Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Παρασκευή, Ιουνίου 19, 2015

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Ἡ βία τῶν οἰκουμενιστῶν





Ἡ βία τῶν οἰκουμενιστῶν
Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ἀπειλεῖ τήν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων. Ἤδη βλέπουµε δύο κατηγορίες ἀνθρώπων, πού τούς χωρίζει βαθύ ρῆγµα, τό ὁποῖο συνεχῶς διευρύνεται καί σέ λίγο θά εἶναι δύσκολο νά γεφυρωθεῖ. Ἀπό τή µιά µεριά εἶναι ἐκεῖνοι πού συµφωνοῦν µέ τόν Οἰκουµενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολοµαῖο καί πανηγυρίζουν ἐπιπολαίως γιά τά «κατορθώµατά του», ἐνῶ στήν ἄλλη µεριά βλέπουµε τούς διαφωνοῦντες, οἱ ὁποῖοι µέ περισσό θάρρος ἀγωνίζονται γιά τή µαταίωση τῶν δολίων σχεδίων τῶν οἰκουµενιστῶν.
Οἱ πρῶτοι δέν ἔχουν ἰδιαίτερη σχέση µέ τήν Ἐκκλησία καί τάσσονται στό πλευρό τοῦ Πατριάρχη γιά καθαρά πολιτικούς καί ἰδιοτελεῖς σκοπούς. Τόν βλέπουν ὡς πολιτικό ἡγέτη, ὁ ὁποῖος µαζί µέ τόν ἀγαπηµένο του ἀδελφό, τόν Πάπα τῆς Ρώµης, θά συµβάλλουν στήν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» καί τήν εἰρήνη τοῦ σύµπαντος κόσµου! Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί εἶναι ὑλόφρονες, ἄπιστοι, µαταιόδοξοι, συµφεροντολόγοι, φιλήδονοι καί πολλά ἄλλα. Ὡστόσο, πλαισιώνουν τόν Πατριάρχη, δέχονται ὑποκριτικῶς τίς εὐλογίες του καί τόν διαβεβαιώνουν ὅτι εἶναι κοντά του καί ὑποστηρίζουν θερµά τό πολυσχιδές ἔργο του, ἐνῶ δέν γνωρίζουν οὔτε τό ἀλφάβητο τῆς πίστης! 

Ἀντίθετα, οἱ δεύτεροι, οἱ διαφωνοῦντες, εἶναι ἀσάλευτοι στήν πίστη, φτωχοί, στερηµένοι, πειραζόµενοι καί διωκόµενοι. Ἀντιστέκονται σθεναρά καί ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ οἰκουµενισµός εἶναι κίνηµα δαιµονικῆς ἔµπνευσης, προκειµένου νά παραδοθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία στόν παπισµό! Ὅλα τά ἄλλα πού λέγονται εἶναι στάχτη στά µάτια. Ἀντιµισθία τῆς σθεναρῆς τους ὁµολογίας εἶναι ἡ περιφρόνηση, ἡ φτώχεια, ὁ ἐµπαιγµός καί τό µαρτύριο.
Οἱ συµφωνοῦντες µέ τόν οἰκουµενισµό δέν ἔχουν πουθενά στήριγµα. Ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ ἐµπειρία τῶν ἁγίων τούς ἔχουν καταδικασµένους. Ἀντίθετα, ἡ στάση τῶν διαφωνούντων στηρίζεται στούς λόγους τοῦ Χριστοῦ: «Εἰ ἐµέ ἐδίωξαν καί ὑµᾶς διώξουσιν» καί «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βιάζεται καί οἱ βιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν».
 Ὁ Φώτης Κόντογλου, σέ ἀνοικτή ἐπιστολή πρός τόν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα,ἔγραφε τό 1965: «Καί σεῖς οἱ ποιµένες τοῦ λαοῦ τί εἴδους ποιµένες εἶσθε; Τά πρόβατα τά ὁποῖα σᾶς ἐνεπιστεύθη ὁ Χριστός τά παραδίδετε εἰς τούς λύκους.Συναυλίζεσθε µέ τούς ἄρχοντας τοῦ κόσµου τούτου τοῦ παρερχοµένου, διότι ἐζηλώσατε τήν δόξαν αὐτῶν καί οὐχί τήν δόξα τοῦ Θεοῦ. Ὑπετάξατε τήν πίστιν εἰς τούς ἁµαρτωλούς ἀνθρώπους τῶν κοσµικῶν ἐπιθυµιῶν, οἵτινες ὁδηγοῦνται ἀπό τόν σατανᾶν. Παραδόθητε καί παρεδώσατε τά πρόβατα εἰς τόν ἄρχοντα τοῦ κόσµου τούτου, εἰς τόν κατέχοντα τήν ὕλην, τόν χρυσόν, τάς ἐφευρέσεις καί τάς µηχανάς, αἱ ὁποῖαι καταπλήττουν τά πλήθη, ὡς θαύµατα τοῦ ἀντιχρίστου. Παρεδόθητε καί παρεδώσατε τά πρόβατα εἰς τήν ψευδώνυµον γνῶσιν, «τήν κενήν ἀπάτην», τήν διδασκοµένην εἰς τάς χώρας τῆς ἀθεΐας καί τῆς ἀπογνώσεως, ὅπου οὐκ ἔστιν οὐδέ ὀσµή τῆς αἰωνίου ζωῆς καί τῆς ἀληθοῦς γνώσεως, τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ» (Ἀντιπαπικά, 1983, σελ. 16) Καί γιά τίς ἀντιδράσεις τῶν οἰκουµενιστῶν ἀπέναντι στούς γενναίους ὁµολογητές τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔγραφε: «Ἀκονίσατε τήν µάχαιραν τῆς αἰσχύνης.Ἀποστείλατε τά ὄργανα τῆς βίας, τά ὁποῖα σᾶς δορυφοροῦν καί µέ τά ὁποῖα εἶναι πάντοτε πάνοπλος ἡ ἀποστασία. Ἀποστείλατέ τα ἐναντίον µας. Ἤδη εἰς τό Ἅγιον Ὄρος ἐνεφανίσθη τό αἱµατωµένον καί ἀποτρόπαιον φάσγανον τῆς βίας, διά νά ἐνσπείρῃ τόν τρόµον εἰς τάς ἁγίας καρδίας τῶν γερόντων, τῶν ἀσκητῶν καί τῶν ἐρηµιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν ἐν δοκιµασίαις, ἐν στερήσει, ἐν τελείᾳ ἀπαρνήσει τοῦ σαρκίου των, διά νά εὐαρεστήσουν τόν Κύριον. Τό φρικτόν πρόσωπον τῆς βίας ἐµφανίζεται ὡς τό τῆς µυθικῆς κεφαλῆς τῆς Μεδούσης εἰς τόν ἁγιασµένον κῆπον τῆς Παναγίας. Καί ὄπισθεν αὐτοῦ τοῦ βδελύγµατος τῆς βίας εὑρίσκεσθε σεῖς, οἱ “ποιµένες οἱ µισθωτοί”, οἱ τρίδουλοι τῶν ἀρχόντων τοῦ σκοτεινοῦ κόσµου τοῦ χρήµατος, τῆς ἀθεΐας, τοῦ ἐκφυλισµοῦ καί πάσης ἀκολασίας» (Ὅπ. παρ., σελ. 17).
Ὁ ἀείµνηστος Κόντογλου παροµοιάζει τή βία τῶν οἰκουµενιστῶν µέ τό κεφάλι τῆς γοργόνας, πού λεγόταν Μέδουσα, πού ἀντί γιά µαλλιά εἶχε µεγάλα φίδια καί ὅποιος τήν κοιτοῦσε πέτρωνε ἀπό τόν φόβο. ∆υστυχῶς, στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας συχνά τιµωροῦνται οἱ ἐνάρετοι καί οἱ ζηλωτές, ἐνῶ οἱ ἁµαρτωλοίµένουν στή θέση τους καί συχνά προάγονται προκλητικῶς, γιά νά συνεχίσουν τήν ἄγρια συµπεριφορά τους ἀπέναντι στούς εὐσεβεῖς! Πρόκειται γιά φοβερό κατάντηµα. Ἡ ἄθλια ἱστορία τῶν οἰκουµενιστῶν ἐπαναλαµβάνεται καί στίςµέρες µας µέ δαιµονική ἐπιµονή καί χωρίς καµιά ἀναστολή. Προχωροῦν γιά τήν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» καί ἀδιαφοροῦν γιά τίς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων, τούς ὁποίους ἀπειλοῦν, ἀλλά καί τιµωροῦν, χωρίς καµιά ἀπολογία. Οἱ οἰκουµενιστές, οἱ εὑρισκόµενοι εἰς τόπον Χριστοῦ, ἀκολουθοῦν τήν τακτική τῶν Φαρισαίων καί τῶν Γραµµατέων ἀπέναντι στό Χριστό!

Ορθόδοξος Τύπος, 19/06/2015

Δὲν εἶμαι μάγος οὔτε προφήτης ( Αγιος Πορφύριος )





Μοῦ ἔλεγε, μιὰ μέρα: «Ἐγὼ δὲν εἶμαι μάγος, δὲν εἶμαι προφήτης. Δὲν λέω ὅτι εἶδα τὴν Παναγία, ὅτι θὰ γίνει πόλεμος. Ἐγὼ εἶμαι ἕνας μεγάλος ἁμαρτωλὸς καὶ προσεύχομαι ταπεινὰ στὸν Χριστό, νὰ μὲ ἐλεήσει». Ἡ τελευταία φράση του ἀποτελοῦσε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα τῆς ζωῆς του, ἐμεῖς ὅμως δὲν τὸ βλέπαμε. Μ᾿ αὐτὸ τὸ θαῦμα, ἀνέβηκε ἀθόρυβα καὶ μυστικά, ἕνα ἕνα τα σκαλοπάτια τῆς ἁγιότητος. Ἀξιώθηκε ν᾿ ἀκούσει τὴν φωνὴ τοῦ Χριστοῦ: «ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐὰν ποιῆτε ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν. 

Οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε τί ποιεῖ αὐτοῦ ὁ κύριος· ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους, ὅτι πάντα ἃ ἤκουσα παρὰ τοῦ πατρός μου ἐγνώρισα ὑμῖν». Τὰ ἀποτελέσματα τῆς τελειώσεως τῆς ἀγάπης του, γίνονταν γνωστά, ὅλο καὶ σὲ περισσότερους, ποὺ συνέρρεαν στὸ Μοναστήρι του. 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Κοντὰ στὸν Γέροντα Πορφύριο” ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ: ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ

πηγή

ΓΕΡΟΝΤΑ Η ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΗ ΧΡΟΝΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ; O ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΔΑΚΡΥΣΕ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΝΑΙ.....ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΝΟΝΑ.

ΓΕΡΟΝΤΑ Η ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΗ ΧΡΟΝΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ;
O MΕΓΑΛΟΣ ΑΥΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΔΑΚΡΥΣΕ ΚΑΙ ΕΙΠΕ
-ΝΑΙ.....ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΝΟΝΑ.
ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΔΙΚΑΙΟΣ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΘΩΣ. 23-10-2013.


το είδαμε εδώ

Η Ημερομηνία των Γεγονότων.


Ο Θεός διαστέλλει και συστέλλει το χρόνο
ανάλογα με την Μετάνοια του ανθρώπου.
π. Μάξιμος Ιβηρίτης

Τις Προφητείες ενός Αγίου
μονάχα Άγιος μπορεί να τις ερμηνεύσει...
π. Δαυίδ Καρεώτης

Γιώργος Θαλάσσης 
Η πορεία του Γένους μας ομοιάζει με την επίγεια ζωή του Κυρίου μας.
Κανένα έθνος στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν σταυρώθηκε όσο το δικό μας και κανένα δεν κατάφερε να παραμείνει ζωντανό μετά από τόσες συμφορές και να Ανασταίνεται σαν νέος Φοίνικας!
Το 1453 το Γένος μας ανέβηκε το Μεγάλο Γολγοθά και βυθίστηκε στο αίμα μετά από χιλιετείς επιθέσεις μίσους και κακίας από όλες τις πλευρές του ορίζοντα και από όλα τα έθνη.

Η μάχη όμως δεν τελείωσε το 1453. Συνεχίστηκε στους σκοτεινούς αιώνες της σκλαβιάς με τις δεκάδες επαναστάσεις, συνεχίστηκε το '21, συνεχίστηκε στους Βαλκανικούς και συνεχίζεται σήμερα που έχουμε φτάσει στο ναδίρ της ιστορίας μας.
Σταυρωθήκαμε όπως ο Κύριος και όπως ο ευγνώμων ληστής ελπίζουμε να τον ακολουθήσουμε στην Ανάσταση και στη Σωτηρία.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, ότι Γολγοθάς χωρίς μετάνοια ισούται με τον ληστή εξ ευωνύμων.
Οπότε η σταύρωση και ο Γολγοθάς μπορεί να γίνουν εφαλτήριο Μετάνοιας, αλλά μπορεί να γίνουν και αιτία να γίνουμε χειρότεροι από πριν.

Το Γένος μας γνώρισε πείνα στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά αντί αυτό να γίνει αιτία επανευαγγελισμού και αλλαγής βυθιστήκαμε σε εμφύλιους, σε δικομματισμούς και αρρωστημένες μεταπολιτεύσεις. Η πείνα δεν θα μας σώσει και το Μεγάλο όνειρο του Γένους από το 1453 έως σήμερα δεν θα έρθει από μόνο του ή έστω έτσι όπως το φανταζόμαστε.

Θυμηθείτε την ιστορία και συγκεκριμένα αυτή των εβραίων, που είχαν όλες τις προφητείες για την δική τους νεκρανάσταση και δικό τους ποθούμενο.
Οι δικές τους ερμηνείες επί των προφητειών και κυρίως η δική τους σκληροκαρδία δεν τους επέτρεψε να διακρίνουν την έλευση του Μεγάλου Γεγονότος της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού.
Είδαν το Όνειρό τους Εσταυρωμένο από δικά τους καρφιά, κρεμάμενο επί ξύλου και δεν ηθέλησαν...

Ἰερουσαλὴμ Ἰερουσαλήμ... ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου... καὶ οὐκ ἠθελήσατε.

λέγει ο Κύριός μας και Θεός μας για να το ακούσει διαχρονικά όλη η ανθρωπότητα εις πάντας του αιώνας.

Οι εβραίοι βουτηγμένοι στην αμαρτία, στη σκληροκαρδία και την αμετανοησία τους περίμεναν δόξα και τιμές στην πραγματοποίηση των Προφητειών. Οι προφητείες ήρθαν, όμως όχι έτσι όπως τις περιμένανε. Η αμετανοησία τους τούς κατέστρεψε και από κοσμικής άποψης λίγα χρόνια μετά την Σταύρωση του Κυρίου, όταν οι Ρωμαίοι δεν άφησαν λίθο πάνω σε λίθο στην Ιερουσαλήμ.

Επειδή το Γένος μας έχει υποφέρει ξανά και ξανά μέσα από τα ίδια λάθη και δεν ακολουθεί την σοφή μέθοδο, να μαθαίνει από τα λάθη τον άλλων και ακόμα περισσότερο από τα λάθη του δικού του παρελθόντος, ας προσέξουμε όλοι μας και καθένας από εμάς ξεχωριστά μην πλανηθούμε από τη δική μας σκληροκαρδία, αμετανοησία και αδιαφορία.
Αν δεν θέλουμε να σωθούμε, ο Κύριος δεν μπορεί να μας σώσει παραβιάζοντας την ελευθερία μας.
Αν δεν θέλουμε το Γένος μας να Τον ακολουθήσει στην Ανάσταση, ο Κύριος δεν θα μας εξαναγκάσει να ξεφύγουμε από την σκλαβιά.
Κάθε μέρα που περνάει πολλοί αδελφοί περιμένουν να ξημερώσει η Ανάσταση του Γένους και το Ποθούμενο της φυλής μας, όμως εκτός από το να περιμένουν δεν κάνουν τίποτα άλλο, ενώ υπάρχουν τόσα που θα μπορούσαμε να κάνουμε.

Περιμένουν τα Γεγονότα πολλοί αδελφοί μας, ενώ το τραγικό είναι ότι τα Γεγονότα περιμένουν εκείνους.

Χωρίς επανευαγγελισμό και Μετάνοια αν δίνανε σήμερα την Πόλη στη βουτηγμένη μέσα στην αμαρτία και στη βλασφημία κοινωνία μας, που μεταξύ άλλων δεν μπορεί να κρατήσει ούτε τη Θράκη, δεν θα αργούσε μια τρίτη άλωση.
Δεν χρειάζεται μεγάλος αγώνας, δεν χρειάζεται να πιάσουμε τα όπλα, χρειάζεται όμως να εκμεταλλευτούμε την κάθε μέρα που περνάει και να συμβάλουμε στη Μεταμόρφωση της Κοινωνίας μας και των γύρω μας με λίγα λόγια και πολλές πράξεις, που θα τους οδηγούν στο Άγιο Δισκοπότηρο και στην Πνευματική Ζωή της Εκκλησίας.
Για να κάνουμε την Πόλη και την Αγιά-Σοφιά Βυζάντιο ξανά, θα πρέπει και εμείς οι ίδιοι να είμαστε Βυζαντινοί. Ρωμαίικοι δηλαδή και όχι ψευτορωμαίικοι.

Τα λιοντάρια του 1821 δεν περίμεναν την ημερομηνία των Γεγονότων, αλλά αποφάσισαν με λόγια και έργα να την ορίσουν οι ίδιοι και να γράψουν με χρυσά γράμματα τον Ευαγγελισμό της Παλιγενεσσίας του Γένους.

Σήμερα και μετά από τόσες αρρωστημένες δεκαετίες ψευτορωμαίικου χρειαζόμαστε να αναγγείλουμε μια νέα 25η Μαρτίου με λόγια αλλά και έργα.

Μην περιμένετε μοιρολατρικά. Την ημερομηνία της Ανάστασης του Γένους θα την ορίσουμε εμείς, όπως τα λιοντάρια του '21, με τις Πνευματικές πράξεις μας σε μια Πνευματική Επ-Ανάσταση αυτή την φορά. Ο Θεός περιμένει την Γενιά εκείνη, που θα πάρει την μεγάλη απόφαση, για να παρέμβει.

Οι λίγοι Χριστιανοί άλλαξαν κάποτε τον διεφθαρμένο και αμαρτωλό κόσμο πραγματοποιώντας το παραδοξότερο γεγονός. Τη γέννηση της Αγίας Ρωμανίας στα εδάφη της αντίχριστης αυτοκρατορίας.
Πάντα οι λίγοι άλλαζαν το κόσμο και οι πολλοί ακολουθούσαν, όπου τους πήγαινε και πάει το ρεύμα.
Δεν πρέπει λοιπόν να απογοητευόμαστε για το αν είμαστε λίγοι ή ανίσχυροι. 


Πέντε άτομα να βρεθούμε στην πόλη μας, που οργανωμένα και συντονισμένανα οδηγούμε τους γύρω μας στην Πνευματική Ζωή της Εκκλησίας, και τα Γεγονότα θα ξεκινήσουν την ίδια στιγμή.


Από σήμερα λοιπόν μια Επ-Ανάσταση κατήχησης και Ιεραποστολής στην διαλυμένη Πατρίδα μας με πρωτότυπες ιδέες, που να απευθύνονται κυρίως στους χλιαρούς και αδιάφορους αδελφούς, που περιμένουν το έναυσμα για να ξεκινήσουν Πνευματική Ζωή.
Σκεφτείτε ιδέες και τρόπους, ώστε να ωθήσετε τους αδελφούς μας στο Πετραχήλι της Εξομολόγησης και στο Άγιο Δισκοπότηρο ξεκινώντας ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ από τους εαυτούς σας.
Σκεφτείτε ιδέες και τρόπους και προωθήστε τους στα blogs της Ρωμιοσύνης, στους Ελληνορθόδοξους συλλόγους και πρωτίστως στην ενορία σας. Να είστε σίγουροι ότι, αν είναι εκ Θεού, κάποιος θα ανταποκριθεί.

Εναλλακτικά βοηθήστε τις προσπάθειες και ιδέες, που ήδη έχουν ξεκινήσει οι υπερασπιστές της Ρωμιοσύνης αγωνιστές Ιερείς, bloggers και Ελληνορθόδοξοι σύλλογοι αφύπνισης, και ελάτε να ξεκινήσουμε τώρα το Ποθούμενο Γεγονός:
Το όνειρο και προορισμό του Γένους να γεννά Αγίους και να κτίζει Αγιές-Σοφιές.

Γιώργος Θαλάσσης

ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
yiorgosthalassis.blogspot.com
πηγή

Κυριακή Γ Ματθαίου Η ψυχή είναι σπουδαιότερη από την τροφή. Το σώμα είναι σπουδαιότερο από το ντύσιμο. Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού


mourtzanosΗ ψυχή είναι 
σπουδαιότερη 
από την τροφή.  
Το σώμα είναι 
σπουδαιότερο 
από το ντύσιμο.  

Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού
Σε ποιον κόσμο ζητά η πίστη να ζούμε; Ο άνθρωπος μεγαλώνει και ζει σε μία κοινωνία η οποία τον καλεί  να επιβιώνει, να δημιουργεί, να έχει αυτάρκεια και ποιότητα στη ζωή του, να απολαμβάνει την ικανοποίηση  των επιθυμιών του, να αντιστέκεται στον θάνατο, στην ταπείνωση από τους άλλους, για να μπορεί να αισθάνεται αξιοπρεπής.
Όλα αυτά προϋποθέτουν εργασία, στόχο ζωής, συνάντηση με τους άλλους ανθρώπους, συνύπαρξη στα πλαίσια της συνεργασίας και της αλληλεξάρτησης, ενίοτε και ρήξεις, όταν ο άνθρωπος θεωρεί ότι τα δικά του θέλω πρέπει να εκπληρωθούν υπερνικώντας τα θέλω των άλλων. Όλα αυτά συνδυάζονται με ένα άγχος, με μία μέριμνα, η οποία γίνεται αγωνία, άλλοτε τρόπος δημιουργίας, άλλοτε απογοήτευση και φόβος. Μέσα σ’ αυτές τις συντεταγμένες  τι ζητά άραγε η πίστη;
                Ο Χριστός, στην επί του όρους ομιλία, θέτει τις πνευματικές συντεταγμένες στη ζωή του ανθρώπου που πιστεύει, στο πώς καλείται να ζήσει στον κόσμο της μέριμνας, του άγχους, της αγωνίας, του φόβου. «Μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε, μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε .  ουχί η ψυχή πλείον εστί της τροφής και το σώμα του ενδύματος;» (Ματθ. 6, 25). «Μη μεριμνάτε για τη ζωή σας, τι θα φάτε και τι θα πιείτε ούτε για το σώμα σας, τι θα ντυθείτε.   Η ψυχή δεν είναι σπουδαιότερη από την τροφή; Και το σώμα δεν είναι σπουδαιότερο από το ντύσιμο;». Οι λόγοι αυτοί , οι οποίοι πάντοτε παραμένουν επίκαιροι, ίσως στις μέρες μας πιο επίκαιροι από ποτέ, δείχνουν ότι η επιβίωση και η ευτυχία στη ζωή δεν μπορούν να έρθουν μέσα από το άγχος, τη μέριμνα, τον φόβο, αλλά μέσα από την εμπιστοσύνη στο Θεό και το θέλημά Του. Την εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού, ο Οποίος προνοεί για κάθε ύπαρξη του κόσμου αυτού, τον οποίον άλλωστε ο Ίδιος και δημιούργησε και συντηρεί. Αυτές οι συντεταγμένες μπορεί να φαντάζουν αδιανόητες για τον ορθολογιστή άνθρωπο, αυτόν που εμπιστεύεται τον δικό του τρόπο θέασης του κόσμου, τον εαυτό του, τις δυνάμεις του, την δική του απόφαση να επιβιώσει. Αυτόν που απολυτοποιεί, με ένα αίσθημα εξουσίας, το θέλημά του και που δεν μπορεί να αφήσει στον ουρανό την φροντίδα για τη γη. Όμως αυτές οι συντεταγμένες αποτελούν την μοναδική γνήσια απάντηση που η πίστη θέτει στο ζήτημα της μέριμνας.
                Η ψυχή είναι σπουδαιότερη από την τροφή. Ο Χριστός μετατοπίζει την προτεραιότητα της ύπαρξης από την τροφή και ό,τι αυτή καλύπτει, την επιβίωση, την απόλαυση, την αυτάρκεια, στην ψυχή, στο πνευματικό σημείο της ύπαρξης.  Η ψυχή είναι δωρεά του Θεού. Είναι ο αγαπών άνθρωπος, ο ελεύθερος από τις μέριμνες άνθρωπος, αυτός ο οποίος βρίσκει νόημα ζωής στην κοινωνία με τον Θεό. Αυτός που δεν αγωνιά για την υλική τροφή, διότι γνωρίζει ότι αυτή υπάρχει για την παράταση της ζωής και την αναστολή του θανάτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα εργαστεί, δεν θα παλέψει να την έχει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα βοηθήσει όσους δεν μπορούν να την έχουν.  Ο άνθρωπος ο οποίος δεν προσκολλάται στην τροφή και τα υλικά αγαθά, δεν έχει άγχος και μέριμνα ή τα υπερνικά. Διότι βλέπει την αλήθεια του κόσμου, ότι δηλαδή ο Θεός που αγαπά τα πετεινά του ουρανού και τα συντηρεί, δεν θα τον εγκαταλείψει.   
Αυτός που θεωρεί ότι η ψυχή είναι σπουδαιότερη από την τροφή και εμπιστεύεται τον Θεό, ζει την πρόνοια του Θεού πίσω από κάθε περιστατικό, αλλά και κάθε περίσταση της ζωής του, εκεί όπου ο ίδιος δεν έχει κάνει λάθος επιλογές ή δεν έχει νικηθεί από τα πάθη του εκούσια. Αλλά και όταν ακόμη διαπράττει λάθη, και πάλι έρχεται εις εαυτόν και αφήνει τον Θεό να χαράξει νέες προοπτικές. Οι άγιοι μάς λένε πόσο σπουδαίο είναι σε κάθε δυσκολία της ζωής, σε κάθε άγχος για επιβίωση, να αντιτάσσουμε την εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού, χωρίς εννοείται να γινόμαστε αργοί, οκνηροί. Είναι άλλο να εργάζεται κάποιος και άλλο να γίνεται η τροφή, η ύλη, η επιβίωση η μοναδική του μέριμνα, να κυριεύουν την καρδιά του.
Το σώμα είναι σπουδαιότερο από το ντύσιμο. Το ντύσιμο εξασφαλίζει την επιβίωση του ανθρώπου από τις κλιματολογικές συνθήκες, αλλά και την αποδοχή του ανθρώπου σε κοινωνικό επίπεδο. Ο ντυμένος άνθρωπος μπορεί να συνάψει σχέσεις, διότι οι άλλοι δεν τον αποστρέφονται, ούτε τον περιφρονούν, ούτε τον φοβούνται. Ο άνθρωπος, βεβαίως, μετατρέπει τα ενδύματα σε στολίδια της ύπαρξής του, με αποτέλεσμα να θεοποιεί την εμφάνισή του. Να αυτοχαρακτηρίζεται και να χαρακτηρίζει τους άλλους αναλόγως με το τι φορούνε και βεβαίως η μέριμνα εγκαθίσταται στην ύπαρξη του ανθρώπου για το φαίνεσθαί του. Η ενδυμασία γίνεται επίδειξη του εσωτερικού κόσμου μας και στόχος της εργασίας μας.  Όμως και εδώ ο Χριστός ζητά από εμάς να εμπιστευθούμε τον Θεό. Κανείς από εμάς  δεν μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά την όψη του, να προσθέσει ύψος στο ανάστημά του. Η όψη μας, το σώμα μας, υπάρχει για να δίνεται στο Θεό και τον συνάνθρωπο, να γίνεται η ορατή, η αισθητή  έκφραση της ψυχής μας και ως σύνολη ύπαρξη να λειτουργεί γι’  αυτό που είναι ο άνθρωπος: πρόσωπο που κοινωνεί.
Αυτός που θεωρεί ότι το σώμα είναι σπουδαιότερο από το ντύσιμο, ότι η ύπαρξη που μπορεί να συναντήσει τον Θεό και τον συνάνθρωπο έχει αξία, ενώ το φαίνεσθαι καθ’  αυτό δεν δίνει νόημα στον άνθρωπο, ζει την πρόνοια του Θεού, όπως τα κρίνα του αγρού. Δοξολογεί τον Θεό για τη ζωή που του έδωσε και βλέπει την αξία του κάλλους όχι στην επίδειξη της ενδυμασίας ή σε κάθε μορφή του φαίνεσθαι, αλλά στη δυνατότητα της αγάπης και της κοινωνίας, όπως αυτές εκφράζονται και σωματικά. Με το χαμόγελο. Με την τρυφερότητα. Με το κοίταγμα του άλλου. Με την προσφορά ελεημοσύνης δια των χειρών. Με το αγκάλιασμα όλων, ακόμη και των εχθρών.
Έτσι ο τελικός λόγος του Χριστού αποκτά μίαν άλλη διάσταση.«Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6,33). « Γι’  αυτό πρώτα απ’  όλα να επιζητείτε τη βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός Του και όλα αυτά θα ακολουθήσουν». Η βασιλεία του Θεού είναι η αγάπη και η ελευθερία. Και η δικαιοσύνη, το θέλημά Του, έχει να κάνει με το μοίρασμα κάθε αγαθού, με τη νίκη της αγάπης και όχι του φαίνεσθαι, με την υπέρβαση του θανάτου και όχι απλώς με την αναστολή του. Και ο θάνατος νικιέται δια της πίστεως και της κοινωνίας με τον Θεό της αγάπης και με την κοινωνία προς πάντας.
Ζούμε σε μία εποχή μέριμνας. Αγωνίας. Φόβου. Προσανατολίσαμε τη ζωή μας στην τροφή, τα αγαθά, το φαίνεσθαι. Αγνοήσαμε τις προτεραιότητες της ψυχής και του σώματος, όπως οι πνευματικές συντεταγμένες της πίστης μάς υποδεικνύουν.  Υποκαταστήσαμε την πρόνοια του Θεού με τα υλικά αγαθά και την όψη μας, με αποτέλεσμα οι εξουσίες του κόσμου τούτου να μας έχουν κυριεύσει. Και η αγωνία μας έγκειται στην επιβίωση και την αυτάρκειά μας, όχι στην κοινωνία με τον Θεό και τον πλησίον. Η αλλαγή μπορεί να έρθει στην καρδιά του καθενός, ακόμη κι αν ο κόσμος θα παραμείνει στην θεοποίηση των δικών του δυνάμεων. Και όποιος αλλάζει εντός του, αφήνοντας την πρόνοια του Θεού την αγάπη Του να ανοίξουν δρόμους, σε τίποτε δεν θα υστερήσει. Σ’  αυτόν τον κόσμο ζητά η πίστη να ζούμε.

Η Αυτής Μεγαλειότης: Η Δραχμή. Το νόμισμα που δεν τιμήθηκε ποτέ ζωντανό, αλλά μετά θάνατον έχει γίνει ο φόβος και ο τρόμος του πλανήτη.

100_Δραχμαί_1950

Ποιος θα το περίμενε;
Η Δραχμή, Ναι η δραχμή που όταν την έβλεπες κάτω δεν έσκυβες να την μαζέψεις.
Η Δραχμή: Το ταπεινό νόμισμα της Ψωροκώσταινας.
Το νόμισμα που δεν τιμήθηκε ποτέ ζωντανό, αλλά μετά θάνατον έχει γίνει ο φόβος και ο τρόμος του πλανήτη.
Και ειλικρινά μπορώ να καταλάβω τον φόβο που νοιώθει για αυτήν ο μέσος Έλληνας, αλλά να την φοβάται ο …..πλανητάρχης Ομπάμα;
Είναι δυνατόν;
Είναι δυνατόν ο Πλανητάρχης να ενδιαφέρεται τόσο για το τι νόμισμα θα έχω στην τσέπη μου, εγώ ο Μήτσος από την Κάτω Ραχούλα;
Μα είναι δυνατόν;
Και μπορώ να καταλάβω την αγωνία που έχουν οι εταίροι και συνέταιροι στην ΕΕ, μήπως και τούτη δω η χώρα καταντήσει και πάλι ψωροκώσταινα, αλλά και ο πλανητάρχης;
Ο εφιάλτης στον δρόμο του euro: Ένα νόμισμα με πανάρχαια ιστορία αλλά με αγνώμονες,  επαρμένους και δειλούς χρήστες.
Και κ. Ομπάμα, κ. Λαγκάρτ, κ. Ντράγκι:
Δεν θα έχει και πολλή σημασία αν ο Τσίπρας αποδεχθεί έναν επώδυνο συμβιβασμό.
Το φάντασμα της Δραχμής, δεν θα σταματήσει ούτε για μια στιγμή να μετατρέπει σε εφιάλτες τα όνειρά σας.
Υ.Γ.
Σκάλισα αρκετά την συλλογή μου ώστε να σκανάρω ένα χαρτονόμισμα με την υπογραφή του Υπουργού Οικονομικών και όχι του Διοικητού ή του Ταμία της Εθνικής ή της ΤτΕ.
Ναι κάποτε κυκλοφορούσε και τέτοιο νόμισμα!
Πληρωτέαι επί τη εμφανίσει.

ΧΘΕΣ: Πλήθος ευλαβών πιστών συνέρρευσε στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού της Βουλής και στον παρακείμενο χώρο της Πλατείας Συντάγματος για να υποδεχτούν την έλευση της αγίας ευρωζώνης και τεμάχιον λειψάνου της οσίας Ευρώπης, ενώ ακολούθησε πάνδημη λιτάνευση.

ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ
(13 ώρες, πριν)
Gregory Stournaras
Πλήθος ευλαβών πιστών συνέρρευσε στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού της Βουλής και στον παρακείμενο χώρο της Πλατείας Συντάγματος για να υποδεχτούν την έλευση της αγίας ευρωζώνης και τεμάχιον λειψάνου της οσίας Ευρώπης, ενώ ακολούθησε πάνδημη λιτάνευση. 

Η ερανική επιτροπή δήλωσε ικανοποιημένη από την ανταπόκριση των πιστών στην αγορά σφυρίχτρων με σκοπό την ανέγερση νέου ιερού ναού του Success Story, ο οποίος θα φιλοξενήσει μελλοντικώς το λείψανο που θα τοποθετηθεί σε ειδική λειψανοθήκη δωρεά ανωνύμων.
Κλίμα κατάνυξης στην ιερά παράκληση που τελέσθηκε εν συνεχεία, ενώ ο ύμνος
"Αχ Ευρώπη, αχ Ευρώπη
εσύ μας μάρανες, εσύ μας μάρανες
Μας τη φέραν οι βάρβαροι
Μας θαμπώσαν με δώρα
Με χαντρούλες πολύχρωμες
και κουτιά κόκα κόλα"

σκόρπισε ρίγη συγκίνησης και δέους στους παρευρεθέντες ευρωλαϊκιστές.
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10206942165893938&set=a.1315391566169.48421.1272118921&type=1&theater

ΣΧΟΛΙΑ:
Mariana Tsantali
Επειδή έχασα επεισόδιο σήμερα δηλαδή τώρα γιατί γίνεται διαδήλωση? ??
(16 ώρες πριν)
Panagiotis Michalopoulos
Χθες, διαδήλωσαν για συμπαράσταση στην κυβέρνηση στον εθνικό αγώνα υπέρ του λαού. Σήμερα, μαζευτήκαν κάτι γιάπηδες, κάτι δοσίλογοι -υπέρμαχοι των μνημονίων, κάτι λαμόγια που αρέσκονται να ζουν σε αυτόν τον βούρκο με τις μίζες, με το να πουλάνε αέρα, να ξεσπιτώνονται άνθρωποι και αυτοί να τους πίνουν το αίμα, διάφορα κομματόσκυλα του κερατά, όσοι δεν έχουν το θεό τους, χωρίς ιερό και όσιο, κλπ, κλπ.
ΔΙΑΒΑΖΩ ΣΗΜΕΡΑ: 
" Το Κολωνάκι, η Φιλοθέη, η Κηφισιά, το Κεφαλάρι, η Βάρκιζα, η Βούλα, η Βουλιαγμένη έδωσαν δυναμικά το «παρών» χθες το απόγευμα στην πρώτη αντικυβερνητική διαδήλωση στην πλατεία Συντάγματος. "
Της Ντίνας Δασκαλοπούλου
Για τους περισσότερους ήταν η πρώτη τους φορά. Πρώτη φορά σε διαδήλωση, πρώτη φορά να φωνάζουν συνθήματα, πρώτη φορά να κρατάνε πικέτες. Και, φυσικά, ήταν η πρώτη φορά που διαδηλωτές ανέβηκαν κατά δεκάδες και ανενόχλητοι στη Βουλή. Ηταν μια εμπειρία δυσεξήγητη για τους φιλελεύθερους που αγωνίζονται κατά της «τελευταίας Σοβιετίας».
Το Κολωνάκι, η Φιλοθέη, η Κηφισιά, το Κεφαλάρι, η Βάρκιζα, η Βούλα, η Βουλιαγμένη έδωσαν δυναμικά το «παρών» χθες το απόγευμα στην πρώτη αντικυβερνητική διαδήλωση στην πλατεία Συντάγματος. Το ελληνικό κασαρολάσο δεν είχε κατσαρόλες, αλλά είχε όλα τα άλλα αξεσουάρ: πολύχρωμες σφυρίχτρες που μοίραζαν κατά δεκάδες οι διοργανωτές και τυποποιημένες πικέτες στα ελληνικά και τα αγγλικά: «υψηλές συντάξεις = υφεσιακό μέτρο», «σταθερό φορολογικό σύστημα», «έξοδος από το ευρώ = φτώχεια».
Η πρώτη φορά είναι πάντα αμήχανη: χρειάστηκε μία ολόκληρη ώρα για να ακουστεί το πρώτο σύνθημα -κι αυτό ήταν μονολεκτικό. «Ευ-ρώ-πη, Ευ-ρώ-πη». Ωστόσο, κι ενώ είχαν μόλις αρχίσει τα δελτία των 8, το πλήθος ζωντάνεψε και φώναξε το δεύτερο σύνθημά του: «Ελλάδα, Ευρώπη, Δημοκρατία».
Λίγα λεπτά αργότερα οι κ. Βορίδης, Δένδιας, Γεωργιάδης, Κεδίκογλου, Βρούτσης, Κικίλιας, Κουμουτσάκος, Κρανιδιώτης, Πλεύρης τζούνιορ παρακολουθούσαν τον πρώτο διαδηλωτή να ανεβαίνει χαλαρά τα σκαλιά της Βουλής και να ανεμίζει τη γαλανόλευκη στο περιστύλιο.
Σε χρόνο dt ακολούθησαν δεκάδες άλλοι, ενώ το πλήθος τούς αποθέωνε. Τα κινητά πήραν φωτιά: οι διαδηλωτές έβγαζαν σέλφι ασταμάτητα, ενώ τηλεφωνούσαν στους φίλους τους «να κατέβουν γρήγορα, μπαίνουμε στη Βουλή, πότε θα βρούμε ξανά την ευκαιρία;». Αν ήταν αναρχικοί ή απεργοί, για τα κανάλια θα ήταν «εισβολή στο Κοινοβούλιο» και «κατάλυση πολιτεύματος».
«Τόσα χρόνια δεν βγήκαμε ποτέ να διαδηλώσουμε και οι κομμουνισταί φέρονταν σαν να μην υπάρχουμε», μας λέει ο Κώστας με το άψογο τρίκουμπο σακάκι. «Δεν θα αφήσουμε ένα μειράκιον να παίζει με τις τύχες της πατρίδας και των οικογενειών μας. Ηταν να μην κάνουμε την αρχή, τώρα θα μας βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους».
«Αλβανία του Χότζα»
«Φαντάζεστε την Ελλάδα εκτός Ευρώπης; Αλβανία του Χότζα θα γίνουμε και χειρότερα», σχολιάζουν έντρομες καλοβαλμένες κυρίες πιο δίπλα. «Για τη γενιά που καταστρέφεται και φεύγει στο εξωτερικό κατέβηκα σήμερα εδώ» μας λέει ο Ιάσονας. «Δεν φταίει η άγρια λιτότητα για τη διαρροή εγκεφάλων;» τον ρωτάμε. «Επί Τσίπρα φεύγουν, δραπετεύουν από τη Σοβιετία», μας αποστομώνει.
«Αυτοί οι ανεύθυνοι, ψεκασμένοι και απολιθωμένοι σταλινικοί αποφασίζουν για εμάς», φρίττει η Μαρίζα. «Μας λένε ότι είναι κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας αυτοί που τη νύχτα των εκλογών γιόρταζαν με τον ύμνο του ΕΑΜ. Λες και δεν τους βλέπουμε τους άπλυτους μαλλιάδες που έγιναν και υπουργοί». «Σήκωσε το πλακάτ πιο ψηλά να το δει η Ζωίτσα», της λέει η φίλη της.
«Εμάς θα κάνουν ότι δεν μας βλέπουν. Και θέλει η χαρχάλω να κάνει κι έλεγχο για το χρέος. Ου να χαθεί». Το «χαρχάλω» ήταν η πιο ευγενική λέξη που ακούστηκε χθες για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, απορίας άξιο για την αγωγή των διαμαρτυρομένων.
«Please Jesus help us stay in Europe». Με αυτό το απεγνωσμένο σύνθημα ένας κύριος περιφέρει το πλακάτ του στολισμένο με κορδέλες. Δεν είναι ο μόνος φοβισμένος στην πλατεία. Για τους περισσότερους ο «εσμός» του Τσίπρα είναι η μετενσάρκωση της κυβέρνησης του βουνού. Τους στοιχειώνει ο Μελιγαλάς και η πηγάδα.
Με περισσή ευκολία μιλάνε για «κόκκινη χούντα». Στον δρόμο δεν υπάρχει ίχνος από δυνάμεις καταστολής. Δεν εκτοξεύονται χημικά, δεν κλείνει το μετρό, δεν εμφανίζονται κουκουλοφόροι ασφαλίτες κι οι τηλεδημοσιογράφοι δεν υψώνουν ούτε μια φορά το φρύδι «γιατί πλήττεται διεθνώς η εικόνα της χώρας».
ΠΗΓΗ: Εφημερίδα των Συντακτών

το είδαμε εδώ

Ἡ νηστεία τῆς τροφῆς καὶ ἡ νηστεία τῶν πράξεων

Sarakosti

Ἡ νηστεία τῆς τροφῆς καὶ ἡ νηστεία τῶν πράξεων

Ἀγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος
Νηστεύεις; Ἀπόδειξέ το μέσα ἀπὸ τὰ ἔργα σου…
Ἐὰν δεῖς φτωχό, νά τὸν ἐλεήσεις.
Ἐὰν δεῖς ἐχθρό, νά συμφιλιωθεὶς μαζὶ του.
Ἐὰν δεῖς μιά ὄμορφη γυναῖκα, νά μὴν τὴν κοιτάξεις.
Ἂς μὴ νηστεύει μόνον τὸ στόμα… ἀλλὰ καὶ τὸ μάτι καὶ ἡ ἀκοὴ καὶ τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια καὶ ὅλα τὰ μέλη τοῦ σώματος.
Τὰ χέρια, ἀπὸ τὴν ἁρπαγὴ καὶ τὴν πλεονεξία.
Τὰ πόδια, ἀπὸ τοὺς δρόμους που ὁδηγοὺν σὲ ἁμαρτωλὰ θεάματα.
Τὰ μάτια, νά μὴν πέφτουν λάγνα πάνω σὲ ὄμορφα πρόσωπα οὔτε νά περιεργάζονται τὰ κάλλη ἄλλων.
Δέν τρὼς κρέας;
Τὰ μάτια σου, ἂς μὴ φᾶνε τὴν ἀκολασία.
Ἡ ἀκοή σου, ἂς μὴ δέχεται κακολογίες καὶ διαβολές.
Τὸ στόμα, ἂς νηστεύσει ἀπὸ αἰσχρὰ λόγια καὶ λοιδορίες.
Ἀφοῦ δέν εἴμαστε σὰν τὰ ζῷα, γιατὶ πρέπει νά δαγκώνουμε καὶ νά τρῶμε τοὺς ἀδελφοὺς μας;
πηγή

Η δόμηση της απάτης στη βίωση της αμαρτίας (Ιωάννη Κορναράκη)

Η δόμηση της απάτης στη βίωση της αμαρτίας

(Ιωάννη Κορναράκη)

…η ψυχολογία του Βάθους…


Η σύγχρονη ψυχολογία, και μάλιστα η ψυχολογία του Βάθους, μάς συνειδητοποιεί με πολλούς τρόπους το γεγονός ότι η αυταπάτη ανήκει στις ψυχοδυναμικές λειτουργίες της ανθρωπινής προσωπικότητος.

Η υπογράμμιση της σημασίας της λειτουργίας ασυνείδητων ψυχικών «μηχανισμών», στο βάθος της ανθρώπινης προσωπικότητος, από την ψυχολογία αυτή, μας βοηθά να καταλάβουμε πώς συμβαίνει, πολλές φορές, να ενεργούμε παρά τη θέλησή μας, να οδηγούμεθα σε πλάνες, σε παραισθήσεις και φαντασιώσεις ή ψευδαισθήσεις. Δηλ. σε καταστάσεις που μπορούν να χαρακτηρισθούν απατηλές, επειδή ακριβώς μας οδηγούν σε εσφαλμένες εκτιμήσεις της πραγματικότητας που βιώνουμε.

Σε πολλές περιπτώσεις, καθώς εκφέρουμε μια γνώμη ή διατυπώνουμε μια σκέψη, είμαστε βέβαιοι, ότι αυτό που αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή λέμε είναι «δικό μας», με την έννοια ότι είναι ειλικρινές και αποτελεί έκφραση της προσωπικής μας συνειδήσεως. Εν τούτοις, σύμφωνα με τις βασικές αρχές της ψυχολογίας του Βάθους, η συνεργία ασυνείδητων ψυχικών «μηχανισμών» στη διατύπωση μιας σκέψεως ή την παραγωγή ενός συλλογισμού, θέτει σε αμφιβολία τον απόλυτο βαθμό της προσωπικής μας συνειδητότητας. Έτσι η ψυχολογία του Βάθους θέτει «επί τάπητος» το πρόβλημα του βαθμού και της ποιότητος της αυταπάτης μας μέσα στο στενό ή ευρύ χώρο της υπάρξεως.

Αλλά την αίσθηση της αυταπάτης αυτής συμβαίνει να αντιλαμβάνεται κάθε άνθρωπος που, ορισμένες φορές, αιφνιδιάζεται από κάποια έκπληξη που σχετίζεται με τη συμπεριφορά του και με τα «έργα του».

-«Πώς μου ήλθε τέτοια σκέψη στο μυαλό»;

-«Πώς το έκανα αυτό, αφού δεν ήταν στην πρόθεσή μου»;

-«Πώς δεν αντιλήφθηκα τί έπρεπε να κάνω σε μια τόσο απλή περίπτωση»;

-«Πώς με έπεισε τόσο εύκολα»;

Τέτοιες και άλλες σχετικές ερωτήσεις θέτει κανείς στον «εαυτό» του, όταν κάποια έκπληξη τον αφυπνίσει και καταφέρει να βεβαιωθεί ότι «απατήθηκε»!

Το γεγονός αυτό, ότι δηλ. η ψυχολογία (ως επιστημονική μεθόδευση της ανιχνεύσεως του βαθύτερου προβληματισμού της αυτοσυνειδησίας του ανθρώπου) αλλά και η άμεση εμπειρία, μάς αποκαλύπτουν την απατηλή φύση της λειτουργίας της συνειδήσεώς μας, δείχνει ότι ο άνθρωπος βρίσκεται συνήθως υπό το κράτος μιας ευρύτερης και βαθύτερης αυταπάτης απ’ ό,τι νομίζει! Μ’ άλλα λόγια απατάται, εάν νομίζει ότι μόνο τις φορές που συνειδητοποίησε μια αυταπάτη αυταπατήθηκε. Φαίνεται ότι η αυταπάτη συμβαίνει και σε

πολλές άλλες περιπτώσεις που δεν έχουμε τη δυνατότητα να την αντιληφθούμε. Έτσι, εάν δεν θέλουμε να αυταπατώμεθα μ’ ένα ασυνείδητο τρόπο, πρέπει πράγματι να δεχθούμε ότι η αυταπάτη είναι ψυχοδυναμική λειτουργία της ανθρωπινής προσωπικότητος!

Στο συμπέρασμα αυτό φθάνει κανείς πιό άνετα, εάν παρακολουθήσει τη δόμηση της άπατης στη βίωση της αμαρτίας, σύμφωνα με τη σχετική διήγηση της Π.Δ. Όντως η βίωση της αμαρτίας στην αρχική της εικόνα, την «παραδεισιακή», προβάλλει τη λειτουργία της άπατης σαν ένα ψυχοδυναμικό στοιχείο πρωταρχικής σημασίας για την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ας δούμε, αλήθεια, τη λειτουργική έκφραση αυτού του στοιχείου ξεκινώντας από τον επίλογο της αμαρτίας.

Όπως είναι γνωστό, η Εύα, απολογούμενη για την πράξη της παραβάσεως της εντολής του Θεού, ισχυρίσθηκε ότι· «ο όφις ηπάτησέ με και έφαγον». Δηλώνει με τον τρόπο αυτό ότι έπεσε θύμα απάτης. Η βρώση του απαγορευμένου καρπού ήταν, λοιπόν, καρπός απάτης!

Πράγματι ο όφις δεν είναι ειλικρινής στο διάλογο που κάνει με την Εύα. Ψεύδεται «ασύστολα» για να δομήσει μεθοδικά («σατανικά») μιαν άπατη, που θα έφερνε πιό γρήγορα το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα· την παράβαση του θελήματος του Θεού. Τα δομικά στοιχεία της σατανικής απάτης στην αρχική εικόνα της βιώσεως της αμαρτίας είναι τα ακόλουθα:

1. Το ψεύδος. Η εντολή του Θεού ήταν: «Από παντός ξύλου του εν τω παραδείσω βρώσει φαγή, από δε του ξύλου του γινώσκειν καλόν και πονηρόν, ου φάγεσθε απ’ αυτού» (Γεν. 2, 16-17). Ενώ η διατύπωση της εντολής κατά τον όφι είναι· «Τί ότι είπεν ο Θεός, ου μη φάγητε από παντός ξύλου του παραδείσου»;(Γεν, 3, I). Ήδη η Εύα ευρίσκεται μεταξύ αλήθειας και ψεύδους. Επειδή δε γνωρίζει αμφότερα, αποκαθιστά την αλήθεια νοθευμένη όμως με «λίγο ψεύδος»· από δε του καρπού του ξύλου, ο έστιν εν μέσω του παραδείσου, είπεν ο Θεός, ου φά¬γεσθε απ’ αυτού, το δε μη άψησθε αυτού, ίνα μη αποθάνητε» (Γεν. 3, 3). Η υπογραμμισμένη φράση εκφράζει ασφαλώς την επήρεια του ψεύδους του όφεως στο συνειδησιακό χώρο της Εύας. Η αλήθεια λέγεται, αλλά μ’ ένα ποσοστό νοθείας, που δηλώνει τον απατηλό τρόπο με τον οποίο η ανθρώπινη συνείδηση την αναγνωρίζει. Αυτό είναι ασφαλώς το πιό κρίσιμο σημείο της δομήσεως της άπατης στην όλη διαδικασία της βιώσεως της αμαρτίας.

2. Η υποβολή. Ο όφις, αφού πλέον η Εύα βλέπει την αλήθεια με το θαμπό πρίσμα του ψεύδους, εκφράζεται με τρόπο απόλυτο. «Ου θανάτω αποθανείσθε» (Γεν. 3, 4). Ο τρόπος αυτός ευρίσκει απήχηση στη νοθευμένη συνείδηση της Εύας και γι’ αυτό «υποβάλλεται». Γίνεται επιδεκτική μιας ουσιαστικώτερης επιδράσεως…!

3. Η μετατίμηση του ψεύδους σε αλήθεια.Η απατηλή πειθώ ολοκληρώνεται με τη μετατίμηση του ψεύδους σε αλήθεια. «Ήδει γαρ ο Θεός, ότι η αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί και έσεσθε ως Θεοί, γινώσκοντες καλόν και πονηρόν». Η Εύα με τα απατηλά αυτά λόγια του όφεως πείθεται για τη θετική αξία του απαγορευμένου καρπού. Τον κατανοεί ως βιωματική αλήθεια, που πρόκειται να καταξιώσει τον ανθρώπινο προορισμό της,

4. Η άμεση (νοθευμένη) εμπειρία ως επικάλυμμα της πραγματικότητος. Η εντολή του Θεού, που αφορούσε την απαγόρευση της βρώσεως του καρπού του ξύλου του «γινώσκειν κα¬λόν και πονηρόν», συνιστούσε το χώρο της πραγματικότητος μέσα στον οποίον έπρεπε να πλανηθεί το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος. Για το ζεύγος αυτό άμεση πραγματικότης ήταν η ρητή (εκ μέρους του Θεού) αρνητική «αξία» του απαγορευμένου καρπού. Αλλά η πραγματικότης αυτή καλύπτεται υπό το απατηλό πρίσμα που κατασκεύασε με τον έντεχνο διάλογό του ο όφις. Έτσι η Εύα βλέπει τον καρπό αυτό προικισμένο με θετικές ιδιότητες («αξίες»). «Και είδεν η γυνή, ότι καλόν το ξύλον εις βρώσιν και ότι αρεστόν τοις οφθαλμοίς ιδείν και ωραίον έστι του κατανοήσαι…» (Γεν. 3, 6). Ο ανθρώπινος νους γίνεται πλέον ρεαλιστής. Η άμεση πραγματικότης είναι γι’ αυτόν η … πραγματικότης. Χάνει, λοιπόν, την ενορατική του αίσθηση και περιορίζεται σε ό,τι οι σωματικοί του οφθαλμοί βλέπουν και θεωρούν. Κι επειδή ακριβώς, με τον τρόπο αυτό της θεωρήσεως των πραγμάτων, δεν μπορεί να ιδεί πιό πέρα από τη… μύτη του, ολοκληρώνει την κατάφαση της απατηλής πραγματικότητος με την αισθησιακή απόλαυση του καρπού που εκπροσωπεί την πραγματικότητα αυτή. Η Εύα, ύστερα από τη θετική εκτίμηση του απαγορευμένου δένδρου, «λαβούσα από του καρπού αυτού έφαγε· και έδωκε και τω ανδρί αυτής μετ’ αυτής, και έφαγον» (Γεν. 3, 6).

Με τη βρώση αυτή ολοκληρώνεται η βίωση της άπατης και φθάνει ο αδαμικός άνθρωπος σε μια γνώση, που ενώ αποτελεί επικύρωση της απάτης αυτής συγχρόνως περιέχει το σπέρμα της αφυπνίσεως από την άπατη. Έτσι μπόρεσε η Εύα να διατυπώσει την προσωπική της κρίση για την όλη διαδικασία της βιώσεως της αμαρτίας- «Ο όφις ηπάτησέ με, και έφα¬γον». Είναι ευτύχημα για την ανθρώπινη συνείδηση το γεγονός ότι, έστω και μετά την πτώση, είχε χώρο να φιλοξενήσει την αυτοσυνειδησία της άπατης! Την επίγνωση της αυταπάτης!

Η σύγχρονη ψυχολογία, καθώς ερευνά επίμονα την περιοχή του ασυνειδήτου, μας δίνει τη δυνατότητα να μελετήσουμε σ’ ένα μεγαλύτερο βάθος το πρόβλημα της αυταπάτης, Γι’ αυτό το λόγο η ψυχολογία αυτή αποβαίνει, σε πολλές περιπτώσεις, χρήσιμη στην προσπάθεια της κατανοήσεως της ποιότητος της πνευματικής ζωής, που ισχυριζόμαστε ότι ζούμε. Η νοθεία της πνευματικής ζωής που διενεργείται υπό την πίεση μη συνειδητών ψυχικών «μηχανισμών», συνιστά την πιό βαθειά και την πιό επικίνδυνη κρίση της ανθρώπινης προσωπικότητος. Αυτό σημαίνει ότι τα «εσωτερικά» προβλήματα του ανθρώπου αποτελούν πάντοτε την αφετηρία οποιουδήποτε άλλου «εξωτερικού» του προβληματισμού. Γι’ αυτό κάθε άνθρωπος, δηλ. και ο θρησκευτικός και ο μη θρησκευτικός, βιώνουν στο ίδιο βάθος και στην ίδια ποιότητα τον ανθρώπινο προβληματισμό. Η συνέπεια της διαπιστώσεως αυτής είναι το γεγονός ότι κι ο θρησκευτικός και ο μη θρησκευτικός άνθρωπος πρέπει να κατανοήσουν το ρόλο της αμαρτίας και του ασυνειδήτου στη δόμηση της άπατης που νοθεύει την αυτοσυνειδησία τους. Ο Jung έχει δίκιο όταν γράφει· «Σήμερα οι άνθρωποι περιφρονούν τη θρησκεία και το αντικείμενό της, τη στοιχειώδη αμαρτωλότητα, γι’ αυτό έχουν χαθεί κατά μέγα μέρος στο ασυνείδητο και δεν πιστεύουν ούτε το ένα ούτε το άλλο» .

Η νήψη, λοιπόν, δεν είναι πρόβλημα του θρησκευτικού μόνο ανθρώπου, αλλά και εκείνου που, αυταπατώμένος, νομίζει πως δεν είναι θρησκευτικός άνθρωπος.

το είδαμε εδώ

ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗΝ ΔΡΑΜΩΜΕΝ!

  « Τήν Βηθλεέμ ἀφέμενοι, τό καινότατον θαῦμα, πρός Ἰορδάνην δράμωμεν, ἐκ ψυχῆς θερμοτάτης, κἀκεῖσε κατοπτεύσωμεν τό φρικτόν Μυστήριον· θεοπ...