Τυπικόν της 14ης Aὐγούστου 2013

Τετάρτη: Προεόρτια τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου 

Μαρίας.

 Τοῦ Ἁγίου Προφήτου Μιχαίου.

 Τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Μαρκέλλου, Ἐπισκόπου Ἀπαμείας, καί τοῦ

 Ἁγίου Νεομάρτυρος Συμεών τοῦ ἐκ Τραπεζοῦντος (†1653).

Ἡ Ἀκολουθία κατά τήν ἐν τῷ Μηναίῳ τάξιν. ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια:  1.– Τό Προεόρτιον· «Λαοί, προσκιρτήσατε...» καί  2.– Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον:  Τό Προεόρτιον· «Τῇ ἐνδόξῳ μνήμῃ σου...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Τετάρτης η΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν (Α΄ Κορ. ι΄ 12-22). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Τετάρτης η΄ ἑβδομάδος Ματθαίου (Ματθ. ις΄  20-24). Εἰς τό Ἐξαιρέτως:  «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν:  Τῆς ἡμέρας· «Ποτήριον σωτηρίου...». «Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ. Ἀπόλυσις.

Ἄξιον Ἐστί π. Βασίλειος Γοντικάκης

«Παρθενική πανήγυρις σήμερον ἀδελφοί, …συνεκάλεσε γάρ ἡμᾶς ἡ ἁγία Θεοτόκος,…τό ἐργαστήριον τῶν δύο φύσεων, …ἡ παστάς, ἐν ᾗ ὁ Λόγος ἐνυμφεύσατο τήν σάρκα…».

Ὅλος αὐτός ὁ Παράδεισος τῆς θείας Λειτουργίας καί τοῦ ναοῦ τούτου, ὅλη ἡ καινή κτίσις ὀφείλεται στήν Κυρία Θεοτόκο. Καί ὅποιος δέν ὁμολογεῖ τήν Παναγία, Παρθένο Θεότοκο, «χωρίς ἐστι τῆς Θεότητος». Αὐτό τό ὄνομα τῆς Θεοτόκου ὅλον συνιστᾶ τό μυστήριον τῆς θείας οἰκονομίας.

Καί πρό ἡμερῶν κάποιος νέος μοναχός ρώτησε ἕνα γέροντα ὀγδόντα ἐτῶν, πού ζῆ χρόνια στό Ὄρος: «Γέροντα, τί κατάλαβες τόσα χρόνια πού ζῆς ἐδῶ; Τί πρέπει νά προσέξη ὁ μοναχός, γιά νά σωθῇ;» Ἡ ἀπάντησις τοῦ ἀγράματου και σοφοῦ γέροντα ἦταν σύντομη καί σαφής: «Νά πιστεύης ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεάνθρωπος καί ἡ Παναγία Μητέρα Του Θεοτόκος καί Παρθένος».

Μά γιατί νά δίδεται τόση σημασία στήν ὀρθή πίστι στόν Θεάνθρωπο Κύριο καί στήν ἀειπάρθενο Θεοτόκο; Γιατί τόσο νά ἐπιμένη σ᾽ αὐτό τό σημεῖο ὁλόκληρη ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀπό τούς μεγάλους Πατέρας μέχρι τόν τελευταῖο μοναχό;

Σ᾽ αὐτό τό σημεῖο μᾶς βοηθᾶ πολύ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μέ ὅσα γράφει στήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή του: «Πρό τοῦ ἐλθεῖν τήν πίστιν ὑπό νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τήν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι». Πρίν ἔλθη ἡ πίστις, ἡ καινή κτίσις μέσα στήν ὁποία ζοῦμε τώρα, ἤμασταν κλεισμένοι καί ἐφρουρούμεθα ἀπό τό νόμο ἀναμένοντας «τήν μέλλουσαν πίστιν». Ἀλλά ὁ νόμος δέν μπορεῖ νά μᾶς σώση. Δέν μπορεῖ νά μᾶς δώση αὐτό πού ζητᾶμε. Ὁ νόμος εἶναι μιά κατάρα.

Εἶναι μιά φυλακή. Τό πολύ-πολύ νά ἀποδειχθῆ, νά γίνη μιά φρουρά, μιά προφύλαξι. Δέν μπορεῖ ὅμως νά μᾶς δώση αὐτό πού βαθειά λαχταρᾶ ἡ φύσι μας. 

Ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο κατ᾽ εἰκόνα ἰδική Του καί ὁμοίωσι. Ὅπως λέει ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ, «ἐκ τῶν ἀρχεγόνων στοιχείων» ἔπλασε τό σῶμα μας. Καί ἐνεφύσησε σ᾽ αὐτό πνεῦμα ζωῆς. Μᾶς ἔδωσε «μοῖραν Θεοῦ», κατά τόν Μέγα Βασίλειο. Ἔτσι θά μπορούσαμε ἐμεῖς, ὑπακούοντας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, νά φτάναμε στό καθ᾽ ὁμοίωσιν, στή θέωσι. Ἐμεῖς ὅμως δέν τό κάναμε. Παρακούσαμε τοῦ Κτίσαντος ἡμᾶς. Ἀμαυρώσαμε τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἰλύν τῶν παθῶν. Καί δέν μπορούσαμε πιά νά ἐλευθερωθοῦμε. Δέν μπορούσαμε νά ἐπανέλθωμε στόν παράδεισο, νά βροῦμε τό δρόμο πρός τή θέωσι.

Καί γεννᾶται τό ἐρώτημα: Ὁ Θεός δέν μποροῦσε νά μᾶς σώση; Αὐτός εἶναι Θεός. Σ᾽ αὐτόν ὅλα εἶναι δυνατά. Δέν θά μποροῦσε νά μᾶς ἐπαναφέρη πάλι στόν παράδεισο πού ἐχάσαμε; 

Ἡ ἀπάντησι δέν εἶναι τόσο εὔκολη καί ἁπλή. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κάτι μεγάλο, ὅπως ἐλέχθη. Εἶναι προικισμένος μέ τήν ἐλευθερία. Εἶναι κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ. Καί πρέπει νά συνεργήση γιά τή σωτηρία του. Ἀλλοιῶς ἡ διά τῆς βίας καί παρά τή θέλησί του σωτηρία εἶναι κόλασι γιά τόν ἄνθρωπο, ἐξαφάνισι καί ἐξουδετέρωσι τῆς δυνατότητας πού τοῦ χάρισε ὁ Θεός νά μπορέση νά γίνη Θεός κατά χάριν. Γι᾽ αὐτό ὁ Θεός περίμενε αἰῶνες καί γενεές. Γιά νά βρεθῆ τό κατάλληλο πρόσωπο, ἐκεῖνο πού οἰκείᾳ βουλῇ, μέ τή θέλησί του, ἐλεύθερα θά ἔλεγε ναί στό Θεό. Θά ὑπάκουε στό θεῖο θέλημα γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

Καί ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλε ὁ Θεός τόν Υἱόν Αὐτοῦ γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράση, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν. Τό πλήρωμα τοῦ χρόνου εἶναι ἡ Παρθένος. Σκοπός τῆς δημιουργίας ἦταν νά γεννηθῆ ἡ Παρθένος. Ὅταν αὐτή παρουσιάστηκε, ὅταν αὐτή γεννήθηκε, βρέθηκε ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος πού θά διόρθωνε τό πταῖσμα τῶν πρωτοπλάστων. Θά γεννοῦσε τόν Σωτῆρα. Θά ἀνεδεικνύετο Θεοτόκος. «Θεοτόκε Παρθένε, ἡ τεκοῦσα τόν σωτῆρα, ἀνέτρεψας τήν πρώην κατάραν τῆς Εὔας…»

Αὐτή εἶναι ἡ καλή ἐν γυναξί. Ἡ τῷ Θεῷ προορισθεῖσα γενέσθαι μήτηρ αὐτοῦ. Ἡ προεκλεχθεῖσα ἀπό πασῶν τῶν γενεῶν. Αὐτή πού ἦταν ἄμωμος καί ἀμόλυντος. Πού ἀπό τή βρεφική ἡλικία εἰσῆλθε εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων. «Τῶν Ἁγίων εἰς Ἅγια ἡ Ἁγία καί ἄμωμος ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι εἰσοικίζεται…».

Ἐκεῖ μένει. Τρέφεται κατά τό σῶμα μέ τροφή ἀγγέλων. Τρέφεται κατά τόν νοῦν μέ οὐράνια νοήματα. Δέν ζῆ γιά τόν ἑαυτό της. Ζῆ γιά τό Θεό. Καί φθάνει στήν ὡριμότητα ἐκείνη νά δεχθῆ τόν ἀρχαγγελικό ἀσπασμό. Νά πῆ ναί στό Θεό. Νά πῆ τό «γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα σου» στόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ: Ἄς γίνη σέ μένα, στήν ψυχή καί στό σῶμα μου, κατά τό ρῆμα σου, κατά τήν θέλησι τοῦ Θεοῦ. Καί ἀρχίζει νά σαρκοποιῆ τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ. Καί ἀναδεικνύεται Θεοτόκος.

Δέν διῆλθε δι᾽ αὐτῆς ὡς διά σωλῆνος ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι ἄλλος ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ἄλλος ὁ Υἱός τῆς Παρθένου. Ὁ Θεάνθρωπος, ὁ εἷς Θεός μέ δύο φύσεις, εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ὁ Υἱός τῆς Παρθένου. Καί ὅποιος αὐτό δέν πιστεύει, ἐκπίπτει τῆς υἱοθεσίας πού ἔχει ἐπαγγελθῇ, πού εἶναι ὑποσχεμένη στούς πιστούς.

Αὐτή σαρκοποιεῖ διά τῶν ἰδίων ἀχράντων αἱμάτων της, τῇ ἐπισκιάσει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ, τήν εὐδοκία τοῦ Πατρός. Αὐτή ἀναδεικνύεται ἡ κλίμαξ δι᾽ ἧς κατέβη ὁ Θεός καί ἡ γέφυρα ἡ μετάγουσα τούς ἐκ γῆς πρός οὐρανόν. Αὐτή εἶναι τό μεθόριον τῆς κτιστῆς καί ἀκτίστου φύσεως καί οὐδείς ἄν ἔλθοι πρός Θεόν, εἰ μή δι᾽ αὐτῆς τε καί τοῦ ἐξ αὐτῆς Μεσίτου.

Εἶναι ἡ οὐρανώσασα τό γεῶδες ἡμῶν φύραμα. Διά τῆς προσφορᾶς τοῦ καθαροῦ καί ἀμόλυντου ἑαυτοῦ της ἀρτοποιήθηκε ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς. Μπῆκε στό ἀνθρώπινο φύραμα ἡ ζύμη τῆς Βασιλείας. Ἔκαμε τή γῆ οὐρανό, τήν κτίσι δυνάμει παράδεισο.

Αὐτή εἶναι τό πέρας τῶν προφητικῶν προρρήσεων. Αὐτήν προκατήγγειλαν ἄνωθεν οἱ Προφῆται στάμνον, ράβδον, τράπεζαν, χρυσοῦν θυμιατήριον, ὅπως ἀκούσαμε νά ψάλουν οἱ ψάλται κατά τήν ὥρα πού ἐνεδύετο τήν ἀρχιερατική στολή ὁ Ἀρχιερεύς. Καί αὐτή ἡ ἔνδυσις τοῦ Ἀρχιερέως τήν ἀνάληψι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὑπό τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ εἰκονίζει. Καί ὅπως δέν ἦταν δυνατή ἡ πλάσις τοῦ ἀνθρώπου πρίν ὑπάρξη ὁ πηλός, ἔτσι καί μετά τήν πτώσι δέν ἦταν δυνατή ἡ ἀνάπλασι, χωρίς νά γίνη ἡ φύσι μας ἔνδυμα τοῦ κτίσαντος. Σ᾽ αὐτήν λοιπόν τήν Παναγία Παρθένο καταλήγουν καί πέρας λαμβάνουν ὅλες οἱ προφητεῖες καί προτυπώσεις. Ἡ βάτος, ἡ κλίμαξ τοῦ Ἰακώβ, ἡ θάλασσα ἡ ἐρυθρά, τό ἀλατόμητον Ὄρος αὐτήν προεμήνυαν.

Ἀλλά καί ὅλη ἡ δημιουργία- χρόνος καί ἱστορία-σ᾽ αὐτή βρίσκει τήν καταξίωσι καί χαρά της. «Ἐπί σοί χαίρει, κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις…». Εἶναι ἐκείνη ἐν ᾗ θεωροῦσα ἡ κτίσις ἀγάλλεται.

Καί οἱ θεῖοι μελωδοί, γιά νά ἐκφράσουν τό ἄρρητο κάλλος τῆς Παρθένου, ἐπιστρατεύουν ὅλη τή δημιουργία, φέρουν ὅλες τίς λαμπρές εἰκόνες τῆς φύσεως. Καί τήν ὀνομάζουν ἄρουραν εὔκαρπον, θάλασσαν καί πέλαγος χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος, ὄρθρον φαεινόν, φωτεινήν νεφέλην, ἄμπελον εὐκληματοῦσαν, ἐλαίαν κατάκαρπον, περιστεράν ἀμόλυντον. Καί καταλήγουν καί καταλαβαίνουν οἱ ψαλμωδοί τήν ἀδυναμία τους, καί ὁμολογοῦν: «Ὑπερίπταται, Θεοτόκε ἁγνή, τό θαῦμα σου τήν δύναμιν τῶν λόγων». 

Ξεπερνᾶ τό θαῦμα καί τό ἄρρητον κάλλος τῆς Παρθένου τό θαῦμα καί τό κάλλος τῆς δημιουργίας. Καί ἕνας Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας ἑρμηνεύει τό λόγο τοῦ Θεοῦ, διά τοῦ ὁποίου χαρακτηρίζει τά δημιουργήματά Του «καλά λίαν», μέ τό πρόσωπο τῆς Παρθένου: Τό «καλά λίαν» ἀναφέρεται στό κάλλος καί τήν καλωσύνη τῆς Παρθένου. Εἶναι καλά, γιατί ὁδηγοῦν στήν Παρθένο, καταλήγουν σ᾽ αὐτήν πού εἶναι ἡ «καλλονή τοῦ Ἰακώβ». Ὁ Θεός μέσω ὅλης τῆς δημιουργίας διέκρινε τό σκοπό, τό τέλος, τόν ἀνθό της, πού εἶναι ἡ Παρθένος. Γι᾽ αὐτό εἶδε καί ὀνόμασε καλά λίαν τά πάντα.

Σ᾽ αὐτήν καί δι᾽ αὐτῆς χρόνος καί φύσις καινοτομοῦνται. Τότε λοιπόν πού παρουσιάζεται ἡ Παρθένος, ξαναμπαίνομε στόν παράδεισο τῆς ἐλευθερίας καί τοῦ θείου κάλλους. Ξαναπαίρνουμε τήν υἱοθεσία. Μποροῦμε νά γίνωμε παιδιά τοῦ Θεοῦ. Καταγλαΐζεται ὄντως ὁ κόσμος. Εἶναι ἡ «μόνη κοσμήσασα τήν ἀνθρωπότητα τῷ τόκῳ αὐτῆς». Ὅλο τό κάλλος τῆς Παρθένου εἶναι ἔσωθεν. Εἶναι ὁ καρπός τῆς κοιλίας της, εἶναι ὁ Υἱός της, τό φῶς τοῦ κόσμου. Τώρα ὁ κόσμος φωτίστηκε, ἔγινε καινός. Ἔγινε τό σπίτι μας. Μποροῦμε νά ζήσωμε, νά τραφοῦμε, νά σωθοῦμε ἀπό τόν Υἱόν τῆς Παρθένου καί Θεόν ἡμῶν.

Τώρα δέν εἴμαστε δοῦλοι τοῦ νόμου, ἀλλά φίλοι τοῦ Χριστοῦ. «Ἐγώ δέν σᾶς λέω δούλους, ἀλλά φίλους, γιατί ὅσα ἤκουσα παρά τοῦ Πατρός μου σᾶς τά ἐγνώρισα». Μποροῦμε νά ἀπολαύσωμε τήν υἱοθεσία, νά ξαναγίνωμε παιδιά τοῦ Θεοῦ καί κατά θέσι παιδιά τῆς Ἀειπαρθένου, τήν ὁποία μᾶς ἐμπιστεύθηκε διά τοῦ ἁγίου Ἰωάννου ὡς Μητέρα. Τώρα ὅλα κινοῦνται, ἱερουργοῦνται πνευματικῶς μέ ἄλλους νόμους. Τώρα προχωροῦμε πρός τό Πάσχα, τό Χριστό. Τήν ὁδό, τήν διάβασι, τό ξεπέρασμα, τήν ἐπέκτασι. Καί ὁ μακαρισμός τῆς γυναικός ἐκ τοῦ ὄχλου, πού εἶπε γιά τόν Ἰησοῦ: «μακαρία ἡ βαστάσασά σε καί μαστοί οὕς ἐθήλασας», συνεπληρώθη ἀπό τόν Κύριον καί τόν Υἱόν της μέ τό: «Μενοῦνγε, μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν». 

Καί τοῦτο πολλές φορές ἑρμηνεύεται ἀπό τούς ἐκτός τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σάν ὑποτίμησι τῆς Παρθένου, ἐνῶ εἶναι ἐπαύξησι τοῦ μακαρισμοῦ της καί ἐπέκτασι καί ἅπλωμα τῆς εὐλογίας τῆς Θεοτόκου σ᾽ ὅλους: Δέν εἶναι μόνον αὐτή μακαρία. Δι᾽ αὐτῆς, τῆς ἀειμακαρίστου καί παναμώμου, μποροῦν ὅλοι νά γίνουν μακάριοι. Αὐτή εἶναι πού ἄκουσε τό Λόγο τοῦ Θεοῦ διά τοῦ ἀγγέλου, τόν δέχτηκε ὑπάκουα καί ἁγνά. Καί δέν τόν φύλαξε μόνο, ἀλλά συνεκράθη μέ αὐτόν καί σαρκοποίησε καί γέννησε τό Θεάθρωπο Κύριο. Καί ἁγιάστηκε ἡ ἴδια ἐξ αὐτοῦ. Καί ἔγινε Παναγία. Γιατί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ παρθενικήν μήτραν ἡγίασεν τῷ τόκῳ αὐτοῦ. Καί τώρα κάθε ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἀκούση τό Λόγο τοῦ Θεοῦ. Νά τόν φυλάξη μέσα του. Καί, κατά τό ὑπόδειγμα τῆς Παρθένου, νά συλλάβη τή χαρά τήν ἄφατη καί νά γίνη κατά χάριν μήτηρ Θεοῦ. Καί μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος: «Μακάριος ὁ τό φῶς τοῦ κόσμου ἐν ἑαυτῷ μορφωθέν θεασάμενος, ὅτι αὐτός ὡς ἔμβρυον ἔχων τόν Χριστόν, μήτηρ αὐτοῦ λογισθήσεται, καθώς ἐκεῖνος ὁ ἀψευδής ἐπηγγείλατο· «Μήτηρ μου» λέγων «καί ἀδελφοί καί φίλοι οὗτοί εἰσι». Ποῖοι; «Οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί ποιοῦντες αὐτόν». Αὐτή εἶναι ἡ Θεοτόκος δι᾽ ἧς ἔλαμψεν ἡμῖν ὁ Ἐμμανουήλ πού ἀνέτρεψεν τήν πρώην κατάραν τῆς Εὔας. Αὐτή εἶναι πού ἔγινε μήτηρ τῆς εὐδοκίας τοῦ Πατρός. Καί ἦλθε ἡ καινή κτίσις. Καί φωτίζει τά πάντα ὁ Χριστός, τό φῶς τοῦ κόσμου. Καί σκέπει τά πάντα ἡ Θεομητορική στοργή τῆς Παναγίας. Καί ὑπάρχουν οἱ φίλοι τοῦ Χριστοῦ, τά ὑπάκουα παιδιά τῆς Παναγίας. Πού μιμοῦνται τή ζωή της κατά δύναμιν, πού δέχονται τήν εὐλογία τοῦ Υἱοῦ της. Καί ἕλκονται καί νικῶνται ἀπό τή στοργή της. «Χαῖρε, στοργή, πάντα πόθον νικῶσα». Καί δέχονται ἐπισκέψεις ἀρχαγγελικές.

Ἕνα τέτοιο ὑπάκουο παιδί τῆς Παναγίας, ἐκλεκτός ἐν μοναχοῖς, εἶναι καί ὁ ἀνώνυμος ὑποτακτικός πού δέχτηκε ἀπό τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ τόν οὐράνιο ὕμνο στό λάκκο τῆς Καψάλας. Σταματᾶνε οἱ σκέψεις, οἱ ἰδέες, καί ἐκβλύζουν τά πάντα σ᾽ ἕνα ὕμνο δοξολογίας, αἶνο καί μακαρισμό τῆς Παρθένου Θεοτόκου: «Ἄξιον ἐστίν ὡς ἀληθῶς…». Εἶναι ὁ ὕμνος πού ἐψάλη ἀπό τόν Ἀρχάγγελο. Εἶναι τό μεγαλυνάριο πού συγκεντρώνει ὅλους τούς ὕμνους καί προχωρεῖ ἀπό τό λάκκο τοῦ Ἄδειν στή θάλασσα τῶν χαρισμάτων τῆς Παναγίας. ἔκαμε δῶρο τήν πέτρα πού χαράκτηκαν τά λόγια τοῦ ὕμνου, τόν ἀγγελοδίδακτο ἦχο, καί τήν ἅγια εἰκόνα τῆς Θεοτόκου μπροστά στήν ὁποία ἔψαλε ὁ ἄγγελος.

Καί αὐτός ἔφυγε. Ἔμεινε ἄγνωστος καί ἀνώνυμος. Τοῦ φτάνει νά ζῆ μέ τούς ἀγγέλους ἐσαεί καί νά ψάλλη μέ τίς οὐράνιες χοροστασίες τόν ὕμνο τῆς Παρθένου, τό «Ἄξιον ἐστί». Καί νά μετέχη τῆς χάριτος τοῦ ἀνωνύμου ὀνόματος, πού εἶναι ὁ Κύριος. Καί ὁ ἀνώνυμος μοναχός χαίρεται μόνον ὅταν ἐμεῖς χαιρώμαστε τή χαρά τῶν ἀγγέλων καί ὑμνοῦμε τή Θεομήτορα καί δεχόμαστε τή θεία της εὐμένεια. Καί αὐτό εἶναι τό ὄνομα του, ὁ πλοῦτος του, ἡ ζωή του, ἡ τρυφή του, ἡ δόξα καί ἡ ἀνάπαυσί του· νά μήν ἔχη ἀνάπαυσι (Ἀποκ. δ’, 8) καί νά ψάλλη διά παντός μετά τῶν μακαρίων πνευμάτων τό «Ἄξιον ἐστί» τῆς Παρθένου. Καί τό «ἄξιον τό ἀρνίον» τῆς Ἀποκαλύψεως (ε’, 12).

Καί ὁ ὕμνος αὐτός ἔγινε ὕμνος παναγιορείτικος. Ὕμνος πανορθόδοξος. Ὕμνος πού μπῆκε στήν καρδιά τῆς θείας λειτουργίας. Καί ἡ εἰκόνα τοῦ «Ἄξιον ἐστίν τοποθετήθηκε στήν κεντρικώτερη καί ψηλότερη θέσι τοῦ συνθρόνου στό ναό τοῦ Πρωτάτου. Καί στήν θεία ἀναφορά, ἀφοῦ θά ὑμνήση ὁ Ἱερεύς τό Θεό μέ τούς λόγους: «Ἄξιον καί δίκαιον σέ ὑμνεῖν, σέ αἰνεῖν, σοί εὐχαριστεῖν…», καί μετά τόν καθαγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων ὁ λαός ἐκφώνως καί ἐμμελῶς ψάλει τό «Ἄξιον ἐστίν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον…». Ἀφοῦ δοξολογηθῆ καί ὑμνηθῆ, ἀναπεμφθῆ εὐχαριστία στόν ἀόρατο καί ἀκατάληπτον Θεό, δοξολογοῦμε καί τήν ἀειπάρθενο κόρη, τή Θεοτόκο Μαρία, τῶν ἀσωμάτων τό ἆσμα καί τῶν πιστῶν τό ἐγκαλώπισμα. Αὐτή εἶναι ἡ προσφορά τῆς ἀνθρωπότητος στό Θεό, ἡ καθαρότητι ἀγγέλους ὑπεράρασα. «Ἡμεῖς προσφέρομεν Μητέρα Παρθένον».

Καί τώρα πού γιορτάζουμε τά χίλια χρόνια τοῦ ἀγγελοδίδακτου ὕμνου, δέν κάνουμε ἁπλή ἱστορική ἀναδρομή. Ζοῦμε ἐδῶ ἐκεῖνο τό θαῦμα τώρα. Ἔχομε τήν ἴδια ἅγια εἰκόνα μπροστά μας. Ἔχομε τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ πού ψάλλει μετά τῶν μακαρίων πνευμάτων. Ἔχομε τόν ἀνώνυμο μοναχό καί τόν ἄγνωστο ἁγιογράφο. Ἔχομε συγκεντρωμένους ὅλους τούς ἐπωνύμους καί ἀνωνύμους, οἱ ὁποῖοι στούς αἰῶνες πού πέρασαν, ταπεινώθηκαν, ἔκλαψαν, πόνεσαν, ἀγάπησαν καί ἄκουσαν ὕμνους ἀνάκουστους, εἶδαν ὁράματα μυστικά, τράφηκαν μέ οὐράνιο μάννα, ἐνετρύφησαν στή χαρά τοῦ παραδείσου, νίκησαν τή φθορά καί μπῆκαν θεία χάριτι στήν ἐλευθερία τῆς μελλούσης Βασιλείας.

Ἐδῶ, διά τῆς Θεοτόκου καί τοῦ Θεανθρώπου, στή θεία Λειτουργία εἶναι παρόντα πάντα. Αὐτή εἶναι πού κατήργησε τούς φραγμούς, εἶναι ἡ ἐν χρόνῳ τόν ἄχρονον ἀφράστως κυήσασα, ἡ τῷ θείῳ τόκῳ της τυπώσασα τόν ἔξω τόπου τῇ θεότητι ὑπάρχοντα. Καί τούς κοσμικῶς καί χρονικῶς διεσπαρμένους ὁμοχώρους καί συγχρόνους ποιεῖ. Διά τοῦ θείου τόκου της ἀνήχθημεν ἐν ὑπερώῳ λειτουργικῷ τόπῳ ὅπου τά φοβερά τελεσιουργεῖται.

Γιά ὅλα αὐτά ἄξιον ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν τήν Θεοτόκον.

Καί μεῖς ἀξιωνόμαστε νά μένομε στό περβόλι της. Καί εἶναι κατά χάριν μεθ᾽ ἡμῶν. Ἐνῶ μετέστη πρός τήν ζωήν, τόν κόσμον οὐ κατέλιπε. Καί γέμισε τούς λάκκους καί τά ὑψώματα τοῦ Ὄρους μέ παιδιά δικά της, ταπεινά καί ἅγια, πού ψάλλουν μέ ἀγγέλους. Καί τούς κάνει συντροφιά ἡ Θεομήτωρ. Καί γράφονται στίς καρδιές καί τίς πέτρες θεῖοι ὕμνοι. Καί μένουν στήν ἀτμόσφαιρα καί στά κελλιά καί τά χώματα καί τή μνήμη ἀρώματα οὐράνιας εὐωδίας. Καί φωτίζουν τόν ὁρίζοντα τή νύχτα καί τή μέρα θεῖες ὀπτασίες. Καί καθημερινῶς ὑμνοῦμε «τήν καθαράν οἱ ἀκάθαρτοι».

Εἶναι τά κελλιά, τά μοναστήρια, τά ἡσυχαστήρια, τά μονοπάτια, τά κοιμητήρια γεμάτα θεομητορική παρουσία καί κατάνυξι, πού νίκησε τό θάνατο, καταργεῖ τίς ἀποστάσεις καί γεμίζει τά πάντα παρηγοριά. Γι᾽ αὐτό δοξολογοῦμε, εὐγνωμονοῦμε καί νοιώθουμε ὅτι εἶναι φοβερός ὁ τόπος οὗτος. Δέν εἶναι τίποτα ἄλλο, ἀλλ᾽ οἶκος Θεοῦ. Καί αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ.

Εἶναι ἀναρίθμητα τά θαύματα τῆς Παναγίας, τῆς Παρθένου, τῆς φοβερᾶς προστασίας τοῦ Ὄρους, τῆς Πορταϊτίσσης, τῆς Γλυκοφιλούσης, τῆς Ὁδηγητρίας, τῆς Γοργοϋπηκόου, τῆς Ἐσφαγμένης, τῆς Κουκουζέλισσας. Τῆς χάριτος τῆς φανερᾶς καί ἀγνώστου τῆς Παναγίας.

Παρ᾽ ὅλες τίς ἀδυναμίες μας, παρ᾽ ὅλες τίς ἐπιθέσεις διά τῶν αἰώνων, τῶν πειρατῶν, τῶν κουρσάρων, τῶν κατακτητῶν, τῶν δαιμόνων, τῶν ποικίλων πειρασμῶν, τό Ὄρος μένει ἅγιο καί ἱερό, μοναχικόν καταγώγιον, ἰδιαίτατον ἐνδιαίτημα τῆς Παρθένου. Καί εἶναι σ᾽ αὐτό κατά τήν ἀψευδῆ ὑπόσχεσί της ἡ Θεοτόκος ἄμαχος σύμμαχος, τῶν πρακτέων ὑφηγητής, τῶν μή πρακτέων ἑρμηνευτής, τροφεύς, κηδεμών καί ἰατρός.

Καί ἐφ᾽ὅσον τόσες φορές κάθε μέρα, τώρα καί χίλια χρόνια, ἔμεινε ἡ Κυρία Θεοτόκος πιστή στήν ὑπόσχεσί της, εἴμαστε βέβαιοι ὅτι αὐτή ἡ ὄντως φιλόστοργος μητέρα θά μᾶς συμπαρασταθῆ καί τήν ὥρα τή φοβερά τῆς δίκης καί θά γίνη πρέσβυς πρός τόν Υἱόν της, ὅπως μᾶς ὑποσχέθηκε, ὅταν ἐκεῖνος ἔλθη κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς.

Ἔτσι, ἐκτός ἀπό τά μέγιστα γεγονότα τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου, τά ὁποῖα δι᾽ αὐτῆς διεπράχθη, εἶναι ἄξιον καί δίκαιον νά ποῦμε καί νά ψάλωμε καί γιά τά χίλια χρόνια τῆς παρουσίας τῆς Κυρίας Θεοτόκου στό Περβόλι της ἀκόμη μιά φόρα μ᾽ ὅλη μας τήν καρδιά τό: 

«Ἄξιον ἐστίν ὡς ἀληθῶς 
μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον…»

π. Χερουβείμ Βελέτζας-ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Η κεκλεισμένη πύλη

Η κεκλεισμένη πύλη

Εορτάζει σήμερα και πανηγυρίζει η αγία μας Εκκλησία την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Μητέρας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του σαρκωθέντος Υιού και Λόγου του Θεού. Στην Ακολουθία του Εσπερινού της εορτής ακούμε τον Προφήτη Ιεζεκιήλ να παρομοιάζει την Παναγία με κλειστή πύλη: «Ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται, καὶ οὐδεὶς οὐ μὴ διέλθῃ δι' αὐτῆς, ὅτι Κύριος ὁ Θεός, Ἰσραὴλ εἰσελεύσεται δι' αὐτῆς, καὶ ἔσται κεκλεισμένη». Όντως, η Παναγία είναι η πύλη, διά της οποίας ο Θεός “εσκήνωσεν εν ημίν” και ενήργησε το έργο της σωτηρίας. Είναι η πύλη διά της οποίας οι πιστοί γινόμαστε κοινωνοί του Θεού, είναι η διασώζουσα και μεσιτεύουσα για το ανθρώπινο γένος. Με την ζωή της αλλά και με την Κοίμησή της, η Υπεραγία Θεοτόκος έγινε η αιτία να ανοίξει για μας η πύλη του Παραδείσου.

Η Παναγία, όπως είπαμε, είναι η πύλη δια της οποίας εισήλθε ο Θεός στον κόσμο. Είναι αυτή που δανείζει στον Θεό ολόκληρη την ανθρώπινη φύση. Με την απάντησή της “ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου” προς τον αρχάγγελο Γαβριήλ, δέχεται να γίνει η Μητέρα του ίδιου του Θεού. Και τότε μέσα της συντελείται η πιο παράδοξη ένωση ανάμεσα στον Δημιουργό και στο πλάσμα Του, ανάμεσα στο άκτιστο και το κτιστό, η ένωση του απείρου με το πεπερασμένο, της Ζωής με το φθαρτό. Και προσλαμβάνει ο Θεός όχι απλά την ανθρώπινη σάρκα, αλλά ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, όπως ο ίδιος την έπλασε, αποτελούμενη από σώμα και ψυχή, καθαρή από τον ρύπο της αμαρτίας, χάρη στην «εκ Πνεύματος Αγίου» σύλληψή Του στην μήτρα της Αειπαρθένου.

Με την σάρκωση του Θεού και την γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, η Παναγία μας γίνεται επίσης η πύλη διά της οποίας εισήλθε στον κόσμο η λύτρωση, η συγγνώμη και η ελπίδα. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον Ευαγγελισμό λέει στην Παναγία ότι εξ αυτής θα γεννηθεί «ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ». Με την σάρκωση του Λόγου στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού ανατέλλει η ελπίδα, πραγματώνεται η σωτηρία, πλημμυρίζει τον κόσμο η συγγνώμη και απαστράπτει το φως της Αναστάσεως. Με την Κοίμηση της Θεοτόκου και την αγία της Μετάσταση προσφέρεται σ’ εμάς μια ακόμη απόδειξη τούτης της θείας δωρεάς. Η απόδειξη πως όταν κατορθώσουμε στα μέτρα της προσωπικής μας αδυναμίας να ενωθούμε με την όντως Ζωή, δηλαδή με τον ίδιο το Θεό, τότε όχι μόνο γινόμαστε μέτοχοι της Ζωής, όχι μόνο δεν πρόκειται να γευτούμε τον πνευματικό θάνατο, αλλά ακόμα και αυτή η σωματική νέκρωση αποτελεί σημείο θριάμβου και όχι λύπης.

Η Παναγία αποτελεί ακόμη εκείνη την πύλη διά της οποίας οι πιστοί εισερχόμαστε στην αιωνιότητα. « Αύτη η πύλη του Κυρίου, δίκαιοι εισελεύσονται εν αυτή». Με την ζωή της, με την Κοίμησή της, με την διαρκή πρεσβεία της υπέρ της του κόσμου σωτηρίας, γίνεται η μεσίτρια όλου του ανθρώπινου γένους προς τον Κύριο, γίνεται ο συνδετικός κρίκος που μας συνδέει με την Ζωή και μας εισάγει στην χαρά του Παραδείσου. Για τον λόγο αυτό οι συχνότερες και οι θερμότερες ικεσίες μας έχουν αποδέκτη το πρόσωπο της Θεοτόκου, για το λόγο αυτό καθημερινά, από την πρώτη Αυγούστου και μέχρι σήμερα, τελούμε την Ιερά Παράκληση προς την Παναγία μας, για να μεσιτεύει για μας στον Κύριο, για να Του μεταφέρει τις προσευχές μας, για να προστρέχει στις ανάγκες μας, ως η Μητέρα όλου του κόσμου.

Η Παναγία μας, σύμφωνα με τη Θεολογία των Πατέρων της Εκκλησίας, είναι η νέα Εύα. Η πρώτη έκλεισε την πύλη του Παραδείσου, και εισήγαγε την ανθρωπότητα στην θλίψη, στον πόνο, στην αμαρτία. Η Παναγία, ως δεύτερη Εύα μας ανοίγει την θύρα του Παραδείσου, γίνεται η ίδια η Πύλη που μας εισάγει στην όντως Ζωή, στην ειρήνη, στη λύτρωση, στην ίδια την Ανάσταση. Είναι αυτή που με θαυμαστό τρόπο και με το παράδειγμά της διέκοψε τον χειμαρρώδη ρου της ανθρωπότητας προς την φθορά του θανάτου, τον αντέστρεψε και δημιούργησε την προοπτική της πορείας μας από τον θάνατο προς την ζωή.

Καλούμαστε λοιπόν όλοι μας, ιδιαίτερα τούτες τις ημέρες, όχι μόνο να εντείνουμε τις προσευχές μας και τον πνευματικό μας αγώνα, αλλά πολύ περισσότερο να εισέλθουμε στη ζωή της ταπείνωσης, της αγάπης και της καρτερίας, σύμφωνα με το παράδειγμα της ίδιας της Παναγίας μας. Καλούμαστε τέλος όχι μόνο να ακολουθήσουμε τα δικά της βήματα, γιατί αυτή είναι η τελειότερη απ’ όλους τους ανθρώπους, αλλά και να εντείνουμε τις δεήσεις μας προς αυτήν, ψάλλοντας και ομολογώντας μαζί με τον υμνωδό:

«Εν τη Γεννήσει την Παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε. Μετέστης προς την Ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

πηγή

Πρώτα δείξτε τις πλάτες στον Πατριάρχη και μετά στους υπουργούς

 

Βαρύγδουπες, γραφικὲς κι ἀνέξοδες δηλώσεις, ἀφοῦ δὲν θὰ κοστίσουν τίποτα στὸν κ. Ἱερεμία καὶ ἡ κακῶς ἐπιχειρουμένη κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας, δὲν θίγει τὴν οὐσία τῆς Πίστεως.

 

 

 

 

Ἂν ἤθελε νὰ ἐνεργήσει ὡς Ὀρθόδοξος Ἱεράρχης, συνεχιστὴς τῶν ἁγίων μορφῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, θὰ τὸν ἐνδιέφερε ἀσφαλῶς ἡ στάση τοῦ κράτους σχετικὰ μὲ τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς, (πολιτικὸς τὴν καθιέρωσε -ὁ αὐτοκράτορας Μ. Κωνσταντῖνος- καὶ πολιτικοὶ τώρα -κακῶς- θέλουν νὰ τὴν καταργήσουν), ἀλλὰ πολὺ περισσότερο θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν ἐνδιαφέρει ἡ προοδευτικὴ καὶ ταχύτατη κατάργηση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν ἡγέτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, μὲ τὶς ἐκθεμελιωτικὲς τῆς Πίστεως ἐνέργειες καὶ διδασκαλίες του.

 

 

 

Οἱ ἁπανταχοῦ χριστιανοὶ ζοῦσαν καὶ βίωναν τὴν πίστη τους καὶ πρὶν ὁ Μ. Κων/νος ἀνακηρύξει τὴν Κυριακὴ ὡς ἡμέρα ἀργίας, καὶ θὰ ζήσουν καὶ ὅταν καταργηθεῖ· μὲ τὴν αἵρεση ὅμως, δὲν μποροῦν νὰ συμβιβασθοῦν καὶ νὰ συμβιώσουν οἱ Ὀρθόδοξοι, ὅπως κάνετε ἐσεῖς, Σεβασμιώτατε κ. Ἱερεμία.

 

 

 

 

Πρὶν λοιπὸν ἐπιλέξετε νὰ γυρίζετε τὴν πλάτη σας στοὺς ὑπουργοὺς καὶ στοὺς βουλευτές, οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν ἐκκλησιάζονται καὶ δὲν πιστεύουν (γι’ αὐτό, βέβαια, δὲν τοὺς γυρίσατε τὴν πλάτη, ἐπειδὴ τοὺς χρειάζεσθε, ἀπειλεῖτε ὅμως νὰ τὸ κάνετε τώρα ποὺ θίγονται καὶ ...κάποια συμφέροντα), ἔπρεπε νὰ τὸ εἴχατε κάνει πρὸς τοὺς αἱρετίζοντες Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους, τὴν σύγχρονη πληγὴ τῆς Ἐκλησίας, ἐφαρμόζοντας -σύμφωνα μὲ τοὺς ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση- τὴν Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τους.

 

 

 

Ὅμως, ἐσεῖς, Αὐτοὺς τοὺς Πατριάρχες ποὺ κατεδαφίζουν τὴν Ἐκκλησία, τοὺς ἐπαινεῖτε, τοὺς προσκαλεῖτε στὴν ἐπαρχία σας, καὶ στενοχωρηθήκατε σφόδρα, ὅταν σᾶς "τιμώρησε" ὁ Πατριάρχης, ἀρνούμενος νὰ ἔρθει γιὰ νὰ σᾶς ...εὐλογήσει!!! (Καὶ αὐτὸ ἐσεῖς τὸ ἀποδεχθήκατε, ὡσὰν νὰ εἴσαστε ἕνας ἄτακτος μαθητής, ἕνας ὑποτακτικὸς τοῦ μεγάλου βεζίρη, κι ὄχι ἕνας ἰσότιμος Ἐπίσκοπος!!!)

 

 

 

Γιατί δὲν γυρίζετε καὶ σ’ αὐτόν, καὶ στοὺς τοιούτους τὴν πλάτη; Γιατί δὲν κόβετε τὸ μνημόσυνό τους; Τί φοβᾶστε; Ἀσφαλῶς τὸ θρόνο σας, ποὺ ἀποκτήσατε μὲ τόσους κόπους καὶ ταπεινώσεις.

 

 

 

Νά, τί ἔπρεπε νὰ πεῖτε, πρὶν δηλώσετε, ὅσα δηλώσατε γιὰ τοὺς ὑπουργούς, ἂν θέλατε νὰ ἀκολουθεῖτε τὴν ὀρθόδοξη Παράδοση:

«ΘΑ ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΜΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ, ἐφ’ ὅσονΚΑΤΑΡΓΕΙ ὄχι ἁπλῶς ἀνθρώπινους, ἀλλὰ θείουςνόμους. Θα χαιρετώ με σεβασμό έναν χριστιανό γύφτο και μια γύφτισσα, αλλά θα ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΜΑΙ τὸνΠατριάρχη  καὶ θὰ ΚΟΨΩ τὴν ΚΟΙΝΩΝΙΑ μαζί του».

 

 

 

Κι ὄχι μόνο τὸν Πατριάρχη, ἀλλὰ καὶ συνεπισκόπους σας, ποὺ κηρύττουν αἱρετικὲς δοξασίες περὶ «διηρημένης Ἐκκλησίας», ὅπως ὁ γείτονάς σας κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος. Πρὸς Αὐτόν, ὅμως, Σεβασμιώτατε, δὲν δείχνετε τὴν πλάτη σας, ἀλλὰ τὸν σέβεσθε ὅπως σέβεσθε καὶ κάθε «χριστιανὸ γύφτο» (δική σας ἡ ἐπιλογὴ τοῦ παραδείγματος), καὶ ὅταν πήγατε στὴν Μητρόπολή του, εἴπατε τὰ ἑξῆς «ψυχωφέλιμα» στοὺς ἔκπληκτους πιστούς. (Ἡ τοπικὴ ἐφημερίδα "Φωνὴ" τῆς Καλαμάτας, 25/10/2010, δημοσίευσε τμῆμα ἀπὸ τὸν ἐμετικὸ ὕμνο σας):

«Τῇ ἀδείᾳ τοῦ ἀθλητοῦ τῶν ἀθλητῶν καὶ καθηγητοῦ τῶν καθηγητῶν κ.κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου, προΐσταμαι τῆς νεκρωσίμου ταύτης ἀκολουθίας»!

 

 

 

 

Καὶ πότε τὰ λέγατε αὐτά, κ.κ. Ἱερεμία; Τὴ στιγμὴ πού, κατὰ τοῦ μητροπολίτη Μεσσηνίας, εἶχε κατατεθεῖ Μηνυτήριοςἀναφορὰ εἰς τὴν Σύνοδο ἐπὶ αἱρέσει ἀπὸ τὴν "Φιλορθόδοξο Ἕνωσι "Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος", καὶ ὁ καθηγητὴς Δογματικῆς Δ. Τσελεγγίδης, ἀλλὰ καὶ ὁ μητρ. Κυθήρων ζητοῦσαν ἀπὸ τὸ μητροπολίτη Μεσσηνίας νὰ ἀνακαλέσει τὰ ὅσα κακόδοξα δίδασκε!!! Τότε ἐσεῖς, ἔμμεσα ὑποστήριζατε τὸν Μεσσηνίας!

 

 

 

Ἂν λοιπόν, Σεβασμιώτατε, δὲν ἔχετε τὰ κότσια καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἀνάστημα, νὰ ξεκαθαρίσετε τὰ τοῦ οἴκου σας, ἀλλ’ ἐκθρέφετε ἀνάμεσά σας «φιλάδελφα» τοὺς ὄφειςτῆς παναιρέσεως, καὶ στέκεσθε ἀπέναντι στὸν αἱρεσιάρχη σὰν φοβισμένα στρατιωτάκια, ποιός ὑπουργὸς θὰ λάβει ὑπ’ ὄψιν του τοὺς λεονταρισμούς σας, ὅτι τάχα "θὰ" τοῦ στρέψετε "τὶς πλάτες";

 

 

Πρὸς τὴν Σεβασμιότητά σας, λοιπόν, καὶ πρὸς ὅλους αὐτοὺς ποὺ ξεσηκώθηκαν γιὰ τὴν κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας (καὶ πολὺ καλά ἔκαναν καὶ εἴμαστε σ’ αὐτὸ μαζί τους), πρὸςἘπισκόπους, Μοναχούς, Ἀδελφότητες, ἐκκλ. έφημερίδες, ἱστολόγια κ.λπ.,  θέτουμε τὸ ἐρώτημα: Γιὰ τὴν κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας ἀγωνίζεσθε, ὅμως,

γιὰ τὴν κατάργηση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸ Φανάρι

καὶ τὴν ὑποκατάστασή της ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, γιατί δὲν ξεσηκώνεσθε; Τί περιμένετε;

"Φιλορθόδοξος Ἕνωσις Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος"

Οι Πεντηκοστιανοί και η Παναγία

Κάθε εποχή η εκκλησία αντιμετωπίζει και καινούργιους αιρετικούς. 

Σε περασμένους αιώνες είχαμε τους Γνωστικούς, τους Αρειανους, τους Πνευματομάχους, τους Μονοφυσίτες, τους Εικονομάχους, τους Λουθηρανούς και λοιπά και λοιπα, στις ημέρες μας έχουμε τους μ.τ. Ιεχωβά έχουμε και τους Πεντηκοστιανους.

Και ο Θεός γνωρίζει ποιοι φρέσκοι θα ξεπροβάλλουν κατά τον 21ο αιώνα καθώς θα παλιώνουν και θα εκφυλίζονται οι τωρινοί.

Η πρόνοια του Θεού πολλές φορές επιτρέπει, κάποια πρόσωπα με έντονα ενδιαφέροντα πνευματικά, να μπλέξουν κάποια κίνηση αιρετική και να γνωρίσουν άμεσα εκ του σύνεγγυς τα δόγματα και τα βιώματα και τη συνέχεια ο Θεός τους επιστρέφει πάλι στην Ορθόδοξη εκκλησία και τους βοηθει ώστε να βοηθήσουν και αυτούς οι οποίοι βρίσκονται ήδη εγκλωβισμένοι μέσα στην πλάνη.

Και σήμερα το θέμα μας Πεντηκοστιανοί και Παναγία θα το κάνουμε με τον νευρολόγο ψυχίατρο κύριο Παναγιώτη Λυσανδρόπουλο ο οποίος βρίσκεται μαζί μας κι ο οποίος έχει τον λόγο.

- Ένας από τους βασικούς λίθους προσκόμματος στον οποίο οι αιρετικοί κάθε αποχρώσεως σκοντάφτουν και πέφτουν, είναι η μητέρα του Χριστού, η Παναγία μας. Από τον κανόνα αυτόν δεν ξεφεύγουν βέβαια και οι Πεντηκοστιανοί. Ο τρόπος που η Ορθόδοξη εκκλησία αντιμετωπίζει και τιμά την Υπεραγία Θεοτόκο είναι γι’ αυτούς σκάνδαλο.

Ο λόγος είναι πάρα πολύ απλός εκείνη βγάζουν τα συμπεράσματα τους για την Θεοτόκο με πηγή την Αγία Γραφή και μόνο τους όπλο την πεπερασμένη ανθρώπινη λογική και σοφία. Η ορθόδοξη εκκλησία ομιλεί και με την Γραφή αλλά και με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος που είναι η άνωθεν σοφία και με όπλο την Παράδοση όπως αυτή εκφράζεται από τους Θεοφόρους Πατέρες. Παράδοση και φωτισμός από το Άγιο πνεύμα είναι τα δυο στοιχεία που οδηγούν τον Ορθόδοξο Χριστιανό στην ορθή ερμηνεία της Αγίας Γραφής και στο θέμα της Υπεραγίας Θεοτόκου όπως βέβαια και σε κάθε άλλο θέμα. 
Οι Πεντηκοστιανοί και οι υπόλοιποι αιρετικοί, αδυνατούν να συλλάβουν την αλήθεια για το πρόσωπο της αειπάρθενου Μαρίας δηλαδή με λίγα λόγια αδυνατούν να εννοήσουν σε βάθος το μυστήριο της ενσαρκώσεως του Σωτηρος μας Ιησού Χριστού με το οποίο η Παναγία είναι συνδεδεμένη.

Αδυνατούν βέβαια να εννοήσουν και τον τρόπο της σωτηρίας του ανθρώπου εντός της Εκκλησίας στην οποία η Θεοτόκος κατέχει εξαιρετική θέση.

Υποστηρίξαμε και άλλη φορά ότι κάθε αιρετική διδασκαλία άμεσα η έμμεσα, κρυφά η φανερά, έχει ένα και μόνο στόχο, τον Χριστό και την Εκκλησία Του, ενώ επιφανειακά τουλάχιστον μιλούν υπέρ του Χριστού.

Έτσι και η επίθεση που γίνεται στο πρόσωπο της Θεοτόκου και η προσπάθεια υποβιβασμού της, ουσιαστικά στρέφονται πρώτον εναντίον του Χριστού, γιατί διαστρέφουν και παραποιούν την ενσάρκωση του και δεύτερον εναντίον της εκκλησίας την οποία απογυμνώνουν και την καθιστούν ένα σώμα κενό χωρίς ζωή.
Ας δούμε όμως το θέμα αναλυτικότερα, στις συνάξεις των Πεντηκοστιανων δεν αναφέρεται ποτέ, ούτε στις προσευχές, ούτε στα κηρύγματα, ούτε στις ιδιαίτερες συζητήσεις τους. 

Αναφέρετε μόνον όταν κατά την πορεία ενός κηρύγματος συναντούν εδάφια της Γραφής που μιλούν για την Θεοτόκο. Τότε βέβαια οι Πεντηκοστιανοί μη μπορώντας να κάνουν και αλλιώς λένε δύο κουβέντες για «την αδελφή μας την Μαρία» όπως αποκαλούν την Παναγία. 

Έτσι απλά χωρίς κανένα ιδιαίτερο σεβασμό, καμία ιδιαίτερη τιμή, προσπερνούν την μητέρα του Χριστού σαν να ήταν οποιοσδήποτε από τα αλλά πρόσωπα της Βίβλου, αδιάφορα, χωρίς να συνηδειτοποιουν την αξία της και την κεφαλαιώδη σημασία που διαδραμάτισε στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου.

Η γυναίκα που μακαρίζουν όλες οι γενεές, η τιμιωτερα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ, η Αγία μητέρα όλων των Χριστιανών, είναι για τους Πεντηκοστιανους απλά και μόνον «η αδελφή μας η Μαρία». Όπως πχ ο αδελφός μας ο Πέτρος, ο Παύλος και οι άλλοι Απόστολοι.

Μάλιστα για τους Πεντηκοστιανούς η αξία της Παναγίας είναι σαφώς μικρότερη.

Τονίζουν ότι οι Απόστολοι και στην συνεχεία οι μαθητές τους αγωνιστήκαν για την μαθητεία των εθνών, για την διάδοση του Ευαγγελίου, ενώ η Παναγία στερείται αποστολικού έργου.

Επισημαίνουν με έμφαση ότι η Παναγία βρισκόταν στο ανώγειο την ημέρα της Πεντηκοστής προσευχόμενη, λέγοντας στις συνάξεις τους το ανατριχιαστικό εκείνο, «και η Μαρία περίμενε στην ουρά για να λάβει πνεύμα Άγιο».

Επίσης λένε ότι μετά την γέννηση του Χριστού, η Παναγία έκανε με τον Ιωσήφ και άλλα πολλά παιδιά, αντικαθιστώντας έτσι το αειπάρθενος με το πολύτεκνος.

Διδάσκουν επίσης ότι ο Χριστός καθόλου καλά δεν τα πήγαινε με την μητέρα του, αλλά την κρατούσε σε απόσταση και την έβαζε μάλιστα και στην θέση της, όποτε εκείνη προσπαθούσε να ασκήσει την μητρική εξουσία.

Θεωρούν βλασφημία τα διδασκόμενα από την Ορθόδοξη εκκλησία γύρο από τον θάνατο και την μετάσταση της Θεοτόκου στον ουρανό, καθώς και την εξέχουσα θέση που κατέχει εκεί, κοντά στον υιό της και Θεό μας Ιησού Χριστό.

Τέλος θεωρούν δεισιδαιμονία την τιμή και την αγάπη που αποδίδουν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί στην Παναγία, την μεσιτεία που ζητούν από αυτήν ,την προσκύνηση των εικόνων της και μυθεύματα τα αναρίθμητα θαύματα της.

Σε πρόσφατη συζήτηση με κάποιον υψηλά ιστάμενο Πεντηκοστιανό, όταν η κουβέντα ήρθε στο πρόσωπο της Παναγίας εκείνος, μεταξύ των άλλων και με μεγάλη σιγουριά και έπαρση, δήλωσε ότι «η αδελφή μας η Μαρία είναι στον ουρανό μεταξύ των άλλων Αγίων, αλλά βέβαια δεν μας ακούει. Πως λοιπόν να μας βοηθήσει;»

Εμείς πάντως που πιστεύουμε ότι η Παναγία μας, μας ακούει και μεσιτεύει υπέρ ημών, με όλη μας την καρδία την παρακαλούμε να τον βοηθήσει και αυτόν γιατί είναι φίλος των παιδικών μας χρόνων και όλους τους πλανημένους αδελφούς μας που τυφλώθηκαν από τον αντίδικο μας τον Διάβολο και να μεσιτεύσει στον Κύριο μας να αφυπνιστούν και να δουν το φως της αλήθειας.

Στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, όπως διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, είναι πιστεύω σε όλους γνωστή θα σταθούμε σε μερικά βασικά σημεία σε μια προσπάθεια ανασκευής αυτών που διδάσκουν οι Πεντηκοστιανοί προσπαθώντας να αποσπάσουν ανυποψίαστα και απληροφόρητα πρόβατα μακριά από την ποίμνη της εκκλησίας του Χριστού.

Καταρχήν ας θυμηθούν οι Πεντηκοστιανοί πόσο συγκλονισμένοι μιλούν για τις εσωτερικές τους εμπειρίες, ακόμα και εάν όπως εμείς πιστεύουμε, δεν πρόκειται για γνήσια Αγιοπνευματικά βιώματα, εκείνοι μιλούν με πραγματική έκσταση για το πως γνώρισαν τον Κύριο, πως είδαν τον Κύριο, πως τους μίλησε εκείνος ή οι άγγελοι του. 

Έχοντας κατά νου την δύναμη αυτής της εμπειρίας και το πώς αυτή άλλαξε τη ζωή τους, ας κάνουν την εξής σειρά σκέψεων, η Παναγία που είδε όχι απλώς άγγελο, αλλά τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και όχι απλώς τον είδε αλλά και συνομίλησε μαζί του και όχι απλώς συνομίλησε αλλά έμαθε ότι θα γεννήσει τον ίδιο τον Θεό με σάρκα εκ της σαρκός της και βεβαίως επισκιασθείσα από το Πνεύμα το Άγιο έφερε στα σπλάχνα της τον απερίγραπτο και απεριχώρητο Θεό και τελικά έφερε στον κόσμο θαυματουργικώς τον Βασιλέα του Σύμπαντος, τι φαντάζονται οι Πεντηκοστιανοί; Καμία επίπτωση δεν θα είχαν αυτά τα γεγονότα στην «αδελφή τους την Μαρία»;

Αν οι δικές τους οι ψευδοεμπειρίες τους άλλαξαν την ζωή όπως λένε, αυτό το υπέρτατο μεγαλείο που έζησε η Θεοτόκος, θα το προσπερνούσε αδιάφορα και θα συνέχιζε την ζωή με τον Ιωσήφ σαν να μην είχε συμβεί τίποτα;

Ή φαντάζονται οι Πεντηκοστιανοί ότι τέτοια γεγονότα που άφησαν έκπληκτους και τους ουρανούς, θα μπορούσαν να συμβούν σε μια απλή γυναίκα;

Οι προσαγορεύσεις παν-αγία και υπέρ-αγία είναι μάλλον αδύναμες για να εκφράσουν την ποιότητα και το ύψος της Αγιότητας της Θεοτόκου.

- Εδώ να κάνω και κάποια παρατήρηση και εγώ, ας σταθούμε σε ένα σημείο, ότι όχι άγγελος αλλά αρχιστράτηγος, αρχάγγελος εμφανίστηκε στην Παναγία και την εμφάνιση του η Παναγία την άντεξε, αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό γεγονός.  Στον προφήτη Δανιήλ στο 8ο κεφαλαίου αναφέρετε ότι ο προφήτης είδε ένα συγκλονιστικό όραμα, να συγκρούεται ένας κριός με έναν τράγο και στην συνέχεια ήθελε να βρεθεί τρόπος να ερμηνευθεί αυτό το όραμα και ο Θεός του αποστέλλει τον αρχάγγελο Γαβριήλ, αν θέλετε διαβάσετε λίγο να δούμε πως ήταν η εμφάνιση του Αρχαγγέλου Γαβριήλ.

- Και ότε εγώ ο Δανιήλ είδον την όρασιν και εζήτουν την έννοιαν, τότε ιδού, εστάθη έμπροσθέν μου ως θέα ανθρώπου· και ήκουσα φωνήν ανθρώπου εν μέσω του Ουλαΐ, ήτις έκραξε και είπε, Γαβριήλ, κάμε τον άνθρωπον τούτον να εννοήση την όρασιν. Και ήλθε πλησίον όπου ιστάμην· και ότε ήλθεν, ετρόμαξα και έπεσον επί πρόσωπόν μου· ο δε είπε προς εμέ, εννόησον, υιέ ανθρώπου· διότι η όρασις είναι διά τους εσχάτους καιρούς. Και ενώ ελάλει προς εμέ, εγώ ήμην βεβυθισμένος εις βαθύν ύπνον με το πρόσωπόν μου επί την γήν· πλην με ήγγισε και με έκαμε να σταθώ όρθιος. (Δανιὴλ 8:15-18)

- Εδώ βλέπουμε εμφανίζεται ο αρχάγγελος, ο αρχιστράτηγος Γαβριήλ, στον προφήτη, είναι ένας άνθρωπος με μεγάλη πνευματική δύναμη και όμως δεν μπορεί να την αντέξει την παρουσία του αρχαγγέλου Γαβριήλ και πέφτει κάτω, λεει και ότε ηλθε ετρομαξα και επεσον επι πρόσωπον μου, ήταν τόσο πολύ το πέσιμο και τόσο σωματικό και το ψυχικό, που είχε σχεδόν χάσει και τις αισθήσεις του, νόμιζε ότι βρισκόταν σε κατάσταση ύπνου. 
Και αναγκάζετε ο αρχάγγελος να τον ακουμπήσει, λέει πλην με ηγγισε και με έκανε να σταθώ όρθιος, όταν τον ακούμπησε ο αρχάγγελος δύναμις μετεδόθη στον πεσμένο προφήτη και σηκώθηκε.
Εάν τώρα σταθούμε μόνο στο περιστατικό τι συμπεράσματα βγάζουμε;

- Ότι το ύψος της αγιότητας της Παναγίας ήταν τόσο μεγάλο και η καθαρότητα της τόσο υψηλή ώστε μπόρεσε να αντέξει την θέα του αρχαγγέλου Γαβριήλ, ενώ ο προφήτης Δανιήλ τον οποίον ο άγγελος σε κάποιο άλλο χωρίο τον ονομάζει σφόδρα αγαπητό, επομένως ήταν και αυτός σε υψηλά επίπεδα αγιότητας, δεν μπόρεσε να αντέξει την θέα του αγγέλου.

-Μάλιστα, βλέπουμε δηλαδή η πνευματική δύναμις της Παναγίας είναι τέτοια ώστε να αντέχει και την παρουσία του Αρχαγγέλου και να μπορεί να συνομιλεί σαν ένας άνθρωπος που πλήρως έχει τις αισθήσεις, την λογική και δεν πέφτει κάτω ξερή θα λέγαμε να χάνει τις αισθήσεις τις να βρίσκεται σε ύπνο, αυτό δείχνει την δύναμη που κρύβε μέσα της η Παναγία ώστε να αντέχει παρουσίες και αρχιστρατήγων ουρανίων όντων.

- Βεβαίως, θα ήθελα εδώ να παρατηρήσω επ’ ευκαιρία ότι οι Πεντηκοστιανοί βλέπουν με περισσή ευκολία αγγέλους, αρχαγγέλους, τον Κύριο, τώρα με ποιο ύψος αγιότητος και καθαρότητος αντέχουν αυτές τις θέες ένας Θεός ξέρει…

- Προφανώς θα είναι ανώτεροι από τον προφήτη Δανιήλ…

- Έτσι φαίνεται….

- Γίνεται σαφές πάντως, ότι υποβιβάζοντας οι Πεντηκοστιανοί την αγιότητα της Θεοτόκου, συνειδητά η ασυνείδητα, υποβιβάζουν το μεγαλείο και το μυστήριο της ενσαρκώσεως του Σωτήρος. 
Εάν τέτοιο συνταρακτικό γεγονός μπορούσε να συμβεί σε έναν τυχαίο άτομο και στη συνέχεια να μην είχε καμία επίδραση στην ζωή του, ε τότε, δεν ήταν δα και τόσο συνταρακτικό το γεγονός αυτό.
Προσέξτε με τις λεπτό έμμεσο και ύπουλο τρόπο το πονηρό πνεύμα ναρκοθετεί από την έναρξη της, την επίγεια παρουσία του Χριστού.
 Αλλά λένε απλοϊκά τάχα οι Πεντηκοστιανοί, μα ο γάμος και η παιδοποιία δεν είναι ευλογημένα από τον Θεό;
Είναι τάχα κακό και βέβηλο να έκανε η Μαρία και ο Ιωσήφ πολλά παιδιά;
Η απάντηση είναι απλή, ο γάμος και η τεκνογονία για εμάς τους σαρκικούς ανθρώπους είναι γεγονότα φυσικά και ευλογημένα, αλλά για πρόσωπα του ύψους της υπεραγίας Θεοτόκου με ουράνια αποστολή και δόξα, αυτά τα φυσικά για εμάς είναι αφύσικα, η ζωή του Κυρίου μας το αποδεικνύει. Αλλά και η ζωή πολλών αποστόλων και μαθητών το επιβεβαιώνει.
Τα σαρκικά για τους σαρκικούς, για τους πνευματικούς ισχύουν τα ουράνια μέτρα. 
Διαβάζουμε στο 20ο κεφάλαιο του κατά Λουκά Ευαγγελίου στίχος 34-35 οι υιοι του αιωνος τουτου νυμφευουσι και νυμφευονται· οι δε καταξιωθεντες να απολαυσωσιν εκείνον τον αιώνα και την εκ νεκρών αναστασιν ουτε νυμφευουσιν ουτε νυμφευονται· αυτά είναι τα ουράνια μέτρα βάση των οποίων έζησε η Θεοτόκος. 

- Εδώ να κάνω και κάποια παρατήρηση, αναφέρετε στην Αποκάλυψη ότι στον ουράνιο χώρο γίνεται μια μελωδία  καὶ ᾄδουσιν ᾠδὴν καινὴν ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων· καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο μαθεῖν τὴν ᾠδὴν εἰ μὴ αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς.  οὗτοί εἰσιν οἳ μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν· παρθένοι γάρ εἰσιν. Και λέει στην συνέχεια ότι αυτοί την ωδή από την Γη δεν μπορούσε κανείς να την εννοήσει και να την αισθανθεί μόνο λέει όσοι ζούσαν με παρθενία. 
Αυτό είναι στο ιδ ’κεφάλαιο στους στίχους 4 και 5.

- Μάλιστα. Τα χωρία τώρα που επικαλούνται οι Πεντηκοστιανοί όπως το Ματθ. 1,25 που λέει ότι και δεν εγνωριζεν αυτήν, έως ου εγεννησε τον υιον αυτής τον πρωτότοκον, καθώς και τα χωρία που αναφέρονται ονόματα αδελφών του Ιησού, έχουν ερμηνευθεί σωστά από τους Πατέρες της ορθόδοξης εκκλησίας. 
Ας κάνουν τον κόπο οι αδελφοί μας οι Πεντηκοστιανοί να πάρουν τα ερμηνευτικά κείμενα της Αγίας Γραφής των Πατέρων της εκκλησίας όπως πχ του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου να δουν σε έκταση πως ερμηνεύονται αυτά τα χωρία. Κάθε δική μας προσπάθεια των ερμηνειών αυτών στο περιορισμένο χρόνο της εκπομπής θα τις αδικούσε. 
Η αλήθεια πάντως είναι ότι η Θεοτόκος και Παναγία και Υπεραγία και Παναμώμητος και Αειπάρθενος είναι. 
Τώρα για το θέμα της σύγκρισης της με τους Αποστόλους και τους άλλους εργάτες του Ευαγγελίου, νομίζω ότι λίγα χρειάζεται να ειπωθούν.
Η ενεργός συνειδητή συμμετοχή στο μυστήριο της ένσαρκου παρουσίας στην Γη, εκείνο το θαυμαστό, ιδού η δούλη Κυρίου γενοιτο μοι κατά το ρήμα σου, είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη από την εν συνεχεία συμμετοχή στη διάδοση του χαρμόσυνου αγγέλματος της πραγματοποίησης αυτού του γεγονότος.
Είναι σαφές δηλαδή, ότι το γεγονός είναι σπουδαιότερο από την αναγγελία του. 
Η Παναγία μας είναι κύριος μέτοχος του γεγονότος, το έργο της, την ενσάρκωση δηλαδή του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού ανήγγειλαν οι Απόστολοι.
Όσο αναφορά τα περί Πεντηκοστής και της παρουσίας της Μαρίας στο ανώγειο όπου μαζί με τους Αποστόλους έλαβε το Πνεύμα το Άγιο, ας σκεφτούν οι Πεντηκοστιανοί εις βάθος τα λεγόμενα του αρχαγγέλου Γαβριήλ προς την Θεοτόκο 33 χρόνια περίπου προ της Πεντηκοστής.  
Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι ή την προφητεία δια Αγίου Πνεύματος της Μαρίας ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσιν με πᾶσαι αἱ γενεαί, κατά την επίσκεψη της στην Ελισάβετ. Άραγε τι θα είχαν να απαντήσουν για τις σχέσεις της Θεοτόκου με το Άγιο Πνεύμα δεκαετίες ολόκληρες προ της Πεντηκοστής;

- Και μόνο αυτό που, εσείς βέβαια έχετε προσωπική άμεση εμπειρία, που ακούσατε ότι η Παναγία περίμενε στην ουρά για να πάρει Άγιο Πνεύμα, δείχνει ότι μέσα στις συνάξεις των Πεντηκοστιανων δεν επικρατεί το Άγιο Πνεύμα του Θεού, αλλά αλλότρια πνεύματα…. 
Διότι η Παναγία την ώρα που ενσαρκώθηκε ο Υιός και Λόγος  του Θεού ήταν πλήρης Πνεύματος Αγίου και μάλιστα θα λέγαμε ουδέποτε υπήρξε παρόμοια περίπτωση να υπάρχει άνθρωπος στην Γη επάνω να είναι φορεύς της χάριτος Αγίου Πνεύματος σε τόσο μεγάλο βαθμό και να μπορεί να τον αντέξει.
Επίσης γνωρίζουμε ότι τα άγια πρόσωπα  δεν είναι μόνο την ημέρα της Πεντηκοστής που έλαβαν Άγιο Πνεύμα, όλοι οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης είχαν λάβει Άγιο Πνεύμα το λαλησαντα δια προφητών, δια Πνεύματος Αγίου ελάλησαν και γνωρίζουμε ότι και οι Απόστολοι πριν την Πεντηκοστή είχαν λάβει Άγιο Πνεύμα να θαυματουργούν και την ημέρα του Πάσχα έλαβαν Άγιο Πνεύμα δια να συγχωρούν τις αμαρτίες των ανθρώπων.
Δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο η σχέσις της Παναγίας με το Άγιο Πνεύμα, εντελώς κάτι το άγνωστο και περίμενε στην ουρά για να πάρει και αυτή Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής. 
Επισημαίνουμε ότι το Πνεύμα που εφώτισε, εφώτισε εντός εισαγωγικών, τους Πεντηκοστιανους να πουν αυτήν την βλάσφημη φράση, ότι περίμενε στην ουρά να πάρει Άγιο Πνεύμα, δείχνει ότι πρόκειται περί πλάνης, πρόκειται περί αιρέσεως.

- Τώρα, για τις σχέσεις του Χριστού με την με μητέρα του όπως περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη, η απόσταση που φαίνεται να κρατά ο Ιησούς δεν είναι ο έλλειψη τιμής και αγάπης προς την μητέρα του όπως το ερμηνεύουν οι Πεντηκοστιανοί, παρά ένας τονισμός, διδακτικός για εμάς, ότι πάνω από όλα τα Γήινα όσο αγαπητά και εάν είναι, πρέπει να έχουμε τα επουράνια. 
Το περιστατικό του γάμου της Κανά είναι πολύ χαρακτηριστικό και ενδεικτικό για το αν εισακούεται η Θεοτόκος από τον Ιησού Χριστό.
 

- Εδώ στο Β' κεφάλαιο του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου αναφέρετε το περιστατικό του γάμου της Κανά και νομίζουν όλοι οι αιρετικοί όλοι οι Προτεστάντες και οι Πεντηκοστιανοί και οι μ. τ. Ιεχωβά ότι βρίσκουν ένα επιχείρημα για να υποτιμήσουν την Παναγία, ενώ αντιθέτως, εάν το ερευνήσουμε σε βάθος και το εξετάσουμε το περιστατικό θα δούμε αυτό είναι υπέρ της Παναγίας. 
Δηλαδή τι συμβαίνει; Ο Χριστός κάποτε θα άρχιζε ένα συγκλονιστικό έργο, τις θαυματουργίες, ο προ αυτού προφήτης, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ούτε ένα θαύμα δεν είχε κάνει, θα άρχιζε λοιπόν τις θαυματουργίες για να εκπληρωθεί η προφητεία του Ησαΐου θα αναγνωρίσετε ο Θεός σας θα κατέβει στην Γη όταν κουφοί θα ακούνε, τυφλοί θα βλέπουν, βουβοί θα μιλούνε και λοιπά και είχε ο Χριστός υπόψη του σε κάποιο άλλο χρονικό σημείο να αρχίσει την έναρξη της θαυματουργίας και όμως παρεμβαίνει η Παναγία και του αλλάζει το πρόγραμμα και τον αναγκάζει να αλλάξει και να ξεκινήσει τις θαυματουργίες από τον γάμο της Κανά ! 

Ποιος τολμούσε άλλος να παρέμβει και να αλλάξει το πρόγραμμα ενός Θεού; αυτό είναι υπέρ της Παναγίας δεν είναι κατά της Παναγίας όπως λεν οι αιρετικοί.

- Ασφαλώς…. Για τον ισχυρισμό τέλος των Πεντηκοστιανων ότι η μετάσταση εν σώματι στους ουρανούς της Παναγίας δεν είναι παρά ένα δανεισμός από απόκρυφα Ευαγγέλια που κατά τα αλλά η Εκκλησία απορρίπτει, πρέπει να τονίσουμε για το τυπικό μεν ότι τα περί μεταστάσεως είναι διδασκαλία της Εκκλησιαστική παραδόσεως και ότι αυτή δεν μειώνεται σε κύρος με το γεγονός ότι κάποιοι την περιέλαβαν σε απόκρυφο Ευαγγέλιο, για την ουσία δε, ότι το σώμα που εβάστασε τον Κύριο της Δόξης και νικητή του θανάτου, δεν ήταν δυνατόν να γνωρίσει την φθορά και ότι όπως με έκτακτο και θαυματουργικό τρόπο εγγενηθη από γονείς προχωρημένης ηλικίας έτσι και με έκτακτο τρόπο ανήλθε στους ουρανούς. 
Όσο αναφορά στο ρόλο της Παναγίας μας σαν μεσίτριας προς τον Βασιλέα των ουρανών και σαν μεγάλης βοηθού των ανθρώπων πρέπει να παρατηρήσουμε τα εξής, ασφαλώς και ο απόλυτο μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων είναι ο Ιησούς Χριστός αυτό δεν χρειάζεται να μας το πουν οι Πεντηκοστιανοί, εκείνοι μάλλον χρειάζεται να εννοήσουν ότι η μεσιτεία και οι πρεσβείες της Παναγίας αλλά και των Αγίων γίνονται εντός του πλαισίου της απόλυτης μεσιτείας του Κυρίου και κατά παραχωρισιν Αυτού.
Αποτελεί λειτουργία της Εκκλησίας Του, του σώματος Του, όπου μέσα σε αυτό εκδηλώνεται η αγάπη και η αλληλοβοήθεια των ευρισκομένων στο ουρανό αδελφών μας και ιδιαίτερα της ουράνιας μητέρα μας, την Παναγίας, προς τους ευρισκόμενους στον κόσμο μελών της στρατευομενης Εκκλησίας. 
Το Άγιο Πνεύμα συνδέει τα μέλη της εκκλησίας μεταξύ τους και δια αυτού οι εν τω ουρανω άγιοι και η Παναγία, παρακολουθούν και γνωρίζουν κάθε τι που συμβαίνει στην Γη, βοηθώντας και στηρίζοντας τους εν τη Γη ζώντες που μάχονται τον Διάβολο και τα όργανα του.

- Δεν είναι αντιγραφικό το ότι κάποιος που βρίσκεται στον ουρανό αναλαμβάνετε τι γίνεται κάτω στην Γη και απορούμε που διάφοροι αιρετικοί λένε ότι διαβάζουν την Αγία Γραφή. Εδώ στο 6ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως αναφέρετε ότι οι ψυχές των μαρτύρων που ήταν κάτω από το ουράνιο θυσιαστήριο αντιλαμβάνονταν τι γινόταν κάτω στην Γη, μάλιστα λέει εδώ κατά λέξιν και εκραζον μετά φωνής μεγαλης λήγοντες έως ποτε ο Δέσποτα Άγιε και αληθινέ δεν κρίνεις και εκδικεις το αίμα ημών από των κατοικουντων επι της Γης;
Δηλαδή αυτοί ενώ είναι στον ουράνιο χώρο τι αντιλαμβάνονται; ότι κάτω στην Γη συνεχίζουν να σφάζουν τους Χριστιανούς και να έχουμε και καινούργιους μάρτυρες. Πως αυτοί το αντιλαμβάνονται; το αντιλαμβάνονται δια της χάριτος του Αγίου Πνεύματος.
Το Άγιο Πνεύμα το οποίο  κυκλοφορεί στην στρατευόμενη Εκκλησία κυκλοφορεί και στην θριαμβευουσα Εκκλησία και δεν θα βάλουμε ένα τοίχο να κάνουμε φτωχή, να συρρικνώσουμε, την στρατευόμενη Εκκλησία και να την απομονώσουμε από την θριαμβευουσα Εκκλησία, αυτό είναι σκέτη φτώχια, η Ορθόδοξος εκκλησία έχει πλούτο, πλούτο ανεξάντλητο, ο ανεξιχνίαστος πλούτος του Χριστού, δια του Αγίου Πνεύματος και οι Άγιοι αντιλαμβάνονται τι τους ζητάμε και πολύ περισσότερο η μητέρα του Χριστού αντιλαμβάνεται.

- Τα αναρίθμητα θαύματα της Παναγίας μας για τα οποία βοά η Χριστιανοσύνη και ειδικά ο Ελληνισμός, που έχει το όνομα της Παναγίας στο στόμα του σε κάθε δύσκολη στιγμή, θα πρέπει σοβαρά να προβληματίσουν τους Πεντηκοστιανούς.
Ο Έλληνας τιμά και ευλαβείται ιδιαίτερα την Παναγία που την βλέπει βοηθό σε κάθε πρόβλημα του, ατομικό, κοινωνικό, και εθνικό.
Και αυτό γίνεται μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, χωρίς καθόλου να μειώνεται το κύρος Του, όπως λένε οι Πεντηκοστιανοί.
Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει, η Θεοτόκος είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τον πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Κάθε προσπάθεια υποβιβασμού της είναι ταυτόχρονα προσπάθεια μείωσης και της δικής Του αξίας.
Δεν μπορείς να μιλάς με σεβασμό και αγάπη για τον ενσαρκωμένο Θεό και ταυτόχρονα να υποτιμάς την μητέρα Του.
Όποιος το κάνει αυτό είναι ασεβής και βλάσφημος, μακράν του Αγίου Πνεύματος και συνεργός του πονηρού πνεύματος, είτε το θέλει είτε όχι.

- Αγαπητοί ακροατές αυτά είχαμε να σας πούμε για σήμερα, προσευχηθείτε ώστε όσοι έχουν μπλέξει με την πλάνη των Πεντηκοστιανών να έρθουν σε επίγνωση της αληθείας.

Σας ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας, σας χαιρετούμε και ο Θεός μαζί σας.

πηγή