῦμε, λοιπόν, τίς ταπεινές μας ὑπάρξεις στά παντοδύναμα χέρια τοῦ Θεοῦ καί ἄς ἀναθέσουμε ὅλες τίς ὑποθέσεις μας στήν πάνσοφη πρόνοιά Του, «ὅτι αὐτῷ μέλει περὶ ἡμῶν».

* Ο Αρχιμ. Δαμασκηνός Λιονάκης είναι Πρωτοσύγκελλος στην Ι.Μ. Κυδωνίας και Αποκορώνου.        πηγή

Διήγησις περὶ κατακρίσεως Γέρων Πανάρετος Φιλοθεΐτης

Ὁ μακαρίτης πνευματικὸς ἀπὸ τὴ σκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, παπα-Νικόδημος, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἀκόλουθη ἱστορία, παρμένη ἀπὸ πατερικὰ Ἁγιορείτικα χειρόγραφα.

Ἕνας πιστὸς χριστιανός, πήγαινε ἐπὶ δεκαπέντε χρόνια στὸν πνευματικό του καὶ ἐξομολογοῦνταν τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες του. Μιὰ μέρα ὅμως, ὅπως συνήθιζε, πῆγε στὸν πνευματικό του νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ ἀνοίγοντας τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του βρῆκε τὸν πνευματικὸ νὰ πορνεύει μὲ μία γυναῖκα. Ἀμέσως βγῆκε ἔξω καὶ φεύγοντας εἶπε στὸν ἑαυτό του: «ἄχ, τί ἔπαθα ἀλοίμονο σὲ μένα, ἐγὼ ἔχω τόσα χρόνια ποὺ ἐξομολογοῦμαι σ᾿ αὐτόν, καὶ τώρα τί θὰ κάνω; Θὰ κολασθῶ; διότι ὅσα ἁμαρτήματα καὶ ἂν μοῦ συγχώρησε, ἐφόσον εἶναι τόσον ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος, εἶναι, τί εἶναι; εἶναι ὅλα ἀσυγχώρητα», ἔλεγε καὶ χτυπιόταν ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸ κακὸ ποὺ τὸν βρῆκε καὶ δὲν ἤξερε τί πρέπει νὰ κάνει.

Στὸ δρόμο ποὺ ἔφευγε, δίψασε. Προχώρησε λίγο καὶ μπροστά του βρέθηκε ἕνα μικρὸ ῥεματάκι, στὸ ὁποῖο ἔτρεχε γάργαρο καὶ πεντακάθαρο νερό. Ἔσκυψε καὶ ἤπιε. Ἤπιε τόσο ποὺ χόρτασε καὶ δὲν τοῦ ῾κανε καρδιὰ νὰ φύγει, ἀλλὰ ἤθελε νὰ πιεῖ καὶ ἄλλο ἀπὸ κεῖνο τὸ νεράκι. Σὲ μία στιγμὴ σκέφτηκε μὲ τὸ λογισμό του καὶ εἶπε: «ἂν ἐδῶ χαμηλὰ στὸ ῥέμα εἶναι τόσο καλό, τότε ὅσο πιὸ κοντὰ στὴν πηγή του, ἀπὸ ῾κεῖ ποὺ βγαίνει, τόσο καλύτερο θὰ εἶναι» καὶ μὲ τὴ σκέψη αὐτὴ ξεκίνησε νὰ βρεῖ τὴ πηγὴ τοῦ νεροῦ. Ὅταν ἔφτασε ὅμως ἐκεῖ, τί νὰ δεῖ;! βλέπει, τί βλέπει;! βλέπει τὸ νερὸ νὰ βγαίνει ἀπὸ ἕνα ψόφιο καὶ βρώμικο κουφάρι σκύλου, μέσα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ σκυλιοῦ νὰ βγαίνει τὸ νερό! Τότε βαθιὰ ἀναστέναξε καὶ εἶπε: «Ἀλλοίμονο σὲ μένα τὸν ἄθλιο, μαγαρίστηκα ὁ ταλαίπωρος καὶ ἤπια ἀπὸ τὸ μολυσμένο αὐτὸ νερό, φαίνεται ὅτι εἶμαι πολὺ ἁμαρτωλὸς καὶ ἀκάθαρτος γιὰ νὰ μοῦ συμβοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα».

Στὴν μεγάλη αὐτὴ στενοχώρια ποὺ βρισκόταν, τοῦ παρουσιάστηκε ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε: «Γιατί ἄνθρωπέ μου στενοχωριέσαι καὶ λυπῆσαι γιὰ τὰ πράγματα ποῦ σοῦ συμβαίνουν; Ὅταν ἤπιες τὸ νερὸ ἀπὸ τὸ ρεματάκι δὲν εὐχαριστήθηκες ποὺ βρῆκες πολὺ καθαρὸ καὶ δὲν τὸ χόρταινες νὰ πίνεις καὶ τώρα, ποὺ εἶδες τοῦτο ὅτι βγαίνει ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο στόμα τοῦ σκυλιοῦ, λὲς ὅτι μολύνθηκες; Ἂν ἀγαπητέ μου, ὁ σκύλος εἶναι ψόφιος καὶ ἀκάθαρτος, μὴ λυπῆσαι γι᾿ αὐτὸ ἐσύ, διότι τὸ νερὸ ποὺ ἤπιες ἐσὺ κι ὁ κόσμος ὅλος ποὺ πίνει, μπορεῖ νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο στόμα τοῦ σκύλου, ἀλλὰ τὸ νερὸ ποὺ βγαίνει δὲν εἶναι δικό του, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, εἶναι τοῦ Θεοῦ τὸ νερό.

Ἔτσι καὶ ὁ πνευματικός σου ποὺ σὲ ἐξομολογοῦσε, ἡ συγχώρηση ποὺ σοῦ ἔδινε δὲν ἦταν δική του, ἀλλὰ ἡ συγχώρηση εἶναι δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος τὴν δίνει, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα τὴν χορηγεῖ σ᾿ αὐτὸν ποὺ καθαρὰ καὶ εἰλικρινὰ ἐξομολογεῖται τὶς ἁμαρτίες του καὶ τὶς ἀδυναμίες του. Μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι, οἱ δωρεὲς καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους δίδονται μέσῳ τῆς ἱεροσύνης ἀπὸ τοὺς κανονικὰ χειροτονημένους καὶ ἔχοντας τὴν ἄδεια τῆς ἐξομολογήσεως καὶ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος ὁ Δεσπότης Χριστὸς στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ μαθητάς Του: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄν τινων ἀφίεντε τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, ἀφίενται αὐτοῖς. Ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Ἔτσι λοιπὸν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔδωκαν τὴν ἐξουσίαν αὐτὴν στοὺς ἐπισκόπους καὶ διαδόχους αὐτῶν καὶ ἐκεῖνοι στοὺς κανονικὰ χειροτονηθέντας ἱερεῖς καὶ πνευματικούς. Ἐκ τοῦ λόγου τούτου καὶ διότι τελοῦν τὰ ἅγια Μυστήρια τοῦ Θεοῦ οἱ ἱερεῖς εἶναι ἀνώτεροι κατὰ τὸ ἀξίωμα καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν βασιλέα καὶ ἀνώτατον ἄρχοντα τοῦ λαοῦ. Ἀνώτεροι εἶναι οἱ ἱερεῖς ἀπὸ ὅλους, διότι ὁτιδήποτε κι ἂν εἶναι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ στὸν κόσμο, τὰ κοσμικὰ ἀξιώματα, ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ τὸν πνευματικὸ θὰ λάβει τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν του, διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος· αὐτὴ εἶναι ἡ Ἱερὰ Παράδοσις τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας».

Καὶ τώρα, λέγει ὁ ἄγγελος: «Πήγαινε νὰ βάλεις μετάνοια καὶ νὰ ζητήσεις συγχώρηση ἀπὸ τὸν πνευματικό σου ποὺ τὸν εἶδες νὰ ἁμαρτάνει καὶ παρακάλεσέ τον νὰ σὲ συγχωρήσει γιὰ τὴν κατάκριση ποὺ σὲ βάρος του ἔκαμες. Ὅσο δὲ γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ ἐκεῖνος ἔκανε, ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἐξετάσει καὶ αὐτὸς μόνο θὰ τὸν κρίνει, διότι ἐσὺ εἶδες αὐτὸν νὰ κάνει τὴν ἁμαρτία, δὲν μπορεῖς ὅμως νὰ γνωρίζεις ἂν αὐτὸς μετανόησε, ἢ τὸν τρόπο τῆς μετανοίας του. Ἔτσι ἐσὺ δὲν ἔχεις, ἐσὺ μὲν ἔχεις τὴν ἁμαρτία τῆς κατακρίσεως, ἐκεῖνος δέ, ἂν μετανοήσει θὰ τρυγήσει τοὺς καρποὺς τῆς μετανοίας καὶ τῆς διορθώσεώς του. Δὲν μποροῦμε λοιπὸν νὰ κρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο».

Ὅταν ὁ ἄγγελος λοιπὸν τὰ εἶπε αὐτά, στὸν πιστὸ ἐκεῖνο χριστιανό, ἔγινε ἄφαντος. Ὁ δὲ χριστιανὸς σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἀγγέλου, γύρισε πίσω· πῆγε στὸν πνευματικό του, στὸν ὁποῖο διηγήθηκε ὅλα ὅσα εἶδε καὶ ἄκουσε ἀπὸ τὸν ἄγγελο Κυρίου καὶ ἔβαλε μετάνοια καὶ ὅταν εἶπε τὰ διατρέξαντα στὸν πνευματικό, ὅπως τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος, ὁ πνευματικὸς μὲ δάκρυα στὰ ματιὰ μετανόησε, ἔκλαψε πικρὰ καὶ ζήτησε συγχώρηση ἀπὸ τὸν Πολυέλεο, Πολυεύσπλαχνο καὶ Πανάγαθο Θεὸ καὶ διόρθωσε τὰ κακῶς διαπραττόμενα πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ ψυχῆς σωτηρία αὐτοῦ.

Ὅταν μοῦ διηγήθηκε αὐτὰ ὁ πνευματικός μου, παπα-Νικόδημος, συνέχισε τὸν λόγο του καὶ μὲ ἀγάπη μου εἶπε: «γι᾿ αὐτὸ ἀδελφέ μου, Χαράλαμπε, (αὐτὸ ἔλαβε χώρα τὸ 1934, ποὺ δὲν ἤμουνα ἀκόμη μοναχός, καὶ μ᾿ ἔλεγε μὲ τὸ κατὰ κόσμον ὄνομά μου), δὲν ἔχουμε δικαίωμα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι νὰ ἐξετάζουμε τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ὅπως λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων, ἀλλότριον ἱκέτην;» (πρὸς Ρωμαίους ἀναφέρεται αὐτό). Πολὺ δὲ περισσότερο νὰ κρίνουμε τοὺς κληρικούς, τοὺς ἱερωμένους, τοὺς πνευματικούς, καὶ γενικὰ τοὺς ῥασοφόρους, τοὺς ὁποίους σκληρότατα δοκιμάζει ὁ Θεὸς καὶ μὲ μεγάλη πονηρία καὶ μαεστρία πολεμεῖ ὁ διάβολος, ὅπως λέει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, καὶ ἐν ᾧ κρίματι κρίνετε κριθήσετε, καὶ ἐν ᾧ μέτρω μετρεῖτε μετρηθήσετε ὑμῖν! Ἐμεῖς ὀφείλομε νὰ συγχωροῦμε τὰ σφάλματα τῶν ἄλλων καὶ νὰ μετανοοῦμε, νὰ κρίνουμε καὶ νὰ τιμωροῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ μόνον. Ἂν θέλουμε νὰ σωθοῦμε νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἄλλους καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ποὺ λέει: ἐὰν ἀφήνετε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Θεὸς τὰ παραπτώματα ὑμῶν, κατὰ τὸ ἄφετε καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν.

Ναί, ἀδελφοί μου, ἡ κατάκρισις εἶναι μεγάλη ἁμαρτία καὶ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὰ ἐλαττώματα καὶ μὲ τὶς παραβάσεις τῶν ἄλλων ἀνθρώπων! Δὲν ἔχουμε καμιὰ δουλειὰ ἐμεῖς. Ὁ καθένας ὅ,τι κάνει τὸ κάνει γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἐμεῖς ὀφείλομε μόνο ὅ,τι βλέπουμε, ὅ,τι ἀκοῦμε νὰ συγχωροῦμε καὶ νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ τοὺς βοηθοῦμε ὅσο εἶναι δυνατόν, ἀπὸ τὴ δική μας τὴν πλευρά.
πηγή

Η αποκρουστική και αμετανόητη Επισκοπική γλώσσα του υποκόσμου και της αλητείας πλημμύρισαν και πάλι το διαδίκτυο! Κατά τον Ζακύνθου, οι εικόνες του Θεού είναι τυφλοπόντικες

Ο άνθρωπος που φέρει το όνομα του «Χρυσο»-στόμου και την ιδιότητα του Επισκόπου πρώην Ζακύνθου και νυν Δωδώνης, ακούει δε στο επώνυμο «Συνετός», δεν αξίζει απαντήσεως, αλλά επειδή η αδράνεια και η αδιαφορία μας για τους υβριστές του ιερού ράσου που φορούν τους αποθρασύνει, επιβάλλεται η δημοσίευση ενός σχολίου από το διαδίκτυο...
Η αφορμή γνωστή. Κάποιοι κατεδίκασαν την πράξη του να παραστεί με πολιτικά όχι για ιδιωτική του επίσκεψη, αλλ’ ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας. Όταν το έμαθε, θύμωσε και άνοιξε το «συνετό» στόμα του και στολίζοντας όλους αυτούς με ανοίκειο για επίσκοπο χαρακτηρισμό, είπε:

''Τυφλοπόντικες ανέδειξαν ένα ανύπαρκτο θέμα''

Διάβασα στο διαδίκτυο γι’ αυτή του την απάντηση:

«Ο υβριστής των πάντων πρ. Ζακύνθου Χρυσόστομος «Έχει εισαγάγει την αλητεία στην Εκκλησία» (όπως είπε ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος)
Η γλώσσα του υποκόσμου και της αλητείας πλημμύρισαν και πάλι το διαδίκτυο. Ο Χρυσόστομος μίλησε. Επειδή είμαι ένας από τους τυφλοπόντικες, θυμίζω στον υβριστή των πάντων Επίσκοπο, πως υπάρχουν και άλλα ζώα, που για χάρη του επισκοπικού αξιώματος που αναξίως φέρει δεν θα ονομάσω. Θα θυμίσω όμως στους αναγνώστες υβριστικές φράσεις του (και με σεξουαλικά υπονοούμενα) που έχει εκστομίσει το στόμα του Χρυσόστομου [σ.σ. πρ. Ζακύνθου]:

Για τον Καλαβρύτων Αμβρόσιο είπε: είστε «νυμφαγωγός ανηθίκων κληρικών» και «κάνετε εξαγωγή κιναίδων (ιερέων) στη Συγγρού»!

Για Χριστόδουλο: «είναι βουτηγμένος στο παραδικαστικό μέχρι το καλυμαύχι του».

 
Για Αρχιεπίσκοπο: «ο Iερώνυμος... αποδείχτηκε ανίκανος και επικίνδυνος... η Εκκλησία μας, χρειάζεται εκκλησιαστικό ηγέτη με ήθος, χαρακτηριστικά που ΔΕΝ διαθέτει ο Ιερώνυμος ο Β΄».
Για μητροπ. πρ. Ιωαννουπόλεως Σεραφείμ: "Φύγε από εδώ "μωρή"!!! (αυτήκοος μάρτυς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλος). 

Το ερώτημα πιστών και απίστων: από που παίρνει αυτός ο κύριος το θράσος να υβρίζει τους πάντες; Μήπως επειδή έχει τις πλάτες των εξουσιαστών του πλανήτη; Μήπως επειδή κρατά στα χέρια του καυτά έγγραφα εκκλησιαστικών ηγετών; Και επειδή ο ίδιος μόνο υβριστικά μπορεί να απαντήσει, ας απαντήσουν οι εκκλησιαστικά ανώτεροί του».
πηγή