Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ:Η αχαριστία είναι δαιμονική! π. Στυλιανός Μακρής

Ὁ εὐγνώμων πρώην λεπρὸς τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος ἦτανἀλλογενής. Δὲν ἀνῆκε στὸ ἑβραϊκὸ ἔθνος. Αὐτὸ δὲν τὸν ἐμπόδισε νὰ γίνῃἀποδέκτης τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ἐπιστρέψῃ στοὺς δικούς τουἀνθρώπους ὑγιής. Γιατὶ σίγουρα ζοῦσε μακρυά τους, συναυλιζόμενοςὁμοιοπαθεῖς, τοὺς ὁποίους ἡ κοινωνία ἀπέβαλε ἀπὸ τὶς τάξεις της ἐξαιτίας τῆςἐπικινδυνότητος τῆς ἀσθενείας τους.

Ἡ λέπρα ἦταν ἡ ἀνίατη ἀσθένεια, ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῆς ἐποχῆς, μὲ τὰἀμέτρητα θύματα στοὺς αἰῶνες μέχρι καὶ λίγο μετὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ὁπότε καὶ ἀνακαλύφθηκε ἡ θεραπεία της. Οἱ λεπροὶ ζοῦσανἀπομονωμένοι καί, ὅποτε παρουσιαζόταν ἀνάγκη νὰ ἐπικοινωνήσουν μὲ τὸνὑπόλοιπο κόσμο, ἦταν ὑποχρεωμένοι νὰ φοροῦν συγκεκριμένα ῥοῦχα καὶ νὰφέρουν ἐπάνω τους μεγάλα κουδούνια, γιὰ νὰ τοὺς ἀποφεύγουν οἱ ὑγιεῖς.Ἀναλογιστεῖτε, ἀδελφοί μου, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ συμπτώματα τῆς ἀῤῥώστιας καὶ τὸφοβερὸ ψυχολογικὸ μαρτύριο τοῦ αἰσθήματος τῆς ἐγκατάλειψης, ποὺ ἔνιωθαν οἱλεπροί. Δὲν ἦταν μόνον ὁ σωματικός, ἀλλ’ ἦταν καὶ ὁ ψυχολογικὸς πόνος ποὺἐπέτεινε τὴν ἀπελπισία τῶν ἀσθενῶν.

Μὲ πόση λαχτάρα ἦρθαν καὶ στάθηκαν λίγο μακρυὰ ἀπὸ τὸν Χριστό! Μὲ πόσηἀντοχὴ Τοῦ φώναξαν δυνατά, νὰ τοὺς ἐλεήσῃ! Ἴσως καὶ νὰ ἀπελπίστηκαν, ὅτανἀπὸ μακρυὰ κι Ἐκεῖνος τοὺς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ ἐμφανιστοῦν στοὺς ἱερεῖς.Ἴσως νὰ ἤθελαν νὰ βάλῃ τὸ χέρι Του ἐπάνω τους καὶ νὰ τοὺς γιατρέψῃ. Ὅμως ὁΚύριος οὔτε τοὺς ἀπέφυγε, οὔτε τοὺς βδελύχθηκε. Τοὺς ἔστειλε στοὺς ἱερεῖς, γιατὶἐκεῖνοι ἦταν ἁρμόδιοι νὰ πιστοποιήσουν τὴν θεραπεία, τὴν ἄρση τῆς ἁμαρτίας ποὺ εὐθυνόταν γιὰ τὴν νόσο, καὶ νὰ ἐξασφαλίσουν ἔτσι γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς τὴν κοινωνική τους ἐπανένταξη. Ἀλλὰ τοὺς ἔστειλε στοὺς ἱερεῖς καὶ γιὰ ἕνα ἀκόμη λόγο. Γνώριζε τὰ κρύφια τῆς καρδιᾶς τους καὶ τοὺς ἔδωσε χρόνο νὰ παραμείνουν συνεπεῖς μὲ τὸν χαρακτήρα τους. Ἀν τοὺς θεράπευε ἐπὶ τόπου, θὰ ἀναγκάζονταν νὰ Τὸν εὐχαριστήσουν κι ἐκεῖνοι ἐπὶ τόπου. Ἡ ἀποστολὴ πρὸς τοὺς ἱερεῖς καὶ ἡἐπιστροφὴ μόνον τοῦ ἑνὸς φανέρωσε ὅτι οἱ ἐννέα δὲν ἦταν διαθέσιμοι νὰὑποβληθοῦν στὴ θυσία τῆς πεζοπορίας πρὸς εὐγνωμοσύνην τοῦ σωτῆρα τους.Ἴσως δὲν ἤθελαν νὰ βρεθοῦν πίσω στὰ μέρη ποὺ θὰ τοὺς ὑπενθύμιζαν τὴν τραγικὴ θλίψη τῆς ἀπομόνωσης· καὶ μαζὶ μ’ αὐτὴν ξέχασαν καὶ τὸν αἴτιο τῆς θεραπείας.

Ὁ εὐγνώμων λεπρὸς ξεχώριζε πάντως γιὰ τὸ ἦθος του. Γιατὶ ἦταν ὁ μόνος ποὺἐπέστρεψε, ὄχι γιὰ νὰ εὐχαριστήσῃ τὸν εὐεργέτη του ὡς ἰατρό, ἀλλὰ γιὰ νὰ Τὸν εὐχαριστήσῃ ἐν Θεῷ. Σαφῶς δὲν ἤξερε ποιόν εἶχε μπροστά του, ὅταν Τὸν προσκυνοῦσε, ἀλλὰ ἦταν σίγουρος ὅτι ἐν δυνάμει Θεοῦ ἔκανε Ἐκεῖνος τὸ θαῦμα. Οἱ ἐννέα λεπροὶ ἦταν ἰουδαῖοι· ἔπρεπε νὰ συλλογίζονταν μὲ ποιανοῦ δύναμηἔγινε τὸ θαῦμα. Ὁ ἕνας ἦταν ἀλλοεθνής, προφανῶς εἰδωλολάτρης. Ὅμως μπροστὰ στὴν ἀδιαμφισβήτητη καὶ χειροπιαστὴ ἀλήθεια θεραπείας του, δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ ἀναγνωρίσῃ τὴν θεϊκὴ ἐπέμβαση. Αὐτὸ συμβαίνει καὶσήμερα. Κάποιοι χριστιανοί, ὅταν γίνονται μάρτυρες ἑνὸς θαύματος, τὸἀποδίδουν σὲ χίλιες δυὸ αἰτίες ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θεό, ἐνῷ καὶ ἄθεοι ἀκόμηἐπιστρέφουν στὴν Ἐκκλησία καὶ πέφτουν στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ὁεὐγνώμων ἀλλογενής.

Οἱ θεῖες εὐεργεσίες εἶναι καθημερινές, δὲν σταματοῦν, προορίζονται γιὰ ὅλους, γιατὶ ὁ Χριστὸς προσκαλεῖ καθολικῶς τὴν ἀνθρωπότητα στὴν ἀλήθεια. Ἂς θυμηθοῦμε τὸ θαῦμα μὲ τὴν κόρη τῆς χαναναίας, ἀλλοεθνοῦς καὶ ἀλλοθρήσκου οὔσης. Ὁ Χριστὸς εἶδε τὴν καρδιά της, ἔκρινε τὸ ἐσωτερικό της περιεχόμενο, δὲνἔλαβε ὑπ’ ὄψιν Του τὴν καταγωγή της, μολονότι στὴν ἀρχὴ τῆς ἐπεσήμανε πρὸς δοκιμὴν τὸ ἄτοπον τοῦ αἰτήματός της. Ἡ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν εὐεργέτη Χριστό Τὸν παρακινῇ νὰ μᾶς χαρίζῃ περισσότερα ἀγαθά. Τίποτα δὲν Τὸν συγκινεῖ καὶεὐφραίνει περισσότερο ἀπὸ αὐτήν, ἰδιαιτέρως ὅταν ἐκφράζεται γιὰ θλίψεις καὶπειρασμούς. Ἡ δὲ ἀχαριστία εἶναι δαιμονικὴ...ἀρετή· καὶ δυστυχῶς οἱ ἐννέα λεπροὶ πλήθυναν ἀνάμεσα στοὺς χριστιανούς, ποὺ βλασφημοῦν τὰ θεῖα δίχως ντροπὴ καὶ συναίσθηση τῆς συνεχοῦς θείας προνοίας. Λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁἁγιορείτης ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτε ἁγιώτερο ἀπὸ τὴν γλῶσσα ποὺ δοξάζει καὶεὐχαριστεῖ τὸν Θεὸ μέσα σὲ δυσάρεστες περιστάσεις. Στεφανώνεται κι αὐτή,ὅπως οἱ μάρτυρες, γιατὶ κι αὐτὴ ἔχει ἀπὸ ἐπάνω της ἕνα δήμιο, τὸν διάβολο, ὁὁποῖος τὴν ἀναγκάζει νὰ ἀρνηθῇ διὰ τῆς βλασφημίας τὸν Θεό.

Ἂν παιδευόμαστε, ἀδελφοί μου, σήμερα ὡς λαός, εἶναι γιατὶ ὁ Κύριος μᾶς δίνει τὸν χρόνο, ὅπως στὴν περίπτωση τῶν δέκα λεπρῶν, νὰ ἐπιλέξουμε, ἂν θὰἐπιστρέφουμε πρὸς Ἐκεῖνον ἢ ὄχι, νὰ ἀποκαλύψουμε τὸ περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς μας εἴτε διὰ τῆς εὐγνωμοσύνης, εἴτε διὰ τῆς ἀγνωμοσύνης. Μακάρι νὰ κάνουμε τὴν καλύτερη καὶ συμφερότερη ἐπιλογή.

π. Στυλιανός Μακρής

Η ΛΕΠΡΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΛΕΠΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ -Αρχιμανδρίτης Μελέτιος Βαδραχάνης

Ένα περίεργο και παράξενο γεγονός βλέπουμε στο κείμενο του ευαγγελιστού Λουκά (17, 12-19)· βλέπουμε ότι ενώ ο πόνος, η απομόνωση, η δυστυχία, τα βάσανα των δέκα λεπρών τους οδήγησαν κοντά στο Χριστό, τους ανάγκασαν να τον αναγνωρίσουν ως δάσκαλο και αφέντη τους, η θεραπεία, η ευεργεσία, το σταμάτημα του πόνου τους και της κοινωνικής απομονώσεώς τους, τους οδήγησαν όλους, εκτός από ένα, στο να ξεχάσουν τον Χριστό. Και ξεχνώ σημαίνει απαρνούμαι, φεύγω μακριά από κείνον που είχα σχέσεις και δεν με ενδιαφέρει πλέον.

    Και το σημαντικό σ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι πριν ευεργετηθούν είχαν πίστη. Δεν είχαν φόβο η αμφιβολία μήπως και δεν θεραπευθούν. Γι’ αυτό κραυγάζανε· «Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς». Και ο Χριστός, για να τους δοκιμάσει, δεν τους θεράπευσε αμέσως. Τους είπε· «πηγαίνετε δείξετε τον εαυτό σας στους ιερείς», αφήνοντας να εννοηθεί, ότι αν το κάνουν αυτό θα γίνουν καλά. Και το είπε αυτό, διότι την εποχή εκείνη -ειδικά για το θέμα της θεραπείας της λέπρας- αρμόδιοι ήσαν οι ιερείς. Αυτοί δίνανε το απαιτούμενο πιστοποιητικό ότι κάποιος θεραπεύθηκε. Αυτοί επίσης διαπιστώνανε ότι κάποιος έχει λέπρα και δίνανε εντολή να φύγει από την πόλη. Και οι λεπροί ακούσανε τον Χριστό και πήγαν. «Και εγένετο εν τω υπάγειν αυτούς εκαθαρίσθησαν». Θεραπευθήκανε επειδή ακριβώς πιστέψανε.

    Κι όμως, τι παράξενο, ενώ ήταν πιστοί ξεχάσανε εν τέλει τον Χριστό. Πόσο μεγάλο πράγμα η πίστη και πόσο δύσκολο για κάθε εποχή! Κι όμως δεν αρκεί από μόνη της να σε κρατήσει κοντά στο Θεό. Χρειάζεται και η αγάπη και η ευγνωμοσύνη και η αφοσίωση στον ευεργέτη μας Θεό. Γι’ αυτό λέγει ο Παύλος «… και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί» (Α Κόρ. 13,2). Γι’ αυτό επίσης λέγει «...βεβαιούμενοι εν τη πίστει καθώς εδιδάχθητε, περισσεύοντες εν αυτή εν ευχαριστία» (Κολ. 2,7). Δηλαδή θ’ αποκτήσετε οντότητα πνευματική και αγιότητα και θα στερεωθείτε στη πίστη, και μάλιστα υπερεκπερισσού, εάν ευχαριστείτε τον Θεό συνεχώς δια τις ευεργεσίες του. Συνεπώς και αυτή η πίστη, για να διατηρηθεί και να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να συνοδεύεται από την ευγνωμοσύνη. Και όσο αυξάνει η ευγνωμοσύνη τόσο θα αυξάνει και η πίστη. Γι’ αυτό και ο Χριστός, αφού χόρτασε τους πεντακισχιλίους, έβαλε τους μαθητές του να μεταφέρουν τα δώδεκα κοφίνια με τρόφιμα που περίσσεψαν (Ματθ. 14,20), ώστε να διαρκέσει περισσότερο η θύμηση της ευεργεσίας και συνεπώς η ενίσχυση της πίστεως και της ευγνωμοσύνης τους. Το ίδιο έγινε και στο χορτασμό των τετρακισχιλίων, όπου για τον ίδιο λόγο περίσσεψαν επτά κοφίνια (Ματθ.15,17). Μάλιστα ο Παύλος θα ζητήσει, κάπως υπερβολικά θα λέγαμε, να ευχαριστούν οι πιστοί τον Κύριο «εν παντί»· ακόμη και για τα δυσάρεστα και επώδυνα γεγονότα της ζωής. Κι όμως, αν το κάνουν αυτό, τότε όχι μόνο θα είναι συνεχώς με τη μνήμη του Θεού και την αέναη προσευχή, αλλά θα είναι και συνεχώς χαρούμενοι, αφού -όπως λέγει ο ιερός Χρυσόστομος αλλά και οι στωικοί φιλόσοφοι- δεν είναι η φύση των γεγονότων, αλλά η διάθεση με την οποία τα αντιμετωπίζουμε, που μας κάνει ευτυχείς η δυστυχείς. «Πάντοτε χαίρετε, αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε» (Α  Θέσ. 5,17). Χαρά προσευχή και ευχαριστία είναι συνεχώς αλληλένδετα και αλληλοπεριχωρούμενα. Συνυπάρχουν και σ’ αυτή τη ζωή, αλλά και στην επέκεινα του τάφου. Κι ενώ οι άλλες θεολογικές αρετές -όπως η πίστη και η ελπίδα- καταργούνται, αυτές παραμένουν αιώνια και στο διηνεκές.

    Λοιπόν, ενώ έδειξαν πίστη οι δέκα λεπροί, οι εννέα δεν ένοιωσαν ευγνωμοσύνη και δεν γύρισαν να ευχαριστήσουν τον σωτήρα τους Χριστό. Πίσω απ’ αυτήν την περίπτωση των δέκα λεπρών κρύβεται η ανθρώπινη φύση μας. Η φύση η δηλητηριασμένη από την αμαρτία και την φθορά. Το πόσο εύκολα στρεφόμαστε από τον ουρανό στον Άδη. Σε στιγμές πόνου και στεναγμού σηκώνουμε τα χέρια και ζητάμε βοήθεια· ικετεύουμε επίμονα τον Θεό· δηλώνουμε υποταγή στο θέλημά του. Και, μόλις διαβεί η καταιγίδα και περάσει η μπόρα, τον ξεχνάμε μία για πάντα. Μια ματιά στη Γραφή μας παρουσιάζει αναρίθμητες περιπτώσεις αγνωμοσύνης.

    Ας σταθούμε σε μερικές απ’ αυτές. Πρώτα- πρώτα ας θυμηθούμε την περίπτωση του προπάτορά μας του Αδάμ. Έδειξε ανυπακοή στο Θεό, απιστία στα λόγια του ότι θα πεθάνει αν παραβεί την εντολή του, αλλά και αχαριστία του χειρίστου είδους. Άφησε τον ευεργέτη του και έγινε υποχείριος του διαβόλου που δεν του πρόσφερε τίποτα. Και όταν αργότερα ελέγχθηκε από το δημιουργό του, αντί ν’ αναλάβει την ευθύνη που είχε και να μετανοήσει, εκείνος επέρριψε την αιτία της πτώσεώς του στο Θεό. Ο άσωτος υιός, στη Καινή Διαθήκη, χορτασμένος από την περιποίηση, την προστασία, και την αγάπη του πατέρα του, σηκώνει ανταρσία και φεύγει. Τον ξαναθυμήθηκε, όταν πτώχευσε και βασανιζότανε ποικιλότροπα, και ευτυχώς μετανόησε και επέστρεψε. Αλλά και ως σύνολο ο άνθρωπος δείχνει την αχαριστία του. Ο ισραηλιτικός λαός ενώ απελευθερώθηκε από την δουλεία της Αιγύπτου με τα μύρια βάσανα και μαρτύρια, ενώ οδηγήθηκε στην πορεία προς τη γη του Ισραήλ μέσα από συνεχή θαύματα και ευεργεσίες, εν τούτοις, μόλις άργησε ο Μωυσής για σαράντα μέρες να φανεί, άφησε τον αληθινό Θεό, που εκείνη την ώρα παρέδιδε στον Μωυσή τη διαθήκη του, και λάτρευσε τον μόσχο τον χρυσό, που δημιούργησε ο Ααρών κατά παραγγελία του. Θυμότανε τον αληθινό Θεό, μόνο, όταν έφθανε σε οριακές καταστάσεις δυστυχίας και μαρτυρίου. Στην εποχή της Καινής Διαθήκης, οι ποικίλες ευεργεσίες του Μεσσία -σε προσωπικό η συνολικό επίπεδο- αμείφθηκαν με την απιστία, την εχθρότητα, την προδοσία, την σταύρωση, την άρνηση και την εγκατάλειψη. Και η αχαριστία συνεχίζεται και θα συνεχίζεται έως της συντελείας του αιώνος.

    Και κάτι που δεν πρέπει να μας διαφύγει από την περικοπή των δέκα λεπρών. Εκείνος που πράγματι ωφελήθηκε και αξιοποίησε εις το έπακρον την ευεργεσία του Χριστού είναι ο λεπρός Σαμαρείτης, που γύρισε να ευχαριστήσει τον Χριστό. Διότι θεραπεύθηκε και από τη λέπρα του σώματος και από τη λέπρα της ψυχής, δηλαδή, τη λήθη της ευεργεσίας, την αχαριστία, και την αυτονόμηση από το Θεό.

    Τη λέπρα του σώματος την θεράπευσε με την πίστη («η πίστις σου σέσωκε σε») και τη λέπρα της ψυχής με την ευγνωμοσύνη και την ευχαριστία.

    Γι’ αυτό ο Παύλος συνεχώς μας προτρέπει· «εν παντί ευχαριστείτε». ...

ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΛΕΠΡΩΝ-Έν παντί ευχαριστείτε.... του π. Γεωργίου Κονισπολιάτη

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ: 

Ο θάνατος (Αγ. Τύχων, αρχιεπ. Βορονέζ και Ζαντόνσκ)

Η σκέψη του θανάτου είναι ικανή να παρακινήσει τον αμαρτωλό σε μετάνοια. Μας είναι και γνωστός και άγνωστος ο θάνατος. Γνωστός, γιατί ξέρουμε ότι όλοι θα πεθάνουμε. Άγνωστος, γιατί δεν ξέρουμε πότε, πού και πώς θα πεθάνουμε. Όσο περισσότερο ζούμε, τόσο περισσότερο μικραίνει η ζωή μας, τόσο λιγοστεύουν οι μέρες μας και πλησιάζουμε στο θάνατο. Είμαστε πιο κοντά του σήμερα απ΄ό,τι χθές, αυτή την ώρα απ΄ό,τι την προηγούμενη. Ο θάνατος βαδίζει αόρατος πίσω απ΄τον καθένα και τον αρπάζει τότε που δεν το υποπτεύεται. Εντούτοις, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι - και μάλιστα οι υγιείς και οι δυνατοί - κάνουν τις ακόλουθες σκέψεις για τον ευατό τους:

- Εγώ θα ζήσω ακόμη αρκετά. Είναι πολύ μακριά το τέλος μου. Θα μαζέψω πλούτη και θα ευφραίνομαι. Μα ορμάει ξαφνικά εναντίον τους ο θάνατος και σβήνουν τα όνειρα και οι επιθυμίες. Και πεθαίνει γρήγορα εκείνος που έταξε στον εαυτό του μακροζωία. Και αφήνει τ΄αγαθά του και το σώμα του στον κόσμο εκείνος που ήθελε να συγκεντρώνει πλούτη. Άγνωστο λοιπόν μας είναι το τέλος, χριστιανοί.

Ο φιλάνθρωπος Θεός, που φροντίζει για το καλό μας, τα καθόρισε έτσι, ώστε να είμαστε πάντα έτοιμοι και να καταφεύγουμε στην ειλικρινή μετάνοια. Με ό,τι θα φύγει ο άνθρωπος από δω, μ΄αυτό και θα παρουσιαστεί μπροστά στο κριτήριο του Χριστού.

Αδελφοί, ας συλλογιστούμε προσεκτικά αυτά τα λόγια κι ας μετανοήσουμε, για να μην ταξιδέψουμε προς την αιωνιότητα με τις αμαρτίες μας και εμφανιστούμε μ΄αυτές σ΄εκείνο το δικαστήριο. Ο φιλεύσπλαχνος Θεός μας υποσχέθηκε το έλεός Του, δεν μας υποσχέθηκε όμως ότι θα ζούμε το επόμενο πρωί. Και τούτο, για να είμαστε προσεκτικοί, και όταν ξυπνάμε, να θυμόμαστε το θάνατό μας, να διορθώνουμε τον εαυτό μας, να ετοιμαζόμαστε για την έξοδό μας, ώστε να έχουμε μακάριο τέλος. Είναι φοβερή η ώρα του θανάτου.

Όλοι οι άγιοι τη σκέφτονταν κι έκλαιγαν, ικετεύοντας τον φιλάνθρωπο Θεό να τους ελεήσει εκείνη την ώρα. Εκπληκτικό! Να κλαίνε οι άγιοι στη σκέψη του θανάτου, και οι αμαρτωλοί ωστόσο να μη συγκινούνται, αν και καθημερινά κάποιον βλέπουν να πεθαίνει. Φτωχοί αμαρτωλοί! Γιατί κοιμόμαστε, ενώ ο διάβολος σαν κλέφτης αρπάζει τη σωτηρία μας; Ας γράψουμε στη μνήμη μας την ώρα του θανάτου και ας είμαστε έτοιμοι. Απ΄αυτήν θα εξαρτηθεί, αν ο άνθρωπος θα είναι αιώνια ευτυχισμένος ή αιώνια δυστυχισμένος.

Από το θάνατο ανοίγουν για τον καθένα οι πύλες της αιωνιότητας, ο δρόμος για την αιώνια μακαριότητα ή την αιώνια δυστυχία. Απ΄αυτόν τον σταθμό αρχίζει ο άνθρωπος να ζει ή να πεθαίνει αιώνια. Πού βρίσκονται τώρα όσοι έζησαν πρίν από μας και πέρασαν τη ζωή τους αμετανόητα, με κραιπάλες και ηδονές; Έφυγαν απ΄αυτόν τον κόσμο, αφήνοντας εδώ όλες τους τις χαρές. Οδηγήθηκαν καθένας στον τόπο του, περιμένοντας την τελευταία Κρίση, οπότε θα λάβουν την αμοιβή των έργων τους.

Γι΄αυτό εφόσον δεν ήρθε ακόμα για μας εκείνη η ώρα, ας στραφούμε ολόψυχα προς το Θεό μας με την πίστη και τη μετάνοια, ώστε να κερδίσουμε την αιωνιότητα. Αγαπητέ χριστιανέ! Ο θάνατος μας ακολουθεί βήμα προς βήμα χωρίς να τον βλέπουμε, και το τέλος φτάνει τότε που δεν το περιμένουμε. Γι΄αυτό να βρίσκεσαι συνέχεια σε κατάσταση μετάνοιας, έτοιμος παντού και πάντοτε για την αναχώρησή σου. Ο συνετός δούλος είναι πάντα άγρυπνος και περιμένει πότε θα τον καλέσει ο Κύριός του.

Αγρύπνα κι εσύ και περίμενε πότε θα σε καλέσει ο Κύριός σου, ο Χριστός. Να ζεις όπως θα ήθελες να σε βρει ο θάνατος. Να ζεις με ευσέβεια και να εργάζεσαι με φόβο και τρόμο για τη σωτηρία σου. Έτσι δεν θα στερηθείς την αιώνια σωτηρία, που μας δώρισε ο Κύριός μας με το αίμα Του και το θάνατό Του. Έτσι θα τελειώσεις τη ζωή σου χριστιανικά. Και είναι πραγματικά μακάριοι οι νεκροί εκείνοι πού πεθαίνουν πιστοί στον Κύριο και ενωμένοι μαζί Του".

(Από το βιβλίο “ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ”, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ)
πηγή

Κυριακή κθ΄ ἐπιστολῶν (Κολοσσαεῖς γ΄4-11): Ο νέος κατά Χριστόν άνθρωπος ,Αρχιμανδρίτου Καλλίνικου Νικολάου

«Ο ΝΕΟΣ ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

Μέ τήν σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἀγαπητοί μου, στό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ ὅλοι μας βλέπουμε, ὀφείλουμε νά βλέπουμε, τόν τέλειον ἄνθρωπο. Νά ἀγωνιζόμαστε νά φτάσουμε στήν πλήρη τελειότητα, εἰ δυνατόν τοῦ Θεανθρώπινου προσώπου τοῦ Κυρίου μας. Πρότυπο ἀνθρωπίνου προσώπου καί τέλειας κατά Θεόν ζωῆς μᾶς ἐδόθη ὁ Κύριος μας γιά νά τόν ἀκολουθήσουμε στά ἴχνη Του.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ἀπό τήν πρός Κολοσσαεῖς Ἐπιστολή του μᾶς παρουσιάζει αὐτόν τόν νέον ἄνθρωπο, τό καινούργιο πρότυπο. Αὐτός εἶναι ὁ κατά Χριστόν ἄνθρωπος. Αὐτός πού ζεῖ, συμπεριφέρεται, αἰσθάνεται, σκέπτεται, κρίνει, ἀποφασίζει, θέλει καί ἐνεργεῖ ὅπως ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός.

Ὅσοι ἔχουμε βαπτισθεῖ στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος εἴμαστε ὀρθόδοξοι χριστιανοί πρέπει, ὀφείλουμε νά προσπαθήσουμε μέ τόν ἀγώνα μας νά ὁμοιάζουμε ὅσο τό δυνατό περισσότερο στό νέο αὐτό πρότυπο. Μή λησμονοῦμε ὅτι γι’ αὐτό τό λόγο βαπτισθήκαμε, ἐνταχθήκαμε στήν Ἐκκλησία κι εἴμαστε χριστιανοί.

Ἄς δοῦμε λοιπόν ποιός εἶναι ὁ καινούργιος ἄνθρωπος, τό νέο πρότυπο γιά ὅλους μας.

1) Νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς τονίζει, ὅτι στήν νέα κατάσταση τῆς ζωῆς πού ἐντάχθηκε ὁ χριστιανός κατά τό βάπτισμα πρέπει νά ἀγνωίζεται ὥστε νά μήν ἔχει καμμία σχέση μέ τήν ἁμαρτία καί τήν προηγούμενη ἁμαρτωλή ζωή. Ὄχι βέβαια μέ τήν ἔννοια ὅτι εἶναι ἀδύνατο ὁ Χριστιανός νά διαπράξει ἁμαρτία, ἀλλά ὅτι εἶναι δυνατόν νά τήν ἀποφύγει.

Τό σημεῖο αὐτό ἄς τό προσέξουμε ἰδιαίτερα ὅσο μεγάλη κι ἄν εἶναι ἡ δύναμη τῆς ἁμαρτίας πού μᾶς ἕλκει γιά νά συγκατατεθοῦμε καί νά τήν διαπράξουμε ἄλλη τόση δύναμη διαθέτουμε μέσα μας καί ἀκόμη μεγαλύτερη γιά νά ἀντισταθοῦμε καί καί νά ὑποκύψουμε σέ κανένα πειρασμό σέ κανένα δέλεαρ τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς. Γι’ αὐτό καί ὅταν ἁμαρτάνουμε, ἁμαρτάνουμε μέ τήν συγκατάθεσή μας. Ὁμοίως μέ τήν θέλησή μας συμβαίνει καί τό ἀντίθετο ὁ ἄνθρωπος ὅταν θέλει μπορεῖ νά ἀποφύγει τήν ἁμαρτία.

Γι’ αὐτό ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προτρέπει νά δείξουμε ἔμπρακτα ὅτι δέν μᾶς ἐξουσιάζει ἡ ἁμαρτία. Πῶς; Κατά ποῖον τρόπον; «Νεκρώνοντας τά μέλη τά ἐπί τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν καί τήν πλεονεξίαν πού εἶναι εἰδωλολατρεία». Ἀποθέτωντας ὅλες τίς ἁμαρτωλές συνήθειες, ὀργή, θυμό, κακία, βλασφημία, αἰσχρολογία. Ὅλα αὐτά ἁπαρτίζουν καί χαρακτηρίζουν τόν παλαιόν ἄνθρωπον τῆς ἁμαρτίας γιά τήν διόρθωση τοῦ ὁποίου ἦλθε στόν κόσμο ὁ Χριστός. Αὐτόν τό παλαιόν ἄνθρωπο μέ τίς κακές συνήθειες τό ἁμαρτωλό πρότυπο πρέπει νά τό ἐγκαταλείψουμε. Νά διαφοροποιηθοῦμε ἀπ’ αὐτό. Νά ἀλλάξουμε τρόπο καί συνήθειες ζωῆς. Μᾶς τά λέει ὄμορφα ὁ Ἀπόστολος νά ξεντυθοῦμε τόν παλαιόν ἄνθρωπο. Σάν ἕνα βρώμικο κουρελιασμένο ροῦχο νά τό βγάλουμε ἀπό πάνω καί ἀπό μέσα μας. «Ἀπεκδυσάμενοι τόν παλαιόν ἄνθρωπο σύν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ».

2. Ἡ ἔνδυση τοῦ νέου ἀνθρώπου.

Νέος ἄνθρωπος θεωρεῖται ἐκεῖνος πού ὑπέστη διά τοῦ Χριστοῦ τέτοια ριζική ὑπαρξιακή μεταστροφή καί μεταλλαγή ὥστε νά μήν κυριαρχεῖται ἀπό τήν «σάρκα» δηλαδή ἀπό τίς προηγούμενες συνήθειες ἀλλά ἀπό τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστιανός ὀφείλει νά εὑρίσκεται σέ δυναμική πορεία συνεχοῦς ἀνανεώσεως. Ἀδιάκοπα μεταμορφώνεται ἀλλάζοντας τήν παλαιά ζωή τῆς ἁμαρτίας μέ τό νέο πρότυπο ζωῆς πού συνιστᾶ τήν νέα ζωή. Ὁ νέος ἄνθρωπος ἀγωνίζεται νά ὁδηγεῖται στήν ζωή του ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο τοῦ δείχνει τό τέλειο καί τόν δυναμώνει νά ἐπιτύχει.

Ἔτσι ὁ νέος ἄνθρωπος ἀνακαινίζεται διαρκῶς. Διαμορφώνεται «κατ’ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν», ὁ νέος τύπος ἀνθρώπου, ὁ καινός ἄνθρωπος μπορεῖ νά πραγματοποιηθεῖ μόνο διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Στήν παρηκμασμένη καί πληγωμένη ἀπό τά ἁμαρτωλά πάθη κοινωνία μας πολλοί εἶναι ἐκεῖνοι πού καλοῦν καί ὑπόσχονται στούς ἀνθρώπους μία «ἠθική βελτίωση» σάν λύτρωση ἀπό τήν ἐνοχή καί τήν ἀπογοήτευση τῆς ζωῆς τους. Ὅλες ὅμως αὐτές οἱ προσπάθειες δέν ὁδηγοῦν πουθενά γιατί ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται μόνος του μέ τίς δικές του δυνάμεις νά ἐλευθερωθεῖ. Αὐτό ὄχι ἁπλῶς εἶναι δύσκολο ἀλλά ἀκατόρθωτο. Γιατί ἐάν μποροῦσε ὁ ἄνθρωπος νά σωθεῖ καί νά ξεφύγει ἀγωνιζόμενος μέ τίς δικές του δυνάμεις δέν θά ἐρχόταν ὁ Θεός νά ἑνωθεῖ μέ τήν ἀνθρωπότητα. Μόνο ὁ Χριστός καί ὅσοι εἶναι ἑνωμένοι μαζί Του διά τῶν μυστηρίων καί τῆς πίστεως μποροῦν νά ξεπεράσουν τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία καί ἀσθένεια καί νά νικήσουν τήν ἁμαρτία καί ὅλες τίς ἐκδηλώσεις της.

Αὐτή ἡ ἀλήθεια δείχνει τήν μοναδικότητα τοῦ Λυτρωτοῦ Χριστοῦ. Μᾶς πληροφορεῖ καί μᾶς βεβαιώνει ὅτι μόνο μαζί μέ τό Ἰησοῦ Χριστό μποροῦμε νά περάσουμε στήν θεϊκή δόξα καί τήν ἐλευθερία τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ.

Ἀποτέλεσμα τῆς συνεχοῦς ἀνακαινίσεως τοῦ πιστοῦ εἶναι νά φθάσει στήν ἐπίγνωση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καί τοῦ μυστηρίου τοῦ Εὐαγγελίου ὁ χριστιανός πού ἀγωνίζεται νά καθαρισθεῖ ἀπό τά πάθη του, ὅσο καθαρίζεται τόσο περισσότερο γνωρίζει, ἀντιλαμβάνεται, καταλαβαίνει δηλαδή τί θέλει ὁ Θεός ἀπ’ αὐτόν καί προσπαθεῖ νά τό ἐπιτύχει.

Ὁ πιστός πού βρίσκεται σέ μία τέτοια πορεία κατανοεῖ καί τό μυστήριο τοῦ Εὐαγγελίου σέ ἀντίθεση μέ τόν «παλαιόν ἄνθρωπο», τόν ζῶντα μέ τίς ἁμαρτωλές συνήθειές του πού δέν ἔχει ἐπίγνωση τοῦ μυστηρίου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Βέβαια δέν εἶναι αὐτοί οἱ μοναδικοί καρποί τοῦ ἀγώνα γιά μεταμόρφωση κατά τό πρότυπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεός Πατέρας ἐπιφυλάσσει πλῆθος δωρεῶν καί εὐλογιῶν σ’ ὅσους θά ἀγωνισθοῦν νά ζήσουν σύμφωνα μέ τόν νέον κανόνα πού μᾶς γνωρίσθηκε μέσω τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀδελφοί μου

Ἡ ἀγαθότητα καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ μᾶς παρέχει τήν δυνατότητα μᾶς δίνει τήν εὐκαιρία νά ξεχωρίσουμε ἀπό τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί τῶν παθῶν. Νά νεκρώσουμε μέσα μας τίς ἁμαρτωλές ἐπιθυμίες. Νά μήν ἐνεργοῦμε ἁμαρτωλά. Αὐτό μποροῦμε νά τό ἐπιτύχουμε ἐφ’ ὅσον τό θελήσουμε. Στήν συνέχεια νά προσπαθήσουμε νά συμμορφωρθοῦμε μέ τό χαρακτῆρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὅλα αὐτά μποροῦμε νά τά κατορθώσουμε μέσα στήν Ἐκκλησία, ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Γράφει: Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης κ. Καλλίνικος Νικολάου,

Πηγή: http://www.imkby.gr

«Ἔπεσεν ἐπί πρόσωπον παρά τούς πόδας αὐτοῦ (του Ιησού) εὐχαριστῶν αυτῷ»! Κυριακή ΙΒ Λουκά

Ξένος αλλά ευγνώμων!

«Ἔπεσεν ἐπί πρόσωπον παρά τούς πόδας αὐτοῦ (του Ιησού) εὐχαριστῶν αυτῷ»!

Κραυγή πόνου! Κραυγή σπαρακτική από δέκα φωνές βραχνές δυστυχισμένων ανθρώπων, καταπληγιασμένων, παραμορφωμένων, φτάνει στην ακοή του Ιησού.

Γυρίζει. Τους βλέπει με συμπάθεια θεϊκή. Δείχνει στοργή να τους ακούσει.

Τι του ζητάνε;

«Ἰησού ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς»

— Κύριε Ιησού, κάνε το έλεός σου σε μας.

Αλλά τι έλεος;

Τι άλλο! Ζητάνε να τους χαρίσει την υγεία τους, που την έχουν χάσει από την τρομερή αρρώστια, τη λέπρα! Αυτή τους έχει παραμορφώσει με πρηξίματα και πληγές. Εξαιτίας της τους έχουν απομονώσει. Γι’ αυτό και στον Κύριο φωνάζουν από μακριά και δεν πλησιάζουν. Άνεργοι πλανιούνται στις ερημιές μακριά από τους ανθρώπους. Έχουν στερηθεί και τα πιο αγαπητά τους πρόσωπα, γονείς, συζύγους, αδέλφια κι αυτά τα πολυαγαπημένα τους παιδιά!

Ο Κύριος τους βλέπει όλους με απέραντη στοργή.

— Πηγαίνετε, είπε, στους ιερείς να δείξετε το σώμα σας, για να βεβαιώσουν εκείνοι — σύμφωνα με τη διάταξη του νόμου — αν έχετε γίνει καλά.

Πείστηκαν όλοι και ξεκίνησαν. Καθώς πήγαιναν, ένιωσαν την επίδραση του λόγου του Ιησού. Το σώμα τους θεραπεύτηκε. Το δέρμα τους καθάρισε τέλεια από τη λέπρα. Ένιωσαν γεροί, δυνατοί!

Αλλά για δες τώρα τι περίεργα που φέρονται!

Ενώ πριν όλοι τους, και οι δέκα, συντροφεμένοι στον πόνο τους φώναζαν παρακαλώντας τον Ιησού να τους θεραπεύσει, τώρα στη χαρά τους σκορπίζουν. Ένας μονάχα ξεχωρίζει και παίρνει το δρόμο του γυρισμού δοξολογώντας τον Θεό, που τον έκανε καλά.

Έρχεται τρέχοντας να βρει τον Ιησού. Τα πόδια του, τα πριν πληγιασμένα, που δεν τά ‘νιωθε, γιατί ήταν μουδιασμένα σαν ξερά, τρέχουν δυνατά και γρήγορα. Τρέχει κι όλο φωνάζει: “Δόξα σοι, Κύριε! Δόξα σε σένα Παντοδύναμε Θεέ!”.

Σαν έφτασε στον Κύριο — πηγαίνει  κοντά Του — πέφτει στα πόδια Του με το πρόσωπο κάτω, μπρούμυτα, και δεν παύει να λέει ολόθερμο το «ευχαριστώ» του.

Είναι ο Μέγας Ευεργέτης του κι από τα βάθη της ψυχής του προσφέρει σαν ευωδιαστό λουλούδι, την ευγνωμοσύνη του: «Σε ευχαριστώ, Κύριε, που με γιάτρεψες, ας είναι τρισδοξασμένο το όνομά Σου!…»

Κι αυτός ήταν Σαμαρείτης! Λιγότερο φωτισμένος από τους Ιουδαίους.

— Δεν καθαρίστηκαν και οι δέκα; ρώτησε ο Κύριος με απορία δηλωτική της αγνωμοσύνης τους. Οι άλλοι εννέα που είναι; Χάθηκαν να γυρίσουν πίσω να δώσουν δόξα στο Θεό, εκτός από τούτον τον ξένο;…

— Σήκω και πήγαινε, λέει ο Κύριος στον ευγνώμονα Σαμαρείτη. Η πίστη σου δε θεράπευσε μόνο το σώμα σου. Έκανες καλή αρχή, που θα σε οδηγήσει και στην πνευματική σωτηρία.

Αλήθεια πού είναι οι άλλοι εννέα; Γιατί δε θυμήθηκαν να γυρίσουν να δοξολογήσουν τον Θεό και να ευχαριστήσουν τον παντοδύναμο Ευεργέτη τους;

Τους συνεπήρε η χαρά της θεραπείας τους! Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Στον πόνο μας, στις δυσκολίες μας καταφεύγουμε στο Σωτήρα Κύριο. Μα στη χαρά ξεχνάμε ότι τον είχαμε παρακαλέσει να μας βοηθήσει. Και δεν πηγαίνουμε να σταθούμε ευλαβικά μπροστά Του και να Του εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για τη θεϊκή Του αγάπη.

Και οι ευεργεσίες, που δεχόμαστε από το Θεό, είναι πλήθος αμέτρητο! Πολλές μας είναι γνωστές. Μα είναι άπειρες αυτές που μας μένουν άγνωστες. Τις ξέρει μόνο Εκείνος. Όμως κι εμείς κάποτε στεκόμαστε απορημένοι και λέμε:

— Αλήθεια, πώς σωθήκαμε τότε; Ποιος μας έδωσε την έμπνευση να φύγουμε νωρίτερα ή και αργότερα; Ή να αλλάξουμε θέση και έτσι ν’ αποφύγουμε τον κίνδυνο;

Πόσοι δεν έχουμε σωθεί με του Πανάγαθου Κυρίου την παντοδύναμη επέμβαση από πλήθους κινδύνους, που μας περικυκλώνουν! Άλλοτε σε ώρα ταξιδιού ή τολμηρού παιχνιδιού κι άλλοτε σε ώρα επικίνδυνης δουλειάς ή και σε απρόσμενες θεομηνίες: ανεμοθύελλες, σεισμούς, πλημμύρες…

Και δεν είναι μόνο οι κίνδυνοι οι σωματικοί από αρρώστιες και δυστυχήματα και ξεγλιστρήματα θανάσιμα, που μας έσωσε ο Κύριος. Είναι προπάντων τα ανεπανόρθωτα πεσίματα τα ηθικά από τα οποία μας πρόλαβε αμέτρητες φορές και μας έσωσε από βέβαιο ψυχικό θάνατο. Μας άναψε το σήμα του κινδύνου και μας γλίτωσε από ανθρώπους που μας κάνουν δήθεν το φίλο, για να μας παρασύρουν χωρίς να το καταλάβουμε μακριά από το Σωτήρα Χριστό, μακριά από την οικογένεια. Να μας σπρώξουν έτσι εύκολα στον κατήφορο της αμαρτίας με θολωμένο το μάτι της ψυχής με αλυσοδεμένη τη θέληση από τα ναρκωτικά, από τα οινοπνευματώδη ποτά, από την κατάπικρη γεύση της αμαρτίας…

Μας χαρίζει ακόμη ο Θεός το θείο φωτισμό Του. Με αυτόν κάθε παιδί, κάθε νέος προοδεύει ανάλογα με την ηλικία του στα μαθήματα και αποκτά διανοητική και πνευματική μόρφωση. Προοδεύει στα γράμματα και στην αρετή…

Ένας μονάχα βρέθηκε να γυρίσει και να ευχαριστήσει τον Κύριο; Οι άλλοι εννέα που είναι;

Τους τράβηξε ο κόσμος. Οι άνθρωποι! Οι συγγενείς! Οι φίλοι…

Αυτό συμβαίνει συχνά και σε μας. Δίνουμε πολλή προσοχή στη συμμετοχή των ανθρώπων στη χαρά μας. Και δε σκεπτόμαστε τον πρωταίτιο της χαράς και της ευτυχίας μας. Ξεχνάμε να δοξολογήσουμε το Θεό. Να ευχαριστήσουμε το Σωτήρα Κύριο.

Και να! Βρισκόμαστε στην αρχή του καινούργιου χρόνου. Πόσοι από εμάς άραγε διαθέσαμε λίγο χρόνο, για να σκεφτούμε τις πάμπολλες ευεργεσίες που μας χάρισε ο Θεός μέσα στο χρόνο που πέρασε και σε μας και σε ολόκληρη την οικογένειά μας, τους γονείς μας, τα αδέλφια μας;…

Σταθήκαμε να Τον ευχαριστήσουμε ολόθερμα για όλες αυτές;

Μια ανασκόπηση στα γεγονότα του περασμένου χρόνου θα είναι χρήσιμη, έστω κι αν είναι αργοπορημένη. Τα πλούσια θεϊκά δώρα που λάβαμε, θα μας παρακινήσουν να προσπέσουμε στον Κύριο. Να Τον δοξολογήσουμε και να Τον ευχαριστήσουμε με όλη μας την ψυχή και την καρδιά.

Η ευγνωμοσύνη μας θ’ ανοίξει το δρόμο, για να δεχθούμε από τον Κύριο νέες ευεργεσίες, πολλές και πολυποίκιλες, υλικές και πνευματικές.

Εκείνος και τη ζωή μας θα προστατεύει και την ψυχή μας θα σώζει από θανάσιμα ξεγλιστρήματα στους δρόμους της αμαρτίας.

Με τις ουράνιες δυνάμεις Του, τους Αγίους Αγγέλους Του, θα μας οδηγεί και το νέο χρόνο, κι όλα τα χρόνια της ζωής μας σε δρόμους φωτεινούς της αληθινής ζωής, της πραγματικής χαράς και ευτυχίας.

Κυριακή ΙΒ Λουκα υπό του Αρχιμανδρίτου Νικηφόρου Πασσᾶ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λκ. ιζ΄, 12-19)

Ἄσχημο πρᾶγμα ἡ ἀχαριστία. Καὶ θλιβερὸ τὸ φαινόμενο, ὁ εὐεργετηθεὶς νὰ γυρνάει τὴν πλάτη στὸν εὐεργέτη. Νὰ τὸν χαρακτηρίζει ἡ ἔλλειψη εὐαισθησίας ἔκφρασης εὐγνωμοσύνης! Καὶ εὐχαριστίας! Νὰ λαμβάνει τὰ δῶρα, νὰ εὐεργετεῖται πλουσιοπάροχα καὶ νὰ ἀποδίδει ἀχαριστία!

Αὐτὴ τὴ στάση τήρησαν οἱ ἐννέα ἀπὸ τοὺς δέκα θεραπευθέντες λεπροὺς τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου. Ἐνῶ καὶ οἱ δέκα δέχθηκαν τὴν εὐεργεσία τῆς θεραπείας τους ἀπὸ τὸν Χριστό, μόνο ὁ ἕνας αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη νὰ εὐχαριστήσει. Καὶ αὐτὸς ἦταν Σαμαρείτης.

«Ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸ πρόσωπο κατὰ γῆς καὶ τὸν εὐχαριστοῦσε». Καὶ ὁ Χριστὸς βλέποντάς τον μόνον αὐτὸν αἰσθάνθηκε πικρία. Ὄχι γιατὶ ἐπιζητοῦσε τιμὲς καὶ προσκυνήματα. Δὲν τὰ ἔχει ἄλλωστε ἀνάγκη αὐτὰ. Μὰ λυπήθηκε ἐπειδὴ οἱ ἐννέα, μέσα στὴν χαρὰ τῆς θεραπείας ἀπὸ τὴνλέπρα, δὲν ἔννοιωσαν τὴν ἀνάγκη νὰ εὐχαριστήσουν τὸν εὐεργέτη τους, τὸν Θεό.

Ἐτούτοι οἱ ἐννέα ἀγνώμονες, μετὰ τὴν θεράπεια τους, λησμόνησαν τὴν πρώτη τους κατάσταση. Λησμόνησαν τὶς παρακλητικὲς κραυγές τους, «Ἰησοῦ προστάτη, ἐλέησέ μας». Λησμόνησαν πὼς ὁ Χριστὸς ἦταν ἡ μόνη τους ἐλπίδα. Ὅλα τὰ λησμόνησαν. Τώρα σὰν γίνανε καλά! Καὶ ξαναμπαίνουν «στὸ θανατερὸ κύκλο τῆς ψευτιᾶς καὶ τῆς ἀλαζονείας, ποὺ στὸ πρῶτο της γνώρισμα εἶναι ἡ λησμονιὰ τῆς πηγῆς τῆς ζωῆς», ποὺ εἶναι ὁ Χριστός.

Ἔτσι παρατηρεῖται τὸ παράδοξο φαινόμενο, ὁ μὲν Σαμαρείτης νὰ ἐκδηλώνει τὴν εὐγνωμοσύνη του πρὸς τὸν Χριστό, ἐνῶ οἱ Ἰουδαῖοι νὰ δείχνουν ἀχαριστία. Αὐτοὶ ποὺ ἦσαν περισσότερο φωτισμένοι καὶ διδαχθέντες ἀπὸ ποικίλους διδασκάλους, νὰ ντροπιάζονται ἀπὸ ἄλλους «οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦντια μόνο ἀπὸ τὸ φωτισμὸ τῆς συνειδήσεώς τους καὶ τοῦ ἀγράφου νόμου ἐντός των».

Κι αὐτὸ φυσικὰ ἀποτελεῖ ἐπιβαρυντικὸ στοιχεῖο τῆς ἀχαριστίας τῶν Ἰουδαίων. Ἐπειδὴ ἐτοῦτοι ὡς φωτισθέντες ἀπὸ τὸ νόμο, ἀπὸ τοὺς Προφῆτες, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι περισσότερο εὐγνώμονες πρὸς τὸν Θεό.

Ὅμως ὁ Χριστὸς ἀποδεικνύεται πλούσιος καὶ συνεχὴς εὐεργέτης τῶν ἀνθρώπων. Ἀποστέλει τὰ δῶρα Του, τὴν εὐλογία Του καὶ τὴν ἀγάπη Του σ’ ὅλους. Καὶ στοὺς εὐγνώμονες, ποὺ εἶναι οἱ λιγότεροι καὶ τοὺς ἀγνώμονε, ποὺ εἶναι οἱ περισσότεροι. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐδῶστὴ θεραπεία τῶν δέκα λεπρῶν, ἐνῶ ἐγνώριζε τὴν ἀχαριστία τῶν ἐννέα, ἐντούτοις παρέχει τὴν χάρη Του σ’ ὅλους. Ἔτσι ἡ ἀγνωμοσύνη τῶν ἐννέα, «δὲν ἐκώλυσε τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς ἀναξίους εὐεργετῆσαι».

Ὁ Χριστὸς λοιπὸν εὐεργετεῖ τοὺς ἀνθρώπους γιατὶ σκοπός Του εἶναι «ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ Αὐτοῦ». Νὰ τοὺς κάνει παιδιὰ τοῦ Θεοῦ «ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν». Δίχως διακρίσεις καὶ δίχως διαχωρισμούς, κατὰ τὸν λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὅτι, διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας».

Ἄρα ὁ Θεὸς θέλει διακαῶς νὰ μᾶς εὐεργετήσει καὶ διασώσει. Ἐμεῖς δὲ οἱ ἄνθρωποι βρισκόμενοι κάτω ἀπὸ τὸ «θέλει» τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξή μας κρεμιέται ἀπ’ αὐτὸ τὸ «θέλει». Ἐπειδὴ «ὁ Θεὸς εἶναι ἕνα θέλημα στὸν οὐρανὸ κι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα θέλημα στὴ γῆ. Κι ἐκεῖνο ποὺ συνδέει αὐτὴν τὴν ἀπόσταση, εἶναι τὸ αἴτημα τῆς προευχῆς μας, «γεννηθήτω τὸ θέλημά Σου!»

Μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴν πλούσια καὶ καθολικὴ εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀγωνιᾶ γιὰ τὴ δική μας σωτηρία. Ποὺ μᾶς «καταδιώκει» λὲς γιὰ νὰ μᾶς διασώσει, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὁ Ψαλμικὸς στίχος ὑπογραμμίζει· «τὸ ἔλεος Σου Κύριε καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου», ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ αἰσθάνεται συγκλονισμένος.

Ἐπειδὴ ὁ Θεὸς τὸν νοιάζεται καὶ καταθέτει καθημερινῶς ἡ βοήθειά Του γι’ αὐτὸν. Τότε μέσα στὸν ἄνθρωπο γεννιέται τὸ αἴσθημα τῆς εὐγνωμοσύνης. Σκιρτάει ἡ ὕπαρξή του ἀπὸ ἐπιθυμία εὐχαριστίας πρὸς τὸ Θεό, γιατὶ ὡς Πατέρας, εἶναι ὁ πολύτιμος εὐεργέτης του.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, κάθε ἡμέρα καὶ κάθε στιγμὴ ὁ Χριστὸς μᾶς ἐγγίζει περνώντας δίπλα μας μήπως ἰδεῖ καὶ ἀκούσει ἐὰν κάποιος Τὸν ἀναζητεῖ καὶ Τὸν ἐπικαλεῖται. Ἐπειδὴ «ἕνα πράγμα τὸν ξεκουράζει, νὰ παίρνει ἐπάνω του τὰ βάρη τῶν ἀνθρώπων». Καὶ μιὰ χαρὰ ἔχει, νὰ δίνει χαρά. Καὶ μιὰ προσδοκία ὑπάρχει νὰ ἰδεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ τὸν ἀναζητεῖ. Γιατὶ «ὅλοι οι ἄνθρωποι θέλει νὰ σωθοῦν» καὶ ὁ Ἴδιος διαβεβαιώνει πὼς «μπορεῖ νὰ σώζει συνεχως, εἰς τὸ παντελές».

Σὰν παιδιὰ δὲ τοῦ Θεοῦ εἴμαστε κάτω ἀπὸ τὸ «θέλει» τοῦ Θεοῦ. Τοῦ εὐεργέτου Πατέρας μας. Καὶ ὅταν προσφέρει τὸ καλὸ καὶ ὅταν ἐπιτρέπει τὸ κακό. Καὶ ὅταν τρέχει νὰ μᾶς ἀκούσει «κι ὅταν μακροθυμῇ σάμπως νὰ μὴν ἀκούῃ καὶ νὰ μὴ βλέπῃ, μὲ ὅλ’ αὐτὰ κατεργάζεται τὴν σωτηρία μας». Γι’ αὐτὸ γιὰ ὅλ’ αὐτὰ ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη καὶ εὐχαριστία στὸν Θεὸ -Πατέρα, ποὺ εἴμαστε πάντα μέσα στὴ σκέψη Του!