ΛΙΓΑ ΣΧΟΛΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ “ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΗΣ” ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΤΟΥ Α.Π.Θ. ΠΡΟΣ ΤΗΝ Ι. ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

.         Μιὰ «Βαρυσήμαντη» Ἐπιστολὴ Καθηγητῶν ΑΠΘ γιὰ τοὺς “ἀντιρρησίες” τῶν διαλόγων (βλ. σχετ.: www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=8899) εἶδε χθὲς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος. Σ᾽ αὐτὴν ἐκφράζεται ἡ ἀνησυχία τῶν Σοφῶν Πανεπιστημιακῶν τῆς Ἀγουριδικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης γιὰ τοὺς διαχριστιανικοὺς καὶ διαθρησκειακοὺς διαλόγους. «Ἀπὸ μακροῦ χρόνου ἡ ἀκαδημαϊκὴ κοινότητα (Σχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: μήπως ἐννοεῖται ὅτι κάθονται καὶ ἀσχολοῦνται μὲ αὐτὰ τὰ θέματα οἱ Πανεπιστημιακοὶ ἄλλων Ἐπιστημῶν, ὅπως οἱ Νομικοὶ ἢ οἱ Ἰατροί;) παρακολουθεῖ τὴν ἐξέλιξη μιᾶς ἰδιοτύπου διαμάχης, ἡ ὁποία ἀφορᾶ στὴν θέση τῆς διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στοὺς διαχριστιανικοὺς καὶ διαθρησκειακοὺς διαλόγους καὶ τοὺς ὀργανισμοὺς ὅπου αὐτοὶ διεξάγονται».

.        Παρέλκει ἡ παράθεση ὁλόκληρης αὐτῆς τῆς Ἐπιστολῆς. Εἶναι προφανὲς ποιοὺς στόχους ἐξυπηρετεῖ. Μόνο μερικὰ σχόλια σὲ ἐπιμέρους σημεῖα της θὰ ἐπιχειρηθοῦν κατωτέρω μὲ τὴν προκαταρκτικὴ ἐξήγηση πὼς οἱ Διάλογοι εἶναι ἐπιβεβλημένοι ὑπὸ δύο ΟΜΩΣ ΟΡΘΕΣ προϋποθέσεις, ὅπως ὀρθῶς ἐπεσημάνθη:1.) Θὰ πηγαίνουμε στοὺς διαλόγους γιὰ νὰ κηρύξουμε Χριστὸν τὸν ΜΟΝΟΝ ἀληθινὸ Θεὸ καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὴν ΜΟΝΗ ἀληθινὴ Ἐκκλησία, καί,
2.) Δὲν θὰ καταπατοῦνται ἀσύστολα οἱ Ἱεροὶ Κανόνες ποὺ ἀπαγορεύουν ρητὰ καὶ κατηγορηματικὰ τὴν συμπροσευχὴ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους. (panayiotistelevantos.blogspot.com/2012/03/blog-post_4908.html)

.          Κατωτέρω λοιπὸν λίγα σχόλια σὲ σημεῖα τῆς ἐν θέματι Ἐπιστολῆς πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

.        Πρὸς ἐπίρρωσιν τῶν γραφομένων τους οἰ Πανεπιστημιακοὶ τῆς Θεσσαλονίκης ἐπικαλοῦνται τὴν γνωστὴ διατύπωση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου: «Ὡς ἀποφθεγματικῶς διετύπωσε τοῦτο ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, Μητροπολίτης Πενταπόλεως: “τὸ δόγμα δὲν καταπολεμεῖ τὴν ἀγάπην· ἡ δὲ ἀγάπη χαρίζεται τῷ δόγματι”».

 ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Βεβαίως ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι. Ἀλλὰ συνιστᾶ σκοπουμένη παραπλάνηση -ἂν ὄχι ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ- ἡ ἀπόκρυψη ἄλλων εξ ἴσου διευκρινιστικῶν ἐπισημάνσεων ποὺ ὁ ἴδιος Ἅγιος Νεκτάριος ἔχει γράψει στὸ ἐπιστηµονικότατο δίτοµο ἔργο του «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτίων τοῦ Σχίσµατος», ὁ πρῶτος τόµος τοῦ ὁποίου ἐκδόθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ ἔτος 1911. (Βλ. σχετ. Καταχωρήσεις «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/09/ἅγ-νεκτάριος-πῶς-ὁ-πάπας-ἐξεθεμελίω/,  http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/23/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου/,  http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/01/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου-2/)
..        Μὲ ἐκπληκτικὴ εὐθυκρισία, ἀκλόνητη ἐπιχειρηµατολογία καὶ ἀδιάσειστα ἱστορικὰ στοιχεῖα ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἀποδεικνύει ὅτι ἠ µόνη οὐσιαστικὴ αἰτία τοῦ Σχίσµατος ὑπῆρξαν οἱ θρασύτατες ἀξιώσεις τῶν παπῶν γιὰ ἀπόλυτη κυριαρχικὴ ἐξουσία πάνω στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
…
.  «Ὁ ἴδιος Ἱεράρχης» ἅγιος Νεκτάριος δὲν γνωρίζει  γλῶσσα διπλωµατίας. Ἀπαντώντας εὐθέως στὸ ἐρώτηµα λέει ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον οἱ δύο πλευρὲς παραµένουν πιστὲς στὶς ἀρχές τους, «ἡ ἕνωσις εἶναι ἀδύνατος»! Γιὰ νὰ πραγµατοποιηθεῖ ἕνωση εἶναι ἀπαραίτητο κάποια ἀπὸ τὶς δύο νὰ ἀρνηθεῖ τὶς βασικὲς ἀρχές της: ἡ µὲν παπικὴ τὸ Πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα, ἡ δὲ Ὀρθόδοξη τὶς Οἰκουµενικὲς Συνόδους. Αὐτὸ ὅµως σηµαίνει ὅτι κάποια ἀπὸ τὶς δύο πρέπει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό της. …Τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου εἶναι αὐστηρά, ἀλλὰ δὲν γράφει µὲ ἐµπάθεια. Γράφει µὲ πόνο καὶ ἀγάπη. Δὲν ψάχνει νὰ ἀνακαλύψει πλαγίους δρόµους ἢ ἀπατηλὰ µοντέλα ἑνότητας. Ἡ θέση του κρυστάλλινη σὰν τὴν ζωὴ του εἶναι σαφέστατη, ἀκριβὴς καὶ ἀπόλυτη: Κάτω ἀπὸ τὶς γνωστὲς καὶ ἀµετακίνητες θέσεις τῶν δύο πλευρῶν «ἡ ἕνωσις εἶναι ἀδύνατος»! (βλ. περισσότερα: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/15/«ἡ-ἕνωσις-εἶναι-ἀδύνατος»/).        Λέγει ἀλλοῦ
 «ὁ ἴδιος ἅγιος Ἱεράρχης»: Αὐτὸς ὁ ὑπερβολικὸς τύφος τοῦ Πάπα, αὐτὴ ἡ μοναρχομανία του ἐγέννησε τόσας αἱρέσεις. Ποῦ ἡ χρυσὴ παραγγελία ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ Κύριος, «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν»; Ποῦ ὁ μακαρισμὸς «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι», δηλαδὴ οἱ ταπεινοί; Ποῦ τόσα καὶ τόσα παραδείγματα χρυσὰ καὶ λαμπρά τῆς ταπεινοφροσύνης; 
Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἄρνησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, μίμησις τοῦ διαβόλου. Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι γεννήτρια τροφὸς πασῶν των ἀρετῶν, μίμησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός. Σὲ ἕναν θνητὸν καὶ ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον συγκεντρώθηκε ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία καὶ τὸ ἀλάθητο. (βλ. περισσότερα: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/09/ἅγ-νεκτάριος-πῶς-ὁ-πάπας-ἐξεθεμελίω/).       Καὶ ἀλλοῦ: «Ἐν τούτῳ δὲ κεῖται ὁ λόγος τοῦ σχίσματος, ὅστις ἀληθῶς εἶναι μέγιστος, διότι ἀνατρέπει τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ὁ σπουδαιότατος δογματικὸς λόγος, διότι εἶναι ἄρνησις τῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου». (βλ. περισσότερα: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/23/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου/

.        «Ὁρισμένα μέλη τῆς Ἱεραρχίας προβαίνουν σὲ πράξεις ποὺ ὑποσκάπτουν ὄχι μόνον τὴν πορεία αὐτῶν τῶν διαλόγων, ἀλλά, ἀκόμη, καὶ αὐτὴν τὴν διορθόδοξο ἑνότητα δημιουργώντας προϋποθέσεις σχίσματος ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ ἀνησυχία μας ἑδράζεται στὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ι. Σύνοδος ἕως στιγμῆς δὲν ἤλεγξε τὰ μέλη της, Ἱεράρχες, γιὰ τὴν ἄτοπη καὶ ἀντισυνοδικὴ συμπεριφορά τους».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Γιατί; Μήπως ἤλεγξε ἡ Σύνοδος τὰ μέλη της, Ἱεράρχες, γιὰ τὴν ἄτοπη καὶ ἀντισυνοδικὴ συμπεριφορά τους νὰ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ. Δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά, οἱ… Σοφοὶ Πανεπιστημιακοί!

.        Συνεχίζουν  σὲ ἄλλο σημεῖο: «Ὁ ἴδιος Ἱεράρχης, ἐπίσης, ἔχει λάβει ὡς συνήθεια νὰ καθυβρίζει σκαιῶς τὴν μουσουλμανικὴ καὶ τὴν ἰουδαϊκὴ θρησκεία μαζὶ μὲ τοὺς λειτουργοὺς καὶ τοὺς πιστούς τους. Ἀδυνατοῦμε νὰ διακρίνουμε ἤ, ἔστω, νὰ εἰκάσουμε ποιὸ εἶναι τὸ πνευματικὸ ἢ ποιμαντικὸ ὄφελος ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀπρόκλητη, βίαιη καταφορὰ ἑνὸς Ἐπισκόπου ἐναντίον ἀνθρώπων διαφορετικοῦ θρησκεύματος».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ ἀντιοικουμενιστικὸς καὶ ἀντιπανθρησκειακὸς ἀγὼν δὲν μπορεῖ νὰ διεξάγεται μὲ ΥΒΡΕΙΣ καὶ ΚΡΑΥΓΑΛΕΟΥΣ ΔΟΝΚΙΧΟΤΙΣΜΟΥΣ καὶ ΑΛΑΛΑΓΜΟΥΣ. Αὐτὰ τὰ ἀήθη τὸ μόνο ποὺ πετυχαίνουν εἶναι νὰ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΟΥΝ καὶ νὰ ΕΥΤΕΛΙΖΟΥΝ τὴν ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ καὶ νὰ δίνουν δικαιώματα στοὺς οἰκουμενιστικοὺς κύκλους. Ἐπὶ τοῦ θέματος ἔχει ἐξαιρετικὴ σημασία ἡ ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση τοῦ ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου στὸν στίχο 9 τῆς Ἐπιστολῆς Ἰούδα: «ὁ δὲ Μιχαὴλ ὁ ἀρχάγγελος, ὅτε τῷ διαβόλῳ διακρινόμενος διελέγετο περὶ τοῦ Μωϋσέως σώματος, οὐκ ἐτόλμησε κρίσιν ἐπενεγκεῖν βλασφημίας, ἀλλ᾽ εἶπεν· ἐπιτιμήσαι σοι Κύριος».
.        Γράφει λοιπὸν ὁ Ἅγιος Νικόδημος: «“Ὅπου ἄγγελοι ἰσχύϊ καὶ δυνάμει μείζονες ὄντες, οὐ φέρουσι κατ᾽ αὐτῶν παρὰ Κυρίῳ βλάσφημον κρίσιν” (Β´ Πέτρ. β´11). Αἰδεῖτο (ντρεπόταν), λέγω, ὁ ἀρχάγγελος καὶ εὐλαβεῖτο τρόπον τινὰ τὴν τιμὴν καὶ τὴν δόξαν ὅπου ἐχάρισεν ὁ Θεὸς τῷ διαβόλῳ, κἂν καὶ αὐτὴνἐκεῖνος ἔχασεν, ἐπειδὴ καὶ ὁ διάβολος ἐμέθεξεν ἀπὸ δόξαν, μὲ τὸ νὰ κατεστάθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἄρχων τοῦ περιγείου κόσμου καὶ τοῦ ἀγγελικοῦ τάγματος, καθὼς εἶναι γεγραμμένον περὶ αὐτοῦ εἰς τὸν Ἰώβ· “τουτ᾽ ἐστιν ἀρχὴ πλάσματος Κυρίου” (Ἰὼβ Μ´19). Ὁ μὲν οὖν Μιχαὴλ ὁ ἀρχάγγελος οὐδὲ τὸν διάβολον ἐτόλμησε νὰ βλασφημήσῃ, ἀλλὰ μόνον εἶπεν εἰς αὐτόν· ἐπιτιμήσαι σοι Κύριος, ἤτοι καταργήσαι σε Κύριος.
[…] Ἵλεως, ἵλεως νὰ γένῃ ὁ Θεός. Ὅτι δέ, οὐδὲ τὸν διάβολον πρέπει νὰβλασφημῇ τινας, βεβαιώνει καὶ ὁ Σοφὸς Σειρὰχ λέγων ὅτι ὅποιος καταρᾶται τὸν σατανᾶν, αὐτὸς τὸν ἑαυτόν του καταρᾶται, διατὶ κάμνει τὰ ἔργα τοῦΣατανᾶ· «Ἐν τῷ καταράσθαι ἀσεβῆ τὸν σατανᾶν αὐτὸς καταρᾶται τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν» (Σειρ. λα´ 27) […] Καὶ ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ μαθητὴς τοῦ ἁγίου Βαρσανουφίου, ὁ καὶ Προφήτης καλούμενος, λέγει ὅτι δὲν πρέπει νὰἀναθεματίζωμεν τὸν διάβολον, διατὶ ἀναθεματίζοντες τὸν διάβολον, τὸν ἴδιονἑαυτόν μας ἀναθεματίζομεν, ἐπειδὴ καὶ κάμνομεν τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου. [Τὰ λόγια τοῦ θείου Ἰωάννου ταυτά ἐστιν· ἐπειδὴ γὰρ αὐτὸς ἐρωτήθη ἀπὸ ἕνα, ἂν πρέπῃ νὰ ἀναθεματίσῃ τὸν Νεστόριον ἢ ἄλλον αἱρετικόν, ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν οὕτως “Εἰπὲ αὐτῷ (τῷ εἰπόντι σοι ἀναθεματίσαι αἱρετικὸν) εἰ καὶ φανερόν ἐστιν ὅτι ἐκεῖνοι (οἱ αἱρετικοὶ δηλ.) ἄξιοί εἰσι τοῦ ἀναθεματισμοῦ, ἀλλὰ ἐγὼ ἁμαρτωλότερος ὑπάρχω παντὸς ἀνθρώπου. Καὶ φοβοῦμαι μήπως ἄλλον κρίνων ἐμαυτὸν κατακρίνω. Καὶ γὰρ καὶ αὐτὸν τὸν σατανᾶν ἐὰν ἀναθεματίσω,ἐφ᾽ ὅσον ποιῶ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ἐμαυτὸν ἀναθεματίζω. Ὁ γὰρ Κύριος εἶπεν· Ἐὰν ἀγαπᾶτε με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε. Καὶ ὁ ἀπόστολος λέγει· εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον, ἀνάθεμα ἔστω. Οὐκοῦν ὁ μὴ ποιῶν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, οὐκ ἀγαπᾶ αὐτόν. Καὶ ὁ μὴ ἀγαπῶν αὐτόν, ὑπὸ τὸ ἀνάθεμά ἐστι. Καὶ πῶς ὁ τοιοῦτος ἄλλους δύναται ἀναθεματίσαι; Ταῦτα εἰπὲ αὐτῷ. Καὶ ἐὰν ἐπιμείνῃ τοῖς αὐτοῖς, διὰ τὴν αὐτοῦ συνείδησιν, ἀναθεμάτισον τὸν αἱρετικὸν” (ἀπόκρ. χψϛ´). ]
.          Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Θεὸς ἐμποδίζει νὰ μὴ καταρᾶται τινας ἀσεβὴς καὶεἰδωλολάτρης, μηδὲ νὰ βλασφημῇ τὸν θεόν του, κἂν καὶ αὐτὸς εἶναι ψευδώνυμος καὶ ὄχι ἀληθὴς θεὸς “ἄνθρωπος ὃς ἐὰν καταράσηται Θεόν,ἁμαρτίαν λήψεται” (Λευϊτ. κδ´ 15), ἐπειδὴ βλασφημῶν ἐκεῖνον ὁποὺ κατὰσυνείδησιν πιστεύει, αὐτὸς ἑαυτῷ καὶ τῇ ἑαυτοῦ συνειδήσει ἐναντιοῦται,ταυτὸν εἰπεῖν, αὐτὸς ἑαυτὸν βλασφημεῖ. Ὅθεν εἶπεν ὁ Θεοδώρητος «οὐ γὰρ ὡς ψευδώνυμον, ἀλλ᾽ ὡς ἀληθῆ θεὸν βλασφημεῖ» (ἐρωτήσ. Λγ´ εἰς τὸν Λευϊτ.). Καὶ ὁ Ἀπολινάριος «ἡ γὰρ ὑπόληψις ἀσεβεῖ, καὶ εἰ μὴ θεὸς ὁ λοιδορούμενος». Ὁ δὲ Ἀρεοπαγίτης Διονύσιος προβαίνοντας ἔμπροσθεν,ἐμποδίζει καὶ αὐτοὺς τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἱερωμένους ἀπὸ τὸ νὰ ὑβρίζουν καὶ νὰ λοιδοροῦν τὰς τῶν ἑτεροδόξων καὶ αἱρετικῶν θρησκείας τε καὶαἱρέσεις, (ὅταν δηλαδὴ δὲν εἶναι καμμία ἀνάγκη, οὔτε ἐλπίζεται νὰ γένῃ καμμία ὠφέλεια ἐκ τῆς ὕβρεως ταύτης καὶ λοιδορίας)». [Ἑρμηνεία Καθολικῶν Ἐπιστολῶν, σελ. 691-694, ἔκδ. «Ὀρθοδόξου Κυψέλης», Θεσσαλονίκη,  1986]  

.      Αὐτὰ τὰ ὀλίγα!

πηγή