Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης, Ο φαρδύς δρόμος οδηγεί τους ανθρώπους στην κόλαση

 

Οι εντολές του Θεού δεν είναι βαριές, είναι πολύ ελαφριές, ανακουφίζουν, δροσίζουν και δημιουργούν και φτιάχνουν μακαριότητα στην ψυχή του ανθρώπου. Γι’ αυτό ο Χριστός μας δεν ζήτησε πολλά πράγματα. Και στη Δευτέρα Παρουσία δεν θα πει “γιατί δεν ασκητεύσατε…”. Όχι. Θα πει “γιατί δεν ελεήσατε, γιατί δεν θρέψατε, γιατί δεν ντύσατε, γιατί δεν ανακουφίσατε το φυλακισμένο”. Τι είναι αυτά; Έργα αγάπης. Γι’ αυτό είπε ο Χριστός “Ποιος είναι αυτός που με αγαπάει; Αυτος που τηρεί τις εντολές μου. Εκείνος που δε με αγαπάει δεν τηρεί τις εντολές μου”. Με τον έλεγχο που έκανε στους εξ αριστερών, ήθελε να τους πει, ότι “εσείς δεν είχατε αγάπη και εφόσον δεν είχατε αγάπη, δεν μπορείτε να μπείτε στο νυμφώνα της αγάπης”. Ο νυμφώνας της αγάπης κερδίζεται μόνο με την αγάπη και τη θυσία. Γι’ αυτό θα πρέπει, με την αγάπη και την ταπείνωση, να περάσουμε στη Βασιλεία των Ουρανών.

Στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν. Ο φαρδύς δρόμος οδηγεί τους ανθρώπους στην κόλαση. Ποιος είναι ο φαρδύς δρόμος; Η ξένοιαστη κοσμική ζωή, και όταν περνούν οι μέρες μας άδειες…

Δεν πρέπει να μας πλανά ο διάβολος· και να προσπαθήσουμε, κατά το Ευαγγέλιο του Χριστού μας, να καθαρίσουμε το έσωθεν του ποτηρίου που είναι η ψυχή μας, η καρδιά μας,  ο νους μας. Αν το μέσα του ποτηρίου, λέει, το κάνεις, άνθρωπε, καθαρό και το έξωθεν θα είναι καθαρό. Υποκριτά, μην κάνεις το έξω, και το μέσα το αφήνεις ακάθαρτο. Στα μάτια του Θεού είναι όλα φανερά. Τους ανθρώπους θα τους ξεγελάσουμε, θα δείξουμε άλλο πρόσωπο, αλλά τα μέσα μας είναι γνωστά στο Θεό. Να φροντίσουμε μέσα μας να τακτοποιηθούμε, ν’ αλλάξουμε. Το χρόνο που μας έδωσε ο Θεός να τον γεμίσουμε με καλά έργα, με καλές σκέψεις, με αγνά αισθήματα.

Να μην καθόμαστε και ασχολούμαστε με αργολογίες, να μην ασχολούμαστε με συζητήσεις άκαιρες και βλαβερές. Ν’ απαλλάξουμε τη γλώσσα μας από το να κρίνουμε τους ανθρώπους, τον αδελφό μας, τον πλησίον μας. Όχι, όχι μην το κάνουμε αυτό. Να κρίνουμε τον εαυτό μας, να καταδικάσουμε τον εαυτό μας. Αν τον καταδικάσουμε, θα τον απαλλάξουμε της καταδίκης του Θεού. Αν καταδικάσουμε, θα καταδικαστούμε κι αν κρίνουμε, θα κριθούμε, και με όποια μεζούρα μετρήσουμε θα μας μετρήσει ο Θεός.

Η κάθε στιγμή που περνάει δεν ξαναγυρνάει. Ο διάβολος μάς κερδίζει χρόνο, μάς απασχολεί με πράγματα γήινα και πρόσκαιρα προκειμένου να μας κερδίσει το χρόνο να μην τον έχουμε, ώστε να μην προσφέρουμε περισσότερα στο Θεό και στην ψυχή μας. Ας προσέξουμε όσο μπορούμε να είμαστε εν εγρηγόρσει, να γρηγορούμε στο μυαλό, στην καρδιά, να μην αφήνουμε σκέψεις, να μην αφήνουμε την καρδιά μας να μολύνεται. [...] Πόσες φορές αν θα ελέγξουμε τη συνείδησή μας, θα δούμε ότι δεν προσέχουμε. Επομένως δημιουργούμε σκάνδαλο. Αυτές τις αμαρτίες δεν τις γνωρίζουμε. Να τις εξαγορευθούμε και να σβήσουν.

Γι’ αυτό θα τα προσέχουμε όλα αυτά τα πράγματα, για να είμαστε έτοιμοι. Ο θάνατος είναι φοβερός, δεν είναι παιχνίδι. Εάν κανείς από μας έχει γνωρίσει λίγο περί θανάτου, αν κινδύνεψε από ασθένεια, είδε πόσο φοβερό είναι. Βλέπετε πώς δακρύζει ο άνθρωπος ή και κλαίει και τρέχουν τα μάτια του κατά την ώρα την επιθανάτια; Γιατί κλαίει; Γιατί βλέπει ότι έρχονται οι ενάντιες δυνάμεις, έρχονται τα δαιμόνια ν’ αρπάξουν την ψυχή. Κι η ψυχή τρέμει σαν το φθινοπωρινό φύλλο στον ελάχιστο άνεμο.

Λέει το τροπάριο της νεκρώσιμης ακολουθίας: “οίον αγώνα έχει η ψυχή χωριζομένη του σώματος, πόσα δάκρυα τότε; Προς τους αγγέλους τα όμματα τρέπουσα άπρακτα καθικετεύει, προς τους ανθρώπους τας χείρας εκτείνουσα ουκ έχει τον βοηθούντα“. Λέει, στρέφει τα μάτια στους αγγέλους δεν παίρνει τίποτα. Γιατί οι άγγελοι λένε “κατά τα έργα σου αλληλούια”. Θα σε βοηθήσουμε, αλλά έπρεπε να βοηθήσεις κι εσύ με τα έργα σου. Σηκώνει τα χέρια προς τους ανθρώπους, βοηθήστε με. Κι εκείνοι λένε: τι να σε βοηθήσουμε, τον εαυτό μας δεν μπορούμε να βοηθήσουμε, εσένα θα βοηθήσουμε; Και τότε βάζει μυαλό ο κάθε άνθρωπος. Τι μπορεί όμως να κάνει εκείνη την ώρα, αφού ξεψυχάει;

Αυτή τη μελέτη, αυτή την αλήθεια, αυτή την πραγματικότητα την οποία βλέπουμε να την ζει κάθε δικός μας άνθρωπος που φεύγει από τη ζωή, γιατί δε μας γίνεται μάθημα να τακτοποιήσουμε τον εαυτό μας τώρα, ώστε όταν έρθει αυτή η περίπτωση, η ώρα, να είμαστε έτοιμοι; Ναι μεν θα πικραθούμε, ο θάνατος είναι από φύσεως σκληρός και πικρός, αλλά όταν η συνείδηση δεν μας καταμαρτυρεί, βάλσαμο έρχεται στην ψυχή. Η ψυχή ελπίζει, της γίνεται μια αίσθηση ότι κάτι θα γίνει. Γι’ αυτό λοιπόν, πριν έρθει αυτή η φοβερή ώρα, πριν έρθει αυτή η πρώτη κρίση της ψυχής από τη μεγάλη κρίση της Δευτέρας Παρουσίας, ας ετοιμαστούμε, ας προσέξουμε, ας βιαστούμε τώρα, όχι αύριο και μεθαύριο. Από σήμερα, απ’ αυτή τη στιγμή, μέσα στην ψυχή μας μετάνοια κι επιστροφή στο Θεό. Κι όταν ο Θεός δει αυτή την καλή διάθεση από μέρους μας, θα μας βοηθήσει. Και αυτή τη μικρή διάθεση θα την κάνει μεγάλη, ώστε να επιτελεστεί αυτή η μεγάλη σωτηρία των ψυχών μας.

-Δοκιμασμένες Πνευματικές Νουθεσίες προς Απόκτηση της Ψυχικής Υγείας και της Σωτηρίας μας, “Ορθόδοξος Κυψέλη”  Από Χριστιανική Φοιτητική Δράση

Κωνσταντίνος Χολέβας, Ο αληθινός Άγιος Βασίλειος και η Παιδεία

Ο αληθινός Άγιος Βασίλειος και η Παιδεία

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Μέσα στα πολλά ψεύτικα που κυκλοφορούν στην εποχή μας τα περισσότερα ελληνόπουλα βλέπουν να διαφημίζεται ένας ξενόφερτος Αη-Βασίλης, ο οποίος αντιγράφει τον SANTA CLAUS, δηλαδή τον Άγιο Νικόλαο των δυτικοευρωπαίων και των αμερικανών. Οι Δυτικοί λαοί απέδωσαν στο στρουμπουλό κόκκινο ανθρωπάκι του γνωστού αναψυκτικού το όνομα του Έλληνα Επισκόπου Μύρων της Λυκίας (Μ. Ασίας) Αγίου Νικολάου, επειδή και εκείνου η γιορτή συμπίπτει μέσα στον χειμώνα.

Όμως ο πραγματικός Άγιος Βασίλειος, ο Μέγας Βασίλειος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των γραμμάτων, δεν έχει καμία σχέση. Ούτε ηλικιακά ούτε εμφανισιακά. Ο Άγιος, τον οποίο τιμούμε την πρώτη ημέρα του χρόνου, ήταν Καππαδόκης Μικρασιάτης και έγινε Επίσκοπος στην Καισάρεια. Εκοιμήθη σε ηλικία μόλις 49 ετών, άρα ουδεμία σχέση έχει με τον αγαθό γέροντα των διαφημίσεων. Η συνεισφορά του στην παιδεία και στην φιλανθρωπία ήταν πολύ σημαντική και αξιομνημόνευτη.

Ο Μέγας Βασίλειος έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. όταν ακόμη δεν είχε εδραιωθεί πλήρως ο Χριστιανισμός. Δημιούργησε την Βασιλειάδα, ένα τεράστιο συγκρότημα ευαγών ιδρυμάτων όπου βοηθούσε και περιέθαλπε ανθρώπους κάθε φυλής, ηλικίας ή κοινωνικής προελεύσεως. Ταυτόχρονα , όμως, τόνιζε την ελληνικότητά του και την καταγωγή της μητέρας του από αρχαία ελληνικά γένη. Τα εξηγεί πολύ ωραία όλα αυτά ο πνευματικός του αδελφός Γρηγόριος ο Θεολόγος στον Επιτάφιο προς τον Μέγα Βασίλειο. Ο αληθινός Αη-Βασίλης, λοιπόν, χάριζε δώρα πνευματικά, κοινωνικά και μορφωτικά αλλά δεν ερχόταν από το Ροβανιέμι της Φινλανδίας, όπως νομίζουν τα παιδιά μας. Με τον συνδυασμό ελληνικότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης απέδειξε ότι στην ελληνορθόδοξη παράδοσή μας αίρεται και καταργείται η τεχνητή διαμάχη που υπάρχει μεταξύ των συγχρόνων ιδεολογιών.

Σήμερα κάποιοι δήθεν προοδευτικοί θέλουν να ταυτίσουν την ανθρωπιά και την κοινωνική δικαιοσύνη με τις αριστερόστροφες ιδεολογίες και ισχυρίζονται ότι όσοι μιλούν για Χριστό και πατρίδα είναι «δεξιοί», συντηρητικοί και αδιάφοροι για την κοινωνία. Αυτές οι αντιλήψεις του μαύρου-άσπρου καταρρίπτονται αμέσως αν μελετήσουμε τα κείμενα και τις μεγάλες μορφές της εκκλησιαστικής μας ιστορίας.

 Ο Μ. Βασίλειος βοηθούσε κάθε φτωχό και άρρωστο, αλλά παράλληλα καλλιεργούσε τον πατριωτισμό λέγοντας ότι την πατρίδα πρέπει να την αγαπούμε όσο αγαπούμε και τους γονείς μας (Τήν ἐνεγκοῦσαν καί θρέψασαν πατρίδα ἴσα γονεῦσι τιμᾶν, Επιστολή προς τον Μάγιστρο Σωφρόνιο). Ήταν υπερήφανος για την αρχαιοελληνική καταγωγή του, αλλά ταυτοχρόνως δίδασκε τον πανανθρώπινο χαρακτήρα της Χριστιανικής διδασκαλίας. Από τον Βασίλειο μέχρι και τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό ο Ορθόδοξος Ελληνισμός είχε λυμένα αυτά τα προβλήματα.

 Μπορείς κάλλιστα να είσαι πατριώτης, να καλλιεργείς την εθνική σου συνείδηση και την ταυτότητά σου και παράλληλα να ασκείς έργο κοινωνικό και να φροντίζεις τον ταλαιπωρημένο συνάνθρωπο. Η επίδραση των δυτικών ιδεολογιών του 19ου κυρίως αιώνος προκάλεσαν τη σύγχυση και μας απέκοψε από τη ρίζα μας.

Το αντιεκκλησιαστικό μένος της Γαλλικής Επαναστάσεως, ο υλισμός του μαρξισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ο πιθηκισμός και η ξενομανία ορισμένων διανοουμένων μας και η απομάκρυνση των ελληνορθοδόξων προτύπων από τα σχολεία μας οδήγησε την κοινωνία μας σε διλήμματα που παλαιότερα δεν υπήρχαν. Εθνικιστής ή διεθνιστής; Ιδιωτική ή κρατική οικονομία; Παραδοσιακές αξίες στην παιδεία ή μοντέρνα –δήθεν –ιδανικά; Για τον Μέγα Βασίλειο αυτά τα διλήμματα ήσαν άνευ περιεχομένου. Για να τον κατανοήσουμε αξίζει να διαβάσουμε όλοι και πρωτίστως οι εκπαιδευτικοί μας το περίφημο σύντομο κείμενο του Αγίου «Προς τους νέους: Πώς να ωφελούνται από τα ελληνικά γράμματα». Στο κείμενο αυτό απαντά σε ένα καυτό ερώτημα της εποχής εκείνης, όταν είχε μόλις γίνει η συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού. Δηλαδή απαντά καταφατικά ότι οι Χριστιανοί μπορούν και πρέπει να μελετούν τα Αρχαία Ελληνικά κείμενα, αλλά με τρόπο επιλεκτικό. Να αποφεύγουν συγκεκριμένα στοιχεία που αφορούν τις δοξασίες περί δώδεκα Θεών.

Η γενική του τοποθέτηση ξεκινά με τη διαπίστωση ότι από τη μελέτη των έργων του Ομήρου μπορεί ο νέος να οδηγηθεί στην αρετή. Προχωρεί αποδεικνύοντας μία εντυπωσιακή γνώση της Ελληνικής Ιστορίας και προβάλλει παραδείγματα από τη ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Ευκλείδη, του Σωκράτη και του Περικλή.

Λαμβάνει παραδείγματα από τα αρχαία ολυμπιακά αγωνίσματα και στίχους από αρχαίους ποιητές. Μιλά για αρχές και αξίες, οι οποίες είναι αποδεκτές και από τους κλασικούς συγγραφείς και από τους Χριστιανούς Πατέρες της Εκκλησίας. Το σύντομο αυτό κείμενο, το οποίο προσωπικά διδάχθηκα ως μαθητής Γυμνασίου, αποτελεί ένα από τα θεμέλια της ελληνορθόδοξης αγωγής. Είναι οδοδείκτης για μία παιδεία ανθρωπιστική, η οποία θα φροντίζει την ψυχή και το ήθος, όχι μόνο την τσέπη. Στην εποχή μας έχουμε ανάγκη από τις διδαχές του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος μαζί με τον Γρηγόριο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο τιμώνται ως οι Τρεις Ιεράρχες, προστάτες της παιδείας μας.

Αντί να λέμε μύθους στα παιδιά μας για έναν ροδαλό Αη-Βασίλη που φέρνει υλικά αγαθά, καλύτερα θα ήταν να τους μιλήσουμε για τον αληθινό Άγιο Βασίλειο, ο οποίος αγωνίσθηκε εμπράκτως για την αντιμετώπιση της φτώχιας και του πόνου, καλλιέργησε τα ελληνικά γράμματα και θεμελίωσε την Ελληνορθόδοξη Παιδεία.

 Συνδύαζε τον πατριωτισμό με την κοινωνική δικαιοσύνη, κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν οι φανατικοί των εισαγομένων ιδεολογιών. Σε μία εποχή βαθιάς πνευματικής κρίσης αξίζει να αναβαπτισθούμε στην ανθρωπιά και στην ελληνικότητα του Μεγάλου Βασιλείου.

Μήπως αργοπεθαίνεις;

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο » ι » αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.


Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του. Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.
Pablo Neruda (Μετάφραση από Ιταλική δημοσίευση : Βασίλη Χατζηγιάννη)

" Που προστάζεις;... "

" Πήγε κάποτε ο Αββάς Ισαάκ ο Θηβαίος σε κάποιο μοναστήρι. Εκεί είδε έναν αδελφό να σφάλλει και τον κατέκρινε. Μόλις έφυγε όμως και βγήκε στην έρημο, παρουσιάστηκε ένας Άγγελος Κυρίου, στάθηκε μπροστά στην πόρτα του κελιού του και δεν τον άφηνε να μπει. Εκείνος τότε τον παρακαλούσε να του εξηγήση την αιτία. Και ο Άγγελος του αποκρίθηκε." Ο Θεός με έστειλε να σε ρωτήσω: Που προστάζεις να βάλω τον αδελφό που έκρινες; ". Αμέσως ο Αββάς Ισαάκ κατάλαβε το νόημα των λόγων του Αγγέλου και του έβαλε μετάνοια λέγοντας: Αμάρτησα, συγχώρεσέ με... Και ο Άγγελος του είπε: Σήκω σε συγχώρησε ο Θεός και φυλάξου από δω και πέρα να μην κρίνεις κανέναν..."

Ένας με ρώτησε αν τον συμβουλεύω να γίνη μοναχός. Απάντησα ότι δεν μπορώ να συμβουλεύσω. Εκείνος είπε: “Γιατί δεν με συμβουλεύετε; Μήπως μετανοιώσατε που γίνατε μοναχός;” Του απήντησα: ”Δεν μετάνοιωσα που έγινα μοναχός, αλλά, όταν σε κάποιον έλθη η Χάρη για τον Μοναχισμό, φεύγει αμέσως για το Μοναστήρι και δεν χρειάζεται συμβουλές”.

 Γέροντας Σωφρόνιος του έσσεξ 

Ο Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός (4 Ιανουαρίου)

 

Ο πατήρ Νικηφόρος (κατά κόσμο Νικόλαος) γεννήθηκε σ’ ένα ορεινό χωριό των Χανίων, στο Σηρικάρι. Οι γονείς του ήταν απλοί και ευλαβείς χωρικοί, οι οποίοι ενώ ακόμη ήταν μικρό παιδί πέθαναν και τον άφησαν ορφανό. Έτσι, σε ηλικία 13 ετών έφυγε από το σπίτι του, πήγε στα Χανιά κι άρχισε να εργάζεται εκεί σ’ ένα κουρείο. Τότε εμφάνισε και τα πρώτα σημεία της νόσου του Χάνσεν δηλ. την λέπρα. Εκείνη την εποχή, τους λεπρούς τους απομόνωναν στο νησί Σπιναλόγκα, διότι η λέπρα ως μεταδοτική αρρώστια αντιμετωπίζονταν με φόβο και αποτροπιασμό. Ο Νικόλαος όταν έγινε 16 ετών και όταν τα σημάδια της νόσου άρχισαν να γίνονται πιο εμφανή, για να αποφυγή τον εγκλεισμό του στην Σπιναλόγκα έφυγε με κάποιο καράβι για την Αίγυπτο. Εκεί έμενε εργαζόμενος στην Αλεξάνδρεια, πάλι σ’ ένα κουρείο, όμως τα σημάδια της νόσου γίνονταν όλο και πιο εμφανή, ιδίως στα χέρια και στο πρόσωπο. Γι’ αυτό με την μεσολάβηση ενός κληρικού κατέφυγε στην Χίο, όπου υπήρχε τότε ένα λεπροκομείο, στο όποιο ήταν ιερεύς ο πατήρ Άνθιμος Βαγιανός, ο μετέπειτα Άγιος Άνθιμος.
 

Ο Νικόλαος έφτασε στη Χίο το 1914 σε ηλικία 24 ετών. Στο λεπροκομείο της Χίου, που ήταν ένα συγκρότημα με πολλά ομοιόμορφα σπιτάκια, υπήρχε το εκκλησάκι του Άγιου Λαζάρου, όπου φυλάσσονταν η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας της Υπακοής. Σ’ αυτόν τον χώρο άνοιξε το στάδιο των αρετών για τον Νικόλαο. Μέσα σε 2 χρόνια ο Άγιος Άνθιμος τον έκρινε έτοιμο για το αγγελικό σχήμα και τον έκειρε μοναχό με το όνομα Νικηφόρο. Η νόσος προχωρούσε και εξελίσσονταν και ελλείψει καταλλήλων φαρμάκων, επέφερε πολλές και μεγάλες αλλοιώσεις (το φάρμακο βρέθηκε αργότερα το 1947).

Ο π. Νικηφόρος ζούσε με αδιάκριτη, γνήσια υπακοή, με νηστεία αυστηρή, εργαζόμενος στους κήπους. Μάλιστα κατέγραψε σε ένα κατάλογο και τα θαύματα του Άγιου Ανθίμου, τα όποια είχε δει «ιδίοις όμασιν» (πολλά αφορούσαν θεραπείες δαιμονιζόμενων).

Υπήρχε μια ιδιαίτερη πνευματική σχέση του Άγιου Άνθιμου με τον μοναχό Νικηφόρο, ο οποίος «ουδέ εν βήμα εμάκρυνεν απ’ αυτού», όπως αναφέρει ο πατήρ Θεόκλητος Διονυσιάτης στο βιβλίο του «Ο Άγιος Άνθιμος της Χίου». Ο π. Νικηφόρος προσευχόταν τη νύχτα ώρες ατελείωτες, κάνοντας μετάνοιες αμέτρητες, δεν είχε λογοφέρει με κανένα ούτε χάλασε την καρδιά κάποιου κι ήταν ο κύριος ψάλτης του ναού. Εξ αιτίας της ασθενείας του όμως, σιγά-σιγά έχασε το φως του κι έτσι έψαλλε τα περισσότερα τροπάρια και απήγγειλε τους Αποστόλους από στήθους.

Το 1957 έκλεισε το Λωβοκομείο της Χίου και τους εναπομείναντες ασθενείς μαζί με τον πατέρα Νικηφόρο τους έστειλαν στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αγίας Βαρβάρας Αθηνών, στο Αιγάλεω. Την εποχή εκείνη ο πατήρ Νικηφόρος ήταν περίπου 67 ετών. Τα μέλη του και τα μάτια του είχαν τελείως αλλοιωθεί και παραμορφωθεί από την νόσο.

Εκεί, στον Αντιλεπρικό σταθμό ζούσε και ο πατήρ Ευμένιος, ο οποίος είχε κι αυτός  προσβληθεί από την νόσο του Χάνσεν, αλλά με την επιτυχή φαρμακευτική αγωγή θεραπεύτηκε τελείως. Απεφάσισε όμως να μείνει όλο το υπόλοιπο της ζωής του μέσα στον Αντιλεπρικό σταθμό κοντά στους συνασθενείς του, τους οποίους φρόντιζε με πολλή αγάπη. Έτσι έγινε και υποτακτικός στον πατέρα Νικηφόρο, στον οποίο ως ανταμοιβή της υπομονής του ο Κύριος του είχε δώσει πολλά χαρίσματα. Πλήθος κόσμου συνέρρεε στο ταπεινό κελλάκι του λεπρού μοναχού Νικηφόρου, στην Αγία Βαρβάρα του Αιγάλεω, για να πάρει την ευχή του. Να τι αναφέρουν μεταξύ των άλλων όσοι τον γνώρισαν τότε:

Ενώ ο ίδιος του ήταν κατάκοιτος, με πληγές και πόνους, δεν γόγγυζε αλλά έδειχνε μεγάλη καρτερία.

Είχε το χάρισμα της παρηγοριάς των θλιβομένων.

Τα μάτια του ήταν μονίμως ερεθισμένα, η όραση του ελαχίστη, είχε αγκυλώσεις στα χέρια και παράλυση στα κάτω άκρα.

Παρ’ όλα αυτά ήταν γλυκύτατος, μειλίχιος, χαμογελαστός, διηγείτο χαριτωμένα περιστατικά, ήταν ευχάριστος, αξιαγάπητος.

Το πρόσωπο του, που ήταν φαγωμένο από τα στίγματα της ασθένειας, και τις πληγές, έλαμπε κι έπαιρναν χαρά όσοι τον έβλεπαν αυτόν τον πάμπτωχο και φαινομενικά ασθενή άνθρωπο που έλεγε: «Ας είναι δοξασμένο το άγιο Όνομα Του».

Σε ηλικία 74 ετών, στις 4 Ιανουαρίου του 1964, κοιμήθηκε ο πατήρ Νικηφόρος. Μετά την εκταφή, τα άγια του λείψανα ευωδίαζαν. Ο πατήρ Ευμένιος, και άλλοι πιστοί ανέφεραν πολλές περιπτώσεις, όπου έγιναν θαύματα με την επίκληση των πρεσβειών προς τον Θεό, του πατρός Νικηφόρου.

(Από το βιβλίο «ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΤΕΡΙΑΣ ΑΘΛΗΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ», υπό Σίμωνος μονάχου, Γ’ εκδ. «ΑΓ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ», Αθήναι 2007).

«Παιδιά μου, προσεύχεσθε; και πως προσεύχεσθε; …με την ευχή του Ιησού να προσεύχεσθε, με το ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ. Έτσι να προσεύχεσθε. Έτσι είναι καλά» (πατήρ Νικηφόρος).

 Απολυτίκιον. Ήχος γ΄. Θείας πίστεως.

Θείον σμάραγδον ευρέ, ψυχή μου, ανιχνεύουσα εν ασθενείαις, Νικηφόρον σεμνόν και αθόρυβον· τον υπομείναντα πάθη του σώματος και ως χαράν την οδύνην δεξάμενον. Πάτερ όσιε, εκ θείου σταυρού, ως άγγελος, ελθέ και τους εν Γη νοσούντας ίασαι.

Κοντάκιον. Ήχος β΄. Τα άνω ζητών.

Εκ πόνου φυγών και της φθοράς του σώματος, ως έφιππος νυν οδεύεις προς ουράνια, Νικηφόρε όσιε, των λεπρών ακλόνητων στήριγμα, ως γαρ ναός υπέρλαμπρος Θεού εν ασθενεία το σώμα σου έλαμψεν!

Μεγαλυνάριο.

Έμψυχος εικών συ της αρετής, ομοιώθης, πάτερ, τω Ιώβ τη υπομονή, υπέμεινας θλίψεις Θεώ ευαρεστήσας, διό και μετά θάνατον ευωδίασας.

Η παράκληση του Αγίου Νικηφόρου του Λεπρού 

πηγή : http://koinoniaagion.blogspot.com

Ανάγκη να αποκατασταθεί άμεσα το τρωθέν κύρος της Δικαιοσύνης

του Σπύρου Μπαζίνα

Μετά τη γενική κατακραυγή και ιδίως τις επίσημες δηλώσεις της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους και της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Μητροπολιτών του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, του Πατριαρχείου Μόσχας και Πασών των Ρωσιών της Εκκλησίας της Κύπρου, του Μακαριότατου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πλειάδας Μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος, και τόσων άλλων επωνύμων πολιτών, κομμάτων, όπως του ΛΑ.Ο.Σ., και οργανισμών ακόμη και από το εξωτερικό, όπως το Ίδρυμα Αγίου Ανδρέα, γίνεται σαφές ότι η μη δυναμένη να αιτιολογηθεί απόφαση του Συμβουλίου Εφετών που διατάσσει την προφυλάκιση του Πανοσιολογιότατου Αρχιμανδρίτη κ. Εφραίμ, Καθηγουμένου της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, πλήττει καίρια την εμπιστοσύνη του Λαού στη Δικαιοσύνη και θίγει βάναυσα το κύρος της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της.



Το ένταλμα φέρεται να αναφέρει ότι η προσωρινή κράτηση διατάσσεται προκειμένου να αποφευχθεί η εκ μέρους του κατηγορουμένου τέλεση νέων αξιοποίνων πράξεων. Ως περιστατικά της προηγουμένης ζωής αυτού ή ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξεως που στηρίζουν αυτή την κρίση το ένταλμα μνημονεύει: (α) την εκμετάλλευση της ιδιότητος του ως καθηγουμένου αγιορειτικής μονής παγκοσμίας ακτινοβολίας ώστε να επηρεάσει πολιτικά πρόσωπα και κρατικούς λειτουργούς, (β) την επανειλημμένη τέλεση πράξεων, οι οποίες είναι αντίθετες προς το μοναχικό πολίτευμα και την πνευματική αποστολή του, και (γ) την πρόκληση ιδιαιτέρως μεγάλης ζημίας στην δημόσια περιουσία.

Ερωτάται: δικαιολογούν τα στοιχεία αυτά το έσχατο μέτρο της προφυλάκισης και την ουσιαστική (και παράνομη) κατάργηση του τεκμηρίου της αθωότητας;

Ειδικότερα, ερωτάται: (α) βάσει ποιου νόμου έγινε ο επηρεασμός πολιτικών προσώπων (ακόμη κι αν δεν έχει παράνομο αποτέλεσμα, πράγμα που μένει να αποδειχτεί) ποινικό αδίκημα; (β) βάσει ποιου νόμου ανέλαβαν τα ποινικά δικαστήρια την δικαιοδοσία του επισκόπου του Αγίου Όρους, δηλαδή του Οικουμενικού Πατριάρχου, και ελέγχουν ποινικά μοναχούς για παραβίαση του μοναχικού πολιτεύματος και της πνευματικής αποστολής του; και (γ) βάσει ποιου νόμου η διαδικασίας το ουσιαστικό ζητούμενο της δίκης, η ζημία του δημοσίου, θεωρείται δεδομένο προτού καν κριθεί από το αρμόδιο δικαστήριο;

Η αιτιολογία δεν είναι απλά πλήρως νόμω αβάσιμη, αλλά στερείται πάσης σοβαρότητος. Έτσι, δίνει την εντύπωση ότι είναι αποτέλεσμα πολιτικού επηρεασμού και πλήττει το κύρος της δικαιοσύνης στο σύνολο της. Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου είναι ο μόνος που έχει δικαίωμα να ασκήσει ένδικο μέσο κατά του βουλεύματος που αίρει τη διαφωνία μεταξύ Ανακριτή και Εισαγγελέα για την προφυλάκιση, ασκώντας αναίρεση. Ελπίζω να ασκήσει αυτό το δικαίωμα και έτσι να δώσει την ευκαιρία στον Άρειο Πάγο να περισώσει το κύρος της Δικαιοσύνης, κρίνοντας αιτιολογημένα αν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την προφυλάκιση, δηλαδή αν ο κατηγορούμενος ιερομόναχος είναι αγνώστου διαμονής, ύποπτος φυγής η τέλεσης άλλων αδικημάτων, και αν η παραπάνω αιτιολογία είναι επαρκής.

Η σύνδεση, που εσφαλμένα γίνεται σε μερίδα του τύπου, ανάμεσα στην προφυλάκιση και στην ουσία της υπόθεσης, δηλαδή αν υπάρχουν η όχι βάσιμες ενδείξεις ενοχής η στην βαρύτητα των πράξεων που αποδίδονται στον κατηγορούμενο είναι (ανεξαρτήτως προθέσεων) παραπλανητική. Η ουσία της υπόθεσης δεν έχει σχέση με την προφυλάκιση και σε κάθε περίπτωση ισχύει το τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου, που προστατεύεται από τον νόμο, το Σύνταγμα και διεθνείς συνθήκες που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με τον τρόπο αυτό η ηγεσία της Δικαιοσύνης μπορεί να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του Λαού στην Δικαιοσύνη και το τρωθέν κύρος της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της, έτσι ώστε ο απλός άνθρωπος να πιστεύει και πάλι ότι «υπάρχουν δικασταί εν Αθήναις» και να σέβεται την έννομη τάξη, προϋπόθεση εκ των ων ου άνευ για την ανόρθωση της Χώρας.

Πηγή: http://www.tovima.gr/opinions/useropinions/article/?aid=437071

Οι προφητείες του Αγίου Μαλαχία

Με το θάνατο του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Δεύτερου το 2005, ήρθαν ξανά στην επιφάνεια οι περίφημες προφητείες του Αγίου Μαλαχία, σχετικά με τα ονόματα των Παπών που θα εκλέγονταν μέχρι τη συντέλεια του κόσμου.
Ο Άγιος Μαλαχίας, κατά την παράδοση, ήταν επίσκοπος στην Ιρλανδία ο οποίος σε όραμα είδε τα γεγονότα που θα συμβούν μέχρι το τέλος του κόσμου, καθώς και τους Καρδινάλιους που θα εκλέγονταν Πάπες. Τα οράματά του αυτά τα άφησε με τη μορφή αινιγματικών σημειώσεων στη βιβλιοθήκη του Βατικανού, όπου και έμειναν ξεχασμένα για περισσότερα από 400 χρόνια, μέχρι που το 1590 ήρθαν ξανά στο φως.
Η αυθεντικότητά τους έχει έντονα αμφισβητηθεί, με μερικούς ερευνητές να θεωρούν ότι στην πραγματικότητα οι προφητείες είναι έργο του γνωστού σε όλους Νοστράδαμου. Πράγματι, το ύφος των προφητειών μοιάζει αρκετά με τους γνωστούς στίχους του Νοστράδαμου. Ας περάσουμε να δούμε μερικές από αυτές, τουλάχιστον τις πλέον ενδεικτικές.
Οι προφητείες λοιπόν, αναφέρουν ότι από την εποχή της συγγραφής τους μέχρι και το τέλος του κόσμου θα υπάρξουν συνολικά 268 Πάπες. Για τον Πάπα Ιωάννη Παύλο το Δεύτερο, η προφητεία ανέφερε ότι θα χαρακτηριζόταν de labore solis, μια φράση η οποία προφανώς υπονοούσε την έκλειψη ηλίου ή τουλάχιστον έτσι ερμηνεύτηκε. Πράγματι, ο Ιωάννης Παύλος γεννήθηκε και ετάφη ημέρες που υπήρχε έκλειψη ηλίου.
Για τον νυν Πάπα Βενέδικτο, η προφητεία ανέφερε de gloria olivae, δηλαδή Η Δόξα της Ελιάς. Η ερμηνεία που της δόθηκε, πριν την εκλογή του Πάπα, ήταν ότι αυτός θα προερχόταν από το τάγμα των Βενεδικτίνων, του οποίου σύμβολο είναι ο κλάδος ελιάς. Αν και ο Πάπας που τελιά εκλέχθηκε δεν ανήκει στο συγκεκριμένο Τάγμα, εντούτοις επέλεξε το όνομα του ιδρυτή του, Αγίου Βενέδικτου.
Για τον τελευταίο Πάπα, που η Προφητεία αναφέρει ότι θα ονομάζεται Πέτρος ο Ρωμαίος, ο Μαλαχίας ισχυρίζεται ότι μέσα από πολλές θλίψεις θα καθοδηγεί το ποίμνιό του. Και όταν όλα αυτά θα τελειώσουν, η πόλη των επτά λόφων θα καταστραφεί και ο φοβερός Κριτής θα κρίνει το λαό του. Πολλοί ερευνητές θεωρούν ότι αυτή η προφητεία δεν ανήκει στον Άγιο Μαλαχία αλλά προστέθηκε αργότερα.
Υπάρχει μεγάλος σκεπτικισμός σχετικά με τις περίφημες αυτές προφητείες, δεδομένου ότι ο τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένες αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο πολλαπλών ερμηνειών. Εδικά για τον νυν Πάπα, η φράση de gloria oliviaeμπορεί να ερμηνευθεί με δεκάδες ίσως τρόπους. Θα μπορούσε να σημαίνει έναν Πάπα ο οποίος θα έκανε σημαντικό έργο στον τομέα της Ειρήνης, της οποίας ο κλάδος ελιάς αποτελεί σύμβολο, θα μπορούσε να εννοεί ένα άνοιγμα στην ανατολική χριστιανική εκκλησία, η οποία εκπροσωπείται κυρίως από την Ελλάδα ή ότι ο Πάπας θα καταγόταν από περιοχή η οποία έχει παραγωγή σε ελαιόδενδρα. Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι πιθανές ερμηνείες είχαν αναφερθεί πριν την εκλογή του, κυρίως από τα μέσα ενημέρωσης αλλά καταλαβαίνουμε πως όποιος και αν εκλεγόταν θα μπορούσε να "εκπληρώνει" την Προφητεία εξίσου καλά.
Μερικοί σκεπτικιστές, από την άλλη, κάνουν την παρατήρηση πως οι Προφητείες φαίνεται να γίνονται λιγότερο ακριβείς και περισσότερο αόριστες, όσο προχωρούν στο χρόνο. Πράγματι, αν τις μελετήσουμε λίγο, θα διαπιστώσουμε ότι η άποψη αυτή δεν έχει και τόσο άδικο. Για τον Πάπα Σελεστίνο τον Δεύτερο (1143 - 1144), για παράδειγμα, η Προφητεία ανέφερε ότι θα ήταναπό ένα κάστρο στον Τίβερη και αυτό ήταν ακριβές. Για τον αμέσως επόμενο, Λούκιο το Δεύτερο (1144 - 1145), ανέφερε ότι θα ήταν εκδιωγμένος από τον εχθρό. Πράγματι, το επώνυμό του στα Λατινικά σημαίνει αυτό ακριβώς το πράγμα.
Αντίθετα, είδαμε ότι για τον Πάπα Ιωάννη Παύλο το Δεύτερο ή για τον Βενέδικτο, οι προφητείες είναι αόριστες, ανοιχτές σχεδόν σε οποιαδήποτε ερμηνεία, με την εξαίρεση ίσως εκείνου που αναφέρεται τελευταίος στη λίστα, για τον οποία η Προφητεία γίνεται πιο συγκεκριμένη. Θα ονομάζεται Πέτρος ο Ρωμαίος και επί της Παποσύνης του η πόλη εμ τους επτά λόφους θα καταστραφεί, λίγο πριν συμβεί η Κρίση. Μένει μόνο να διαπιστώσουμε την επαλήθευσή της ή όχι...
Δεν έχω καταλήξει σε προσωπική θέση για το εάν οι μυστηριώδεις αυτές φράσεις αποτελούν προφητείες ή όχι. Εκείνο που με προβληματίζει περισσότερο είναι το εάν η εκλογή του κάθε νέου Πάπα επηρεάζεται από αυτές τις Προφητείες. Εάν οι εκλέκτορες, δηλαδή προσπαθούν να εκπληρώσουν τις προφητείες από μόνοι τους..

Η εκκωφαντική σιωπή του Φαναρίου

                                                                                                                                 

του Σπύρου Μπαζίνα

Εγράφησαν και θα γραφούν πολλά επικριτικά σχόλια για την εκκωφαντική σιωπή του Φαναρίου (και της Αρχιεπισκοπής Αθηνών) στην υπόθεση της παράνομης σύλληψης του Γέροντα Εφραίμ μετά από την απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, που κατά πάσα πιθανότητα ελήφθη έπειτα από κυβερνητική παρέμβαση στην δικαιοσύνη και πολιτικό επηρεασμό των δικαστών. Ενώ η κριτική φαίνεται εκ πρώτης όψεως να είναι δικαιολογημένη, αδικεί το Φανάρι και το γεγονός ότι η Μεγάλη Εκκλησία παραμένει εν αιχμαλωσία.

Το θέμα είναι μεγάλο και δεν μπορεί να αναλυθεί σε ένα σύντομο άρθρο. Όμως, θα προσπαθήσω να εξηγήσω και να δικαιολογήσω την πράγματι εκκωφαντική σιωπή του Φαναρίου (η περίπτωση της εξίσου προκλητικής σιωπής της Αρχιεπισκοπής Αθηνών όμως είναι διαφορετική). Έχει εξηγηθεί ότι η σύλληψη του Γέροντα Εφραιμ έγινε με τρόπο που παραβιάζει τον Καταστατικό Χάρτη του Αγίου Όρους, το Σύνταγμα της Χώρας και διεθνείς συνθήκες, και ότι το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών είναι νόμω αβάσιμο και αναιτιολόγητο, παραβιάζει δε όχι μόνο διεθνείς συνθήκες που προστατεύουν το ανθρώπινο δικαίωμα της ελευθερίας αλλά και την δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριάρχη αφού ελέγχει τον Γέροντα Εφραίμ για πνευματικά θέματα όπως το μοναχικό πολίτευμα και η πνευματική αποστολή του.

Όμως δεν έχει γίνει επαρκώς κατανοητό ότι το Φανάρι εξαρτάται οικονομικά και πολιτικά από την ελληνική κυβέρνηση. Μπορεί κανείς να περιμένει από το Φανάρι να διακινδυνεύσει την ύπαρξη του για τον Γέροντα Εφραίμ, την Μονή Βατοπαιδίου και το Άγιον Όρος, επικρίνοντας την ελληνική δικαιοσύνη η επικαλούμενο την διεθνή ευθύνη του ελληνικού Κράτους που προκύπτει από την παραβίαση διεθνών συνθηκών; Επίσης δεν έχει γίνει επαρκώς κατανοητό ότι το Φανάρι έχει εξαρτήσει μια σειρά από ζωτικά θέματα του (όπως την επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης) από την πολιτική των Η.Π.Α..

Είναι δε γνωστή η θεωρία του μακαριστού Πατριάρχη Αθηναγόρα για την Αρχιεπισκοπή της Αμερικής ως οικονομικής βακτηρίας του Φαναρίου. Έχει επίσης γραφεί ότι το Βατοπαίδι είναι μέρος σχεδίου Παπανδρέου-Αμερικανών για να έλθει στην εξουσία ο Παπανδρέου («Ακρόπολη» και «Romfea.gr», 24.06.2011). Μπορεί κανείς να απαιτήσει από το Φανάρι να τα βάλει με την Αμερική και να διακινδυνεύσει όλα αυτά τα ζωτικά θέματα του για τον Γέροντα Εφραίμ, την Μονή Βατοπαιδίου και το Άγιον Όρος, μάλιστα καθ’ ον χρόνον ο Γέροντας Εφραιμ προσεγγίζει την Ρωσία και προκαλεί το μένος των Αμερικανών και των φίλων τους (οι οποίοι, όπως φαίνεται, με το σχέδιο «Πυθία» - βλ. «Επίκαιρα», 16.06.2011-ξεφορτώθηκαν τον Καραμανλή); Έξαλλου, Μητροπολίτες του κλίματος του Φαναρίου, όπως ο Προικονήσου Ιωσήφ, έχουν ήδη εκφράσει την στήριξη τους στον Γέροντα, στην Μονή Βατοπαιδίου και στο Άγιον Όρος.

Και πρέπει να θεωρείται πλέον η βέβαιο ότι το Φανάρι θα προσφέρει, παρασκηνιακά εν ανάγκη, βοήθεια στην κατάλληλη στιγμή. Δεν μπορεί βέβαια να εμφανιστεί να επεμβαίνει στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης. Και, αν ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κάνει αυτό που πρέπει για να διασώσει το κύρος της δικαιοσύνης, είναι πολύ πιθανό ο Γέροντας να ελευθερωθεί και να αναμένει την δίκαιη κρίση των δικαστών εάν και όταν έλθει η υπόθεση στο ακροατήριο του αρμοδίου δικαστηρίου. Νομίζω ότι δεν ισχύουν τα ίδια για την σιωπή της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Αν και βρίσκεται στην «μπούκα του κανονιού» των εχθρών της Εκκλησίας σε μερίδα της κυβέρνησης και του Λαού, δεν είναι εν αιχμαλωσία (εκτός αν έχει αυτό-αιχμαλωτιστεί …).

Αλλά δεν νομιμοποιούμαι να υποδείξω στην Ιεραρχία το καθήκον της. Απλά θα υπενθυμίσω ότι μετά το Άγιον Όρος, σειρά έχει η Εκκλησία της Ελλάδος, ό,τι και αν κάνει. Και θα εκφράσω την ευχή ότι ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος και οι περί αυτόν Ιερά Σύνοδος θα το κατανοήσει αυτό και ότι τελικά ο πιστός λαός δεν θα ακολουθήσει την Ιεραρχία που προτιμά να επισκέπτεται το Μαξίμου αντί του Κορυδαλλού.

Πηγή: http://www.tovima.gr/opinions/useropinions/article/?aid=437145

Εν τή Ερυθρά θαλάσση...

Εν τή Ερυθρά θαλάσση, τής απειρογάμου νύμφης εικών διεγράφη ποτέ.

Εκεί Μωϋσής διαιρέτης τού ύδατος, ενθάδε Γαβριήλ υπηρέτης τού θαύματος.

Τότε τόν βυθόν επέζευσεν αβρόχως Ισραήλ, νύν δέ τόν Χριστόν εγέννησεν ασπόρως η Παρθένος.

Η θάλασσα, μετά τήν πάροδον τού Ισραήλ, έμεινεν άβατος, η άμεμπτος, μετά τήν

κύησιν τού Εμμανουήλ, έμεινεν άφθορος, ο ών, καί προών, καί φανείς ως άνθρωπος

Θεός, ελέησον ημάς.

                                   *****************************

Οι γυναίκες είχαν ένα παλαιό χρέος προς τους άνδρες, αφού από τον Αδάμ είχε βλαστήσει γυναίκα χωρίς τη μεσολάβηση άλλης γυναίκας. Για αυτό ή Παρθένος σήμερα, ξεπληρώνοντας στους άνδρες το χρέος της Εύας, γέννησε χωρίς άνδρα, δείχνοντας έτσι την ισοτιμία της φύσεως.
Σώος έμεινε ό Αδάμ μετά την αφαίρεση της πλευράς του.
Αδιάφθορη έμεινε κι ή Παρθένος μετά τη γέννηση του Βρέφους.
Άλλα πρόσεξε και κάτι ακόμα:
Δεν έπλασε ό Κύριος κάποιο άλλο σώμα για να εμφανιστεί στη γη. Πήρε το σώμα του ανθρώπου, για να μη φανεί ότι περιφρονεί την ύλη από την οποία δημιουργήθηκε ό Αδάμ. Ήρθαν έτσι, Θεός και άνθρωπος, σε μυστική ένωση. Κι ό διάβολος, πού είχε υποδουλώσει τον άνθρωπο, τράπηκε σε φυγή.

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Το αλίευσα ΕΔΩ 

Τετάρτη 4 Ιανουαρίου - Τυπικόν

 4. Τετάρτη (προεόρτια τῶν Φώτων). Σύναξις τῶν ἁγίων 70 ἀπο­­στόλων, Θεοκτίστου ὁσίου.

Κοντάκιον τὸ προεόρτιον. ᾿Α­πόστολος ἡμέρας, Τετ. λ΄ ἑβδ. ἐπ. (῾Εβρ. ι΄ 1-18)· Εὐαγ­γέ­λι­ον προεόρτιον, Δευτ. διακαιν. (Ἰω. α΄ 18-28).

Το μαρτύριο του πρώην Πατριάρχη Ειρηναίου – (Video)

Εφημερίδα: Αδέσμευτος Τύπος / Φώτης Νάκος 

Πριν από λίγους μήνες μου τηλεφώνησαν από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, για να δημοσιεύσουμε το αφιέρωμα για τα 5 χρόνια πατριαρχίας του Προκαθημένου της Σιωνίτιδος Εκκλησίας Θεόφιλου.

Για προσωπικούς μου λόγους αρνήθηκα ευγενικά.

Χθες αποφάσισα να γράψω για το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, όχι όμως για τα εκκλησιαστικά δρώμενα, αλλά για μια ανθρώπινη ιστορία.

Αυτές τις ημέρες παρακολουθούμε όλοι της εκκλησιαστικές αντιδράσεις για την προφυλάκιση του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ...

Παραμονή Πρωτοχρονιάς πήρα στο τηλέφωνο τον πρώην Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίο, να του ευχηθώ αλλά και να προσευχηθώ να δοθεί τέλος στο μαρτύριο που του επιβλήθηκε (κατ' εμέ αδίκως), από τους Αγιοταφίτες αδελφούς του, αλλά και προσωπικά από τον Πατριάρχη Θεόφιλο, τον οποίο χειροτόνησε σε επίσκοπο.

Εδώ και πέντε χρόνια παραμένει έγκλειστος σε ένα δυαράκι στα Ιεροσόλυμα και στερείται ακόμα και τα βασικά, όπως την παρακολούθηση ιατρού.

Του απαγορεύεται να βγει από την κατοικία του, δεν μπορεί να ιερουργήσει αλλά και να δεχτεί επισκέψεις.

Ο όρος που του έχει τεθεί για να ελευθερωθεί είναι να αποδεχθεί τον τίτλο του πρώην Πατριάρχη.

Δεν θα υπεισέλθω στα εκκλησιαστικά, καθώς μπροστά στην αξία της ανθρώπινης ζωής ακόμα και αυτά δεν έχουν σημασία.

Εγώ για τον απολογισμό της πενταετίας του Πατριάρχη Θεόφιλου θα αναφερθώ σε αυτό και θα ξαναρωτήσω.

Είναι δυνατόν Προκαθήμενος Ορθόδοξης Εκκλησίας αλλά και οι Αγιοταφίτες να ρισκάρουν με τον εγκλεισμό ενός ηλικιωμένου ανθρώπου και ιεράρχη; Μπορούν και έχουν το δικαίωμα να αναλάβουν μια τέτοια ευθύνη;

Στη χριστιανική διδασκαλία νομίζω κυριαρχεί το μήνυμα της συγχώρησης και όχι της εκδίκησης και της τιμωρίας.

Ευθύνη φέρουν και οι Προκαθήμενοι και οι ιεράρχες της Ορθοδοξίας που έδειξαν τόσο όψιμο και ζωηρό ενδιαφέρον για τον ηγούμενο Εφραίμ, αλλά εδώ και 5 χρόνια αποδέχονται το ανθρώπινο μαρτύριο του πρώην Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου και σιωπούν.

(Εξαίρεση αποτελεί ο μητροπολίτης Αιγιαλείας Αμβρόσιος, που έχει θέσει το θέμα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδας αλλά δεν συνάντησε ανταπόκριση).

Adobe Flash Player 

Μαντζαρίδης: “Σκάνδαλο είναι η άδικη φυλάκιση του Ηγουμένου Εφραίμ”

Μεγάλη θλίψη και έκπληξη προκάλεσε η άδικη προφυλάκιση του Γέροντος Εφραίμ. Ένας καταξιωμένος Καθηγούμενος, που ανόρθωσε κυριολεκτικά την καταρρέουσα μεγάλη αγιορείτικη Μονή του Βατοπαιδίου προφυλακίζεται, χωρίς να έχει δικαστεί και να καταδικαστεί από την δικαιοσύνη.

Ποιος κινδυνεύει από τον Γέροντα Εφραίμ, για να κλειστεί αυτός στις φυλακές ως επικίνδυνος εγκληματίας;

Μήπως υπάρχει κίνδυνος να ανορθώσει άλλη αδελφότητα σαν αυτήν που συγκρότησε στο Βατοπαίδι με τους εκατόν είκοσι χαριτωμένους μοναχούς, που φιλοξενούν και διακονούν καθημερινά δεκάδες ή και εκατοντάδες ακόμα προσκυνητές με πλήρη αυταπάρνηση;

Μήπως δεν έπρεπε να φροντίσει για την πνευματική αλλά και την υλική υποστήριξη της μονής του ως ηγούμενος;

Ο ηγούμενος μιας κοινοβιακής μονής, και μάλιστα τόσο μεγάλης σε κτίσματα και μοναχούς, αλλά και με τόσο πολλές ανάγκες, δεν είναι ένας απλός ερημίτης που έχει να φροντίσει μόνο για το κελλί του.

Είναι ταυτόχρονα ένας διαχειριστής μιας ανεκτίμητης θρησκευτικής και εθνικής παρακαταθήκης με παγκόσμια ακτινοβολία, που οφείλει να την διαφυλάσσει και να την προασπίζεται με υπευθυνότητα ενώπιον Θεού και ανθρώπων.

Ο ηγούμενος Εφραίμ έχει αδιαμφισβήτητο εκκλησιαστικό ήθος, απόλυτη ακτημοσύνη και απεριόριστη αγάπη προς τους συνανθρώπους του, ακόμα και προς τους εχθρούς του.

Ο ίδιος δεν διαχειρίζεται προσωπική αλλά δημόσια περιουσία, με πολύ ευρύτερη και σημαντικότερη σπουδαιότητα από πολλές άλλες περιουσίες δημοσίου δικαίου.

Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος αυτός να κατηγορείται ότι έβλαψε το Δημόσιο;

Η άδικη και προκλητική προφυλάκισή του είναι σε τελική ανάλυση τίτλος τιμής γι̕ αυτόν, αλλά και κρίμα αδικίας για τους επικριτές του.

Σκάνδαλο είναι η άδικη προφυλάκιση του ηγουμένου Εφραίμ. Αυτό είναι το μεγάλο σκάνδαλο του Βατοπαιδίου.

Γεώργιος Μαντζαρίδης

Ομότιμος Καθηγητής

Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.