ΜΑΚΑΒΡΙΑ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ καὶ ΕΣΧΑΤΗ ΜΩΡΙΑ νὰ διολισθαίνεις στὴν ἐπιείκεια ποὺ νομιμοποιεῖ νὰ τερατουργοῦν καὶ νὰ βασανίζουν ὅσοι ἐγκλημάτησαν εἰς βάρος τῶν δουλοπάροικων ψηφοφόρων τους.

Αὐτοαμνηστευμένοι δήμιοι

Τοῦ Χρ. Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 23.02.2014

.            Ἡ καταστροφὴ εἶναι δεδομένη, τὸ ἴδιο καὶ ἡ ἀπόγνωση. Ἡ πρώτη δὲν εἶναι γιὰ ὅλους εὐδιάκριτη, ἡ δεύτερη ἀκόμα δὲν κραυγάζει. Ἐπιτείνεται συνεχῶς ἡ οἰκονομικὴ ἀνισότητα, ἡ ἄδικη μεταχείριση τῶν πολιτῶν ἀπὸ τὸ κράτος – καὶ ἡ ἀδικία εἶναι τὸ πιὸ εὔφλεκτο ὑλικό, προσάναμμα γιὰ τὸ χάος.
.            Ἡ ἀδικία, ἡ ἄνιση μεταχείριση, σαρκώνεται σὲ προκλητικὲς εἰκόνες: Τὸ ἐμπορικὸ κέντρο, σὲ κάποιες πόλεις, προδίδει σφύζουσα εὐζωία, οἱ ραγδαία πολλαπλασιαζόμενες καφετέριες, σὲ κάθε πόλη, καὶ οἱ ἀναιδεῖς, ἀπτόητες τιμές τους, τὸ ἴδιο. Καθόλου, μὰ καθόλου εἰκόνα χρεωκοπημένης χώρας, περικοπῶν πνιγμοῦ σὲ μισθοὺς καὶ συντάξεις, καθόλου αἴσθηση ὑποσιτιζόμενων παιδιῶν, σιτιζόμενων ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία (χιλιάδες μερίδες κάθε μέρα) ἐνηλίκων.
.            Οἱ ἀριθμοὶ δείχνουν στέρηση καὶ οἱ ἄνθρωποι εὐημεροῦν; Ἡ ἀπατηλὴ εἰκόνα δὲν εἶναι ἡ πραγματικότητα τῆς Ἑλλάδας σήμερα. Ἡ συντελεσμένη καταστροφὴ δὲν ἔχει φτάσει, ἀκόμα, στὴ φάση τῆς ἔκρηξης. Καί, κυρίως, δὲν ἀφορᾶ ἡ καταστροφή, οὔτε στὸ ἐλάχιστο, τὸ πελατειακὸ τῶν κομμάτων κράτος. Μεγάλος ἀριθμὸς ἀνθρώπων, ἀφάνταστα μεγάλος γιὰ τὸν κοινὸ νοῦ, ἀπολαμβάνει οἰκονομικὲς προνομίες παχυλές, χάρη στὴν κομματικὴ ἔνταξη ἢ εὔνοια. Καταλήστεψαν, ἐπὶ δεκαετίες, τὸ κοινωνικὸ χρῆμα, δὲν ἐλέγχθηκαν ποτὲγιὰ τὸ «πόθεν ἔσχον» καὶ συνεχίζουν ἀπτόητοι. Τὰ δύο κόμματα ποὺ σήμερα συγκυβερνοῦν, ἄλλοτε ἀλληλομισοῦνταν παθιασμένα καὶ ἀλληλομάχονταν, ὅμως συνεταιρίστηκαν τώρα, ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἀποτρέψουν κάθε ἐνδεχόμενο ἐλέγχου τῆς ξεσαλωμένης πελατείας τους.
.            Ἕνα ποσοστὸ τοῦ πληθυσμοῦ, συνεχῶς καὶ μεγαλύτερο, βυθίζεται στὴν ἀπόγνωση ποὺ δημιουργοῦν οἱ περικοπές, τὰ χαράτσια, ἡ κατάρρευση τῶν ταμείων, οἱ ἀπολύσεις. Καὶ ἡ ἐξαγορασμένη κομματικὴ πελατεία, ὅπως καὶ ἡ προστατευόμενη κομματικὴ λωποδυσία, συνεχίζουν τὴ νεοπλουτίστικη καταναλωτικὴ εὐωχία. Τυπικὰ τριτοκοσμικὴ ἡ εἰκόνα. Μὲ ἐφιαλτικότερο ἀποτέλεσμα μία καταστροφὴ ἀπρόσιτη στοὺς μακροοικονομικοὺς δεῖκτες καὶ στὶς στατιστικές: τὴν περιθωριοποίηση τοῦ ἀνθρώπινου δυναμικοῦ, τὴν (ἀπὸ διαφθορὰ ἢ ἀπὸ ἐμπεδωμένο πιὰ ἀπελπισμὸ) ἀποστασιοποίηση τῶν πολιτῶν ἀπὸ τὴν πολιτεία.
.            Τόσο τὴ διαφθορὰ ὅσο καὶ τὸν ἀπελπισμὸ τὰ γιγαντώνει ἡ μικρονοϊκὴ ἀμετανοησία τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ. Ἡ χώρα δὲν εἶναι πιὰ ἀνεξάρτητο κράτος, ἐπιτροπεύεται ἀσφυκτικὰ (καὶ δικαίως), ἀφοῦ ἡ ἀξιοπιστία τῶν κυβερνώντων εἶναι, διεθνῶς, μηδενική. Τώρα, λ.χ. πλησιάζουν ἐκλογὲς καὶ ἡ ἔγνοια τῶν κομμάτων, ὅλων, δὲν εἶναι ποιὸς περιφερειάρχης ἢ δήμαρχος ἀποδείχτηκε ἱκανὸς νὰ συμβάλει στὴν ἀνάκαμψη καὶ πρέπει νὰ στηριχτεῖ γιὰ νὰ συνεχίσει τὴ θετικὴ προσφορά του, ὄχι. Τὰ κόμματα δίνουν τὸ χρίσμα μὲμοναδικὸ κριτήριο ποιὸς ὑποψήφιος μπορεῖ νὰ κερδίσει τὶς ἐντυπώσεις, γιὰ νὰλογαριαστεῖ ἡ νίκη του θρίαμβος τῆς κομματικῆς σιχαμάρας..            Ἡ μακάβρια αὐτὴ ἠλιθιότητα ἔχει τὶς μεθόδους καὶ τὶς τεχνικὲς νὰ πετυχαίνει, μὲ τὴν ἔγκριση τῶν ψηφοφόρων, τὸ κορύφωμα τοῦ παραλογισμοῦ: Οἱ φυσικοὶ αὐτουργοὶ καὶ οἱ ἠθικοὶ συνεργοί τους στὸ ἐν ψυχρῷ κακούργημα ὑπερδανεισμοῦ τῆς χώρας (γιὰ τὴ συντήρηση τοῦ πελατειακοῦ κράτους καὶ τῆς λωποδυσίας τῶν κομματικῶν), οἱ ἴδιοι αὐτοὶ νὰ διαχειρίζονται καὶ τὴ «σωτηρία» μας ἀπὸ τὶς συνέπειες τῶν κακουργημάτων τους. Νὰ κυβερνοῦν οἱ θύτες μὲ τὴν ψῆφο τῶν θυμάτων τους..            Καὶ ἡ ἀλογία τῆς πολιτικῆς σκηνῆς μεταφέρεται στὴν κοινωνία καθιστώντας αὐτονόητη τὴν αὐθαιρεσία, δικαιολογημένον καὶ ἀπὸ τοὺς δικαστὲς τὸν βασανισμὸ τοῦ πολίτη: Ὁ πολίτης εἶχε στηρίξει τὶς προοπτικές τῆς ζωῆς του στὸ συμβόλαιό του μὲ τὸ κράτος – συμβόλαιο μισθοῦ, σύνταξης, περίθαλψης, σταθεροῦ συστήματος φορολογίας. Καὶ οἱ ἐξουσιαστές του κομματάνθρωποι τὰ ἀκυρώνουν ὅλα μὲ δολοφονικὴ στυγνότητα τεχνοκράτη. Ἀπολύουν δίχως ἀξιολογικὴ κρίση, χαρατσώνουν γκανγκστερικὰ τοὺς πολίτες μὲ τὸν ἐκβιασμὸ τῆς συνέχισης ἢ τῆς διακοπῆς τοῦ ἠλεκτροφωτισμοῦ τους. Μεταγγίζουν στὸν δουλοπάροικο ψηφοφόρο τους τὴν καταθλιπτικὴ μοιρολατρικὴ βεβαιότητα ὅτι ἡ πατρίδα του τὸν ἀντιμετωπίζει σὰν σφάγιο προ-ὁρισμένο νὰ θυσιαστεῖ, νὰπληρώσει αὐτός, ἀναιτιολόγητα, τὴν κραιπάλη ὅσων ἐγκλημάτησαν σὲ βάρος του..            Ἡ ὀργὴ γιὰ τὴν ἀδικία, τὴ στανικὴ θυματοποίηση, τὸν χυδαῖο ἀμοραλισμὸ τῶν ἐξουσιαστῶν, ἀλλοτριώνει τὸν ἄνθρωπο χωρὶς αὐτὸς νὰ τὸ καταλαβαίνει – ρημάζει τὸ σθένος του. Ἑκατὸν σαράντα πέντε χιλιάδες παιδιὰ εἶναι γραμμένα στὸ «πρόγραμμα σίτισης» τοῦ ὑπουργείου Παιδείας – ἀλλὰ ποιό πρόγραμμα θὰ στήσει στὰ πόδια τους τοὺς γονεῖς αὐτῶν τῶν παιδιῶν, ψυχικὰ διαλυμένους ἀπὸ τὴν ἀνημπόρια νὰ θρέψουν τὰ παιδιά τους; Οἱ δεκάδες χιλιάδες Ἕλληνες ποὺ μπαίνουν στὴν οὐρὰ κάθε μέρα νὰ πάρουν τὸ συσσίτιο τῆς Ἐκκλησίας, θὰ μείνουν μὲ τὸν ψυχισμό τους ἰσόβια σημαδεμένο ἀπὸ τὸν σημερινὸ ἐξευτελισμὸ ποὺ τοὺς ἐπέβαλαν πολιτικοὶ ἀνίκανοι καὶ διεφθαρμένοι. Οἱ πραγματικοὶ ἔνοχοι καταστροφῆς τῆς οἰκονομίας, κλέφτες τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου (κάθε ἑβδομάδα καὶ κάποια καινούργια ἀποκάλυψη λωποδυσίας – «Ταχυδρομικὸ Ταμιευτήριο, MKO καὶ πάει λέγοντας), ἀτιμώρητοι καὶ μὲ ἄθικτη τὴ χλιδὴ τοῦ καθημερινοῦ τους βίου, προπηλακίζουν τὰ θύματά τους: «μαζὶ τὰ φάγαμε»! – ἰταμότητα αὐτοαμνηστευμένων δημίων.
.            Δὲν ὑπάρχει ἐναργέστερο σημάδι ἱστορικοῦ τέλους μίας συλλογικότηταςἀπὸ τὴν πόρωση, τὴν τυφλὴ ἀσυδοσία τῶν διαχειριστῶν τῆς ἐξουσίας. Οἱ περιουσίες πρωθυπουργῶν καὶ ὑπουργῶν, ποὺ ὑπέγραψαν τὸν ἐξωφρενικὸ δανεισμὸ τῆς χώρας, δὲν δημεύονται, οὔτε οἱ μυθικὲς ἀπολαβὲς τῶν παρασιτικῶν στρατιῶν ἀπὸ ὑπουργικοὺς «συμβούλους», ἀναρίθμητους ἀργόσχολους κομματικοὺς ἐγκαθέτους σὲ ἑταιρεῖες καὶ ὀργανισμοὺς τοῦ δημοσίου. Ἀντὶ νὰ λειτουργήσει «νέμεσις», πουλιέται, ὅσο-ὅσο, ἡ ὑποδομὴ τῆς χώρας, ἡ κοινωνικὴ περιουσία – «πράγμα τζιβαϊρκόν, πολυτίμητο».
.            Ὁλοφάνερο: Ἀπὸ τὴ σημερινὴ καταστροφὴ καὶ ἀτίμωση δὲν θὰ βγοῦμε οὔτε πιὸ σοφοὶ καὶ συνετοὶ οὔτε πιὸ ἀνθρώπινοι καὶ φιλάνθρωποι οὔτε ἠθικὰ ὠριμότεροι. Ὅταν σὲ ἔχουν μεταχειριστεῖ οἱ ὀλίγιστοι καὶ σπιθαμιαῖοι, τὰ τέρατα τῆς ἰδιοτέλειας, μόνο σὰν ἀδιαφοροποίητη μονάδα τῶν στατιστικῶν τους μετρήσεων καὶ ὅ,τι τοὺς ἐνδιαφέρει ἀπὸ σένα εἶναι ἀποκλειστικὰ ἡ ψῆφος σου καὶ πῶς θὰ σοῦ τὴν ὑποκλέψουν, τότε μοιάζει ἔσχατη μωρία νὰ διολισθαίνεις στὴν ἐπιείκεια ποὺ τοὺς νομιμοποιεῖ νὰ τερατουργοῦν καὶ νὰ βασανίζουν.
.            Ἀπὸ τὴν «κρίση» ἴσως τυπικὰ «βγοῦμε» κάποτε: ἀφοῦ θὰ ἔχει ἐξασφαλιστεῖ ἡ παράταση τῆς ὀμηρείας μας στὴ διεθνῆ κερδοσκοπία γιὰ πολλὲς δεκαετίες. Θὰ «βγοῦμε» ἀκόμα πιὸ δραματικὰ ἀνυποψίαστοι γιὰ τὴν ἑλληνικότητά μας, πιὸ ἀνάπηροι στὴ γλωσσική μας ἐκφραστική, μὲ ἀκόμα μεγαλύτερη σύγχυση ἱστορικῆς αὐτοσυνειδησίας – ἀλλοτριωμένα, ρημαγμένα ὑπολείμματα μιᾶς πρότασης πολιτισμοῦ ποὺ γέννησε τὸ ἄθλημα τῆς «σχέσης», ὄχι τὸ βόλεμα τῆς «σύμβασης».[…]

πηγή