Επίκειται πόλεμος; του Θεολόγου κ. Νικ. Σωτηροπούλου

Τὰ πράγματα παγκοσμίως δὲν εἶνε καλά. Καὶ στὴν Εὐρώπη, τὴν καυχωμένη γιὰ πολιτισμό, τὰ πράγματα εἶνε ἄσχημα.
᾿Επειδὴ ψυχὴ τοῦ πολιτισμοῦ δὲν εἶνε δυστυχῶς ὁ πολιτισμὸς τῆς ψυχῆς· ἐπειδὴ ὁ Χριστιανισμὸς ἔχει περιθωριοποιηθῆ καὶ νοθευθῆ·
ἐπειδὴ ὁ ὑλισμὸς καὶ ἡ ἰδιοτέλεια ἐπικρατοῦν, γι᾿ αὐτὸ ὄχι μόνο μικρὰ κράτη, ὅπως τὸ ἑλληνικό, ἀλλὰ καὶ μεγάλα κράτη, ὅπως ἡ ῾Ισπανία, ἡ ᾿Ιταλία καὶ ἡ Γαλλία, διέρχονται σοβαρὴ οἰκονομικὴ κρίσι.
Προηγήθηκε ἡ πνευματικὴ κρίσι καὶ ἀκολουθεῖ ἡ οἰκονομική.
῾Η δὲ οἰκονομικὴ κρίσι ἐγκυμονεῖ κίνδυνο πολέμου.
῾Η καγκελλάριος τῆς Γερμανίας, τῆς ἰσχυρῆς οἰκονομικῶς χώρας τῆς Εὐρώπης, ὁ θηλυκὸς αὐτὸς Χίτλερ, ἐκμεταλλεύεται τὴν οἰκονομικὴ κρίσι τῶν ἄλλων χωρῶν, καί, ὅπως ὁ Χίτλερ ἐπιδίωξε νὰ ὑποτάξῃ τὸν κόσμο πολεμικῶς, αὐτὴ ἐπιδιώκει νὰ ὑποτάξῃ τὴν ῾Ελλάδα καὶ ἄλλες χῶρες οἰκονομικῶς.
Καὶ ἐν πολλοῖς τὴν Πατρίδα μας, λόγῳ προπάντων ἀναξίων πολιτικῶν, ὑπέταξε καὶ ἐξουθένωσε.
᾿Αλλὰ δὲν φοβεῖται ὁ θηλυκὸς Χίτλερ μήπως ἐξεγερθοῦν χῶρες καὶ ἔχει κακὴ κατάληξι, ὅπως ὁ ἀρσενικὸς Χίτλερ;

Πολλοὶ στὸν τόπο μας ἔχουν τὸ προαίσθημα, ὅτι θὰ ἐκραγῇ πόλεμος.
Καὶ φῆμες διαδίδονται ὅτι πνευματικοὶ πατέρες προβλέπουν καὶ προλέγουν ἐπικείμενο πόλεμο.

῾Ο γράφων δὲν ἔχω προφητικὸ χάρισμα.
᾿Αλλὰ μελετῶ τὶς Γραφές, παρατηρῶ τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν, εἶμαι πεπεισμένος ὅτι βρισκόμεθα στοὺς ἐσχάτους χαλεποὺς καιρούς, σκέπτομαι τὴ μεγάλη καὶ προφητευμένη ἀποστασία τῶν ἡμερῶν μας ἀπὸ τὸ Θεό, καὶ φοβοῦμαι ὅτι βρισκόμεθα ὄχι ἁπλῶς ἐγγύς, ἀλλ᾿ ἐγγύτατα πολέμου.
Σχετικῶς ἄκουσα μὲ τὰ αὐτιά μου προφητικὸ λόγο ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἀειμνήστου ἁγιορείτου Γέροντος Παϊσίου. Σκέπτομαι δὲ καὶ τὴν προφητεία τοῦ ῾Αγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, «Θὰ σᾶς δώσουν χρῆμα πολύ, θὰ ζητήσουν νὰ τὸ πάρουν πίσω, ἀλλὰ δὲν θὰ προλάβουν».
Τί σημαίνει τὸ «δὲν θὰ προλάβουν»;
῎Ισως ἡ προφητεία ἀναφέρεται στὸ σημερινὸ οἰκονομικὸ πρόβλημα τῆς ῾Ελλάδος, τὴν ἔκρηξι πολέμου, ἀνακατατάξεις στὸν κόσμο καὶ διαγραφὴ τοῦ χρέους μας πρὸς τοὺς ξένους δανειστὰς καὶ τοκο γλύφους.

᾿Εν ὄψει πολέμου ἂς λάβωμε τὰ μέτρα μας. Μερικοί, καὶ ἕνας βουλευτὴς μεταξὺ αὐτῶν, συνιστοῦν νὰ προμηθευθοῦμε τρόφιμα γιὰ μερικὲς ἑβδομάδες ἢ μερικοὺς μῆνες.
᾿Αλλὰ προέχουν ἄλλα μέτρα, πνευματικά.
῾Ο πόλεμος εἶνε ἡ φοβερώτερη μάστιγα σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, μὲ τὴν ὁποία μαστιγώνονται λαοὶ καὶ ἔθνη, ποὺ ἀσεβοῦν στὸ Θεό.
Καὶ γιὰ ν᾿ ἀποφύγωμε τὴ μάστιγα ἢ νὰ μαστιγωθοῦμε λιγώτερο, πρέπει νὰ μετανοήσωμε, διότι τὸν καιρὸ τῆς εἰρήνης καὶ τῆς εὐμαρείας ἁμαρτήσαμε, ἀνομήσαμε, ἀδικήσαμε, δολοφονήσαμε μὲ τὶς ἐκτρώσεις ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀθῷα παιδιὰ ἐτησίως, ἀσεβήσαμε, βλασφημήσαμε, κάναμε ὅλα τὰ θελήματά μας, ὠργιάσαμε, προκαλέσαμε τὸ Θεὸ στὸ ἔπακρο.

῾Ο Κύριος ὥρισε μετάνοια καὶ μυστήριο ταπεινώσεως τοῦ ἐγωισμοῦ μας καὶ ἐξομολογήσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας ἐνώπιον πνευματικοῦ πατρός.
᾿Οφείλουμε λοιπὸν νὰ σπεύσωμε μὲ ταπείνωσι καὶ νὰ ἐξομολογηθοῦμε μὲ συναίσθησι τὶς ἁμαρτίες μας.
᾿Οφείλουμε ἐπίσης νὰ κάμψωμε γόνυ καρδίας ἢ καὶ σώματος καὶ νὰ προσευχηθοῦμε ἐκτενῶς, θερμῶς.
Πολλοὶ στὴ διαβολοεποχή, ποὺ διανύουμε, καὶ οἱ πρόδρομοι τοῦ ᾿Αντιχρίστου ὀνομάζουν «Νέα ᾿Εποχή», ἔπαυσαν νὰ προσεύχωνται.
Καὶ ἂν θέλουν νὰ τοὺς ἐλεήσῃ ὁ Θεός, πρέπει νὰ ἐπιστρέψουν στὴν ἁγία συνήθεια τῆς προσευχῆς, τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸ Δημιουργό τους καὶ Σωτῆρα.

Στὴν προσευχή τὸν κρισιμώτατο αὐτὸ καιρὸ προπάντων νὰ παρακαλοῦμε τὸ Θεὸ νὰ κάνῃ ἐπέμβασι καὶ νὰ σώσῃ τὴν ῾Ελλάδα ἀπὸ τοὺς ἐξωτερικοὺς «φίλους» καὶ «ἑταίρους» καὶ ἀπὸ τοὺς ἐσωτερικοὺς «σωτῆρες».
῾Ως πρὸς τοὺς «ἑταίρους» μας ὑπενθυμίζουμε τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν ᾿Ιούδα· «῾Εταῖρε, ἐφ᾿ ᾧ πάρει;» (Ματθ. κστ´ 50). Καὶ ὡς πρὸς τοὺς «σωτῆρες» μας ὑπενθυμίζουμε τὸ λόγο τοῦ Ψαλμῳδοῦ·

«Μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145,3).
Οἱ ἄρχοντές μας, ὑπὸ παθῶν ἀρχόμενοι, ἰδίως τῆς ἰδιοτελείας, τῆς πλουτομανίας, τῆς μεγαλομανίας, τῆς δοξομανίας καὶ τῆς ἀδικίας, δὲν σῴζουν, ἀλλὰ καταστρέφουν τὴν ῾Ελλάδα, καὶ τὴν καταστροφὴ ὀνομάζουν σωτηρία!

Οἱ πιστοὶ στὶς προσευχές τους γιὰ τέτοιους ἄρχοντες ἂς εὔχωνται μετάνοια, ἤ, ἂν δὲν μετανοοῦν, ἂς ζητοῦν ἀπὸ τὸ Θεὸ ὅ,τι ζητοῦσε ὁ Ἠσαΐας·
«Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (Ἠσ. κστ´ 15).

῞Οσοι πιστεύουμε στὸ Θεὸ καὶ στὸ λόγο του, ἰδιαιτέρως αὐτὸ τὸν καιρὸ εἶνε ἀνάγκη νὰ διαβάζωμε καὶ νὰ μελετοῦμε τὰ ἐσχατολογικὰ κεφάλαια τῶν Εὐαγγελίων Ματθ. κδ´, Μάρκ. ιγ´, Λουκ. κα´ καὶ τὴν ᾿Αποκάλυψι τοῦ ᾿Ιωάννου, γιὰ νὰ ξέρωμε καὶ νὰ συνειδητοποιοῦμε ποῦ βρισκόμεθα καὶ πρὸς τὰ ποῦ βαδίζουμε.

᾿Εὰν μετανοήσωμε, ἔστω μέρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, καὶ ζήσωμε «σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς» (Τίτ. β´ 12), «σωφρόνως» ὡς πρὸς τοὺς ἑαυτούς μας, «δικαίως» ὡς πρὸς τοὺς συνανθρώπους καὶ «εὐσεβῶς» ὡς πρὸς τὸ Θεό, τότε ὁ Θεὸς ἀπὸ πόλεμο δύναται ὄχι μόνο νὰ σώσῃ τὴν ῾Ελλάδα, ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν εὐεργετήσῃ.
Τόσες φορὲς δοκιμάσθηκε ἡ Πατρίς μας ἀπὸ πολέμους. ῍
Ας δοκιμασθοῦν τώρα ἄλλοι…
῾Η δὲ Πατρίς μας ἂς γνωρίσῃ καλλίτερες ἡμέρες.

Ορθόδοξος Τύπος, 9/03/2012

Η ευθύνη του αξιώματος- του πρωτ. Διονυσίου Τάτση

"ΕΙΝΑΙ συχνὸ τὸ φαινόμενο ἄνθρωποι, ποὺ δὲν ἔχουν ἱκανότητες νὰ ἐπιθυμοῦν 

κάποιο ἀξίωμα. Γέμισε ὁ τόπος ἀπὸ διεκδικητὲς τῶν διαφόρων ἀξιωμάτων,

 τόσο στὴν τοπικὴ αὐτοδιοίκηση καὶτὴν πολιτικὴ ὅσο καὶ στὴ δημόσια

 διοίκηση καὶ στὴν Ἐκκλησία. Εἶναι πρόθυμοι νὰ ἀναλάβουν τὰ ἀξιώματα

 καὶ ἂς μὴ γνωρίζουν τὰ στοιχειώδη. Νομίζουν ὅτι μόλις θὰ ἀναλάβουν τὰ 

καθήκοντα, θὰ γίνουν ἱκανοὶ καὶ θὰ ἐπιδοθοῦν στὸ ἔργο τους προκειμένου

 νὰ φανοῦν χρήσιμοι στὴν κοινωνία.Μέχρι νὰ πετύχουν τὸ σκοπό τους

 μετέρχονται κάθε μέσο, προβαίνουν σὲ ἄδικες πράξεις καὶ τὸ ψέμα εἶναι

 μόνιμο στὸ στόμα τους.Ὑπόσχονται, δημιουργοῦν ἐντυπώσεις καὶ 

προσπαθοῦν νὰ ἀποσπάσουν τὴν ἐμπιστοσύνη αὐτῶν, ποὺ θὰ ἔχουν 

ὑπὸ τὴν ἐξουσία τους.Γρήγορα ὅμως ἔρχεται ἡ διάψευση καὶ ἐκεῖνοι, 

ποὺ τοὺς εἶχαν βοηθήσει νὰ πάρουν τὴν ὅποια ἐξουσία στὰ χέρια τους,

 ἀπογοητεύονται.Ὅλοι διαπιστώνουν τὸ διεστραμμένο χαρακτήρα 

τους καὶ τὸν αὐταρχικὸ τρόπο συμπεριφορᾶς. Καὶ διαπιστώνουν, 

ἐκ τῶν ὑστέρων φυσικά, ὅτι ἡ μοναδικὴ ἔγνοια τῶν ἐκλεκτῶν τους

 ἦταν νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὶς περιστάσεις καὶ νὰ πετύχουν τοὺς ἰδιοτελεῖς 

σκοπούς τους καὶ ὄχι τὸ καλὸ τῆς κοινωνίας, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι θὰ 

ὑπηρετοῦσαν.Οἱ ἀκατάλληλοι αὐτοὶ ἄνθρωποι ἀποφασίζουν σύμφωνα 

μὲ τὶς προσωπικές τους ἐπιθυμίες, χωρὶς τὸ φῶς τῶν ἠθικῶν ἐντολῶν 

καὶ χωρὶςεὐγενικὲς φιλοδοξίες νὰ πετύχουν κάτι σπουδαῖο καὶ ἀνώτερο,

 νὰ συνδέσουν τὸ ὄνομά τους μὲ κάτι κοινωφελὲς καὶ ὡραῖο. 

Τὸ ἴδιο συμβαίνει πολλὲς φορὲς καὶ στὶς τάξεις τῶν κληρικῶν τῆς

 Ἐκκλησίας.Ὑπάρχουν κληρικοὶ χωρὶς αὐτογνωσία, ἱκανότητες καὶ

 ὁράματα καὶ ὅμως θέλουν νὰ ἀναλάβουν θέσεις εὐθύνης, νὰ

 προΐστανται καὶ νὰ δίνουν ἐντολές. Διεκδικοῦν τὴ θέση τοῦ

 προϊσταμένου τοῦ Ἱ. Ναοῦ, τοῦ πρωτοσυγκέλλου ἢ γραμματέα στὰ 

γραφεῖα τῆς Μητροπόλεωςκαί, ἂν εἶναι Ἀρχιμανδρίτες, θέλουν τὴν

 ἀπασχόλησή τους σὲ κάποιοσυνοδικὸ γραφεῖο ἢ τὴ συμμετοχή τους

 σὲ κάποια συνοδικὴ ἐπιτρο-πή, προκειμένου νὰ γίνουν γνωστοὶ 

καὶ αὔριο νὰ πετύχουν τὴν ἄνοδότους στὸ τρίτο βαθμὸ τῆς ἱερωσύνης!

Ὅλα αὐτὰ προφανῶς εἶναι ἀπαράδεκτα καὶ κάποτε πρέπει νὰ στα

-ματήσουν. Οἱ ἐμπαθεῖς —καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀκατάλληλοι ἄνθρωποι

— δὲνπρέπει νὰ ἔχουν πολλὲς ἁρμοδιότητες, γιατὶ εἶναι ἀδίστακτοι 

καὶ μπο-ροῦν νὰ κάνουν μεγάλη ζημιά. Σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆ

ς κοινωνίαςδὲν πρέπει νὰ ἔχουν πρόσβαση. Αὐτὸ ὅμως προϋποθέτει

 ὥριμο λαό,ποὺ θὰ ἀπαιτεῖ ἀπὸ τοὺς ὑποψήφιους ἄρχοντές του νὰ 

εἶναι εἰλικρι-νεῖς, νὰ ἔχουν ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ νὰ μὴ συμβιβάζονται 

μὲ συμφέρον-τα καὶ παράνομες καταστάσεις.Ἕνας Ἐπίσκοπος, 

ἀναφερόμενος στὸ θέμα τῆς εὐθύνης ἐκείνωνποὺ κατέχουν κάποιο

 ἀξίωμα, σημειώνει: «Μεγάλο βάρος εἶναι τὸ ἀξίω-μα. Ἀσήκωτη

 εὐθύνη ἡ ἐξουσία. Μόνο ἐκεῖνοι ποὺ ἔβαλαν σκοπὸ στὴζωή τους

 σώνει καὶ καλὰ νὰ ἄρχουν καὶ νὰ κατακυριεύουν τῶν ἄλλωνδὲν 

τὸ καταλαβαίνουν. Τὸ καταλαβαίνουν ὅμως καὶ τὸ νιώθουν καλὰ

ἐκεῖνοι, ποὺ «ἐκλήθησαν» στὴν ἀρχή, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν τρέχουν πίσω

ἀπὸ τὸ ἀξίωμα καὶ δὲν σπεύδουν νὰ καταλάβουν τὴν ἐξουσία.

 Ὅτανκληθοῦν, ξέρουν καλὰ πὼς δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ ἀρνηθοῦν· 

τὴν κλῆσιτους τὴν βλέπουν καὶ τὴν ἀκοῦν ὡς φωνὴ τοῦ Θεοῦ. 

Καὶ δὲν ἔρχονται,γιὰ νὰ διακονηθοῦν, μὰ γιὰ νὰ διακονήσουν,

 ὅπως ἀκριβῶς εἶπεν ὁ Χρι-στός. Αὐτοὶ στ᾽ ἀλήθεια δὲν ἀνεβαίνουν, 

μὰ μπαίνουν κάτω ἀπὸ τὸ ἀξίω-μα, κάτω ἀπὸ τὸ ζυγὸ τοῦ 

καθήκοντος καὶ τῆς εὐθύνης».Στὴν ἐποχή μας εἶναι πολὺ δύσκολο

 νὰ βρεθοῦν ἄξιοι ἄνθρωποι,ποὺ θὰ θελήσουν νὰ δεχτοῦν τὰ διάφορα

 ἀξιώματα ὡς διακονία τοῦλαοῦ. Καὶ αὐτὸ ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι

 ἔχουν περιφρονηθεῖ οἱἠθικὲς ἀξίες καὶ ἔχει χαθεί ο φόβος Θεού από 

τις ψυχές των ανθρώπων".


από τον ορθόδοξο τύπο

 πηγή

Η συνάντηση πονηρών πνευμάτων

«Όταν δείς τον Ηρώδη και τον Πιλάτο να συνδέεται με φιλία με σκοπό το θάνατου του Ιησού, σκέψου τότε τη συνάντηση του δαίμονα της πορνείας και της κενοδοξίας στο ίδιο σημείο· συμφωνούν μεταξύ τους να θανατώσουν το λόγο της αρετής και της γνώσης. Ο δαίμονας της κενοδοξίας καθώς υποκρίνεται γνώση πνευματικήεξαποστέλλει στο δαίμονα της πορνείας · κι ο δαίμονας της πορνείας υποχωρώνταςπροσποιείται καθαρότητα και ξαναφέρνει στο δαίμονα της κενοδοξίας. Γι'αυτό λέει ·«...περιβαλὼν αὐτὸν ἐσθῆτα λαμπρὰν ἀνέπεμψεν αὐτὸν τῷ Πιλάτῳ» (Λουκά 23.11). 

 

Φιλοκαλία, ΕΠΕ, τόμος 14
Μάξιμος ο Ομολογητής

πηγή

Ο τελευταίος κύκλος των γεγονότων της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού θα αποκαλυφθή από Πατέρας ως ήτο ο π. Παΐσιος και ο π. Πορφύριος

Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως π. Ἰερεμίας εἰς κυριακάτικα κηρύγματά του, μέσῳ ἐγκυκλίων, ἀναλύει πῶς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει νά ἑρμηνεύουν τήν θείαν Ἀποκάλυψιν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. Ὑπογραμμίζει δέ πώς τόν τελευταῖον κύκλον τῶν γεγονότων τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ θά μᾶς τον ἀποκαλύψη ὁ Χριστός διά τῶν φωτισμένων Πατέρων...
Οὗτοι θά εἶναι «σάν τόν π. Πορφύριο καί τόν π. Παΐσιο καί ἄλλους ἁγίους, πού ὑπάρχουν σέ κάθε γενεά!». Κατωτέρω παραθέτομεν τήν ἐγκύκλιον μέ τό κήρυγμα διά τήν Ἀποκάλυψιν τοῦ Ἰωάννου τῆς 19ης Φεβρουαρίου.

Αὐτή ἔχει ὡς ἀκολούθως:

1. Μελετώντας τήν Ἁγία Γραφή ἀρχίσαμε ἀπό δύσκολο βιβλίο, ἀπό τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου. Ἄν σᾶς ρωτήσει κανείς ποιά εἶναι τά δυσκολώτερα βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, νά πεῖτε: Εἶναι τό πρῶτο καί τό τελευταῖο. Πρῶτο βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἡ Γένεση καί
τελευταῖο βιβλίο εἶναι ἡ Ἀποκάλυψη. Αὐτά εἶναι τά δυσκολώτερα βιβλία. Μέ τά διάφορα ὅμως ἑρμηνευτικά βοηθήματα καί προπαντός μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ θά προσπαθοῦμε σέ σειρά κηρυγμάτων να δώσουμε τό περιεχόμενο τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰωάννου καί νά συλλάβουμε τό θεϊκό της μήνυμα.

Στό προηγούμενο κήρυγμά μας λέγαμε ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου εἶναι μία Ἐγκύκλιος ἐπιστολή του πρός τό ποίμνιό του, στις Ἐκκλησίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Και εἴπαμε ὅτι ἡ Ἐγκύκλιος αὐτή εἶναι μία προφητεία, ἀληθινή προφητεία. Καί λέγω ὅτι εἶναι ἀληθινή προφητεία, γιατί δέν μιλάει μόνο γιά το μέλλον, ἀλλά μιλάει καί γιά τό παρόν. Πραγματικά! Ὁ ἀληθινός προφήτης βλέπει πρῶτα καλά τό παρόν, συλλαμβάνει τήν κρίση του, καί δίδει θεραπευτικό φάρμακο για τήν θεραπεία της.

2. Ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, ἀδελφοί μου χριστιανοί, εἶναι και “εὐνόητη” καί “ἀκατανόητη”. Το “εὐνόητο”, αὐτό δηλαδή πού καταλαβαίνουμε ἀπό τό βιβλίο, εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στό μέλλον δέν θά καλοπεράσει, ἀλλά θα περάσει μέσα ἀπό κινδύνους και θλίψεις. Στό τέλος ὅμως θά νικήσει. Ἀλλά, ποιοί εἶναι οἱ κίνδυνοι αὐτοί, ἀπό τούς ὁποίους θά περάσει ἡ Ἐκκλησία, καί πόσοι καί ποιοι συγκεκριμένα εἶναι οἱ ἐχθροί της, καί πότε καί πῶς θά γίνουν τό καθένα ἀπό τά προφητευόμενα, αὐτό εἶναι τό “ἀκατανόητο”. Ὅταν ὅμως πραγματοποιηθοῦν τά γραμμένα στήν Ἀποκάλυψη, τότε θά καταλάβουν οἱ ἄνθρωποι τό τί σημαίνει ἐκεῖνο κι ἐκεῖνο πού ἔγραφε το ἱερό αὐτό βιβλίο.
Κύριο θέμα τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι ὁ ἀγώνας μεταξύ τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Διαβόλου,τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ κόσμου. Στον ἀγώνα αὐτόν τελικά καί ὁριστικά, στό τέλος τῶν αἰώνων, θά νικήσει ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία. Ἡ κεντρική ἰδέα τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκάλυψης εἶναι ἡ Δευτέρα τοῦ Κυρίου Παρουσία σάν Κριτοῦ καί Βασιλέως. Ἀφοῦ λοιπόν αὐτό εἶναι τό κεντρικό θέμα τοῦ βιβλίου, ἡ Ἀποκάλυψη ἀναφέρει πρῶτα τά γεγονότα ἐκεῖνα πού θά προηγηθοῦν τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ.
Τά γεγονότα αὐτά λέγονται “σημεῖα”. Γιατί λέγονται ἔτσι; Λέγονται ἔτσι γιατί μᾶς ὁδηγοῦν κάπου ἀλλοῦ, ὅπως τά σημεῖα πού βλέπουμε στόν δρόμο “πρός Τρίπολη”, “πρός Καλαμάτα” μᾶς δείχνουν τον δρόμο γιά τίς πόλεις αὐτές. Ἔτσι καί τά γεγονότα πού διαβάζουμε στήν Ἀποκάλυψη εἶναι “σημεῖα”, γιατί θέλουν νά μᾶς ὁδηγήσουν στήν μετάνοια καί τελικά στήν σωτηρία μας.

3. Τά προγνωστικά “σημεῖα” τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ περιγράφονται στήν Ἀποκάλυψη συμβολικά μέ ἑπτά σφραγίδες, με ἑπτά σάλπιγγες καί μέ ἑπτά φιάλες. Στήν οὐσία πρόκειται γιά τά ἴδια γεγονότα, τά ὁποῖα περιγράφονται με τά σύμβολα αὐτά. Δηλαδή: Τά γεγονότα πού συνέβησαν κατά καιρούς καί περιγράφονται διά τῶν ἑπτά σφραγίδων, τά ἴδια καί ἄλλα ἀκόμη γεγονότα, μέ περισσότερη ὅμως ἔνταση καί ἔκταση, θά συμβοῦν μέ τήν παράσταση τῶν ἑπτά σαλπίγγων. Καί τά ἴδια πάλι γεγονότα καί περισσότερα, μέ ἀκόμη περισσότερη ἔνταση καί ἔκταση, θα συμβοῦν μέ τήν παράσταση τῶν ἑπτά φιαλῶν. Ἄς ἐκφράσω αὐτό πού εἶπα μέ ἕνα ἁπλό παράδειγμα. Ὅταν πετάξουμε στήν θάλασσα ἕνα χαλικάκι, τό νερό διαγράφει γύρω ἀπό αὐτό διάφορους κύκλους: ἕνα μικρό κύκλο στήν ἀρχή, μεγαλύτερο ἔπειτα, ἀκόμη μεγαλύτερο μετά καί τελευταῖα διαγράφει τόν πιό μεγάλο κύκλο καί χάνεται ἔπειτα ἡ παράσταση αὐτή τῶν κύκλων. Μέ τήν ἁπλῆ αὐτή εἰκόνα θα ἑρμηνεύσουμε τήν Ἀποκάλυψη. Πραγματικά, ἡ σωστή ἑρμηνεία τῆς Ἀποκαλύψεως γίνεται μέ αὐτή την “κυκλική”, ὅπως λέγεται, ἑρμηνεία. Πρέπει πολύ νά ἔχουμε ὑπ᾽ ὄψιν, ἀδελφοί μου χριστιανοί, τόν σωστό αὐτόν τρόπο ἑρμηνείας τῆς Ἀποκάλυψης, γιατί συμβαίνουν λάθη.
Ἀκοῦστε, γιά νά ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα: Λέγει κάπου ἡ Ἀποκάλυψη ὅτι θά πικρανθοῦν τά ὕδατα (βλ. 8,10-11). Πρίν ἀπό σαράντα περίπου χρόνια ἐκπληρώθηκε πραγματικά σέ κάποια περιοχή ἔξω ἀπό την Ἑλλάδα ἡ προφητεία αὐτή καί πικράθηκαν οἱ ποταμοί τοῦ τόπου ἐκείνου. Θά ἦταν ὅμως μεγάλο σφάλμα νά ἔλεγαν τότε οἱ Ἱεροκήρυκες ὅτι ἔρχεται-ἦλθε ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή συνέβη αὐτό τό γεγονός, τό ὁποῖο λέγεται στήν Ἀποκάλυψη ὡς “σημεῖο” προγνωστικό τῆς Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό τό γεγονός ἦταν πραγματικά ἕνας μικρός “κύκλος”, τοῦ παραδείγματος πού εἴπαμε, και δέν ἦταν ὁ τελικός κύκλος. Γιατί ὕστερα ἀπό χρόνια ἦλθε ἄλλος μεγαλύτερος “κύκλος” τοῦ μολυσμοῦ τῶν ὑδάτων μέ τό Τσέρνομπιλ. Και θά ἦταν λάθος πάλι, ὅταν ἔγινε ὁ μολυσμός τῶν ὑδάτων μέ τό Τσέρνομπιλ, νά ἔλεγαν οἱ Ἱεροκήρυκες ὅτι ἦλθε ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, γιατί μπορεῖ νά ἔλθει και ἄλλο μεγαλύτερο συμβάν μολυσμοῦ τῶν ὑδάτων. Δέν εἶναι λοιπόν σωστό, ὅταν βλέπουμε σέ μία ἐποχή, καί στήν ἐποχή μας, νά πραγματοποιεῖται κάτι ἀπ᾽ αὐτά πού γράφει ἡ Ἀποκάλυψη, νά λέμε ἔπειτα, φοβίζοντας τόν λαό, ὅτι ἦλθε ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Το σωστό εἶναι νά λέμε ὅτι αὐτό το συνταρακτικό γεγονός πού ἔγινε, τό προεῖπε ἡ Ἀποκάλυψη καί εἶναι ἕνα «σημεῖο» γιά νά μετανοήσουμε. Γιατί ἄν δέν μετανοήσουμε, θα ἔλθουν καί ἄλλα καί ἄλλα «σημεῖα» ἐναντίον τῶν ἀμετανοήτων, πού τά γράφει καί αὐτά ἡ Ἀποκάλυψη. Κάπως ἔτσι, ἀδελφοί μου χριστιανοί, πρέπει νά ἑρμηνεύουμε τήν Ἀποκάλυψη, μέ τήν κυκλική ἑρμηνεία πού σᾶς εἶπα. Τήν λένε καί “θεωρία τῆς ἐπαναλήψεως”1.

Τό ποιό σημεῖο ὅμως ἀνήκει στόν τελευταῖο κύκλο τῶν γεγονότων τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ θά μᾶς το ἀποκαλύψει ὁ Χριστός διά τῶν φωτισμένων Πατέρων, σάν τόν πατέρα Πορφύριο καί τόν πατέρα Παΐσιο καί ἄλλους ἁγίους, πού ὑπάρχουν σέ κάθε γενεά.

Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας.
Σημείωση
1. Ἤ «θεωρία τῆς ἀνακεφαλαιώσεως» (theoria de recapitulation).

πηγή

Τυπικόν της 10ης Mαρτίου 2012

Σάββατον: Β΄ ἑβδομάδος Νηστειῶν.  Τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Κοδράτου τοῦ ἐν Κορίνθῳ καί τῶν σύν αὐτῷ.

ΟΡΘΡΟΣ Ἑξάψαλμος. Μετά τά Εἰρηνικά καί τήν ἐκφώνησιν· «Ὅτι πρέπει...» ἀντί τοῦ·  «Θεός Κύριος...» , τό· «Ἀλληλούϊα» γ΄ ἄνευ στίχων καί δίς,  μετά τῶν στίχων· «Μακάριοι οὕς ἐξελέξω καί προσελάβου,  Κύ­­ριε» καί· «Καί τό μνημόσυνον αὐτῶν εἰς γενεάν καί γενεάν». Ἀπολυτίκια:  1.– Τό Μαρτυρικόν· «Ἀπόστολοι, Μάρτυρες...».  2.– Δό­ξα, τό Νεκρώσιμον· «Μνήσθητι, Κύριε...» καί  3.– Καί νῦν, τό Θεοτοκίον αὐτοῦ·«Μήτηρ ἁγία...». Καθίσματα:  Τά Μαρτυρικά τοῦ πλ. α΄ ἤχου·  «Κύριε, τὸ ποτήριον τοῦ πάθους σου...  –Τὰ θαύματα τῶν ἁγίων σου Μαρτύρων...  – Διωγμοὺς καὶ κινδύνους ὑπεριδόντες...», μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων  εἰς τά δύο τελευταῖα.  Δόξα, τό Νεκρώσιμον· «Ἀνάπαυσον, Σωτήρ ἡμῶν...».  Καί νῦν, τό Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Ὁ ἐκ Παρθένου ἀνατείλας...»,  ζήτει ἅπαντα εἰς τό τέλος τοῦ Τριῳδίου. Εὐλογητάρια:  Τά Νεκρώσιμα καί εὐθύς τό Μνημόσυνον τῶν Κεκοιμημένων,  ὡς προεδηλώθη τῷ ἑσπέρας τοῦ Σαββάτου Ἀπόκρεω,  μετά τό Νεκρώσιμον Κάθισμα·  «Ἀνάπαυσον, Σωτήρ ἡμῶν...», Δόξα, τό ἀκροτελεύτιον·  «Καί πάντα τά ἐν ἀγνοίᾳ...». Καί νῦν, τό Θεοτοκίον·  «Ὁ ἐκ Παρθένου ἀνατείλας...». Ὁ Ν΄ Ψαλμός:  (Χῦμα). Ἡ Στιχολογία τῶν ἐννέα ᾨδῶν. Κανόνες:  Τῶν Ἁγίων ἐκ τοῦ Μηναίου μέχρι καί τῆς ε΄ ᾨδῆς.  Ἀπό τῆς ς΄ ᾨδῆς καί ἑξῆς συμψάλλονται καί αἱ  ᾨδαί τοῦ Τετραῳδίου ἐκ τοῦ Τριῳδίου μέχρι τῆς  θ΄ ᾨδῆς προψαλλομένων τῶν ᾨδῶν τῶν Ἁγίων. Ἀπό γ΄ ᾨδῆς· Ὁ Εἱρμός αὐτῆς:  Ἐκ τοῦ Μηναίου· «Ὅτι στεῖρα ἔτεκεν...». Αἴτησις. Ἐκφώνησις: «Ὅτι σύ εἶ ὁ Θεός...». Μεσῴδιον Κάθισμα:  Τῶν Ἁγίων· «Τῇ καρτερίᾳ τῶν δεινῶν...»,  μετά τοῦ Θεοτοκίου αὐτοῦ· «Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε...». Ἀφ’ ς΄ ᾨδῆς· Ὁ Εἱρμός αὐτῆς:  Ἐκ τοῦ Τριῳδίου· «Βυθός μοι τῶν παθῶν ἐπανέστη...». Αἴτησις. Ἐκφώνησις:  «Σύ γάρ εἶ ὁ Βασιλεύς...». Κοντάκιον:  Τό Νεκρώσιμον· «Μετά τῶν ἁγίων...». Οἶκος:  Ὡσαύτως· «Αὐτός μόνος ὑπάρχεις...»,  ζήτει ἀμφότερα τῷ Σαββάτῳ πρό Ἀπόκρεω. Συναξάριον:  Τῆς ἡμέρας. Εἱρμός η΄ ᾨδῆς:  Ἐκ τοῦ Τριῳδίου· «Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν...  Τόν ἐξ ἀνάρχου τοῦ Πατρός...». Ἡ Τιμιωτέρα. Εἱρμός θ΄ ᾨδῆς:  Ἐκ τοῦ Τριῳδίου· «Σέ τήν ἀθάνατον πηγήν...»  καί εὐθύς τό·«Ἄξιόν ἐστιν...». Αἴτησις. Ἐκφώνησις:  «Ὅτι σέ αἰνοῦσι...». Ἐξαποστειλάρια:  1.– Τό Νεκρώσιμον· «Ὁ καί νεκρῶν καί ζών­των...» καί  2.– Τό Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Ἡμεῖς ἐν σοί καυχώμεθα, Θεοτόκε...» , ζήτει ταῦτα τῷ Σαββάτῳ πρωΐ εἰς τήν Παρακλητικήν,  εἰς τόν α΄ ἦχον. Αἶνοι:  Τά 4 Στιχηρά Μαρτυρικά τοῦ πλ. α΄ ἤχου·  «Εὐλογημένος ὁ στρατός... – Οἱ Ἀθλοφόροι σου, Κύριε...  –Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες ...  –Ἐν ταῖς βασάνοις ὄντες...». Δόξα:  Τό Νεκρώσιμον Ἰδιόμελον· «Σύ ἔπλασάς με, Κύριε...». Καί νῦν:  Τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Μακαρίζομέν σε, Θεοτόκε Παρθένε...», ζήτει ταῦτα εἰς τό τέλος τοῦ Τριῳδίου. «Σοί δόξα πρέπει...». Δοξολογία: (Χῦμα). Ἀπόστιχα: Τά 3 Νεκρώσιμα Στιχηρά τοῦ Θεοφάνους·  «Αἴγλῃ τοῦ σοῦ προσώπου­, Χριστέ...  – Ψάλλειν παναρμονίῳ φωνῇ...  – Ὅπου τῶν Προφητῶν ὁ χορός...», μετά τῶν πρό  αὐτῶν στίχων εἰς τά δύο τελευταῖα. Δόξα, Καί νῦν:  Τό ὁμόηχον Προσόμοιον Θεοτοκίον αὐτῶν· «Νόμῳ τῆς ἁμαρτίας ἡμᾶς...»,  ὡσαύτως ἅπαντα εἰς τέλος τοῦ Τριῳδίου. «Ἀγαθόν τό ἐξομολογεῖσθαι...». Τρισάγιον. Τά Ἀπολυτίκια τῆς ἀρχῆς τοῦ Ὄρθρου. ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ «Ἀπόστολοι, Μάρτυρες...». Εἴσοδος. Εἰσοδικόν:  «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἐν ἁγίοις θαυμαστός...». Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια:  1.– Τό Μαρτυρικόν· «Ἀπόστολοι, Μάρτυρες...».  2.– Τό Νεκρώσιμον·«Μνήσθητι, Κύριε...» καί  3.– Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον:  Τό Μαρτυρικόν· «Ὡς ἀπαρχάς τῆς φύσεως...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Σαββάτου β΄ ἑβδομάδος Νηστειῶν  «Βλέπετε μή ποτε ἔσται...» (Ἑβρ. γ΄ 12-16). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Σαββάτου β΄ ἑβδομάδος Νηστειῶν  «Ἀπῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς ἔρημον τόπον...» (Μᾶρκ. α΄ 35-44). Καθεξῆς ἡ Θ. Λειτουργία Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Εἰς τό Ἐξαιρέτως:  «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν:  Τῆς ἡμέρας· «Μακάριοι οὕς ἐξελέξω...». «Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ. Τό Μνημόσυνον τῶν Κεκοιμημένων. Ἀπόλυσις.

ΧΑΙΡΕ ΑΟΡΑΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΑΜΥΝΤΗΡΙΟΝ, ΧΑΙΡΕ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΘΥΡΩΝ ΑΝΟΙΚΤΗΡΙΟΝ

Οι άνθρωποι συχνά αισθανόμαστε ότι έχουμε εχθρούς στη ζωή μας. Οι άλλοι, οι οποίοι όχι μόνο δεν μας καταλαβαίνουν, αλλά πράττουν αντίθετα με αυτό που εμείς θέλουμε, ο ίδιος μας ο εαυτός που δεν μας ακολουθεί σ’ αυτό που επιθυμούμε, το περιβάλλον και ο κόσμος που δε γεννούν τις προϋποθέσεις για να πετύχουμε τους σκοπούς μας. Ο σύγχρονος άνθρωπος όμως αγνοεί ότι έχουμε ακόμη έναν εχθρό, αόρατο αυτή τη φορά, που είναι ο διάβολος, και ότι χρειαζόμαστε κάποιο «αμυντήριο» στις επιθέσεις αυτού του εχθρού, που δεν είναι άλλο από την πίστη στο Χριστό, αλλά και την βοήθεια που μας παρέχει το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Ο διάβολος δεν πλάσθηκε από το Θεό κακός. Ο Θεός όμως δεν τον εμπόδισε να επιλέξει το κακό, δηλαδή να μην έχει κοινωνία μαζί Του και να διαπράττει αντίθετα με το θέλημά Του. Δεν τον εμπόδισε ο διάβολος να θεοποιήσει τον εαυτό του και το θέλημά του. Γιατί αν ο Θεός τον εμπόδιζε, τότε θα παραβίαζε την ελευθερία με την οποία προίκισε όλες τις υπάρξεις, τις οποίες δημιούργησε. Ο διάβολος δεν έχει ούτε και κάποια εξουσία επάνω μας. Όμως ο Θεός δεν τον εμποδίζει από το να επιτίθεται σε μας, όπως επίσης δεν εμποδίζει τον καθέναν από εμάς να υποτάσσεται στις επιθέσεις, με τις οποίες ο διάβολος θέλει να μας πείσει να θεοποιήσουμε τον εαυτό μας και να πράττουμε αντίθετα με το θέλημα του Θεού. Η επιλογή να είμαστε κοινωνοί του Θεού ή υποταγμένοι στον τρόπο του διαβόλου έχει να κάνει αποκλειστικά με μας.
Ο διάβολος μας πολεμά με τους λογισμούς και με το θέλημά μας, αλλά και με τις εξωτερικές επιδράσεις, είτε αυτές προέρχονται από τους άλλους ανθρώπους είτε από τον κόσμο και τον πολιτισμό μας, δηλαδή από τις χρονικές περιστάσεις και καταστάσεις. Οι λογισμοί προέρχονται είτε από την φύση μας, από την ανθρώπινη κατάσταση, είτε από την προαίρεσή μας, δηλαδή από τις επιλογές μας. Φυσικοί είναι οι λογισμοί που έχουν να κάνουν με τα αδιάβλητα πάθη μας, με την πείνα, την δίψα, την κόπωση, τον πόνο, τη χαρά, την λύπη. Οι λογισμοί της προαιρέσεως προέρχονται από τις επιλογές μας να δώσουμε τάδε ή δείνα απαντήσεις, σε ζητήματα που ανακύπτουν όχι μόνο γενικότερα στη ζωή μας, αλλά και συγκεκριμένα, κάθε ώρα και στιγμή. Και οι απαντήσεις αυτές στηρίζονται στις επιθυμίες μας. Γι’ αυτό και διαλεγόμαστε με τους λογισμούς μας. Γιατί συγκατανεύουν στις βαθύτερες επιθυμίες μας, τις υποθάλπουν και την ίδια στιγμή τις οδηγούν στο να γίνουν πράξη. Ο διάβολος παρωθεί τον εαυτό μας να υποταχτεί στους λογισμούς του, μας σπρώχνει να λειτουργήσουμε αντίθετα με το θέλημα του Θεού, όπως αυτό αποτυπώνεται στις εντολές του Ευαγγελίου και να χτίσουμε το δικό μας δρόμο προς την χαρά, ο οποίος όμως δεν έχει να κάνει με το Θεό, αλλά αποσκοπεί τελικά στην ατομική μας απόλαυση και επιτυχία. Στο δρόμο αυτό συναντιόμαστε με τους άλλους, οι οποίοι πολεμούνται από αντίστοιχους λογισμούς και θελήματα, αλλά και παρωθούνται από τον διάβολο να ζήσουν χωρίς Θεό. Την ίδια πορεία ακολουθούν και οι πολιτισμικές και κοινωνικές καταστάσεις, οι οποίες διαγράφουν τόσο το Θεό, όσο και τον διάβολο, από το εννοιολόγιο της ζωής μας.
Η Παναγία αποτελεί το αμυντήριό μας κατά των αοράτων εχθρών μας. Τόσο με το παράδειγμά της (πολέμησε τόσο τον λογισμό ότι «δεν είχε σχέσεις με άνδρα», όσο και το ανθρώπινο θέλημα να χαρεί τη ζωή και την οικογένεια με την υπακοή στο θέλημα του Θεού -«ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου»-, αλλά και τις εξωτερικές συνθήκες και τον πολιτισμό, αρνήθηκε να υπολογίσει την ποινή της διαπόμπευσης και του λιθοβολισμού για μια άγαμη μητέρα, αλλά και το τι θα έλεγε ο προστάτης της Ιωσήφ για την εγκυμοσύνη της, εμπιστευόμενη το Θεό), όσο και με την προσευχή της στον Υιό και Θεό της, διότι βλέπει τις δυσκολίες που εμείς αντιμετωπίζουμε από τις επιθέσεις του διαβόλου και την δική μας αδυναμία, η Παναγία δεν μας αφήνει μόνους. Και γι’ αυτό κι εμείς της απευθύνουμε τον χαιρετισμό, δείχνοντάς της και τονίζοντας στον εαυτό μας, ότι πιστεύουμε πως Εκείνη μπορεί να μας βοηθήσει όντας δίπλα στον Υιό και Θεό της να μην αισθανόμαστε αδύναμοι σ’ αυτόν τον πόλεμο και μπροστά στην εχθρότητα του διαβόλου.
Και τότε εκείνη γίνεται το «ανοικτήριο των θυρών του Παραδείσου». Μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να γευθούμε την κοινωνία με τον Υιό και Θεό της, διότι αυτός είναι ο Παράδεισος, η σχέση μας με τον Χριστό. Μέσα από την πάλη κατά του διαβόλου, κατά των λογισμών και του θελήματός μας, όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με το θέλημα του Θεού, μέσα από την απόφαση να μην υποταχτούμε στην κακία των άλλων, μπορούμε να συναντήσουμε αληθινά τον Χριστό. Και τούτο επιτυγχάνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στη συνάντηση μεταξύ μας, που γίνεται αληθινός Παράδεισος από αυτήν εδώ τη ζωή.
Σ’ έναν κόσμο που θεοποιεί τα υλικά, αποδέχεται ως φυσικούς τους λογισμούς του, είναι πρόθυμος να υποταχτεί στα κάθε λογής «θέσφατα» του πολιτισμού μας και που παραθεωρεί ή δεν πιστεύει στους αοράτους εχθρούς, αλλά μόνο σε ό,τι βλέπει, χρειαζόμαστε, για να βρίσκουμε νόημα στο χρόνο και την ζωή μας, το αμυντήριο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ας χαιρόμαστε με την παρουσία της στη ζωή μας και ας την παρακαλούμε να ανοίγει για μας «τη θύρα της Παράδεισος» (Δ. Σολωμός).

πηγή

Πώς βοηθά ο πνευματικός - βιντεο

πηγή

Δεν τα υπομένεις όλα για τη ιδική μου αγάπη; (Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού)

Τίποτε άλλο δεν μπορεί τόσο να βοηθήσει και κατευνάσει το θυμό και όλα τα πάθη, όσο η αγάπη προς τον Θεό και κάθε συνάνθρωπο. Με την αγάπη εύκολα νικάς, παρά με τους άλλους αγώνες.

Αλλά και αγωνιζόμενος δεν αισθάνεσαι πόνο, οπόταν κυριεύει το νου η αγάπη. Γι’ αυτό η αγάπη δεν πίπτει, εφ’ όσον της ψυχής το πηδάλιο κατευθύνεις πάντοτε προς αυτήν. Και ό,τι συμβεί, φωνάζεις το σύνθημα· «Διά την αγάπην σου, Ιησού μου, γλυκεία αγάπη, βαστάζω τας ύβρεις, ονείδη, αδικίας, κόπους, και πάσας τας θλίψεις, ό,τι ήθελε μου συμβή.» Και αμέσως, αυτά σκεπτόμενος, το φορτίο του πόνου γίνεται ελαφρό και η πικρία του δαίμονος σταματά.

Μία φορά, ένεκα των αλλεπαλλήλων μου φρικτών πειρασμών, είχα κυριευθεί από λύπη και αθυμία και έλεγα στο Θεό ως αδικούμενος^- ότι με παραδί­δει σε τόσους πολλούς πειρασμούς χωρίς να τους αναχαιτίζει λίγο, να παίρνω έστω λίγη ανάσα. Και σ’ αυτή την πικρία άκουσα μία φωνή μέσα μου πολύ γλυκειά και πολύ καθαρή με πολλή μεγάλη συμπάθεια. «Δεν τα υπομένεις όλα για τη δική μου αγάπη;» Και με τη φωνή ξέσπασα σε δάκρυα τόσο πολλά, και μετανοούσα για την αθυμία που με είχε κυριεύσει. Δεν λησμονώ ποτέ μου αυτή τη φωνήν, την τόσο γλυκειά, που αμέσως εξαφανίσθηκε ο πειρασμός και όλη η αθυμία.

Γι’ αυτό μην αθυμείς μη στενοχωριέσαι στις θλί­ψεις και πειρασμούς, άλλα με την αγάπη του Ιησού μας να ελαφρύνεις τον θυμό και την αθυμία. Και δίδε θάρρος στον εαυτό σου λέγοντας: « Ψυχή μου, μη αθυμείς! Γιάτι μικρή θλίψη σε καθαρίζει από πολυχρόνια ασθένεια. Αλλά και σε λίγο θα φύγει».

Όσο λίγη είναι η υπομονή, τόσο μεγάλοι φαίνονται οι πειρασμοί. Και όσο συνηθίζει ο άνθρωπος να τους υπομένει, τόσο μικραίνουν και τους περνά χωρίς κόπο, και γίνεται στερεός σαν βράχος.

Λοιπόν υπομονή! Και αυτό που τώρα σου φαίνεται δύσκολο να το κατορθώσεις, αφού περάσουν χρόνια πολλά θα έλθει στο χέρι σου να το κατέχεις σαν δικό σου, χωρίς να καταλάβεις πως έγινε.

Γι’ αυτό εργάσου τώρα στην νεότητα χωρίς να λες το «γιατί» και να αθυμείς. Και όταν γεράσεις θα θερίσεις τους καρπούς της απάθειας και θα απορείς από πού γενήθηκαν τέτοιοι ωραίοι καρποί, αφού εσύ δεν καλλιέργησες τίποτε, και έγινες πλούσιος αν και δεν  άξιζες τίποτα, και όλοι οι γογγυσμοί, αι παρακοές και αθυμίες σου, βλάστησαν τέτοιους καρπούς και άνθη ευώδιαστά!

Γι’ αυτό να εξασκείς βία. Και αν μυριάκις πέσει ο δίκαιος, δεν χάνει την παρρησία του, αλλά πάλι σηκὠνεται και μαζεύει δυνάμεις και του επιγράφει νίκες ο Κύριος. Και τις μεν νίκες δεν του τις δείχνει, για να μην υπερηφανεύεται· τα δε πεσίματα τα φέρνει μπροστά του , να τα βλέπει, να πάσχει, να ταπεινώνεται.

Αφού δε ξεπεράσει τις ενέδρες  των εχθρών και κερδίσει νίκες παντού αφανείς, τότε αρχίζει να του δείχνει λίγο-λίγο ότι νικά, ότι βραβεύεται· ότι έχει στα  χέρια  του κάτι που προηγουμένως ζητούσε και δεν του δινόταν. Και έτσι γυμνάζεται, δοκιμάζεται, γίνεται τέλειος, όσο χωράει  η φύση, ο νους, η διάνοια, και το σκεύος της ψυχής μας.

Γι’ αυτό  «ανδρίζου και ίσχυε εν Κυρίω» και μην ελαττώσεις  την προθυμία σου. Αλλά να ζητάς, να φωνάζεις διαρκώς, είτε λαμβάνεις είτε όχι.

(Γέροντος Ιωσήφ, «Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», εκδ, Ι.Μ.Φιλοθέου, Άγ. Όρος, σ. 71-74. -σε νεοελληνική απόδοση.)

πηγή

ΠΑΙΔΕΙΑ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΠΑΤΗΡ Γ.ΜΕΑΛΛΗΝΟΣ - ΠΑΤΗΡ Θ. ΖΗΣΗΣ-ΒΙΝΤΕΟ

πηγή

Σκέψεις γιὰ τὴν Μ. Τεσσαρακοστή -π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Θεοδόσιος Μαρτζοῦχος (Πρωτοσύγκελλος Ἱ. Μ. Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης)

 

Ἀγαπητοὶ ἐνορίτες

Διανύουμε τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, περίοδο-διαδρομὴ πρὸς τὸ Πάσχα. Εἴμαστε στὴν ἀναλογία τοῦ παλιοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ποὺ ἔφυγε ἀπὸ τὴν χώρα τῆς δουλείας (Αἴγυπτος) καὶ πορεύεται πρὸς τὴν χώρα τῆς Ἐπαγγελίας. Ὅπως καὶ στὰ καθημερινὰ ἀνθρώπινα συμβεβηκότα, ἡ ἀπόφαση δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα! Δὲν φτάνει κανεὶς ἐκεῖ ποὺ ἀποφασίζει καὶ ἐπιθυμεῖ αὐτομάτως, διαμιᾶς· μὲ μόνο ποὺ τὸ ἀποφάσισε! Χρειάζεται τὸν κόπο τῆς διαδρομῆς. Τὴν ὑπομονὴ στὶς τρέχουσες καὶ συνακολουθοῦσες τὴν πορεία πρὸς τὸ ἐπιθυμητὸ τέρμα δυσκολίες.

Ἔτσι καὶ στὴν περίπτωσή μας. Ἡ περίοδος τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς συνδυάζεται καὶ μὲ ἐξωτερικὲς (ὅπως στοὺς Ἑβραίους στὴν ἔρημο) ἀλλὰ καὶ μὲ ἐσωτερικὲς δυσκολίες ποὺ εἶναι καὶ οἱ ἐπικινδυνωδέστερες.

Ἡ Ἐκκλησία ὡς σῶμα πορεύεται πρὸς τὸ Πάσχα τηρώντας γιὰ ὅλα τὰ ὑγιῆ σωματικῶς μέλη της τὸν κανόνα τῆς νηστείας. Ἡ νηστεία εἶναι οὐσιαστικὴ παραίτηση ἀπὸ ἐπιτρεπτά. Εἶναι κόπος ἐλευθερίας προκειμένου νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι ὑπόθεση ἀγάπης καὶ ὄχι βιταμινῶν. Εἶναι τρόπος νὰ συναντήσουμε τὸν ἄλλον ὄχι ὡς καταναλωτικὸ ὑλικό, πάσης μορφῆς (οἰκονομικῆς, σεξουαλικῆς, συντροφικῆς), ἀλλὰ ὡς εὐκαιρία νὰ δοῦμε στὸ πρόσωπό του τὸν Χριστό. Ἂν δὲν μάθουμε νὰ παραιτούμαστε ἠθελημένα καὶ μὲ χαρὰ ἀπὸ ἐπιθυμίες στιγμιαῖες ἢ καὶ διαρκεῖς, δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἀγαπήσουμε κανένα.

Τὶς δυσκολίες σ’ αὐτὴ τὴν πορεία τὶς ἐπισημαίνει ὁ ἅγ. Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολὴ στὸ τρίτο κεφάλαιο, λέγοντας «σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν...». Τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι τώρα (Μ. Τεσσαρακοστὴ) ποὺ ἀκούσατε τὴν φωνὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ ἔξοδο ἀπὸ τὴν χώρα τῆς δουλείας καὶ εἶστε στὴν πορεία τῆς ἐλευθερίας, μὴν ἀφήσετε τὶς καρδιές σας (ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο) νὰ σκληρύνουν ἐγωϊστικὰ καὶ νὰ μὴν «ἀκοῦνε» οὔτε τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ.

Πῶς σκληραίνει ὁ ἄνθρωπος; Τὸ λέει ὁ ἴδιος προηγουμένως: «...ἀπάτῃ τῆς ἁμαρτίας...». Τὸν ἀπατᾶ ἡ ἁμαρτία. Ἀπατᾶται κάποιος ἀπὸ ἄγνοια, ἀπατᾶται ἀπὸ «προτάσεις», ἀπατᾶται (τὸ χειρότερο) καὶ ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ του (αὐταπατᾶται). Ποιὸς θὰ πείσει αὐταπατώμενο ἄνθρωπο ὅτι κάνει λάθος; «Πῶς νὰ διδάξεις στὴν φλόγα τὴν σταγόνα;» ποὺ λέει καὶ ὁ ποιητής.

Ἂν δὲν ἀγαπήσεις γιὰ νὰ ἐμπιστευτεῖς καὶ ὡς ἐκ τούτου νὰ ἀκούσεις (ὑπακούσεις) στὸν λόγο τοῦ ἀγαπημένου, πῶς νὰ μπορέσεις νὰ βγεῖς ἀπὸ τὴν φυλακὴ τῆς αὐταπάτης; Τὸ «ἀρεστὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ», αὐτὸ ποὺ τοῦ φαίνεται σωστό, θὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος ὅταν δὲν ἀγαπάει τὸν Χριστό. Ὅσο περισσότερο Τὸν ἀγαπᾶμε τόσο σωστότερα Τὸν ὑπακούουμε. Καὶ πάντοτε βέβαια μένει ὁ κίνδυνος τὸν ὁποῖο ἐπισημαίνει ὁ ἀπ. Παῦλος: «Τινὲς γὰρ ἀκούσαντες παρεπίκραναν». Ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ὑποτίθεται Τὸν ἄκουσαν καὶ ὅμως ἀδιαφόρησαν καὶ Τὸν πίκραναν; «Ἀλλ’ οὐ πάντες οἱ ἐξελθόντες ἐξ Αἰγύπτου διὰ Μωϋσέως;». Δὲν εἶναι αὐτοὶ ποὺ βγῆκαν μαζὶ μὲ τὸν Μωϋσῆ ἀπὸ τὴν χώρα τῆς δουλείας (Αἴγυπτο);

Τρομερό. Ὁ Χριστὸς μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν δουλεία μας στὰ πάθη (φιλαυτία, φιλαργυρία, φιληδονία) ποὺ μᾶς ἐγκλωβίζουν σὲ ἀνυπόφορη μοναξιά, μᾶς παίρνει μαζί Του καὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς μας συνοδοιπόρους πρὸς τὸ Πάσχα τῆς ἐλευθερίας μας καὶ ἐμεῖς, κυριολεκτικῶς στὰ χέρια Του, «χαζεύουμε» αὐταπατώμενοι σὲ χίλια-μύρια ἄχρηστα. Ἐπιθυμίες σωματικές, ψυχικὰ πάθη, διανοητικὴ θρασύτητα γίνονται ἐμπόδια στὴν πορεία.

Καμιὰ φορὰ βέβαια καὶ οἱ ἄνθρωποι-ἀρχηγοὶ τῆς πορείας γίνονται κι αὐτοί...ἀνασχετικὰ φράγματα! Μᾶς προτείνουν «χρυσᾶ μοσχάρια» γιὰ προσκύνηση. Γίνονται ἀντὶ βοηθοί, ἐμπόδιο. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα τῶν ἡμερῶν κάνουν τραγικὰ ἐπίκαιρες αὐτὲς τὶς σκέψεις! Ἀρχηγοὶ ἀχρηστευμένοι σὲ κάποιο κελλί. Ὁδηγοὶ σὲ σύγχυση πορείας. Σκάνδαλα ἀφόρητα γιὰ ἀσθενεῖς συνειδήσεις ποὺ ὅμως μποροῦν (τὰ σκάνδαλα) νὰ γίνουν «καμίνι» σφυρηλάτησης αὐτοδύναμης πορείας. Ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ τὸν λαὸ στὴν ἐλευθερία· μερικὲς φορὲς ἀκόμα καὶ ὁ "Μωυσῆς" παραπλανᾶται σὲ λάθος ἐπιθυμίες.

Ὁ ἀπόστολος μᾶς λέει ὅτι πρέπει νὰ «παρακαλοῦμε ἑαυτοὺς ἄχρις οὗ τὸ σήμερον καλεῖται». Νὰ ἐνισχύουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ὅσο ἔχουμε ἀκόμα καιρὸ-χρόνο. Στὰ τροπάρια τῶν ὕμνων τῶν ἑορτῶν τῆς Ἐκκλησίας ἡ λέξη «σήμερον» ἐπανέρχεται ὡς προτροπὴ δραστηριοποίησής μας καὶ συνειδητοποίηση τῆς μόνιμης συνοδοιπορίας τοῦ Χριστοῦ στὴν πορεία μας πρὸς τὴ γῆ τῆς Ἐπαγγελίας.

Κάποιοι δὲν ἔφτασαν ποτὲ στὴν γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Κάποιοι τὴν εἶδαν ἀπὸ μακριά. Καὶ ἄλλοι τέλος γεύθηκαν τοὺς καρπούς της.

Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Χριστὸ νὰ μὴν ἐπιτρέψει καὶ γιὰ μᾶς τὴν συμφορὰ τῶν πρώτων ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν ἀτελέσφορη ὀδύνη τῶν δευτέρων. Νὰ Τὸν ἱκετεύσουμε νὰ μᾶς κάνει μετόχους τῶν καρπῶν τῆς γῆς τῆς Ἐπαγγελίας, τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν ποὺ κατὰ τὸν ἅγιό μας Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο: «Τὶς ἐστὶν ἡ βασιλεία, εἰ μὴ Αὐτὸς ὁ Χριστός;»
 

Μὲ ἀγάπη καὶ εὐχές.

Ὁ ἐφημέριός σας

π. Θεοδόσιος