ΟΤΑΝ Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ Του Παναγιώτη Τελεβάντου

ΟΤΑΝ Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==============

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Σωτήριος Λόγος” του κ. Σωτήρη Τζούμα:

«Η Εκκλησία της Ρώμης έγινε αμέσως, αυθόρμητα, το σημείο αναφοράς για όλες τις Εκκλησίες ανά τον κόσμο, όχι για την εξουσία, αλλά για τη δύναμη του μαρτυρίου, αυτό του Χριστού», είπε.

Ο νέος Ποντίφικας, που από την αρχή που ανέλαβε τα καθήκοντά του, εφιστά την προσοχή στους εκπροσώπους της Εκκλησίας να είναι ταπεινοί και να απαλλαγούν από την πολυτέλεια, τόνισε πως η αγάπη στον Χριστό οδηγεί την πίστη και αυτή κατά συνέπεια κινητοποιεί την Εκκλησία.”

Ας αρχίσουμε από τις ιστορικές ανακρίβειες.

Η Εκκλησία της Ρώμης, Αγιότατε Ιησουίτη, έγινε σημείο αναφοράς για τον ακριβώς αντίθετο λόγο που προβάλλετε.

Ηταν η πρωτεύουσα του Ρωμαικού κόσμου, στην οποία βεβαίως μαρτύρησαν εκατομμύρια χριστιανοί, αφού εκεί γίνονταν οι δίκες και οι εκτελέσεις πολλών από αυτούς, αλλά το κύρος της Εκκλησίας και του επισκόπου της Ρώμης προήλθαν ουσιαστικά από το γεγονός ότι ήταν η έδρα της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας.

Απόδειξη αυτού είναι το γεγονός ότι δύο Οικουμενικές Σύνοδοι αναγνώρισαν τα ίδια πρεσβεία τιμής στον επίσκοπο της Νέας Ρώμης - ήτοι της Κωνσταντινουπόλεως-, όπου μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα της Ρωμαικής αυτοκρατορίας, επειδή ήταν η καθέδρα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα και της Συγκλήτου.

Οσο για το κατηχητικό του Πάπα Φραγκίσκου περί απλότητας, ταπείνωσης και αποφυγής της πολυτέλειας, χρειάζονται κάτι περισσότερο από λόγια και θεατρινισμοί και επικοινωνισμοί για να γίνει πιστευτό.

Αν όντως ενδιαφέρεται το Βατικανό να εκπέμπει μηνύματα ασκητικότητας, ταπείνωσης και αποφυγής της πολυτέλειας, γνωρίζει επακριβώς ο Πάπας Φραγκίσκος τι πρέπει να πράξει για να αλλάξει την κοινή πεποίθηση - που κατέστη κυριολεκτικά αρχέτυπο της διαχρονικής κοινής συνείδησης της ανθρωπότητας -, ότι το Βατικανό είναι το άκρον άωτον της πολυτέλειας και η χειρότερη έκφανση της εκκοσμίκευσης του χριστιανισμού.

πηγή

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑ'Ι'ΣΙΟΣ:ΧΡΕΙΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ.

      Ο Κόσμος χρειάζεται σήμερα περισσότερο από κάθετι άλλο καλούς ιερείς και πνευματικούς,γιατί ελλείψει αυτών αδειάζουν οι εκκλησίες και γεμίζουν τα ψυχιατρεία,οι φυλακές και τα νοσοκομεία.Οι ιερείς οι οποίοι έχουν σύζυγο και οικογένεια,με το υπόδειγμα της καλής κι αγαπημένης οικογένειας,αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους ανθρώπους,ιδιαίτερα στις μέρες μας,που τα θεμέλια της οικογένειας ζεριζώνονται από την αρρωστημένη κοινωνία.Πολύ λυπάμαι που σε ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας μας δεν έχει μείνει καθόλου πνευματική αρχοντιά.Η πνευματική αρχοντιά έχει το χαρακτηριστικό ,πως ότι κι αν κάνεις,το κάνεις αποκλειστικά από φιλότιμο,για την αγάπη του Θεού,και όχι από εγωισμό,από κάποιο ιδιοτελή σκοπό.Σήμερα διαπιστώνει κανείς ότι ακόμα και πνευματικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν συνανθρώπους τους,αποκλειστικά και μόνο για να τους βοηθήσουν στις δικές τους επιδιώξεις,για ατομικό τους όφελος.Όταν υπάρχει αγάπη του εαυτού μας,όλη η προσπάθεια που κάνουμε δεν είναι καλή.Ακριβώς όπως,όταν φτιάχνουμε ομελέτα και πέσει μια κουτσουλιά μέσα,πηγαίνει όλη χαμένη.                                

                                               ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑ'Ι'ΣΙΟΣ. -ΣΚΕΥΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ.
πηγή

Oι άγ. Ανάργυροι και ο γ. Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός (+ 1 Ιουλίου)

Ο μακαριστός γέρων, όταν πρωτοήλθε στο Άγιο Όρος

Σήμερα, 1 Ιουλίου, είναι η ημέρα μνήμης του πολιού Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού, καθώς συμπληρώνονται τέσσερα συναπτά έτη από την κοίμησή του (2009), αλλά και 92 έτη από τη γέννησή του (1921) – ο μακάριος γέροντας κοιμήθηκε την ημέρα της γέννησής του!

Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Σωκράτης. Γεννήθηκε πρόωρα στην αυλή της Ι. Μονής Αγ. Αναργύρων στην Κύπρο, την οποία είχε επισκεφθεί η μητέρα του, για να προσευχηθεί για την εγκυμοσύνη της. Όπως είναι φανερό, όλος του ο βίος διήλθε υπό τις πτέρυγες της θαυματουργής ξυνωρίδος των φιλαδέλφων αγίων της πρωτομηνιάς του Αλωνάρη μήνα. Σε νεαρή ηλικία, 25 ετών, μετέβη στο Άγιο Όρος και εντάχθηκε στη συνοδεία του Γέρ. Ιωσήφ του Ησυχαστή, στις Σπηλιές της Αγ. Άννας, από την οποία συνοδεία προήλθαν εξέχουσες προσωπικότητες του σύγχρονου αγιορείτικου μοναχισμού.

Ο Ι. Ναός του Τιμίου Προδρόμου, στην Αγ. Άννα, του Κελλίου της Συνοδείας του Γέρ. Ιωσήφ του Ησυχαστή.

Η επιδείνωση της υγείας του γέροντος της συνοδείας, την ανάγκασε να μεταβεί στη Νέα Σκήτη, όπου το κλίμα ήταν καλύτερο. Εκεί, ο Γέρ. Ιωσήφ διέμεινε μαζί με τον γ. Θεοφύλακτο στο κελλί των Αγ. Αναργύρων! Η χάρη των Αγίων στήριξε τον Γέροντα στον ανάντη βίο της ερημιτικής ζωής.

Η Συνοδεία του Γέρ. Ιωσήφ του Ησυχαστή (καθημένου). Πίσω του ο γ. Ιωσήφ, ο μετέπειτα Βατοπαιδινός

Αργότερα (1982), ο γέρ. Ιωσήφ μετέβη στην Ι.Μ. Κουτλουμουσίου με τους πρώτους μοναχούς της δικής του Συνοδείας. Στην παρακάτω φωτογραφία τον βλέπουμε με το Γέρ. Παΐσιο και τον νυν Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο (δεξιά).

Εκεί έμεινε για μικρό χρονικό διάστημα και κατόπιν επέστρεψε στη Νέα Σκήτη, στο κελλί του Ευαγγελισμού, όπου άλλοτε είχε εγκαταβιώσει ο Γέρ. Ιωσήφ ο Ησυχαστής. Η νέα Συνοδεία επιδόθηκε σε εργασίες ανακατασκευής του Ι. Κελλίου, ώστε να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της αδελφότητας.

Το κελλί του Ευαγγελισμού, μετά την ανοικοδόμηση και τις επεκτάσεις της Συνοδείας

Η αγάπη του Γέροντα ξεχείλιζε τόσο πολύ, που δεν ήθελε να ξεχωρίζει τον εαυτό του από τα διακονήματα της αδελφότητας

Μετά από όχι πολύ καιρό και πάλι, η Συνοδεία εκλήθη να επανδρώσει την Ι.Μ. Βατοπαιδίου, που εισερχόταν και πάλι σε κοινοβιακό καθεστώς. Οι πατέρες επιδόθηκαν στο τιτάνιο έργο της ανοικοδόμησης μιας από τις λαμπρότερες και ιστορικότερες μονές της Αθωνικής πολιτείας.

1988: Στην πύλη του Βατοπαιδίου με τους παραδελφούς του Εφραίμ Κατουνακιώτη και Εφραίμ Καθηγούμενο της Ι. Μ. Φιλοθέου.

Ο γέρ. Ιωσήφ διαισθάνθηκε την κοίμησή του λίγες μέρες προτού αυτή επέλθει. Κατά την ημέρα εκείνη, όλη η Ορθοδοξία πληροφορήθηκε ότι μιάμιση περίπου ώρα μετά την κοίμησή του, είχε διαγραφεί ένα φωτεινό χαμόγελο στο πρόσωπο του σεπτού σκηνώματός του. Όλη του η βιοτή, οι πολύτιμες διδαχές του, αλλά και το πέρασμά του στην αιωνιότητα αποτελούν για τους πιστούς οδοδείκτες αληθούς ζωής και μετανοίας.

 πηγή

«Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού … Το σώμα και το αίμα του Χριστού» .

Η Εκκλησία, ως κοινωνία προσώπων, μας αναπτύσσει τη δυναμική του προσώπου μας μέσα στη Λειτουργική πορεία. Ο πληθυντικός των λειτουργικών ευχών δεν οδηγεί στη μαζοποίηση αλλά στη σχέση,στην ενότητα, στην κοινωνία.

Τώρα είναι η ώρα της προσωπικής κοινωνίας με τον Κύριο. Κανείς δεν μπορεί να Τον κοινωνήσει εκ μέρους μας. Όλοι μαζί, αλλά και προσωπικά, όχι ατομικά, μοναχικά, εγωιστικά, με μια ιδιωτική ευσέβεια.

«Νουν, ψυχή και καρδίαν αγίασον Σώτερ», για να βρεις χώρο κατάλληλο να ενοικήσεις ως Κύριος και Θεός που σώζει και ολοκληρώνει την ύπαρξη».

Η σιωπή συνοδεύει το γεγονός. Τι να σκεφτείς, τι να πεις, την ώρα της θείας μετάληψης; Είσαι πια όχι κοντά αλλά μέσα στον Κύριο κι Αυτός μέσα σου. «Ο τρώγων μου τη σάρκα και πίνων μου το αίμα, εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ» (Ιω.6, 56). Όλα τα μεγάλα γίνονται απλά, ανεπαίσθητα, σιωπηλά. Μόνο ο μέσα κόσμος βιώνει το «ετέρως ζειν» και πορεύεται προς την αιώνια ύπαρξη αγαλλώμενος για την ανεκλάλητη χαρά που ήδη έχει γευτεί και δυσκολεύεται πολύ να εκφράσει.

Από το βιβλίο ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίας Τριάδος – Μετόχι Ι. Μονής Μαχαιρά. Τηλ. 00357-99607871

πηγή

Κύριε δώσε μου αυτά που δεν θέλει κανείς από εσένα

Θεέ μου δε σου ζητώ ξεκούραση και ηρεμία
Της ψυχής ή του σώματος...
Δεν ζητώ πλούτη, επιτυχία ή ακόμη υγεία.
Αυτά τα πράγματα τα ζητούν τόσο πολύ
Και άρα δε θα έχεις άλλα να δώσεις.

Δώσε μου Θεέ μου αυτά που σου έχουν περισσέψει.
Δώσε μου αυτά που κανένας δε θέλει από εσένα...
Και εδώ είναι αυτά που προσεύχομαι σε σένα Θεέ μου:
Να έχω το κουράγιο να μην αρκούμαι στην εύκολη λύση
Να μπορώ να προστατεύω τα ανέφικτα και υπερβολικά όνειρά μου και να μάχομαι για αυτά.

Να μην κάνω την παραίτηση επιλογή
Να μην θεωρώ το "αδύνατον" δεδομένο αλλά προσωρινό
Να είναι η έκπληξη ο σύμμαχος της αυριανής μου μέρας.
Η ήρεμη και σιωπηλή απελπισία να δώσει την θέση της σε ακατάπαυστο αγώνα ακόμα και αν δεν τον κερδίσω.
Να μην κάνω τον φόβο επιλογή γιατί ο φόβος είναι φυλακή που παγώνει την σκέψη και το συναίσθημα.
Να μπορώ να αντιστέκομαι στην εξαθλίωση του φόβου γιατί ο έμφοβος άνθρωπος είναι ανελεύθερος άνθρωπος
Να ζω και όχι απλά να επιζώ
Να κρατάω την ελπίδα λάβαρο ακόμη και αν όλα έχουν γύρω μου καταρρεύσει.
Να στέκει εκεί ματωμένη, σκισμένη, κουρελιασμένη ,να συντροφεύει την ψυχή μου και να οδηγεί τον αγώνα μου..
Αμήν.





πηγή / αντιγραφή

Στον κόσμο μέσα θα δοκιμάσετε θλίψη, αλλά μην απελπίζεστε

Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός ευεργέτησε την ανθρωπότητα
Και ιδιαιτέρως τους συμπατριώτες του Ιουδάιους
Με ποικίλες και πολύτροπες ευεργεσίες.
Όμως έλαβε ως αμοιβή από τους ευεργετηθέντες
Ονειδισμούς, εμπτυσμούς, κολαφισμούς
Μαστιγώσεις, καταφρονήσεις΄
Δέχτηκε στο κεφάλι του ένα στεφάνι πλεγμένο με αγκάθια
Ποτίστηκε ξίδι και χολή
Και στο τέλος καταδικάστηκε με το σταυρικό θάνατο
Το θάνατο της πιο μεγάλης ντροπής.
Αλλά και στους Μαθητές του
Λίγο πριν από το σταυρικό του θάνατο είπε:

Αν καταδίωξαν εμένα, και σας θα κυνηγήσουν.
Αν ετήρησαν το λόγο μου, και το δικό σας λόγο θα σεβαστούν και θα τηρήσουν…
Επειδή δεν είστε ένα  κομμάτι από τον αμαρτωλό κόσμο, θα σας μισήσει ο κόσμος ο αμαρτωλός.
Στον κόσμο μέσα θα δοκιμάσετε θλίψη, αλλά μην απελπίζεστε η θλίψη θα μεταβληθεί σε χαρά
Και αυτή τη χαρά κανείς δεν θα μπορεί να σας την αφαιρέσει, γιατί θα είναι διαρκής, παντοτινή.
Λοιπόν μη λυπηθείτε.
Μάλλον να χαρείτε, διότι με το που σας καταφρόνησαν οι άνθρωποι που ευεργετήσατε, περισσότερο σας τίμησαν.
Σας ανέδειξαν συναθλητή και συναγωνιστή όλων εκείνων των μεγάλων και επιφανών ανδρών
Που έπαθαν για την αγάπη, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την καλοκαγαθία
Και που ο Κύριος τους εμακάρισε λέγοντας:
Μακάριοι θα είστε, όταν σας μισήσουν οι άνθρωποι και σας ονειδίσουν και σας καταδιώξουν.
Να χαίρεστε τότε, γιατί  ο μισθός που θα πάρετε στους ουρανούς θα είναι μεγάλος.
Ο Κύριος, σαν ήταν κρεμασμένος επάνω στο Σταυρό, προσευχόταν για τους σταυρωτές του κι έλεγε:
"Πάτερ, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσοι", που θα πει:
"Πατέρα, συγχώρεσε τους, γιατί δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν".
Όπως ο Κύριος, έτσι και οι περισσότεροι Άγιοι και μεγάλοι σοφοί και σπουδαίοι άνθρωποι
Προσεύχονταν για τους εχθρούς, για κείνους που τους μισήσαν και τους αδικούσαν.
Αυτούς να μιμηθούμε κι εμείς, για να έχουμε μεγάλο μισθό στους ουρανούς.

Διδαχές πατρικές και Θαυμαστά γεγονότα
του Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου (1884-1980)
πηγή  /  αντιγραφή

Γέρων Παΐσιος: «ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΝΑΡΚΗ...ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΥΠΝΟΥΝ»

Ο Γέροντας Παΐσιος στα θέματα της Πατρίδος

 δεν ήθελε οι Χριστιανοὶ να είναι αδιάφοροι.

 Πολὺ λυπόταν που έβλεπε πνευματικοὺς 

ανθρώπους νὰ επιζητούν να βολευθούν 

οι ίδιοι και να μην ενδιαφέρονται για την Πατρίδα.

Έλεγε: 

«Σε μια εποχή που ο Σατανάς οργιάζει και οι άνθρωποί

 του οργανώνονται, οι Έλληνες βρίσκονται σε νάρκη. 

Τον εαυτό του μόνο κοιτάει να βολέψη ο καθένας 

και τίποτε περισσότερο. Και ό,τι να τους κάνεις, 

όσο κι αν τους κουνήσης, με τίποτε δεν ξυπνούν». 

Ο καημός του και η απορία του ήταν πως οι υπεύθυνοι δεν αντιλαμβάνονται
 που οδηγούμαστε. Ο ίδιος από παλαιά διέβλεπε την σημερινή κατάσταση 

και ανησυχούσε, αλλά δεν διέσπειρε τις ανησυχίες του στον κόσμο. 

Έδινε ελπίδα και αισιοδοξία. Έλεγε: 

«Απὸ το κακό που επικρατεί σήμερα θὰ βγει μεγάλο καλό. Βλέπω μια ελιά.

 Το ένα της κλωνάρι έχει ξεραθεί, το άλλο το τρώγει η κάμπια και θα ξεραθή 

και αυτό. Αλλά πετιέται ένα άλλο βλαστάρι από κάτω που έχει πολύ θυμό

 (δύναμη) και αναπτύσσεται γρήγορα»... 

Πονούσε για την πνευματική κατάπτωση των πολιτών. Έλεγε: 

«Η Ελλάδα έχασε τον δρόμο της. 

Η αμαρτία και η ασωτία βασιλεύουν στους ανθρώπους, 

αλλά μας αγαπά ο Θεός και περιμένει την μετάνοιά μας». 

Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου

πηγή

Κατάθεσις Τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου

                                                           

Δυὸ πατρίκιοι, οἱ αὐτάδελφοι Γάλβιος καὶ Κάνδιδος, πηγαίνοντας στὰ Ἱεροσόλυμα νὰ προσκυνήσουν, ἔφτασαν στὴν Παλαιστίνη. Κατὰ τὴν ἐπίσκεψή τους στοὺς Ἁγίους Τόπους, συνάντησαν μία Ἑβραία, ἡ ὁποία εἶχε στὴν κατοχή της καὶ φύλαγε μὲ πάρα πολὺ μεγάλη εὐσέβεια, μέσα σὲ εἰδικὸ κιβώτιο τὴν τίμια Ἐσθῆτα (φόρεμα) τῆς Παναγίας. Τότε οἱ Γάλβιος καὶ Κάνδιδος, ἀφοῦ προσκύνησαν τὸ ἱερὸ ἔνδυμα, ἔβαλαν σκοπὸ νὰ τὸ μεταφέρουν στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἀφοῦ ἔφτασαν στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ προσκύνησαν, στὴν συνέχεια κατασκεύασαν ἕνα εἰδικὸ κιβώτιο, ὅμοιο μὲ αὐτὸ ποὺ εἶχε ἡ Ἑβραία γυναῖκα καὶ φύλαγε τὸ φόρεμα τῆς Θεοτόκου. Τὸ κιβώτιο αὐτό, χωρὶς νὰ τοὺς πάρει εἴδηση ἡ γυναῖκα, τὸ ἄλλαξαν μὲ αὐτὸ ποὺ περιεῖχε τὴν τιμία Ἐσθῆτα, χωρὶς νὰ τοὺς πάρει εἴδηση.
Ἔτσι λοιπὸν πῆραν τὸ κιβώτιο μὲ τὸ ἱερὸ ἔνδυμα καὶ ξεκίνησαν γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ὅταν ἔφθασαν στὴν Πόλη, προσπάθησαν νὰ κρύψουν αὐτὸν τὸν πολύτιμο θησαυρὸ στὶς Βλαχέρνες. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν μποροῦσαν νὰ τὸ κρύψουν, γνωστοποίησαν αὐτὸ τὸ γεγονὸς στὸν αὐτοκράτορα τῆς Πόλης. Ἐκεῖνος μόλις πληροφορήθηκε τὴ μεταφορὰ τῆς τιμίας Ἐσθῆτος στὴν Κωνσταντινούπολη ἀσπάστηκε μὲ μεγάλη εὐλάβεια τὸ ἱερὸ ἔνδυμα καὶ ἀμέσως ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κατασκευαστεῖ Ναὸς καὶ ἀργότερα μέσα σ' αὐτὸν τοποθέτησε τὸ ἱερὸ ἔνδυμα, τὸ ὁποῖο βρίσκεται μέχρι καὶ σήμερα σ' αὐτὸν τὸν τόπο, ἀποτελῶντας φυλακτήριο καὶ συνάμα πολύτιμο κειμήλιο γιὰ τοὺς χριστιανούς.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ'.

Θεοτόκε Ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Ζώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰν τῇ πόλει σου περιβολὴν ἐδωρήσω, τῷ ἀσπόρῳ τόκῳ σου ἄφθαρτα διαμείναντα· ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύσις, καινοτομεῖται καὶ χρόνος. Διὸ δυσωποῦμέν σε, εἰρήνην τῇ πολιτείᾳ σου δώρησαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖον ἔνδυμα, τῶν οίκτιρμῶν σου, καὶ ἱμάτιον ἀθανασίας, τὴν ἁγίαν σου Ἐσθῆτα καὶ ἄφθαρτον, τῇ κληρουχίᾳ σου Κόρη δεδώρησαι, εἰς περιποίησιν πάντων καὶ σύναψιν. Ὅθεν Ἄχραντε, τὴν θείαν αὐτῆς κατάθεσιν, τιμῶντες εὐσεβῶς σὲ μεγαλύνομεν.

Κοντάκιον  Ἦχος δ'. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ
Περιβολὴν πᾶσι πιστοῖς ἀφθαρσίας, Θεοχαρίτωτε Ἁγνὴ ἐδωρήσω, τὴν Ἱερὰν Ἐσθῆτά σου μεθ’ ἧς τὸ ἱερόν, σῶμά σου ἐσκέπασας, σκέπη πάντων ἀνθρώπων· ἧς περ τὴν κατάθεσιν, ἑορτάζομεν πόθῳ, καὶ ἐκβοῶμεν φόβῳ σοι σεμνή· χαῖρε Παρθένε, Χριστιανῶν τὸ καύχημα.

Μεγαλυνάριον.
Τῆς ἀθανασίας τὸν χορηγόν, τέξασα Παρθένε, ἠθανάτισας τὸν Ἀδάμ· τοῦτο γὰρ δηλοῦσα, ἡ ἄφθαρτος Ἐσθής σου φθορᾶς παθῶν λυτροῦται, τοὺς προσπελάζοντας.

Ὁ Ἅγιος Ἰουβενάλιος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                

Mνήμην γεραίρω την Iουβεναλίου,
Oύ μνήμα θείον η Παλαιστίνη φέρει.

Ὁ Πατριάρχης αὐτός, κατέχει μία ἀπὸ τὶς ἐπισημότερες θέσεις στὴν ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία.

Κατὰ τὴν πιὸ πιθανὴ γνώμη, πατριάρχευσε 28 συνεχὴ χρόνια καὶὑπῆρξε σύγχρονος τῶν βασιλέων Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ, Πουλχερίας,Μαρκιανοῦ καὶ Λέοντος τοῦ Α’.

Στὴ Γ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἔγινε στὴν Ἔφεσο, ἡ συμμετοχὴ τοῦἸουβενάλιου ἦταν ἐνεργητικότατη. Διότι ἦταν ἄνδρας ὄχι μόνο πολλοῦ ζήλου, ἀλλὰ καὶ λόγου καὶ παιδείας.

Ὁ Ἰουβενάλιος ἔγραψε γιὰ τὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου καὶ τὴΜετάσταση αὐτῆς. Ἐπίσης, αὐτὸς εἶναι ποὺ ἔστειλε στὸν αὐτοκράτοραΜαρκιανὸ τὰ ἐντάφιά της σπάργανα, ποὺ κατατέθηκαν στὸ Ναὸ τῶνΒλαχερνῶν.
Πέθανε, σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενα τοῦ Δοσίθεου, τὸ ἔτος 457.

Τυπικόν της 2ας Ἰουλίου 2013

Τρίτη: Μνήμη τῆς ἐν τῇ ἁγίᾳ σορῷ καταθέσεως τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν Βλαχέρναις. Τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ὀρφανῆς.

Ἡ Ἀκολουθία κατά τήν ἐν τῷ Μηναίῳ τάξιν. ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια: 1.– Τῆς Θεοτόκου· «Θεοτόκε ἀειπάρθενε...» καί  2.– Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον: Τῆς Θεοτόκου· «Περιβολήν πᾶσι πιστοῖς...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος: Τῆς Θεοτόκου· «Εἶχεν ἡ πρώτη σκηνή...»  (Ἑβρ. θ΄ 1-7), ζήτει τοῦτον τῇ 21ῃ Νοεμβρίου. Εὐαγγέλιον: Ὁμοίως· «Ἀναστᾶσα Μαριάμ...»  (Λουκ. α΄ 39-49, 56), ζήτει τοῦτο τῇ 8ῃ Σεπτεμβρίου. Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν: «Ποτήριον σωτηρίου...». «Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ. Ἀπόλυσις.