Οι ευθύνες μας για κοινωνική δικαιοσύνη (και για τους πεινασμένους)

Του Σεβ.Μητροπολίτου Zιμπάμπουε Σεραφείμ

Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων της ευαγγελικής περικοπής(Ματθαίου14, 14-22) αποτελεί φανέρωση της φιλανθρωπίας και της παντοδυναμίας του Χριστού. Βλέπουμε με τρόπο παραστατικό τις δυνατότητές μας και την ευθύνη μας στον αγώνα για την αντιμετώπιση των υλικών προβλημάτων των ανθρώπων και μάλιστα αυτών που στερούνται της καθημερινής τροφής.

Στην εποχή μας τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, αυτά που σχετίζονται άμεσα με τις υλικές ανάγκες των ανθρώπων βρίσκονται καθημερινά στην επικαιρότητα. Παρά την επιστημονική πρόοδο και την τεχνική ανάπτυξη τα προβλήματα αυτά παραμένουν άλυτα παρουσιάζοντας μάλιστα τόση ένταση όση και πριν από αιώνες. Συγκεκριμένα σήμερα 26,000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από την πείνα. Οι πλούσιοι και οι φτωχοί υπάρχουν και σήμερα, το ίδιο κι η άνιση κατανομή των αγαθών κι η καταπίεση των αδυνάτων από τους ισχυρούς. Αυτή η αδικία είναι και σήμερα η ρίζα του κακού που δημιουργεί το κοινωνικό πρόβλημα της φτώχειας..

Σήμερα το κοινωνικό πρόβλημα αντί να λυθεί περιπλέκεται, γίνεται οξύτερο, γιατί εκείνοι που έχουν επάρκεια αγαθών, αντί να τα μοιράζονται με τους φτωχότερους, όπως ζητά ο Χριστός, προτιμούν να τα σπαταλούν. ΄Ετσι φτάσαμε στο θλιβερό κατάντημα να βλέπουμε μερικούς να ξοδεύουν για τα σκυλιά τους περισσότερα απ’ όσα ξοδεύουν φτωχοί οικογενειάρχες για τα παιδιά τους. Ακούμε για πολλούς πλούσιους να σπαταλούν μόνο για μια νύκτα διασκέδασης τόσα όσα θα μπορούσαν να συντηρηθούν αρκετές άπορες οικογένειες. Ακούμε να ξοδεύονται τεράστια ποσά για καλλυντικά και χρυσαφικά και στολίδια, όσα θα έφταναν για να μπορούν πολλοί άνθρωποι να πίνουν καθαρό νερό και πολλά παιδιά να μπορούν να φοιτούν σε σχολείο. Αλλά και πέρα από το επίπεδο των ατόμων, σε επίπεδο πια κρατών, βλέπουμε πολλές χώρες να καίουν τα περισσεύματα των προϊόντων τους για να διατηρήσουν τις υψηλές τιμές προσφοράς, την ίδια ώρα που άλλοι λαοί λιμοκτονούν. Βλέπουμε τις πλούσιες χώρες να ξοδεύουν για εξοπλισμούς ποσά που ξεπερνούν ολόκληρο τον κρατικό προϋπολογισμό πολλών φτωχών κρατών που συνήθως κι ο πληθυσμός τους είναι μεγαλύτερος. Οι πέντε χώρες μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ξοδεύουν περισσότερα για αμυντικές και στρατιωτικές δαπάνες περισσότερα από τα χρήματα που ξοδεύουν μαζί οι φτωχές χώρες του κόσμου, που αποτελούν και τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού.

Επομένως για να λυθούν τα προβλήματα που συγκλονίζουν σήμερα την κοινωνία μας απαιτείται να αλλάξουμε τις δομές της λειτουργίας της παγκόσμιας οικονομίας που είναι σχεδιασμένη μόνο για όσους έχουν χρήματα. Αυτοί που δεν έχουν χρήματα είναι ο μισός πληθυσμός της γης.

Πρέπει δηλαδή κι αυτοί οι άνθρωποι με αξιοπρέπεια να μπορούν να δανείζονται χρήματα με χαμηλό επιτόκιο όπως οι πλούσιοι για να ξεκινούν τις δικές τους δουλειές. Δυστυχώς σήμερα ενώ οι πλούσιοι μπορούν να δανείζονται μεγάλα ποσά με πολύ χαμηλά επιτόκια, πολλές φορές χωρίς να τα πληρώνουν, όπως στην Ελλάδα και στην Κύπρο κι όπου υπάρχουν ακραία φαινόμενα διαφθοράς, οι πολύ φτωχοί δεν μπορούν να δανειστούν τίποτα κι όταν δανειστούν πρέπει να πληρώνουν πολύ υψηλά επιτόκια. Το ίδιο συμβαίνει και με τις χώρες που είναι πολιτικά αδύνατες όπως τελευταίως μας κάνανε στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Οι χώρες που υποφέρουν από φτώχεια, όπως η Ζιμπάμπουε, τους πίνουν κυριολεκτικά το αίμα. Όχι μόνο τις αναγκάζουν να πληρώνουν τρία δολάρια τόκο για κάθε δολάριο που τους δανείζουν, αλλά τους θέτουν κι ως όρο ότι τα μισά που τους δανείζουν να τα διαθέσουν για αγορά οπλικού εξοπλισμού από τις εταιρείες που τους υποδεικνύουν. Το ένα τρίτο των δανείων τους πρέπει να τα πληρώνουν αμέσως ως τόκος ( σύγχρονη τοκογλυφία). Η Γερμανία που έχει χρέη πάνω από δύο χιλιάδες δισεκατομμύρια πληρώνει τόκο 0,5%, η Ελλάδα και η Κύπρος για μικρότερα ποσά υποχρεώθησαν να πληρώνουν μέχρι και 6% τοις εκατόν και περισσότερο και οι φτωχές χώρες για κάθε δισεκατομμύριο μέχρι και 14%. Χρησιμοποιούν οι σύγχρονοι τοκογλύφοι το επιχείρημα του βαθμού εγγύησης πληρωμής των δανείων για να ορίσουν και τα ανάλογα υψηλά επιτόκια.

Δυστυχώς οι Ηγέτες που ρυθμίζουν την λεγόμενη Διεθνή Κοινότητα αποδείχθηκαν πολύ μικροί για να προστατέψουν την κοινωνική δικαιοσύνη που η Ανθρωπότητα χρειάζεται για να ζήσει ένα καλύτερο μέλλον με αποτέλεσμα η φωτιά που υπάρχει σε εμπόλεμες χώρες κι όπου κυριαρχεί η διαφθορά και η απουσία δημοκρατικών θεσμών, να αποτελεί πλέον ορατή απειλή για όλους μας, είτε με το φαινόμενο της τρομοκρατίας των ισλαμιστών είτε με την καθημερινή ένταση της λαθρομετανάστευσης, αλλά και του ανελέητου οικονομικού αλληλοφαγώματος όπως έκαναν οι Γερμανοί και οι φίλοι τους στον χώρον της Ευρώπης με την Ελλάδα.
 

Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να μοιραστούμε αυτά που έχουμε με τον διπλανό μας που υποφέρει. Κι ο διπλανός μας δεν είναι μόνο ο φτωχός γείτονάς μας, αλλά κι όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται μακριά από εμάς και υποφέρουν. Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων δεν είναι κάτι που έγινε μια φορά και τέλειωσε για πάντα. Είναι ένα γεγονός που αν θέλουμε μπορούμε να το ζούμε καθημερινά. Αρκεί να θέσουμε τον εαυτό μας στη διάθεση του Θεού, υπακούοντας στις εντολές του αφήνοντας έτσι την αγάπη του Χριστού να ζεστάνει τις καρδιές μας. ΄Αλλωστε η ιστορία των φιλανθρωπικών έργων και των ιεραποστολικών προσπαθειών είναι γεμάτη από θαύματα παρόμοια μ’ αυτό που ακούσαμε από την σημερινή ευαγγελική περικοπή.

Πάντοτε η αληθινή χριστιανική πίστη εκδηλώνεται με έργα αγάπης. Κι η άσκηση της αγάπης ως εφαρμογή του περιεχομένου της πίστεως αποτελεί ουσιώδες γνώρισμα της χριστιανικής ζωής. Η αγάπη στον χριστιανισμό δεν νοείται ως απλή συναισθηματική εκδήλωση, αλλά ως ανταπόκριση στην αγάπη του Θεού, που έγινε άνθρωπος, και ως οφειλή προς τον διπλανό μας που εικονίζει τον Θεόν. Η αγάπη αυτή αναφέρεται σ’ ολόκληρο τον άνθρωπο κι εκδηλώνεται με την συμπαράστασή μας στις υλικές και στις πνευματικές του ανάγκες. ΄

Οπως μας λέει ο άγιος Ιάκωβος «εάν αδελφός ή αδελφή γυμνοί υπάρχωσι και λειπόμενοι ώσι της εφημέρου τροφής, υπάγετε εν ειρήνη, θερμαίνεσθε και χορτάζεσθε, μη δότε δε αυτοίς τα επιτήδεια του σώματος, τι το όφελος;» ΄Ετσι η χριστιανική ζωή, ως ζωή πίστεως και αγάπης προς τον Θεόν συνδέεται με την αγάπη προς τον διπλανό μας. Χωρίς την αγάπη προς τον διπλανό μας η αγάπη μας προς τον Θεόν θεωρείται ανύπαρκτη: «ο αγαπών τον Θεόν αγαπά και τον αδελφόν αυτού», μας λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, και συνεχίζει: «εάν τις είπη ότι αγαπώ τον Θεόν, και τον αδελφόν αυτού μισεί, ψεύτης εστί». Σύμφωνα με την χριστιανική διδασκαλία, μόνο με την άσκηση της αγάπης προς τον πλησίον παραμένει ο άνθρωπος στην αγάπη του Θεού και ζει την νίκη κατά του θανάτου. Μας λέει ο ευαγγελιστή Ιωάννης: «ημείς οίδαμεν ότι μεταβεβήκαμεν εκ του θανάτου εις την ζωήν, ότι αγαπώμεν τους αδελφούς, ο μη αγαπών μένει εν τω θανάτω». Κι η αγάπη μας αυτή εκφράζεται με την διακονία μας προς τον διπλανό μας, όπως εκφράστηκε η αγάπη του Χριστού για τους ανθρώπους μέσα από το θαύμα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής.
Κανένας βέβαια δεν μπορεί με τα χρήματα και τα αγαθά που κατέχει να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες των φτωχών, ούτε να επουλώσει όλες τις κοινωνικές πληγές. Ο Θεός δεν ζητά το αδύνατο από κανένα. Με μια βρύση δεν μπορεί όλος ο κόσμος να ξεδιψάσει. Μπορούν όμως οι κοντινοί μας κι οι περαστικοί. Ας κάνουμε και εμείς στην ζωή μας το ίδιο με τα αγαθά που μας παραχωρεί ο Θεός, και τότε δεν θα συμβάλουμε απλώς και μόνο στην σωτηρία του διπλανού μας αλλά και στην σωτηρία την δική μας.

Η επιβίωσή μας εξαρτάται από τον βαθμό που καλυτερεύουμε τους όρους συμβιώσεως μεταξύ μας, και μάλιστα με την ετοιμότητά μας και την αγάπη μας μεταξύ μας, να κτίζουμε γέφυρες κοινής συνύπαρξης, αλληλοκατανόησης, αλληλοβοήθειας και αλληλοσεβασμού της αξιοπρέπειας του κάθε ανθρώπου.

Αυτό που δίνει νόημα στη ζωή μας είναι η κοινωνία της αγάπης που προέρχεται από τρείς κύκλους ανθρώπων που συναντάμε καθημερινά, ο χώρος της οικογένειας (συγγενολόϊ), οι συνάδελφοι (χώρος εργασίας) και οι φίλοι (ή οι δήθεν φίλοι μας και γνωστοί μας). Από τον ίδιους χώρους όμως (συνγκενολόϊ, συνάδελφοι και φίλοι) προέρχεται κι ο πόνος, όταν μάλιστα έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους αχάριστους και αγνώμονες. Όταν είμαστε δίκαιοι με τους άλλους είναι δύσκολο να μη είμαστε δυνατοί όταν μας αδικούν και μας πονάνε. Αυτοί που αδικούν έρχεται κάποιος άλλος να τους αδικήσει χειρότερα όπως πάθαμε και στην νεώτερη ιστορία μας ως Ελληνισμός όταν αρχίσαμε να αδικούμε ο ένας τον άλλον με τη επτάχρονη δικτατορία και το πραξικόπημα που ήρθαν οι βάρβαροι αιμοσταγείς τούρκοι να μας αδικήσουν περισσότερο. Κι όταν αρχίσαμε τις απατεωνιές να κλέβουμε ο ένας τον άλλον και τη δημόσια περιουσία του Κράτους ήρθαν οι Γερμανοί με τους φίλους τους και μας ρημάξανε. Χωρίς τη δική μας ενότητα και κοινωνική αλληλοστήριξη ρισκάρουμε το μέλλον του Ελληνισμού και τις ευθύνες του Ελληνορθόδοξου πολιτισμού της αγάπης και της φιλανθρωπίας για να προστατευθεί η παγκόσμια κοινωνία και το μέλλον της Ανθρωπότητας από την αλητεία των ανελέητων ισχυρών της γης που δεν έχουν ούτε ιερόν ούτε όσιο μέσα τους όπως εκείνος ο Γερμανός Υπουργός των οικονομικών με τους φίλους του φιλλανδούς, ολλανδούς, Λιθουανούς και Σλοβάκους.

Μια αγία που διήλθε διά πυρός και σιδήρου

Αγία Οσιομάρτυς Παρασκευή (26 Ιουλίου).

Αυτή η Αγία ήταν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αντωνίνου, κατά το έτος 140, καταγόμενη από ένα χωριό της παλαιάς Ρώμης θυγατέρα όντας γονέων Χριστιανών, που ελέγοντο Αγάθων και Πο­λιτεία, οι οποίοι διαφυλάττοντας με επιμέλεια τις εντολές του Κυρί­ου, ήταν άτεκνοι, γι’ αυτό και αδιάλειπτα παρακαλούσαν τον Κύ­ριο, να τους δώσει τέκνο.

Ο Θεός, όμως ο οποίος εκπληρώνει το θέλημα εκείνων που τον σέβονται, τους χάρισε θυγατέρα, την οποία ονόμασαν στο Άγιο Βάπτισμα Παρασκευ­ή, επειδή γεννήθηκε κατά την ημέρα της εβδομάδας Παρασκευ­ή. Αυτή λοιπόν, αφού αφιέρωσε τον εαυτό της στον Θεό από τις μητρικές αγκάλες, διδασκόταν από την μητέρα της και νουθε­τείτο. Και αφού έμαθε η Αγία τα ιερά γράμματα, πάντοτε με­λετούσε τις θείες Γραφές και μέ­νοντας στην Εκκλησία του Θεού, ασχολείτο με την αγία προ­σευχή. Όταν όμως πέθαναν οι γονείς της, μοίρασε όλα τα υ­πάρχοντά της στους πτωχούς και η ίδια, αφού έγινε μοναχή και ντύθηκε το σχήμα των Μοναζουσών, βγήκε στον κόσμο, κηρύττοντας το όνομα του Χριστού του αληθινού Θεού μας. Έτσι και πολλούς ειδωλολάτρες έφερε στην θεογνωσία. Μερικοί Εβραίοι όμως την διέβαλαν στον τότε αυτοκράτορα Αντωνίνο, λέγοντας, ότι μία γυναίκα, Παρα­σκευή λεγόμενη, κηρύττει τον Ιησού, τον Υιό της Μαρίας, τον οποίο σταύρωσαν οι προπάτορές μας.

Μόλις άκουσε αυτά ο βασιλιάς πρόσταξε να φέρουν την Αγία μπροστά του. Βλέποντάς την όμως, έμεινε έκθαμβος και εκστατικός για την σύνεση και την ομορφιά της οπότε της λέει· «Εάν πεισθείς στα λόγιά μου, κόρη, και θυσιάσεις στους θεούς, θα γίνεις κληρονό­μος πολλών χαρισμάτων και αγαθών. Εάν όμως δεν πεισθείς, να γνωρίζεις, ότι θα σε παραδώσω σε πολλά βάσανα».

 Τότε η Αγία με ανδρειωμένο λογισμό, αποκρίθηκε προς τον βασιλιά^· «Ποτέ μη μου συμβεί να αρνηθώ το όνομα Χριστού του Θεού μου! «Θεοί που δεν δημιούργησαν τον ουρανό και την γη, ας εξαφανισθούν από την γη», όπως λέει ο Προφήτης Ιερεμίας (Ιερεμ. 10, 11). Ο βασιλιάς αφού άναψε από τον θυμό, πρόσταξε να πυρακτώσουν μία περικεφα­λαία, δηλαδή μπαρπούτα σιδερένια, και να την βάλουν στην κεφαλή της Αγίας. Όταν έγινε αυτό, διαφυλάχθηκε η Αγία αβλαβής με θεϊκή δροσιά. Οπότε από το θαύμα αυτό, πίστεψαν εκείνη την ώρα πολ­λοί ειδωλολάτρες στον Χριστό. Στην συνέχεια πρόσταξε ο βασιλιάς και έκαψαν δυνατά ένα καζάνι, γεμάτο από λάδι και πίσσα και μέσα σ’ αυτό έβαλαν την Αγία.

Μένοντας όμως η Μάρτυρας στο μέσο του καζανιού, φαινόταν ότι δροσίζεται. Οπότε βλέποντάς την ο βασι­λιάς είπε^· «Ράντισέ με από το λάδι και την πίσσα, Παρασκευή, για να γνωρίσω, αν η πίσσα και το λάδι καίνε». Η Αγία, αφού γέμισε τα χέ­ρια της έριξε στο πρόσωπο του βασιλιά και αμέσως τυφλώθηκαν οι οφθαλμοί του. Τότε φώναζε με μεγάλη φωνή λέγοντας· «Ελέησέ με, δούλη του αληθινού Θεού και θα πιστέψω στον Θεό που κηρύττεις». Αμέσως λοιπόν έλαβε το φως των οφθαλμών του, οπότε πίστεψε στον Χριστό ο ίδιος και όλοι οι δορυφόροι του, δηλαδή οι σωματοφυλακές του και έλαβαν το Άγιο Βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Η Αγία βγαίνοντας από εκεί, πήγε σε άλλες πόλεις και χωριά κηρύττοντας το όνομα του Χριστού.

Πηγαίνοντας λοιπόν σε άλλη πόλη, στην οποία βασίλευε ένας άνθρωπος Ασκληπιός λεγόμενος, οδηγήθηκε μπροστά του και, αφού επικαλέσθηκε το όνομα του Χρι­στού και σφράγισε τον εαυτό της με το σημείο του τιμίου Σταυρού, ομολόγησε τον εαυτό της Χριστιανή και κήρυξε τον Χριστό Θεό του ουρανού και της γης. Όταν άκουσε αυτά ο βασιλιάς, ταράχθηκε και την έστειλε σε έναν δράκοντα φοβερώτατο, που έμενε έξω από την πόλη, στον οποίο συνήθιζαν και έριχναν τους καταδικασμένους σε θάνατο και τους έτρωγε. Όταν λοιπόν η Αγία πήγε στον τόπο ε­κείνο, βλέποντάς την ο δράκοντας σφύριζε δυνατά και, αφού άνοιξε το στόμα του, έβγαλε καπνό πολύ. Η Αγία τότε, αφού πλησίασε κοντά στον δράκοντα, είπε^· «Έφθασε, ω θηρίο, εναντίον σου η οργή του Θεού». Και κατόπιν, αφού φύσηξε τον δράκοντα, έκανε το σημείο του τιμίου Σταυρού. Τότε ο δράκοντας αφού σφύριξε δυνατά, σχίσθηκε στα δύο και εξαφανίσθηκε. Βλέποντας όμως ο βασιλιάς και οι συνοδοί του το θαύμα αυτό, πίστεψαν όλοι στον Χριστό.

Η Άγια αναχωρώντας από εκεί, πήγε σε άλλη πόλη στην οποία βασίλευε άλλος βασιλιάς, Ταράσιος ονόματι. Αυτός όταν έμαθε για την Αγία, την παρουσίασε στο δικαστήριο. Αφού ρωτήθηκε λοιπόν από αυτόν η Αγία, ομολόγησε τον εαυτό της Χριστιανή και τον Χριστό Θεό αληθινό ανακήρυξε. Οπότε τοποθετήθηκε μέσα σε ένα καζάνι, το οποίο ήταν γεμάτο από λάδι και πίσσα και μολύβι και από κάτω άναβε φωτιά. Παρουσιάσθηκε όμως Άγγελος Κυρίου και ψύχρανε το καζάνι και τα είδη που ήταν μέσα του. Έτσι παρέμεινε από αυτά αβλαβής η του Χριστού Μάρτυς. Και άλλα ακόμη βάσανα της έκανε ο απάνθρωπος τύραννος αλλά δεν μπόρεσε να μετακινή­σει την σταθερή πίστη της. Οπότε στο τέλος απέκοψε την τιμία της κεφαλή και έτσι πέταξε η ψυχή της μακάριας νικηφόρα στις αιώνιες μονές.

(Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής τ. ΣΤ΄, έκδ. Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη Άγιος Σπυρίδων, Νέα Σκήτη Άγιον Όρος σ. 127-130)

Τα τέσσερα πράγματα που σκοτίζουν την ψυχή. Μίσος, εξουδένωση, ζήλεια, γογγυσμός

 Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη 
.
Ο άνθρωπος για να έχει πνευματική ζωή, να έχει το φως στη ζωή του, πρέπει να έχει τελεία επικοινωνία με το περιβάλλον του. Από τη στιγμή που δεν έχει αυτή την απλή, την φυσική, την άνετη εγκατάλειψη και παράδοση του εαυτού του στον άλλον, και επομένως την βίωση του άλλου ως οικείου μέλους, δεν μπορεί να έχει Θεόν. Γι’ αυτό σκοτίζεται η ψυχή, όταν κλονίζεται η σχέση της με τον Θεό.

 Μίσος
Πως όμως κλονίζεται; Με το να μισεί τον πλησίον του. Το μισώ τον πλησίον έχει κατά κύριον λόγο ενεργητική έννοια και σημαίνει, κτυπώ, αρνούμαι, επιτίθεμαι εναντίον του άλλου. Εκφράζει την επιθετική διάθεση της ψυχής. Αντί να έχω φυσική σχέση με τον άλλον, να τον βάζω στην καρδιά μου, έχω το μίσος, που είναι μία έξοδος του άλλου από την καρδιά μου και από την ζωή μου. Μίσος λοιπόν είναι να βλέπω ως έτερον τον άλλον, να τον πετάω έξω από την καρδιά μου, να μην το θεωρώ ως είναι μου. Αντί να δω ότι ο άλλος είμαι εγώ, βλέπω ότι είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό μπορεί να είναι φυσικό για τους ανθρώπους του κόσμου, αλλά για μας, που είμαστε σώμα Χριστού, είναι αφύσικο. Το μίσος είναι εκ των μεγάλων αμαρτημάτων, διότι είναι απόρροια μεγάλης εμπαθείας και δείχνει ότι ο άνθρωπος δούλεψε πολλά χρόνια στην αμαρτία και τα πάθη, και έχει σκληρυνθεί τόσο πολύ η καρδιά του, ώστε κατά κάποιο τρόπο έγινε ανώμαλη και όχι μόνο δεν μπορεί να αγαπήσει, αλλά και μισεί. Χρειάζεται πολύ δάκρυ για να αποβάλλει κάποιος το μίσος. Δεν είναι υπόθεση μιας αποφάσεως απλώς ή αγώνος μιας μέρας. Όταν μισώ κάποιον, δεν μπορώ να πω, αποφασίζω να μην τον μισώ. Μπορώ να πω, αποφασίζω να μην τον χτυπήσω, να μην τον βλάψω, αλλά για να μην τον μισώ πλέον, χρειάζεται μια εσωτερική κάθαρσις. Το μίσος προς τον πλησίον φανερώνει μεγάλο βάθος πάθους, γι” αυτό και συσκοτίζει την ψυχή. Εξουδένωση Πως αλλιώς κλονίζεται η σχέση με τους άλλους; Με την εξουδένωση. Με το να ταπεινώνεις τον άλλον. Με το να τον κρίνεις. Όταν όμως κρίνω τον άλλον, τον βγάζω πάντοτε μικρό, μηδαμινό, τίποτα. Είναι τόσος ο εγωισμός του ανθρώπου, ώστε τίποτε δεν μπορεί να σταθεί ενώπιον της κρίσεώς του, ούτε ένας Θεός, πόσο μάλλον ένας άνθρωπος. Το να θεωρώ τον άλλον ως κατώτερο, περισσότερο όμως το να το εκφράζω, είναι κεφαλαιώδες αμάρτημα. Ζήλεια
Άλλη μορφή σχέσεώς μας με τους ανθρώπους, η οπο
ία διαταράσσει την ειρήνη και την ενότητα, είναι η ζήλεια με όλες τις έννοιες. Ζηλεύω κάποιον από αγάπη, τον θεωρώ δικό μου και ενώνομαι αναπόσπαστα μαζί του. Η ένωση αυτή δεν είναι εν τω σώματι του Χριστού, είναι μία υποβίβαση του σώματος του Χριστού σε ανθρώπινη σχέση. Είναι επίσης μία πλήρης μοιχική εσωτερική ενέργεια. Αν πάρουμε την ζήλεια με την έννοια ότι ζηλεύω αυτόν τον άνθρωπο και τον απωθώ, τότε η ζήλεια είναι έκφραση εσωτερικής αδυναμίας αλλά και ανώμαλης αγάπης. Δηλαδή τον αγαπώ κατά τρόπο εγωιστικό και αποκλειστικό, πιστεύω ότι έχω δικαιώματα στη ζωή του και ότι αυτός έχει υποχρεώσεις απέναντί μου, ότι πρέπει να μου δίνει λογαριασμό για το που πηγαίνει και τι κάνει. Η ζήλεια λοιπόν είναι διαταραχή των σχέσεών μας λόγω περισσής εσωτερικής ψυχικής ενέργειας. Ζήλεια είναι κάθε στροφή προς τον άλλον, που ξεκινάει από κάτι υπερβολικό, από έναν ζήλο, από μία ζέση, από μία βράση. Επομένως ζήλος μπορεί να είναι το ενδιαφέρον μου, η αγάπη μου, η φροντίδα μου να τον σώσω, να τον βοηθήσω να βγει από την αμαρτία, να γίνει παιδί του Θεού. Αυτή η ζέσις είναι ένας αφύσικος εσωτερικός οργασμός, μία αφύσικη πνευματική συσσωμάτωση. Γογγυσμός
Το αντίθετο της ζήλειας είναι ο γογγυσμός, ο οποίος επίσης προέρχεται από αδυναμία της ψυχής. Γογγύζω σημαίνει διαμαρτύρομαι, αρνούμαι, παραπονούμαι, είμαι στενοχωρημένος, δεν ικανοποιούμαι. Αυτόν τον γογγυσμό τον εκφράζω στο περιβάλλον μου, στα γραπτά μου, στην προσευχή μου. Ζητώ λόγου χάριν, κάτι από τον άλλον, ή προσδοκώ ή απαιτώ κάτι. Δεν μου το δίνει όμως, γιατί και αυτός είναι απορροφημένος από τον δικό του αγώνα και πόθο, από την δική του σκέψη, αμαρτία, χαρά, από τη δική του ακολασία, αγιότητα ή αρετή. Τότε πέφτω σε έναν γογγυσμό, διότι περιθωριοποιούμαι στην σκέψη του. Προσεύχεται αυτός, νομίζω ότι με αφήνει μοναχό μου. Ενδιαφέρεται για μένα, νομίζω ότι δεν το έκανε από αγάπη ή ότι το έκανε ελλιπές. Ο γογγυσμός είναι το ανικανοποίητο που νοιώθουμε στη ζωή μας και προέρχεται από ένα μειονεκτικό εγώ. Η ζήλεια προέρχεται από ένα εγώ υπερτροφικό, ενώ η εξουδένωση από ένα εγώ αυτοτρεφόμενο και αυτοδυναμούμενο άνευ Θεού, που βλέπει τον άλλον κατώτερο, μηδαμινό. Το μίσος είναι η διαφοροποίηση, η απώθηση του άλλου από την ύπαρξη μας.

*Aπό το βιβλίο «ΛΟΓΟΙ ΑΣΚΗΤΙΚΟΙ» ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΒΒΑ ΗΣΑΪΑ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ ΑΡΧ. ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ 

πηγή  /  αντιγραφή

Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΟΜΟΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΝΩΕ – ΜΑΣ ΔΙΔΕΤΑΙ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ +ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ» (Βιβλιο Β΄, σελ.3-6)
εκδοση Γ΄ επηυξημένη, 2015

Ἡ προφητεία του Κυρίου που πραγματοποιεῖται στις μέρες μας·
«῞Ωσπερ αἱ ἡμέραι τοῦ Νῶε….» (Mατθ. 24, 37)

ΘΥΜΑΣΤΕ, ἀγαπητοί μου, τὴν σχετικὴ διήγηση τῆς ῾Αγίας Γραφῆς; ῾Η γενεὰ ποὺ ζοῦσε τὴν ἐποχὴ τοῦ Νῶε, παρεσύρθηκε ἀπὸ τὴν δύναμι τοῦ κακοῦ, κατεπάτησε τὸν ἠθικὸ Νόμο, ἔπνιξε τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως καὶ ζοῦσε ὡς ἄθεα στὸν κόσμο. ᾿Αποτέλεσμα τῆς ὑλιστικῆς αὐτῆς ἀντιλήψεως ἦτο ἡ παγκόσμια διαφθορά. ῾Η ἀνθρωπότης ἐπιδόθηκε στὴν λαγνεία, τὴν ἰκανοποίησι τῶν ἁμαρτωλῶν ὀρέξεων καὶ ἐπιθυμιῶν. Ἡ πίστις, ἡ ἀγάπη, ἡ ἐλπίδα, ἡ δικαιοσύνη ἐξέλιπαν. ῾Η εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ἐξαφανίσθηκε. ῾Η ὕλη ἐκυριάρχησε. Κτῆνος δίποδο κατάντησε ὁ ἄνθρωπος, σάρκα χωρὶς πνευματικὴ ἰκμάδα. ῞Οπως γράφει χαρακτηριστικὰ ἡ Γραφή «ἡ γῆ ἐπλήσθη ἀδικίας».

῾Η γῆ, ἡ κατοικία τοῦ ἀνθρώπου, ἔγινε ἀκάθαρτη. Οἱ δρόμοι, οἱ πλατεῖες, τὰ σπίτια, τὰ βουνά, οἱ κάμποι, τὰ πάντα ἐμολύνθηκαν, ὁ κόσμος ἐβρώμισε καὶ εἶχε ἀνάγκη ἑνὸς γενικοῦ καθαρισμοῦ. ῾Ο κόσμος «προσώζεσε καὶ ἐσάπησε» κατὰ τὸν ψαλμῳδό, ἦτο μία πληγή, ἡ ὁποία ἐγέμισεν ἀπὸ πῦον, ἀπὸ ἀκαθαρσία, καὶ ὁ ἱατρὸς ἔπρεπε νὰ πάρῃ τὸ νυστέρι, ν’ ἀνοίξῃ τὸ ἀπόστημα, νὰ καυτηριάσῃ, νὰ καθαρίσῃ τὸν ἄνθρωπο. Καὶ ὁ Πάνσοφος καὶ ὁ Δίκαιος Θεὸς ἔκαμε τὴν ἔγχείρησι, τὸν καθαρμό. Τὸν ἔκανε διὰ τοῦ κατακλυσμοῦ….

Ἡ ἐποχή μας ὅμοια μὲ τὴν ἐποχὴ τοῦ Νῶε

Αὐτὸ ἦτο τὸ τραγικὸν τέλος τοῦ ἀρχαίου κόσμου, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποστατήσει ἀπὸ τὸν Θεό. ᾿Αλλὰ καὶ ἡ σημερινή μας ἐποχὴ ἔχει πολλὲς ὀμοιότητας μὲ τὴν ἐποχὴ τοῦ Νῶε. ῾Ο Κύριος προφήτευσε ὅτι θὰ καταντήσωμε εἰς μία τέτοια ἐποχή. «῞Ωσπερ αἱ ἡμέραι τοῦ Νῶε»! ῾Η διαφθορὰ ἀτόμων, οἰκογενειῶν, κοινωνιῶν καὶ λαῶν ἔχει αὐξηθεῖ εἰς τὸ κατακόρυφο. Εἶνε ἀδύνατον εἰς τὸν μικρὸ τοῦτο χῶρο νὰ ἀναφέρωμε στατιστικές, παραδείγματα, νὰ περιγράψωμε λεπτομερῶς τὴν ἠθικὴ καὶ κοινικὴ διαφθορά τῆς κοινωνίας. Τόσον μόνον γράφομε, ὅτι οὐδέποτε ἄλλοτε ὁ κόσμος καταπάτησε τὶς ἐντολὲς τῆς Θεοῦ ὅσο σήμερα. ῾Ως πρὸς δὲ τὴν ἀδικίαν καὶ τὴν ἐγκληματικότητα ἡ ἐποχή μας ὑπερέβη τὴν ἐποχὴν τοῦ Νῶε. Μὲ φρίκη οἱ μέλλουσες γενεὲς θὰ διαβάζουν τὰ ἐγκλήματα τὶς ἁδικίες τοῦ αἰῶνος μας. ῾Η γῆ, παρὰ τ’ ἀναρίθμητα σχολεῖα, Πανεπιστήμια καὶ ᾿Ακαδημίας, «ἐπλήσθη ἀδικίας».

Ἡ προθεσμία περνᾶ ἄπρακτη

Οἱ ἡμέρες μᾶς κυλοῦν «ὥσπερ αἱ ἡμέραι τοῦ Νῶε! Οἱ κήρυκες τοῦ Θείου Λόγου, οἱ ὁποῖοι συνιστοῦν μετάνοιαν καὶ ἐπιστροφὴ, ἐμπαίζονται καὶ χλευάζονται, ὅπως ἐνεπαίζετο καὶ ἐχλευάζετο ὁ Νῶε, ποὺ συνιστοῦσε μετάνοια εἰς τοὺς συγχρόνους του. 120 χρόνια προθεσμία εἶχε δώσει ὁ Κύριος γιὰ νὰ μετανοήσῃ ἡ γενεὰ τοῦ Νῶε. ᾿Εν τούτοις οὔτε ἕνας μετανόησε. ῾Η προθεσμία πέρασε ἄπαρκτη γιὰ τοὺς ἀνθρῴπους ἐκείνους.
᾿Αδελφοί μου συναμαρτωλοί! ῎Ας τὸ καταλάβωμε, ὅτι σύμφωνα μὲ τὴν προφητεία τοῦ Κυρίου, οἱ ἡμέρες μας εἶνε «ὥσπερ αἱ ἡμέραι Νῶε».

Δὲν πηγαίνουμε καθόλου καλά. Τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν αὐξήθηκαν, ὁ διεθνὴς ὁρίζωντας θολώνει, μαῦρα σύννεφα συμπυκνώνονται, κεραυνοὶ πέφτουν, ἀστραπταὶ φαίνονται, ἀκοαὶ πολέμων ἀκούονται, τὰ ἔθνη ἀνάστατα, νομίζεις ὅτι ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ θ’ ἀνοίξουν οἱ καταρρᾶκτες τοῦ οὐρανοῦ γιὰ νὰ ρίξουν στὰ κεφάλια τῶν ἀνόμων, ὅλων μας, ὄχι πλέον νερό, ἀλλὰ φωτιά ποὺ θὰ καίῃ χίλιες φορὲς περισσότερο ἀπὸ τὸν ἡλιο…

Τί πρέπει νὰ κάνουμε

’Ολίγος καιρός μᾶς δίδεται ὡς προθεσμία. Τί πρέπει νὰ κάμωμε; Νὰ ἀκούσωμε τὴν φωνὴ τῆς σωτηρίας. Ποία ἡ φωνή; Εἶνε ἡ φωνή, ἡ ὁποία εἶπε εἰς τὸν Νῶε· «εἴσελθε σὺ καὶ πᾶς ὁ οἷκος σου εἰς τὴν κιβωτό». ‘Η ἰδία φωνὴ λέγει τώρα καὶ πρὸς ἡμᾶς τούς χριστιανοὺς ῞Ελληνας· ῞Ελληνες! Εἰσέλθετε τὸ ταχύτερον εἰς τὴν κιβωτό. ᾿Ιδοὺ ἔρχεται παγκόσμιος θύελλα διὰ νὰ σαρώση τὸν κόσμον. — Κιβωτὸς δέ, ὅπως ἀπεδείχθη καὶ σ᾽ ἄλλες περιστάσεις τῆς φυλῆς μας, εἶνε ἡ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Αὐτὴ εἶνε τὸ πλοῖο, ποὺ ὅποιος μπῇ ἐγκαίρως θὰ σωθῇ. Τὸ πλοῖο αὐτὸ ταξιδεύει 20 αἰῶνας. Δὲν φοβᾶται τρικυμίας καὶ θύελλας. Κατάρτι εἶνε ὁ Τίμιος Σταυρός. ῎Αγκυρα ἡ ἐλπίδα. Τιμόνι τὸ Εὐαγγέλιο, οἱ Κανόνες, ἡ διδασκαλία τῶν Πατέρων. Καὶ πλοίαρχος ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ, ποὺ ζῆ καὶ βασιλεύει εἰς τοὺς αἰῶνας.
᾿Αδελφέ! Τί κάθεσαι; Πρὶν ἀνοίξουν οἱ καταρράκται, πίστευσαι στὸν Χριστό, μπές ἐσὺ καὶ ἡ οἰκογένειά σου εἰς τὴν κιβωτὸ καὶ θὰ σωθῇς. ῎Εξω ἀπὸ τὴν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ δὲν ὑπάρχει σωτηρία

Τραγικός Μητροπολίτης ταυτίζει το μέλλον του Ελληνισμού με την τύχη των τραπεζών...

πηγή

Κυριακή Η΄ Ματθαίου –«Ακούσαντες οι όχλοι, ηκολούθησαν αυτώ πεζή από των πόλεων»

Ευαγγέλιον: Ματθ. ιδ΄ 14 – 22

«Ακούσαντες οι όχλοι, ηκολούθησαν αυτώ πεζή από των πόλεων»

  Το γεγονός του θαυματουργικού χορτασμού των πεντακισχιλίων, σημειώνει ο ευαγγελιστής Ματθαίος και ακούσαμε σήμερα στην ευαγγελική περικοπή. Συνέβη, αγαπητοί μου αδελφοί, λίγο μετά την αναγγελία από τους μαθητές, στον Κύριο, της ταφής του Ιωάννη του Βαπτιστή.

  Πέρασε λοιπόν με πλοίο απέναντι ο Κύριος, έμεινε για λίγο μόνος Του, για να προσευχηθεί. Αλλά «ακουσαντες οι όχλοι» προφανώς για την παρουσία Του εκεί, «ηκολούθησαν αυτώ πεζή από των πόλεων».

   Η διδασκαλία και τα θαύματα του Χριστού ήταν ήδη πολλά και κόσμος πολύς είχε ακούσει το κήρυγμά Του. Είχε ακούσει το κήρυγμα που έφτανε στα αυτιά του, δονούσε την καρδία του και ειρήνευε την βασανισμένη του ψυχή. Γιαυτό ενώ ο Κύριος πέρασε με το πλοιάριο που βρέθηκε εκεί, στην απέναντι όχθη, ο κόσμος που ήταν πολύς, έσπευσε να Τον ακολουθήσει περπατώντας μια μεγάλη απόσταση για να φτάσει στο σημείο που είχε πάει ο Κύριος με τους μαθητές Του.

   Βγήκε λοιπόν ο Κύριος, είδε όλον αυτό τον κόσμο, «πεντακισχίλιους» σημειώνει ο ευαγγελιστής. Χωρίς να υπολογίζει γυναίκες και παιδιά. Ίσως θα πρέπει να πλησίαζαν, αν δεν περνούσαν, τις είκοσι χιλιάδες. Τους είδε, τους σπλαχνίστηκε και θεράπευσε τους αρρώστους τους. Έτσι απλά το καταγράφει ο Ματθαίος. Γιατί ήταν γι αυτούς, που τον ακολουθούσαν, ένα απλό και συνηθισμένο γεγονός. Να διδάσκει αλλά και να θεραπεύει το πλήθος των ασθενών που έφταναν από παντού και απολάμβαναν τα δώρα της αγάπης Του. Την ειρήνη της ταλαίπωρης ψυχής τους, την απαλλαγή από τις αρρώστιες που τους βασάνιζαν.

    Ωστόσο, αγαπητοί μου αδελφοί, το σημαντικότερο γεγονός που αναφέρεται στη σημερινή περικοπή είναι ο χορτασμός τους τεραστίου πλήθους των ανθρώπων που συνέρρευσαν εκεί, με τον πρωτοφανή θαυματουργικό πολλαπλασιασμό των πέντε ψωμιών και των δύο ψαριών, που είχαν μαζί τους. Όταν λοιπόν πέρασε η ώρα, μετά τη διδασκαλία και τη θεραπεία των αρρώστων, νύχτωνε πια, πήγαν οι μαθητές στον Κύριο και Του είπαν: «Απόλυσον τους όχλους, ίνα απελθόντες εις τας κώμας αγοράσωσιν εαυτοίς βρώματα.» Άφησέ τους να φύγουν και να πάνε στα γύρω χωριά να βρούν να αγοράσουν τροφές.

   Πολύ λογική η ανησυχία των μαθητών. Την λύση την έδωσε άμεσα στους έκπληκτους μαθητές Του ο Κύριος. Δώστε τους να φάνε, είπε. Πήρε τα ψωμιά και τα ψάρια, τα ευλόγησε, τα έδινε στους μαθητές και αυτοί στον κοσμό, που τους περιέβαλε. Έφαγε το μεγάλο πλήθος, χόρτασε και περίσσεψαν κοφίνια με ψάρια και ψωμιά.

   Αποδείχτηκε ότι η ανησυχία των μαθητών ήταν αβάσιμη, αλλά ανθρώπινη. Ωστόσο πολύ λογική είναι κάποτε και η δική μας ανησυχία, όταν ενώ έχουμε κάποιες ανάγκες για μας και για την οικογένειά μας, δυστυχώς διαπιστώνουμε ότι αδυνατούμε να τις αντιμετωπίσουμε. Η ανησυχία και ανασφάλεια αυτή μεταφέρεται και στην οικογένεια μας και στους γύρω μας. Και τότε υποφέρουμε όλοι με το άγχος, να μας καταβάλει. Και όχι μόνο αυτό αλλά η αγωνία μας δεν μας αφήνει να βρούμε ή απλώς να δούμε κάποιες διεξόδους, που υπάρχουν για το οξύ πρόβλημά μας. Συνήθως περιορίζουμε την έρευνα επίλυσής του και τις προσπάθειές μας στις προσωπικές μας δυνατότητες και στον περίγυρό μας. Και χάνουμε γρήγορα τις ελπίδες μας, διαπιστώνοντας πόσο δύσκολα θα μπορούσαμε να ξεπεράσουμε τα προβλήματά, που βρίσκουμε μπροστά μας. Είναι αλήθεια ότι αντιλαμβανόμαστε απογοητευμένοι, την προσωπική αδυναμία μας. Σκεφτείτε όμως, όταν αυτά τα προβλήματα, υλικά, οικονομικά, ψυχικά και υγείας δεν επηρεάζουν μόνο εμάς και την οικογένειά μας, αλλά και τους άλλους, τους συμπολίτες μας, τον τόπο μας. Τότε τα προβλήματα, είναι πολύ σοβαρότερα και δυσκολότερα, για να φτάσουν σε κάποια λύση. Ζούμε σε μια παρόμοια κατάσταση. Οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε σοβαρά προβλήματα, κυρίως οικονομικά. Η διεθνής κρίση μας έχει επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό. Ϊσως δε θα ήταν τόσο εύκολο να δούμε ένα θαύμα σαν αυτό που περιγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, αλλά δεν θα αποκλείαμε μια θεία παρέμβαση. Μια παρέμβαση που συμβαίνει πολλές φορές στη ζωή μας και μας κάνει να ξαφνιαζόμαστε και να ομολογούμε: Μόνο σαν θαύμα μπορεί να χαρακτηριστεί αυτό που μου συνέβη. Κι όμως λίγη σημασία δίνουμε σε κάποια εξωλογικά περιστατικά που μας συμβαίνουν ξαφνιάζοντάς μας και δίνοντας λύση σε δύσκολα προβλήματα. Πολύ λιγότερες φορές σκεφτόμαστε να ευχαριστήσουμε τον Πανάγαθο Δωρεοδότη.

   Θαύματα, αγαπητοί αδελφοί, συμβαίνουν. Είναι γεγονότα που δεν εξηγούνται με την συνληθη και κοινή λογική. Είναι φαινόμενα που είναι αντίθετα προς τους φυσικούς και άλλους νόμους, που και αυτοί, είναι προϊόν της ανθρώπινης παρατήρησης. Είναι ανατροπή εκείνου που φυσικά περιμένουμε και αλλάζει χωρίς να έχει συμβάλλει ο ανθρώπινος παράγων. Θα πρέπει ωστόσο να προσέχουμε και να αποφεύγουμε κάποιους επιτήδειους που εκμεταλλευόμενοι την θρησκευτική πίστη μας, μας προσφέρουν ή μάλλον μας “πωλούν” ψεύτικα και φτιαχτά θαύματα.

     Ο ευαγγελιστής, αγαπητοί μου αδελφοι, αναφέρει το μοναδικό, τόσο υλικό θαύμα, όπως και εκείνο της μετατροπής του νερού σε κρασί στον γάμο της Κανά, ενώ τις άλλες πολλές θεραπείες που έκαμε ο Κύριος, εκείνη την ημέρα, στο τεράστιο πλήθος που Τον ακολούθησε, το σημειώνει σχεδόν μονολεκτικά: “εθεράπευσε”. Ήταν τόσο συνηθισμένο και πολυεπαναλαμβανόμενο, ώστε να περιττεύει η καταγραφή και η λεπτομερής περιγραφή. Για τον κάθένα όμως, από αυτούς που δέχτηκαν τη θαυματουργική θεραπεία, ήταν ένα μοναδικό και σπουδαίο γεγονός που σημάδεψε τη ζωή τους.

   Ασφαλώς, λοιπόν, ο καθένας μας, ερευνώντας τη ζωή του, θα ανακαλύψει κάποια παράξενα περιστατικά, που αποδίδουμε συνήθως στην τύχη. Με περισσότερη ευαισθησία, θα πρέπει με ευγνωμοσύνη, να τα αποδίδουμε στον Θεό, ευχαριστώντας Τον και δοξάζοντας το όνομά Του.

   Αδελφοί μου!

 Αν θέλουμε τον Χριστό κοντά μας, θα πρέπει να Τον αφήνουμε να διαμορφώνει τη ζωή μας. Ο λόγος Του να διαποτίζει τον νου και την καρδιά μας, ώστε να μας δίνει κριτήρια και στόχους. Η Χάρη Του να μας μεταγγίζει την αιώνια ζωή. Με άλλα λόγια, ο Χριστός και Κύριός μας να κατευθύνει την σκέψη μας, τις διαθέσεις μας, τα όνειρά μας, τη ζωή μας ολόκληρη. Ας ανοίξουμε, λοιπόν, την καρδιά μας στον Κύριο και ας κάμουμε το λόγο Του πυξίδα μας.

Δ.Γ.Σ - Μ.Π

το είδαμε εδώ

Η ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

 

Ποιος ο σκοπός αυτών των αγιορειτών Μοναχών; Τι πήγαν να κάνουν στο Άγιο Όρος; Να σώσουν την ψυχή τους ή να βρεθούν εκεί που ούτε το φαντάζονται;

Πηγή: "orthodox-voice"

 

Η Κυρία Θεοτόκος ομολογεί ότι οι λατινόφρονες είναι εχθροί Της και του Υιού Της.

  

 Συγκρίνατε την

πρώτη φωτογραφία του λατινόφρονα οικουμενιστή Μητροπολίτη Αυστρίας, και τη

δεύτερη φωτογραφία των Αγιορειτών Μοναχών μαζί με τον εχθρό της Κυρίας Θεοτόκου!... (σ.σ. Μητροπολίτη Αυστρίας)

Με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε σήμερα, Πέμπτη 23 Ιουλίου η Σύναξη των Αγίων Βατοπαιδινών Πατέρων στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου.

Στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβ. Μητροπολίτης Αυστρίας κ. Αρσένιος, συλλειτουργούντων του Επισκόπου Αμαθούντος κ. Νικολάου και των Καθηγουμένων της Μονής Καρακάλου και Βατοπαιδίου Φιλοθέου και Εφραίμ.

Επίσης συμμετείχε πλήθος Ιερομονάχων και μοναχών του Αγίου Όρους, ενώ έψαλλαν οι πατέρες της Ιερας Μονής Καρακάλου.

ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΕΛΛΑ….Θα περάσει μεγάλη θύελλα η πατρίς μας.

ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΕΛΛΑ (ΟΙ XΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ EΣXATOYΣ ΚΑΙΡΟΥΣ)
Αυτά τα ολίγα είχα να πω προχείρως εδώ στην αγάπη σας και παρακαλώ τον Θεό να ισχυροποιηθείτε. Γιατί θα περάσωμεν μεγάλη θύελλα. Θα περάσει μεγάλη θύελλα η πατρίς μας. Τα λέμε αυτά και δεν τα αισθανόμεθα, και δεν ενθυμούμεθα τους μάρτυρες της Αλβανίας και των άλλων αθέων καθεστώτων τι τραβούνε, τι υποφέρουνε. Εμείς εδώ στην Ελλάδα είμεθα ευτυχώς η μόνη χώρα των Βαλκανίων που απολαμβάνει ελευθερίαν. Δεν έχομε κ’ εμείς αυτήν την πίεσιν που αισθάνονται άλλοι, απολαμβάνομε τα αγαθά μιας δημοκρατικής ζωής. Θα τα έχωμε πάντοτε αυτά;…
Μακάρι ο Θεός να μας αξιώσει και μαρτυρίου. Είδατε τι έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός; «Χριστέ μου», έλεγε, «όπως εσύ έχυσες το αίμα σου για μένα, αξίωσε με και εμένα να χύσω το αίμα μου για σένα». Αυτό το πνεύμα να έχομε.
Εκκοπή του ιδίου θελήματος
Μα δεν είναι μόνο το μαρτύριο αυτό. Όταν λέμε μαρτύριο, το μυαλό μας πηγαίνει μόνο στο μαρτύριο του αίματος. Υπάρχουν όμως και άλλα μαρτύρια, που δεν φαίνονται, δεν έχουν τη δόξα που έχει το μαρτύριο του αίματος, αλλά έχουν κι αυτά την αξίαν τους, είναι κι αυτά μαρτύρια. Αν τα εφαρμόσουμε εδώ, θα φύγετε οι περισσότερες. Διότι μπορεί ένας να είναι έτοιμος για μαρτύριο και… να μην είναι έτοιμος για μαρτύριο. Δεν είναι παράξενος ο λόγος αυτός; Τι λένε οι πατέρες; Ποιο είναι αυτό το μαρτύριο που λέγανε παλιά στις ιεραποστολικές κινήσεις και στοιχίζει παραπάνω;
Η εκκοπή του ίδιου θελήματος! Η εκκοπή του ίδιου θελήματος λογίζεται μαρτύριο. Τώρα δηλαδή να πιάσουμε όλες εσάς, μολονότι έχετε απόφαση να ακολουθήσετε ιεραποστολική ζωή, κάθε μία από σας έχει κάτι κακό μέσα της, έχει κάποια κλίση, κάποια ροπή αμαρτωλή, κάποια αδυναμία, η οποία είναι ο αγαπημένος της «Ισαάκ». Εάν υποθέσουμε ότι έρχεται ένας αυστηρός πνευματικός πατέρας που σας ξέρει καλά και σας πει «Κόψτε την άλφα ή την βήτα ροπή κ.λ.π.», τότε από τις 80 – 100 που είστε εδώ, δεν θα μείνετε ούτε 10. Η εκκοπή του ίδιου θελήματος θέλει κόπο και πόνο. Είναι το δύσκολο, το οποίο πρέπει να έχομε και είναι σπάνιο πράγμα.
Μαρτυρεί λοιπόν κανείς σταυρώνεται και υποφέρει, πότε; Όταν προσπαθεί να κόψει το θέλημα του. Αυτό είναι το θέμα το οποίο πρέπει να προσέξομε για να αποκτήσομε ένα τέτοιο φρόνημα. Μακάρι στο έθνος μας να εμφανισθούν νέες Φιλοθέες. Μακάρι, μακάρι…
Στιγμιαίο μαρτύριο
Το μαρτύριο του αίματος είναι στιγμιαίο. Την στιγμή εκείνη δίνει ο Θεός τη χάρη του και παίρνει ο μάρτυς δύναμη. Διότι δεν εξηγείται αλλιώς η χαρά, το θάρρος και η αντοχή του στο μαρτύριο. Ακούει κανείς το μαρτύριο και ανατριχιάζει. Εδώ ένα δόντι πας να βγάλεις – μολονότι με τις ενέσεις τώρα είναι κάπως ανώδυνο – και το σκέπτεσαι μέρες, αισθάνεσαι κάποιο φόβο. Εδώ πέρα στο μαρτύριο, δόντια βγάζανε, μύτες κόβανε, αυτιά κόβανε, ακρωτηριάζανε τα ανθρώπινα μέλη, τα καίγανε, τα αλείφανε με αλάτι ή με εύφλεκτες ουσίες. Δεν είναι φανταστικά αυτά, αλλά πραγματικά. Η χάρις του Θεού τους έδινε τεράστια δύναμη. Το μαρτύριο αυτό όμως είναι σύντομο ή και στιγμιαίο.
Ισόβιο μαρτύριο
Η ζωή ενός πιστού Χριστιανού είναι ένα διαρκές μαρτύριο. Εκτός δηλαδή από το στιγμιαίο μαρτύριο υπάρχει και άλλο. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: «Οι Χριστιανοί αεί διώκονται». Διώκονται συνεχώς, ακόμα και σε εποχή ειρήνης και ησυχίας. Τι εννοεί; Προτιμότερο να διώκεται κανείς από ένα τύραννο εξωτερικό, παρά από τους εσωτερικούς διώκτες που δεν σ΄ αφήνουν να ησυχάσεις ούτε τη μέρα ούτε τη νύχτα. Και εσωτερικοί διώκται είναι τα πάθη μας. Της σαρκός λ.χ. ο πόλεμος είναι μαρτύριο, μαρτύριο πολυβασάνιστο και πολυχρόνιο.
Έχομε και εμείς να πολεμήσουμε εναντίον των αοράτων εχθρών. Ας υπομείνομε λοιπόν αυτό το μαρτύριο. Και το μαρτύριο έχει βαθμούς. Αρχίζομε από το ένα και φτάνομε μέχρι το χίλια. Να προσέχομε να αυξάνει η διάθεση προς το μαρτύριο, για να ζωντανέψει το δένδρο της Εκκλησίας, που στις μέρες μας παρουσιάζει μία ξήρανση. Το δένδρο αυτό που φαίνεται ξηραμένο αλλά η ρίζα του διατηρείται ζωντανή, έχει ανάγκη από τα αίματα των μαρτύρων και από τα δάκρυα των μετανοούντων.
Ας παρακαλέσομε το Θεό και δάκρυ να μας δώσει για να θρηνούμε για τα αμαρτήματα μας και διάθεση μαρτυρίου να μας δώσει και εάν παρουσιαστεί περίπτωση εξωτερικού μαρτυρίου να είμεθα έτοιμοι αφού προηγουμένως θα έχομε προπαρασκευασθεί εσωτερικώς για να ζήσομε και το στιγμιαίο μαρτύριο, το μαρτύριο του αίματος που είναι αποκορύφωσης.
Ψυχολογία αξιωματικού στη μάχη
Μου έλεγε ένας στρατηγός γενναίος ο οποίος έλαβε μέρος είς μάχας πολλάς και το στήθος του ήταν κατάμεστο από παράσημα, για την ψυχολογία του αξιωματικού.
– Περίεργο πράγμα! 
Λέει. 
Όταν είμεθα πάνω στη μάχη εκείνες τις κρίσιμες στιγμές, μολονότι όλοι κατά τινα τρόπο φοβόμαστε τον θάνατο – ποιος άνθρωπος δεν φοβάται τον θάνατο; – μας δίνει, λέει, ο Θεός κάτι, ενθουσιαζόμεθα και εφαρπαζόμεθα απ΄αυτό που λησμονούμε τη ζωή.
 Λησμονούμε τη γυναίκα, λησμονούμε τα παιδιά, λησμονούμε τα πάντα και τα πάντα θυσιάζομε. 
Αλλά ενώ εκεί στις μάχες έχομε τοιαύτην τρομεράν έξαρσιν και είμεθα ήρωες μόλις αποστρατευτούμε και κατεβούμε στην πεδιάδα γινόμεθα δειλοί, δειλότατοι άνθρωποι. 
Εκεί είμεθα ήρωες, κάτω είμεθα δειλοί…
Εκεί είναι το στιγμιαίο.
 Έχει αξία το στιγμιαίο.
 Αλλά πρέπει να είμεθα και ισόβιοι μάρτυρες πολεμώντας διαρκώς τα εσωτερικά πάθη και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε και το μαρτύριο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Πόθος μαρτυρίου
Εμείς που λέγαμε ότι αγαπούμε τον Χριστόν και ψάλλουμε ύμνους εις αυτόν, πρέπει να έχουμε την διάθεση αυτή του μαρτυρίου που είχε και ο άγιος Κοσμάς Αιτωλός να επιθυμούμε και εμείς να χύσουμε το αίμα μας για το Χριστό, όπως ο Χριστός έχυσε το αίμα του για εμάς και κάθε περιπέτεια να την υποστούμε.
Εγώ τουλάχιστόν έχω χαρά αυτές τις ημέρες. Πολλοί μου γράφουν γράμματα και εκφράζουν τη λύπη τους που θα με δικάσουν γιατί δεν υπογράφω το αυτόματο διαζύγιο. Εγώ όμως χαίρομαι. Δεν ξέρω πως σκέπτονται αυτοί οι μεγάλοι γιατί έχουν τρομερή λύσσα εναντίον μου και θέλουν οπωσδήποτε να με δικάσουν και να με καταδικάσουν. Δεν ξέρω τι θα κάνουν. Μακάρι να πάω στο δικαστήριο και να καταδικαστώ όχι για πορνείες, για μοιχείες, για κλοπές και αρπαγές, για πλεονεξίες αλλά να δικαστώ και να καταδικαστώ γιατί υποστηρίζω την χριστιανική οικογένεια, που είναι το θεμέλιο της πατρίδος, γιατί υποστηρίζω τα ήθη τα χρηστά, τους ιερούς κανόνες την πίστη των πατέρων μας. Μακάρι να δικαστώ γι’ αυτά θα αισθανθώ μεγάλη χαρά. Αλλά είμαι αμαρτωλός και δεν είμαι άξιος ενός τέτοιου προνομίου. Να έχω τέλος στη φυλακή, όπως είχε ο ιερός Χρυσόστομος και άλλοι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας, δεν υπάρχει άλλο ανώτερο πράγμα.
Τέτοια τέλη να έχουμε αυτή τη διάθεση του μαρτυρίου να καλλιεργούμε.
Θυμάμαι παλαιότερα, όταν ήμουν ιεροκήρυκας είχα κάποιον κοντά μου. Κάποιον που έγινε σε νεαρά ηλικία επίσκοπος – δεν σας λέω το όνομα. Του χάρισα ένα βιβλίο μου, που μόλις είχε κυκλοφορήσει και μου ζήτησε να του γράψω αφιέρωση. Του έγραψα τότε την εξής αφιέρωση.
«Τω αγαπητώ τάδε, ινα διά του αίματος του μαρτυρήση υπέρ της πίστεως και της πατρίδος»
Μόλις είδε την ευχή, κράπ το πέταξε.
– Βρε πάτερ μου, λέει, τέτοια ευχή μου δίνεις;
– Υπάρχει, του απαντώ, παιδάκι μου – πατέρα μου – αδελφέ μου, άλλη ευχή μεγαλύτερη απ’ αυτήν, από το να χύσει κανείς το αίμα του για το Χριστό;
Βλέπετε τώρα πως έχουν αλλάξει τα πράγματα. Θέλουμε τα εύκολα. Θέλουμε να έχουμε τη θέση μας, το μισθό μας, τη σύνταξη μας, τα μέγαρά μας, τις μητροπόλεις μας. Τις απολαύσεις μας και όλες τις ανέσεις και όταν μας συμβούν μερικά δυσάρεστα πράγματα αναστατωνόμεθα. Αν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους πατέρες της Εκκλησίας μας, είμεθα μηδέν.
Ετοιμασθείτε για μαρτύριο
Αυτά τα ολίγα είχαν να σας πω, και προσέξατε καλά, να ετοιμασθείτε για μαρτύριο. Και καθεμία από σας να είναι έτοιμη να σηκώσει τον σταυρόν του μαρτυρίου. Να μη γίνουμε ριψάσπιδες.
Ας παρακαλείτε και την αγία Φιλοθέη. «Πολύ ισχύει η δέησις δικαίου». Να προσεύχεστε και να ζητήτε τη βοήθεια των αγίων. Υπάρχουν φιλόθεες ψυχές οι οποίες συνομιλούν με τους αγίους. Δεν είναι αυτό ψέμα. Συνομιλούν και κουβεντιάζουν μαζί τους.
Εγώ θυμούμαι, όταν περιόδευα ως ιεροκήρυκας τα άγια εκείνα χρόνια, τις αλησμόνητες εκείνες μέρες – και δεν είχα κοντά μου φροντίδες, δεν είχα αδελφότητες, δεν είχα τίποτε, είχα ένα σακίδιο και άρβυλα και περιόδευα με τα πόδια από χωριό, και δεν είχα πάνω μου τις φροντίδες και τις ευθύνες που έχω σήμερα-, συνήντησα τέτοιους ανθρώπους.
Προετοιμασθείτε για μαρτύρια, για εκκλησία κατακομβών.
Στρογγυλοκαθίσαμε σε ωραίες καρέκλες, ωραίους καναπέδες, με ωραία φαγητά, ωραίες παρέες. 
Θαβώρ είναι εδώ πέρα.
 Θα φύγομε από το Θαβώρ.
 Μια ωραία πρωία, θα χτυπήσουν την πόρτα και θα μας πουν:
-Να εκκενώσεις τον χώρο εδώ, τον χρειαζόμεθα.
– Μα …, θα πεις.
– Τίποτε.
– Θα μείνεις χωρίς τραπέζια, χωρίς καρέκλες, χωρίς φαγητά, χωρίς τίποτα. Τότε τι μέλλει γενέσθαι; Πάλι εκ του μηδενός νέα δημιουργία.
– Εμείς τα ζήσαμε αυτά, δεν είναι λόγια δηλαδή. Τα ζήσαμε, και βρεθήκαμε σε τέτοια κατάσταση, που δεν είχαμε ούτε οβολόν, ούτε δραχμή είχαμε στην τσέπη μας, ούτε τροφή είχαμε, τίποτε δεν είχαμε. Και τι έγινε; «Ως μηδέν έχοντες και πάντα κατέχοντες»
– Απόδειξις είναι το βιβλίο της Κοζάνης. Το διαβάζουν μερικοί από τις νεώτερες γενεές, που δεν γνωρίζουν τι εστί Ελλάς, τι εστι θυσία, τι εστί κόπος, και τα θεωρούν παραμύθια. Το έδωσε μια μάνα στην κόρη της και το διάβαζε όλη νύχτα, και το πρωί ρώτησε τη μητέρα της: «Παραμύθια είναι αυτά ή έγιναν; Σαν παραμύθια φαίνονται».
Θα δώσει πάλι δύναμη ο Θεός σ’ εμάς, για να αντισταθούμε. Αλλά δεν είμεθα άξιοι, είμεθα αδύναμοι. Η επιθυμία της παρούσης ζωής είναι ισχυρά. «Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν…»

Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ 49-56

πηγή
το είδαμε εδώ

"ΕΙΠΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΕΡΗΜΙΤΗ" (ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΓΕΡΟΝΤΑ)

ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΦΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

ΣΤΟ 7.54 ΛΕΠΤΟ ΤΟΥ ΗΧΗΤΙΚΟΥ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΔΗΛΩΝΕΙ ΟΤΙ: "ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΔΟΞΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ"

3 ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΘΑ ΒΙΩΣΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

1. ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

2. ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

3. ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ

ΠΡΩΤΟΙ ΘΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ !!!

πηγή

το είδαμε εδώ

Κήρυγμα Κυριακής Η' Ματθαίου 26.7.2015 (Ἀπόστολος Γαλ. γ΄ 23-δ΄ 5) ΥΙΟΙ ΘΕΟΥ «Διά τῆς πίστεως εἶσθε ὅλοι υἱοί Θεοῦ ἐν Χριστῷ»

     Μακαρίζομεν καί εὐλογοῦμεν τό στόμα τοῦ θείου Ἀποστόλου Παύλου, ἀγαπητοί μου, τό ὁποῖο ἐκήρυξε καί διελάλησε τήν μεγάλη αὐτή ἀλήθεια ὅτι ὅσοι πιστεύουν στήν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅσοι πιστεύουν στήν Ἁγία Τριάδα, ὅσοι πιστεύουν στό Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, ὅσοι πιστεύουν στά δόγματα τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ὅλοι υἱοί Θεοῦ. Ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιά, μορφωμένοι, ἀμόρφωτοι, ἄρχοντες, ἰδιῶτες μποροῦν νά ἔχουν αὐτο τό μεγάλο ἀξίωμα, νά εἶναι τιμιώτερο καί ἐνδοξότερο αὐτοῦ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Καμία δόξα καί τιμή μπορεῖ νά ὑπεροχώτερη καί λαμπρότερη ἀπό αὐτή.

          Τό ὅτι ἐγίναμε υἱοί Θεοῦ ὀφείλεται στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ υἱοθεσία μας εἶναι καρπός καί συνέπεια τοῦ μυστηρίου τῆς σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεάνθρωπος Λυτρωτής καί Σωτήρας μας ἔκανε ὅλα ὅσα ἔπρεπε γιά νά λάβουμε τήν υἱοθεσία, γιά νά γίνουμε υἱοί τοῦ Θεοῦ. Στήν συνέχεια θά δοῦμε ποια εἶναι τά δικαιώματα καί ποιά τά καθήκοντα τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ.

          1) Τά δικαιώματα τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἀνύψωσε καί ἀνέβασε τούς πιστεύοντες σ’ Αὐτόν στήν κατάσταση στήν ὁποία εὑρίσκεται αὐτός ὁ Ἴδιος παρέχοντας στούς ἀνθρώπους ἴσα δικαιώματα μέ αὐτά τά δικά Του. Οἱ πιστοί γίνονται Θεοί «κατά χάριν» καί συμμετέχουν στήν ζωή τοῦ Θεοῦ. Εἶναι κληρονόμοι τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν καί συγκληρονόμοι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅσα δικαιοῦται ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὡς Υἱός τοῦ Θεοῦ φυσικός καί μονογενής, τά ἴδια δικαιώματα ἀποκτοῦν καί οἱ πιστοί οἱ ὁποῖοι μοιράζονται μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό τά θεία δικαιώματά Του.

          Ἀπό τήν υἱοθεσία προέκυψε ἡ δυνατότητα νά ἀποκαλοῦμε τόν Θεόν Πατέρα μας ὅπως τοῦ λέγουμε συχνά τό «Πάτερ ἡμῶν». Ἀπό τήν υἱοθεσία προῆλθεν ἡ δυνατότητα νά λάβουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα γιά νά ἀνακαινίσει τήν ὑπαρξή μας. Ἀπό τήν υἱοθεσία ἀξιωθήκαμε νά γνωρίσουμε τόν Θεό καί νά ὁδηγηθοῦμε στήν θεογνωσία. Ἕνεκα τῆς υἱοθεσίας μποροῦμε νά εἰσερχόμαστε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας καί νά συμβασιλεύουμε καί νά συνιερατεύουμε μέ τά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τούς αἰώνας.

          2. Οἱ ὑποχρεώσεις τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ.

          Ἀλλά ἐάν ἔχουμε τόσο μεγάλα καί θαυμαστά δικαιώματα ἐπειδή εἴμαστε υἱοί Θεοῦ μεγάλες εἶναι καί οἱ ὑποχρεώσεις. Αὐτές τίς ὑποχρεώσεις μας θά τίς συνειδητοποιήσουμε μελετώντας - ἐξετάζωντας τήν ζωήν τοῦ φυσικοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

          Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν υἱός ὑπακοῆς. Ἀπό ὑπακοή στόν Θεό Πατέρα δέχθηκε νά πιεῖ τό πικρό ποτήρι τοῦ ἄδικου καί ἐξευτελιστικοῦ Σταυρικοῦ θανάτου. Μ’ αὐτό μᾶς ἔδειξε ὅτι καί ἐμεῖς ὡς υἱοί Θεοῦ ὀφείλουμε νά ὑπακούουμε στό Πατέρα μας καί στό Ἅγιο θέλημά Του.

          Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν υἱός πού ἐξετέλεσε ὅλες τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Καμία δέν παρέβη. Καμία δέν καταφρόνησε. Καμία δέν ἀρνήθηκε νά τηρήσει. Ἐτήρησε ὅλες τίς ἐντολές. Ἔτσι μᾶς ἔδειξε ὅτι ὀφείλουμε καί ἐμεῖς νά ἐφαρμόζουμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Νά μήν τίς καταστρατηγοῦμε. Ἀλλά νά τίς σεβόμαστε. Νά μήν τίς περιφρονοῦμε. Ἀλλά νά τίς φυλάσσουμε μέ ἀκρίβεια καί προσοχή.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν υἱός πού ἐδόξασε τόν Θεό Πατέρα. Τόν ἐδόξασε μέ κάθε τρόπο μέ τά ἔργα Του, μέ τήν ζωή Του, τήν διδασκαλία Του, τά θαύματά Του. Ὅλα τά ἔκανε γιά νά δοξασθεῖ καί νά τιμηθεῖ ὁ Θεός Πατέρας. Ἔτσι ἔδειξε καί σέ μᾶς ὅτι ὀφείλουμε νά ἐργαζόμαστε γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας καί ὄχι γιά τήν δική μας δόξα. Ὁ Θεός Πατέρας θά μᾶς ἀνταμείψει ἀντιδοξάζοντάς μας, ὅπως ἐδόξασε καί τόν ἀγαπητό Του Υἱόν.

          Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν Υἱός πού τόν ἐνδιέφερε νά εἶναι ἀρεστός στόν Θεό Πατέρα. Δέν θέλχθηκε ἀπό τά τερπνά τοῦ κόσμου. Δέν τόν δελέασαν οἱ ἠδονές τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου. Δέν τόν ἐσαγήνευσε ἡ δόξα τοῦ κόσμου. Ἔμεινε καθαρός ἀπό τήν ματαιότητα τῆς ζωῆς αὐτῆς. Ἔτσι μᾶς ἔδειξε ὅτι κι ἐμεῖς ὀφείλουμε νά μείνουμε ξένοι γιά ὅλα αὐτά, νεκροί στίς προκλήσεις τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς. Ζωντανοί μόνο γιά τήν Θεό καί τά τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν ὁ ἀγαπητός Υἱός, ὁ Ἕνας καί μοναδικός πού ἦταν ἀρεστός στόν Θεό Πατέρα.

          Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν υἱός θυσίας. Καταδέχθηκε νά θυσιασθεῖ Αὐτός γιά χάρι τοῦ κόσμου. Δέχθηκε νά θεωρηθεῖ Αὐτός ὑπεύθυνος κι ἔνοχος γιά τίς ἁμαρτίες ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί νά τιμωρηθεῖ γι’ αὐτές μέ Σταυρικό καί Ἐξευτελιστικό θάνατο.

          Ἔτσι μᾶς ἔδειξε ὅτι καί ἐμεῖς ὀφείλουμε νά θυσιαζόμαστε γιά τούς ἀδελφούς μας. Νά θυσιαζόμαστε γιά τόν σύζυγο καί τήν σύζυγο τούς γονεῖς, τά παιδιά, τούς οἰκείους, τούς φίλους καί τούς ἐχθρούς μας.  Ὅποιος ἔχει τό πνεῦμα τῆς θυσίας εἶναι γνήσιος υἱός τοῦ Θεοῦ.

          Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν υἱός ἀναμάρτητος. Δέν τόν ἐμόλυνε ἡ ἁμαρτία. Δέν τόν ἐκυρίευσαν τά βρώμικα πάθη τῆς ἁμαρτίας. Δέν ἀτιμάσθηκε. Ἀλλά ἔμεινε ἀμόλυντος, καθαρός, ξεχώρισε ἀπό ὅλους τούς ἁμαρτωλούς. Ἔτσι ἔδειξε ὅτι οἱ υἱοί τοῦ Θεοῦ ὀφείλουν νά μένουν νεκροί γιά τήν ἁμαρτία, νεκροί γιά τά πάθη καί νά μήν ἔχουν τίς συνήθειες τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων.

          Ἀδελφοί μου

          Εἴδαμε τίς ὑποχρεώσεις καί τά δικαιώματα πού ἔχουν οἱ πιστοί πού εἶναι υἱοί Θεοῦ. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ὅτι τό νά εἶναι ὁ καθένας μας «υἱός Θεοῦ» δέν πρόκειται πιά ἁπλῶς γιά ἕνα τίτλο πού δείχνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τά πλάσματά Του. Ἀλλά εἶναι υἱός Θεοῦ κι αὐτό σημαίνει ὅτι συμμετέχει στήν φύσει ἐκείνου ἀπό τόν ὁποῖο ἔχει υἱοθετηθεῖ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος συμβουλεύει:

          «Ἡ θεία δύναμη Του μᾶς ἐδώρησε ὅσα συντελοῦν εἰς τήν ζωήν καί τήν εὐσέβειαν καί ἔτσι λαμβάνομεν πλήρη γνῶσιν ἐκείνου πού μᾶς ἐκάλεσε διά τῆς δόξης του καί τῆς δυνάμεώς Του, διά τήν ὁποίαν μᾶς ἔχουν δωρηθεῖ οἱ πολύτιμες καί μέγιστες ὑποσχέσεις, ὥστε νά ἀποφεύγετε διά τούτων τήν διαφθοράν, πού ὑπάρχει εἰς τόν κόσμον, λόγῳ τῶν κακῶν ἐπιθυμιῶν καί νά γίνετε συμμέτοχοι θείας φύσεως» (Β΄ Πέτρου α΄ 3-4).