Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Όσιος Ιλαρίων ο Νέος, ηγούμενος της μονής των Δαλμάτων

Ο Όσιος Ιλαρίων, ο Νέος, εγεννήθηκε, το 775 μ.Χ., στην Καππαδοκία, από γονείς ευσεβείς και ενάρετους, τον Πέτρο, προμηθευτή του άρτου των ανακτόρων, και τη Θεοδοσία, πα­ρά των οποίων έτυχεν επιμελούς και θεοσεβούς μορφώσεως. Σε ηλικία είκοσι ετών, υπό θείου ζήλου κινούμενος, εγκατέλειψε τα εγκόσμια, μεταβάς δε στη μονή του Ξηροκαμπίου της Κων­σταντινουπόλεως, εκάρη μοναχός. Στη συνέχεια μετέβη στη μο­νή των Δαλμάτων, όπου έγινε μεγαλόσχημος και αργότερα εχειροτονήθηκε πρεσβύτερος, εκτιμώμενος και αγαπώμενος από όλους τους συμμοναστές του για τις μεγάλες αρετές του. Με­τά το θάνατο του ηγουμένου της μονής, ο Ιλαρίων εγκατέλειψε κρυφά αυτήν και κατέφυγε στη μονή των Καθαρών, γενόμενος δεκτός με μεγάλο σεβασμό από τους μοναχούς.
OsiosIsaakiosdalma1
Πληροφορηθέντες το καταφύγιό του οι μοναχοί της μονής των Δαλμάτων, παρεκάλεσαν τον Πατριάρχη Νικηφόρο να φρο­ντίσει περί της επανόδου του στη μονή. Πράγματι δι’ αυτοκρατορικής διαταγής ο Όσιος Ιλαρίων επανήλθε στη μονή ως ηγούμενος και αρχιμανδρίτης αυτής. Επί οκτώ έτη διηύθυνε την κοινότητα με μεγάλη σύνεση και αδελφοσύνη και κατέ­στησε αυτήν αληθινή φωλιά της Ορθοδοξίας.
Έτσι, όταν ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο εικονομάχος αυτοκράτορας Λέων Ε’ ο Αρμένιος (813-820 μ.Χ.) και εξαπέλυσε το διωγμό κατά των αγίων εικόνων, μεταξύ των μονών, οι οποίες επρωτοστάτησαν στην αντίδραση κατά του ανόσιου τούτου μέτρου του αυτοκράτορα, υπήρξε και η μονή των Δαλμάτων. Κληθείς γι’ αυτό στα ανάκτορα ο Όσιος Ιλαρίων, έλεγξε σφοδρώς το βασιλέα για την ασεβή έναντι των εικόνων συμπεριφορά του, η οποία, την μεν Εκκλησία αδι­κούσε, το δε κράτος χωρίς αιτία ετάρασσε. Τόσο ο αυτοκράτορας, όσο και ο διαδεχθείς τον Νικηφόρο στον πατριαρχικό θρόνο εικονομάχος Θεόδοτος Α’ ο Κασσιτεράς (815-821 μ.Χ.), μάταια προσπάθησαν να πείσουν τον Όσιο Ιλαρίωνα να προσχωρήσει στην πλάνη και να καταστρέψει τις άγιες εικόνες. Αυτός παρέμενε στύλος άσειστος στην Ορθόδοξη πίστη του.
Ακολούθως ο Όσιος Ιλαρίων συνελήφθη, εφυλακίσθηκε και εξορίσθηκε, κατ’ αρχάς μεν στη μονή του Φονέως, στη συνέ­χεια δε στη μονή του Κυκλοβίου, όπου παρέμεινε επί δύο έτη. Εξακολουθών να εμμένει στην Ορθόδοξη πίστη του, μετα­φέρθηκε και εκλείσθηκε στη φυλακή των Νουμέρων, από όπου, αφού πολλές φορές εμαστιγώθηκε και ποικιλότροπα εκακοποιήθηκε, εξορίσθηκε στο φρούριο των Ποτιόλων.
Το 820 μ.Χ., ο Όσιος Ιλαρίων ελευθερώθηκε υπό του διαδεχθέντος τον Λέοντα Μιχαήλ Β’ Τραυλού (820-829 μ.Χ.) και παρέμεινε φιλοξενούμενος, επί επτά έτη, κάποιας ευσεβούς γυναίκας. To 830 μ.Χ., κατόπιν διαταγής του διαδεχθέντος τον Μιχαήλ εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου (829-842 μ.Χ.) συνελήφθη εκ νέου και αφού ποικιλότροπα εκακοποιήθηκε και διαπομπεύθηκε, εξορίσθηκε στη νήσο Αφουσία. Μετά το θά­νατο του Θεοφίλου, η σύζυγος αυτού αυτοκράτειρα Θεοδώρα επανέφερε τη γαλήνη στην Εκκλησία, διά της αναστηλώσεως των αγίων εικόνων, και ανεκάλεσε από την εξορία όλους τους Ομολογητές και Οσίους Πατέρες.
Έτσι ο Όσιος Ιλαρίων επανήλθε στη μονή του και, αφού την εδιοίκησε θεοφιλώς και θεαρέστως επί τρία έτη, το 845 μ.Χ., εκοιμήθηκε με ειρήνη, σε ηλικία εβδομήντα ετών.
(Επισκόπου Φαναρίου Αγαθαγγέλου, Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιούνιος, σ. 90-93)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου